iEpikaira

Kώστας Δημητριάδης

Τις τελευταίες μέρες και ειδικότερα μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα (11/2), έρχονται στο φως πιο ανάγλυφα σχεδιασμοί που επί αρκετό διάστημα κυοφορούνται «στη σκιά». Διαφορετικά νήματα εξελίξεων συγκλίνουν. Σε τι;

Σε πρώτο πλάνο, οι ΗΠΑ της εποχής Τραμπ παρεμβαίνουν άμεσα και χοντροκομμένα. Πάνε «να κόψουν και να ράψουν στα μέτρα τους» την ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Με τις «λύσεις» που απεργάζονται και έχουν στον πυρήνα τους την προώθηση ενός «μεγάλου Ισραήλ». Με τη διάλυση της Συρίας και τώρα με τη μεθοδευόμενη επίθεση με στόχο τον διαμελισμό του Ιράν να είναι στο επίκεντρο των επιδιώξεών τους. Ενταγμένοι μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο έρχονται –και μάλιστα εξ όσων αποκαλύπτονται, σύντομα, με ορίζοντα το 2027‒ σχεδιασμοί για προκρούστειες μοιρασιές του Αιγαίου, και της Ανατολικής Μεσογείου. Και βεβαίως για αντίστοιχες «λύσεις κλεισίματος» του Κυπριακού.

Η δουλειά έχει ανατεθεί σε πρόσωπα του περιβάλλοντος Τραμπ (έξω από την παραδοσιακή γραφειοκρατία της αμερικανικής διπλωματίας). Στους πρέσβεις των ΗΠΑ σε Άγκυρα και Αθήνα – τον Τ. Μπάρακ και την Κ. Γκίλφοϊλ αντίστοιχα και σ’ έναν διαχρονικό άνθρωπο ειδικών αποστολών, τον Ρ. Γκρενέλ. Ο τελευταίος, που παλαιότερα είχε υπάρξει βασικός παράγοντας των αμερικανικών «σχεδίων» για το Κοσσυφοπέδιο, τώρα αποκαλύπτεται ότι ως σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου μαγειρεύει με γοργό βηματισμό από το παρασκήνιο την παρουσίαση συγκεκριμένων σχεδίων.

Κεντρικός αμερικανικός στόχος που θέτει τις προτεραιότητες και δίνει ρυθμό στις σχετικές διαδικασίες, όπως τον έκφρασε πριν λίγο καιρό με την κυνική γλώσσα του τραμπικού «κρεοπωλείου», ο Τ. Μπάρακ: «Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να συγκολληθούν σαν δύο τούβλα (!), το ένα δίπλα στο άλλο που θα εγγυώνται από κοινού την πύλη για τη μεταφορά ενέργειας κυρίως αλλά και για άλλες εμπορευματικές ροές από την Κασπία μέσω της Υπερκαυκασίας προς τη Μεσόγειο».

Η συνάντηση της Άγκυρας δείχνει συνεκμετάλλευση-συγκυριαρχία

Η πραγματικότητα κινείται στον αντίποδα της εικόνας που προβάλλεται επίσημα. Ότι δήθεν οι δύο πλευρές επανέλαβαν τις θέσεις τους, συμφώνησαν ότι δεν επιθυμούν την μεσολάβηση τρίτων και επαναβεβαίωσαν «τα ήρεμα νερά» εστιάζοντας για την ώρα σε θέματα «θετικής ατζέντας».

Ακόμη και παραμένοντας αποκλειστικά στο επίπεδο των δημόσιων δηλώσεων των δύο ηγετών και στο επίσημο ανακοινωθέν του 6ου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας με το οποίο έκλεισε η συνάντηση της Άγκυρας, προκύπτουν καίρια ζητήματα ενώ φαίνεται ότι επιταχύνονται μεθοδεύσεις.Πρώτον, προκύπτει ότι τώρα εγκαταλείπεται ακόμη και η «Χάγη» (που άλλωστε θα απαιτούσε συνυποσχετικό για το ποιες είναι οι παραπεμπόμενες διαφορές) και ότι έχει υπάρξει ήδη συνεννόηση για μια διαιτησία «σ’ ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο» (όπως το έθεσε ο Μητσοτάκης) χωρίς καν τη θεωρητική δέσμευση της ευθυγράμμισης με τα θέσμια του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Στο ίδιο πλαίσιο αποκαλύπτει πολλά για το τι έχει συμφωνηθεί, ότι ο Ερντογάν μίλησε για πρόοδο στα ζητήματα οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών του Αιγαίου και στα «αλληλένδετα» θέματα και μάλιστα μέσα στο 2027 – «αισιοδοξία» που έσπευσε να συμμεριστεί και ο Μητσοτάκης. Όταν βεβαίως είναι γνωστό ποια είναι αυτά τα «αλληλένδετα» θέματα: Η συνεκμετάλλευση του θαλάσσιου πλούτου του Αιγαίου, η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, οι γκρίζες ζώνες και ό,τι άλλο θα προστεθεί εν τω μεταξύ στις τουρκικές αξιώσεις.Κατά δεύτερον, και το κοινό ανακοινωθέν αποκαλύπτει προχωρημένα επίπεδα συμφωνίας: Δύο χαρακτηριστικές διατυπώσεις: «Η Τουρκία και η Ελλάδα επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους για βελτίωση των αποτελεσματικών διαύλων και μηχανισμών επικοινωνίας σε όλα τα επίπεδα, καθώς και για την εξάλειψη αδικαιολόγητων πηγών έντασης, ώστε να αποφευχθεί πιθανή κλιμάκωση και κίνδυνοι για την επιτυχή διαχείριση των διμερών τους σχέσεων» και «οι δύο χώρες εξέφρασαν την αποφασιστικότητά τους να αξιολογήσουν υφιστάμενες ευκαιρίες συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας –ιδίως στη διασύνδεση ηλεκτρικής ενέργειας και στις ανανεώσιμες πηγές– με στόχο την ενίσχυση της περιφερειακής σταθερότητας».

Σε «απλή αλλά ακριβέστατη γλώσσα»: Αφενός υποχρέωση προκαταβολικής ειδοποίησης του γείτονα για οποιαδήποτε ενέργεια θα μπορούσε να εκληφθεί απ’ αυτόν ως μονομερής και να «προκαλέσει ένταση». Δηλαδή ουσιαστικό πάγωμα άσκησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και κυριαρχίας που αμφισβητεί η Τουρκία μέχρι την επίλυσή τους από όργανο διαιτησίας. Αφετέρου ήδη στρωμένοι δρόμοι για την προώθηση συγκυριαρχίας-συνεκμετάλλευσης (συνεργασίας) στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τόσο για τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων όσο και για το πέρασμα καλωδίων ηλεκτρικής διασύνδεσης (μέσα στο πλαίσιο όπου η Τουρκία παγιώνει την αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε μεγάλα τμήματα ακόμη και του κεντρικού Αιγαίου με τη διετή Navtex και αμφισβητεί βραχονησίδες ακόμη και εντός των Κυκλάδων!).

Πυκνές προετοιμασίες κατευθυνόμενες από τις ΗΠΑ

Έχουν γίνει εδώ και καιρό σημαντικές, σχετικές αποκαλύψεις. Κυρίως από την Εστία. Που στο μεγαλύτερο μέρος τους είτε δεν έτυχαν καν επίσημης διάψευσης ή όπου έτυχαν αρχικά, στη συνέχεια επιβεβαιώθηκαν από τις εξελίξεις. Για δύο διαδικασίες μυστικών συνομιλιών Ελλάδας-Τουρκίας. Στη Γενεύη όπου μεταξύ άλλων συμφωνήθηκε ο «αόρατος» μηχανισμός επικοινωνίας προκειμένου να επιλύονται θέματα μέχρι να παραπεμφθούν οι διαφορές στη διαιτησία. Με εμπέδωση της λογικής: «Τίποτα δεν θα γίνεται χωρίς την προηγούμενη άδεια της Άγκυρας». Και πιο πρόσφατα στο ΝΑΤΟ-Βρυξέλλες με αντικείμενο το Αιγαίο, τα Στενά, τον εναέριο χώρο και τα «αλληλένδετα ζητήματα», όπου δουλεύονται «ιδέες» ενός αμερικανικού σχεδίου πατρότητος Γκρενέλ για την προώθηση συγκυριαρχίας-συνεκμετάλλευσης με την πιθανή εισαγωγή επιχειρηματικών πρότζεκτ τραμπικής κοπής.

Παράλληλα υπάρχει μια σειρά πυκνότατων επαφών ανάμεσα στους Χακάν Φιντάν (τον Τούρκο ΥΠΕΞ), Τ. Μπάρακ, Κ. Γκίλφοϊλ και Ρ. Γκρενέλ. Και τώρα ακριβώς πριν τη συνάντηση της Άγκυρας υπήρξε η επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα και οι επαφές του υπό άκρα μυστικότητα με κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ίσως και με τον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη όπως αποκάλυψε το Βήμα και διέψευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μόνο ως προς το τελευταίο (επιβεβαιώνοντας έτσι όλα τα υπόλοιπα).

Αναγκαία συμπεράσματα: Όλοι οι χειρισμοί, οι κυβερνητικοί για τα θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο, για την προώθηση «Πενταμερούς», για την «Ελλάδα ενεργειακός κόμβος», οι συμφωνίες με τη Chevron και τέλος τα σημεία προωθημένης συμφωνίας που εμφανίστηκαν στην Άγκυρα (και κρατιούνται επιμελώς υποφωτισμένα από την κοινή γνώμη για προφανείς λόγους) είναι ενταγμένα στο ενιαίο πλαίσιο της υλοποίησης των αμερικανικών σχεδιασμών για διαιτησία – συγκυριαρχία – συνεκμετάλλευση – έλεγχο των ενεργειακών διαδρόμων. Όσα λέει η ελληνική (αλλά και η τουρκική) κυβέρνηση ότι δεν υπάρχει αμερικανική μεσολάβηση στο παρασκήνιο είναι στο σύνολο τους ψέμματα. Προφανώς υπάρχει και αυτή καθορίζει τη γραμμή.

Και επιδιώκεται συνέχεια. Οι δύο πλευρές να συνεχίσουν να διαπραγματεύονται μυστικά για το περίγραμμα της λύσης μέχρι κάποια στιγμή μέσα στο 2027 οπότε θα επιχειρηθεί να του δώσουν τον μανδύα της επικύρωσης παραπέμποντάς το σε κάποιας μορφής διαιτησία. Δεν θα πρέπει μάλιστα να θεωρείται απίθανο το θέμα να τεθεί με δημοψηφισματικούς όρους στις προσεχείς εκλογές (με διλήμματα του τύπου: ευημερία από τους υδρογονάνθρακες – ειρήνη έναντι «πολέμου και αδιέξοδου πατριωτισμού κ.λπ.»).

Μεταξύ τραμπικού άκμονος και γερμανικής σφύρας

Τα αμήχανα βήματα της ελληνικής κυβερνητικής πολιτικής σχετικά με τη συμμετοχή στο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ για τη Γάζα δείχνουν τα δισεπίλυτα διλήμματα της γραμμής απόλυτης υπαγωγής στη Δύση μέσα στις σημερινές συνθήκες όξυνσης των ενδορρήξεων ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Από τη μια δεν υπάρχει περιθώριο αποκλίσεων από τη γραμμή Τραμπ, πολύ περισσότερο που στο Συμβούλιο Ειρήνης συμμετέχουν καίριοι παίκτες για τις ισορροπίες που είναι δύσκολο να αγνοήσει η ελληνική πλευρά (Ισραήλ, Αίγυπτος, Τουρκία, Ιταλία και τώρα και η ευρωπαϊκή Κομισιόν). Από την άλλη ένα «δυσαρεστημένο» Βερολίνο (η Γερμανία και η Γαλλία παραμένουν εκτός Συμβουλίου Ειρήνης) έχει στον έλεγχό του την χρηματοδότηση του ελληνικού χρέους και ταυτόχρονα πρωταγωνιστεί στο αβαντάρισμα της Τουρκίας (στο θέμα των στρατιωτικών, εξοπλιστικών προγραμμάτων-SAFE και σε όλο το πλέγμα των γεωπολιτικών τόξων που περιλαμβάνουν τη Ρωσία, τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο κ.λπ.).

Ο δρόμος της κυβέρνησης (και του εγχώριου πολιτικού συστήματος συνολικά που είτε συναινεί είτε ψελλίζει κάτι για να σώζονται τα προσχήματα) είναι η απόλυτη πρόσδεση στο άρμα του Ισραήλ (η μετατροπή της Ελλάδας σε στρατηγικό βάθος του), μια θλιβερά παθητική παρουσία στο Συμβούλιο Ειρήνης (εκπροσωπεί ο υφυπουργός Εξωτερικών Θ. Θεοχάρης) και μια μισοκακόμοιρη και έκθετη σε κινδύνους ελληνική στρατιωτική παρουσία στη Γάζα.

Πηγή: edromos.gr

Μαρία Ζαχαράκη

Την ανάγκη εγκατάλειψης της αντιπαράθεσης για τα θαλάσσια σύνορα και στροφής σε ένα μοντέλο κοινής εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο υποστηρίζει ο Τούρκος αναλυτής, Αϊντίν Σεζέρ, προτείνοντας τη δημιουργία κοινοπραξιών ως ρεαλιστική διέξοδο από το αδιέξοδο των τελευταίων δεκαετιών.

«Το κεφάλαιο είναι δειλό»

Ο Αϊντίν Σεζέρ εκτιμά ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική στο ζήτημα των θαλάσσιων δικαιοδοσιών έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο αντιπαραθέσεων χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα στην εκμετάλλευση υδρογονανθράκων.

Όπως σημειώνει, «σχεδιάζουμε χάρτες, η άλλη πλευρά σχεδιάζει χάρτες. Ναυτικά περιπολούν το Αιγαίο και τη Μεσόγειο, αλλά στο τέλος, ούτε φυσικό αέριο ούτε πετρέλαιο εξορύσσεται. Γιατί; Επειδή ξεχνάμε τον χρυσό κανόνα της ενεργειακής γεωπολιτικής: Το κεφάλαιο είναι δειλό. Κανένας διεθνής ενεργειακός γίγαντας δεν θα έφερνε και δεν θα ανέπτυσσε μια πλατφόρμα δισεκατομμυρίων δολαρίων σε μια θάλασσα με αμφισβητούμενο νομικό καθεστώς και κίνδυνο πολέμου».

Στο πλαίσιο αυτό, θέτει ως κεντρικό ερώτημα: «Λοιπόν, ποια είναι η λύση;».

Ανατολική Μεσόγειος: «Είμαστε μόνοι μας»

Αναφερόμενος στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, ο Τούρκος αναλυτής υποστηρίζει ότι η Άγκυρα έχει μείνει εκτός περιφερειακών σχηματισμών.

Όπως σημειώνει, «η Τουρκία λέει ‘είμαι εδώ’ με ανακοινώσεις NAVTEX και ερευνητικά σκάφη, αλλά ποιο είναι το αποτέλεσμα; Είμαστε μόνοι μας».

Κατά τον ίδιο, η δημιουργία Κοινών Ζωνών Ανάπτυξης (JDZs) αποτελεί αναγκαία προσαρμογή της πρότασης του 1974 στα σημερινά δεδομένα.

«Εκτός αν δημιουργήσουμε Κοινές Ζώνες Ανάπτυξης (JDZs), αφήνοντας στην άκρη τη διαμάχη ‘είναι δική σας ή δική μου’ και λέγοντας ότι ‘από τις κάθε 100 λίρες που προέρχονται από εδώ, οι 50 είναι δικές σας και οι 50 είναι δικές μου’».

«Η ειρήνη είναι βιώσιμη μόνο εάν έχει οικονομικό ισοδύναμο»

Ο Σεζέρ επισημαίνει ότι η αβεβαιότητα αποτελεί τον μεγαλύτερο αποτρεπτικό παράγοντα για επενδύσεις και θεωρεί ότι η μεταφορά των αμφισβητούμενων περιοχών σε μια «Κοινή Εταιρεία» χωρίς παραίτηση από αξιώσεις κυριαρχίας θα μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο.

Όπως τονίζει, «Η ειρήνη είναι βιώσιμη μόνο εάν έχει ένα οικονομικό ισοδύναμο».

Πρόταση για «γιγαντιαία Κοινή Εταιρεία Ανάπτυξης» με συμμετοχή ΕΕ

Σε μια πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση, προτείνει τη δημιουργία μιας ευρείας «Κοινής Εταιρείας Ανάπτυξης» που θα περιλαμβάνει Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρο, ενδεχομένως υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κατά τον ίδιο, σε ένα περιβάλλον τελωνειακής ένωσης και οικονομικής αλληλεξάρτησης, η διαμάχη για το «δικό σου και δικό μου» συνιστά «ξεπερασμένο εθνικισμό του 20ού αιώνα».

Υποστηρίζει επίσης ότι μια τέτοια ενεργειακή σύμπραξη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο επίλυσης του Κυπριακού και να επιταχύνει την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.

«Διπλωματία, όχι ρητορική» – Το δίλημμα της Άγκυρας

Ο Αϊντίν Σεζέρ θέτει, τέλος, το στρατηγικό δίλημμα για την Τουρκία, αναφέροντας: «Η Τουρκία αντιμετωπίζει δύο δρόμους: Είτε θα συνεχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε την εγχώρια κοινή γνώμη κουνώντας χάρτες της Γαλάζιας Πατρίδας, οδηγώντας σε απομόνωση και φτώχεια στο εξωτερικό, είτε θα θυμηθούμε το όραμα του Ετζεβίτ το 1974 και του Οζάλ το 1988 και θα στραφούμε σε μια στρατηγική «Ανάπτυξης μέσω της Κοινής Χρήσης».

Καταλήγοντας, σημειώνει: «Ας μην ξεχνάμε ότι το πιο ακριβό αέριο είναι το αέριο που δεν μπορεί να εξαχθεί. Και το μεγαλύτερο όριο είναι το όριο στο μυαλό μας».

Πηγή: sigmalive.com

Προβληματισμένοι οι Άγγλοι για χρήση βάσεων σε αεροπορικές επιδρομές – Στάθμευση έξι F-35 στην Κύπρο

Το Λονδίνο εμφανίζεται διστακτικό και διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις ως προς την έγκριση χρήσης των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων για τέτοιους σκοπούς

Η βρετανική κυβέρνηση δεν έχει παράσχει την απαραίτητη εξουσιοδότηση στις Ηνωμένες Πολιτείες για την εκκίνηση αεροπορικών επιδρομών μέσω των εδαφών της. Ειδικότερα, η άρνηση αφορά τη στρατιωτική βάση Diego Garcia που βρίσκεται στον Ινδικό Ωκεανό, καθώς και τη βάση της RAF στο Fairford της νοτιοδυτικής Αγγλίας, όπως μεταδίδει το Sky News, επικαλούμενο πληροφορίες από πηγές στη Βρετανία. Παράλληλα, επισημαίνεται πως το Ηνωμένο Βασίλειο έχει προχωρήσει στην ανάπτυξη έξι μαχητικών αεροσκαφών τύπου F-35 στην Κύπρο, ενώ έχει αποστείλει και τέσσερα αεροσκάφη Typhoon στο Κατάρ, στο πλαίσιο ενίσχυσης των δυνάμεών του για την περίπτωση που εκδηλωθεί κάποια επίθεση.

Βάσει δημοσιευμάτων των βρετανικών Times που μετέδωσαν αρχικά την είδηση, το Λονδίνο εμφανίζεται διστακτικό και διατηρεί σοβαρές επιφυλάξεις ως προς την έγκριση χρήσης των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων για τέτοιους σκοπούς. Η στάση αυτή αποδίδεται εν μέρει στην ανησυχία ότι μια ενδεχόμενη επίθεση θα μπορούσε να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, το οποίο δεν διαχωρίζει την ευθύνη μεταξύ του δρώντος και εκείνου που παρέχει την υποστήριξη, εφόσον υπάρχει πλήρης γνώση των συνθηκών.

Η συγκεκριμένη άρνηση φαίνεται πως έχει επιφέρει τριγμούς στις διμερείς σχέσεις Ηνωμένου Βασιλείου και ΗΠΑ. Τόσο η κυβέρνηση της Βρετανίας υπό τον Πρωθυπουργό Keir Starmer, όσο και ανώτατοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ, βρίσκονται σε διαβουλεύσεις σχετικά με την αναγκαιότητα ύπαρξης ισχυρής νομικής βάσης προτού δοθεί οποιαδήποτε άδεια. Την ίδια στιγμή, πηγές από τον χώρο της δημοσιογραφίας αναφέρουν ότι η χορήγηση μιας τέτοιας έγκρισης δεν έχει επικυρωθεί, ούτε έχει αποτελέσει αντικείμενο λεπτομερούς συζήτησης για πιθανή στρατιωτική δράση.

Η αντιπαράθεση αυτή εντάσσεται στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο των αυξημένων εντάσεων μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης αναφορικά με το πυρηνικό πρόγραμμα. Αν και οι ΗΠΑ έχουν ήδη ενισχύσει τη στρατιωτική τους παρουσία στην ευρύτερη περιοχή, η Βρετανία δεν φαίνεται, επί του παρόντος, διατεθειμένη να συνδράμει στρατιωτικά σε ενδεχόμενη επίθεση κατά του Ιράν.

[Σχόλιο Φανούλας Αργυρού: Για κάτι τέτοιο όσον αφορά τις μη κυρίαρχες βρετανικές στρατιωτικές βάσεις στην Κύπρο, το  ΗΒ πρέπει πρώτα να ενημερώσει την ΚΔ και αυτή να της δώσει τη συγκατάθεσή της. Υπερβαίνει τις δικές του  στρατιωτικές ανάγκες. ]

Πηγή: geopolitico.gr

Μήνυμα διεθνούς ρόλου, αποτροπής συγκρούσεων και διεύρυνσης του διπλωματικού της αποτυπώματος έστειλε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά τη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου. Ο Τούρκος πρόεδρος αναφέρθηκε παράλληλα στη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη,θέτοντας ξανά θέμα για τη Θράκη.

Ο διεθνής ρόλος της Τουρκίας

Ο Τούρκος πρόεδρος υπογράμμισε τη διεθνή επιρροή της χώρας και την προσπάθεια αποτροπής κλιμάκωσης κρίσεων. «Αυτή τη στιγμή, ο άνεμος της Τουρκίας φυσάει σε όλο τον κόσμο. Όλοι αναρωτιούνται τι σκέφτεται η Τουρκία, τι κάνει, ποια είναι η στάση της απέναντι στις νέες εξελίξεις και ποια μέτρα θα λάβει. Προσπαθούμε να αποτρέψουμε τις εντάσεις από το να εξελιχθούν σε θερμές συγκρούσεις», τόνισε.

Ο Ταγίπ Ερντογάν υπογράμμισε τη γεωπολιτική σημασία της Τουρκίας ως κόμβου τριών ηπείρων, αναφέροντας ότι «είμαστε μια χώρα που βρίσκεται στο σημείο συνάντησης τριών ηπείρων, της Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Προσπαθούμε να αξιοποιήσουμε αποτελεσματικά τα πλεονεκτήματα που προσφέρει στη χώρα μας αυτή η στρατηγική γεωγραφική θέση».

Ο Τούρκος πρόεδρος επανέλαβε τη συμβολή των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Όπως είπε: «Η άσκηση Steadfast, μία από τις μεγαλύτερες και πιο ολοκληρωμένες ασκήσεις του ΝΑΤΟ, που ξεκίνησε στις 20 Φεβρουαρίου, έδειξε για άλλη μια φορά σε όλο τον κόσμο το επίπεδο που έχουν φτάσει οι ένοπλες δυνάμεις της Τουρκίας».

Παράλληλα, έθεσε ως στόχο την ενίσχυση των διεθνών σχέσεων, με γνώμονα τον σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων των γειτονικών χωρών.

«Σήμερα, που ο κόσμος βιώνει έντονες αναταράξεις, ο μοναδικός στόχος της Τουρκίας είναι να αυξήσει τον αριθμό των φίλων της και να αποκτήσει νέους φίλους. Δεν επιδιώκουμε να δημιουργούμε έχθρες από τις διαφωνίες. Δεν έχουμε σκοπό να μεγαλοποιούμε τις διαφορές και να επιδεινώνουμε τα προβλήματα. Σεβόμαστε τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών και αναμένουμε από όλους να σέβονται τα δικαιώματα και τις νόμιμες αξιώσεις μας».

Αναφορά στη συνάντηση με Κυρ. Μητσοτάκη

Στο πλαίσιο αυτό, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έκανε ειδική μνεία στη συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και στις διμερείς σχέσεις.

«Τις τελευταίες εβδομάδες φιλοξενήσαμε πολλούς σημαντικούς προσκεκλημένους στη χώρα μας. Στις 11 Φεβρουαρίου υποδεχθήκαμε τον πρωθυπουργό της Ελλάδας κ. Μητσοτάκη στο μέγαρο μας. Στις συνομιλίες μας, είχαμε την ευκαιρία να αξιολογήσουμε τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, καθώς και τις θέσεις μας σχετικά με το Αιγαίο και τη Μεσόγειο. Με τα πρωτόκολλα που υπογράψαμε, ενισχύσαμε τη συμβατική βάση των σχέσεών μας», ανέφερε, προσθέτοντας ότι μοιράστηκε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη «τις προσδοκίες μας όσον αφορά την πλήρη αξιοποίηση των εκπαιδευτικών και θρησκευτικών δικαιωμάτων της τουρκικής μειονότητας (όπως την αποκάλεσε) της Δυτικής Θράκης».

Πηγή: militaire.gr

Γλ. Κληρίδης Ι. Κασουλίδης Α. Μαρκίδης

Φανούλα Αργυρού

Τουρκική απαίτηση από το 1974/75 – και οι «εναλλακτικές» εξυπνάδες δικών μας…

«Ο Ερχιουρμάν δεν πάει σε διαπραγματεύσεις χωρίς προδέσμευση Χριστοδουλίδη για εκ περιτροπής Προεδρία»!!! («Ελευθερία» Λονδίνου, 12.2.2026, σελ.16).

Με την ευκαιρία αυτή, πρέπει να υπενθυμίζουμε τα γεγονότα και γι’ αυτήν την πτυχή του Κυπριακού.

Έγραψα για το ιστορικό της την 1/8/2008 στη «Σημερινή» και στις 7/8/2008 στην «Ελευθερία» Λονδίνου.

6.6.1992, «Σημερινή»: Προωθείται φόρμουλα για εκ περιτροπής Προεδρία από Αμερικανούς και ΟΗΕ, που θα ικανοποιεί την τουρκική αξίωση για εναλλασσόμενη Προεδρία τρεις θητείες Έλληνας και μία Τούρκος.

(Υπενθυμίζεται η αποδοχή του βρετανικού ψηφίσματος του Σ.Α. 649/90 από τον Γ. Βασιλείου, με το οποίο το Φόρεϊν Όφις κατόρθωσε πλέον να προωθήσει τα σχέδιά του, αρχικά με τις «Ιδέες Γκάλι» και ΜΟΕ).

6.11.1992, «Σημερινή»: Οι Τούρκοι επιμένουν στην εκ περιτροπής Προεδρία, πολιτική ισότητα, διζωνικότητα και κυριαρχία.

31.1.1998, «Χαραυγή»: Κατηγόρησε τον τότε Πρόεδρο, Γλ. Κληρίδη, ότι από το 1994 είχε δεχθεί την τουρκική απαίτηση και δημοσίευσε επιστολή τού Βρετανού βουλευτή του Εργατικού Κόμματος, Ρόμπιν Κόρμπιτ, ο οποίος έγραφε ότι η πρώτη φορά που έγινε εισήγηση για εκ περιτροπής Προεδρία ήταν το 1994, όταν η κυπριακή Κυβέρνηση την εισηγήθηκε επίσημα. Δηλαδή, ο κ. Κληρίδης την εισηγήθηκε δύο χρόνια μετά που την απαιτούσαν οι Τούρκοι!!

Πριν από το δημοσίευμα της «Χαραυγής», όμως, είχε προηγηθεί η προεκλογική εκστρατεία των Εργατικών του 1997. Όταν ο υποψήφιος ΥΠΕΞ, Ρόμπιν Κουκ, επισκεπτόμενος την Κύπρο για ενίσχυση του εκλογικού του αγώνα, σε συνέντευξη στο «Λήδρας Πάλας» («Σάιπρους Γουίκλι», 31 Ιανουαρίου - 6 Φεβρουαρίου 1997), αναφέρθηκε σε εισήγηση σχεδίου λύσης που περιελάμβανε και το στοιχείο της εκ περιτροπής Προεδρίας.

Αντιδρώντας ο τότε Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, Ι. Κασουλίδης, δήλωσε ότι τέτοιες προτάσεις δεν είχαν καν γίνει προς την κυπριακή Κυβέρνηση. Και, όμως, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, η προεκλογική ομιλία του Εργατικού Τζον Πρέσκοτ στο Λονδίνο προς την Ομογένεια, στις 23 Ιανουαρίου 1997 (στην οποία διαφημίστηκε ότι θα μιλούσε και ο Ρόμπιν Κουκ, αλλά αντ’ αυτού βρέθηκε στην Κύπρο), κατ' αρχάς περιελάμβανε και συγκεκριμένη αναφορά για εκ περιτροπής Προεδρία, καθ’ υπόδειξιν του Φόρεϊν Όφις!

Κατόπιν έντονων υποδείξεων από ορισμένους Ελληνοκύπριους (Λονδίνου) υποστηρικτές του Εργατικού Κόμματος προς τον κ. Πρέσκοτ, ο τελευταίος με μεγάλη δυσκολία αναγκάστηκε ν’ αφαιρέσει τη συγκεκριμένη αναφορά, εφόσον του τόνισαν ότι κάτι τέτοιο θα στερούσε ψήφους προς το κόμμα.

Δηλαδή, η εικόνα που είχε δοθεί ήταν ότι η τουρκική πρόταση (δίχως να ξεκαθαρίζει κιόλας ότι ήταν όντως ΤΟΥΡΚΙΚΗ) είχε υιοθετηθεί και προταθεί σε πρώτο στάδιο από την Κυβέρνηση Κληρίδη το 1994, και το…. 1997 την προωθούσε και το Φόρεϊν Όφις, επικαλούμενο ότι η δική μας πλευρά την εισηγήθηκε πρώτη!

25.2. 2004, «Σημερινή»: O Δρ Β. Λυσσαρίδης κατήγγειλε τους Γιώργο Βασιλείου, Γλαύκο Κληρίδη και Αλέκο Μαρκίδη ότι μας οδήγησαν στο «Σχέδιο Ανάν» και ότι ο Αλέκος Μαρκίδης, επί προεδρίας Κληρίδη, σε συνεδρία του Εθνικού Συμβουλίου, είχε παραδεχθεί ότι η πρόνοια για εκ περιτροπής Προεδρία στο «Σχέδιο Ανάν» περιλήφθηκε στο Σχέδιο κατόπιν πρότασης της ελληνοκυπριακής πλευράς.

Ε, λοιπόν, η εκ περιτροπής Προεδρία δεν μας ήλθε ούτε το 1992, ούτε το 1994, ούτε το 1997. Ήταν τουρκική απαίτηση μάλλον από το 1974 και το Φόρεϊν Όφις την προωθούσε από το 1975…

Ιδού:

Ο Βρετανός Ύπατος Αρμοστής στη Λευκωσία, στις 22 Αυγούστου 1975 σε έκθεσή του προς το Λονδίνο, έγραψε μεταξύ άλλων: «Ο Μακάριος… δεν δέχτηκε την τουρκική πρόταση για εκ περιτροπής Προεδρία…».

(Σημειώνεται ότι, δύο μήνες μετά (Οκτώβριος 1975), ο Βρετανός ΥΠΕΞ, Τζέιμς Κάλαχαν, σε έντονες διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα και την Τουρκία, πρότεινε πακέτο με τρία στοιχεία - Διζωνική ομοσπονδία, αναπροσαρμογή συνόρων και κεντρική κυβέρνηση με αδύνατες εξουσίες, δύο συνιστώντα κράτη. Τότε ήταν που, μετά τις δύο βάρβαρες τουρκικές εισβολές, πρωτοαναφέρθηκαν στα δύο constituent states (υπήρξε και χάρτης στον Economist), όμως το Φόρεϊν Όφις είχε ξεκινήσει να επεξεργάζεται την ανασύσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο συνιστώντα κράτη από τις 3.1.1964… και τελεσίδικα στις 16.8.1974 είχαν αποφασίσει ότι η λύση θα ήταν η βρετανο-τουρκική τους ΔΔΟ, που ήθελε ο Ντενκτάς.

Εναλλακτική Κληρίδη

2.2.1977, δέκα ημέρες πριν από τις 4 κατευθυντήριες γραμμές Μακαρίου/Ντενκτάς, ο Γλαύκος Κληρίδης σε συνάντηση στο Λονδίνο με τον τότε ΥΠΕΞ, Ντέιβιντ Όουεν, μεταξύ άλλων συζήτησαν και την εκ περιτροπής Προεδρία. Ο Μακάριος, είπε ο Κληρίδης, δεν την δεχόταν. Ο Κληρίδης εισηγήθηκε εναλλακτική λύση, να υπάρχει ένας Έλληνας Πρόεδρος και ένας Τούρκος Αντιπρόεδρος, ή ένας Πρόεδρος και ένας Πρωθυπουργός...

Επιπλέον, στο βιβλίο «Άκρως Απόρρητον» του πρώην πρέσβη Χρήστου Ζαχαράκη, στη σελίδα 275, ο συγγραφέας καταγράφει ότι ο Τουρκοκύπριος ηγέτης, Ραούφ Ντενκτάς, στις τότε προτάσεις του προς τον Πρόεδρο Σπύρο Κυπριανού, μέσω του τότε Γ.Γ. του ΟΗΕ, Πέρεζ Ντε Κουεγιάρ, φάνηκε να δέχεται την απόσυρση του τουρκικού αιτήματος της εκ περιτροπής Προεδρίας. Αυτό συνέβη, σύμφωνα με τον πρώην πρέσβη Ζαχαράκη, στις 27 Νοεμβρίου 1984. Η δική μας πλευρά δεν δέχθηκε τις προτάσεις εκείνες, οι οποίες είχαν προταθεί στον Πρόεδρο Κυπριανού από τον Γ.Γ…

24.1.2010: Τελικά ο Αλέκος Μαρκίδης δήλωσε στην «Αλήθεια» ότι η εκ περιτροπής Προεδρία ήταν αξίωση του Ρ. Ντενκτάς.

Εναλλακτική Κασουλίδη

26.6.2018, Sigmalive: «Υπέρ της εκ περιτροπής Προεδρίας στο Κυπριακό, με συγκεκριμένη φόρμουλα, φέρεται να τάχθηκε ο τέως Υπουργός Εξωτερικών, Ιωάννης Κασουλίδης, από την Αθήνα».

Η ανάρτηση αναφερόταν στο δημοσίευμα της αθηναϊκής «Εστίας»: «Τούρκος στον προεδρικό θώκο της Κυπριακής Δημοκρατίας – Πρότασις – βόμβα Κασουλίδη: 20 μήνες θητεία εκ περιτροπής», και που έλεγε ότι:

«O Κασουλίδης, σε εκδήλωση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου στην Αθήνα, τάχθηκε ευθέως υπέρ της εκ περιτροπής Προεδρίας Ελληνοκύπριου και Τουρκοκύπριου, στα πλαίσιο της επανενωμένης Κύπρου… Η πρόταση του κ. Κασουλίδη είναι για πενταετή θητεία, που θα χωρίζεται σε τρία εικοσάμηνα…».

Η ανάρτηση εδώ - http://www.sigmalive.com/news/politics/516361/efimerida-estia-protasi-i-kasoulidi-gia-ek-peritropis-proedria

Σωστά υπολόγιζαν οι Τούρκοι από το 1957 ότι, με λίγη βοήθεια από τους Ελληνοκυπρίους, μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ομοσπονδία/συνομοσπονδία δύο ζωνών…

Πηγές – Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

*Δημοσιογράφος/ερευνήτρια

Το βρετανικό έγγραφο 1957 «λίγη συνεργασία με τους Ελληνο-κυπρίους…».

Ο χάρτης στον Economist, 1975, για συνομοσπονδία δύο component parts.

Πηγή: simerini.sigmalive.com

Εκοιμήθη, σήμερα Καθαρά Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026, ο π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος σε ηλικία 96 ετών.

Σήμερα το μεσημέρι θα μεταφερθεί το σκήνωμα του μακαριστού π.Στεφάνου από την Πάτρα στον Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης Κερατσινίου.

Αύριο, Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου το πρωί στις 10.00 θα τελεσθεί η Εξόδιος Ακολουθία και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στην Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας Φωκίδας όπου θα ενταφιαστεί.

Το σκήνωμα του αοιδίμου πατρός θα τεθεί σε προσκύνημα από σήμερα έως αύριο κατά την Εξόδιο Ακολουθία.

Ο π. Στέφανος γεννήθηκε στη Δράμα της Μακεδονίας το 1930 από Έλληνα πατέρα και Ρουμάνα μητέρα.

Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στη Δράμα, περνώντας τα παιδικά του χρόνια με φτώχεια και πολλές στερήσεις.

Υπηρέτησε στον ελληνικό στρατό για 30 μήνες ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.

Μετά τη θητεία του εργάστηκε ως λογιστής.

Το 1957 νυμφεύθηκε την Ελένη Λιασκοπούλου (μετέπειτα Μοναχή Εφραιμία) από τη Θεσσαλονίκη, με την οποία απέκτησαν 7 παιδιά. 6 κορίτσια και 1 αγόρι.

Απορρίπτοντας σημαντική υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία στην κλασική φωνητική μουσική, και έχοντας ιερατική κλήση, εισήλθε το έτος 1958 στο Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης.

Στις 22 Αυγούστου 1959 χειροτονείται Διάκονος και στις 26 Μαρτίου 1961 Πρεσβύτερος από τον μακαριστό Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, Παντελεήμονα Παπαγεωργίου, ενώ τοποθετείται Εφημέριος στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Ευόσμου.

Το 1973 φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Από το 1962 συνδέθηκε πνευματικά με τον μακαριστό Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη-Αριζονίτη, σύνδεσμος που απετέλεσε ορόσημο στη ζωή του.

Υπηρέτησε ως Εφημέριος στην Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, στους Ιερούς Ναούς Αγίου Βασιλείου Πειραιώς και στον Ιδρυματικό Ιερό Ναό Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης Κερατσινίου, επί μακαριστών Μητροπολιτών Πειραιώς, Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη και Καλλινίκου Καρούσου, από τον οποίο έλαβε το Οφφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου, ενώ διέμεναν με την οικογένειά του, αρχικά στο Πέραμα και στη συνέχεια στην Αμφιάλη Κερατσινίου.

Κατά την ιερατική του πορεία εξομολόγησε χιλιάδες χριστιανών, κήρυξε τον θείο λόγο, υπήρξε πνευματικός πατέρας γυναικείων αδελφοτήτων, ενώ συνέγραψε δεκάδες βιβλία θεολογικού περιεχομένου.

Ο π.Στέφανος εκάρη Μοναχός από τον Γέροντα Φιλόθεο, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλλου Αγίου Όρους, επίσης πνευματικό τέκνο του Γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεΐτου-Αριζονίτου.

Τα τελευταία χρόνια ζούσε στην Πάτρα, φιλοξενούμενος από πνευματικά του τέκνα.

Εκοιμήθη στην Πάτρα την Καθαρά Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026, σε ηλικία 96 ετών.

Είναι ένας σύγχρονος νηπτικός πατέρας της Εκκλησίας μας.

Να έχουμε την ευχή του!

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ:

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πειραιῶς ἀγγέλλει μετά βαθυτάτης κατ’ ἄνθρωπον θλίψεως ὅτι μετέστη πρός Κύριον ὁ σεπτός Ἱερομόναχος κυρός Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος, ἡγιασμένος Ἱερεύς καί ἐπί ἔτηἘφημέριος Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης.

Τό ἱερό σκήνωμα αὐτοῦ θά ἐκτεθῇ εἰς προσκύνησιν τῶν πνευματικῶν του τέκνων καί τῶν πιστῶν εἰς τόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης ἀπό τῆς 10ης πρωϊνῆς τῆς σήμερον, 24ης Φεβρουαρίου ἐ. ἔ. και ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία αὐτοῦ τελεσθήσεται αὔριον 25ῃ Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. καί περί ὥραν 10ην πρωϊνήν εἰς τόν ὡς εἴρηται Ἱ. Ναόν.

Ἡ ταφή του γενήσεται εἰς τήν Ἱ. Μονήν Παναγίας Βαρνάκοβας τῆς Ἱ. Μ. Φωκίδος.

Δεόμεθα ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς μακαρίας ψυχῆς αὐτοῦ.

Από την ημέρα της Μοναχικής του Κουράς από τον Γέροντα Φιλόθεο, Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Καρακάλλου Αγίου Όρους.

Το σκήνωμα του μακαριστού π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Πηγή: romfea.gr

Ο Αμερικανός πρεσβευτής στο Ισραήλ Μάικ Χάκαμπι δήλωσε ότι το Ισραήλ έχει «βιβλικό δικαίωμα» να καταλάβει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή – ή τουλάχιστον τη μερίδα του λέοντος από αυτήν.

«Θα ήταν μια χαρά αν (το Ισραήλ) τα έπαιρνε όλα», είπε σε podcast που δημοσιεύθηκε χθες.

The Mike Huckabee interview, and the truth about America’s deeply unhealthy relationship with Israel.

(0:00) Why We Were Interrogated in Israel

(25:38) Why Did Huckabee Meet With American Traitor Jonathan Pollard?

(34:26) Has Huckabee Advocated to Extradite Sex Offenders Who… pic.twitter.com/wPoF4GfSpt

— Tucker Carlson (@TuckerCarlson) February 20, 2026

Ο Χάκαμπι έκανε την τοποθέτηση αυτή σε συνέντευξη που παραχώρησε στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον, κατά την οποία ο Αμερικανός πρεσβευτής υπερασπίστηκε τις ενέργειες του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας.

Αφού ο Χάκαμπι ισχυρίστηκε ότι το Ισραήλ έχει βιβλικό δικαίωμα σε τεράστια τμήματα της Μέσης Ανατολής, ο Κάρλσον του ζήτησε να διευκρινίσει «σε ποια εδάφη αναφέρεστε;».

«Θα ήταν μια χαρά αν τα έπαιρναν όλα», απάντησε ο Χάκαμπι, αναφερόμενος στο βιβλικό δικαίωμα του Ισραήλ στην περιοχή που εκτείνεται από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη.

«Αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι το θέμα που συζητάμε σήμερα εδώ… Δεν θέλουν να το καταλάβουν, δεν ζητούν να το καταλάβουν», είπε.

Τόνισε πως το Ισραήλ αναφέρεται στην περιοχή όπου υπάρχει σήμερα το κράτος του Ισραήλ και επιδιώκει να ζήσει ειρηνικά, σημειώνοντας ότι το εβραϊκό κράτος δεν επιχειρεί να καταλάβει τον έλεγχο της Ιορδανίας, της Συρίας, του Ιράκ ή οποιασδήποτε άλλης χώρας, αλλά θέλει να διαφυλάξει τον πληθυσμό του.

[iEpikaira: Με άλλα λόγια ο διορισμένος υπό το Τραμπ εκπρόσωπος των ΗΠΑ στο Ισραήλ ξεκαθαρίζει ότι στόχος τους είναι η δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ ΕΔΩ; 

Η Βαλκανιοποίηση της Μέσης Ανατολή για την οποία μιλούσαμε εδώ και χρόνια, προ των πυλών! Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ, Anadolu kathimerini.gr

Ο στρατηγός Νταν Κέιν, πρόεδρος του Μικτού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, «βλέπει» σημαντικούς κινδύνους σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν

Σημαντικούς κινδύνους για τις ΗΠΑ, σε περίπτωση στρατιωτικής επίθεσης εναντίον του Ιράν «βλέπει» ο στρατηγός Νταν Κέιν, πρόεδρος του Μικτού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Axios, που επικαλείται δύο πηγές με γνώση των συζητήσεων, ο στρατηγός έχει προειδοποιήσει τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και ανώτατους αξιωματούχους για τον κίνδυνο εμπλοκής των ΗΠΑ σε παρατεταμένη σύγκρουση.

Κατά τις ίδιες πηγές, στα ανώτατα κλιμάκια της κυβέρνησης Τραμπ βρίσκεται σε εξέλιξη έντονη συζήτηση για τον τρόπο διαχείρισης της αντιπαράθεσης με την Τεχεράνη και για τις συνέπειες κάθε επιλογής. Προς το παρόν, αρκετές από τις φωνές στο στενό περιβάλλον του προέδρου των ΗΠΑ εισηγούνται αυτοσυγκράτηση, αν και ορισμένες πηγές εκτιμούν ότι ο ίδιος ο Τραμπ εμφανίζεται να κλίνει προς το ενδεχόμενο πλήγματος.

Πρώτιστο ερώτημα παραμένει τι θα μπορούσε να θεωρηθεί «επιτυχία» σε περίπτωση στρατιωτικής δράσης και πόσο ριψοκίνδυνη θα ήταν. Από την άλλη πλευρά, η επίτευξη μιας νέας πυρηνικής συμφωνίας θα συνεπαγόταν πιθανότατα αναδίπλωση από ορισμένες «κόκκινες γραμμές» που έχει θέσει δημοσίως ο πρόεδρος των ΗΠΑ.

Ενώ ο Τραμπ σταθμίζει εάν και πώς θα επιτεθεί στο Ιράν, οι απεσταλμένοι του, Τζάρεντ Κουσνέρ και Στιβ Γουίτκοφ, τον προτρέπουν να δώσει μια ευκαιρία στη διπλωματία.

«Η αποτύπωση των θέσεων που διατυπώνονται στον στενό κύκλο του προέδρου βασίζεται σε συνομιλίες με πέντε πηγές που συμμετείχαν ή ενημερώθηκαν για τις συσκέψεις υψηλού επιπέδου. Η στάση του στρατηγού Κέιν ενδέχεται να αποδειχθεί καθοριστική, καθώς είναι ο κορυφαίος στρατιωτικός σύμβουλος του προέδρου και χαίρει της ιδιαίτερης εκτίμησής του» επισημαίνει το δημοσίευμα.

Πηγή: Axios, kathimerini.gr

ΠΟΡΤΟΚΑΛΑΚΗΣ ΛΕΟΝΤΙΟΣ

Με κίνητρο την πρόσφατη υπογραφή παραχώρησης των τεσσάρων θαλασσοτεμαχίων στην πετρελαϊκή εταιρία CHEVRON, θα ήταν χρήσιμο να εξετάσουμε και τις παράλληλες δραστηριότητες που συντελούνται την ίδια στιγμή στον ευρύτερο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Ο κονιορτός που δημιουργεί η πρόσφατη υπογραφή με την CHEVRON, εμποδίζει να παρακολουθήσουμε γεγονότα που έχουν σχέση με την ανάπτυξη των ενεργειακών πηγών και οι οποίες συνεχίζονται αδιάκοπα.

Τα ήδη ανακαλυφθέντα κοιτάσματα σε Κύπρο και Ισραήλ αρχίζουν να υλοποιούν οδούς εξαγωγής τους και εμπορικής τους εκμετάλλευσης. Το Ισραήλ μετά την επιτυχημένη ανακάλυψη των κοιτασμάτων Karish (2,7 Tcf/96 bcm) Karish North (1,2 Tcf/34 bcm), Tanin (920 bcf/26 bcm) και την γρήγορη υλοποίηση του αγωγού μεταφοράς των προς την ενδοχώρα, εξασφαλίζει ενεργειακή επάρκεια.

Παράλληλα, μετά από τις συμφωνίες με την Αίγυπτο, υλοποιείται σταδιακά η εκμετάλλευση του γιγαντιαίου κοιτάσματος Leviathan (22,5 Tcf/635 bcm) αλλά και του Tamar (13,7 Tcf/390 bcm (σχ.1). Ήδη από τον Ιούλιο του 2025, το σκάφος KOBI RUEGG χαρτογράφησε τις υποθαλάσσιες διαδρομές από τα κοιτάσματα προς τα κέντρα επεξεργασίας και υγροποίησης στην Damietta της Αιγύπτου και ετοιμάζεται η πόντιση των αγωγών που θα τα μεταφέρουν.

Το πιο κάτω σχήμα 2 δείχνει τις διαδρομές χαρτογράφησης του σκάφους, όπου εύκολα διακρίνονται το λιμάνι της Λεμεσού, το κοίτασμα Αφροδίτη (στο θαλασσοτεμάχιο 12), το λιμάνι του Σουέζ και το εργοστάσιο της Damietta.

Σχήμα 2: Υποθαλάσσιες αποτυπώσεις σκάφους KOBI RUEG για τον ορισμό διαδρομών αγωγών από τα κοιτάσματα στα εργοστάσια υγροποίησης της Αιγύπτου.

Συγχρόνως στην Κύπρο μετά από μακροχρόνιες καθυστερήσεις συμφωνήθηκαν: Η εκμετάλλευση και μεταφορά του κοιτάσματος της Αφροδίτης στον αιγυπτιακό σταθμό DAMIETTA για υγροποίηση και εξαγωγή. Δεύτερον, η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων Κρόνος και Γλαύκος που ανακαλύφθηκαν στο θαλασσοτεμάχιο 10 από την εταιρία EXXONMOBIL πάλι μέσω της εξαγωγής τους στην Αίγυπτο για υγροποίηση αλλά εκμεταλλευόμενοι τις εγκαταστάσεις που έγιναν για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος ZOHR. Βέβαια οι πιο πάνω διαδικασίες αποδυναμώνουν την υλοποίηση του αγωγού EASTMED, με το δεδομένο ότι σημαντικές ποσότητες προωθούνται προς την Αίγυπτο (βλ. σχ. πιο κάτω Map10).

Παρόλα αυτά, το έργο παραμένει ζωντανό στην περίπτωση που ανακαλυφθούν μεγαλύτερες ποσότητες και αποφασισθεί η χρηματοδότηση, σαν εναλλακτική διαδρομή με το πλεονέκτημα της μη μεσολάβησης της διαδικασίας της υγροποίησης που προσθέτει κοστολογικά βάρη.

ΣΗΜΕΡΑ, αγαπητοί μου, είνε η πρώτη ­μέρα της αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Ονομάζεται Κα­θαρά Δευτέρα και μας εισάγει στο πνευματικό κλίμα της πνευματικής αυ­της περιόδου. Ποια είνε τα χαρακτηριστι­κα γνωρίσματα του «κλίματος» αυτού;

* * *

Είνε πρώτα – πρώτα η μνήμη του θανάτου. Αυτό μας υπενθύμισε σήμερα πολλές φορές η Εκ­κλησία μας και μάλιστα με το κοντάκιο του Μεγάλου Κανόνος «Ψυχή μου ψυχή μου, …το τέλος εγγίζει και μελ­λεις θορυβεί­σθαι». Το τέλος πλησιάζει. Δυσάρεστο πρα­γμα. Αν υπάρχη κα­τι που τρο­μάζει τον άνθρωπο, αυ­το είνε ο θάνατος, η ω­ρα του θανάτου. Όλοι προσπαθούμε να το διώχνουμε από τη σκέψι μας. Ει­νε όμως γεγονός. Μήπως άραγε και η αγία αυ­­τη και Μεγάλη Τεσσαρακοστή είνε η τελευ­ταία του βίου μας; Και οι αρ­χαίοι πρόγονοί μας έλεγαν· «όρος φιλοσοφί­ας μνήμη θα­να­του»· η μνήμη του θανάτου οδηγεί σε ανώτε­ρες σκέψεις. Ο δε ειδωλολάτρης βασιλεύς Φίλιππος, ο πατέρας του Μεγάλου Α­λεξάν­δρου, είχε διατάξει ένα στρατιώτη να παρουσιάζεται κάθε πρωΐ μπροστά του και να του υ­πενθυμίζη· «Φίλιππε, μέμνησο ότι θνη­τος ει»· Φίλιππε, να θυμάσαι ότι είσαι θνητός. Αν λοι­πον αυτό το έκανε εκείνος, που έζησε 400 χρόνια προ Χριστού, πόσο μάλλον εμείς; Αυ­το λέει και ο ποιητής του Με­­γάλου Κανό­νος, ο άγιος Ανδρέας Κρήτης.

Τι άλλο είνε η Μεγάλη Σαρακοστή; Είνε μνήμη των πειρασμών του Κυρίου. Όπως ξε­ρουμε, ο Χριστός ύστερα από τη βάπτισί του πέρασε τον Ιορδάνη ποταμό, πήγε στην έρημο, έμεινε εκεί μόνος σαράντα μέρες και πα­λεψε στήθος με στήθος με το διάβολο. Πως τώρα τόλμησε ο διάβολος να πειράξη το Χριστό; Οι πατέρες λένε, ότι ο διάβολος έβλεπε τον άνθρωπο Χριστό, αλλά δε μπορούσε να φανταστή ότι μέσα του κρύβεται η θεότης. Αυτό λέει και ο κατηχητικός λόγος του ι. Χρυ­σο­στόμου, που θ’ ακούσουμε το Πάσχα· Ο α­δης «επικράνθη, και γαρ εδεσμεύθη· …έλαβε σώμα, και Θεώ περιέ­τυχεν»· πήρε ένα σω­μα και δεν κατάλαβε ότι πίσω από αυτό είνε η θε­ότης. Είνε όπως το ψάρι, που βλέπει το δόλω­μα, αλλά δεν καταλαβαίνει ότι πίσω απ’ αυτό ο ψαράς ε­χει το αγ­κίστρι. Δόλωμα ήταν το αν­θρώπινο σώμα, που είχε ο Χριστός, και αγκί­στρι η θεότης. Ε­τσι νίκησε ο Χριστός στην ε­ρημο. Ο σατα­νας έφυγε, αλλά «άχρι καιρού» (Λουκ. 4,13). Ε­πανήλ­θε πάλι και έκανε την τελευταία έφοδό του για να κλονίση το Χριστό – πότε; Τις ημέρες των παθών, τη Μεγάλη Εβδομάδα. Αφού λοι­πον ο διάβολος πείραξε το Χριστό, θα πειρά­ξη κ’ εμάς. Αλλά μη πτοηθούμε. Έχουμε την προστασία του Χριστού. Να δείξουμε υπομο­νη και ν’ αγωνιστούμε με τα πνευματι­κα ο­πλα, που μας δίνει ο ίδιος ο Κύριος, τη νηστεία δηλαδή και την προσευχή, για τα ο­ποία θα πούμε εν συνεχεία.

Έως εδώ είπαμε· τη Μεγάλη Σαρακο­στη χαρακτηρίζει η μνήμη θανάτου, η υπομονή κι ο αγώνας στους πειρασμούς. Προχωρούμε τώρα. Η Μεγάλη Σαρακο­στη έχει βέβαια και νηστεία. Είνε μνήμη και μίμησις της νηστείας του Χριστού. Σα­ράντα μέρες νήστεψε εκείνος στην έρημο. Και νη­στε­ψε αυστη­­­ρα, ούτε έφαγε ούτε ή­πιε. Καλούμεθα λοιπόν κ’ εμείς τώρα να τον μιμηθού­με. Είνε υποχρεωτική για ο­λους η νηστεία; Για τον κόσμο όχι, προαιρετική είνε· για τους ορθοδόξους Χριστιανούς ναί, εκείνους βέβαια που είνε υγιείς. Οι κα­νόνες της Εκκλη­σίας λένε, ότι εξαιρούν­ται από τη νηστεία οι άρρωστοι, αυτοί που ει­νε στο κρεβάτι· διότι η τροφή γι’ αυτούς είνε ε­να είδος φαρμάκου. Μακάρι να ήταν υγιείς και να νηστεύουν. Εξ­αι­ρούνται επίσης οι γε­ροντες, οι πολύ γέρον­τες, που λόγω της ηλι­κίας τους είνε κι αυτοί ασθενείς· γιατί το γη­ρας είνε σοβαρά ασθέ­νεια, κατάπτωσις δυνά­μεων. Σ’ ένα γηροκομείο λ.χ., που οι τρόφιμοι μόλις κινούνται, δε μπορούμε να τους υποχρεώσουμε σε νηστεία. Εξαιρούνται ακόμη, σε ειδικές περιπτώσεως, γυναίκες που εγκυμονούν, που γέννησαν και γαλουχούν βρέφη η κρατούν μικρά παιδιά. Όλοι οι άλλοι όμως, που έχουν την υγεία τους, υποχρεούνται να νηστεύουν.

Το ένα όπλο στον πνευματικό αγώνα της Σαρακοστής είνε η νηστεία. Το άλλο είνε η προσευχή. «Τούτο το γένος (των δαιμόνων δη­λαδή) ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία» (Ματθ. 17,21). Χρειάζεται λοιπόν τώρα προσ­­ευχή. Τι προσευχή; Εκτενής. Έτσι προσ­­ευ­χη­θηκε ο Χριστός, έτσι προσευχήθηκαν οι α­πόστολοι, οι πατέρες, οι άγιοι, οι μάρτυρες, οι όσιοι, άντρες και γυναίκες όλων των αιώ­νων, όπως λ.χ. η οσία Μαρία η Αιγυπτία· τόσο προσευχόταν, ώστε δεν πατούσε στη γη, γι­νο­­ταν άγγελος, πουλί πετούμενο· έτσι την είδαν να περνά τον Ιορδάνη. «Γρηγορείτε και προσ­εύχεσθε», λέει και σ’ εμάς ο Χριστός (ε.α. 26,41).

- Εμείς, λένε μερικοί, δε μπορούμε να κάνουμε μεγάλες προσευχές… Καλά λοιπόν· δε μπορείς να κάνης εκτενείς προσευχές, που κάνουν τη νύχτα στα μοναστήρια; κάνε του­λα­χιστον μια σύντομη προσευχή. Έχει η Εκ­κλησία μας και σύντομες προσευχές. Να λο­γου χάριν, η πιο σύντομη προσευχή είνε το «Κύριε, ελέησον». Πόσες φορές ακούστηκε στον Μέγα Κανόνα που εψάλη σήμερα το «Κυ­ριε, ελέησον»; Απόψε είνε το εν τέταρτον του Μεγάλου Κανόνος, όχι ολόκληρος ο κα­νων· αργότερα θα διαβαστή ολόκληρος. Αυ­τος ο κανών, αν μετρήσουμε όλα τα τροπάριά του, είνε 250 περίπου. Απόψε ακούσαμε τα 65 περίπου, κ’ εμπρός απ’ το καθένα ακου­γόταν το «Ελέησόν με, ο Θεός, ελέησόν με».

Λέει κάποιος άγιος, ότι, όταν ένα «Κύριε, ελέησον» βγαίνη απ’ την καρδιά του ανθρώ­που με βαθειά μετάνοια, φτάνει ―ναί― να τον σω­ση. Λέμε κ’ εμείς, ψαλτάδες και πα­­πα­δες, «Κύριε, ελέησον» «Κύριε, ελέησον» «Κυ­­ριε, ελέησον», αλλά ο νούς μας την ώρα ε­κεί­νη δεν είνε στο Θεό. Θεομπαί­χτες καταν­τη­σαμε. Θα μας τιμωρήση ο Θεός, θα κλείση τις εκκλησίες μας. Μου έλεγαν, ότι στη 'Ρω­σία οι πιστοί, όταν λένε το «Κύριε, ε­λε­ησον» γονα­τίζουν και δακρύζουν. Εδώ όλα έγιναν συνή­θεια! Δεν κατηγορώ κανέναν· πρώτα το λέω για τον εαυτό μου κ' έπειτα για τους αλ­λους. Αυτή είνε μία σκληρά πραγματικότης. Ξέρετε πότε μόνο λέμε το «Κύριε, ελέησον» με την καρδιά μας; Όταν το τομαράκι μας κιν­δυνεύη· τότε φωνάζουμε «Κύριε, ελέησον» και βγαίνει απ’ την καρδιά μας. Εάν ο­μως το λέμε για το σώμα, πόσο μάλλον για την ψυχή; Πες πολλές φορές «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»· είνε η πιο σύντομη και περιεκτική προσευχή.

Άλλες σύντομες προσευχές είνε το «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» που είπε ο τελώνης (Λουκ. 18,13), το «Ήμαρτον εις τον ου­ρα­νον και ενώπιόν σου» που είπε ο άσωτος (ε.α. 15,18), το «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν ελ­θης εν τη βασιλεία σου» που είπε ο ληστής (ε.α. 23,42). Μία μικρή επίσης προσευχή, που τη γνωρίζετε, είνε αυτή που λέμε την περίοδο της Σαρακοστής στο Μέγα Απόδειπνο· την ακούσαμε απόψε και πιστεύω ότι όλοι θα την αισθανθήκαμε· είνε το «Κύριε των δυνάμεων, μεθ' ημών γενού· άλλον γαρ εκτός σου βοη­θον εν θλίψεσιν ουκ έχομεν· Κύριε των δυνά­μεων, ελέησον ημάς». Την ξέρουν όλοι. Παλαι­ότερα στα σπίτια την έλεγαν το βράδυ και τα μικρά παιδιά κάνοντας μετάνοιες.

* * *

Τέτοιο κλίμα, αγαπητοί μου, καλλιεργεί η Ορθόδοξος Εκκλησία μας την περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Το είπα πολλές φορές και με συγχωρείτε αν επαναλαμβάνω μερικά πράγματα. Ανα­στε­νάζω όταν βλέπω ότι φτάσαμε σε μια εποχή που δυστυχώς ο χριστιανισμός δεν ζη ως μία αγία πραγματικότης· δεν ζη ως πνευματικός αγών, δεν ζη ως άσκησις, δεν ζη ως νηστεία, δεν ζη ως προσ­ευ­χη, δεν ζη ως ελεημοσύνη, δεν ζη ως συναί­σθησις και μετάνοια, δεν ζη ως λατρεία του Θεού.

Πρέπει να σταματήσω για να κλα­ψω. Γιατί; Διότι έχετε οικογένειες, κάθεστε στο τραπέ­ζι, αλλά σταυρό δεν κάνετε. Το πρωί, το μεση­μέρι, το βράδυ προσευχή δεν γίνεται. Ζη­τη­μα αν προσεύχωνται δέκα οικογένειες· ούτε δε­κα δεν είνε. Δείξτε μου ένα σπίτι, όπου μάνα πατέρας παιδιά προσεύχονται οι­κογενεια­κως, να πέσω να τους προσκυνήσω. Ώρες ολόκλη­ρες στο ραδιόφωνο και στην τη­λεόρασι. Ποιο το αποτέλεσμα; Η ψυχή αδειάζει, η καρδιά σκληρύνεται, η ζωή εκφυλίζεται. Όπως λέω ―και κακοφαίνεται σε μερικούς―, γίναμε ρε­μα­λια. Εξωτερικώς έχουμε τη μορφή του αν­θρω­που, εσωτερικώς αποκτηνωθήκαμε. Και αν αυ­­το οι άνθρωποι έξω δεν το αισθάνωνται, ας το αισθανθούμε τουλάχιστον εμείς και διά με­τανοίας και αγώνος ας επιστρέψουμε στον Κύριο. Το κλίμα της Σαρακοστής βοηθεί.

† επίσκοπος Αυγουστίνος

Πηγή: (Α΄ μέρος απομαγνητοφωνημένης ομιλίας, η οποία έγινε στον ι. ναό 'Αγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης την 25-2-1985) tideon.org

Το περίφημο ιδιόμελο του της Κυριακής της Τυρινής «Το στάδιον των αρετών ηνέωκται» που μας προετοιμάζει για τον ψυχοσωτήριο αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής:

"Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τόν καλόν τῆς Νηστείας ἀγῶνα·"

Το στάδιο της άσκησης των αρετών έχει ανοίξει. Όσοι θέλετε να αγωνιστείτε μπέστε μέσα αναλαμβάνοντας τον αγώνα τον καλό της Νηστείας.

"οἱ γάρ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται,"

Γιατί όσοι αθλούνται νόμιμα, δίκαια στεφανώνονται.

"καί ἀναλαβόντες τήν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα,"

Κι αφού φορέσετε την πανοπλία του Σταυρού, αντιπαραταχθείτε στον εχθρό

"ὡς τεῖχος ἄρρηκτον κατέχοντες τήν Πίστιν, καί ὡς θώρακα τήν προσευχήν,"

καί περικεφαλαίαν τήν ἐλεημοσύνην, έχοντας ως τείχος απαρασάλευτο την Πίστη και ως θώρακα την προσευχή και ως περικεφαλαία την ελεημοσύνη.

"ἀντί μαχαίρας τήν νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπό καρδίας πᾶσαν κακίαν."

Αντί για κοφτερό μαχαίρι να έχετε την Νηστεία, η οποία αποκόπτει από την καρδιά κάθε κακία.

"Ὁ ποιῶν ταῦτα, τόν ἀληθινόν κομίζεται στέφανον, παρά τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως."

Αυτός που κάνει αυτά παίρνει το αληθινό στεφάνι από τον Παμβασιλέα Χριστό την ημέρα της κρίσης.

Φωτό από την Financial Times

Γίνεται πολύς λόγος σήμερα για τις «σφαίρες επιρροής» στην παγκόσμια πολιτική. Τι είναι αυτές οι σφαίρες;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επικαλεστεί το δικαίωμά τους να «κυριαρχούν στο Δυτικό Ημισφαίριο» για να δικαιολογήσουν τη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο και τις απειλές τους κατά της Γροιλανδίας. Καθώς η Ρωσία συνεχίζει τη στρατιωτική της εκστρατεία για την εισβολή στην Ουκρανία και οι φιλοδοξίες της κινεζικής κυβέρνησης απέναντι στην Ταϊβάν αυξάνονται, τίθεται το ερώτημα εάν το διεθνές σύστημα βιώνει μια επιστροφή στο δίκαιο του ισχυρότερου και την άνοδο των σφαιρών επιρροής.

«Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ μίλησε στις κάμερες του κόσμου το Σάββατο 3 Ιανουαρίου για το ότι «δεν θα αμφισβητηθεί ποτέ ξανά η κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών στο Δυτικό Ημισφαίριο», μετά τη νυχτερινή επιχείρηση των αμερικανικών δυνάμεων στην πρωτεύουσα της Βενεζουέλας, Καράκας, για τη σύλληψη του Προέδρου Νικολάς Μαδούρο.»

Αυτή η ομιλία αποτελεί ρητή αναφορά στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ που δημοσιεύθηκε στα τέλη του 2025, η οποία βασίζεται ρητά στην κληρονομιά του «Δόγματος Μονρόε», μιας πολιτικής που ξεκίνησε ο πέμπτος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέιμς Μονρόε, το 1823, βασισμένη στην αρχή ότι η Λατινική Αμερική θα πρέπει να αποτελεί σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ, εκτός ορίων για ξένες δυνάμεις.

Λίγο μετά από αυτήν την παρέμβαση, η οποία παραβίασε το διεθνές δίκαιο, οι ΗΠΑ απείλησαν να καταλάβουν τη Γροιλανδία, ένα νησί που ο Τραμπ θεωρεί ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια της χώρας του. Αυτοί οι ισχυρισμοί δεν διαφέρουν από εκείνους που χρησιμοποίησε ο Βλαντίμιρ Πούτιν για να δικαιολογήσει την εισβολή στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος πρόεδρος δεν έχει κρύψει την επιθυμία του να επαναφέρει την επιρροή της Μόσχας στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες.

Ενώ η Κίνα θεωρεί την «επανένωση» με την Ταϊβάν στρατηγική και ιστορική αναγκαιότητα, ένας αυξανόμενος αριθμός ειδικών μιλά για μια επιστροφή σε έναν κόσμο διαιρεμένο σε «σφαίρες επιρροής» που κυριαρχείται από αυτοκρατορίες και όπου επικρατεί το δίκαιο του ισχυρότερου.

Παρακάτω απαντάμε σε έξι ερωτήσεις, μοιράζοντας τις απόψεις ενός ειδικού, συνοψίζοντας τις πιο σημαντικές πληροφορίες για την κατανόηση των διαστάσεων του θέματος.

Για τι ακριβώς μιλάμε;

Ο Σεντρίκ Ντουπόντ (Cédric Dupont), καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Ινστιτούτο Μεταπτυχιακών Σπουδών της Γενεύης, εξήγησε ότι «όταν μιλάμε για σφαίρες επιρροής, εννοούμε ό,τι υπήρχε πριν από την τρέχουσα παγκόσμια τάξη, δηλαδή πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα, όταν ο κόσμος ήταν χωρισμένος σε αυτοκρατορίες».

Πρόσθεσε ότι «αυτό το σύστημα, στο οποίο δεν γίνεται σεβαστή η κυριαρχία των κρατών, είναι ασυμβίβαστο με την τρέχουσα παγκόσμια τάξη που βασίζεται στο διεθνές δίκαιο. Εάν ένα κράτος θεωρεί, για λόγους που σχετίζονται με την οικονομική ή στρατιωτική ασφάλεια, ότι χρειάζεται να παρέμβει στην περιοχή του, το κάνει χωρίς να ακούσει τη γνώμη κανενός άλλου μέρους. Είναι προφανές ότι κάθε μέρος θα συμπεριφερθεί με τον ίδιο τρόπο εντός της σφαίρας επιρροής του».

Αυτό βλέπουμε σήμερα;

Ο Ντουπόν πιστεύει ότι «η επιθυμία του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να ελέγξει τη Βενεζουέλα είναι στην πραγματικότητα σύμφωνη με την πολιτική των σφαιρών επιρροής. Αλλά μένει να δούμε αν οι άλλες μεγάλες δυνάμεις, η Κίνα και η Ρωσία, αποδέχονται πραγματικά ότι κάθε μέρος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στη σφαίρα επιρροής του».

Το Πεκίνο και η Μόσχα καταδίκασαν την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, θεωρώντας την και οι δύο παραβίαση της κυριαρχίας. Ωστόσο, ούτε η Κίνα, η οποία έχει επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια στη Βενεζουέλα, ούτε η Ρωσία, στενός σύμμαχος του καθεστώτος, έχουν παρέμβει στρατιωτικά. Αποτελεί αυτό εν λευκώ άδεια για τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Ο Ντουπόν δήλωσε ότι «η Ρωσία, η οποία έχει εξαντληθεί από τον τετραετή πόλεμο στην Ουκρανία, δεν είχε τους πόρους για να βοηθήσει τη Βενεζουέλα», υποστηρίζοντας ότι η συγκρατημένη αντίδραση της Μόσχας δεν πρέπει να ερμηνευθεί ως αντανάκλαση καλής θέλησης προς την Ουάσιγκτον, αλλά μάλλον ως αναγνώριση ότι η Ρωσία θα επικεντρωθεί στη σφαίρα επιρροής της.

Όσο για την Κίνα, ίσως θα ήταν πιο συνετό να παρατηρήσει πώς θα αντιδρούσε εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτίθεντο στο Ιράν, από το οποίο εισάγουν το 13% του πετρελαίου τους. Ο Ντουπόν σημείωσε ότι «το Πεκίνο ενεργεί ρεαλιστικά. Τα κύρια συμφέροντά του στη Λατινική Αμερική δεν επικεντρώνονται στη Βενεζουέλα, επομένως δεν υπήρχε πραγματικό κόστος για τη μη παρέμβασή του».

Γιατί επιστρέφουμε στο δίκαιο του ισχυρότερου;

Ο Ντουπόν υποστήριξε ότι «η επιστροφή των σφαιρών επιρροής είναι το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής μηδενικού αθροίσματος, την οποία συμμερίζονται κυρίως ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Βλαντιμίρ Πούτιν», μια στρατηγική που βασίζεται στη λογική ότι τα κέρδη οποιασδήποτε δύναμης είναι αναπόφευκτα απώλειες για μια άλλη.

Σύμφωνα με τον ειδικό διεθνών σχέσεων, αυτή η προσέγγιση δεν ευνοείται από τον Κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος προτιμά να κάνει εμπόριο με όσο το δυνατόν περισσότερους εταίρους.

Πρόσθεσε ότι η επιστροφή σε αυτή τη λογική οφείλεται στην αναγνώριση ότι οι πόροι της Γης είναι περιορισμένοι, συμπεριλαμβανομένων των ορυκτών καυσίμων όπως ο άνθρακας, το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, καθώς και των σπάνιων ορυκτών, και ότι ορισμένες χώρες δεν θα μπορέσουν να επιτύχουν ανάπτυξη στο μέλλον, παρά την τεχνολογική πρόοδο, η οποία ωθεί τις δυνάμεις να ακολουθήσουν μια «αρπακτική» συμπεριφορά.

Ποια είναι τα όρια αυτής της προσέγγισης στις διεθνείς σχέσεις;

Ο όρος «περιοχές επιρροής» χρησιμοποιείται συνήθως στα μέσα ενημέρωσης, αλλά δεν αντικατοπτρίζει με ακρίβεια την τρέχουσα κατάσταση.

Δεν υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα περιοριστούν στην Αμερική.

Ο Σεντρίκ Ντουπόντ σχολίασε:

«Η Ουάσιγκτον δεν θα εγκαταλείψει ποτέ τη Μέση Ανατολή», επισημαίνοντας το υψηλής ποιότητας πετρέλαιο της περιοχής και την παρουσία συμμάχων όπως το Ισραήλ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης συμφέρον να κρατήσουν την Ταϊβάν, τον μεγαλύτερο παραγωγό ημιαγωγών στον κόσμο, εκτός της σφαίρας επιρροής της Κίνας.

Από την άλλη πλευρά, η Λόρενς Νάρντον /Laurence Nardon, ειδικός σε αμερικανικές υποθέσεις στο Γαλλικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων, επεσήμανε ότι «πρέπει να γίνει διάκριση μεταξύ των περιοχών πολιτικής επιρροής και των περιοχών οικονομικής επιρροής, οι οποίες δεν επικαλύπτονται στον χάρτη· όταν εξετάζουμε τις οικονομικές σχέσεις, παρατηρούμε ότι σε χώρες που η Ουάσινγκτον πιστεύει ότι κυριαρχεί, το Πεκίνο έχει στην πραγματικότητα το πάνω χέρι».

Έτσι, η Κίνα έχει γίνει ο σημαντικότερος οικονομικός εταίρος για μια σειρά από χώρες της Νότιας Αμερικής, συμπεριλαμβανομένων της Βραζιλίας, της Χιλής και του Περού. Η Πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος», η οποία χρηματοδοτεί την ανάπτυξη υποδομών μέσω διμερών δανείων, έχει επίσης ριζώσει σε αυτές τις χώρες.

Μπορεί ένας τέτοιος κόσμος να είναι σταθερός;

Η Νάρντον υποστηρίζει ότι «ένας κόσμος που διέπεται από σφαίρες επιρροής δεν είναι καθόλου σταθερός. Οι δυνάμεις βρίσκονται σε μια συνεχή κατάσταση έντασης και έλξης, καθώς θέλουν να επιβληθούν στην περιοχή τους, και πάντα θα υπάρχει αντίσταση».

Είπε: «Οι σφαίρες επιρροής θα συγκρουστούν μεταξύ τους. Τον 19ο αιώνα, ο όρος αυτός χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει τις αποικιακές δυνάμεις, καθεμία από τις οποίες επέβαλε τους δικούς της κανόνες, και οι αποικιοκρατούμενες χώρες δεν είχαν πραγματικό περιθώριο ελιγμών. Είναι σαφές σήμερα ότι η Ουκρανία αντιστέκεται, όπως και η Ταϊβάν, και οι χώρες της Λατινικής Αμερικής θα αντισταθούν με τη σειρά τους».

Ποιος είναι ο ρόλος των Ηνωμένων Εθνών;

Τα Ηνωμένα Έθνη, αποδυναμωμένα κυρίως από μια κρίση προϋπολογισμού και ρευστότητας, φαίνονται ανίσχυρα απέναντι στις ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες των μεγάλων δυνάμεων.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας, το οποίο η Κίνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ρωσία μπορούν να παραλύσουν ανά πάσα στιγμή χρησιμοποιώντας το δικαίωμα βέτο που έχουν, δεν μπόρεσε να αποτρέψει την εισβολή στην Ουκρανία, να συλλάβει τον Νικολάς Μαδούρο ή ακόμα και να αντιδράσει σε οποιοδήποτε από αυτά τα γεγονότα.

Ο Σεντρίκ Ντουπόντ δήλωσε: «Σημαίνει αυτό το τέλος του οργανισμού ή θα πρέπει τώρα να αποσυρθεί από τα ζητήματα ασφαλείας και να επικεντρωθεί αποκλειστικά σε οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα; Αυτό είναι ένα ανοιχτό ερώτημα».

Μετά την αποχώρησή της από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας και το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η Ουάσινγκτον ανακοίνωσε πρόσφατα την αποχώρησή της από δεκάδες άλλες υπηρεσίες του ΟΗΕ. Έχει επίσης μειώσει δραστικά τις συνεισφορές της σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της ανθρωπιστικής βοήθειας, ενώ ιστορικά ήταν ο μεγαλύτερος δωρητής του οργανισμού.

Η Λόρενς Νάρντον αναγνωρίζει ότι «τα Ηνωμένα Έθνη περνούν μια δύσκολη περίοδο, είτε σε πολυμερείς θεσμούς είτε σε εξειδικευμένους οργανισμούς. Σήμερα, μόνο η φιλελεύθερη Ευρώπη παραμένει προσηλωμένη στη διατήρηση της παγκόσμιας τάξης όπως υπάρχει τις τελευταίες οκτώ δεκαετίες, με σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, την κρατική κυριαρχία, την ισότητα μεταξύ των χωρών και την ισότιμη εκπροσώπηση όλων εντός των Ηνωμένων Εθνών».

Ο Τραμπ ανακοίνωσε την ίδρυση ενός «Συμβουλίου Ειρήνης» κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας και το παρουσίασε ρητά ως εναλλακτική λύση στα Ηνωμένα Έθνη. Οι χώρες που επιθυμούν να αποκτήσουν μόνιμη έδρα σε αυτό πρέπει να καταβάλουν τέλος ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων.

Helen James / swissinfo.ch

—

Η κεμαλική Cumhuriyet, που εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την οπτική κύκλων προσκείμενων στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), παρουσιάζει την ελληνοαμερικανική συμφωνία για έρευνες υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης ως στρατηγικό πλήγμα στην ίδια τη λογική της "Γαλάζιας Πατρίδας" και ως αποτέλεσμα λαθών της Άγκυρας τα προηγούμενα χρόνια.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η Ελλάδα υπέγραψε στις 16 Φεβρουαρίου συμφωνία με κοινοπραξία υπό την αμερικανική Chevron για έρευνες σε τέσσερις θαλάσσιες περιοχές στην Ανατολική Μεσόγειο, δύο εκ των οποίων επικαλύπτονται με ζώνες που η Τουρκία θεωρεί ότι εμπίπτουν στο παράνομο μνημόνιο οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών που υπέγραψε με τη Λιβύη το 2019. Ο ενεργειακός αναλυτής Αλί Αρίφ Ακτούρκ ερμηνεύει την κίνηση αυτή ως σαφές μήνυμα ότι οι ΗΠΑ "δεν λαμβάνουν υπόψη" το δόγμα της "Γαλάζιας Πατρίδας", ενώ υπενθυμίζεται ότι το αφήγημα αυτό άρχισε να προβάλλεται επιθετικά ακριβώς μετά τη συμφωνία Άγκυρας–Τρίπολης.

Το δημοσίευμα στέκεται ιδιαίτερα στην ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, την οποία χαρακτηρίζει αντιφατική: από τη μία υποστηρίζει ότι οι έρευνες νότια της Κρήτης "δεν επηρεάζουν άμεσα" τις τουρκικές θαλάσσιες δικαιοδοσίες, από την άλλη τις καταγγέλλει ως αντίθετες τόσο με το μνημόνιο του 2019 όσο και με τις συντεταγμένες που έχει αποστείλει η Λιβύη στον ΟΗΕ τον Μάιο του 2025. Η Cumhuriyet επισημαίνει ότι αυτή η διατύπωση θολώνει τη στάση της Άγκυρας και θέτει ερωτήματα για τη συνέπεια της τουρκικής πολιτικής.

Κεντρικό ρόλο στο άρθρο έχει η ανάλυση του ειδικού σε θέματα εξωτερικής πολιτικής Αϊντίν Σεζέρ, ο οποίος αποδομεί συνολικά το δόγμα της "Γαλάζιας Πατρίδας" και θεωρεί το μνημόνιο με τη Λιβύη "αυτοκτονική" κίνηση. Υποστηρίζει ότι ο "βυθός" και η υφαλοκρηπίδα, όπου υπάρχουν υδρογονάνθρακες και περιορισμένα δικαιώματα εκμετάλλευσης, δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως "πατρίδα", σε αντίθεση με τα χωρικά ύδατα, που είναι ο πραγματικός χώρος πλήρους κυριαρχίας. Κατά τον Σεζέρ, με την υπογραφή της συμφωνίας του 2019 η Τουρκία "έσπασε" ένα ευνοϊκό για την ίδια status quo στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου μέχρι τότε Ελλάδα και Αίγυπτος δεν μπορούσαν να καταλήξουν σε οριοθέτηση, και άνοιξε τον δρόμο για την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία που "κλείδωσε" τον 28ο μεσημβρινό ως όριο και περιόρισε τις τουρκικές διεκδικήσεις δυτικά.

Ο Σεζέρ περιγράφει εκτενώς και το πολιτικό–ιστορικό υπόβαθρο της τουρκικής εμπλοκής στη Λιβύη: από τη χρηματοδότηση των δυνάμεων των "Αδελφών Μουσουλμάνων" το 2011–2012, μέχρι την υπογραφή, μέσα σε μία ημέρα, τόσο της στρατιωτικής συμφωνίας όσο και του μνημονίου θαλασσίων ζωνών με την κυβέρνηση της Τρίπολης, το οποίο όμως δεν εγκρίθηκε ποτέ από το κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης. Τονίζει ότι η Άγκυρα "πώλησε" στο εσωτερικό της κοινής γνώμης τη συμφωνία ως νομικά θεμελιωμένη στην αναγνώριση της κυβέρνησης της Τρίπολης από τον ΟΗΕ, κάτι που ο ίδιος αμφισβητεί, ενώ υπογραμμίζει πως η Τουρκία αποφεύγει το Διεθνές Δικαστήριο ακριβώς επειδή τα επιχειρήματά της στο Αιγαίο είναι πολιτικά και όχι νομικά.

Το άρθρο συνδέει τη συμφωνία του 2019 με τη συνολική επιδείνωση των σχέσεων Άγκυρας–ΕΕ, επισημαίνοντας ότι, καθώς Ελλάδα και Κύπρος είναι κράτη–μέλη, οι θαλάσσιες διεκδικήσεις τους μετατρέπονται αυτομάτως σε εξωτερικά σύνορα της Ένωσης. Ο Σεζέρ αναφέρει ότι από το 2019 και μετά, σε κάθε Σύνοδο Κορυφής, η ΕΕ "τραβά το αυτί" της Τουρκίας για τη συμπεριφορά της στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ η παράλληλη σύγκρουση με Κύπρο και η ύπαρξη βρετανικών βάσεων με δικές τους θαλάσσιες ζώνες καθιστούν ακόμη πιο περίπλοκη τη θέση της Άγκυρας.

Τέλος, η Cumhuriyet δίνει ιδιαίτερο βάρος στο μήνυμα που εκπέμπει η εμπλοκή της Chevron, μιας εταιρείας που δραστηριοποιείται ήδη σε Κύπρο και νότια της Ελλάδας και έχει σχέσεις συνεργασίας και με την Τουρκία. Ο Σεζέρ σημειώνει ότι με τη νέα συμφωνία η Ουάσιγκτον, μέσω Chevron, δείχνει καθαρά ότι δεν αναγνωρίζει στην πράξη το τουρκο–λιβυκό μνημόνιο και ότι η εποχή της επιθετικής ρητορικής περί "Γαλάζιας Πατρίδας" έχει τελειώσει, με τους επικριτές της να αισθάνονται πλέον δικαιωμένοι.

Π.Κ. capital.gr

Η τουρκική εφημερίδα Aydınlık καταγγέλλει ότι τα οθωμανικά–τουρκικά μνημεία στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στα Δωδεκάνησα και τη Δυτική Θράκη, αφήνονται στην εγκατάλειψη και σταδιακά εξαφανίζονται, παρουσιάζοντάς το ως συνειδητή πολιτική που στοχεύει τόσο στην ιστορική μνήμη όσο και στην τουρκική ταυτότητα των μουσουλμανικών κοινοτήτων.

Το θέμα της εκδήλωσης

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, αφορμή είναι μια εκδήλωση που διοργάνωσε στη Σμύρνη το ROİSDER (οργάνωση που φέρει την ονομασία "Τουρκοι της Ρόδου, της Κω και των Δωδεκανήσων") και το Παράρτημα Σμύρνης του "Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων της Δυτικής Θράκης".

Η εκδήλωση είχε τίτλο "Τα τουρκικά αρχιτεκτονικά έργα στην Ελλάδα που έχουν αφεθεί στη φθορά του χρόνου" και πραγματοποιήθηκε στις 16 Φεβρουαρίου στο κέντρο "Sancar Maruflu Sivil Toplum Yerleşkesi".

Τι υποστηρίζει η Νεβάλ Κονουκ Χαλατσόγλου

Κεντρική ομιλήτρια ήταν η αναπληρώτρια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μαρμαρά, Νεβάλ Κονουκ Χαλατσόγλου, η οποία ισχυρίστηκε ότι τα πολιτιστικά και αρχιτεκτονικά μνημεία της οθωμανικής περιόδου στην Ελλάδα "σταδιακά εξαφανίζονται".

Κατά την ίδια, η "εξάλειψη" αυτών των μνημείων οφείλεται σε δύο λόγους: πρώτον, επειδή συμβολίζουν την οθωμανική–τουρκική κυριαρχία και υπενθυμίζουν την ήττα και αποχώρηση της Ελλάδας από τη Μικρά Ασία, και δεύτερον, επειδή η καταστροφή τους αποσκοπεί –κατά την άποψή της– στη διακοπή της ιστορικής συνέχειας των εκεί τουρκικών/μουσουλμανικών κοινοτήτων, ώστε "να ξεχάσουν το παρελθόν τους" και να πληγεί η τουρκική τους ταυτότητα.

Η οπτική για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Η Χαλατσόγλου παρουσιάζει τη σταδιακή απώλεια των μνημείων όχι ως απλή φθορά του χρόνου, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας "πολιτισμικού αφανισμού".

Στο ρεπορτάζ αυτό συνδέεται με τον σχηματισμό της σύγχρονης ελληνικής εθνικής ταυτότητας, η οποία –κατά την Aydınlık– θεωρείται ότι επιδιώκει να αποσυνδεθεί από την οθωμανική κληρονομιά.

Παρέμβαση του προέδρου του ROİSDER

Ο πρόεδρος του ROİSDER, καθηγητής Μουσταφά Καϊμακτσί, δηλώνει ότι τα οθωμανικά–τουρκικά μνημεία στην Ελλάδα αποτελούν "κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας" και πως η εγκατάλειψή τους συνιστά και "έγκλημα κατά της ανθρωπότητας" λόγω της υπονόμευσης της πολιτισμικής ποικιλομορφίας.

Καλεί την Ελλάδα να αποδεχθεί την πρόταση της τουρκικής υπηρεσίας TİKA για κοινά προγράμματα αποκατάστασης, υποστηρίζοντας ότι τα μνημεία πρέπει να αποκατασταθούν "σύμφωνα με την αυθεντική τους μορφή" και να αποκτήσουν νέες, κατάλληλες χρήσεις μέσα από διακρατικές συμφωνίες.

ΠΚ capital.gr

Η ανάπτυξη από την Τουρκία μαχητικών αεροσκαφών F-16 στη Σομαλία, δεν ισοδυναμεί μόνο για την προστασία των τουρκικών επενδύσεων.

Είναι πιθανό ότι αυτό αποτελεί μέρος των προετοιμασιών της Τουρκίας για μια εκστρατεία κατά της Σομαλιλάνδης που θα διεξαχθεί υπό τη σημαία του νεοσύστατου «Ισλαμικού ΝΑΤΟ» που σχηματίζεται ραγδαία γύρω από τη Σαουδική Αραβία.

Το Middle East Eye ανέφερε ότι η ανάπτυξη τριών F-16 από την Turkiye στο Μογκαντίσου «στοχεύει στην προστασία των τουρκικών επενδύσεων σε ενέργεια και διαστημικά λιμάνια».

Επικαλέστηκε επίσης μια επίσημη τουρκική δήλωση που επιβεβαιώνει την εδαφική ακεραιότητα της Σομαλίας εν μέσω της αναγνώρισης της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ και δεσμεύεται για υποστήριξη στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, υπονοώντας ότι σχεδιάζει να διαδραματίσει μεγαλύτερο ρόλο σε τέτοιες αποστολές εκεί. Το μέσο πρόσθεσε ότι η Turkiye διαθέτει ήδη οπλισμένα drones και επιθετικά ελικόπτερα στο Μογκαντίσου.

Το άρθρο τονίζει ότι «η Τουρκία λειτουργεί πλέον μια μεγάλη στρατιωτική βάση στο Μογκαντίσου, ενώ τουρκικές εταιρείες διαχειρίζονται τόσο το αεροδρόμιο όσο και το λιμάνι της πόλης. Η Άγκυρα έχει επίσης εκπαιδεύσει χιλιάδες Σομαλούς στρατιώτες, που αντιπροσωπεύουν περίπου το ένα τρίτο του σομαλικού στρατού, τόσο στην Τουρκία όσο και στη βάση της στο Μογκαντίσου, γνωστή ως Turksom».

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η Τουρκία φέρεται να λαμβάνει το επιβλητικό 90% των εσόδων της Σομαλίας από υπεράκτιες δραστηριότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου βάσει ασύμμετρης συμφωνίας που έχει υπογράψει το καλοκαίρι του 2024.

De facto τουρκικό προτεκτοράτο

Συνολικά, αυτή η συλλογή γεγονότων υποδηλώνει πειστικά ότι η Σομαλία έχει γίνει de facto τουρκικό προτεκτοράτο, γεγονός που αυξάνει τα διακυβεύματα στην αντιπαλότητα της Τουρκίας με το Ισραήλ μετά την αναγνώριση από αυτό, της Σομαλιλάνδης.

Ενώ ορισμένοι αρνούνται ότι υπάρχει τέτοια αντιπαλότητα, δεδομένου ότι η Τουρκία συνέχισε να επιτρέπει στο αζερικό πετρέλαιο να διαμετακομίζει το έδαφός της προς το Ισραήλ καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου της Γάζας, αυτό είναι εξίσου ανέντιμο με τον ισχυρισμό ότι η Ρωσία και το ΝΑΤΟ δεν είναι αντίπαλοι επειδή η Ρωσία εξακολουθεί να πουλάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο στα ευρωπαϊκά μέλη του μπλοκ.

Απειλή κατά της Σομαλιλάνδης

Προχωρώντας μετά την διευκρίνιση αυτής της σημαντικής λεπτομέρειας, είναι επομένως πιθανό η ανάπτυξη F-16 της Τουρκίας στο Μογκαντίσου να αποτελεί μέρος των προετοιμασιών της για μια στρατιωτική εκστρατεία εναντίον της Σομαλιλάνδης, της οποίας η Άγκυρα θεωρεί δικά της υπεράκτια πετρελαιοπηγή και φυσικό αέριο μετά τη συμφωνία της με το Μογκαντίσου.

Για να αποφευχθεί οποιαδήποτε παρεξήγηση, μια τέτοια εκστρατεία μπορεί να μην είναι άμεση ή αναπόφευκτη, αλλά παρόλα αυτά εκτιμήθηκε τον περασμένο μήνα ότι « το αναδυόμενο «ισλαμικό ΝΑΤΟ» μπορεί σύντομα να θέσει στο στόχαστρο τη Σομαλιλάνδη ».

Η ουσία είναι ότι η συμμαχία της Τουρκίας με τη Σομαλία θα μπορούσε να συνδυαστεί με τη φερόμενη ως σχεδιαζόμενη συμμαχία της Σαουδικής Αραβίας με τη Σομαλία και την Αίγυπτο, καθώς και με τη συμμαχία του περασμένου Σεπτεμβρίου με το Πακιστάν, το οποίο είναι επίσης σύμμαχο με την Τουρκία και πέρυσι σύναψε το δικό του σύμφωνο ασφαλείας με τη Σομαλία, για να δημιουργηθεί μια συμμαχία κατά της Σομαλιλάνδης.

Συμβολικό πλήγμα στο Ισραήλ

Και οι πέντε βρίσκονται σε αντίθεση με το Ισραήλ για διάφορους λόγους, επομένως έχουν κοινό πολιτικό συμφέρον να βοηθήσουν τη Σομαλία να ανακτήσει τη Σομαλιλάνδη, προκειμένου να καταφέρει ένα συμβολικό πλήγμα στο εβραϊκό κράτος με αυτά τα μέσα.

Οι ΗΠΑ γνωρίζουν όλα αυτά, ειδικά επειδή εξακολουθούν να είναι ο κορυφαίος εταίρος της Σομαλίας στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, παρά τα σκληρά σχόλια του Τραμπ για αυτήν και τον λαό της, αλλά οι ΗΠΑ δεν έχουν ακόμη αντιδράσει σε αυτή την αναδυόμενη αντι-σομαλιλάνδη συμμαχία ούτε στην ανάπτυξη F-16 της Τουρκίας στη Σομαλία. Αυτό υποδηλώνει σιωπηρή έγκριση (τουλάχιστον προς το παρόν), η οποία κινδυνεύει να οδηγήσει σε δίλημμα ασφαλείας μεταξύ του «ισλαμικού ΝΑΤΟ» και της ηπειρωτικής Αιθιοπίας, της οποίας ο ηγέτης θέλει να διαφοροποιηθεί από την εξάρτηση της χώρας του από το Τζιμπουτί για πρόσβαση στη θάλασσα.

Το Τζιμπουτί μπορεί να θεωρηθεί μέρος αυτού του μπλοκ δεδομένων των πρόσφατων λιμενικών συμφωνιών του με τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο , ενώ η Ερυθραία και το Σουδάν έχουν ήδη συμμαχήσει με την Αίγυπτο, η οποία έχει επίσης στρατεύματα στη Σομαλία με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι αναδύεται μια περιφερειακή συμμαχία εναντίον της Σομαλιλάνδης, της οποίας η πιθανή ανακατάληψη από το de facto σομαλικό προτεκτοράτο της Τουρκίας θα οδηγούσε στον έλεγχο αυτού του μπλοκ από την μόνη εναλλακτική οδό της Αιθιοπίας προς τη θάλασσα, κάτι που θα μπορούσε στη συνέχεια να οδηγήσει στην υποταγή της σε αυτήν, εάν συμβεί αυτό.

—

Η δυσαρέσκεια των πολιτών αφορά τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι τα ιδεώδη του.

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ. Προτιμότερη της δημοκρατίας θεωρεί σε ορισμένες περιπτώσεις τη δικτατορία ένας στους πέντε Ευρωπαίους πολίτες, σύμφωνα με σφυγμομέτρηση της εταιρείας AboutPeople για λογαριασμό του προοδευτικού ινστιτούτου Progressive Lab, σε Ελλάδα, Γαλλία, Σουηδία, Βρετανία και Ρουμανία. Η έρευνα διαπίστωσε δυσαρέσκεια με τον τρόπο που ασκείται το δημοκρατικό πολίτευμα και όχι τόσο με την έννοια της δημοκρατίας, όπως επισημαίνει το περιοδικό Politico. Το 76% των Ελλήνων εξέφρασε τέτοια δυσαρέσκεια, με το ποσοστό αυτό να είναι 68% στη Γαλλία, 66% στη Ρουμανία, 42% στη Βρετανία και 32% στη Σουηδία.

«Χώρες όπως η Ρουμανία, που βίωσαν ταχεία οικονομική ανάπτυξη, δεν μοιάζουν να εμπιστεύονται περισσότερο τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Εύπορες χώρες, όπως η Σουηδία, βλέπουν τους δημοκρατικούς θεσμούς να υφίστανται πίεση και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς αυτούς να υποχωρεί. Η Γαλλία και σε μικρότερο βαθμό η Βρετανία βρίσκονται σε βαθιά κρίση. Η Ελλάδα μοιάζει να ακροβατεί άβολα μεταξύ γενικευμένης κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς και νεφελώδη πίστη στα δημοκρατικά ιδεώδη», λέει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, στη Βρετανία.

Ποσοστό 22% των ερωτηθέντων είπε ότι σε κάποιες περιπτώσεις η δικτατορία είναι προτιμότερη, ενώ 26% είπαν ότι συμφωνούν με το παρακάτω: «Αν υπήρχε ικανός και αποτελεσματικός ηγέτης στη χώρα μου, δεν θα με ενοχλούσε εάν περιόριζε τα δημοκρατικά δικαιώματα και δεν ήταν αναγκασμένος να λογοδοτεί στους πολίτες για τις πράξεις του». Η αντίδραση σε κάθε πρόταση αυταρχικής διακυβέρνησης παραμένει ωστόσο ισχυρή, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση. Ποσοστό 69% των ερωτηθέντων απέρριψε διαρρήδην δικτατορική πρόταση. «Οι πολίτες δεν απορρίπτουν άκριτα το δημοκρατικό πολίτευμα. Εκφράζουν όμως τη δυσαρέσκειά τους με τον τρόπο λειτουργίας του και τιμωρούν τις ελίτ απορρίπτοντας το κατεστημένο», λέει ο βοηθός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Θράκης, Γιώργος Σιακάς.

Για τους θεσμούς

Σε ό,τι αφορά την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, την Ευρωπαϊκή Ενωση εμφανίζονται να εμπιστεύονται 43% των ερωτηθέντων, με τα μέσα ενημέρωσης να θεωρούνται αξιόπιστα από το 27% των πολιτών και τα πολιτικά κόμματα από το 24%. Το ένα τρίτο των ερωτηθέντων εξέφρασε τη διαφωνία του με τη δήλωση ότι η Ακροδεξιά αποτελεί κίνδυνο για τη δημοκρατία. Οι Ελληνες εμφανίσθηκαν να έχουν απομακρυνθεί περισσότερο από τα πολιτικά κόμματα, με το 55% να δηλώνει ότι δεν νιώθει κοντά στο κόμμα που ψήφισε στις τελευταίες εκλογές, ενώ το ποσοστό αυτό είναι 53% στη Ρουμανία, 47% στη Βρετανία, 43% στη Γαλλία και 32% στη Σουηδία.

[iEpikaira: Είχαμε μιλήσει παλαιότερα περί «Πνευματικών Νόμων» που λειτουργούν στην ζωή μας, είτε πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό είτε όχι. Ένας από αυτούς είναι: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας» (παράβ. Ιερεμ. γ'15). Έτσι οι μεν άρχοντες που είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι δε άλλοι που είναι ανάξιοι, αναλαμβάνουν κατά παραχώρηση Θεού. Εν προκειμένω μιλάμε για επιθυμία του λαού να κυβερνάται από δυνάστες... Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: kathimerini.gr