Έτος 7o

Δημοσιεύθηκε: Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2022

Nixon, Kissinger, and the Madman Strategy during Vietnam War

Nixon Wanted the "Other Side" to Think He and Kissinger "Might be Crazy"; Signalled Moscow and Hanoi By Pushing "So Many Chips in the Pot" to Suggest He "Might Really Go Further" Even to Nuclear Use

New Book Discloses Top Secret Consideration by Nixon White House of Nuclear Options against North Vietnam in September 1969

White House Ordered Secret Mining Exercises as Threat Signal, Later Uncovered by Walter Pincus When He Was a Senate Investigator

National Security Archive Electronic Briefing Book No. 517

Posted - May 29, 2015

By William Burr and Jeffrey P. Kimball

Bill is Senior Analyst at the National Security Archive, where he directs the Archives nuclear history documentation project. See the Archives Nuclear Vault resources page;
Jeff is professor emeritus, Miami University, and author of Nixon's Vietnam War and The Vietnam War Files.

For more information, contact:

William Burr at 202/994-7000 or nsarchiv@gwu.edu
Jeffrey Kimball at 513/523-3640 or jpkimball@miamioh.edu


Washington, D.C., May 29, 2015 — President Richard Nixon and his national security adviser Henry Kissinger believed they could compel "the other side" to back down during crises in the Middle East and Vietnam by "push[ing] so many chips into the pot" that Nixon would seem 'crazy' enough to "go much further," according to newly declassified documents published today by the National Security Archive.

The documents include a 1972 Kissinger memorandum of conversation published today for the first time in which Kissinger explains to Defense Department official Gardner Tucker that Nixon's strategy was to make "the other side ... think we might be 'crazy' and might really go much further" — Nixon's Madman Theory notion of intimidating adversaries such as North Vietnam and the Soviet Union to bend them to Washington's will in diplomatic negotiations

Nixon's and Kissinger's Madman strategy during the Vietnam War included veiled nuclear threats intended to intimidate Hanoi and its patrons in Moscow. The story is recounted in a new book, Nixon's Nuclear Specter: The Secret Alert of 1969, Madman Diplomacy, and the Vietnam War, co-authored by Jeffrey Kimball, Miami University professor emeritus, and William Burr, who directs the Archive's Nuclear History Documentation Project. Research for the book, which uncovers the inside story of White House Vietnam policymaking during Nixon's first year in office, drew on hundreds of formerly top secret and secret records obtained by the authors as well as interviews with former government officials.

With Madman diplomacy, Nixon and Kissinger strove to end the Vietnam War on the most favorable terms possible in the shortest period of time practicable, an effort that culminated in a secret global nuclear alert in October of that year. Nixon's Nuclear Specter provides the most comprehensive account to date of the origins, inception, policy context, and execution of "JCS Readiness Test"—the equivalent of a worldwide nuclear alert that was intended to signal Washington's anger at Moscow's support of North Vietnam and to jar the Soviet leadership into using their leverage to induce Hanoi to make diplomatic concessions. Carried out between 13 and 30 October 1969, it involved military operations around the world, the continental United States, Western Europe, the Middle East, the Atlantic, Pacific, and the Sea of Japan. The operations included strategic bombers, tactical air, and a variety of naval operations, from movements of aircraft carriers and ballistic missile submarines to the shadowing of Soviet merchant ships heading toward Haiphong.

To unravel the intricate story of the October alert, the authors place it in the context of nuclear threat making and coercive diplomacy during the Cold War from 1945 to 1973, the culture of the Bomb, bureaucratic infighting, intra-governmental dissent, international diplomacy, domestic politics, the antiwar movement, the "nuclear taboo," Vietnamese and Soviet actions and policies, and assessments of the war's ending. The authors also recount secret military operations that were part of the lead-up to the global alert, including a top secret mining readiness test that took place during the spring and summer of 1969. This mining readiness test was a ruse intended to signal Hanoi that the US was preparing to mine Haiphong harbor and the coast of North Vietnam. It is revealed for the first time in this book.

Another revelation has to do with the fabled DUCK HOOK operation, a plan for which was initially drafted in July 1969 as a mining-only operation. It soon evolved into a mining-and-bombing, shock-and-awe plan scheduled to be launched in early November, but which Nixon aborted in October, substituting the global nuclear alert in its place. The failure of Nixon's and Kissinger's 1969 Madman diplomacy marked a turning point in their initial exit strategy of winning a favorable armistice agreement by the end of the year 1969. Subsequently, they would follow a so-called long-route strategy of withdrawing U.S. troops while attempting to strengthen South Vietnam's armed forces, although not necessarily counting on Saigon's long-term survival.

In researching Nixon's Nuclear Specter, the authors filed mandatory and Freedom of Information requests with the Defense Department and other government agencies and examined documents in diverse U.S. government archives as well as international sources. Today's posting highlights some of the U.S. documents, many published for the first time:A March 1969 memorandum from Nixon to Kissinger about the need to make the Soviets see risks in not helping Washington in the Vietnam negotiations: "we must worry the Soviets about the possibility that we are losing our patience and may get out of control."

The Navy's plan in April 1969 for a mine readiness test designed to create a "state of indecision" among the North Vietnam leadership whether Washington intended to launch mining operations.

Kissinger's statement to Soviet Ambassador Dobrynin in May 1969 that Nixon was so flexible about the Vietnam War outcome that he was "was prepared to accept any political system in South Vietnam, provided there is a fairly reasonable interval between conclusion of an agreement and [the establishment of] such a system."

The top secret warning to the North Vietnamese leadership that Nixon sent through an intermediary Jean Sainteny: If a diplomatic solution to the war is not reached by 1 November, Nixon would "regretfully find himself obliged to have recourse to measures of great consequence and force.... He will resort to any means necessary."

The Navy's plan for mining Haiphong Harbor, code-named DUCK HOOK, prepared secretly for Nixon and Kissinger in July 1969.


The cover page to the Navy's Duck Hook plan for mining Haiphong Harbor, developed in July 1969 at the request of President Nixon and national security adviser Kissinger.

A telegram from the U.S. Embassy in Manila reporting on the discovery of the mining readiness test by two Senate investigators, including former (and future) Washington Post reporter Walter Pincus. After learning about aircraft carrier mining drills in Subic Bay (the Philippines), the investigators worried about a possible escalation, recalling that Nixon had made such threats during the 1968 campaign.

A report from September 1969 on prospective military operations against North Vietnam (referred to unofficially within the White House as DUCK HOOK) included two options to use tactical nuclear weapons: one for "the clean nuclear interdiction of three NVN-Laos passes"-the use of small yield, low fall-out weapons to disrupt traffic on the Ho Chi Minh trail. The other was for the "nuclear interdiction of two NVN-CPR [Chinese People's Republic] railroads"—presumably using nuclear weapons to destroy railroad tracks linking North Vietnam and China.

A Kissinger telephone conversation transcript, in which Nixon worried that with the 1 November deadline approaching and major anti-Vietnam war demonstrations scheduled for 15 October and 15 November, escalating the war might produce "horrible results" by the buildup of "a massive adverse reaction" among demonstrators.

As part of the White House plan for special military measures to get Moscow's attention, an October 1969 memorandum from the Joint Staff based on a request from Kissinger for an "integrated plan of military actions to demonstrate convincingly to the Soviet Union that the United States is getting ready for any eventuality on or about 1 November 1969."

A Department of Defense plan for readiness actions that included measures to "enhance SIOP [Single Integrated Operational Plan] Naval Forces" in the Pacific and for the Strategic Air Command to fly nuclear-armed airborne alert flights over the Arctic Circle.

Navy messages on the 7th Fleet's secret shadowing of Soviet merchant ships heading toward Haiphong Harbor.


The thematic focus of Nixon's Nuclear Specter is Madman Theory threat making, which culminated in the secret, global nuclear alert. But as the Kissinger statement to Dobrynin cited above suggested, a core element in Nixon's and Kissinger's overall Vietnam War strategy and diplomacy was the concept of a "decent interval" between the withdrawal of U.S. forces from South Vietnam and the possible collapse or defeat of the Saigon regime. In private conversations Kissinger routinely used phrases such as "decent interval," "healthy interval," "reasonable interval," and "suitable interval" as code for a war-exiting scenario by which the period of time would be sufficiently long that when the fall of Saigon came—if it came—it would serve to mask the role that U.S. policy had played in South Vietnam's collapse.



In 1969, the Nixon's administrations long-term goal was to provide President Nguyen Van Thieus government in Saigon with a decent chance of surviving for a reasonable interval of two to five years following the sought-after mutual exit of US and North Vietnamese forces from South Vietnam. They would have preferred that President Thieu and South Vietnam survive indefinitely, and they would do what they could to maintain South Vietnam as a separate political entity. But they were realistic enough to appreciate that such a goal was unlikely and beyond their power to achieve by a military victory on the ground or from the air in Vietnam.



Giving Thieu a decent chance to survive, even for just a decent interval, however, rested primarily on persuading Hanoi to withdraw its troops from the South or, if that failed, prolonging the war in order to give time for Vietnamization to take hold in order to enable Thieu to fight the war on his own for a reasonable period of time after the US exited Indochina. In 1969, Nixon and Kissinger hoped that their Madman threat strategy, coupled with linkage diplomacy, could persuade Hanoi to agree to mutual withdrawal at the negotiating table or lever Moscows cooperation in persuading Hanoi to do so. In this respect, Nixon's Nuclear Specter is an attempt to contribute to better understanding of Nixon and Kissinger's Vietnam diplomacy as a whole.
THE DOCUMENTS

Document 1A-B: Eisenhower on How the U.S. Ended the Korean War

Document A. Lt. General A. J. Goodpaster, " Memorandum of Meeting with the President 17 February 1965," 17 February 1965, Top Secret

Document B. Memo, Benjamin Read to Dean Rusk, subj: Threat of the Use of Nuclear Weapons Against China in Korean War, 4 March 1965, Top Secret

Sources:

A: Lyndon B. Johnson Presidential Library, Meeting Notes File, box 1, "[February 17, 1965-10:00AM Meeting with General Eisenhower and Others,]";

B: National Archives and Records Administration, Records of the Department of State, Record Group 59 [RG 59], Formerly Top Secret Foreign Policy Files, 1964-1966, box 5, Def 12 US.

Nixon's Madman Theory—the principle of threatening excessive or extraordinary force—had its origins the brinkmanship of President Dwight D. Eisenhower, under whom Nixon had served as vice president, and Eisenhower's secretary of state, John Foster Dulles. Claims about how nuclear diplomacy had brought the Korean War to an end against an obstinate Chinese foe became part of Republican Party lore and eventually the conventional wisdom in the United States. Nixon, in particular, would take the lesson to heart.

In 1955 Admiral C. Turner Joy contended that the Communist side had made concessions at the negotiating table in response to the Eisenhower government's nuclear threats against China in May of 1953. In 1956, Life, the mass-market magazine, published a supporting story in which Secretary of State Dulles claimed to have delivered an unmistakable and effective nuclear warning to Beijing on Eisenhower's behalf in 1953. As the story goes, when Dulles traveled to New Delhi, India in May, he told Prime Minister Jawaharlal Nehru that if the armistice negotiations failed the United States "would probably make stronger . . . military exertions and that this might well extend the conflict," and if the fighting became more intense, "it is difficult to know what [the] end might be." To underline this veiled threat, Washington apparently sent secret messages to Beijing through other intermediaries to the effect that failure to reach an armistice would lead Washington to remove constraints on types of weapons and targets.

On 17 February 1965, almost a decade later, Eisenhower repeated the story about the Dulles-Nehru meeting to then President Lyndon B. Johnson, who had invited him to the White House to hear his "thinking concerning the situation in South Vietnam." As summarized by State Department Executive Secretary Benjamin H. Read, Eisenhower told Johnson and the others in attendance that "he had sent a message to Nehru in 1953, warning that we would use nuclear weapons against China if the Korean War continued, and that he believed this warning played a decisive part in terminating the Korean War."

Secretary of State Rusk—probably at Johnson's or McGeorge Bundy's request—tasked Read to investigate the claim. But Read and his staff could "find no documentary support in such specific terms," except for "messages which indicate that certain signals were passed both to Nehru and to [Soviet Foreign Minister Vyacheslav] Molotov, which could conceivably have been so interpreted." According to Dulles' notes, he had told Nehru in New Delhi on 21 May 1953 that if the armistice negotiations failed, the "U.S. would probably make stronger, rather than lesser, military exertion and that this might well extend area conflict (I [Secretary Dulles] assumed this would be relayed to Chinese)."

Even if Molotov or Nehru told Chinese leaders about the Eisenhower administration's signals and interpreted them in the way the administration wanted them to be understood, the warnings were probably not critically important in ending the war. Other considerations were far more relevant to Mao Zedong's decisions. Nevertheless, Eisenhower’s belief that his threats were relevant had an impact on the thinking of his vice president, Richard M. Nixon, who believed that threats could change the conduct of adversaries.

Document 2: Memorandum from Al Haig to Henry Kissinger, "Memorandum from Secretary Laird Enclosing Preliminary Draft of Potential Military Actions re Vietnam," 2 March 1969, enclosing a memorandum from Secretary of Defense Laird to Kissinger, 21 February 1969, and report [excerpts] from Joint Staff, Top Secret/Sensitive, with Kissinger's Memo Reply to Laird, 3 March 1969, Top Secret

Source: NSCF, box 1007, Haig Vietnam Files, Vol. 1 (Jan - March 1969)

From the first weeks of 1969 through much of the rest of the year, Nixon and Kissinger considered how they could apply "maximum pressure" on North Vietnam and the VC/NLF in South Vietnam, which would have the goal of altering the military situation in their favor, enable them to bargain from a position of strength, and persuade the other side to concede key terms to the U.S. and RVN in negotiations.

The subject of military pressure came up early in the new administration at a 27 January late luncheon meeting in the Pentagon between the president, Kissinger, JCS Chairman General Earl Wheeler, and Secretary of Defense Melvin Laird. During the discussion, someone—probably Nixon or Kissinger—brought up "the possibility of working out a program of potential military actions which might jar the North Vietnamese into being more forthcoming at the Paris talks." The Joint Staff of the JCS soon set about the task of preparing a set of "indicator actions" designed "to create fear in the Hanoi leadership that the United States is preparing to undertake new highly damaging military actions against North Vietnamese territory, installations, and interests."

On 21 February, Laird sent a "working copy" of the Joint Staff's proposed "dramatic steps," which could take the form of either actual or feigned operations—"each developed over an adequate period of time to be picked up by the communists":A combined airborne/amphibious operation against several objectives in NVN.
Punitive airborne/airmobile expeditions against enemy lines of communications (LOC) and base areas in Laos and Cambodia.
Renewed and expanded air and naval operations against NVN to include closure of Haiphong and the blockade of NVN.
Subversion of the population and preparation for active resistance by the people against the Hanoi regime.
A technical escalation.

Each of the proposed military measures was "keyed" to political and diplomatic maneuvers designed to increase the potential for a jarring impact. The proposal for a "technical escalation," the most startling of them all, amounted to a threat to use atomic and/or biological or chemical weapons and included a "visit" by chemical-biological-radiological weapons experts to the Far East. Haig's paraphrase of that option, however, focused on a nuclear escalation: "A plan for actual or feigned technical escalation or war against [the] North (nuclear)." The visit by weapons experts would be accompanied by political moves such as a U.S. diplomatic "hint" of a "possible technical escalation of the war" and a statement by a senior military official that the "Pentagon periodically examines moves by which new and more modern weapons" could be introduced into the Vietnam conflict.

Laird dutifully passed on the Joint Staff's proposals to Kissinger, but he disassociated himself from them in his cover memorandum. Not only was this paper "preliminary," but General Wheeler and other members of the Joint Chiefs had not reviewed it; nor had Laird's staff. Laird suggested his own skepticism when he wrote that "I must confess to you being more impressed . . . with the potential disadvantages of the proposals than with the possibility of achieving movement in Paris by such means.

Document 3: Henry A. Kissinger to the President, Subj: Vietnam Papers, 22 March 1969, with memorandum from Kissinger to the President, subj: Vietnam Situation and Options, [3/20] attached, Top Secret

Source: Lyndon B. Johnson Library, Morton A. Halperin Papers, box 10, Vietnam

In this wide ranging discussion of Vietnam strategy, probably drafted by NSC staffer Morton Halperin, the central role of the Soviet Union in White House thinking about a diplomatic solution to the war is evident, and so are ideas closely related to linkage and the Madman Theory. According to Kissinger/Halperin, "There is no question that the Soviets could play a major role in bringing the war to an end if they decide to put pressure on Hanoi." To accomplish that, it was necessary to "change the current Soviet calculation of gains and risks" associated with pressuring their Vietnamese allies. One way to do that would be for the Soviets to see risks in not helping Washington: "Within Vietnam we must worry the Soviets about the possibility that we are losing our patience and may get out of control." Escalatory measures might be "considered in this light."

Document 4: Memorandum from Secretary of Defense Melvin Laird to Dr. Henry Kissinger, 11 April 1969, enclosing memorandum to Laird from JCS Chairman Wheeler, 11 April 1969, and paper, subj: Plan for a Mining Feint of Haiphong Harbor, n.d., Top Secret

Source: Department of Defense MDR Release

Disappointed by the lack of substantive movement in the Paris negotiations and Moscow’s unwillingness or inability to persuade Hanoi to compromise on U.S. terms, Nixon and Kissinger initiated another secret military scheme in hopes of levering Moscow’s cooperation or Hanoi’s acquiescence; that is, one beyond the secret bombing of enemy base areas in Cambodia, which had been launched in March. On Kissinger's suggestion, Nixon ordered the U.S. Navy to carry out mine-laying exercises in the Philippines and the Tonkin Gulf, hoping this ruse would lead Hanoi to believe that the Washington was preparing to mine and blockade Haiphong and other coastal ports along the South China Sea, thus driving them to enter into high-level negotiations.

Secretary Laird forwarded the plan that Kissinger had wanted and had been working on with Navy personnel, led by Captain Rembrandt Robinson, one of the JCS Chairman’s liaison officers at the White House. In the spirit of the "indicator actions," the plan was designed to create a "state of indecision" in the North Vietnamese leadership by "creat[ing] the impression" that Washington was preparing to launch mining operations against North Vietnam. The mining feint plan included detailed step by step "sequential actions" beginning with an inventory of Pacific Command mining assets in Step 1. JCS Chairman Wheeler gave it a tepid endorsement, while Laird wrote that he had "serious reservations." Nevertheless, Nixon and Kissinger insisted that the plan go forward because they wanted to find ways to induce the North Vietnamese leadership to acquiesce in U.S. diplomacy.

Document 5: Message from Commander Task Force 7 to Commander Task Force 7.4, Subj: Mine Warfare Readiness, 13 May 1969, Secret

Source: U.S. Navy History and Archives Division, Seventh Fleet Records, box 117, Misc. May 1969

Consistent with the "mining feint" approved by the White House in April 1969, the Seventh Fleet began mining exercises—"mine delivery training"—in Subic Bay, in the Philippines. One of the first such exercises involved the U.S.S. Enterprise. A-6 and A-7 aircraft stationed on the Enterprise would conduct mining runs in specially designated areas of Subic Bay so they could "practice military tactics."

Document 6: Memorandum of Conversation, Kissinger and Dobrynin, 14 May 1969, [excerpts] Soviet-American Relations: The Détente Years, 1969-1972, ed. David C. Geyer, Douglas E. Selvage, and Edward C. Keefer (Washington, DC, 2007), doc. 22, pp. 59-62

During his secret meetings with Soviet Ambassador Anatoly Dobrynin, Kissinger began putting across the concept of a "decent interval" as part of the Nixon White House’s long-term diplomatic strategy. For example, just before Nixon gave a major speech on Vietnam policy, on 14 May 1969, Kissinger told Dobrynin that "Nixon is even prepared to accept any political system in South Vietnam, 'provided there is a fairly reasonable interval between conclusion of an agreement and [the establishment of] such a system.'"

Document 7: Letters, Admiral Moorer to Laird, 21 July 1969, and Laird to Kissinger, n.d. enclosing: Office of the Chief of Naval Operations, DUCK HOOK, 20 July 1969, Top Secret

Source: MDR release

The failure of the mining feint to intimidate North Vietnam led Nixon and Kissinger to consider the launching of an actual mining operation against Haiphong. In response to White House requests, senior Navy officers, including White House liaison officer Captain Rembrandt Robinson prepared a mining plan, code-named DUCK HOOK. (A separate plan provided for the blockade of Sihanoukville, Cambodia, to keep supplies from reaching guerillas in the South). Although Kissinger wanted to keep the Defense Department, especially Secretary of Defense Laird, out of the picture, military protocol dictated otherwise, and it was Laird who handed off the plan to Kissinger.

The detailed 50-page document was divided into a summary, an intelligence appraisal, mining plan concepts and options, rules of engagement, an optimistic assessment of potential world reactions, and implications for international law (no problem, according to the Navy planners). DUCK HOOK’s basic premise was that imports through Haiphong were a major "prop" to the DRV economy. The closing of the Haiphong port complex, the authors argued, "will have a major effect on the North Vietnam economy and the ability of the North Vietnamese to support the war in the south." The mining operation against Hanoi included three options. Option Alfa involved three aircraft carriers, Bravo two, and Charlie one. With each option, the purpose was to block large merchant ships from access to Haiphong Harbor as well as to "disrupt" any attempts by Hanoi to use smaller, lighterage craft to offload merchant ships anchored past the minefields.

During the following months, the character of the DUCK HOOK planning would change as Kissinger and his aides decided that mining by itself would not be enough. By early October 1969 DUCK HOOK would include options for bombing of urban and industrial targets in North Vietnam.

Document 8: Jean Sainteny, Memorandum for President Nixon, n.d., with cover memorandum by Tony Lake, July 16, 1969, Top Secret

Source: Richard M. Nixon Presidential Library [RPNL], Henry A. Kissinger Office File, box 106, folder: Mister "S," Vol. 1 (1 of 2).

DDUCK HOOK was accompanied by dire threats communicated by Nixon and Kissinger directly and indirectly, warning Hanoi that unless they responded positively to US negotiating demands by November 1, "measures of great consequence and force" would be taken against North Vietnam.

On Kissinger's recommendation, and consistent with their post-Sequoia intention to escalate threat making, President Nixon met with Jean Sainteny on 15 July to ask him to undertake a mission to Hanoi. An essential task for Sainteny was to deliver an unwritten warning from Nixon, which incorporated an indirect reference to the mining and blockading operation Nixon and Kissinger were then considering:


He has decided to hope for a positive outcome from the conversations at Paris by 1 November, and he is prepared to show good will by some humanitarian gestures, which Mr. Kissinger will be prepared to discuss in detail. But if, however, by this date—the anniversary of the [Johnson] bombing halt—no valid solution has been reached, he will regretfully find himself obliged to have recourse to measures of great consequence and force. . . . He will resort to any means necessary.

Document 9: U.S. Embassy Philippines telegram 8452 to State Department, subj: Pincus/Paul Visit, 8 August 1969, Top Secret, excised copy

Source: Defense Department MDR release

Walter Pincus, a former (and future) Washington Post reporter, and Norman Paul, a Washington DC lawyer, created a flap when they learned about the mining readiness test. In early August 1969 they were looking into U.S. military activities in the western Pacific at the direction of Senator Stuart Symington (D-Mo), chairman of the National Security Commitments Abroad, a subcommittee of the Committee on Foreign Relations. While in Japan, they learned about the shipment of 1,000 mines to Subic Bay. Pursuing the matter at Subic, they found that the chief of the naval magazine was unable to explain the purpose of the shipment or why the mine inventory was larger than usual. On visiting the USS Oriskany, Paul learned from its commanding officer that his pilots were engaged in training exercises. Asked about the nature of the training, the officer told Paul that it was an "aerial mine-laying exercise." Pincus and Paul then interviewed the captain in charge of the Mine Readiness Test Team, who explained that the Navy's Service Force Command had directed the mine shipments, that his team was at Subic to conduct an "annual inspection on a surprise basis," and, misleadingly, that the mines were in "normal configuration ‘Charlie.'" He assured them that the exercise was routine: the training of the carrier crews was "not unusual" and was taking place in connection with programs for the "general improvement in mine warfare readiness."

Unconvinced, Pincus and Paul "repeatedly demonstrated" their concern to a U.S. Embassy officer about the possibility of "military actions that could increase our ... level of involvement in Vietnam." As if to lend credence to their concerns, Pincus and Paul noted that during the presidential campaign Nixon had discussed the mining of North Vietnamese ports, especially Haiphong Harbor, as a means of wringing concessions from Hanoi. Soon, Pincus and Paul reported their findings and concern to Committee chairman Senator J. William Fulbright (D-Ark), who soon raised the danger of escalating the war in communications with Secretary Laird.

Besides the mining readiness issue, Pincus and Paul were investigating U.S. nuclear weapons deployments in the Philippines; hence the excisions and the "Formerly Restricted Data" classification of this message.

Document 10: Memo, Henry Kissinger to Nixon, n.d., subj: Conceptual Plan for Implementation of Operation DUCK HOOK, Top Secret

Source: NARA, Records of the Joint Chiefs of Staff, Record Group 218 [RG 218], JCS Chairman Files (Earle Wheeler), box 169, folder: White House Memos (1969)

In late July or early August, Kissinger presented Nixon with a memorandum outlining a "conceptual plan for implementation of operation DUCK HOOK," which placed the mining operation into a broader context of force, diplomacy, and politics and may have been prepared by his own staff. The operation, Kissinger began, "would not be approached as a purely military action but instead as a combined military and diplomatic operation intended to produce both military and political results with minimum adverse reactions at home and abroad."

In addition to several recommended military measures, one amounted to a nuclear readiness alert: U.S. forces would "assume a heightened PACOM and SAC alert posture militarily to show our resolve and to respond to whatever contingencies arise."

Documents 11A-B: Duck Hook Operational Concept

Document A. Report, "Vietnam Contingency Planning: Concept of Operations," 13 September 1969, Top Secret

Document B. Memorandum, Tony Lake to Kissinger, 17 September 1969 subj: Initial Comments on Concept of Operations, with attachment: "Vietnam Contingency Planning," 16 September 1969, Top Secret

Source:

A. RNPL, NSCF, box 74, Vietnam Subject Files, folder: Vietnam (General Files) Sep 69-Nov 69 (2 of 2);

B. RNPL, Lake Chronological Files, box 1048, folder 2

A "concept of operations" paper prepared in mid-September is a clear example of putting "all options on the table." Besides possible ground action against North Vietnam, including an amphibious operation, the planners considered nuclear-use options, perhaps the only time that Nixon White House planners put nuclear options on paper. Decision point four consisted of two elements. One incorporated "major air strikes against high value target systems," such as electric power and air defenses. The other was a "clean nuclear interdiction of three NVN-Laos passes." What was meant by "clean" was very likely was a nuclear weapon that did not have dirty, fallout-producing effects. The aide or aides who drafted the concept of operations—Robinson perhaps—may simply have had in mind an airburst of a low-yield tactical nuclear weapon. In any event, the concept of a so-called clean nuclear weapon was partly designed to reduce the political opprobrium of using nuclear weapons, but that was probably wishful thinking. Decision point five included another nuclear option, the "nuclear interdiction" of two railroad lines that connected North Vietnam with China; it did not specify "clean" weapons.

Presumably all of the specific decision points and proposed actions, including the nuclear use proposals, were discussed at least at one of Kissinger’s meetings with this "trusted group" of aides, but the records of discussion are closed in Henry Kissinger’s papers at the Library of Congress. On 17 September, however, a few days after the "Concept of Operations" paper was finalized, Anthony Lake offered his initial comments. For example, he cautioned that the initial attack would have to "be as tough as possible to gain as much psychological effect as it can" because the reception on the homefront to "each 'package' of attacks will be politically more difficult." He questioned the efficacy and wisdom of three of the proposed actions: ground incursions into North Vietnam; the bombing of dikes; and a "permissive channel" into Sihanoukville—that is, allowing only those ships with a U.S.-issued Certificate of Clearance to enter the port. Ground operations into North Vietnam, he argued, would run the risk of a Chinese response and, moreover, could not be carried out "on a scale which would pose much threat to Hanoi."

Referring to the nuclear attack recommendations, as well as on the overall operation itself, Lake raised questions that signaled danger but would also have a bearing on the strategic alert measures Nixon and Kissinger launched in mid-October:What would be our concurrent movements of ships to the area, our state of strategic readiness, our posture in Korea and Berlin?

If we go as far as the interdiction measures in (4) and (5) [the nuclear measures], what other actions would we take at this very high level of escalation once the precedent is established?

What would we do if these actions fail?

What counter-actions should we take in various contingencies?

By "state of strategic readiness" Lake meant the alert posture of U.S. nuclear forces and the extent to which they were poised to signal determination and be ready for rapid use in a crisis. By "precedent," Lake may have been referring to the first military use of nuclear weapons since 1945 with all of its implications for the "nuclear taboo" that had contributed to restrained U.S. nuclear use practices for decades.

Document 12: Message, Rear Admiral Frederic A. Bardshar to JCS Chairman Wheeler, 15 September 1969, subj: PRUNING KNIFE Status Report No. 1, Top Secret

Source: U.S. Army Military History Research Collection (USAMHRC), Carlisle Barracks PA., Creighton Abrams Papers, box: 1969-1970

On White House orders—and as members of Kissinger’s staff began working on a concept for what some unofficially called DUCK HOOK—General Wheeler ordered the formation of a military "planning group" composed of members drawn from MACV, the Seventh Air Force, and the Seventh Fleet to rendezvous at the MACV compound in Saigon for the purpose of designing an operational plan for attacks against North Vietnam Their plan was supposed to be based on the White House DUCK HOOK concept of a sharp and sudden blow over a limited period of time for the purpose of mainly achieving diplomatic and political ends. But group members favored what they thought of as a "sound military concept"—that is, one designed to achieve primarily military ends. This decision put the JCS group at odds with the White House concept of an offensive that would have both military and political/diplomatic purposes. The JCS plan-in-the-making was codenamed PRUNING KNIFE.

Document 13: Telcon [Telephone Conversation Transcript], The President Mr. Kissinger 4:40 p.m. September 27[1969]

Source: RPNL, Henry Kissinger Telephone Conversation Transcripts, box 2, September 19-30, 1969; [also published in Foreign Relations of the United States, 1969-1976, Volume 6, Document 126 ]

Antiwar demonstrations scheduled for mid-October and mid-November 1969 cast a pall over Nixon’s planning and helped shape his decision to cancel the prospective military operation against North Vietnam. The forthcoming15 October Moratorium and the 13-15 November Moratorium and New Mobilization made Nixon worry about the signal that would be sent to Hanoi by the coincidental timing of the bombing-and-mining operation scheduled to begin soon after 1 November. In a 29 September telephone conversation with Kissinger, Nixon explained that "he doesn't want to appear to be making the tough move after the 15th just because of the rioting at home"—that is, the Moratorium. Although Nixon believed that Secretary of Defense Laird might have been right in predicting that about three months after the operation began "it will have relatively high public support," Nixon said he "would like to nip it before the first demonstration, because there will be another one on 15 November." He believed there was a possibility that the days following the launching of the military operation in early November and leading up to the second Moratorium and New Mobe in mid November, "horrible results" might be produced by the buildup of "a massive adverse reaction" among demonstrators.

Nixon asked Kissinger whether "in his planning, he could pick this up so that we make the tough move before the 15th of October?" Kissinger answered "yes. But he cautioned that if the D-day for the operation were moved up to a time before 15 October, it would "confuse" the North Vietnamese and "look as if we tricked them." He recommended that the president might instead consider holding a press conference or giving a television report in which he criticized the demonstrators for "dividing the country and making it impossible to settle the problem [of Vietnam] on a reasonable basis."

Document 14: Memorandum to the President from Secretary of Defense Laird, Subj: Air and Naval Operations Against North Vietnam, 8 October 1969, with memorandum from Acting JCS Chairman Thomas Moorer to Secretary of Defense on same subject, 1 October 1969, Top Secret

Source: Department of Defense MDR release

While Nixon was making up his mind whether to escalate the war, Melvin Laird presented him with a severe critique of the Joint Chief’s PRUNING KNIFE plan which took into account both military and domestic political concerns. Kissinger later signed off on a critique of Laird’s memorandum, but the arguments in the latter very likely had an impact on Nixon. Although Laird probably never saw the most recent October DUCK HOOK plans, many of his criticisms of PRUNING KNIFE applied to them. Besides arguing that the Chiefs had failed to demonstrate that PRUNING KNIFE would produce "conclusive" or "decisive results," Laird cited the CIA’s analysis, which pointed to a number of difficulties. For example, the plans for blockading North Vietnam would only produce a "temporary" disruption; and that Hanoi could sustain its economy by "drawing down present reserves and maintaining present imports overland." Moreover, a mining-bombing campaign carried potentially "significant liabilities"; foreign ships could be damaged or sunk and "create new risks of a Soviet-U.S. confrontation." If Hanoi became more dependent on Chinese supply lines, that could strengthen "Chinese political influence."

Laird pointed to other problems, including the possible loss of over 100 bomber aircraft within five days; "high" civilian casualties in North Vietnam; the risk of stepped-up DRV attacks in the South; and North Vietnam's development of "sanctuary air bases" in China for its aircraft. Moreover, Laird argued, once the campaign began, the U.S. military command might want to escalate further by requesting additional "operating authorities," such as a quarantine or blockade of Cambodia; "ground incursions into Cambodia, Laos, and NVN"; and "B-52 raids into NVN," which presumably would be mass-scale attacks. Sensitive to the domestic U.S. implications, Laird anticipated a "devastating" public reaction if U.S. casualties grew. In any event, "demonstrations would have to be expected" around the world and at home. This would be all the more the case if Washington could point to no "provocative" North Vietnamese action to justify an attack.

Document 15: Col. William E. Lemnitzer to JCS Chairman Wheeler, 9 October 1969, with memoranda attached (handwritten note from Leminitzer ["L"], memorandum from Robert Pursley, and Wheeler directive to Joint Staff)

Source: NARA, RG 218, JCS Chairman’s Files (Wheeler), box 109, 381 World-Wide Increased Readiness Posture (October 69)

This paper on presidential decisions to implement the alert provides evidence of the linkage between the purpose of the alert and Vietnam policy (note the 1 November reference). Haig's phone calls to the Pentagon brought the JCS into planning for the alert on 9 October. William Lemnitzer, one of the Joint Staff liaison officers to the White House and a member of the DUCK HOOK group, sent Colonel Robert Pursley's list of measures to Wheeler, telling him that the president had approved "five major actions" and that Laird had approved "execution as directed by the White House." What Kissinger wanted, Wheeler learned, was:


an integrated plan of military actions to demonstrate convincingly to the Soviet Union that the United States is getting ready for any eventuality on or about 1 November 1969. Rather than threatening a confrontation (which may or may not occur), the objective of these actions would be a demonstration of improving or confirming readiness to react should a confrontation occur.

Lemnitzer presented Wheeler with a directive authorizing the Joint Staff to prepare plans based on the approved five actions so they could be sent to the White House by the close of business, 10 October. The handwritten cover memorandum from Lemnitzer indicates that Laird had seen the memorandum and "approves Execution as directed by the White House."

Document 16: Secretary of Defense Laird, Memorandum to the President, Subj: Test of U.S. Military Readiness, 11 October 1969, Top Secret

Source: RNPL, NSCF. Box 123, Vietnam Operation Pruning Knife [2 of 2]

On the basis of earlier discussion at the Pentagon and Laird’s approval, JCS Chairman Wheeler sent out messages to the various CINCS instructing them to take approved readiness measures, including stand-downs of air operations to facilitate a higher state of alert, so they would be in a position to "respond to a possible confrontation with the USSR." To avoid complications, there was to be no change in the DEFCON status. The directed actions should be "discernible to the Soviets but should not be threatening." The next day Laird sent to President Nixon copies of the telegrams along with an "Outline Plan for Testing Military Readiness" and a public affairs plan.

Document 17: Memorandum from G. C. Brown, Defense Intelligence Agency, to Director, J-3 (Operations), 11 October 1969, with memorandum from Col. C.H. Change, General Operations Division (J-3) [Joint Staff], "Background Paper for the Chairman, Joint Chiefs of Staff, for a Meeting with the Secretary of Defense, subj: Impact of Exercise HIGH HEELS on Plan for Increased Readiness Posture," 13 October 1969, Top Secret, excised copy

Source: MDR release

Well before Nixon ordered the readiness test, the Defense Department had scheduled an annual strategic command post exercise, HIGH HEELS, which gave decision-makers and senior officials a chance to familiarize themselves with nuclear war plans and nuclear use procedures in a war game context. HIGH HEELs was a world-wide exercise that involved all of the military commanders-in-chiefs, at home and overseas, and planning for it was already advanced. It was this consideration which made Secretary of Defense Laird want to postpone the readiness test, but Kissinger would not hear of that. At the same time, intelligence officials were concerned that the simultaneous operation of the readiness test and HIGH HEELS could be potentially dangerous because exercise operational messages that called for nuclear weapons use in a particular contingency might be detected by the Soviet adversary and linked to actual on-going readiness and alert operations around the world. As a Defense Intelligence Agency official put it, "an incident involving a message containing threatening material, along with Soviet observations of actual U.S. movements, radio silence, and stand-down activities, could cause a hazardous situation." Moreover, the increased volume of HIGH HEEL message traffic could cause delays in the receipt of "critical non-exercise" messages about Soviet reactions to U.S. military moves.

In light of these problems, Kissinger’s objections, and Joint Chiefs of Staff recommendations, Laird agree to strip back HIGH HEELS so that it involved only officials in the Washington, D.C. area, leaving out the CINCS altogether.

Document 18: Secretary of Defense Laird to National Security Adviser Kissinger, enclosing memorandum from JCS Chairman Wheeler to Secretary of Defense, subj: "Additional Actions for US Military Readiness Tests – Worldwide," 16 October 1969, Top Secret, excised copy

Source: Department of Defense MDR release

To get Moscow’s attention but without unduly worrying it, the Nixon White House wanted the Pentagon to take as many actions as possible. Consistent with this, JCS Chairman Wheeler asked the CINCs for proposals and after receiving suggestions, the Joint Staff reviewed them and prepared a master list for top officials. In his memorandum to Laird, Wheeler noted that the proposed actions "would reflect an increase in intensity of signals received by the Soviets." With the involvement of the naval, air, and other forces of eight unified and specified commands, the proposed actions would occur on a world-wide basis, from the Atlantic to the Pacific Oceans, ranging from movements of aircraft carriers in the Atlantic and of destroyers in the Gulf of Aden to SAC airborne alert and the surveillance of Soviet merchant ships heading toward Haiphong Harbor.

This same document appears in the State Department’s historical series, Foreign Relations of the United States in the volume on national security policy, 1969-1972 (document 82). But there are interesting differences in the sections on Pacific Command and Strategic Air Command. For example: that PACOM would "enhance SIOP Naval Forces at Sea" is exempted from FRUS, and keeping MACE missiles on alert is excised from the release to the National Security Archive. A crucial point—that SAC B-52 airborne alert bombers would carry nuclear weapons—was withheld from the FRUS, but released to the Archive.

Documents 19A-B: Shadowing Soviet Merchant Ships:

Document A. Message, Comseventhflt [Commander, 7th Fleet], to CTG [Commander Task Group] 70.8, Subj: Surveillance of Sov Mership, 20 October 1969, Secret

Document B. U.S.S. Orleck, to CTG [Commander Task Group] 7.0, Subj: Surveillance of Sov Mership, 22 October 1969, Secret

Source: U.S. Navy History and Archives Division, Seventh Fleet Records, box 128, Soviet Fleet Operations October 1969

Consistent with the White House’s objective of sending signals Moscow over the state of the Vietnam negotiations, a proposal to surveil Soviet ships heading toward Haiphong Harbor had been on Robert Pursley’s list of possible operations for the readiness test (see document 12). For economy reasons, JCS Chairman Wheeler dropped the proposal until Kissinger and Haig pressed to reinstate it, and it was duly included in the package of additional measures that Laird sent Kissinger on 16 October. Not all of the relevant messages are available, but Seventh Fleet archival records include the Commander’s directive and a report on the successful interception and shadowing of the Svirsk by the U.S.S. Orleck on 20 October 1969. The reference to "Snoopy Video Tape" in document B is to a small helicopter-type drone used for photographic intelligence collection, in this instance, photography of the Soviet crew as it took notice of the shadowing activity.


Document 20: U.S. Strategic Air Command, History of Strategic Air Command FY 1970, Historical Study No. 117 (Offutt Air Force Base: Strategic Air Command, 1971), excerpt: chapter section on "Special JCS Readiness Test," Top Secret, excised copy

Source: Air Force FOIA release

This chapter excerpt provides a detailed overview of the phases of SAC nuclear operations during the readiness test: (1) the initial stand-down and higher ground alert beginning 12 October, (2) the resumption of flying activities on 18 October, (3) the return to stand-down during 25-30 October, and (4) the "Giant Lance" nuclear-armed airborne alert operation during 27-30 October.

As noted in this account, the readiness test did not include the SAC ICBM force which was always on a high state of alert; by contrast, the bomber force could more easily be alerted in order to make a "show of force."

After reviewing Wheeler’s instructions to take "discernible" actions to raise the readiness of U.S. forces, the SAC historian noted that the Command received no information about the "origin or purpose" of the readiness test. Nevertheless, SAC officers speculated at the time that it was related to the Vietnam negotiations and to Nixon’s forthcoming speech on 3 November speech, which had been announced on 13 October, early in the readiness test.

Documents 21A-B: Looking for Soviet Reactions

Document A. Central Intelligence Memorandum, subj: Possible Communist Reactions to US Military Readiness Tests, 27 October 1969, Top Secret, excised copy, under appeal at ISCAP

Document B. Defense Intelligence Agency, Special Intelligence Report, Summary of Soviet Reactions to US Operations, #9, 28 October 1969, Top Secret, excised copy, under appeal

Sources:

A: MDR release, under appeal at ISCAP;

B: RPNL, NSF, box 123, Vietnam – Operation Pruning Knife [2 of 2]

Early in the secret alert, Kissinger tasked the intelligence community to keep its antennae up to detect any Soviet reactions to the heightened readiness posture. As the activities began to draw to a close, the CIA prepared for Kissinger (which he initialed) a short report which listed "noteworthy Communist" military measures and the degree to which they may have been responsive to the readiness test. Because so much information in the report was derived from communications intelligence (COMINT, classified as "Top Secret Umbra"), only one activity—the reverse course by Soviet ships in the Red Sea on 21 October—has been declassified. The Soviet activities that Washington espied were then secret and how much the intelligence community knew about them remains a secret. This document has been published in the State Department’s historical series, Foreign Relations of the United States (Document 89), but the version published here has more information: a reference to the Chinese alert and details on Soviet naval activities of 21 October.

As part of the intelligence watch, the Defense Intelligence Agency prepared regular reports on what it saw as Soviet reactions to the readiness test activities. The document dated 28 October (also initialed "HK") is representative of the series. Like the CIA memorandum, the report has been massively excised because so much of it is based on COMINT. It is worth noting that this document and others in the "Special Intelligence" series is located in the Vietnam files at the Nixon Library, further evidence of the readiness test’s connection to the White House’s Vietnam strategy.

So far no evidence has shown up from the Soviet side (for example, in the memoir literature: (Gromyko, Dobrynin, etc.) of awareness of the alert. Whether the Soviets even saw a connection with Vietnam or not is so far unknown and cCertainly, the alert had no impact on Moscow’s Vietnam policy or on Hanoi’s position in the Paris negotiations.

Document 22: Memorandum, "Kissinger," from files of Gardner Tucker, Assistant Secretary of Defense for Systems Analysis, 10 August 1972, Top Secret, excised copy

Source: Defense Department MDR release, under appeal

During the course of 1972, a secret Department of Defense panel led by Assistant Secretary of Defense for Research and Engineering John S. Foster prepared a special policy review of "employment policy" for the use of nuclear weapons. The purpose was to give U.S. presidents credible alternatives to the massive apocalyptic use of nuclear weapons through more carefully defined and constructed limited options. One of the participants in Foster Panel policy review, Gardner Tucker, had a discussion with Kissinger which touched upon the Madman Theory. Few such explicit discussions have come to light so far. Distancing himself a little from Nixon, Kissinger said: the "President’s strategy has been (in the mid-East crisis, in Vietnam, etc.) to ‘push so many chips into the pot’ that the other side will think we might be ‘crazy’ and might really go much further." Nevertheless, in Nixon’s absence, Kissinger followed the Madman strategy during the October War (1973).

Document 23: Memorandum of Conversation, Graham Martin, Lawrence Eagleburger, W.R. Smyser, Kissinger, 19 July 1974, subj: [situation in South Vietnam]

Source: RG 59, Records of Henry Kissinger, 1973-1977, box 9: July 1974 NODIS Memcons.

The decent interval concept remained central to Kissinger’s thinking about the U.S. exit from the Vietnam War after 1969. For example, on 3 August 1972, Kissinger reminded Nixon of the outcome they were aiming for: "We’ve got to find some [negotiated] formula that holds the thing together a year or two, after which—after a year, Mr. President, Vietnam will be a backwater. If we settle it, say, this October, by January ’74 no one will give a damn" (Oval Office Conversation 760-6, Nixon and Kissinger, 3 August 1972, Nixon White House Tapes, Nixon Library). On 23 October 1972, at the time Kissinger had struck a deal with Le Duc Tho and was trying to win Thieu's approval for the agreement, Nixon told his hawkish aide Alexander Haig, who was skeptical of Kissinger's negotiations: "Call it cosmetics or whatever you want. This has got to be done in a way that will give South Vietnam a chance to survive. It doesn't have to survive forever. It's got to survive for a reasonable time. Then everybody can say 'goddamn we did our part.'. . . I don't know that South Vietnam can survive forever." (EOB Conversation no. 371-19, Nixon and Haig, 23 October 1972, White House Tapes, Nixon Library).

In July1974—a year and a half after the Paris agreement and five months before VC and NVA fighting would begin to build up to the 1975 Spring Offensive that would overrun South Vietnam by April 1975—Ambassador to Saigon Graham Martin told Kissinger and his aides, Lawrence Eagleburger and W. R. Smyser: "Militarily, they [the South Vietnamese] are holding. Politically, they are more solid than I had the right to hope." Kissinger replied: "When I made the [January1973] agreement, I thought it might be a two-year thing."

Source: https://nsarchive2.gwu.edu/nukevault/ebb517-Nixon-Kissinger-and-the-Madman-Strategy-during-Vietnam-War/

Οι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Αληθινές ιστορίες προσκυνητών: Ο άπιστος Θωμάς και ο γέροντας Γαβριήλ ο Αγιορείτης

      Ξεκίνησε και ο Γιώργης, με πολύ περιέργια (και αμφιβολία), να πάει στο Άγιον Όρος…ρωτούσε λοιπόν ενα φίλο, να του πει κανά φωτισμένο »Γέροντα», να μάθει… Να καταλάβει και αυτός βρε παιδί μου, να »δει» πως είναι, να ζήσει κάτι, απο όλα αυτά τα περίεργα που έφταναν στα αυτιά του…
      »Θα πας στόν Γέροντα Γαβριήλ…» του λέει ο φίλος, είναι χαρισματικός ο Γέροντας, να τον δείς με σεβασμό, μην κάνεις τίποτα χαζομάρες ρε συ…
      Έφτασε ο καιρός, και βρέθηκε η παρεά, στο καλύβι του Γέροντα, στίς Καρυές λίγο πιο κάτω…
      Τούς υποδέχτηκε ο ταπεινός ασκητής, ήρθε και το κέρασμα, το λουκουμάκι, το νεράκι το καθάριο… κάθησαν στήν αυλή, και ένας-ένας θα έμπαινε μέσα στο καλύβι να πει δυο κουβέντες με τον Γέροντα…
      Πρώτος φυσικά έτρεξε να μπει ο Γιώργης!
      Μπαίνει μέσα, φιλά το χέρι του Γέροντα, κάθετε και αρχίζει να λέει τα δικά του…
      Ο Γέροντας διάβαζε διάφορα, (επάνω στο τραπεζάκι του ήταν δυο στίβες απο γράμματα..) άκουγε τον φίλο μας, του έδωσε μερικές απαντήσεις, λίγες συμβουλές …
      Στο τέλος της κουβέντας, ο Γιώργης δεν είχε δει και τίποτα…
      Που να δικαιολογεί τα τόσα λόγια που είχε ακούσει απο τον φίλο, και απο άλλους προσκυνητές… Και έτσι, πήρε την ευχή του Γέροντα, και έκανε να φύγει…
      Φτάνωντας στήν πόρτα, καθώς έπιανε το χερούλι, και ελαφρώς απογοητευμένος, διότι πάλι δεν »είδε» τίποτα ο καημένος και αυτός… αυθόρμητα έκανε τον λογισμό:
      »Tήν φάγαμε την πατάτα! μούφα ο Γέροντας…!»
      Για να ακούσει τότε την γαλήνια φωνή του Αγιορείτη ασκητή:
      – Tι ήθελες; να σου πω οτι σε λένε Γιώργο για να πιστέψεις;
      – Κάγκελο ο Γιώργης! Άφωνος…
      Έλαβε απάντηση στήν σκέψη του….
      Πρώτη φορά αυτός και οι φίλοι του έρχονταν στο Όρος….
      Ούτε είχε αναφέρει το όνομά του, στήν κουβέντα τού με τον Γέροντα Γαβριήλ…
      – Συγχώραμε Γέροντα, ψέλισε…
      και βγήκε έξω σαν χαζεμένος!
      Τον ελέησε ο Θεός να προλάβει, να ζήσει όπως έλεγε αργότερα… έναν απο τούς τελευταίους ταπεινούς και χαρισματούχους, μιάς μεγάλης γενιάς Αγιορειτών ασκήτων του Αγίου Όρους… τον Γέροντα Γαβριήλ τον Αγιορείτη.
      Ας έχουμε την ευχή του!
      πηγή
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Μήπως η νέα προσπάθεια πόντισης καλωδίου στην περιοχή της Κάσου αποτελεί το έναυσμα για μια προσχεδιασμένη ελληνοτουρκική κρίση;

      Τον Απρίλιο του 2023 εξηγήσαμε γιατί υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις σύμφωνα με τις οποίες ο EastMed «ουδέποτε υπήρξε «στρατηγική επιλογή» του Ισραήλ, ακόμη και του ίδιου του Νετανιάχου, που είναι ο μόνος που πίεσε για τον αγωγό, ως έργο φυσικής διασύνδεσης του Ισραήλ με τη Δύση» αλλά αντιθέτως εργαλειοποιήθηκε για να γίνει η μοιρασιά των θαλασσίων ζωνών της Αν. Μεσογείου με απώτερο σκοπό την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου. 
      Στο ίδιο σχόλιό μας επισημάνθηκε ότι «οι ΗΠΑ ήδη από το 2014 ήταν πρόδηλο ότι δεν είχαν στα σχέδιά τους για την ευρύτερη περιοχή τον αγωγό (1 και 2)... Από τις δημόσιες τοποθετήσεις των Αμερικανών αξιωματούχων -μηδενός εξαιρουμένου, πλην ίσως του π. ΥΠΕΞ Μ. Πομπέο η οποία έγινε για το ισραηλινό ακροατήριο-, πουθενά δεν προκύπτει ότι ο EastMed υπήρξε μέρος των ενεργειακών σχεδιασμών τους. Το non-paper ήταν απλώς το κερασάκι στην τούρτα...».
      Εν συνεχεία υπογραμμίστηκε η δήλωση του Αμερικανού πρώην Ανώτερου Σύμβουλου Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και αρχιτέκτονα του χάρτη Μπάιντεν -επί προεδρίας Μπαίντεν-, Άμος Χόκσταϊν ο οποίος στις 19/01/2022 ξεκαθάρισε την αντίθεσή του στον αγωγό δηλώνοντας ότι «ο EastMed ήταν μια ιδέα το 2016. Ο σκεπτικισμός που εξέφρασα δεν ήταν σκεπτικισμός για τη σύνδεση της Ανατολικής Μεσογείου με την Ευρώπη και την περιφερειακή συνεργασία. Τα ερωτήματα αφορούν κυρίως το υψηλό κόστος και τα logistics και κατά πόσο ήταν εφικτά.» Όλα αυτά συνετέλεσαν στο να μπει στο ψυγείο ο αγωγός. Λίγο αργότερα όμως μας προέκυψε το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ με την πόντιση καλωδίου η οποία διακόπηκε από την Τουρκία με τα γεγονότα της Κάσου και την ακραία ελληνική υποχωρητικότητα (1, 2, 3).
      Το ερώτημα που ανακύπτει είναι βέβαια: μήπως το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης αντικατέστησε τον EastMed ως εργαλείο διευθέτησης των θαλασσίων ζωνών στην περιοχή; Και εξηγούμε...
      Τον Μάρτιο του 2025, αφού προηγήθηκε η υπαναχώρηση της Λιβύης στη μέση γραμμή και η εκδήλωση ενδιαφέροντος της Chevron νοτίως της Κρήτης, εν συνεχεία η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε ξαφνικά να «ορθώσει ανάστημα» και να επανεπιχειρήσει την πόντιση του καλωδίου στην περιοχή της Κάσου. Αυτήν την φορά με την διακριτική παρουσία του γαλλικού πολεμικού ναυτικού και την διαβεβαίωση του Ισραήλ ότι θα πιέσει διπλωματικά τις ΗΠΑ σε περίπτωση που η κατάσταση οξυνθεί. 
      Το iEpikaira σχολιάζοντας αυτήν την εξέλιξη έγραψε: «Εάν η κυβέρνηση θέλει όντως να εξασφαλίσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, μπορεί πολύ απλά αύριο να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κύπρο και να επεκτείνει στα 12νμ... Θα το κάνει; Ασφαλώς και όχι. Επομένως, κάτι άλλο «ψήνεται» στην περιοχή... Εφόσον το καλώδιο GSI θα καταλήξει στο Ισραήλ, γιατί η μόνη εμπλοκή του θα αφορά στην πίεση των ΗΠΑ, εάν τα πράγματα εκτραχυνθούν;» και κατέληξε διερωτώμενο, «μήπως η ηλεκτρική διασύνδεση είναι άλλο ένα πυροτέχνημα σαν τον EastMed ο οποίος εξυπηρετούσε ενδεχομένως άλλους σκοπούς;»
      Η απάντηση μάλλον δόθηκε παραπάνω. Εν κατακλείδι, θέτουμε και το εξής εύλογο ερώτημα ως επιστέγασμα των προβληματισμών μας: Μήπως εν τέλει η νέα προσπάθεια πόντισης καλωδίου αποτελεί το έναυσμα για μια προσχεδιασμένη ελληνοτουρκική κρίση μικρής κλίμακας -υπό γαλλική επιτήρηση και με πιθανή την πυροσβεστική παρέμβαση των Αμερικανών-, με απώτερο σκοπό τον διαμοιρασμό των θαλασσίων ζωνών; Μια τέτοια κρίση σίγουρα θα έβγαζε και τον Ερντογάν από το αδιέξοδο των εσωτερικών του προβλημάτων... 
      [Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ!]
      ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ.-
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Τουρκικό ραντάρ τυφλώνει με παρεμβολές την Εθνική Φρουρά

       
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Μια ερμηνεία της τουρκικής επιθετικότητας έναντι του Ελληνισμού

      Θα τονίζω συνέχεια πως η Τουρκία δεν ερμηνεύεται με εγχειρίδια δυτικής σκέψης, μιας και ο τρόπος που λειτουργεί ειδικά απέναντι στην Ελλάδα θέλει ειδική αποκωδικοποίηση την οποία δίνω παρακάτω σύντομα:Η Τουρκία μας αρέσει δεν μας αρέσει, κληρονόμησε από τους Βυζαντινούς ένα τρόπο σκέψης, ο οποίος προέρχεται από την μακρόχρονη διαμάχη Βυζαντίου-Σασανιδών. Εξηγούμαι:Βυζαντινοί και Σασανίδες μοιράζονταν πολλά κοινά στοιχεία με βασικά γνωρίσματα τα παρακάτω:-Ασαφή σύνορα-Εργαλειοποίηση proxies, κρατών-πελατών για διεξαγωγή πολέμου χαμηλής έντασης.
      Η συγκεκριμένη διαμάχη διεξαγόταν στην buffer zone της Μεσοποταμίας και περιελάμβανε ξαφνικές επιθέσεις, επιδρομές, πολιορκίες και συνεχή διπλωματική διαπραγμάτευση.Οι Βυζαντινοί αξιοποιούσαν κυρίως υψηλή κινητικότητα μέσω ιππικού, οι Σασανίδες προτιμούσαν την διεξαγωγή ρωμαϊκού τύπου πολιορκίας.Η οντολογία αυτού του τύπου της σύγκρουσης εδραζόταν στην κατασκευή μιας ιεραρχικής δομής αποτελούμενης από πόλεις και σημεία ελέγχου τα οποία αντανακλούσαν την διεθνή τάξη μέσα από την καθοδήγηση του ενός ή του άλλου.Με λίγα λόγια, η έννοια του πολέμου για τους δύο αντιπάλους δεν ήταν το δίπολο πόλεμος/ειρήνη αυτό το μανιχαϊστικό σκεπτικό της σύγχρονης Δύσης.Για αυτούς ο πόλεμος ήταν κάτι το ασαφές που διεξάγεται συνεχόμενα με μικρότερη ή υψηλότερη ένταση, σε κάθε περίπτωση όμως εμπλέκει αντιπροσώπους, μυστικές υπηρεσίες, κατασκοπία, υπονόμευση, ασύμμετρα χτυπήματα και πολιορκία.
      Αυτόν τον τρόπο πολέμου εφαρμόζει η σύγχρονη Τουρκία εναντίον της Ελλάδας.Για αυτό έχει δώσει βάση στις μυστικές υπηρεσίες, στην δημιουργία proxies, στην εργαλειοποίηση της μετανάστευσης και δεν την ενδιαφέρει το πόσα αεροπλάνα έχει η Ελλάδα.Στο μυαλό του Τούρκου ο πόλεμος διεξάγεται στο κατώφλι της χαμηλής έντασης με στόχο την αρπαγή μικρών νικών.Η Τουρκία ακόμη και σήμερα διεξάγει τέτοιο πόλεμο με το Ιράν στην Μέση Ανατολή καθώς το κληρονόμησε από τους Βυζαντινούς.Το ερώτημα είναι πότε η Ελλάδα θα πάψει να σκέφτεται α λα franca και θα ξεκινήσει να σκέφτεται α λα turca, δηλαδή α λα byzantina. Όσο σκεφτόμασταν έτσι δεν φοβόμασταν τους Τούρκους.
      Αλέξανδρος Ιτιμούδης (FB)
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Τουρκία - Οζέλ (CHP): Έχουμε κυβέρνηση χούντας, έχει γίνει πραξικόπημα
      Έχουμε κυβέρνηση χούντας, έχει γίνει πραξικόπημα, λέει η τουρκική αντιπολίτευση, με τον αρχηγό του CHP να καλεί τους Ευρωπαίους να σταματήσουν να στηρίζουν τη χούντα και σημείωσε πως το επόμενο έτος θα αλλάξει η κυβέρνηση στην Τουρκία.
      Όπως μετέδωσε ο ΣΚΑΪ, ο Οζγκιούρ Οζέλ, ανέφερε χαρακτηριστικά: "Aυτό που εξηγώ είναι η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία. Δεν μπορείς να απομακρύνεις τις κάλπες και μετά να εμφανίζεται ο υπουργός Οικονομικών Μεχμέτ Σιμσέκ στο Λονδίνο και να διεκδικεί επενδύσεις. Αν θέλεις να επενδύσεις στην Τουρκία να ξέρεις πως εδώ είναι ένα απολυταρχικό κράτος. Το λέω σε όσους σχεδιάζουν το μέλλον του με την κύριο Ερντογάν".
      Και ο αρχηγός του CHP συνέχισε: "Δεν μπορείς ως Ευρωπαίος να παριστάνεις τον δημοκράτη στην Ευρώπη, να δίνεις στήριξη στο απολυταρχικό κράτος στην Τουρκία, να βλέπεις την Τουρκία ως αποθήκη προσφύγων και να λες πως θα τους δίνουμε χρήματα για τη Συρία, και να λες πως τον τουρκικό στρατό θα τον κάνω ασπίδα στην Ευρώπη. Όλοι αυτοί να ξέρουν πως το επόμενο έτος θα αλλάξει η κυβέρνηση στην Τουρκία".
      Για να καταλήξει: "H σημερινή κυβέρνηση είναι μια κυβέρνηση χούντας είναι αυταρχική. Όποιος επιθυμεί ας συνάψει σχέσεις μαζί της κι ας κάνει τα σχέδια του".
      Πηγή: capital.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Στιβ Μπάνον: Είμαστε σε πολιτικό πόλεμο - Αν ο Τραμπ δεν κερδίσει το 2028, θα πάει φυλακή...
      «Οι άνθρωποι κάθονται και πανηγυρίζουν ακόμη για τις 4 Νοεμβρίου», πρόσθεσε, «αλλά είμαστε σε πόλεμο, σύμφωνα με τον πρώην στρατηγικό σύμβουλο του Λευκού Οίκου
      Αν οι Δημοκρατικοί ανακτήσουν την εξουσία το 2028, «ο Πρόεδρος Trump θα πάει φυλακή», προέβλεψε ο πρώην στρατηγικός σύμβουλος του Λευκού Οίκου, Steve Bannon.Ο παρουσιαστής της εκπομπής “War Room” εξέφρασε την ανησυχία του για το ενδεχόμενο ήττας των Ρεπουμπλικανών στις επόμενες προεδρικές εκλογές, δεδομένου ότι μια ποινική δίωξη κατά του Trump παραμένει τεχνικά σε εκκρεμότητα. Μιλώντας στο κανάλι Real America’s Voice την Πέμπτη, προειδοποίησε: «Aν, θεός φυλάξοι, δεν κερδίσουμε το ’28, ο Πρόεδρος Trump θα πάει φυλακή».«Οι άνθρωποι κάθονται και πανηγυρίζουν ακόμη για τις 4 Νοεμβρίου», πρόσθεσε, «αλλά είμαστε σε πόλεμο. Και αν δεν καταλαβαίνετε, μετά από όσα έγιναν τις τελευταίες 72 ώρες, ότι πρόκειται για πολιτικό πόλεμο, τότε δεν είστε ξύπνιοι».
      [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]
      Πηγή: bankingnews.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Έγχρωμη επανάσταση εντός των ΗΠΑ; O Soros χρηματοδοτεί 24 οργανώσεις που καθοδηγούν το κίνημα «Τesla Takedown»...
      Οργανώσεις που συνδέονται με τον Soros, όπως η Indivisible, έχουν εμφανιστεί με τη χθεσινή «Παγκόσμια Ημέρα Δράσης» κατά της Tesla...
      Oι Δημοκρατικοί εξαπέλυσαν τη συντονισμένη έγχρωμη επανάστασή τους, καθοδηγούμενη από φιλικές ΜΚΟ - που ονομάστηκε «Tesla Takedown» - σε εθνικό επίπεδο το Σάββατο 29 Μαρτίου, αν και εξελίχθηκε με έναν ιδιαίτερα εντυπωσιακό τρόπο.Οι μέρες των πορειών εκατομμυρίων ανδρών και γυναικών, που συνήθως χρηματοδοτούνται με δολάρια των φορολογουμένων που διοχετεύονται μέσω της πλέον ανενεργής USAID, φαίνεται να έχουν τελειώσει, καθώς η ικανότητά τους να επηρεάζουν το εθνικό αίσθημα έχει μειωθεί σημαντικά.Ωστόσο, αυτές οι σκοτεινές και διεφθαρμένες ΜΚΟ λαμβάνουν χρήματα από αριστερούς δισεκατομμυριούχους.
      Δηλαδή, θυμωμένοι γέροι λευκοί φιλελεύθεροι...
      OMG, looks at this Tesla protest in Charlotte NC, it's all old white Karen's and their miserable low testosterone cucks ???? pic.twitter.com/BCuEstNEwC— Vince Langman (@LangmanVince) March 29, 2025Καθώς οι διαδηλώσεις ολοκληρώθηκαν αργά το Σάββατο 29 Μαρτίου, ο Elon Musk πήγε στο X, παραθέτοντας ένα podcast του Joe Rogan που κάλεσε τους Δημοκρατικούς για τις τακτικές «ενοικίασης» διαδηλωτών.Ο Musk ρώτησε: «Ποιος χρηματοδοτεί και οργανώνει όλες αυτές τις πληρωμένες διαδηλώσεις;».
      Who is funding and organizing all these paid protests? https://t.co/QDjD9Gao8a— Elon Musk (@elonmusk) March 30, 2025
      Την Παρασκευή (28/3), οι ακροαριστεροί πίσω από το κίνημα κατά της Tesla άρχισαν να κινητοποιούν τους ταραχοποιούς ευθυγραμμισμένους με το Δημοκρατικό Κόμμα.Οργανώσεις που συνδέονται με τον Soros, όπως η Indivisible, έχουν εμφανιστεί με τη χθεσινή «Παγκόσμια Ημέρα Δράσης» κατά της Tesla...Ο ιστότοπος Tesla Takedown συνδέεται με το The Action Network—μια διαδικτυακή πλατφόρμα που χρησιμοποιείται από σκιερές ακροαριστερές ΜΚΟ για την οργάνωση και τη συγκέντρωση χρημάτων—πράγμα που δείχνει ότι ομάδες όπως οι Troublemakers και το Disruption Projectsholder's είναι έμμισθα όργανα.
      «Το να σταματήσουμε τον Musk θα βοηθήσει να σωθούν ζωές και η δημοκρατία μας», έγραψε η Tesla Takedown στον ιστότοπό της, προσθέτοντας:«Το διακύβευμα δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερο. Κανείς δεν έρχεται να μας σώσε ι—ούτε οι πολιτικοί, ούτε τα μέσα ενημέρωσης».Επίσης την Παρασκευή (28/3), ο Musk έριξε στις διεφθαρμένες ακροαριστερές και αντιαμερικανικές ΜΚΟ μια βόμβα που καθιστά ολόκληρο το κίνημά τους χωρίς νόημα...Την Κυριακή (30/3) το πρωί, η πρώην δημοσιογράφος της Wall Street Journal Asra Nomani απάντησε στην ερώτηση του Musk με μια λεπτομερή λίστα των 24 ομάδων που οδήγησαν μια διαδήλωση κατά της Tesla Takedown στη βόρεια Βιρτζίνια.
      Εδώ είναι οι απαντήσεις - σίγουρα θα δώσουν στους ερευνητές του Musk και του DOGE μια γρήγορη διαδρομή για να αποκαλύψουν τη ρίζα του χάους τις πυρπολήσεις οχημάτων, τους εκθεσιακούς χώρους, τα κέντρα service και τους φορτιστές Tesla τους τελευταίους μήνες.Ρωτήσατε ποιος χρηματοδοτεί και οργανώνει τις διαδηλώσεις #TeslaTakedown.Ϋπάρχουν απαντήσεις...Δείτε παρακάτω για να δείτε και τις 24 ομάδες (πατήστε εδώ) με τα έσοδα, τη συμμετοχή, τους αριθμούς φορολογικού μητρώου και άλλες πληροφορίες.Αυτοί οι οργανισμοί έχουν συνδυάσει ετήσια έσοδα τουλάχιστον 124 εκατομμυρίων δολαρίου και συνεχίζουν.Το 100% των ομάδων ευθυγραμμίζονται με το Δημοκρατικό Κόμμα.Οι περισσότερες από αυτές τις ομάδες απολαμβάνουν καθεστώς έκπτωσης φόρου ως οργανισμοί 501(c)(3) και 501(c)(4), ισχυριζόμενοι ότι είναι "μη κομματικοί".Μερικες έχουν PAC (ταμεία για την νόμιμη χρηματοδότηση πολιτικών υποψηφιοτήτων).
      [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]
      Πηγή: bankingnews.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Πολύ περίεργη ανακοίνωση της BlackRock: Ο καπιταλισμός δεν λειτούργησε, ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε κάτι... νέο(!)
      «Ο τραπεζικός δανεισμός είναι περιορισμένος. Αντίθετα, οι επιχειρήσεις θα στραφούν στις αγορές» επισημαίνει ο ισχυρός άντρας της BlackRockΣε μια τολμηρή και άκρως ανατρεπτική τοποθέτηση, η BlackRock, η μεγαλύτερη εταιρεία διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο, στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα προς τους επενδυτές της: Ο καπιταλισμός, όπως τον γνωρίζουμε, έχει αποτύχει να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής.Σε μια επιστολή που αναμένεται να πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις στις αγορές και τους οικονομικούς κύκλους, η BlackRock προτείνει μια νέα προσέγγιση στη διαχείριση κεφαλαίων και στην επενδυτική στρατηγική, τονίζοντας την ανάγκη για έναν πιο βιώσιμο και κοινωνικά υπεύθυνο οικονομικό μοντέλο.Η αλλαγή αυτή σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, καθώς μια από τις πιο ισχυρές φωνές της Wall Street αμφισβητεί ανοιχτά τα θεμέλια της οικονομικής ορθοδοξίας.Όπως σημειώνει ο Larry Fink, «Το ακούω από σχεδόν κάθε πελάτη, σχεδόν κάθε ηγέτη —σχεδόν κάθε άνθρωπο— με τον οποίο μιλάω: είναι πιο ανήσυχοι για την οικονομία από ποτέ.Κατανοώ το γιατί. Αλλά έχουμε ζήσει ξανά τέτοιες στιγμές. Και με κάποιο τρόπο, μακροπρόθεσμα, βρίσκουμε λύσεις.Οι άνθρωποι είναι έξυπνα, ανθεκτικά όντα, και δημιουργούμε συστήματα που αντανακλούν την εικόνα μας.Οι υπολογιστές διαχειρίζονται περίπλοκα δεδομένα (και πλέον γλώσσα) εκ μέρους μας.Οι πόλεις επιτρέπουν σε εκατομμύρια ανθρώπους να ζουν δίπλα-δίπλα, συνήθως ειρηνικά, κυρίως παραγωγικά.Αλλά από όλα τα συστήματα που έχουμε δημιουργήσει, ένα από τα πιο ισχυρά —και μοναδικά κατάλληλο για στιγμές σαν τη σημερινή— ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 400 χρόνια.Είναι το σύστημα που εφηύραμε ακριβώς για να ξεπεράσουμε αντιφάσεις όπως η έλλειψη μέσα στην αφθονία και η ανησυχία μέσα στην ευημερία».
      Πηγή: bankingnews.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Ιωάννης δήλωσε "με το καλημέρα σας" θαυμαστής του Αλβανού εθνικιστή Φαν Νόλι

      Ατόπημα του νέου Αρχιεπισκόπου Αλβανίας
      Παρουσία εκατοντάδων πιστών και μελών της ελληνικής Κυβερνήσεως ενεθρονίσθη ο νέος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ.κ. Ιωάννης, ο οποίος στην ομιλία του προέβη στο ατόπημα να αναφερθεί στον ψευδοεπίσκοπο Θεοφάνη Νόλη (Φαν Νόλι), τον οποίον μάλιστα εξεθείασε σαν ίσον προς τον προσφάτως εκδημήσαντα Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο.
      Ο Φαν Νόλι, τον οποίο εκθειάζει ο νέος Αρχιεπίσκοπος, υπήρξε όργανο του αλβανικού εθνικισμού, που, αφού κατ’ επανάληψιν απέτυχε να εκλεγεί επίσκοπος στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ρωσσορθόδοξη Εκκλησία, εν τέλει, το 1919, αυτοανεκηρύχθη σε εκκλησία της Βοστώνης ερωτών τους πιστούς αν θέλουν να προεξάρχει απλός ιερεύς ή επίσκοπος. Και αφού θεώρησε ότι έγινε αποδεκτός διά βοής, εθεώρησε εαυτόν αρχιερέα. Επειδή δε προέβαλε σχέσιν με την Ρωσσική Εκκλησία, το 1920 ο Ρώσσος Αρχιεπίσκοπος Β. Αμερικής εξέδωσε εγκύκλιον προς προφύλαξιν των πιστών από τον αυτόκλητο επίσκοπο.
      Ο Νόλι είχε και έντονη πολιτική εμπλοκή. Το 1924, ανέλαβε για σύντομο χρονικό διάστημα Πρωθυπουργός της Αλβανίας, αλλά ανετράπη μετά από λίγους μήνες και εξορίσθη επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, όπου πέθανε το 1965.
      Κατά την ενθρόνισή του ο κ.κ. Ιωάννης μίλησε για τους «προκατόχους» του αρχίζοντας από τον Νόλι και μετά ανεφέρθη στον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο.
      [iEpikaira: Πολύ αργά για κλάματα... να τον χαίρονται όσοι τον εξέλεξαν. Και ακόμη δεν είδαμε τίποτα...]
      Πηγή: estianews.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΡΙΣΗ; Ζεσταίνει τις μηχανές ο στόλος για να συνοδεύσει τα ερευνητικά στην περιοχή της Κάσου - Οι Γάλλοι θα συμμετέχουν διακριτικά - Το Ισραήλ θα παρέμβει στις ΗΠΑ σε περίπτωση παρεκτροπής
      Αντίστροφη μέτρηση για την επανέναρξη των ερευνών για το καλώδιο – Ο ρόλος Γαλλίας και Ισραήλ
      -Η απόφαση είναι ειλημμένη σε ανώτατο επίπεδο: η Ελλάδα δεν μπορεί να παραιτηθεί από ένα έργο το οποίο είναι κρίσιμο για την ενεργειακή ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας-Οι Ισραηλινοί φέρονται να έχουν παράσχει διαβεβαιώσεις στην Αθήνα ότι σε περίπτωση που η κατάσταση ξεπεράσει κάποια όρια, θα αναλάβουν να κινητοποιήσουν τον Λευκό Οίκο-Οι Γάλλοι θα έχουν διακριτική στρατιωτική παρουσία με κάποια από τις πολλές ναυτικές μονάδες επιφανείας, που ούτως ή άλλως αυτή την εποχή είναι ανεπτυγμένες στην περιοχή-ο τρόπος με τον οποίο θα εξελιχθούν τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες οι εργασίες για την ηλεκτρική διασύνδεση, θα επηρεάσουν και τις ελληνοτουρκικές επαφές
      Βασίλης Νέδος
      Θέμα ημερών είναι η επανεκκίνηση των ερευνών για την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ (Great Sea Interconnector) και στην Αθήνα επικρατεί πυρετός προετοιμασιών προκειμένου το έργο να προχωρήσει ακόμη και στα ανατολικά της Κάσου και της Καρπάθου, όπου έως αυτή τη στιγμή έχει στην πραγματικότητα «παγώσει». Η απόφαση είναι ειλημμένη σε ανώτατο επίπεδο. Αν και εντός της κυβέρνησης υπάρχουν αποκλίνουσες απόψεις σχετικά με μια σειρά από λεπτομέρειες, άπαντες συμφωνούν στην κεντρική κατεύθυνση: η Ελλάδα δεν μπορεί να παραιτηθεί από ένα έργο το οποίο είναι κρίσιμο για την ενεργειακή ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και έχει την πλήρη στήριξη του Ισραήλ, που επιθυμεί τη σύνδεση με το δίκτυο ηλεκτρισμού της Ε.Ε. η οποία και το χρηματοδοτεί.
      Επιπλέον, η Ελλάδα δεν μπορεί να εμφανιστεί ότι αποδέχεται την αντίληψη της Τουρκίας περί περιορισμού των δικαιωμάτων της στα 6 ναυτικά μίλια, ειδικά μάλιστα όταν πρόκειται για ένα έργο που δεν αφορά κυριαρχία ή κυριαρχικά δικαιώματα, καθώς αφορά δραστηριότητα στην ανοιχτή θάλασσα. Η περιοχή νοτίως της Κάσου και της Καρπάθου έχει οριοθετηθεί ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο τον Αύγουστο του 2020 με μια συμφωνία αδιαμφισβήτητης διεθνούς νομιμότητας και όχι με ένα αμφίβολης αξιοπιστίας μνημόνιο όπως το τουρκολιβυκό.
      Η συζήτηση έχει πλέον προχωρήσει σε επίπεδο επιχειρησιακής σχεδίασης της επιστροφής των ερευνητικών σκαφών στην Κάσο, σε ανοιχτή θάλασσα. Εν ολίγοις, σχεδιάζεται σε επίπεδο υπουργείου Εθνικής Αμυνας ο τρόπος με τον οποίο οι Ενοπλες Δυνάμεις θα αναπτυχθούν ώστε να συνοδεύσουν τα ερευνητικά πλοία και, βεβαίως, να στείλουν το μήνυμα για την αποφασιστικότητα της Ελλάδας να προχωρήσει στον σχεδιασμό της, ακόμη και πέρα από τα νότια Κάσου και Καρπάθου, όπου το έργο ουσιαστικά διακόπηκε πέρυσι τον Ιούλιο έπειτα από μια κρίση 40 ωρών.
      Οι Γάλλοι έχουν ήδη συμφωνήσει να έχουν διακριτική στρατιωτική παρουσία στην ευρύτερη περιοχή με κάποια από τις πολλές ναυτικές μονάδες επιφανείας, που ούτως ή άλλως αυτή την εποχή είναι ανεπτυγμένες εκεί. Λεπτομέρειες για την επιχείρηση προφανώς δεν υπάρχουν, ωστόσο ανάμεσα στα υφιστάμενα σενάρια περιλαμβάνεται η διεξαγωγή κάποιας κοινής άσκησης των Ενόπλων Δυνάμεων (Πολεμικού Ναυτικού και Πολεμικής Αεροπορίας) στα διεθνή ύδατα, με πρόσκληση και σε κάποια από τις παρούσες μονάδες της Γαλλίας.
      Το αεροπλανοφόρο «Charles de Gaulle» βρισκόταν τις προηγούμενες ημέρες στον Ινδικό Ωκεανό για ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις με τις ινδικές ένοπλες δυνάμεις.
      Ως προς την ευρύτερη γεωπολιτική εξίσωση, ο ρόλος της Γαλλίας είναι προφανής και σημαντικός, καθώς αποτελεί στρατηγικό εταίρο της Ελλάδας, ενώ άμεσα συνδεδεμένη με τον Great Sea Interconnector (GSI) είναι η γαλλική εταιρεία Nexans, η οποία μισθώνει και τα πλοία (ιταλικά μέχρι πρότινος) για τις έρευνες. Στο πεδίο της περιφερειακής εξίσωσης σημαντική είναι η διάσταση της ισραηλινής εμπλοκής.
      Το Ισραήλ, πέρα από τους στρατηγικούς λόγους για τους οποίους επιθυμεί την ολοκλήρωση του GSI (διασύνδεση με το ευρωπαϊκό δίκτυο ηλεκτρισμού, αλλά και γενικότερη λογική δημιουργίας μεγάλων σχημάτων συνεργασίας με το βλέμμα στραμμένο και στον διάδρομο IMEC για τη συνεργασία με την Ινδία), υποστηρίζει το έργο και για λόγους που σχετίζονται με τις ευρύτερες περιφερειακές τριβές ανάμεσα στην Ιερουσαλήμ και την Αγκυρα.
      Αξίζει να σημειωθεί ότι τα συμφέροντα Ελλάδας και Ισραήλ διασταυρώνονται και στο ζήτημα της πιθανής επιστροφής της Τουρκίας στο πρόγραμμα του F-35, ασχέτως αν τελικά η επιλογή αυτή ανήκει αποκλειστικά και μόνο σε έναν άνθρωπο: τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.
      Σε αυτό το πλαίσιο εγγράφεται και η σημερινή, ολιγόωρη, επίσκεψη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο Ισραήλ, όπου θα συναντηθεί με τον ομόλογό του Μπέντζαμιν Νετανιάχου και θα γίνει δεκτός από τον πρόεδρο της χώρας Γιτζάκ Χέρτσογκ. Αν και επισήμως ουδείς από την ελληνική κυβέρνηση συνδέει την επίσκεψη με το έντονο παρασκήνιο σχετικά με την ηλεκτρική διασύνδεση, είναι απολύτως σαφές ότι το τετ α τετ Μητσοτάκη – Νετανιάχου αποτελεί ένα μήνυμα που έχει αποδέκτη και την Αγκυρα.
      Επιπλέον, οι Ισραηλινοί φέρονται να έχουν παράσχει διαβεβαιώσεις στην Αθήνα ότι σε περίπτωση που η κατάσταση ξεπεράσει κάποια όρια, θα αναλάβουν να κινητοποιήσουν τον Λευκό Οίκο. Πάντως, τις προηγούμενες ημέρες καταγράφηκε και ένα μήνυμα υπερατλαντικής προέλευσης, καθώς ο ενεργειακός κολοσσός Chevron εκδήλωσε ενδιαφέρον για έρευνες υδρογονανθράκων στα νότια της Κρήτης, σε οικόπεδα που είχαν προκηρυχθεί το 2014 με μοντέλο τον νόμο Μανιάτη (4001/2011), αγνοώντας πλήρως το γεγονός ότι τμήμα τους βρίσκεται στη λιβυκή πλευρά των περιοχών που καλύπτονται από το αποκαλούμενο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
      Το ενδιαφέρον της Chevron, λίγο μετά από εκείνο που έχει εκδηλωθεί από την ExxonMobil, εκλαμβάνεται μεν ως μια αντανακλαστική αντίδραση των μεγάλων ενεργειακών κολοσσών των ΗΠΑ μετά την επάνοδο Τραμπ («drill baby drill»), γίνεται δε αντιληπτή και ως μια σαφής κίνηση αναγνώρισης της ελληνικής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) με βάση τα διεθνώς ισχύοντα (με επήρεια των νησιών σε θαλάσσιες ζώνες) και όχι τις ιδιόρρυθμες απόψεις της Αγκυρας περί νησιών δίχως άλλα δικαιώματα πέρα από 6 ν.μ. αιγιαλίτιδας ζώνης.
      Είναι προφανές ότι ο τρόπος με τον οποίο θα εξελιχθούν τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες οι εργασίες για την ηλεκτρική διασύνδεση, θα επηρεάσουν και τις ελληνοτουρκικές επαφές, ιδιαίτερα καθώς οι μέχρι πρότινος επικοινωνίες ανάμεσα σε Αθήνα και Αγκυρα δεν έδωσαν λύση στην εκκρεμότητα του Great Sea Interconnector. Οι εξελίξεις θα επηρεάσουν, βεβαίως, και το χρονοδιάγραμμα των επόμενων ελληνοτουρκικών επαφών και σε ανώτατο επίπεδο, σε μια περίοδο όπου γενικά η κατάσταση στην Αγκυρα έχει αποκτήσει και χαρακτηριστικά εσωτερικής πολιτικής αναταραχής.
      Πηγή: kathimerini.gr
      [iEpikaira: Οι ενέργειες οι οποίες έπρεπε να έχουν γίνει ήδη ίσως να μην αρκούν πλέον. Στην παρούσα φάση ο Ερντογάν μπορεί να θέλει να εκμεταλλευτεί την εξωτερίκευση των εσωτερικών προβλημάτων του. Σε κάθε περίπτωση, το ενδιαφέρον που έδειξε η Chevron νοτίως της Κρήτης, φαίνεται ότι λειτούργησε ως καταλύτης και ενεργοποιήθηκαν διαδικασίες διευθέτησης των ζητημάτων που άπτονται των θαλασσίων ζωνών όπως αναφέρθηκε ΕΔΩ και ΕΔΩ! Εάν η κυβέρνηση θέλει όντως να εξασφαλίσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, μπορεί πολύ απλά αύριο να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κύπρο και να επεκτείνει στα 12νμ... Θα το κάνει; Ασφαλώς και όχι. Επομένως, κάτι άλλο "ψήνεται" στην περιοχή... Και κάτι τελευταίο, εφόσον το καλώδιο GSI θα καταλήξει στο Ισραήλ, γιατί η μόνη εμπλοκή του θα αφορά στην πίεση των ΗΠΑ εάν τα πράγματα εκτραχυνθούν; Μήπως η ηλεκτρική διασύνδεση είναι άλλο ένα πυροτέχνημα σαν τον EastMed ο οποίος εξυπηρετούσε ενδεχομένως άλλους σκοπούς; Περισσότερα ΕΔΩ!]
      Τι συμφώνησαν Μητσοτάκης - Νετανιάχου στο ραντεβού στην Ιερουσαλήμ - Οι συνομιλίες του Πρωθυπουργού με τον πρόεδρο του ΙσραήλΣειρά διπλωματικών επαφών είχε τα προηγούμενα 24ωρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε Παρίσι και Ιερουσαλήμ στην κατεύθυνση επαναβεβαίωσης των δεσμών της Αθήνας με ισχυρούς παίκτες στην Ανατολική Μεσόγειο, ενόψει δύο εξελίξεων που αναμένεται στις επόμενες εβδομάδες να δημιουργήσουν νέα δεδομένα: η ελληνική πλευρά αναμένεται να δώσει εντολή για συνέχιση των ερευνών εκτός των εθνικών χωρικών υδάτων για το έργο της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ (Great Sea Interconnector – GSI) και να καταθέσει τον θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό.
      Την ώρα που τα δύο θέματα θα δοκιμάσουν τις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας, στους σχεδιασμούς και στις επιδιώξεις της Ελλάδας παίζουν ρόλο τόσο η Γαλλία (ενδεικτική η αποστροφή του Μητσοτάκη από το Ελιζέ ότι η Γαλλία «είναι παρούσα στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο») όσο και το Ισραήλ, το οποίο αντιμετωπίζεται ως σύμμαχος-κλειδί με το βλέμμα της Αθήνας, όχι μόνο στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου, στην Αγκυρα, αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στην Ουάσιγκτον. Εξάλλου στις επαφές του Μητσοτάκη στην Ιερουσαλήμ, ιδίως στη μία ώρα των συζητήσεων με τον ομόλογό του Μπενιαμίν Νετανιάχου, διαπιστώθηκε κατά πληροφορίες συναντίληψη για τον ρόλο της Τουρκίας.
      Συμπαραγωγή
      Ο Μητσοτάκης συνάντησε τον Νετανιάχου και τον πρόεδρο της χώρας Ισαάκ Χέρτζογκ με ατζέντα περιφερειακών εξελίξεων (Ανατολική Μεσόγειος, Συρία, Λίβανος, Ερυθρά Θάλασσα), ενεργειακών, αλλά και άμυνας. Η αμυντική συνεργασία κλείδωσε στην κατεύθυνση αναζήτησης και αξιοποίησης ευκαιριών «σύμπραξης και συμπαραγωγής, με έμφαση στην τεχνολογική καινοτομία, την έρευνα και την απόκτηση στρατηγικών δυνατοτήτων».
      Προηγήθηκαν συναντήσεις διάρκειας άνω της μιας ώρας του Μητσοτάκη με στελέχη του υπουργείου Αμυνας του Ισραήλ (SIBAT) και με ανώτατα στελέχη της ισραηλινής αμυντικής βιομηχανίας. Κυβερνητικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι εξετάζονται οι προοπτικές «συμπαραγωγής με το ελληνικό αμυντικό οικοσύστημα» και ότι υπάρχει βούληση για εμβάθυνση της συνεργασίας σε αμυντικά πρότζεκτ – για παράδειγμα, η Ελλάδα θέλει να είναι επιχειρησιακός ως το 2027 ο αντι-drone θόλος, όπως του Ισραήλ.
      Το καλώδιο GSI
      Ως προς τα ενεργειακά, συζητήθηκε ο ρόλος του καλωδίου GSI. Ο Μητσοτάκης υπογράμμισε συνολικά τη σημασία της συνδεσιμότητας και «των ενεργειακών έργων κοινού ενδιαφέροντος για τη σταθερότητα στην περιοχή». Η Αθήνα έχει ξεκαθαρίσει ότι η έρευνα και η πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης «θα γίνει σύμφωνα με τις ανάγκες του έργου και τον προγραμματισμό της εταιρείας», ενώ το Ισραήλ, που έχει άμεσο ενδιαφέρον για την ολοκλήρωση του έργου αλλά και προνομιακό δίαυλο με τη νέα αμερικανική κυβέρνηση Τραμπ, έχει συνυπογράψει από τον περασμένο Δεκέμβριο συμφωνία για την ενίσχυση της στρατηγικής ενεργειακής συνεργασίας και της συνδεσιμότητας Ελλάδας – Ισραήλ.
      Και ενώ άμεσο ζητούμενο είναι επίσης η αναθέρμανση του σχήματος συνεργασίας 3+1 μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ και ΗΠΑ, στο φόντο υπάρχει η πρόσφατη εκδήλωση ενδιαφέροντος του αμερικανικού ενεργειακού κολοσσού Chevron για έρευνα σε δύο ακόμα ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα. Μπορεί ο Μητσοτάκης να μη σχολίασε δημοσίως για τους στόχους ή το περιεχόμενο των συζητήσεων στην Ιερουσαλήμ, ωστόσο έκανε στην κυριακάτικη ανασκόπηση έργου εκτενή αναφορά στο επίσημο ενδιαφέρον της Chevron για είσοδο σε θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Κρήτης, μετά την ήδη ανακοινωθείσα συμμετοχή της σε έρευνες υδρογονανθράκων δυτικά της Πελοποννήσου. Η Αθήνα δίνει στις εξελίξεις τη διάσταση της προάσπισης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, πέραν της ενεργειακής και της επενδυτικής.
      Εξού και ο Μητσοτάκης μιλάει για αναγνώριση «στην πράξη» της ελληνικής ΑΟΖ, κρατώντας στα θετικά και την επιλογή της Λιβύης να οριοθετήσει θαλάσσια οικόπεδα προς έρευνα νοτίως της μέσης γραμμής, αποδεχόμενη προς το παρόν την ελληνική προσέγγιση. «Ξεκάθαρη απόδειξη ότι η Ελλάδα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα (…) Απόδειξη ότι αναγνωρίζεται ως ενεργειακός κόμβος στην Ανατολική Μεσόγειο» έγραψε ο Πρωθυπουργός για τη Chevron, σημειώνοντας ότι νοτιοδυτικά της Κρήτης και της Πελοποννήσου δραστηριοποιείται ήδη η ExxonMobil, με ενδεχόμενες πρώτες έρευνες στο 2025.
      Νέα κατάπαυση
      Στον απόηχο της τετραμερούς στο Παρίσι (Ελλάδα – Γαλλία – Κύπρος – Λίβανος, με συμμετοχή μέσω τηλεδιάσκεψης και του μεταβατικού προέδρου της Συρίας) ο Μητσοτάκης ενημέρωσε τον Νετανιάχου για τις συζητήσεις στο Ελιζέ, επέμεινε στην τήρηση της εκεχειρίας στον Νότιο Λίβανο και υπογράμμισε την ανάγκη της απελευθέρωσης των ομήρων στη Γάζα αλλά και της παύσης των ισραηλινών επιχειρήσεων. «Επιτρέψτε μου να προσθέσω τη φωνή μου σε εκείνους που ζητούν την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση όλων των ομήρων.
      Αλλά επιτρέψτε μου, επίσης, να προσθέσω τη φωνή μου σε εκείνους που εκφράζουν την ειλικρινή ελπίδα ότι το συντομότερο δυνατό θα υπάρξει νέα κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και ότι, επιτέλους, η απελευθέρωση των ομήρων θα συνοδεύεται από ένα πλαίσιο που θα επιτρέψει σε όλους μας να σκεφτούμε την επόμενη ημέρα» είπε ο Μητσοτάκης. Στη συζήτηση με τον Χέρτζογκ, προανήγγειλε πρόγραμμα υποτροφιών προς τιμήν του Ιωνά Καρούση (του νεκρού στην τρομοκρατική επίθεση στη Γιάφα του Τελ Αβίβ) «για να φέρουμε πιο κοντά νέους φοιτητές που θέλουν να σπουδάσουν είτε στο Ισραήλ είτε στην Ελλάδα».
      Πηγή: tanea.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Ισραηλινό λόμπι: «Ίσως να μπορούμε να ΕΠΙΒΡΑΔΥΝΟΥΜΕ τη διαδικασία για τα F-35 αν ο Τραμπ επιλέξει να ανάψει το πράσινο φως στην Άγκυρα»

      Ελλάδα και Κύπρος έχουν επενδύσει πολλά στον ρόλο του Ισραήλ και του πανίσχυρου λόμπι του στις ΗΠΑ, ειδικά σε ό,τι αφορά τα F-35. Οι Ισραηλινοί έχουν όμως πολλά ζητήματα μπροστά τους και είναι πολύ προσεκτικοί στο τι αναφέρουν για το θέμα αυτό. Οπως έλεγε στέλεχος του λόμπι τους, «ίσως να μπορούμε να επιβραδύνουμε τη διαδικασία για τα F-35 αν ο Τραμπ επιλέξει να ανάψει το πράσινο φως στην Αγκυρα», προειδοποιώντας έμμεσα πως οι προσδοκίες της Αθήνας πρέπει να είναι προσγειωμένες.
      Αλέξης Παπαχελάς 
      Ολόκληρο το άρθρο στο kathimerini.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      1η Απριλίου 1955

      Την 1η Απριλίου 1955 οι Ελληνοκύπριοι ξεσηκώθηκαν για να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό, με στόχο την «Ένωσιν» με τη μητέρα - πατρίδα Ελλάδα. Με αφορμή την επέτειο που ο εορτασμός της καθιερώθηκε από φέτος και στα ελληνικά σχολεία θα ήταν σκόπιμο να θυμηθούμε αρχικά κάποια σημεία από το παρελθόν και στη συνέχεια να αναφερθούμε στο σήμερα :
      ΠΑΡΕΛΘΟΝ : Λίγες μέρες μετά την έναρξη του αγώνα ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ τότε Νίκος Ζαχαριάδης εκτός από την καταδίκη του κινήματος έδωσε στη δημοσιότητα τα στοιχεία του αρχηγού της ΕΟΚΑ, (Γεωργίου Γρίβα - Διγενή), της οργάνωσης που είχε αναλάβει το επιχειρησιακό σκέλος της στρατιωτικής αντιπαράθεσης με τους Άγγλους αποικιοκράτες.Γράφει συγκεκριμένα ο ίδιος ο Γρίβας, στα απομνημονεύματά του (Σελ. 50) :«Ο Αρχηγός του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος Ζαχαριάδης εις ραδιοφωνικήν ομιλίαν του, περί τα μέσα Απριλίου 1955, εκείθεν του παραπετάσματος, μετά το σύνηθες υβρεολόγιον κατά του κινήματος μας αποκαλύπτει διά πρώτην φοράν εις τους Άγγλους την ταυτότητα του Διγενή».Σε ομιλία του ο Ζαχαριάδης είπε μεταξύ άλλων: «Πρέπει να ξεσκεπάσουμε τους εθνοπροδότες, κάτω από όποια μάσκα κι αν παρουσιάζονται, κι έτσι να τους απομονώσουμε. Σήμερα πια που τα πασχαλιάτικα βαρελότα σκάσαν κι ο ψευτοδιγενής του Γρίβα ξεσκεπάστηκε, μπορούμε να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Πρόκειται λοιπόν για τα παρακάτω: Τον Οκτώβρη του 1954, αξιωματικός του στρατού της Αθήνας εμφανίστηκε στην Κύπρο, όπου είπε ότι θα αρχίσει αντάρτικο και ότι αυτή τη δουλειά τη διευθύνει ο γνωστός αρχιχίτης Γρίβας».ΣΗΜΕΡΑ : Τα κόμματα της αριστεράς που έβγαλαν ανακοινώσεις για τα συνθήματα που φώναξαν οι Σπουδαστές της ΣΜΥΝ στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου και μίλησαν για «κουφιοκέφαλο εθνικισμό των κάθε λογής πατριδοκάπηλων» ενοχλήθηκαν για το «Η Κύπρος είναι ελληνική».Είναι οι ίδιοι που συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και κόπτονται για τα δικαιώματα των προσφύγων - μεταναστών αλλά όχι για την Κύπρο.Είναι αυτοί που θα κάνουν αναρτήσεις για το Λαμπράκη ή τον Μπελογιάννη ως εμβληματικά θύματα της βίας, αλλά όχι για τον Τάσο Ισαάκ και το Σολωμό Σολωμού που τους δολοφόνησαν οι Τούρκοι.Είναι οι ίδιοι που δεν αποδέχονται την έννοια του Έθνους καθώς και το : «Το ομόαιμον, το ομόγλωσον, το ομότροπον και το ομόθρησκον» για την Κύπρο, αλλά διακατέχονται από διεθνιστική αντίληψη.Είναι αυτοί που υπέγραψαν την επαίσχυντη συμφωνία τω Πρεσπών με το επιχείρημα ότι θα εξασφαλίσουμε διπλωματικό κεφάλαιο για να το χρησιμοποιήσουμε απέναντι στην Τουρκία, αλλά ταυτόχρονα θα σε χαρακτηρίσουν πολεμοκάπηλο και εθνικιστή αν μιλήσεις ότι στόχος μας θα πρέπει να είναι το ξήλωμα της τουρκικής σημαίας από τον Πενταδάκτυλο.Τέλος : Η επικράτηση του δόγματος «Η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται» μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Μαδρίτης το 1997 επιτρέπει στην εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση να αποστασιοποιείται από τις εθνικές της υποχρεώσεις και να δικαιολογεί την κατευναστική πολιτική απέναντι στην Τουρκία. Εκτός από την καθιέρωση του εορτασμού της 1η; Απριλίου 1955 στα σχολεία, που είναι μια θετική εξέλιξη, η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει ουσιαστικά τις υποχρεώσεις της ως εγγυήτρια δύναμη απέναντι στον κυπριακό ελληνισμό.
      Λάμπρος Τζούμης (FB)
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Οι δικοί μας δεν είχαν τη γνώση…
      Με αφορμή άρθρο του κ. Λουκή Λουκαΐδη
      Διάβασα το πρόσφατο άρθρο του κ. Λουκή Λουκαΐδη « Τα εγκληματικά και τερατώδη λάθη στο Κυπριακό, που οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο: Δεν διαφαίνεται η δημιουργία ενός κράτους δικαίου, και η λύση της ΔΔΟ βοηθά μόνο την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας» (14.3.2025, hellasjournal.com).
      Εύχομαι να το διάβασε και ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, οι σύμβουλοί του και οι λοιποί τού λεγόμενου «Εθνικού Συμβουλίου»…
      Θυμήθηκα ότι είχα γράψει κάτι ανάλογο στον πρόλογο του δεύτερού μου βιβλίου «Έτσι κατέστρεψαν την Κύπρο», που εκδώσαμε με τη «Σημερινή» τον Σεπτέμβριο του 1992. Πριν από 33 χρόνια…
      Τον παραθέτω συντομευμένο με την ευκαιρία του άρθρου του κ. Λουκαΐδη.
      «Οι δικοί μας δεν είχαν τη γνώση…
      »Εισερχόμενος ένας στην αίθουσα - αναγνωστήριο του Εθνικού Αρχείου του βρετανικού κράτους… βλέπει μπροστά του τη φωτογραφία κάποιου, που κρατά ένα κομμάτι χαρτί και απάνω μια επιγραφή: ‘‘Do not throw it, it may be interesting to someone else’’.
      ‘‘Μην το πετάτε, μπορεί να είναι χρήσιμο σε κάποιον άλλο’’.
      »Οι Άγγλοι κρατούν και το τελευταίο σημείωμα και του τελευταίου υπαλλήλου… Μελετώντας κανείς τους φακέλους, βλέπει σαν σε καθρέφτη την ιστορία της αγγλικής πολιτικής …
      »Η Κύπρος κατακτήθηκε από τους Άγγλους όχι τυχαία, αλλά κατόπιν προγράμματος… που γεννήθηκε από το περίφημο Ανατολικό Ζήτημα, το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί απλά ως «η προσπάθεια αφενός διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αφετέρου της συντήρησής της». Η Αγγλία διαδραμάτισε πρωτεύοντα ρόλο τόσο στην προσπάθεια διάλυσης όσο κυρίως και στην προσπάθεια διάσωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και τούτο γιατί, για τη μεν διάλυση της ενδιαφέρονταν κυρίως οι χώρες οι οποίες γειτνίαζαν με αυτήν -δηλαδή Ρωσία από βορρά και η Αυστροουγγαρία από δυτικά- ενώ η Αγγλία απέβλεπε στο να αποστερήσει την ηγεμονική θέση και από Ρώσους και από Αυστροουγγαρέζους. Συνεπώς θεώρησε ως πιο πρόσφορο να προσεταιρίζεται την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να κρατά έτσι ένα είδος ισορροπίας.
      »Επομένως, η εξωτερική πολιτική της Αγγλίας στα θέματα της Μέσης Ανατολής δεν είναι υπόθεση ΜΟΝΟ των τελευταίων 30-40 ετών (αναφορικά και με την Κύπρο), αλλά στην κυριολεξία των τελευταίων 200, από τότε που ξεκίνησε το Ανατολικό Ζήτημα (Eastern Question), μια ιστορία η οποία έπρεπε να διδάσκεται ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ στα δικά μας ελληνικά σχολεία στην Κύπρο και Ελλάδα, για να την γνωρίζουν οι μέλλοντες Πρόεδροι και Υπουργοί Εξωτερικών τουλάχιστον, οπόταν και θα έβλεπαν ότι η πολιτική των Άγγλων ήταν ανέκαθεν ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΦΙΛΟΤΟΥΡΚΙΚΗ και ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ φιλελληνική.
      »Δυστυχώς, όμως, ο Ελληνισμός πάντοτε έβλεπε το Ανατολικό Ζήτημα με τον φακό μιας στενόκαρδης εξωτερικής πολιτικής, χωρίς να εισέρχεται στα βαθύτερα σχέδια των μεγάλων Δυνάμεων… Τα έγγραφα στα οποία αναφερόμαστε στο βιβλίο τούτο, και που πρωτο-δημοσιεύθηκαν στη «Σημερινή» το 1989-90, είναι ένα ελάχιστο μέρος των εγγράφων γύρω από το θέμα αυτό, αλλά και την Ιστορία των διαφωνιών μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας κ.λπ.
      »Βεβαίως, δεν περιμέναμε από την ηγεσία της Κύπρου όταν πήγαν στο Λονδίνο (1959) να γνωρίζουν το περιεχόμενο των εγγράφων αυτών… Είχαν, πιστεύω, υποχρέωση να γνωρίζουν την Ιστορία του 18ου και 19ου αιώνα τουλάχιστον. Να γνωρίζουν τα απομνημονεύματα των μεγάλων πολιτικών ανδρών, οι οποίοι εξέφραζαν καθαρά την εξωτερικών πολιτική της Αγγλίας…
      »Αυτό που ήθελε η Βρετάνια ήταν να εξασφαλίσει τα στρατηγικά, οικονομικά και άλλα συμφέροντά της στη Μεσόγειο, εκμεταλλευόμενη τις αδυναμίες των διαφόρων άλλων χωρών. Έτσι κατόρθωσε να πάρει την Κύπρο, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο, τη Συρία.
      »Η προνοητικότητα πηγάζει από τη βαθύτατη γνωριμία του πολιτικού ανθρώπου με την ιστορία του παρελθόντος. Εφόσον όμως οι πολιτικοί δήθεν ηγέτες της Κύπρου αγνοούσαν και ακόμα αγνοούν την Ιστορία του παρελθόντος, ήταν και είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να προβλέψουν το μέλλον. Δεν χρειαζόμαστε ούτε καφετζούδες, ούτε μαντικές ικανότητες, ούτε από μηχανής θεούς, για να ξέρουμε τι θα μας συμβεί αύριο, αλλά ΓΝΩΣΗ και ΠΡΟΝΟΗΤΙΚΟΤΗΤΑ. Δυστυχώς, οι Κύπριοι πολιτικοί, αυτοί οι οποίοι αποφάσισαν για το μέλλον της Κύπρου, έβαλαν το Κυπριακό μέσα σε καλούπια δικά τους, μέσα σε ζουρλομανδύες, λόγω άγνοιας, λόγω έλλειψης ΠΡΟΝΟΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ και απαραίτητης γνώσης της Ιστορίας και λόγω φιλο-βρετανισμού…
      »Πιστεύοντας κυρίως στις υποσχέσεις των Εργατικών πολιτικών δεν γνώριζαν ότι, όταν οι αντιπολιτευόμενοι θα έβγαιναν στην εξουσία, όλες οι υποσχέσεις θα μετατρέπονταν σε παραμύθια της Χαλιμάς! Θα ακολουθούσαν την ίδια γραμμή… στο πλαίσιο μιας ΕΝΙΑΙΑΣ εξωτερικής πολιτικής, που αποβλέπει πρώτιστα στην εξασφάλιση των ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ της βρετανικής κυβέρνησης.
      »Η στάση της Βρετανίας, σύμφωνα με τα έγγραφα, δεν πρέπει να εκπλήττει κανέναν. Αυτή είχε δρομολογηθεί προηγουμένως… με το ΟΥΔΕΠΟΤΕ του Χόμκινσον το 1954 κ.ά. Γιατί; Για να διατηρήσουν μιαν αδύναμη Κύπρο ώστενα μπορούν να την εκμεταλλεύονται. Μήπως δεν συμβαίνει σήμερα το ίδιο με την Ελλάδα; Μια δυνατή Ελλάδα συμφέρει στον Ελληνισμό στη Μεσόγειο. Δεν συμφέρει, όμως, στους ξένους. Δεν συμφέρει στα ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ της Τουρκίας... Αυτά τα πράγματα είναι ολοφάνερα και μόνο οι εθελοτυφλούντες και οι ξενο-πρακτορεύοντες δεν μπορούν να τα δουν.
      »Όλοι οι ξένοι φταίνε για την Κύπρο. Αλλά, όλοι αυτοί εξυπηρετούσαν (και εξυπηρετούν) τα συμφέροντά τους. Φταίνε όμως περισσότερο οι ΔΙΚΟΙ μας, οι οποίοι δεν είχαν τη γνώση. Και κυρίως οι ηγέτες μας που ΟΦΕΙΛΑΝ να την έχουν».
      Σήμερα, είτε την έχουν είτε όχι τη γνώση, δεν έχουν τη ΔΥΝΑΜΗ να διεκδικήσουν σωστά την ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ της πατρίδας μας. Να απελευθερωθούν από τα εγκληματικά λάθη των προκατόχων τους… Σέρνονται «σαν πρόβατα στη σφαγή» ακολουθώντας τυφλά τη διαιρετική, βρετανική φιλο-τουρκική διζωνική, που έκαναν λάβαρο της ήττας τους. Δικαιώνοντας τους Τούρκους, που από το 1957 ευελπιστούσαν ότι, με λίγη βοήθεια από τους Ελληνοκυπρίους, θα κατόρθωναν τις ΔΥΟ ΟΜΟΣΠΟΝΔΕΣ ΖΩΝΕΣ!
      Θυμίζοντάς μας καθημερινά, πλέον, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, τα λόγια του αείμνηστου Δάσκαλου Νεοκλή Σαρρή:
      «Σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέπτονται σαν Τούρκοι και αυτή θα είναι η μεγαλύτερή μας ήττα».
      Φανούλα ΑργυρούΕρευνήτρια/δημοσιογράφοςΟμοσπονδία – δύο ζώνες
      Με τη βοήθεια των Ελληνοκυπρίων οι Τούρκοι από το 1957 ήλπιζαν να πετύχουν τις δύο ζώνες… (Φ.Α «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»). Δυστυχώς, τα κέρδη των Τούρκων ξεπέρασαν παρασάγγας τις «προσδοκίες» των…
      Πηγή: simerini.sigmalive.com
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Αποτελεί η αδειοδότηση της Chevron το πρώτο βήμα για να αφήσουμε το Καστελόριζο και το κοινό θαλάσσιο σύνορο με την Κύπρο εκτός οριοθέτησης;

      Μανώλης Κοττάκης
      Εισαγωγική παρατήρηση για όσους ελάχιστους είχαν προσφάτως αμφιβολία για την εγκυρότητα των πληροφοριών μας και «κλονίζονταν» από τις διαψεύσεις του Μεγάρου Μαξίμου για τις σχέσεις του με το Πεντάγωνο:
      χθες, ο πρωθυπουργός απουσίασε από την τελετή των εγκαινίων της Κιβωτού Εθνικής Μνήμης στο Πεντάγωνο, την οποία φιλοτέχνησε ο αγαπημένος φίλος και διακεκριμένος γλύπτης Κώστας Βαρώτσος με εντολή του Νίκου Δένδια. Απουσίασε από την τελετή στη μνήμη 121.792 νεκρών, που έχασαν τη ζωή τους για την Ελλάδα στους εθνικούς αγώνες καθ’ όλη τη διάρκεια του ελεύθερου βίου μας. Και όχι μόνο αυτό! Συγκάλεσε το υπουργικό συμβούλιο αργά το απόγευμα, αντί του συνήθους, τη μεσημβρία, για να απαγορεύσει στην ουσία στους υπουργούς του να παραστούν και αυτοί, εφόσον το επιθυμούσαν. Με την απουσία του, λοιπόν, ο κύριος πρωθυπουργός επιβεβαίωσε πανηγυρικά τις πληροφορίες μας για το πώς αντιλαμβάνεται τη σχέση του με τον υπουργό του επί της Αμυνας… Και, βεβαίως, έδωσε μόνος εσωκομματική διάσταση μέλλοντος σε μια εθνική τελετή. Θερμή παράκληση, λοιπόν: μην επιχειρήσετε ξανά να διαψεύσετε την εφημερίδα μας – μάταιον! Οι πληροφορίες μας είναι πάντοτε ακριβείς και διασταυρωμένες.
      Πάμε τώρα στην ουσία του σημερινού μας σημειώματος: στην επένδυση της Chevron για εξορύξεις υδρογονανθράκων σε θαλάσσια περιοχή εντός οριοθετημένης ΑΟΖ νοτίως της Κρήτης. Πρόκειται καταρχάς για θετική εξέλιξη, έστω και αν έρχεται με καθυστέρηση. Υπό την αίρεση ότι θα έχει και συνέχεια, γιατί και άλλοι δοκίμασαν την τύχη τους στην περιοχή, όπως η Exxon Mobil και η Total, και άλλες φορές πανηγυρίσαμε, και στο τέλος τα «μάζεψαν» και έφυγαν άπραγες λόγω του γεωπολιτικού ρίσκου. Τα ερωτήματα, εν προκειμένω, είναι τρία. Το πρώτο: δικαιούται να πανηγυρίζει η ελληνική κυβέρνηση για την έλευση της Chevron; Aυτή την έφερε; Το δεύτερο: ακυρώνεται το τουρκολιβυκό μνημόνιο; Το τρίτο: τι σημαίνει για το μέλλον της περιοχής και για τη μελλοντική οριοθέτηση στο Καστελόριζο; Είναι η Chevron η αρχή της μεγάλης διευθέτησης της Μεσογείου – κατ’ άλλους, της μεγάλης μοιρασιάς; Πάμε να τα δούμε ένα ένα.
      Τον Ιανουάριο του 2023, ο πρωθυπουργός απέρριπτε κατηγορηματικώς την έναρξη νέου γύρου παραχωρήσεων δικαιωμάτων, έρευνας και εκμεταλλεύσεων υδρογονανθράκων, ενώ σε ομιλία του στον ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2021 είχε χαρακτηρίσει τους υδρογονάνθρακες «ένα αγαθό που χάνει την αξία του», τη στιγμή που όλοι οι εμπειρογνώμονες συμφωνούσαν ότι είναι αναγκαία η χρήση του φυσικού αερίου ως καυσίμου μεταβάσεως για τα επόμενα 30 χρόνια τουλάχιστον, συναφώς και του πετρελαίου.
      Συγκεκριμένα, ο κύριος Μητσοτάκης είχε πει επί λέξει στη Γενική Συνέλευση: «Εχω ένα όραμα για τη Μεσόγειο. Αντί να συνεχίσουμε τις διαμάχες του προηγούμενου αιώνα για τους υδρογονάνθρακες, ένα αγαθό που χάνει την αξία του, θα πρέπει να ενώσουμε δυνάμεις για να συνεργαστούμε ενάντια στους κοινούς εχθρούς, όπως η κλιματική κρίση». Ηταν η ένδοξη εποχή της πλήρους υποδούλωσης των Αθηνών στην «ατζέντα Μπάιντεν»: ΑΠΕ, ανεμογεννήτριες, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, χάρτινα καλαμάκια! Ηταν η εποχή που η Chevron μάς «χτυπούσε την πόρτα» για τη δυτική Ελλάδα και την Κρήτη, αλλά εμείς κάναμε ότι δεν την ακούγαμε και τη διώχναμε. Επονται αποκαλύψεις…
      Η Ελλάς έχασε πέντε ολόκληρα χρόνια για την εξόρυξη και αξιοποίηση του ορυκτού της πλούτου, αν και υπήρχε δεδομένο διεθνές επενδυτικό ενδιαφέρον. Κατά τη διάρκεια αυτής της πενταετίας απεμπόλησε, μαζί με τους υδρογονάνθρακες, και πολύτιμα κυριαρχικά της δικαιώματα. Δεν ανακήρυξε ΑΟΖ, δεν επέκτεινε χωρικά ύδατα στο Αιγαίο, δεν προχώρησε σε θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό, δεν αξιοποίησε τον Χάρτη της Σεβίλης. Ελπίζουμε ο κύριος πρωθυπουργός να έχει το φιλότιμο να εξηγήσει στον εμβρόντητο ελληνικό λαό πότε είχε δίκιο: όταν ενταφίαζε τον ορυκτό μας πλούτο το 2021 ή μήπως τώρα, που, λόγω Τραμπ, τον θυμήθηκε; Οι κυβιστήσεις έχουν ένα όριο…
      Πάμε στο δεύτερο ερώτημα. Εξουδετερώνει η Chevron το τουρκολιβυκό μνημόνιο; Να θυμηθούμε τα γεγονότα: η Ελλάς επέτρεψε στην Τουρκία να συνάψει το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Οπως έχει αποκαλύψει πλειστάκις ο Αλέξανδρος Τάρκας -και ουδείς τόλμησε να τον διαψεύσει-, ο πρέσβης Πάιατ ενημέρωσε εγκαίρως, από τον Νοέμβριο του 2019, τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για τις παρασκηνιακές συνεννοήσεις Τουρκίας και Λιβύης με στόχο τη σύναψη του παρανόμου μνημονίου που «κόβει» το οξυγόνο της Ελλάδας ως θαλάσσιας δύναμης στη Μεσόγειο. Και εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι εκείνος δεν κινήθηκε για να το αποτρέψει. Εις ό,τι αφορά την αδειοδότηση της Chevron, αυτή όντως αμφισβητεί εν μέρει, εκεί όπου έχουμε οριοθετήσει με την Αίγυπτο, τμήμα του τουρκολιβυκού μνημονίου. Αλλά η αμφισβήτηση αυτή θα έχει γεωπολιτική αξία αν έχει την ασπίδα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Οι πολυεθνικές εταιρίες υπόκεινται στο Διεθνές Δίκαιο α) αν ενεργούν για λογαριασμό κρατών βάσει συμβολαίων και β) αν έχουν τη δημόσια υποστήριξη άλλων κρατών. Δεν είναι η Chevron η Αμερική – το Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι η Αμερική. Σε κάθε περίπτωση, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, για το οποίο ο κύριος Γεραπετρίτης έχει πει αδικαιολογήτως ότι «παράγει αξιώσεις», ακυρώνεται εν μέρει και όχι εν όλω. Θα ακυρωνόταν εν όλω, αν η αμερικανική εταιρία έκανε με την «ομπρέλα» των ΗΠΑ έρευνες και στο άλλο τμήμα του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου, στο Καστελόριζο και στην Κάσο!
      Και ερχόμαστε τώρα στο κορυφαίο ερώτημα: είναι η αδειοδότηση της Chevron η απαρχή της μεγάλης διευθέτησης της Μεσογείου; Της μεγάλης μοιρασιάς; Τα δεδομένα είναι τέσσερα:
      1. Από τις παράκτιες χώρες που ενδιαφέρονται να οριοθετήσουν θαλάσσιες ζώνες, τέσσερις μαζί με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Συρία και η Τουρκία, δεν έχουν υπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του Μοντέγκο Μπέι και δεν δεσμεύονται από αυτήν.
      2. Εχουν γίνει χωροθετήσεις οικοπέδων στη Λιβύη (με την αρχή της μέσης γραμμής), στην Ελλάδα (Ιόνιο, Κρήτη), στην Κύπρο, στο Ισραήλ και έπονται και άλλες.
      3. Η Ελλάδα και η Αίγυπτος έχουν οριοθετήσει μερικώς τις θαλάσσιες ζώνες τους, εξαιρώντας από αυτές την περιοχή της Ρόδου, του Καστελορίζου και της βόρειας Κρήτης.
      4. Οι επήρειες που έχει αναγνωρίσει η Ελλάς στις συμφωνίες με την Αλβανία και την Αίγυπτο για το Ιόνιο και τη Μεσόγειο είναι μειωμένες, γιατί, μετά το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το υπουργείο Εξωτερικών διαπραγματεύτηκε με την πλάτη στον τοίχο.
      Τούτων δοθέντων, το ερώτημα είναι σαφές και συγκεκριμένο: είναι η αδειοδότηση της μεγάλης αυτής αμερικανικής εταιρίας για εξορύξεις στα θαλάσσια οικόπεδα της Κρήτης το πρώτο βήμα για να αφήσουμε εντελώς εκτός οριοθέτησης ΑΟΖ με την Κύπρο το Καστελόριζο; Ο υπογράφων γνωρίζει, αλλά, επειδή το «off the record» τον δεσμεύει, περιορίζεται στο να ρωτά. Είναι, επίσης, το πρώτο βήμα για να συμμετάσχει η Ελλάς σε διεθνή διάσκεψη για τον διαμοιρασμό της Μεσογείου με Αίγυπτο, Συρία, Ισραήλ, Λιβύη, Κύπρο, ψευδοκράτος και ΗΠΑ, στην οποία θα ληφθεί ελάχιστα υπόψη -αν όχι καθόλου- το Διεθνές Δίκαιο; Απαντήσεις.
      [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]
      Εφημερίδα Εστία newsbreak.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Ισραηλινός υπουργός Ενέργειας: Το καθεστώς Ερντογάν θα πέσει
      Ο Ισραηλινός υπουργός Ενέργειας Έλι Κοέν επιτέθηκε στον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτηρίζοντάς τον «αχάριστο» και «αντισημίτη» και υποστηρίζοντας ότι το καθεστώς του θα πέσει.
      Ο Κοέν έγραψε στον λογαριασμό του στο X: «Ο Ερντογάν δεν είναι μόνο ένας αντισημίτης που είναι ξεπερασμένος, αλλά είναι και αχάριστος. Έχει ξεχάσει ότι ήταν η “σιωνιστική οντότητα” που έστειλε ομάδες διάσωσης για να σώσει τουρκικές ζωές στις πιο σκοτεινές στιγμές, ακόμη και το 2023»
      Πρόσθεσε, «Ο τουρκικός λαός έχει βαρεθεί την τυραννία του Ερντογάν και θα ρίξει το καθεστώς του—για χάρη της Τουρκίας και όλου του κόσμου».
      Οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας έχουν ενταθεί έντονα πρόσφατα, εν μέσω εικασιών και προειδοποιήσεων για άμεση στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ των δύο χωρών στο συριακό έδαφος.
      Νωρίτερα, το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου ανακοίνωσε ότι σύντομα θα διεξαγάγει άλλη μια συζήτηση για την ασφάλεια για την τουρκική παρουσία στη Συρία, με τη συμμετοχή αρχηγών αμυντικών ιδρυμάτων, μετά από παρόμοιες συζητήσεις την περασμένη εβδομάδα.Το Channel 12 ανέφερε ότι ο Νετανιάχου, μέσω των συμβούλων του, προτρέπει τα μέσα ενημέρωσης να τονίσουν ότι «μια αντιπαράθεση με την Τουρκία στο συριακό έδαφος είναι αναπόφευκτη».
      Αξίζει να σημειωθεί ότι μια πρόσφατη έκθεση ισραηλινής κυβερνητικής επιτροπής συνέστησε στον Νετανιάχου να προετοιμαστεί για έναν πιθανό πόλεμο με την Τουρκία, δεδομένων των αυξανόμενων ανησυχιών του Τελ Αβίβ για τη συμμαχία της Άγκυρας με τη Δαμασκό μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ.

      ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟEchedoros.blog
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Οι Αμερικανοί «πατάνε γκάζι» για τον διαμοιρασμό των θαλασσίων ζωνών - Τί υποκρύπτει η δήλωση του Ν. Τσάφου; (upd)
      [δημοσιεύτηκε 14:40-31/03/25, ανανεώθηκε 09:33-01/04/25] Ο υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Νίκος Τσάφος διετέλεσε επί σειρά ετών, ειδικός σύμβουλος σε θέματα ενέργειας του πρωθυπουργού. Διορίστηκε λίγες εβδομάδες μετά την συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Τζο Μπάιντεν στον Λευκό Οίκο (12 και 3) και διατηρούσε στενές επαφές με το δεξί χέρι του Μπάιντεν σε θέματα ενέργειας τον, αρχιτέκτονα του χάρτη Μπάιντεν και ιθύνον νου του non paper για τον EastMed (1, 2 και 3), τον Άμος Χόκσταϊν. 
      Ο Ν. Τσάφος ήταν αυτός που εργάστηκε για να ανοίξει τον δρόμο για την αμερικανική μεσολάβηση -όπως αποκάλυψε ο Μανώλης Κοττάκης- με σκοπό τον διαμοιρασμό των θαλάσσιων ζωνών Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου, συστήνοντας μια διεθνή εταιρεία για την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων της ευρύτερης περιοχής (1 και 2). Αυτό βέβαια ήταν το σχέδιο Μπάιντεν το οποίο δεν ολοκληρώθηκε, αλλά υπάρχει ένα σοβαρό ενδεχόμενο ο πρόεδρος Τραμπ να το επαναφέρει στο τραπέζι. 
      Χάρτης Μπάιντεν, πηγή mcclatchydc.com

      Ο Νίκος Τσάφος από το 2022 είχε εμμέσως ταχθεί υπέρ των προβλέψεων του γνωστού χάρτη Μπάιντεν:- Υποστήριζε ότι «είναι δύσκολο να ενισχυθούν άμεσα οι προμήθειες από την Ανατολική Μεσόγειο» και ότι «ο μόνος τρόπος για να φθάσουν στην Ευρώπη είναι μέσω των εγκαταστάσεων υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στην Αίγυπτο» όπως προβλέπεται στους σχεδιασμούς του χάρτη Μπάιντεν.
      - Ήταν αντίθετος με τον EastMed, ο οποίος είχε απαλειφθεί από τον χάρτη Μπάιντεν.
      - Ήταν υπέρμαχος της διοχέτευσης του φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα Κύπρου-Ισραήλ προς την Τουρκία, δηλώνοντας ότι «η πρόταση για αγωγό προς την Τουρκία φαίνεται πιο ελκυστική τώρα απ’ ό,τι στο παρελθόν», κάτι το οποίο αποτυπώνεται ξεκάθαρα στον χάρτη Μπάιντεν. 
      Σε παλαιότερα σημειώματα του iEpikaira -που αξίζει να μελετηθούν (1 και 2)- αναφέρθηκε ότι η Noble η οποία έχει πλέον εξαγοραστεί από την Chevron, φαίνεται να διατηρεί ισχυρές προσβάσεις στην αμερικανική γραφειοκρατία, ενώ στο παρελθόν είχε και έμμεσες επαγγελματικές σχέσεις με τον πρώην Ανώτερο Σύμβουλο Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χόκσταϊν
      Η Noble -πλέον Chevron- λοιπόν, δεν αποκλείεται να είναι αυτή που πίεζε παρασκηνιακά εδώ και χρόνια το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τον αγωγό προς την Τουρκία έναντι του EastMed, κάτι για το οποίο και ο Νίκος Τσάφος τάχθηκε ανοικτά υπερ. Η κατασκευή του αγωγού προς την Τουρκία όμως προωθήθηκε υπό την αίρεση ότι θα προηγηθεί η λύση του Κυπριακού. Εξού και οι διαχρονικές αμερικανικές πιέσεις για το Κυπριακό (το παρόν βήμα εδώ και χρόνια επισημαίνει ότι η κυοφορούμενη πρόταση λύσης θα γίνει με όχημα τα ενεργειακά [1, 2 και 3] και ενδέχεται να συμπεριλαμβάνει και τον αγωγό προς την Τουρκία).
      Υπό το πρίσμα των ανωτέρω οφείλει να ερμηνευτεί η δήλωση του Ν. Τσάφου κατά τη διάρκεια του 6ου Power and Gas Forum (27 και 28/03/25) ο οποίος υποστήριξε ότι η παρουσία της Chevron σημαίνει «πατάς παραπάνω το πετάλι» προς αξιοποίηση των ευκαιριών αλλά και των ωφελειών που προκύπτουν από την δραστηριότητα δύο αμερικανικών κολοσσών στα ύδατα της χώρας, μαζί με την Exxon Mobil. 
      Διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές και λαμβάνοντας υπόψη παλαιότερες τοποθετήσεις του υφυπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε είναι ότι: «Το ενδιαφέρον της Chevron είναι το προοίμιο διαμοιρασμού των θαλασσίων ζωνών», με οδοδείκτη τον εκτρωματικό χάρτη Μπάιντεν, ο οποίος υποθέτουμε ότι είναι ακόμα κρεμασμένος στον τοίχο του Λευκού Οίκου, δεδομένου ότι δημοσιοποιήθηκε επί προεδρίας Τραμπ, παρότι σχεδιάστηκε επί Ομπάμα με αντιπρόεδρο τον Μπάιντεν.
      Το άρθρο του mcclatchydc.com, στο οποίο αποδεσμεύτηκε για πρώτη φορά ο χάρτης Μπάιντεν (05/06/2019), αναφέρει με νόημα: «o οδικός χάρτης για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε έναν πραγματικό χάρτη που κρέμεται στον Λευκό Οίκο και παρουσιάζει σταθμούς παραγωγής ενέργειας, τερματικούς σταθμούς αερίου και άλλα φιλόδοξα έργα αγωγών»! Το παρόν βήμα από το 2022 έχει εξηγήσει ότι ο χάρτης Μπάιντεν από κοινού με τις λεγόμενες «συμφωνίες του Αβραάμ», συναποτελούν ενιαίο στρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ για την Μέση Ανατολή και την Αν. Μεσόγειο. 
      Στις 23/01/25 το iEpikaira σχολίαζε: «Δεν θα μας κάνει καθόλου εντύπωση εάν οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί λάβουν το πράσινο φως με διαδικασίες «fast track» για να εξορύξουν εντός της ελληνικής επικράτειας, μετά το πρόσταγμα «drill, baby, drill» του Τραμπ...». Τελικά κ. Τσάφο ποιός «πατάει το γκάζι» στις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες; Μήπως κάπως έτσι ανοίγει ο δρόμος για την «Πρόταση Τραμπ για τα ελληνοτουρκικά»(;) 
      [Περισσότερα ΕΔΩ αλλά και ΕΔΩ!]
      ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ.-
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Στ. Καραβίδας: Γιατί το Ισραήλ έχει ανάγκη την Ελλάδα και την Κύπρο
      Ομιλία του επισμηναγού ε.α. και υποψήφιου Διδάκτορα Γεωπολιτικής σε εκδήλωση που διοργάνωσαν τα παραρτήματα Ελλάδας και Ισραήλ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών EastMed SSI και το ΕΛΙΣΜΕ
      Στέφανος Καραβίδας: Το «ρήγμα του τουρκισμού» στην αναδυόμενη αρχιτεκτονική ασφάλειας και ο ρόλος των τριών «frontline States» Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ
      Ομιλία του επισμηναγού ε.α. και υποψήφιου Διδάκτορα Γεωπολιτικής σε εκδήλωση που διοργάνωσαν τα παραρτήματα Ελλάδας και Ισραήλ του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών EastMed SSI και το ΕΛΙΣΜΕ στο συνεδριακό κέντρο “Μίκης Θεοδωράκης” του Δήμου Εληνικού Αργυρούπολης.
      Πηγή: geopolitico.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Απίστευτα τα όσα συμβαίνουν στη Θράκη: Ο δήμαρχος Μύκης Κιούρτ Αχμέτ αποφάσισε να κλείσει τα σχολεία για το μπαϊράμι!
      Απίστευτα είναι τα όσα συμβαίνουν στη Θράκη, με τον πρώην πρόεδρο της παράνομης «τουρκικής ένωσης Ξάνθης» και νυν δήμαρχο Μύκης, Αχμέτ Κιούρτ, να αποφασίζει αυθαίρετα να κλείσει όλα τα σχολεία στον δήμο για το… μπαϊράμι!
      Μάλιστα την απόφασή του για αναστολή της λειτουργίας όλων των σχολικών μονάδων της Α΄θμιας και Β΄θμιας Εκπαίδευσης την 31η Μαρτίου και την 1η Απριλίου ανάρτησε και στην Διαύγεια.
      Η παράνομη αυτή απόφαση του δημάρχου Μύκης (με στενότατες σχέσεις με το τουρκικό προξενείο) προκάλεσε την αντίδραση της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης. Η απόφαση ακυρώθηκε με απόφαση του Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας-Θράκης, Ιωάννη Σάββα.

      Η Μαριγούλα Κοσμίδου, που υπέγραψε εκ μέρους της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, αναφέρει χαρακτηριστικά για την πρωτοφανή αυτή κίνηση:
      «Με έκπληξη διαπιστώσαμε ότι ο Δήμαρχος Μύκης ανάρτησε στη Διαύγεια απόφαση με την οποία ανακοινώνει την αναστολή της λειτουργίας, την Δευτέρα 31 Μαρτίου και την Τρίτη 1 Απριλίου 2025, όλων των σχολικών μονάδων, της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και των σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας Μύκης και Κενταύρου επικαλούμενος τη θρησκευτική εορτή του Μπαϊραμιού.
      Η ανωτέρω απόφαση είναι προδήλως παράνομη διότι οι διατάξεις του Ν.3852/2010 στις οποίες γίνεται επίκληση στη σχετική απόφαση μιλούν για διακοπή μαθημάτων λόγω έκτακτων συνθηκών ή επιδημικής νόσου. Κατά συνέπεια τα δημόσια σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του Δήμου Μύκης την Δευτέρα 31 Μαρτίου και την Τρίτη 1 Απριλίου 2025 λειτουργούν κανονικά.
      Η χώρα μας έχει προβλέψει σύμφωνα με το άρθρο 24 περ. γ της Υπουργικής Απόφασης 79942/ΓΔ4/21-05-2019, οι απουσίες των μαθητών του Μουσουλμανικού Θρησκεύματος κατά τις ημέρες των εορτών Εϊντ-Αλ Φιτρ (Σεκέρ Μπαϊράμ) και Εϊντ Αλ Αντχά (Κουρμπάν Μπαϊράμ) καθώς και την επομένη ημέρα αυτών να μην λαμβάνονται υπόψη για τον χαρακτηρισμό της φοίτησης. Για τα μειονοτικά σχολεία τέλος σχολεία ισχύει η αριθμ.πρωτ. 55369/16- 05-1978 Υ.Α. που καθορίζει τις ημέρες αργίας των σχολείων αυτών κατά τις μουσουλμανικές θρησκευτικές εορτές».
      Πηγή: olympia.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Στη Σαουδική Αραβία το πρώτο ταξίδι Τραμπ στο εξωτερικό - Πιέσεις για ένταξη του Ριάντ στις Συμφωνίες του Αβραάμ;
      Στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ βρίσκεται η Σαουδική Αραβία.
      Ο νέος αναβαθμισμένος ρόλος της πιστοποιείται από την επιλογή της για τη διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων με Ρωσία και Ουκρανία, αλλά και την απόφαση του Αμερικανού προέδρου να πραγματοποιήσει εκεί το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό, κατά τη δεύτερη θητεία του.
      Σύμφωνα με πληροφορίες του Axios, ο Ντόναλντ Τραμπ σχεδιάζει να επισκεφθεί τη Σαουδική Αραβία περί τα μέσα του Μαΐου. Εξάλλου, ο Λευκός Οίκος διατυμπανίζει πως θέλει το Ριάντ να ενταχθεί στις λεγόμενες Συμφωνίες του Αβραάμ, με άλλα λόγια να αναγνωρίσει επίσημα το κράτος του Ισραήλ.
      Επενδύσεις άνω του 1 τρισ. από το Ριάντ στην Αμερική
      Ο Τραμπ είχε πει πως πιθανόν θα κάνει το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό στη Σαουδική Αραβία, προκειμένου να επισφραγιστεί διμερής συμφωνία εντός των ορίων της οποίας το βασίλειο θα επενδύσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια στην αμερικανική οικονομία, ιδίως αγοράζοντας στρατιωτικό υλικό.
      Την 6η Μαρτίου, είπε πως ανέμενε να ταξιδέψει εκεί σε περίπου ενάμιση μήνα. Θύμισε πως είχε επίσης κάνει εκεί το πρώτο ταξίδι του κατά την πρώτη του θητεία (2017-2021), όταν ανακοίνωσε σαουδαραβικές επενδύσεις ύψους 350 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
      Κατά το ρεπορτάζ, η πιθανή επίσκεψη συζητήθηκε τις τελευταίες εβδομάδες ανάμεσα σε αξιωματούχους των δυο πλευρών, και στο περιθώριο των συνομιλιών για τον πόλεμο στην Ουκρανία.
      Θα ενταχθεί στις Συμφωνίες του Αβραάμ;
      Μια από τις πηγές διευκρίνισε πως αρχικά σχεδιαζόταν η επίσκεψη να ξεκινήσει την 28η Απριλίου, αλλά αναβλήθηκε και πλέον προγραμματίζεται να γίνει περί τα μέσα Μαΐου.
      Ο Λευκός Οίκος δεν απάντησε αμέσως όταν του ζήτησε σχόλιο για το δημοσίευμα το πρακτορείο ειδήσεων Reuters.
      Παρότι ο κ. Τραμπ διαβεβαιώνει πως κι άλλες χώρες — ιδίως η Σαουδική Αραβία — επιθυμούν να ενταχθούν στις Συμφωνίες του Αβραάμ, το Ριάντ καταδικάζει τον πόλεμο στη Λωρίδα της Γάζας κι επαναλαμβάνει πως δεν θα αναγνωρίσει το Ισραήλ προτού ιδρυθεί παλαιστινιακό κράτος.
      Πηγή: naftemporiki.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Ι. Μάζης σε εκδήλωση των Ρεπουμπλικανών Ελλάδας: Η ισορροπία Ελλάδας - Τουρκίας - Κύπρου

       
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Το παρασκήνιο της πενταμερούς στο Παρίσι: Στρώνεται το χαλί για τα ενεργειακά του Λιβάνου!
      Δεν μείναμε στην ανταλλαγή απόψεων, υπήρξαν συγκεκριμένα αποτελέσματα, δήλωσε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης για τν συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι, την Παρασκευή, με τη συμμετοχή της Γαλλίας, της Κύπρου, της Ελλάδας, του Λιβάνου και της προσωρινής κυβέρνησης της Συρίας.
      Στις δηλώσεις του στη γαλλική πρωτεύουσα, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ανέφερε ότι στάληκαν κάποια μηνύματα στον Πρόεδρο της προσωρινής κυβέρνησης της Συρίας, και πως στο δεύτερο μέρος της συνάντησης, χωρίς τη Συρία, συζητήθηκε το θέμα του Λιβάνου και η ανάγκη να στηριχθεί η χώρα.
      Περαιτέρω, ο Πρόεδρος είχε, όπως είπε, την ευκαιρία να συζητήσει με τον Γάλλο ομόλογό του, Εμανουέλ Μακρόν, για τις διμερείς σχέσεις και για την έναρξη της αναθεώρησης και ενίσχυσης της στρατηγικής συμφωνίας των δυο χωρών.
      Ανέφερε ακόμη ότι άγγιξαν και το θέμα της Τουρκίας, λέγοντας ότι οι όποιες εξελίξεις εξαρτώνται αποκλειστικά από τις ενέργειες της Τουρκίας, κατά πόσον δηλαδή η δημόσια εκφρασθείσα επιθυμία της να έρθει πιο κοντά στην ΕΕ συνοδεύεται και από συγκεκριμένες ενέργειες, είτε που αφορούν το Κυπριακό είτε που αφορούν γενικότερα τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου στην πράξη και όχι στα λόγια.
      Πρώτο μέρος με συμμετοχή Συρίας
      Ο Πρόεδρος χαρακτήρισε τη συνάντηση πολύ σημαντική, παραγωγική και αποτελεσματική. Το πρώτο μέρος, είπε, ήταν με τη συμμετοχή και του Προέδρου της προσωρινής κυβέρνησης στη Συρία. Τόνισε ότι οι εξελίξεις στη Συρία επηρεάζουν και την Κύπρο και τον Λίβανο και την Ελλάδα αλλά και την ίδια την ΕΕ.
      "Ηταν πολύ σημαντικό να έχουμε αυτή την πρώτη επαφή", είπε, και υπενθύμισε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία ήταν από τις πρώτες χώρες που επισκέφθηκαν τη Συρία, την οποία επισκέφθηκε τον Φεβρουάριο ο Υπουργός Εξωτερικών, Κωνσταντίνος Κόμπος.
      Αρα, είπε, είχαμε την ευκαιρία να σταλούν κάποια μηνύματα στον Πρόεδρο της προσωρινής κυβέρνησης της Συρίας, όπως για την ανάγκη να υπάρξει άμεσα συμπεριληπτική Κυβέρνηση, κατά δεύτερον να σταματήσουν οι ροές μεταναστών από τη Συρία προς τις χώρες της περιοχής και να υπάρξει υποδοχή των Σύρων μεταναστών πίσω στη χώρα τους και την ίδια στιγμή να μην δούμε ξανά φαινόμενα που είδαμε το τελευταίο διάστημα σε σχέση με τις σφαγές άμαχου πληθυσμού.
      "Και όλα αυτά αν τηρηθούν από την Κυβέρνηση της Συρίας τότε θα υπάρξει και από πλευράς των χωρών της περιοχής πρωτοβουλία για την πλήρη άρση των κυρώσεων. Αυτό είναι κάτι που ζητά η προσωρινή Κυβέρνηση στη Συρία την επιστροφή της στη διεθνή κοινότητα. Σε αυτό το πλαίσιο συμφωνήθηκε να υπάρξει και ένα έγγραφο με όλα αυτά που συμφωνήθηκαν σε αυτή τη συνάντηση των πέντε έτσι ώστε να παρακολουθήσουμε την υλοποίηση όλων των δεσμεύσεων που έχουν αναληφθεί από την προσωρινή Κυβέρνηση της Συρίας", σημείωσε.
      Σε αυτά τα προαπαιτούμενα, συνέχισε, είναι και η ανάγκη σεβασμού του διεθνούς δικαίου. Πρόσθεσε ότι όλοι στη συνάντηση επεσήμαναν την ανάγκη σεβασμού και του δικαίου της θάλασσας στη βάση της συνθήκης του 1982 των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.Δεύτερο μέρος για τον Λίβανο
      Το δεύτερο μέρος της συνάντησης, είπε, έγινε με τη συμμετοχή των τεσσάρων χωρών (Γαλλία, Ελλάδα, Κύπρος, Λίβανος).
      "Χαίρομαι γιατί εδώ και καιρό γίνεται μία μεγάλη προσπάθεια από πλευράς της Κυπριακής Δημοκρασίας για να δοθεί σημασία στην ανάγκη να στηριχθεί ο Λίβανος", είπε και υπενθύμισε ότι επισκέφθηκε τον Λίβανο μαζί με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντε Λάιεν.
      Αυτή τη στιγμή η προσοχή της διεθνούς κοινότητας είναι αποκλειστικά στραμμένη στο τι γίνεται στη Γάζα, στην Ουκρανία, ανέφερε, και πρόσθεσε ότι η σημασία του Λιβάνου είναι καθοριστικής σημασίας. Εκείνο που συζητήσαμε, είπε, είναι πώς η ΕΕ θα στηρίξει τη χώρα ακόμη περισσότερο και πρόσθεσε ότι μαζί με τον Γάλλο Πρόεδρο και τον Ελληνα Πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, θα αποταθούν στην Πρόεδρο της Κομισιόν για να ξεκινήσουν άμεσα οι διεργασίες για τη σύναψη μίας στρατηγικής συμφωνίας του Λιβάνου μαζί με την ΕΕ, στα πρότυπα της συμφωνίας με την Αίγυπτο και την Ιορδανία.
      Συμφώνησαν επίσης, είπε, να δουν πως από κοινού θα επισκεφθούν τη χώρα, λέγοντας ότι η Γαλλία έχει και μία σημαντική πρωτοβουλία που θα ανακοινώσει σύντομα σε σχέση και με τη διάσκεψη για τους Ωκεανούς που θα γίνει στη Νίκαια τον Ιούνιο.
      Μετά, είπε ο Πρόεδρος, ακολουθεί η Προεδρία της Κύπρου στο Συμβούλιο της ΕΕ, το πρώτο εξάμηνο του 2026, όπου τα θέματα της περιοχής και ειδικότερα η κατάσταση στο Λίβανο και η ανάγκη στήριξης της χώρας θα είναι ανάμεσα στις προτεραιότητες της Κυπριακής Προεδρίας.
      Είναι σημαντικό, ανέφερε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, την ίδια στιγμή να υπάρξει πλήρης εφαρμογή του ψηφίσματος 1701 του ΣΑ του ΟΗΕ που αφορά την εκεχειρία στα σύνοα του Λιβάνου με το Ισραήλ.
      Περαιτέρω, ανέφερε, συζήτησαν για τις εξελίξεις στην περιοχή, για τα θέματα ενέργειας που είναι ιδιαίτερα σημαντικά όπως είπε. Πρόσθεσε ότι υπάρχει και ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον από πλευράς Γαλλίας λόγω της παρουσίας της TOTAL στην Ανατολική Μεσόγειο.
      Δήλωσε ικανοποιημένος από τη συνάντηση, τονίζοντας ότι "δεν μείναμε στις συζητήσεις και την ανταλλαγή απόψεων, υπήρξαν συγκεκριμένα αποτελέσματα".Στρατηγική συμφωνία Κύπρου - Γαλλίας
      Συζήτησε επίσης είπε με τον Γάλλο Πρόεδρο για τις διμερείς σχέσεις και για τη συμφωνία για να ξεκινήσει η αναθεώρηση και ενίσχυση της στρατηγικής συμφωνίας των δυο χωρών, που υπογράφηκε το 2016. Θα ξεκινήσουν οι Υπουργοί Εξωτερικων για την επικαιροποίηση, ενίσχυση και αναβάθμιση αυτής της στρατηγικής συμφωνίας στα πρότυπα που έχει υπογράψει η Κύπρος με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, ανέφερε.
      "Θεωρώ αυτό ιδιαίτερα σημαντικό διότι αγγίζει όπως έχουμε συμφωνήσει μια πλειάδα θεμάτων από την άμυνα, την ασφάλεια, θέματα εκπαίδευσης, πολιτισμού, ενέργειας και πολλούς άλλους τομείς έτσι ώστε να ενισχυθούν ακόμη περισσότερο οι διμερείς μας σχέσεις με τη Γαλλία", επεσήμανε.
      Απαντώντας σε ερώτηση είπε ότι η Κύπρος φιλοξενεί σε ετήσια βάση πλοία του γαλλικού ναυτικού προσθέτοντας ότι η συζήτηση μας με τη γαλλική Κυβέρνηση επικεντρώνεται στο θέμα των προσπαθειών που έχουμε ήδη ξεκινήσει για αναβάθμιση της ναυτικής βάσης στο Μαρί. Ανέφερε ότι υπάρχει ενδιαφέρον από τη γαλλική Κυβέρνηση, από γαλλικές εταιρείες και αυτό ήταν κάτι που συζήτησαν και σήμερα. Είπε ότι όταν υπάρξει κάτι συγκεκριμένο θα ανακοινωνθεί.
      Ερωτηθείς εάν συζήτησαν για το Ισραήλ, είπε ότι συζητήθηκε το θέμα και αναφέρθηκε ξανά στην ανάγκη εφαρμογής του ψηφίσματος 1701 από αφορά τα σύνορα μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου. Είπε ότι ο Ελληνας Πρωθυπουργός θα επισκεφθεί την περιοχή την Κυριακή, ενώ ο Γάλλος Πρόεδρος θα έχει τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό.
      "Ηδη έχουμε ζητήσει τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό ακριβώς γιατί και το Ισραήλ είναι κράτος μέλος της περιοχής, επηρεάζει και επηρεάζεται από τις εξελίξεις και μέσα σε αυτή την προσπάθειά μας για ένα συμπεριληπτικό διάλογο με όλες τις χώρες της περιοχής ειδικότερα τις χώρες που σέβονται το διεθνές δίκαιο, τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, φυσικά και θα γίνει συζήτηση και με το Ισραήλ,", ανέφερε
      Συζητήθηκε και η Τουρκία
      Ο Πρόεδρος είπε ότι άγγιξαν και το θέμα της Τουρκίας, γενικότερα τις εξελίξεις, τον ρόλο της στην περιοχή, "αυτή την επιθυμία που βλέπουμε τουλάχιστον σε δημόσιο επίπεδο μέσα από δημόσιες δηλώσεις για να έρθει πιο κοντά στην ΕΕ, οι όποιες εξελίξεις εξαρτώνται αποκλειστικά από τις ενέργειες της Τουρκίας κατά πόσον αυτή η δημόσια εκφρασθείσα επιθυμία για να έρθει πιο κοντά στην ΕΕ συνοδεύεται και από συγκεκριμένες ενέργειες, είτε που αφορούν το Κυπριακό, είτε που αφορούν γενικότερα το σεβασμό του διεθνούς δικαίου στην πράξη και όχι στα λόγια", όπως σημείωσε.
      Δεν είναι θέμα προϋπόθεσης, είπε, είναι κάτι που ισχύει για όλες τις χώρες. "Ηταν κάτι που μεταφέραμε και σε σχέση με τη Συρία όπως η ανάγκη συμπεριληπτικής Κυβέρνησης, η ανάγκη να μη διώκεται ο πληθυσμός της χώρας ανεξαρτήτως θρησκείας", ανέφερε, προσθέτοντας πως "ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου δεν είναι α λα καρτ, είναι κάτι που πρέπει να τυγχάνει σεβασμού από όλες τις χώρες".
      Πηγή: kathimerini.com.cy
      Πενταμέρης στο Παρίσι: Για αυτό ήταν εξαιρετικά σημαντική - Οι δυο ηχηρές απουσίες
      Η σημερινή πενταμερής διάσκεψη ηγετών Γαλλίας, Λιβάνου, Κύπρου, Ελλάδας και Συρίας που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι είναι εξαιρετικά σημαντική, κυρίως επειδή η γαλλική πολιτική ηγεσία φαίνεται πως στοχεύει να θέσει στο προσκήνιο τις δικές της προτεραιότητες, με επίκεντρο τον ειδικό ρόλο της Γαλλίας στα τεκταινόμενα του Λιβάνου.
      Σχολιάζοντας το υπόβαθρο της σημερινής Πενταμερούς Διάσκεψης του Παρισιού, ο αναλυτής του Alpha Κύπρου, ερευνητής του ΕΛΙΑΜΕΠ και του κυπριακού Ινστιτούτου Μελετών Πολιτικής και Δημοκρατίας (ΙΜΠΔ), Γαβριήλ Χαρίτος, τόνισε την κομβική σημασία που ανέκαθεν έχει ο Λίβανος για την γαλλική περιφερειακή πολιτική στην Εγγύς Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από την Πενταμερή Διάσκεψη προηγείται κατ’ ιδίαν συνάντηση του Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν με τον Πρόεδρο του Λιβάνου, Ζοζέφ Αούν, η οποία είναι και η πρώτη μετά την ανάδειξη του δευτέρου στο ύπατο αξίωμα της χώρας του.
      Η Γαλλία εντείνει τις πιέσεις της στον Λίβανο
      Η συνάντηση Μακρόν-Αούν έρχεται αποτελεί ακόμα ένα επεισόδιο της πολυετούς προσπάθειας της Γαλλίας να διασωθεί η λιβανική οικονομία και να προσελκυσθούν διεθνείς επενδυτές, αφού όμως η λιβανική πλευρά θα καταφέρει να επιδείξει αντίστοιχη σοβαρότητα να προωθήσει θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Με άλλα λόγια, ο κ. Χαρίτος διετύπωσε την εκτίμηση ότι η κυβέρνηση του Παρισιού καλείται να επαναλάβει στον σημερινό Πρόεδρο του Λιβάνου, όσα είχε τονίσει σε όλους τους προκατόχους του, ελπίζοντας αυτή τη φορά η Βηρυτός να λάβει με σοβαρότητα υπ’όψιν της τις γαλλικές παραινέσεις – ενδεχόμενο διόλου αυτονόητο, παρότι ο Ζοζέφ Αούν έχει μέχρι στιγμής αποδείξει ότι έχει αντιληφθεί πως ήρθε τελικά η στιγμή ο Λίβανος να αποφασίσει εάν επιθυμεί να εκλαμβάνεται από τις γειτονικές του χώρες ως «κυρίαρχο κράτος» ή, αντιθέτως, ως μία «περιοχή» στην οποίαν μοιραίως θα συνεχίσουν να επεμβαίνουν ισχυρότεροι περιφερειακοί δρώντες.
      Μετά από την υπογραφή της, κατά κοινή ομολογία, εύθραυστης εκεχειρίας της 27ης Νοεμβρίου 2024, Γαλλία και Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αναλάβει ανεπισήμως τον ρόλο του ‘πάτρωνα’ της κυβέρνησης της Βηρυτού υπό την εξής έννοια: Αφ’ενός οι ΗΠΑ φέρονται να αναλαμβάνουν την δέσμευση να ισχυροποιήσουν τον τακτικό λιβανικό στρατό – υπό την προϋπόθεση να πάψουν να υπάρχουν παραστρατιωτικές ένοπλες ομάδες και οργανώσεις που θα υπάγονται σε κοινοτικές λιβανικές παρατάξεις και ομάδες – και αφ’ ετέρου η Γαλλία να επικεντρώνεται εκ νέου στην προσπάθειά της να ενισχύσει την λιβανική οικονομία, ενεργοποιώντας τις συμβάσεις αξιοποίησης των κοιτασμάτων της λιβανικής ΑΟΖ μέσω της γαλλικής εταιρείας Total. Παρά την καλή θέληση του Προέδρου Ζοζέφ Αούν, το Παρίσι αναμένει πράξεις, πλην όμως ο χρόνος θα δείξει κατά πόσον αυτές θα εκδηλωθούν, ιδιαίτερα μάλιστα μετά τις σημερινές εξελίξεις που έχουν φέρει πολύ κοντά τη συμφωνία εκεχειρίας σε κατάρρευση.
      Η «νέα Συρία» δεν έχει βρει την θέση της στην περιοχή
      Ένα άλλο ζήτημα που η Πενταμερής του Παρισιού αναμένεται να θίξει έγκειται στον καθορισμό της περιφερειακής πολιτικής που καλείται να εφαρμόσει η νέα διακυβέρνηση της Δαμασκού. Όπως επεσήμανε ο κ. Χαρίτος, ενώ αρχικά ο νέος Σύρος ηγέτης, Άχμαντ Αλ-Σάραα, έδινε την εντύπωση ότι η διακυβέρνησή του «προσφέρει γην και ύδωρ» στην Τουρκία, με την πάροδο των μηνών διαπιστώνεται ότι η «νέα Συρία» προσπαθεί να διατηρήσει λεπτές ισορροπίες τόσο ως προς το Ισραήλ και τις ΗΠΑ – δύο χώρες που έχουν στρατιωτική παρουσία εντός της συριακής επικράτειας – αλλά και ως προς τη Ρωσία, η οποία διατηρεί τελικά τις βάσεις της στα συριακά μεσογειακά παράλια.
      Ρωσία και Τουρκία: Δύο ηχηρές απουσίες
      Ένα άλλο ζήτημα που μοιραία θα συζητηθεί στην σημερινή Πενταμερή είναι ο περιφερειακός ανταγωνισμός Ισραήλ και Τουρκίας, δύο περιφερειακοί παίκτες που διεκδικούν τον δικό τους διακριτό ρόλο ελέγχου επί της συριακής επικράτειας. Ως προς τους τρεις «απόντες» στο Παρίσι (Ρωσία, Τουρκία και Ισραήλ), ο Γαβριήλ Χαρίτος επεσήμανε ότι δυστυχώς, τόσο η Γαλλία, όσο και η Ελλάδα, σε αυτήν την κρίσιμη συγκυρία δεν έχουν καλλιεργήσει διαύλους ομαλής και ευθείας επικοινωνίας με τα κέντρα λήψεως αποφάσεων στην Μόσχα, με αποτέλεσμα η σημερινή Πενταμερής εκ των πραγμάτων να μην είναι σε θέση να οδηγήσει σε απαντήσεις που σχετίζονται με μία συμπεφωνημένη διαχείριση των ιδιαίτερων ρωσικών περιφερειακών επιδιώξεων σε καθαρά συριακό (και κατ’ επέκταση λιβανικό) επίπεδο.
      Τέλος, ο κ. Χαρίτος επεσήμανε ότι, όπως προκύπτει από ανάλογες περιόδους του παρελθόντος, οποτεδήποτε η Τουρκία αντιμετωπίζει εσωτερικά πολιτικά προβλήματα, τα κέντρα αποφάσεων της Άγκυρας τείνουν να ενεργοποιούν εστίες εντάσεων πέραν της τουρκικής επικράτειας – και εν προκειμένω, είτε στη Συρία, είτε στο βόρειο Ιράκ, είτε ακόμα και στην Ανατολική Μεσόγειο (Κύπρος/Αιγαίο). Προφανώς, η γαλλική πλευρά φαίνεται ήδη ευαισθητοποιημένη ως προς αυτό το ενδεχόμενο, ύστερα μάλιστα από την πρόσφατη ενίσχυση της αμερικανικής παρουσίας στα ενεργειακά ζητήματα της Ελλάδας, μέσω της εταιρείας Chevron, με το Παρίσι ενδεχομένως να θελήσει να διασυνδέσει αυτήν την εξέλιξη με τον ρόλο της Total σε Λίβανο, Κύπρο και Ελλάδα.
      Η επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη-Νετανιάχου στην Ιερουσαλήμ μεθαύριο Κυριακή (30/3) θεωρείται κεφαλαιώδους σημασίας προκειμένου οι δύο χώρες να επανασυντονιστούν ως προς την προώθηση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας, και όπως ανέφερε ο Γαβριήλ Χαρίτος, η μεθαυριανή συνάντηση αποτελεί συνέχεια όχι μόνο της πρόσφατης Τριμερούς της Αθήνας των Υπουργών Εξωτερικών Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου, αλλά και της σημερινής Πενταμερούς του Παρισιού.
      Πλεονέκτημα Χριστοδουλίδη
      Αναφερόμενος στον ρόλο της Κύπρου, ο κ. Χαρίτος επεσήμανε ότι, σε σχέση με τους ηγέτες των υπολοίπων τεσσάρων χωρών που συμμετέχουν στην Διάσκεψη του Παρισιού, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει το πλεονέκτημα ότι αντιμετωπίζει σαφώς λιγότερα προβλήματα στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό. Συγκεκριμένα, ο Πρόεδρος Μακρόν αντιμετωπίζει εδώ και αρκετό καιρό ένα πολιτικό κλίμα που χρόνια είχε να αντιμετωπίσει η εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας του, οι Πρόεδροι του Λιβάνου και της Συρίας βρίσκονται αμφότεροι αντιμέτωποι με αναταράξεις που ενέχουν την δυναμική να οδηγήσουν τις χώρες τους ακόμα και σε επέκταση ενόπλων συγκρούσεων εντός και εκτός συνόρων, ενώ παράλληλα, ο Έλληνας Πρωθυπουργός αντιμετωπίζει το τελευταίο διάστημα ποικίλες δυσκολίες σε επίπεδο επικοινωνίας με την εγχώρια κοινή γνώμη, αλλά και φαινόμενα διαφωνιών στο εσωτερικό της κομματικής του παράταξης.
      Πού βρίσκεται η Κύπρος
      Οπωσδήποτε, η σημερινή Πενταμερής του Παρισιού, η πρώτη που πραγματοποιείται με τη συγκεκριμένη σύνθεση χωρών, είναι σημαντική επειδή η Γαλλία δηλώνει με αυτόν τον τρόπο ότι θέλει να παραμείνει παρούσα στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Κύπρος, παρότι δεν έχει ισχυρό στρατιωτικό αποτύπωμα στην περιοχή, αποτελεί έναν παίκτη υπολογίσιμο στην διαμόρφωση της «τελική μεγάλης εικόνας», που είναι άλλωστε και το ζητούμενο σε αυτήν την Διάσκεψη. Από την άλλη όμως, η αστάθεια που επικρατεί στον Λίβανο, ιδιαίτερα μετά την σημερινή όξυνση του μετώπου Ισραήλ-Χεζμπολάχ, ως επίσης και η επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη-Νετανιάχου σε συνάρτηση με την ένταση που φαίνεται πως λαμβάνει διαστάσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας – όλα αυτά, συνθέτουν ένα πολύπλοκο περιφερειακό παζλ, για την διαχείριση του οποίου κρίνονται αναγκαίες πολλές ακόμα διμερείς και πολυμερείς διαβουλεύσεις μεταξύ των πολλών περιφερειακών παικτών, πολλοί από τους οποίους ήταν σήμερα απόντες στο Σανζ Ελιζέ.
      Πηγή: liberal.gr
      Ποια “μαριονέτα” των ΗΠΑ θα ηγηθεί της οικονομικής ανασυγκρότησης του Λιβάνου;Οικονομική αποικιοποίηση: Πρόκειται να αποφασιστεί ποιες δυτικές πρωτεύουσες θα ελέγχουν την επόμενη φάση του κύκλου του χρέους του Λιβάνου, ποιος θα επωμιστεί το δυσβάσταχτο κόστος, και να τοποθετηθούν “εξωτερικά” μάτια σε όλες τις συναλλαγές του Λιβάνου.
      Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου το 1990, ο Λίβανος προσπάθησε να σταθεροποιήσει την οικονομία του με τη σύνδεση της λιβανέζικης λίρας με το δολάριο ΗΠΑ το 1997. Αυτή η σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία των 1.507 LBP ανά δολάριο πωλήθηκε ως το θεμέλιο των ξένων επενδύσεων και της οικονομικής σταθερότητας.
      Ωστόσο, η διατήρηση της σύνδεσης απαιτούσε μεγάλο δανεισμό σε δολάρια και συνέδεε τη νομισματική πολιτική του Λιβάνου με την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ. Αντί για οικονομική κυριαρχία, η σύνδεση περιόρισε τον Λίβανο σε έναν κύκλο εξάρτησης από το εξωτερικό χρέος. Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν μια ανάκαμψη, αλλά ένα χρηματοπιστωτικό μοντέλο που διοχέτευσε τον πλούτο προς τα πάνω, ενώ βάθαινε τη συστημική αστάθεια.
      Από τη σύνδεση του δολαρίου στην παγίδα Ponzi
      Ο Ριάντ Σαλαμέχ, διοικητής της κεντρικής τράπεζας από το 1993 έως το 2023 και πρώην τραπεζίτης της Merrill Lynch, έγινε ο δημιουργός αυτού του μοντέλου. Υπό τη διακυβέρνησή του, ο τραπεζικός τομέας του Λιβάνου μετατράπηκε σε μια μηχανή χρέους υψηλού κινδύνου, προσελκύοντας δισεκατομμύρια σε καταθέσεις της διασποράς με εκθαμβωτικά επιτόκια 15-20%.
      Αντί να επενδύσουν στην παραγωγική οικονομία του Λιβάνου, οι καταθέσεις αυτές διοχετεύονταν σε κρατικά ευρωομόλογα, συντηρώντας ένα σύστημα τύπου Ponzi, στο οποίο χρειαζόταν νέο χρέος για την αποπληρωμή των υφιστάμενων υποχρεώσεων.
      Στην καρδιά αυτού του συστήματος ήταν η BlackRock, ο μεγαλύτερος διαχειριστής περιουσιακών στοιχείων στον κόσμο και κυρίαρχη δύναμη στις αγορές κρατικού χρέους. Αν και τυπικά δεν ανήκε στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ, η εκτεταμένη επιρροή της BlackRock θόλωσε τα όρια μεταξύ ρυθμιστή και κερδοσκόπου. Κατά τη διάρκεια της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, η Fed επιστράτευσε τη BlackRock για να διαχειριστεί τοξικά περιουσιακά στοιχεία ύψους 130 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Στον Λίβανο, η εταιρεία αναδείχθηκε σε βασικό κάτοχο ευρωομολόγων και άσκησε πιέσεις στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) για να δώσει προτεραιότητα στους ξένους πιστωτές κατά τη διάρκεια των συνομιλιών για την αναδιάρθρωση του χρέους.
      Τα δυτικά θεσμικά όργανα επαινούσαν τη διαχείριση του Σαλαμέχ, ακόμη και όταν το σύστημα κατέρρεε. Το 2017, το ΔΝΤ χαιρέτισε τη «χρηματοπιστωτική σταθερότητα» του Λιβάνου, αποδίδοντας εύσημα στη σύνδεση του νομίσματος και στην «επιδέξια διαχείριση κρίσεων». Ένα τηλεγράφημα της πρεσβείας των ΗΠΑ το 2007 περιέγραφε τον Σαλαμέχ ως «τον σωτήρα του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού τομέα».
      Αυτές οι επιδοκιμασίες εδραίωσαν μια χρηματοπιστωτική δομή που, μέχρι το 2019, κατέρρευσε. Όταν ο Λίβανος χρεοκόπησε, ο πληθωρισμός εκτινάχθηκε πάνω από το 300% και οι απλοί καταθέτες βρήκαν τις αποταμιεύσεις τους κλειδωμένες σε τράπεζες που κατέρρευσαν.
      Μια έρευνα διαφθοράς του 2023 αποκάλυψε ότι ο αδελφός του Σαλαμέχ, ο Ρατζά, διοχέτευσε 330 εκατομμύρια δολάρια μέσω ελβετικών λογαριασμών συνδεδεμένων με την CBH Bank, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη ρυθμιστική εποπτεία. Ο πρώην διάσημος διοικητής της κεντρικής τράπεζας βρίσκεται τώρα σε κελί λιβανέζικης φυλακής, ενώ μισή ντουζίνα αγωγές για υπεξαίρεση περιμένουν την εκδίκασή τους στις ίδιες δυτικές πρωτεύουσες που κάποτε επαινούσαν την ευφυΐα του Σαλαμέχ.
      Καθώς οι πολίτες του Λιβάνου αντιμετώπιζαν την οικονομική καταστροφή, το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας μετατράπηκε σε πεδίο μάχης – όπου ξένοι πιστωτές, τεχνοκράτες του ΔΝΤ και τοπικές πολιτικές παρατάξεις ανταγωνίζονταν για τον έλεγχο της τάξης μετά την κατάρρευση.
      Το εγχειρίδιο του “οικονομικού εκτελεστή”
      Η κρίση του Λιβάνου αντικατοπτρίζει ένα μοτίβο που παρατηρήθηκε σε χώρες όπως η Ελλάδα, ο Ισημερινός και το Ιράκ, όπου η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους γίνεται μοχλός για ξένη παρέμβαση και εξαγωγή περιουσιακών στοιχείων. Το σχέδιο είναι οικείο – μια σελίδα από το βιβλίο του John Perkins «Εξομολογήσεις ενός οικονομικού εκτελεστή».
      Μόλις βρεθούν θαμμένοι κάτω από ένα ανεξόφλητο χρέος, τα έθνη λαμβάνουν πακέτα «διάσωσης» του ΔΝΤ φορτωμένα με όρους που ευνοούν τους εξωτερικούς πιστωτές και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις – και ποτέ τους πολίτες που εμπιστεύονται τις οικονομίες της ζωής τους στις τράπεζες. Τα μέτρα αυτά συχνά βαθαίνουν την ανισότητα, διαβρώνουν την κυριαρχία και εγκλωβίζουν τις οικονομίες που αγωνίζονται σε εξάρτηση.
      Ο ενεργειακός τομέας του Λιβάνου αποτελεί πλέον πρωταρχικό στόχο. [iEpikaira: Με άλλα λόγια, η πενταμερής απλώς στρώνει το χαλί για την εκμετάλλευση των ενεργειακών του Λιβάνου... Και όλα αυτά δρομολογήθηκαν μετά την καταστροφική έκρηξη στο λιμάνι της Βηρυτού, η οποία έστειλε στα τάρταρα την παραπαίουσα λιβανική οικονομία που με τη σειρά της οδήγησε τη σύναψη της ισραηλολιβανικής συμφωνίας ΑΟΖ στις 09/10/2022 ΕΔΩ η οποία πιστώθηκε στον Αμερικανό τότε Ανώτερο Σύμβουλου Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χόκσταϊν και συναποτελεί επιμέρους ψηφίδα του χάρτη Μπάιντεν. Ο ίδιος ο Χόκσταϊν έγραψε σχετικά: «o οδικός χάρτης για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή βρίσκεται σε έναν πραγματικό χάρτη που κρέμεται στον Λευκό Οίκο και παρουσιάζει σταθμούς παραγωγής ενέργειας, τερματικούς σταθμούς αερίου και άλλα φιλόδοξα έργα αγωγών». Περισσότερα ΕΔΩ! Το ότι συμμετείχε και η Ελλάδα στην πενταμερή, ίσως προοιωνίζει εξελίξεις σχετικά με το East Med Gas Forum και ενδεχόμενη διεθνή διάσκεψη για την Αν. Μεσόγειο που θα οδηγήσει σε διευθέτηση των ζητημάτων που αφορούν στις θαλάσσιες ζώνες της περιοχής. Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ!] Το 2018 υπέγραψε συμφωνίες υπεράκτιας εξερεύνησης φυσικού αερίου με την TotalEnergies, την Eni και τη ρωσική Novatek. Οι συμφωνίες χορήγησαν στον Λίβανο μέτρια δικαιώματα ύψους 4%, με ανώτατο όριο συμμετοχής στα κέρδη μεταξύ 30 και 55% – πολύ κάτω από τον διεθνή μέσο όρο. Ακόμη και με εταιρικό φόρο 20%, τα περισσότερα έσοδα κατέληγαν στις ξένες εταιρείες λόγω των συμβατικών δομών που είχαν σχεδιαστεί για να προστατεύουν τις αποδόσεις των επενδυτών έναντι του εθνικού κέρδους.
      Το 2022, το ΔΝΤ συνέστησε την ιδιωτικοποίηση του τομέα ηλεκτρικής ενέργειας του Λιβάνου, την περικοπή των επιδοτήσεων καυσίμων και την επίλυση ζημιών ύψους 86 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις τράπεζες. Τα μέτρα αυτά βλάπτουν δυσανάλογα τους απλούς πολίτες, ενώ απομονώνουν τους ξένους ενδιαφερόμενους.
      Το μοντέλο αυτό απηχεί την αναδιάρθρωση του κατεχόμενου Ιράκ μετά το 2003, όπου ο επικεφαλής της «Προσωρινής Αρχής του Συνασπισμού» Πολ Μπρέμερ με το διάταγμα 39 άνοιξε τα ιρακινά κοιτάσματα πετρελαίου σε αμερικανικές εταιρείες όπως η Halliburton. Στο Εκουαδόρ, η δολαριοποίηση το 2000 επέτρεψε στους δανειστές να υπαγορεύουν τη δημοσιονομική πολιτική, με το πετρέλαιο να χρησιμεύει ως εγγύηση για το δάνειο.
      Ο Λίβανος βρίσκεται τώρα στα πρόθυρα ενός παρόμοιου σεναρίου. Οι δυτικοί διαχειριστές περιουσιακών στοιχείων έχουν προτείνει ανταλλαγές χρέους με πόρους που θα χρησιμοποιούσαν τα αποθέματα φυσικού αερίου του Λιβάνου ως εγγύηση για την ελάφρυνση του δημόσιου χρέους.
      Ένας οδικός χάρτης από την Ουάσιγκτον στο ΔΝΤ
      Η οικονομική πίεση στον Λίβανο διαμορφώνεται από δεξαμενές σκέψης που ευθυγραμμίζονται στενά με τους στρατηγικούς στόχους των ΗΠΑ. Το Ίδρυμα για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD) με έδρα την Ουάσινγκτον έχει διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος του Λιβάνου ως ένα δίκτυο ξεπλύματος χρήματος που συνδέεται με τη Χεζμπολάχ, ένας χαρακτηρισμός που βοήθησε να δικαιολογηθούν οι κυρώσεις στις λιβανέζικες τράπεζες κατά τη διάρκεια της εκστρατείας «μέγιστης πίεσης» της Ουάσινγκτον κατά του Ιράν.
      Το Washington Institute for Near East Policy (WINEP) είδε ομοίως την κατάρρευση του Λιβάνου ως μια ευκαιρία να αναθεωρήσει τα οικονομικά του θεμέλια. Στο Κρίση στο Λίβανο: Anatomy of a Financial Collapse, το FDD υποστήριξε σαρωτικές ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές επιδοτήσεων και αποπληρωμές χρέους, δίνοντας προτεραιότητα στους ξένους πιστωτές – ακόμη και εις βάρος των πολιτών του Λιβάνου.
      Η μονογραφία τόνιζε την ανάγκη οι ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους για να διασφαλίσουν ότι οποιαδήποτε διάσωση θα ευθυγραμμιζόταν με τους «στρατηγικούς στόχους της Ουάσινγκτον», με κυριότερους από αυτούς την απομόνωση της Χεζμπολάχ και τη δέσμευση του Λιβάνου στο ΔΝΤ.
      Η σχέση μεταξύ του Ριάντ Σαλαμέχ και των ΗΠΑ άρχισε να αποκαλύπτεται δημοσίως τον Απρίλιο του 2019, όταν η λιβανέζικη εφημερίδα Al-Akhbar δημοσίευσε τα πρακτικά μιας συνάντησης μεταξύ του βοηθού υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ για τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και τα οικονομικά εγκλήματα, Μάρσαλ Μπίλινγκσλεϊ, και του τότε λιβανέζου υπουργού Οικονομίας Μανσούρ Μπτέις. Τα πρακτικά αποκαλύπτουν έναν Αμερικανό αξιωματούχο να λέει: «Ο Μπίλινγκσλινγκς είναι ένας από τους πιο σημαντικούς Αμερικανούς αξιωματούχους: “Χρειαζόμαστε έναν διοικητή της Τράπεζας του Λιβάνου και έναν υποδιοικητή τον οποίο μπορούμε να εμπιστευτούμε και ο οποίος είναι ευαίσθητος και με τον οποίο μπορούν να ανταλλάσσονται εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας και το ξέπλυμα χρήματος.
      Η κατάσταση σήμερα είναι ότι εμπιστευόμαστε τον διοικητή Ριάντ Σαλαμέχ και τον (πρώην) υποδιοικητή Μοχάμεντ Μπαασίρι».
      Το Ατλαντικό Συμβούλιο, μια δεξαμενή σκέψης με βαθιές σχέσεις με τα ενεργειακά συμφέροντα των ΗΠΑ, έχει τοποθετήσει τα αποθέματα φυσικού αερίου του Λιβάνου ως εργαλείο για την περιφερειακή ολοκλήρωση – συγκεκριμένα σε ένα μπλοκ ΗΠΑ-Ισραήλ-Περσικού Κόλπου. Μια έκθεση του 2020 υποστήριξε ότι το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου θα μπορούσε να καταλύσει την «περιφερειακή συνεργασία», απηχώντας την ενεργειακή διπλωματία πίσω από τις συμφωνίες του Αβραάμ. [iEpikaira: Το παρόν βήμα από το 2022 αναφέρει ότι οι λεγόμενες συμφωνίες του Αβραάμ ότι φαίνεται συναποτελούν μαζί με τον χάρτη Μπάιντεν ενιαίο στρατηγικό σχεδιασμό των ΗΠΑ για την συγκεκριμένη περιοχή. Περισσότερα ΕΔΩ!] Αυτή η αφήγηση προωθεί την οικονομική ομαλοποίηση Λιβάνου-Ισραήλ μέσω της διασυνοριακής ανάπτυξης του φυσικού αερίου, προτείνοντας μάλιστα ότι ο Λίβανος θα μπορούσε τελικά να ενταχθεί στις συμφωνίες.
      Οι εκλεκτοί υποψήφιοι που θα διαμορφώσουν την οικονομική υποβολή του Λιβάνου
      Ο Τζιχάντ Αζούρ, επί του παρόντος διευθυντής του ΔΝΤ για τη Μέση Ανατολή και πρώην υπουργός Οικονομικών του Λιβάνου, αποτελεί κεντρική φιγούρα της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης της περιοχής. Είχε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της συμφωνίας του Λιβάνου με το ΔΝΤ για το 2022, η οποία ζητούσε την κατάργηση της προστασίας των καταθέσεων, τη μείωση των μισθών στο δημόσιο και την επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων.
      Ως επικεφαλής των όρων του ΔΝΤ του Λιβάνου, ο Αζούρ υπερασπίζεται την αποπληρωμή των πιστωτών και τη δημοσιονομική λιτότητα – πολιτικές που διασφαλίζουν τους κατόχους ομολόγων των ΗΠΑ, όπως η BlackRock και η PIMCO, ενώ εξαθλιώνουν τους τοπικούς καταθέτες.
      Ο Καμίλ Αμπουσλεϊμάν, δικηγόρος επιχειρήσεων και πρώην υπουργός Εργασίας, έχει περάσει δεκαετίες εκπροσωπώντας δυτικούς επενδυτές και επενδυτές του Περσικού Κόλπου. Η δέσμευσή του για συμμόρφωση με την Ομάδα Χρηματοοικονομικής Δράσης (FATF) θα έθετε τις τράπεζες του Λιβάνου υπό παγκόσμια επιτήρηση και θα περιθωριοποιούσε περαιτέρω τα χρηματοπιστωτικά δίκτυα που συνδέονται με τη Χεζμπολάχ. Υποστηρίζει μεταρρυθμίσεις που δίνουν προτεραιότητα στην προστασία των δυτικών πιστωτών και θα μπορούσαν να διευκολύνουν την ξένη ιδιοκτησία των λιβανέζικων ενεργειακών και τηλεπικοινωνιακών περιουσιακών στοιχείων.
      Ένας τραπεζίτης επενδύσεων με ισχυρούς δεσμούς με το κεφάλαιο της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ο Φιράς Αμπί-Νασίφ, είναι επικεφαλής του χρηματοδοτούμενου από τον Περσικό Κόλπο Phoenicia Fund. Εκπροσωπεί τον άξονα Κόλπου-Ισραήλ της οικονομικής εξομάλυνσης, πιθανόν για να πιέσει για επενδύσεις του Περσικού Κόλπου στις λιβανέζικες υποδομές. Η ηγεσία του θα εμβαθύνει την ενσωμάτωση της Βηρυτού σε ένα επενδυτικό δίκτυο που είναι συνδεδεμένο με τις ΗΠΑ, ανοίγοντας δυνητικά το δρόμο για τον ξένο έλεγχο σε βασικούς τομείς.
      Ένας λιβανέζος-ελβετός διαχειριστής hedge fund και ιδρυτής της Jabre Capital με έδρα τη Γενεύη, ο Φιλίπ Τζαμπρ, αποτελεί την επιτομή της υπεράκτιας οικονομικής ελίτ. Η πρόσφατη εξαγορά της Brasserie Almaza σηματοδοτεί το ανανεωμένο ενδιαφέρον του για την εξαγορά λιβανέζικων περιουσιακών στοιχείων. Εάν διοριστεί, πιθανότατα θα υπερασπιστεί την ιδιωτικοποίηση περιουσιακών στοιχείων με πώληση φωτιά και τις χρηματοπιστωτικές μεταρρυθμίσεις που εξασφαλίζουν την αποπληρωμή του χρέους προς τους παγκόσμιους πιστωτές, απηχώντας τα εγχειρίδια του ΔΝΤ από οικονομίες που έχουν πληγεί από την κρίση.
      Ο ιδρυτής της Growthgate Partners, Καρίμ Σουέιντ, προωθεί συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και ψηφιακές χρηματοδοτικές λύσεις ευθυγραμμισμένες με τα πλαίσια της FATF και του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ. Οι πολιτικές του θα εδραιώσουν τον ρόλο του Λιβάνου ως οικονομικού δορυφόρου της Δύσης, μεταφέροντας κρατικά περιουσιακά στοιχεία σε ιδιωτικά, συχνά ξένα, χέρια υπό το πρόσχημα του τεχνοκρατικού εκσυγχρονισμού.
      Ο παράγοντας Αμάλ
      Με την τοποθέτηση του Γιασίν Τζαμπέρ στη θέση του υπουργού Οικονομικών, ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου του Λιβάνου Ναμπίχ Μπέρι διασφαλίζει τον έλεγχο της δημοσιονομικής πολιτικής από το Κίνημα Αμάλ. Ενώ η κεντρική τράπεζα εκτελεί τις εντολές του ΔΝΤ, το υπουργείο Οικονομικών καθορίζει την εγχώρια εφαρμογή τους – ποιος απορροφά τις ζημίες, ποια περιουσιακά στοιχεία πωλούνται και πώς διανέμονται τα κεφάλαια.
      Ο επί δεκαετίες έλεγχος του Μπέρι σε αυτό το χαρτοφυλάκιο απορρέει από τη Συμφωνία του Τάιφ του 1989 , η οποία επισημοποίησε τη θρησκευτική δομή καταμερισμού της εξουσίας του Λιβάνου και ανέθεσε το Υπουργείο Οικονομικών σε έναν σιίτη μουσουλμάνο, μια θέση που κατέχει εδώ και καιρό το Αμάλ. Με την πάροδο του χρόνου, το υπουργείο μετατράπηκε σε σταθμό διοδίων για πολιτική επιρροή, διευκολύνοντας συχνά – αντί να αντιστέκεται – στις ξένες οικονομικές επιβολές.
      Η μακροχρόνια συμμαχία του Μπέρι με τον Σαλαμέχ στήριξε το οικονομικό σύστημα Ponzi που κατέρρευσε το 2019. Παρά τις επιπτώσεις, ο Μπέρι προστάτευσε τον Σαλαμέχ από τη λογοδοσία, καθυστέρησε τις έρευνες και εμπόδισε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.
      Με τον Τζαμπέρ στο υπουργείο, η Αμάλ διατηρεί μοχλό πίεσης επί της λιτότητας που επιβάλλει το ΔΝΤ, των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης και των διαπραγματεύσεων για τα ευρωομόλογα. Η λιτότητα διαμορφώνεται έτσι ώστε να αποφεύγεται η βλάβη των σιιτικών εκλογικών ομάδων, ενώ οι πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων περνούν από πολιτικούς μεσάζοντες πριν φτάσουν σε ξένους αγοραστές. Οι συνομιλίες για το χρέος καθυστερούν για να προστατευθούν οι υπεράκτιοι λογαριασμοί και να διατηρηθεί ο έλεγχος της ελίτ.
      Παρά τη ρητορική της, η Αμάλ δεν αμφισβητεί την επέμβαση του ΔΝΤ – συνδιαχειρίζεται την αναδιάρθρωση του Λιβάνου για να διατηρήσει τη δική της επιρροή. Ενώ η Ουάσινγκτον θέτει τους όρους, η πολιτική τάξη του Λιβάνου διασφαλίζει ότι το κόστος πέφτει στους πιο ευάλωτους.
      Ακόμη και εντός του Λιβάνου, η ηγεσία της Αμάλ θεωρείται επιθετική. Ένα απόρρητο διπλωματικό τηλεγράφημα των ΗΠΑ αναφέρει έναν συγγενή του αγνοούμενου ιδρυτή της Αμάλ, Μούσα αλ Σαντρ, ο οποίος περιγράφει τη συμπεριφορά του Μπέρι ως «τροχοπέδηση, συναλλαγή και κλοπή». Ο πρώην βουλευτής της Αμάλ Μοχάμεντ Μπαϊντούν ήταν ακόμη πιο ευθύς: «Ο Μπέρι λαμβάνει αποφάσεις προς το συμφέρον των οικονομικών των μελών της οικογένειάς του, όχι για το καλό του κόμματος».
      Η οικονομική κυριαρχία του Λιβάνου έχει από καιρό διαβρωθεί. Ο πραγματικός ανταγωνισμός δεν είναι μεταξύ αντίστασης και υποταγής, αλλά μεταξύ φατριών που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο μιας κρίσης που έχει γίνει το πιο πολύτιμο περιουσιακό τους στοιχείο.
      Πηγή: The Cradle απόδοση militaire.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Η Τουρκία βουλιάζει στον βούρκο και… στο βάθος το Ισραήλ

      Του ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗ*
      Οι εξελίξεις στην Τουρκία, με αφορμή τη φυλάκιση του δημάρχου Κωνσταντινούπολης Εκρέμ Ιμάμογλου, δείχνουν ότι στη γειτονική χώρα δημιουργείται ένα αίσθημα συσσωρευμένης οργής, το οποίο θα παραμείνει, με τον Ερντογάν να καλείται να το αντιμετωπίσει αργά ή γρήγορα. Δεν αποκλείεται, ανάλογα και με την εξέλιξη της κατάστασης, ο τούρκος Πρόεδρος να προσφύγει στην επίκληση του «εξωτερικού εχθρού», για να συσπειρώσει την κοινωνία και να καταλαγιάσει την κοινή γνώμη.
      Κατά τη διάρκεια των επεισοδίων στο πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης (Μάιος – Ιούνιος 2013), ο πρωθυπουργός τότε Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εξέφρασε τον θυμό του εναντίον του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς, επειδή του πρότεινε διάλογο με τους «ταραξίες». Ο Ερντογάν δεν τον άκουσε, καθώς θεώρησε δεδομένο ότι έπρεπε να πάει σε σύγκρουση, και στο τέλος δικαιώθηκε.
      Ο Ερντογάν τότε δεν υποχώρησε, επέβαλε τη θέλησή του και ο εγωισμός του αυξήθηκε, ενώ ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο μετά την επικράτησή του στην απόπειρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016. Ο τούρκος Πρόεδρος, προφανώς, τότε δεν αντιλήφθηκε ότι ο θυμός της κοινωνίας θα συσσωρευτεί, κάτι που τώρα το βρίσκει μπροστά του. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο Ερντογάν δεν μπόρεσε να διακρίνει και να εκτιμήσει σωστά την παρούσα κατάσταση και αποφάσισε τη δίωξη του χαρισματικού Εκρέμ Ιμάμογλου, καθώς θεώρησε ότι οι καλές σχέσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ και η… ζαλισμένη από τις εξελίξεις ΕΕ δεν θα του δημιουργήσουν προβλήματα. Επιπρόσθετα, αισθάνθηκε περισσότερο ισχυροποιημένος για την αντιμετώπιση μιας σύγκρουσης με την κοινωνία, καθώς θεώρησε ότι ήταν αρκετό και το κλείσιμο του μετώπου με τους Κούρδους.
      Οι εξελίξεις δείχνουν ότι υφίσταται πλέον ένας μεγάλος θυμός της κοινωνίας και ιδιαίτερα των νέων, οι οποίοι ανέχθηκαν τα τελευταία χρόνια τον Ερντογάν, υπομένοντας την τελική αποχώρησή του από την πολιτική ζωή με το πέρας της θητείας του.
      Ωστόσο, οι παράνομες μεθοδεύσεις του τούρκου Προέδρου άνοιξαν τον ασκό του Αιόλου και δρομολόγησαν εξελίξεις, τις οποίες πλέον ο Ερντογάν δεν δύναται να χειρισθεί, ακόμη και εάν η κοινωνική αντίδραση αρχίσει να φθίνει. Πλέον έχει δημιουργηθεί ένας ανεξέλεγκτος κοινωνικός θυμός, ο οποίος θα εκδηλωθεί στο μέλλον.
      Ο Ερντογάν προέβη σε μια εντελώς λανθασμένη εκτίμηση της κατάστασης και προχώρησε σε σωρεία λαθών.
      Αυτός συσπείρωσε και οδήγησε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια περισσότερο ενεργητική στάση, το οποίο κατέβασε τον κόσμο στους δρόμους, κάτι το οποίο απέφευγαν οι Κεμαλιστές στο παρελθόν, καθώς γνώριζαν ότι ο Ερντογάν ελέγχει τους δρόμους και τις πλατείες με τους πολύ οργανωμένους ψηφοφόρους του. Είναι ένα πολύ κρίσιμο σημείο, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο και τη βραδιά της απόπειρας του πραξικοπήματος της 15ης προς 16η Ιουλίου 2016.
      Με την πράξη του αυτή ο Ερντογάν ώθησε, μετά από σχεδόν 12 χρόνια, τη νεολαία στους δρόμους. Θυμίζουμε ότι, στις συγκεντρώσεις στήριξης του Ιμάμογλου, τη μεγαλύτερη σε αριθμό και παλμό δυναμική φέρουν οι νέοι της χώρας.
      Συσπειρώθηκε σχεδόν όλη η αντιπολίτευση για να στηρίξει τον Ιμάμογλου, ζητώντας την παραίτηση του Ερντογάν. Σημειώνεται ότι στις εσωκομματικές εκλογές του CHP στις 23 Μαρτίου, για την ανάδειξη του Ιμάμογλου ως υποψηφίου για τις προεδρικές εκλογές, ψήφισαν σχεδόν 15 εκατ. άτομα, ενώ τα μέλη του κόμματος σε όλη τη χώρα είναι 1,5 εκατ.
      Τέθηκε, μάλιστα, σε κίνδυνο η συμφωνία με τον κούρδο ηγέτη Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο οποίος πριν από μερικές εβδομάδες ζήτησε τη διάλυση του ΡΚΚ. Σημειώνεται ότι το φιλοκουρδικό κόμμα DEM δεν έχει πάρει επίσημα θέση για τη στήριξη Ιμάμογλου, όμως κούρδοι πολίτες συμμετέχουν στις διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις της χώρας.
      Πολλοί εντός του κυβερνώντος κόμματος AKP είναι αντίθετοι με τις επιλογές Ερντογάν ΑΚΡ, ωστόσο δεν εκφράζονται ανοιχτά.
      Η οικονομική κατάσταση της Τουρκίας επιδεινώνεται συνεχώς, ενώ στη διεθνή κοινή γνώμη έχει δημιουργηθεί η εικόνα ότι ο Ερντογάν καθίσταται ένας νέος Πούτιν.
      Ο Ερντογάν έδωσε την εντύπωση ότι λειτουργεί με την ίδια λογική των πραξικοπηματιών των στρατιωτικών, οι οποίοι τα προηγούμενα χρόνια είχαν στραφεί εναντίον του, με απώτερο σκοπό την εξουσία, παραβιάζοντας το τουρκικό Σύνταγμα και τη νομοθεσία.
      Ποια είναι, όμως, η μελλοντική δυναμική των συγκεντρώσεων και τι πρόκειται να ακολουθήσει;
      Ο Ερντογάν έχει να διαχειρισθεί ένα πολύ δύσκολο θέμα. Τον κόσμο στις πλατείες και στους δρόμους. Σημειώνουμε ότι οι συγκεντρώσεις του λαού στις πλατείες αποτελούν βασικό θέμα επίδειξης δύναμης και επιβολής στην ιδεολογία των Αδελφών Μουσουλμάνων, με τους οποίους ο τούρκος Πρόεδρος είναι πολύ κοντά.
      Μάλιστα, από το μυαλό του τούρκου Προέδρου πέρασε η σκέψη να κατεβάσει στους δρόμους τους δικούς του οργανωμένους οπαδούς για την πραγματοποίηση αντιδιαδηλώσεων. Τελικά, δεν το έπραξε, φοβούμενος έναν εμφύλιο. Ήδη έχουν αναφερθεί επιθέσεις των συγκεντρωμένων σε πιστούς εντός των αύλειων χώρων σε τζαμιά της Τουρκίας. Η Διεύθυνση Επικοινωνίας του Ερντογάν επιχείρησε να αποθαρρύνει τους συγκεντρωμένους με τη δημοσιοποίηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης βίντεο με φανατικούς ισλαμιστές Τούρκους με σημαίες της Αλ Κάιντα, οι οποίοι θα έμπαιναν στο πλήθος για να διαλύσουν τις συγκεντρώσεις, κάτι το οποίο δεν απέδωσε.
      Εάν συνεχισθούν οι συγκεντρώσεις και ειδικότερα εάν αυτές λάβουν μαζικότερο χαρακτήρα, ο Ερντογάν θα προσπαθήσει να εκτονώσει την κατάσταση με ανορθόδοξο τρόπο. Θα επιχειρήσει να συσπειρώσει την τουρκική κοινωνία γύρω από έναν εξωτερικό εχθρό. Στην παρούσα χρονική περίοδο, ο καταλληλότερος είναι το Ισραήλ.
      Η Άγκυρα έχει δείξει τέτοιο δείγμα γραφής, καθώς επιχειρεί να ακουμπήσει τις κόκκινες γραμμές του Ισραήλ με την προώθηση στρατιωτικών μέσων σε δύο αεροπορικές βάσεις στο εσωτερικό της Συρίας (Παλμύρα – Βάση Τ/4), ενώ το Ισραήλ έχει δηλώσει με αποφασιστικότητα ότι πρόθεσή του είναι να διαφυλάξει την ασφάλειά του, ξεκινώντας και από το εσωτερικό της Συρίας.
      Ανεξάρτητα από το αν τελικά θα σταματήσουν οι συγκεντρώσεις στην Τουρκία, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι το κίνημα αυτό των οργισμένων, νέων κυρίως στην ηλικία, δεν φέρει κοινά ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Αυτό που τους ενώνει είναι το αίτημα για δημοκρατία, διαφάνεια, τήρηση των νόμων και συνταξιοδότηση του Ερντογάν.
      Εάν ο τούρκος Πρόεδρος δεν δει τις συγκεντρώσεις από αυτήν την οπτική γωνία, θα βρει μπροστά του τον συσσωρευμένο αυτό θυμό.
      * Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι Απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, Κάτοχος MBA από το Nottingham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του ΔΠΘ και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε Μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995 – 1999 και Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα, με παράλληλη διαπίστευση στο Μπακού, την περίοδο 2013 – 2017. Είναι συνεργάτης του αμερικανικού ινστιτούτου αναλύσεων «Defense & Foreign Affairs». Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο του 2022. paron.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Μήπως εν όψει των εξελίξεων με την CHEVRON η Ελλάδα αναγκαστεί να κάνει υποχωρήσεις;
      Το πρόσφατο ενδιαφέρον του πετρελαϊκού κολοσσού CHEVRON για έρευνα υδρογονανθράκων σε δύο θαλασσοτεμάχια νότια της Κρήτης (κεντρική φωτό-Σχήμα 1), είναι μια νέα σημαντική πρόκληση για να επανεκτιμήσουμε τα τεκταινόμενα στην περιοχή και να ετοιμαστούμε για σημαντικές αποφάσεις που πιθανόν να προσδιορίσουν το μέλλον των επόμενων γενεών.
      Αν δούμε την συνολική εικόνα των εξελίξεων στην περιοχή μας παρατηρούμε τα εξής: Αυτή την περίοδο δύο θαλάσσια γεωτρύπανα εκτελούν βαθιές γεωτρήσεις στην ΝΑ Μεσόγειο. Το VALARIS DS-12 στα ανοιχτά της Αιγύπτου, όπου πρόσφατα ολοκλήρωσε τις εργασίες του, ανακαλύπτοντας για λογαριασμό της BP, σημαντικό κοίτασμα αέριων υδρογονανθράκων . Ήδη επιστρέφει στην βάση του.
      Επίσης το VALARIS DS-9, πρόσφατα ολοκλήρωσε τις εργασίες του στο θαλασσοτεμάχιο 5 της Κύπρου για λογαριασμό της EXXON MOBIL και αναμένουμε τις ανακοινώσεις της εταιρίας για τα ευρήματα, που αναμένεται να είναι θετικά. Με τον τρόπο αυτόν, το πετρελαϊκό δυναμικό της περιοχής ενισχύεται περαιτέρω και ήδη σχεδιάζονται πολιτικές για την συνολική εκμετάλλευσή του, είτε αξιοποιώντας υπάρχουσες υποδομές είτε με δημιουργία νέων.
      Ο ρόλος της CHEVRON
      Τα γεγονότα στην Συρία με την δημιουργούμενη ενεργειακή ανασφάλεια, επαναφέρουν στο προσκήνιο την υλοποίηση του αγωγού EastMed, που προβάλλει εκ νέου σαν αξιόπιστος υποψήφιος για την μεταφορά των ανακαλυπτομένων ποσοτήτων υδρογονανθράκων στην περιοχή. Το συντηρούμενο ενδιαφέρον της Εταιρίας EXXON MOBIL για την εκτέλεση γεώτρησης στην περιοχή του Νοτιοδυτικού θαλασσοτεμαχίου της Κρήτης που αναμένεται να ανακοινωθεί στο πρώτο εξάμηνο του 2025, δίνει ελπίδα ότι η πρώτη γεώτρηση στα Ελληνικά ύδατα θα εκτελεσθεί το 2026 μετά από γεωτρητική αδράνεια 24 ετών!
      Ενδιαφέρον αποτελεί, προκαλώντας παράλληλα και ερωτηματικά, το όψιμο ενδιαφέρον της Εταιρίας CHEVRON για την συμμετοχή σε νέα θαλασσοτεμάχια στην περιοχή Νότια της Πελοποννήσου αλλά και νότια της Κρήτης. Η στρατηγική της δεν φαίνεται να είναι σταθερή. Ενώ τον Ιανουάριο η CHEVRON έκανε αίτημα για το θαλασσοτεμάχιο στην περιοχή της ΝΔ Πελοποννήσου έκτασης 11.000 τετρ. χλμ. (σχ. 2α με κίτρινο περίγραμμα και διαγράμμιση), έπρεπε να περάσουν δύο επιπλέον μήνες για να εκδηλώσει στις 26 Μαρτίου ξαφνικά, το ανανεωμένο ενδιαφέρον της και για ακόμη δύο νέα θαλασσοτεμάχια νότια της Κρήτης, συνολικής έκτασης πλέον των 45.000 τετρ. χλμ. (σχ. 2α με κίτρινο περίγραμμα νότια της Κρήτης), το οποίο το Υπουργείο και σωστά έσπευσε να αξιοποιήσει, ετοιμάζοντας την σχετική προκήρυξη. Τι είδε, τι άκουσε ή τι νέα δεδομένα προέκυψαν για να προσθέσει η CHEVRON τώρα και αυτές τις δύο νέες περιοχές και δεν τις ζήτησε από την αρχή;
      Διαβάστε τη συνέχεια στο slpress.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      «Η ετοιμότητα του αιγυπτιακού στρατού είναι απειλή για το Ισραήλ»
      Το αυξημένο επίπεδο συναγερμού των μονάδων μάχης της Δεύτερης Αιγυπτιακής Στρατιάς στο Σινά έχει εγείρει ανησυχίες στο Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες εξέδωσαν σιωπηρή απειλή, σύμφωνα με ισραηλινά μέσα ενημέρωσης.
      Ο ισραηλινός ειδησεογραφικός ιστότοπος Nziv.net ανέφερε ότι πριν από περίπου δέκα ημέρες, ο Αιγύπτιος υπουργός Άμυνας κάλεσε τις μονάδες του αιγυπτιακού στρατού να είναι προετοιμασμένες για μάχη ανά πάσα στιγμή και ο ιστότοπος θεώρησε αυτή τη δήλωση σιωπηρή απειλή για το Τελ Αβίβ.
      Η έκθεση της εβραϊκής ιστοσελίδας εξήγησε ότι το Τελ Αβίβ δεν περίμενε ότι η κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή του Σινά θα επιδεινωνόταν τόσο γρήγορα, οδηγώντας σε έμμεσες απειλές.
      Η εβραϊκή ιστοσελίδα έλεγε ότι οι Αμερικανοί πρέπει να επέμβουν (και φαίνεται ότι το κάνουν ήδη και σε διπλωματική και στρατιωτική διάσταση), διαφορετικά το Ισραήλ θα αναγκαστεί να λάβει τα κατάλληλα προληπτικά μέτρα για να μην εκπλαγεί ξανά, όπως έγινε το 1973!
      Μια αναφορά της εβραϊκής ιστοσελίδας, η οποία επικεντρώνεται στις αιγυπτιακές υποθέσεις, αποκάλυψε ότι η περιοχή ήταν μάρτυρας, μέχρι πρόσφατα, ασυνήθιστης στρατιωτικής δραστηριότητας, κυρίως της πτήσης αμερικανικών αναγνωριστικών και κατασκοπευτικών drones MQ-4C Triton κατά μήκος των αιγυπτιακών συνόρων.
      Η έκθεση εξήγησε ότι αυτά τα αεροσκάφη, που απογειώνονται από τη βάση Sigonella στην Ιταλία, όχι μακριά από την Αίγυπτο, θεωρούνται από τα πιο σύγχρονα αερομεταφερόμενα συστήματα συλλογής πληροφοριών. Η τελευταία τους πτήση πραγματοποιήθηκε κατά μήκος των συνόρων της Λιβύης και στη συνέχεια συνεχίστηκε κατά μήκος της αιγυπτιακής ακτής, πλησιάζοντας την περιοχή του Δέλτα.
      Ο ισραηλινός ιστότοπος εξήγησε ότι ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι συνέχισαν να πετούν μέχρι την ανατολική Αίγυπτο, και πιθανώς τη χερσόνησο του Σινά, πριν επιστρέψουν στη βάση τους στην Ιταλία.
      «Αυτό που κάνει αυτά τα αεροσκάφη τόσο σημαντικά είναι οι προηγμένες ικανότητές τους αναγνώρισης και συλλογής ηλεκτρονικών πληροφοριών. Αυτά τα drones είναι ικανά να συλλέγουν ευαίσθητες πληροφορίες χωρίς να χρειάζεται να παραβιάζουν τον αιγυπτιακό εναέριο χώρο ή ακόμη και να εισέρχονται σε χωρικά ύδατα. Έχουν προηγμένους αισθητήρες ικανούς να ανιχνεύουν αιγυπτιακά σήματα ραντάρ από αποστάσεις έως και 926 χιλιομέτρων.
      Πρόσθεσε: «Αυτό το είδος μέτρου βοηθά στη δημιουργία αυτού που ονομάζεται «βιβλιοθήκη απειλών», η οποία χρησιμοποιείται αργότερα για τον προσδιορισμό του τρόπου αντιμετώπισης των αμυντικών συστημάτων, είτε μέσω ηλεκτρονικών παρεμβολών είτε μέσω άμεσης επίθεσης».
      Και συνέχισε: «Αυτό το αεροσκάφος είναι επίσης εξοπλισμένο με ραντάρ συνθετικού ανοίγματος με εμβέλεια 370 χιλιομέτρων, ικανό να απεικονίζει και να χαρτογραφεί στόχους, επιτρέποντας την αναγνώριση υψηλής ακρίβειας στόχων ξηράς και θάλασσας.
      Η έκθεση της εβραϊκής ιστοσελίδας προσθέτει: «Αυτά τα γεγονότα καθιστούν τις κινήσεις των αμερικανικών αεροσκαφών κοντά στην αιγυπτιακή ακτή υψίστης σημασίας, ειδικά υπό το φως της κλιμάκωσης των περιφερειακών εντάσεων και των πρόσφατων αιγυπτιακών στρατιωτικών μέτρων, όπως η αύξηση της ετοιμότητας μάχης της Δεύτερης Στρατιάς και οι επισκέψεις του Υπουργού Άμυνας και του Αρχηγού του Επιτελείου σε διάφορους κλάδους του στρατού».
      Η εβραϊκή ιστοσελίδα ανέφερε ότι αυτές οι εξελίξεις εγείρουν ένα προφανές ερώτημα: Γιατί η Αίγυπτος δεν έχει απαγορεύσει αυτού του τύπου αεροσκάφη να πετούν πέρα ​​από τα σύνορά της;
      Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι το drone δεν παραβίασε τον αιγυπτιακό εναέριο χώρο, καθώς πέταξε περισσότερα από 12 ναυτικά μίλια από τα σύνορα, το νόμιμο όριο που επιτρέπει στην Αίγυπτο να λάβει αντίμετρα σε περίπτωση παραβίασης.
      Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες μέθοδοι αντιμετώπισης τέτοιων δραστηριοτήτων, όπως το ηλεκτρονικό μπλοκάρισμα ή η χρήση παραπλανητικών συχνοτήτων για την υπονόμευση της ποιότητας των πληροφοριών που συλλέγονται από τα drones, γράφει η Nziv.
      [iEpikaira: Μετά τη Συρία σειρά έχει η Αίγυπτος στο σχέδιο βαλκανιοποίησης της Μ. Ανατολής. Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ! ]

      ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟEchedoros.blog
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Η Chevron πιέζει: Η Ελλάδα να “τρέξει” τα επόμενα βήματα
      Ιωάννα Κωσταδήμα
      «Η ίδια η Chevron πιέζει, θέλει να κινηθούμε γρήγορα». Αυτή ήταν η δήλωση του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΔΕΥΕΠ, Αριστοφάνης Στεφάτος από το βήμα του 6ου POWER & GAS FORUM περιγράφοντας το κλίμα έντονης κινητικότητας που επικρατεί μετά την εκδήλωση ενδιαφέροντος του αμερικανικού κολοσσού για δύο νέες περιοχές νοτίως της Κρήτης.
      Τα αμέσως επόμενα βήματα συγκροτούν έναν συγκεκριμένο και πυκνό οδικό χάρτη, με στόχο η διαδικασία να έχει ολοκληρωθεί έως το τέλος του έτους. Πρώτο και απαραίτητο στάδιο είναι η έκδοση της υπουργικής απόφασης, με την οποία η ελληνική πολιτεία θα αποδεχθεί και επισήμως το ενδιαφέρον της Chevron. Ακολουθεί ο ακριβής γεωγραφικός προσδιορισμός των δύο νέων θαλάσσιων περιοχών που ζητά η εταιρεία, ώστε να αποτυπωθούν με ακρίβεια τα όρια των οικοπέδων.
      Στη συνέχεια, θα επιλεγεί το μοντέλο σύμβασης με το οποίο θα προχωρήσει η παραχώρηση, με την ελληνική πλευρά να προκρίνει την καθιερωμένη πρακτική των συμβάσεων παραχώρησης, όπως έχει ήδη εφαρμοστεί με επιτυχία σε προηγούμενες περιπτώσεις. Το επόμενο κρίσιμο βήμα είναι η προκήρυξη του διεθνούς διαγωνισμού, ο οποίος θα πρέπει να παραμείνει δημοσιευμένος στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για χρονικό διάστημα 90 ημερών, όπως προβλέπει το θεσμικό πλαίσιο. Μόλις ολοκληρωθεί η περίοδος του διαγωνισμού, θα ακολουθήσει η ανακήρυξη του αναδόχου, ο έλεγχος της σύμβασης από το Ελεγκτικό Συνέδριο και, τέλος, η κύρωσή της από τη Βουλή των Ελλήνων. Η τήρηση των χρονοδιαγραμμάτων είναι μία δύσκολη εξίσωση την οποία όμως η ελληνική πολιτεία καλείται να λύσει, ώστε να μην χαθεί το momentum.
      Η «σιωπηλή μάχη» ExxonMobil και Chevron
      Σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον, όπου ο ενεργειακός ρεαλισμός επιστρέφει ως κυρίαρχη στρατηγική, το σύνθημα του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, «drill, baby, drill» αποκτά εκ νέου δυναμική και παγκόσμια απήχηση. Ο ανταγωνισμός για τα διαθέσιμα ενεργειακά οικόπεδα εντείνεται, καθώς οι διεθνείς παίκτες αναζητούν νέες ευκαιρίες σε κρίσιμες γεωγραφίες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η παράλληλη παρουσία δύο ενεργειακών γιγάντων –της ExxonMobil και της Chevron– στα υπεράκτια νερά νοτίως της Κρήτης δεν αποτελεί απλώς ένα επενδυτικό γεγονός, αλλά αναβαθμίζει συνολικά τη γεωενεργειακή σημασία της περιοχής. Η μεταξύ τους «σιωπηλή μάχη» στο ελληνικό υπεράκτιο μέτωπο ενισχύει τις πιθανότητες για ουσιαστικές εξελίξεις, τόσο σε επίπεδο ερευνητικής δραστηριότητας όσο και στην κατεύθυνση της γεωοικονομικής ενίσχυσης της χώρας.
      Στο κομμάτι του ανταγωνισμού στάθηκε και ο κ. Στεφάτος λέγοντας πως η είσοδος της Chevron σε γειτνίαση με τις περιοχές της ExxonMobil διπλασιάζει τις προς έρευνα παραχωρήσεις και δημιουργεί, κατά τον κ. Στεφάτο, «συνθήκες δημιουργικού ανταγωνισμού», οι οποίες αναβαθμίζουν ουσιαστικά το προφίλ της ελληνικής αγοράς. «Και στο παρελθόν ήρθαν μεγάλες εταιρείες, αλλά τότε συμμετείχαν σε κοινοπραξίες. Σήμερα έρχονται αυτόνομα. Η αγορά μας ωριμάζει», σχολίασε χαρακτηριστικά.
      Όπως αποκάλυψε ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΔΕΥΕΠ, Αριστοφάνης Στεφάτος στο παρασκήνιο του ελληνικού ενεργειακού χάρτη διαμορφώνεται μια δυναμική κινητικότητα που ξεπερνά το ήδη ανακοινωμένο ενδιαφέρον της Chevron. Ήδη, όπως ανέφερε, υπάρχει και τρίτη εταιρεία που παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις και εκδηλώνει προφορικό ενδιαφέρον, αν και δεν έχει ακόμη προχωρήσει στην αγορά σεισμικών δεδομένων – προϋπόθεση για να ληφθούν επίσημες αποφάσεις.
      Η ταυτότητα της εν λόγω εταιρείας δεν αποκαλύπτεται, ωστόσο η παρουσία της στο κάδρο ενισχύει το αφήγημα της αυξανόμενης διεθνούς προσοχής. Αντίθετα, η Petronas –έτερος μεγάλος παίκτης που συμμετείχε στις διερευνητικές επαφές– φαίνεται να αποχώρησε από τις σχετικές διαβουλεύσεις, μια εξέλιξη που, δεν προκαλεί προβληματισμό όπως αναφέρουν αρμόδιοι που παρακολουθούν τις εξελίξεις, καθώς αντισταθμίζεται από τη στρατηγική παρουσία δύο εκ των ισχυρότερων ενεργειακών ομίλων παγκοσμίως, της ExxonMobil και της Chevron, αλλά και από ένα σταθερά ενεργό διεθνές ενδιαφέρον, το οποίο εκτιμάται ότι μπορεί να μετασχηματιστεί σύντομα σε νέα αιτήματα για έρευνες.
      Η διεθνής κοινότητα στέλνει ένα σαφές μήνυμα: χωρίς επενδύσεις σε φυσικό αέριο και πετρέλαιο, υπάρχει κίνδυνος ελλείψεων. «Τα κενά στην τροφοδοσία είναι αυτά που δημιουργούν κρίσεις», προειδοποίησε ο κ. Στεφάτος. Με φόντο το συνέδριο CERAWeek στο Χιούστον, όπου η ΕΔΕΥΕΠ ήταν παρούσα, ο κ. Στεφάτος μετέφερε ένα σαφές και ομόθυμο μήνυμα: η ενεργειακή ασφάλεια δεν μπορεί να διασφαλιστεί χωρίς ενεργειακή διαφοροποίηση. Και αυτή, στις παρούσες γεωπολιτικές και τεχνολογικές συνθήκες, σημαίνει αξιοποίηση όλων των διαθέσιμων πηγών –συμπεριλαμβανομένων των υδρογονανθράκων.
      Η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος με την ίδια τη Chevron να αναγνωρίζει την αξία της περιοχής. «Ρεαλιστικά κοιτώντας, η Ανατολική Μεσόγειος είναι ο πιο πιθανός πάροχος φυσικού αερίου για την Ευρώπη. Είναι στρατηγικά κρίσιμη», είπε ο κ. Στεφάτος.
      Τσάφος: Αν έχουμε αξιοποιήσιμα κοιτάσματα, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε
      Σε μια τέτοια κατεύθυνση, ο Υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Νίκος Τσάφος, μιλώντας στο ίδιο συνέδριο, επιχείρησε να προβεί σε μία αποκωδικοποίηση των τελευταίων εξελίξεων. Όπως τόνισε, τα οφέλη για την Ελλάδα είναι πολλαπλά: ενεργειακά, πολιτικά, οικονομικά, γεωστρατηγικά. «Δεν είναι εύκολη υπόθεση να εισέλθει μια εταιρεία τέτοιου βεληνεκούς σε μια νέα αγορά. Πρέπει να πιστέψει στα γεωλογικά δεδομένα, να εμπιστευτεί τη χώρα, να θεωρήσει ότι μπορεί να επενδύσει μακροπρόθεσμα», σημείωσε, προσθέτοντας ότι για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, «έχει προηγηθεί πολύ μεγάλη προσπάθεια».
      Στην καρδιά της ανάλυσής του βρισκόταν ένα σαφές μήνυμα: «Το φυσικό αέριο παραμένει η Αχίλλειος πτέρνα της Ευρώπης. Εξαρτόμαστε από εισαγωγές. Αν έχουμε αξιοποιήσιμα κοιτάσματα, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε». Παράλληλα, ο Υφυπουργός υπογράμμισε ότι η αξιοποίηση εγχώριων πόρων εντάσσεται σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή ανάγκη ενεργειακής αυτάρκειας και διαφοροποίησης. «Αν μπορούμε να το παράγουμε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, γιατί να μην το κάνουμε;», διερωτήθηκε.
      Ενδεικτικό της δυναμικής επανόδου της Ελλάδας στον διεθνή ενεργειακό στίβο των υδρογονανθράκων είναι και το μήνυμα του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρου Παπασταύρου, ο οποίος, σχολιάζοντας την πρόθεση της Chevron να επεκτείνει τις έρευνές της νότια της Κρήτης, στάθηκε στην πολυδιάστατη σημασία της κίνησης: «Το ενδιαφέρον της Chevron για έρευνα σε δύο ακόμη θαλάσσια οικόπεδα που εκτείνονται στα Νότια της Κρήτης… είναι μια ξεκάθαρη ψήφος εμπιστοσύνης στην Ελλάδα ως αξιόπιστο επενδυτικό προορισμό, η οποία μάλιστα έχει πολλαπλή διάσταση, οικονομική, γεωπολιτική, ενεργειακή και πολιτική». Όπως υπογράμμισε ο κ. Παπασταύρου, η αποδοχή του ενδιαφέροντος από την ελληνική Κυβέρνηση δεν αποτελεί μόνο θεσμική ανταπόκριση, αλλά και στρατηγική πράξη ενίσχυσης του ρόλου της Ελλάδας ως κρίσιμου ενεργειακού κόμβου στην Ανατολική Μεσόγειο.
      Πηγή: energygame.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Συνέχεια Άρθρου ▼
      Οργισμένος με τον Πούτιν δηλώνει τώρα ο Τραμπ
      Ο Αμερικανός πρόεδρος σημείωσε ότι τα σχόλια του Ρώσου προέδρου «δεν κινούται προς τη σωστή κατεύθυνση», αλλά σημείωσε ότι θα συνομιλήσει με τον Ρώσο ομόλογό του μέσα στην εδβομάδα
      «Πολύ θυμωμένος» και «τσαντισμένος» δήλωσε ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ενώ απείλησε ότι θα επιβάλει δευτερογενείς δασμούς 25-50% στους αγοραστές ρωσικού πετρελαίου, εάν θεωρήσει ότι η Μόσχα εμποδίζει τις προσπάθειές του για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
      Τα σχόλια Τραμπ έγιναν κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC News, και είχαν ως αφορμή το γεγονος ότι ο Πούτιν αμφισβήτησε, την περασμένη εβδομάδα, την αξιοπιστία του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι.
      Είπε επίσης ότι μπορεί να επιβάλει τα νέα εμπορικά μέτρα μέσα σε ένα μήνα, γεγονός που αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη δυσφορία του επειδή δεν υπάρχει κάποια πρόοδος προς την κατεύθυνση της κατάπαυσης του πυρός.
      «Εάν η Ρωσία και εγώ δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε μια συμφωνία για να σταματήσει η αιματοχυσία στην Ουκρανία και θεωρήσω ότι ευθύνεται η Ρωσία (…) θα επιβάλω δευτερογενείς δασμούς στο πετρέλαιο, σε όλο το πετρέλαιο που εξάγεται από τη Ρωσία», απείλησε. «Αυτό σημαίνει ότι αν αγοράζετε πετρέλαιο από τη Ρωσία, δεν μπορείτε να συνεργάζεστε με τις ΗΠΑ. Θα υπάρξουν δασμοί 25-50% σε όλο το πετρέλαιο», επέμεινε.
      Σιωπή από Μόσχα
      Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια αντίδραση από τη Μόσχα. Η Ρωσία έχει χαρακτηρίσει πολλές φορές «παράνομες» τις δυτικές κυρώσεις σε βάρος της που, όπως ισχυρίζεται, έχουν ως στόχο να επωφεληθεί οικονομικά η Δύση.
      Την Παρασκευή, ο Πούτιν πρότεινε να υπάρξει κάποιου είδους προσωρινή κυβέρνηση στην Ουκρανία και να διεξαχθούν «δημοκρατικές» εκλογές για την απομάκρυνση του Ζελένσκι, ούτως ώστε στη συνέχεια να διαπραγματευτεί μια ειρηνευτική συμφωνία με τις νέες αρχές. Και ο ίδιος ο Τραμπ πάντως είχε ζητήσει τη διεξαγωγή εκλογών στην Ουκρανία και αποκάλεσε «δικτάτορα» τον Ζελένσκι.
      Σύμφωνα με τη δημοσιογράφο του NBC Κρίστεν Γουέλκερ, ο Αμερικανός πρόεδρος της τηλεφώνησε για να εκφράσει τον θυμό του για τα σχόλια του Πούτιν για το μέλλον του Ζελένσκι στην ηγεσία της Ουκρανίας.
      «Εκνευρίστηκα, οργίστηκα πολύ» με τον Πούτιν, είπε ο Τραμπ, σύμφωνα με τη δημοσιογράφο, προσθέτοντας ότι θα συνομιλήσει μαζί του εντός της εβδομάδας.
      Ο Τραμπ δήλωσε ότι τα πρόσφατα σχόλια του Ρώσου προέδρου, ο οποίος ζήτησε να τοποθετηθεί μια μεταβατική κυβέρνηση στην Ουκρανία, σε μια κίνηση που θα μπορούσε ουσιαστικά να εκδιώξει τον κ. Ζελένσκι, «δεν πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση».
      «Ούτε που με ενδιαφέρει»
      O Ντόναλντ Τραμπ επεφύλασσε ωστόσο δηκτικά σχόλια και για το θέμα των δασμών.
      Ανέφερε ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου εάν οι αυτοκινητοβιομηχανίες αυξήσουν τις τιμές μετά την έναρξη ισχύος των δασμών του 25% στα εισαγόμενα οχήματα κατασκευής.
      Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είπε ότι ελπίζει οι τiμές των αυτοκινήτων των ξένων αυτοκινητοβιομηχανιών να αυξηθούν καθώς αυτό σημαίνει ότι «οι άνθρωποι θα αγοράσουν αυτοκίνητα αμερικανικής κατασκευής. Έχουμε πολλά».
      Ερωτηθείς το ποιο ήταν το μήνυμά του στους ιδιοκτήτες αυτοκινήτων, είπε: «Το μήνυμα είναι συγχαρητήρια, αν φτιάξετε τα αυτοκίνητά σας στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα βγάλετε πολλά χρήματα».
      Συνέχισε λέγοντας: «Εάν δεν το κάνετε, μάλλον θα πρέπει να έρθετε στις Ηνωμένες Πολιτείες, γιατί αν φτιάξετε το αυτοκίνητό σας στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν υπάρχει δασμός».
      Ο εισαγωγικός φόρος 25% στις αυτοκινητοβιομηχανίες εφαρμόστηκε για λίγο, αλλά στη συνέχεια ανακλήθηκε στις αρχές Μαρτίου μετά από εκκλήσεις μεγάλων κατασκευαστών αυτοκινήτων στη Βόρεια Αμερική όπως η Ford, η General Motors και η Stellantis.
      Διαπραγμάτευση μόνο αν…
      Ωστόσο, ο Τραμπ είπε στο NBC ότι δεν σχεδιάζει να καθυστερήσει περαιτέρω την επιβολή των δασμών στα αυτοκίνητα, λέγοντας ότι θα εξετάσει το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης «μόνο εάν κάποιοι είναι πρόθυμοι να μας δώσουν κάτι μεγάλης αξίας. Οι χώρες έχουν πράγματα μεγάλης αξίας, διαφορετικά, δεν υπάρχει χώρος για διαπραγμάτευση».
      Πηγή: naftemporiki.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Ν. Τσάφος: Με την Chevron πατάμε γκάζι για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες
      Στα αναρίθμητα οφέλη από την παρουσία της Chevron στη χώρα μας αναφέρθηκε ο υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Νικόλαος Τσάφος σε συνέντευξη που παραχώρησε στο πλαίσιο του 6ου Power & Gas Forum που οργανώνει το energypress.
      Σύμφωνα με τον κ. Τσάφο, το ανανεωμένο ενδιαφέρον της Chevron «επιβεβαιώνει την προοπτική της χώρας να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον ενεργειακό χάρτη της περιοχής», εκτιμώντας ότι η παρουσία δεύτερης αμερικανικής εταιρείας μετά την Exxon Mobil σηματοδοτεί την επιτάχυνση των σχετικών διαδικασιών.
      Μάλιστα, όπως τόνισε, η επαναφορά του τομέα έρευνας και ανάπτυξης υδρογονανθράκων τους τελευταίους μήνες στην ενεργειακή ατζέντα της χώρας δεν αντίκειται στους στόχους πράσινης μετάβασης παρά αντικατοπτρίζει την προσέγγιση της κυβέρνησης σε μια κατεύθυνση «λελογισμένης μετάβασης», όπως επισήμανε χαρακτηριστικά.
      Πρόσθεσε δε πως η παρουσία της Chevron στις ελληνικές θάλασσες σημαίνει «πατάς παραπάνω το πετάλι» προς αξιοποίηση των ευκαιριών αλλά και των ωφελειών που προκύπτουν από την δραστηριότητα δύο αμερικανικών κολοσσών στα ύδατα της χώρας.
      «Εξετάζουμε μέτρα για το ενεργειακό κόστος»
      Ερωτώμενος για το ενεργειακό κόστος, ο κ. Τσάφος επισήμανε ότι πράγματι προκύπτει πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με την αξιοποίηση βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων μέτρων.
      Το πρόβλημα εκκινεί από το γεγονός ότι μεσολαβούν πολλά ενδιάμεσα στοιχεία ανάμεσα στη χονδρική και την λιανική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας που επιδρούν στην διαμόρφωση των τελικών τιμών. Απαριθμώντας ορισμένα ενδεικτικά μέτρα που δύναται να διαφοροποιήσουν προς το καλύτερο την σημερινή εικόνα του ενεργειακού συστήματος, ο κ. Τσάφος ανέφερε τις διασυνδέσεις των νησιών που με την σειρά τους θα περιορίσουν το κόστος των Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας, τον περιορισμό των απωλειών του δικτύου (βλ. ρευματοκλοπές), την εξομάλυνση των λογαριασμών προσαυξήσεων.
      Χρειάζεται ωστόσο να σημειωθεί ότι τα παραπάνω συνιστούν περισσότερο κατευθύνσεις παρά μέτρα μιας και συγκεκριμένες δράσεις αναμένεται να μελετηθούν από το ΥΠΕΝ το αμέσως επόμενο διάστημα. Τέλος, ο κ. Τσάφος ανέφερε ότι η κυβέρνηση έχει πάρει μέτρα για τους αγρότες, την βιομηχανία και τους ευάλωτους, δηλώνοντας, ταυτόχρονα, την πρόθεση της κυβέρνησης να επανεξετάσει τα μέτρα για τις ευάλωτες ομάδες προς ενίσχυση της στήριξής τους.
      «Εισακούγονται οι θέσεις μας στις Βρυξέλλες»
      Ενόψει και του καλοκαιριού και με νωπές τις μνήμες από την περσινή θερινή περίοδο με τις τιμές να καταγράφουν επίπεδα ρεκόρ στη χώρα και ευρύτερα στην περιοχή, ο κ. Τσάφος τόνισε ότι η κυβέρνηση έχει επικοινωνήσει το πρόβλημα στις Βρυξέλλες, με τους ευρωπαίους ομολόγους να αντιλαμβάνονται την ύπαρξη προβλήματος, όπως αποτυπώθηκε στις αποφάσεις του πρόσφατου συμβουλίου Υπουργών Ενέργειας της ΕΕ με την προώθηση σύστασης σχετικής task force. «Υπάρχει μια κινητικότητα και είναι σαφές πως δεν μπορούμε να πάμε στο καλοκαίρι χωρίς να πάρουμε κάποια μέτρα. Αυτό είναι το πολιτικό μας μήνυμα προς την Ευρώπη και όλοι αποδέχονται ότι κάτι πρέπει να γίνει».«Δεν εξετάζουμε παύση των αδειοδοτήσεων στις ΑΠΕ»
      Στην αγορά των ΑΠΕ υπάρχουν δύο διακριτά ζητήματα. Το ένα είναι η διαχείριση του επενδυτικού ενδιαφέροντος: Όταν υπάρχει στην Ελλάδα ένα σύστημα με ζήτηση 5,5-11 GW και ενδιαφέρον για έργα 50-60 GW, τότε η εξίσωση είναι πολύ δύσκολη.Πάντως, το θέμα είναι πανευρωπαϊκό. «Όταν λέμε πως θα λειτουργήσει ένα σύστημα με τόσες ΑΠΕ και τα μοντέλα λένε ότι η τιμή θα πηγαίνει ή στο μηδέν ή πολύ ψηλά, υπάρχει ένα σύμπλεγμα δράσεων που πιστεύουμε ότι θα το εξισορροπήσει, αλλά είναι θεωρητικό. Πρέπει να δομήσουμε μια αγορά με 80-90% ΑΠΕ. Το ζήτημα θα λυθεί μονάχα από κοινού με την Ευρώπη».
      Πάντως, το ΥΠΕΝ δεν εξετάζει σήμερα παύση των αδειοδοτήσεων νέων ΑΠΕ, τόνισε ο κ. Τσάφος.
      «Η αγορά θα κρίνει τις εγκαταστάσεις στις μπαταρίες»
      Σε όποιες χώρες μπήκαν πολλές μπαταρίες, μειώθηκε σταδιακά η οικονομικότητά τους και αυτό είναι κάτι φυσιολογικό, σχολίασε ο υφυπουργός.
      Στόχος είναι να φτάσει το σύστημα σε ένα σημείο χωρίς έντονες διακυμάνσεις ανάμεσα σε μεσημέρι και βράδυ, και αυτή ακριβώς είναι η φύση της συγκεκριμένης επένδυσης. "Η αγορά θα κρίνει στην πορεία το μέγεθος των συνολικών εγκαταστάσεων αποθήκευσης", επισήμανε.Να εξασφαλιστεί η ευστάθεια του συστήματος - Ο ρόλος των μονάδων φυσικού αερίου
      Σε ένα ελληνικό σύστημα με πολλές ΑΠΕ και χωρίς άλλες πηγές πέραν των υδροηλεκτρικών, ο ρόλος των μονάδων αερίου είναι καθοριστικός. Η κερδοφορία τους μπορεί να περιοριστεί μελλοντικά, αλλά σήμερα οι μονάδες αυτές παίζουν και περιφερειακό ρόλο εξισορρόπησης, άρα πρέπει να το δει κανείς ευρύτερα το θέμα.
      Σε κάθε περίπτωση, η Πολιτεία θα λάβει υπόψη την ευστάθεια του συστήματος. Από την Ε.Ε. υπάρχει κατεύθυνση οι μηχανισμοί ισχύος να έχουν ευρύ χαρακτήρα. Πρέπει να έχουμε τα κατάλληλα εφόδια για να εξασφαλίσουμε την ευστάθεια, σημείωσε ο κ . Τσάφος.Παρακολουθούμε τις εξελίξεις στα πυρηνικά
      Τέλος, ο κ. Τσάφος επισήμανε ότι η τεχνολογία των πυρηνικών γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη με σημαντικά κεφάλαια να επενδύονται για την ωρίμανση των σχετικών εφαρμογών.
      Ξεχωρίζουν οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες, ωστόσο μένουν ακόμη σημαντικά βήματα να γίνουν ώστε η εν λόγω τεχνολογία να αποτελέσει πραγματικό στήριγμα για τα ηλεκτρικά συστήματα. Επαναλαμβάνοντας τον πυρήνα της τοποθέτησης που είχε κάνει παλιότερα ως σύμβουλος του Πρωθυπουργού επί των ενεργειακών θεμάτων, ο κ. Τσάφος τόνισε ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί τις εξελίξεις.
      «Ο χώρος αυτός αλλάζει, άρα έχει μια αξία να το παρακολουθούμε. Βλέπουμε, όμως, επίσης ότι αυτή εξέλιξη δεν έχει μετουσιωθεί σε πραγματικά έργα μέχρι στιγμής, ιδίως στους μικρούς αντιδραστήρες».
      [iEpikaira: Σχολιασμός της δήλωσης του Ν. Τσάφου ΕΔΩ!]
      Πηγή: insider.gr
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶
    • Δημοφιλή Must Read!Συνέχεια Άρθρου ▼
      Το ενδιαφέρον της Chevron είναι το προοίμιο διαμοιρασμού των θαλασσίων ζωνών - Συμφωνία απώλειας των δικαιωμάτων μας ανατολικά της Κρήτης
      [δημοσιεύτηκε 13:41-28/03/25, ανανεώθηκε 14:33-31/03/25]Στις 23/01/25 το iEpikaira σχολίαζε: «Δεν θα μας κάνει καθόλου εντύπωση εάν οι αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί λάβουν το πράσινο φως με διαδικασίες «fast track» για να εξορύξουν εντός της ελληνικής επικράτειας, μετά το πρόσταγμα «drill, baby, drill» του Τραμπ...». 
      Σε συνέντευξη που παραχώρησε ο διευθυντής της εφημερίδας «Εστία», Μανώλης Κοττάκης, στο κανάλι της «Ναυτεμπορικής» (27/03/25), επισημαίνει ότι το ενδιαφέρον της Chevron για τα θαλασσοτεμάχια νοτίως της Κρήτης, αποτελεί το προοίμιο της «μεγάλης διευθέτησης» -γράφε διαμοιρασμού- των θαλασσιών ζωνών στην ευρύτερη περιοχή. Ο καλά ενημερωμένος δημοσιογράφος αναφέρθηκε σε πιθανή μυστική συμφωνία κατά την οποία η Ελλάδα θα διατηρήσει τα δικαιώματα που απορρέουν από το Δίκαιο της Θάλασσας Νοτίως της Κρήτης, αλλά θα τα απωλέσει ανατολικότερα...     
      Χάρτης-1: Αδειοδοτήσεις στο Ιόνιο και Νοτίως της Κρήτης. Περιοχές ενδιαφέροντος της Chevron με κίτρινο περίγραμμα. Με γκρι τα βυθοτεμάχια του χάρτη Μανιάτη (Ν4001/2011). 

      Το παρόν βήμα από το 2023 έχει αναλύσει εκτενώς το παρασκήνιο των υπόγειων συμφωνιών που αφορούν στην Κρήτη και τις θαλάσσιες ζώνες ανατολικότερα -ο αναγνώστης προτρέπεται να ενημερωθεί σχετικά-. Εκεί επισημάνθηκε ότι:
      «Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι το τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο αφορούσε μόνο δύο σημεία (τα οποία προστέθηκαν στον χάρτη Μπάιντεν στον Χάρτη-2, με κόκκινη γραμμή τα σημεία Α,Β). 
      Χάρτης-2: Ο χάρτης Μπάιντεν με αντιπαραβολή με πράσινο/κόκκινο καρό των βυθοτεμαχίων του χάρτη Μανιάτη (Ν4001/2011). Με γαλάζια γραμμή την Ελληνοαιγυπτιακή τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ (A,B,C,D,E).  Με κόκκινη γραμμή το τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο (A,B)

      »Παρά ταύτα η Τουρκία εκμεταλλευόμενη την παράνομη συμφωνία με την κυβέρνηση της Τρίπολης, κατέθεσε στον ΟΗΕ τα όρια του Χάρτη-3 (Χάρτης-3: Τα όρια της υφαλοκρηπίδας που διεκδικεί με κόκκινη γραμμή τα σημεία A,B,C,D,E,F,G) διεκδικώντας -όπως πάντα- την μερίδα του λέοντος στην Ανατολική Μεσόγειο.
      Χάρτης-3: Σε συνέχεια του τουρκολιβυκό ψευδομνημονίο (σημεία F,E) η Τουρκία χάραξε τα όρια της υφαλοκρηπίδας που παρανόμως διεκδικεί και τα κατέθεσε στον ΟΗΕ (με κόκκινη γραμμή A,B,C,D,E,F,G). Έγινε αντιπαραβολή των βυθοτεμαχίων που προκήρυξε αρχικά η Αίγυπτος για έρευνα υδρογονανθράκων (πορτοκαλί κύκλος το Οικόπεδο 11 και κόκκινος κύκλος το Οικόπεδο 18), καθώς και των ελληνικών βυθοτεμαχίων του Ν4001/2011 του χάρτη Μανιάτη (με γκρι/πράσινο καρό).

      »Αυτό που πρέπει να τονισθεί όμως είναι ότι η Τουρκία «σεβάστηκε» τα όρια του χάρτη Μανιάτη (Χάρτης-3: Με γκρι/πράσινο καρό τα ελληνικά βυθοτεμάχια του νόμου Μανιάτη) κατά τη σύναψη του τουρκολιβυκό ψευδομνημονίου αλλά και στα όρια που κατέθεσε στον ΟΗΕ (Χάρτης-3: Με κόκκινη γραμμή τα σημεία A,B,C,D,E,F,G). Το γεγονός αυτό από μόνο του, κινεί υποψίες για υπόγειες διεργασίες οι οποίες ενδεχομένως να πηγαίνουν πίσω στο 2011 (χρονολογία δημοσίευσης Νόμου Μανιάτη) ή και νωρίτερα.  Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη αδράνησε -παρά τις έγκαιρες προειδοποιήσεις από την Λευκωσία και το Κάιρο- και δεν ανέλαβε καμία πρωτοβουλία αποτροπής του μνημονίου.»
      Συμπερασματικά, οι επισημάνσεις του Μανώλη Κοττάκη εν έτη 2025, επιβεβαιώνονται και από τους χάρτες που έχει καταθέσει η Τουρκία στον ΟΗΕ (βάσει του τουρκολιβυκού ψευδομνημονίου, βλ. Χάρτη-3) αλλά και από τις περιοχές για τις οποίες έχει δείξει ενδιαφέρον η Chevron νοτίως τη Κρήτης (βλ. Χάρτης-1 και περισσότερα εδώ).
      Επιπλέον, δεν μπορεί να ήταν τυχαία η συγκυρία της αναδίπλωσης της Λιβύης στη μέση γραμμή -και η αποστασιοποίησή της από το τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο (Χάρτης-4) λαμβάνοντας υπόψη ακόμη και την επήρεια της Γαύδου-, λίγο πριν την εκδήλωση ενδιαφέροντος της Chevron (όπως σχολιάστηκε 21/03/25 και 27/03/25), η οποία έχει ισχυρές προσβάσεις στον αμερικανικό κρατικό μηχανισμό και τους policy makers. Απ' ότι φαίνεται, οι Αμερικανοί έβαλαν βέτο νοτίως της Κρήτης, πράγμα που οιονεί εξελίξεις και μετατοπίζει το κέντρο βάρους ανατολικά της Κρήτης, όπως προαναφέρθηκε...
      Χάρτης 4: Με πορτοκάλι τα βυθοτεμάχια που χάραξε η Λιβύη σεβόμενη τις προβλέψεις Δίκαιου της Θάλασσας και του χάρτη Μανιάτη, παραβλέποντας το τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο. πηγή

      Επειδή όμως υπάρχει και προϊστορία που καθορίζει τις εξελίξεις στην εν λόγω περιοχή, σημαντικό είναι να μελετηθούν τα όσα αναλύθηκαν ΕΔΩ! Όλες οι ενδείξεις συντείνουν στο ότι «Έρχεται πρόταση Τραμπ για τα ελληνοτουρκικά - Στο μενού κοιτάσματα και βάσεις στο Αιγαίο (!)». Ό,τι εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας αφορά σε σχέδια που έχουν προαποφασιστεί πολύ πρίν την εκλογική νίκη Τραμπ. Για τα περαιτέρω θα επανέλθουμε σύντομα...
      ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ.-
      Oι περισσότεροι διαβάζουν και ΕΔΩ...


      Σύνδεσμος άρθρου ⤶


    ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
    ×