iEpikaira

σχόλιο iΕpikaira

Με ικανοποίηση διαβάζουμε ότι, μετά την συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, Meridiam και Nexans για δημιουργία κοινοπραξίας, δρομολογείται και πάλι η πόντισις του καλωδίου ηλεκτρικής διασυνδέσεως Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ

Με Iκανοποίηση διαβάζουμε ότι, μετά την συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, Meridiam και Nexans για δημιουργία κοινοπραξίας, δρομολογείται και πάλι η πόντισις του καλωδίου ηλεκτρικής διασυνδέσεως Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ (Great Sea Interconnector, GSI), οι εργασίες για το οποίο σταμάτησαν όταν υποχωρήσαμε ατάκτως προ της τουρκικής επιθετικότητος στα ανοικτά της Κάσου.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η άμεσος προώθησις των επομένων βημάτων υπό την νέα μετοχική σύνθεση και υπό την ηγεσία της ισχυρής γαλλικής εταιρείας Meridiam, αλλά και από την επίσης γαλλική Nexans, που εκτελεί το συμβόλαιο κατασκευής και ποντίσεως του καλωδίου, απετέλεσε αντικείμενο τηλεφωνικών διαβουλεύσεων μεταξύ του Νίκου Χριστοδουλίδη, του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Εμμανυέλ Μακρόν.

Δεν είναι όμως η μετοχική σύνθεσις της κοινοπραξίας που θα καθορίσει τις εξελίξεις. Ούτε πρόκειται να έλθουν γαλλικά πολεμικά πλοία να αντιμετωπίσουν τους Τούρκους στο πεδίο. Ότι η Τουρκία θα αντιδράσει πρέπει να το θεωρούμε βέβαιον.

Μετά την φυγή μας από την Κάσο, η Τουρκία έχει «πάρει αέρα» και δεν θα κάνει πίσω επ’ ουδενί. Θα επιμείνει δηλαδή ότι έχει λόγο για την αδειοδότηση του έργου. Ότι θα πρέπει να της ζητηθεί άδεια. Και εδώ τίθεται το ζήτημα ότι άλλο ο επενδυτής και άλλο η προστασία των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Η υπεράσπισίς τους είναι αποκλειστικώς εθνική ευθύνη!

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η Κυβέρνησις δεν θα διαπράξει την πονηρία να αφήσει την γαλλική εταιρεία Meridiam, η οποία πλέον ηγείται του έργου, να ζητήσει σιωπηρώς άδεια από την Τουρκία, ώστε εν συνεχεία να θριαμβολογήσουν ότι κατάφεραν να «ξεκολλήσουν» το έργο. Μπορούν να είναι βέβαιοι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν δεν θα τους αφήσει να επαναπαυθούν. Θα προβάλει παντοιοτρόπως το γεγονός ότι η κυριαρχία του ανεγνωρίσθη από μια εταιρεία που εργάζεται για το ελληνικό Δημόσιο. Θα είναι μια ευκαιρία να καταγάγει τεράστια διπλωματική επιτυχία, που θα απογειώσει το κύρος του μεταξύ των μουσουλμανικών κρατών της Μεσογείου.

Δεν σώζονται τα προσχήματα διά της ιδιωτικοποιήσεως της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Δεν αποτελεί ευθύνη μιάς εταιρείας, πόσω μάλλον γαλλικής, το να επιλέξει από ποιόν θα αδειοδοτηθεί για ένα έργο που εκτελείται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Δεν μπορεί αυτή η εταιρεία να ενεργήσει χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν της το νομικό καθεστώς της χώρας που ανέθεσε το έργο. Δεν μπορεί να πράττει αντιθέτως προς αυτό, ακόμη και αν έχει την σιωπηρά συναίνεση της Κυβερνήσεως. Σε αυτήν την περίπτωση μάλιστα, δεν είναι η εταιρεία, αλλά η Κυβέρνησις που υπέχει σοβαρές ευθύνες, πολιτικές και άλλες.

Να σημειώσουμε επιπροσθέτως ότι η Meridiam δεν μπαίνει απλώς σε ένα έργο το οποίο παρεμποδίζει η Τουρκία. Η εταιρεία έχει σημαντική παρουσία στην τουρκική αγορά. Προετοιμάζεται, σε σύμπραξη με την τουρκική Makyol, να διεκδικήσει τα δικαιώματα λειτουργίας των δύο γεφυρών του Βοσπόρου και ενός εκτεταμένου δικτύου αυτοκινητοδρόμων.

Έχει επίσης σημαντικές επενδύσεις σε δημόσια νοσοκομεία και γενικώς στο τουρκικό σύστημα Υγείας. Είναι δηλαδή ένας οργανισμός που έχει κάθε λόγο να έλθει σε συνδιαλλαγή με την Άγκυρα. Όχι να μετατρέψει μια επένδυση υποδομής σε γεωπολιτική σύγκρουση. Υπό την έννοια αυτή, δεν είναι η εταιρεία στην οποία θα μπορούσε να στηριχθεί η ελληνική Κυβέρνησις για να ασκήσει την εθνική πολιτική που απαιτείται για την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο.

Ούτε η παρουσία της προαναγγέλλει ευρωπαική αναμέτρηση με την Τουρκία. Αντιθέτως, δημιουργεί υποψίες ότι υποκρύπτεται κάποια πρόθεσις συμβιβασμού. Και τούτο θα ήταν ολέθριο και για την Ελλάδα και για την Κύπρο. Ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι ήδη έχει αρχίσει να διαχέεται η φημολογία ότι πλέον το έργο εξυπηρετεί και γαλλικά οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, όχι μόνον ελληνικά.

Τούτο όμως θα κριθεί από την αντίδραση της Τουρκίας όταν η Ελλάς εκδώσει την απαραίτητη NAVTEX. Εκτός εάν η τουρκική άδεια προς την κοινοπραξία έχει ήδη χορηγηθεί.

[iEpikaira: Υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό σχετικά με το πράσινο φως στο καλώδιο και αφορά στα σχέδια των ΗΠΑ για την ευρύτερη περιοχή μας όπως σχολιάστηκαν ΕΔΩ!]

Πηγή: estianews.gr

του Χάλεντ Αμπού Τοάμεχ • 17 Αυγούστου 2026, 5:00 π.μ.

-Παρότι ορισμένοι παρουσιάζουν τη Συμφωνία της Μέκκας ως ένδειξη ότι οι χώρες αναλαμβάνουν επιτέλους την ευθύνη για την άμυνά τους, αντί να βασίζονται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες —όπως κάνει σήμερα η Σαουδική Αραβία—, η συγκεκριμένη διευθέτηση φαίνεται πιθανό να προκαλέσει «ακούσιες συνέπειες».

-Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να ξεχνούν ότι, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το τελευταίο πράγμα που επιθυμούσαν ήταν να διαθέτουν η Ευρώπη και άλλες περιοχές ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις. Πολλοί στη Δύση κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία είχε ουσιαστικά προκαλέσει δύο παγκόσμιους πολέμους μέσα σε έναν αιώνα και ότι, γενικότερα, δυσκολευόταν να συνυπάρξει ειρηνικά με τους άλλους. Η προστασία των συμμάχων μπορεί να είναι δαπανηρή για τις ΗΠΑ, αλλά η μη προστασία τους θα μπορούσε να κοστίσει πολύ περισσότερο.

-Το ίδιο ισχύει και για μια συμμαχία όπως η Συμφωνία της Μέκκας. Εκ πρώτης όψεως, η συμμαχία Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας θα μπορούσε να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να μοιραστούν το αμυντικό βάρος. Μακροπρόθεσμα, όμως, το σύμφωνο ενδέχεται να καταλήξει να δημιουργήσει ένα πολύ μεγαλύτερο βάρος για την άμυνα.

-Οι χώρες που συμμετέχουν στη Συμφωνία της Μέκκας δεν μετατρέπονται κατ’ ανάγκην σε εχθρούς της Αμερικής. Θα μπορούσαν, ωστόσο, να ενεργήσουν εναντίον των συμφερόντων των ΗΠΑ και της Δύσης.

-Η Σαουδική Αραβία, η οποία ενδεχομένως εξέταζε την ένταξή της στις Συμφωνίες του Αβραάμ, αλλά πάντοτε προέβαλλε κάποιον όρο που καθιστούσε μια συμφωνία πρακτικά απαράδεκτη, και στην οποία μόλις επετράπη από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να εμπλουτίζει ουράνιο για πυρηνικούς αντιδραστήρες, επέλεξε να συνάψει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία και το Πακιστάν — δύο χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις τηρούν έντονα αντιισραηλινές θέσεις.

-Η ανησυχία, επομένως, είναι ότι μια ολοένα ισχυρότερη Τουρκία επιδιώκει να μετατρέψει τη διεύρυνση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της σε περιφερειακή ηγεμονία, υιοθετώντας ταυτόχρονα επιθετική στάση απέναντι στο Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα.

-Εάν, για παράδειγμα, η Τουρκία παραλάβει από τις Ηνωμένες Πολιτείες τα μαχητικά αεροσκάφη τεχνολογίας stealth F-35 που επιδιώκει να αποκτήσει και στη συνέχεια επιτεθεί στο Ισραήλ, με το Ισραήλ να ανταποδίδει, θα ισχυριστεί τότε το Πακιστάν ότι η Τουρκία «δέχθηκε επίθεση» και θα εξαπολύσει πυρηνικά όπλα εναντίον του Ισραήλ; Μήπως μια τέτοια μακροπρόθεσμη επιδίωξη βρίσκεται στην πραγματικότητα στον πυρήνα του «αμυντικού συμφώνου»;

-Επιπλέον, η Τουρκία διευρύνει ταχύτατα την επιρροή της στη Συρία. Τόσο η Τουρκία όσο και το Κατάρ αποτελούν σημαντικούς συμμάχους της κυβέρνησης του Σύρου προέδρου Αχμέντ αλ-Σάρα, ενώ η Άγκυρα έχει εμπλακεί σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη των νέων ενόπλων δυνάμεων της Συρίας.

-Η Τουρκία τοποθετεί τον εαυτό της ως ηγετική δύναμη ενός ολοένα πιο διεκδικητικού, σουνιτικού και ισλαμιστικού προσανατολισμού συνασπισμού. Το Πακιστάν επιχειρεί να μετατρέψει το καθεστώς του ως πυρηνικής δύναμης σε μεγαλύτερη πολιτική επιρροή, ενώ η Σαουδική Αραβία αποτελεί τον χρηματοδότη τους και έναν δυνητικό εταίρο στον τομέα των πυρηνικών όπλων.

-Ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται στη στρατηγική κατεύθυνση που αντιπροσωπεύει η συμφωνία: αποτελεί απάντηση στην εκλαμβανόμενη υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής, στην αυξανόμενη ισχύ της Τουρκίας και στην αποδυνάμωση των προοπτικών για μια ειρηνική Μέση Ανατολή. Παράλληλα, σηματοδοτεί την ανάδυση ενός νέου περιφερειακού συνασπισμού, τα ηγετικά μέλη του οποίου αντιμετωπίζουν ολοένα περισσότερο το Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα και γενικότερα τη Δύση όχι ως δυνητικούς εταίρους, αλλά ως αντιπάλους.

Η Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας, την οποία υπέγραψαν η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν στις 7 Αυγούστου, θα πρέπει να σημάνει συναγερμό για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Παρότι ορισμένοι την παρουσιάζουν ως ένδειξη ότι οι χώρες αναλαμβάνουν επιτέλους την ευθύνη για την άμυνά τους, αντί να βασίζονται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες —όπως κάνει σήμερα η Σαουδική Αραβία—, η συγκεκριμένη διευθέτηση φαίνεται πιθανό να προκαλέσει «ακούσιες συνέπειες».

Η Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας, την οποία υπέγραψαν η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν στις 7 Αυγούστου, θα πρέπει να αποτελέσει προειδοποιητικό μήνυμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Η συμφωνία προβλέπει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιασδήποτε από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων και έχει παρουσιαστεί από τα συμβαλλόμενα μέρη ως αμιγώς αμυντική. Πακιστανοί και Τούρκοι αξιωματούχοι επιμένουν ότι δεν στρέφεται εναντίον κάποιας συγκεκριμένης χώρας.

Αυτό, ωστόσο, ενδέχεται να μην είναι απολύτως ακριβές — και αποτελεί μόνο μία πτυχή του ζητήματος.

Παρότι ορισμένοι παρουσιάζουν τη Συμφωνία της Μέκκας ως ένδειξη ότι οι χώρες αναλαμβάνουν επιτέλους την ευθύνη για την άμυνά τους, αντί να βασίζονται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες —όπως κάνει σήμερα η Σαουδική Αραβία—, η συγκεκριμένη διευθέτηση φαίνεται πιθανό να προκαλέσει «ακούσιες συνέπειες».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να ξεχνούν ότι, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το τελευταίο πράγμα που επιθυμούσαν ήταν να διαθέτουν η Ευρώπη και άλλες περιοχές ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις. Πολλοί στη Δύση κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία είχε ουσιαστικά προκαλέσει δύο παγκόσμιους πολέμους μέσα σε έναν αιώνα και ότι, γενικότερα, δυσκολευόταν να συνυπάρξει ειρηνικά με τους άλλους. Η προστασία των συμμάχων μπορεί να είναι δαπανηρή για τις ΗΠΑ, αλλά η μη προστασία τους θα μπορούσε να κοστίσει πολύ περισσότερο.

Το ίδιο ισχύει και για μια συμμαχία όπως η Συμφωνία της Μέκκας. Εκ πρώτης όψεως, η συμμαχία Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας θα μπορούσε να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να μοιραστούν το αμυντικό βάρος. Μακροπρόθεσμα, όμως, το σύμφωνο ενδέχεται να καταλήξει να δημιουργήσει ένα πολύ μεγαλύτερο βάρος για την αμερικανική άμυνα.

Εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρουν γενναιόδωρα προστασία έναντι χωρών που απειλούν τη Δύση και τα δυτικά συμφέροντα. Τώρα, μέσω της Συμφωνίας της Μέκκας, τρεις σημαντικές μουσουλμανικές χώρες —δύο μακροχρόνιοι εταίροι των Ηνωμένων Πολιτειών και μία χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ— οικοδομούν ένα περιφερειακό πλαίσιο ασφάλειας που δεν εξαρτάται από την Ουάσιγκτον.

Επί δεκαετίες, η Σαουδική Αραβία θεωρούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες κύριο εγγυητή της ασφάλειάς της. Η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ. Το Πακιστάν διατηρεί μια μακρά και περίπλοκη σχέση ασφαλείας με την Ουάσιγκτον. Τώρα, αυτές οι τρεις χώρες δημιουργούν τον δικό τους μηχανισμό συλλογικής άμυνας.

Ορισμένοι από τους παραδοσιακούς εταίρους της Αμερικής προφανώς δεν εμπιστεύονται πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες ως προστάτη τους. Η Σαουδική Αραβία δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν επιθυμεί πλέον να τοποθετεί όλα τα «αβγά» της ασφάλειάς της στο αμερικανικό καλάθι.

Οι χώρες που συμμετέχουν στη Συμφωνία της Μέκκας δεν μετατρέπονται κατ’ ανάγκην σε εχθρούς της Αμερικής. Θα μπορούσαν, ωστόσο, να ενεργήσουν εναντίον των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης.

Οι σπόροι της σαουδαραβικής δυσπιστίας φυτεύτηκαν πριν από χρόνια. Το 2019, το Ιράν θεωρήθηκε υπεύθυνο για την καταστροφική επίθεση στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις Αμπκάικ και Χουράις της Σαουδικής Αραβίας, η οποία έθεσε προσωρινά εκτός λειτουργίας ένα τεράστιο μέρος της σαουδαραβικής παραγωγής πετρελαίου.

Ωστόσο, η Ουάσιγκτον δεν προχώρησε στη στρατιωτική απάντηση που, όπως φαίνεται, ανέμεναν πολλοί Σαουδάραβες. Σύμφωνα με σχετικές αναφορές, το περιστατικό «κλόνισε την εμπιστοσύνη της Σαουδικής Αραβίας στις Ηνωμένες Πολιτείες». Το Middle East Institute έγραψε ότι η ιρανική επίθεση του 2019 και η απουσία αμερικανικής αντίδρασης «εξάλειψαν ουσιαστικά κάθε εμπιστοσύνη της Σαουδικής Αραβίας στην αμερικανική δέσμευση για την ασφάλειά της».

Η Συμφωνία της Μέκκας φαίνεται να αποτελεί ακόμη μία συνέπεια αυτής της απώλειας εμπιστοσύνης.

Η Σαουδική Αραβία εισφέρει στη νέα συνεργασία τεράστιους οικονομικούς πόρους. Το Πακιστάν προσφέρει στρατιωτική εμπειρία και, κυρίως, είναι η μοναδική χώρα με μουσουλμανική πλειονότητα που διαθέτει πυρηνικά όπλα. Η Τουρκία συνεισφέρει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς του ΝΑΤΟ και μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη εγχώρια αμυντική βιομηχανία.

Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η πυρηνική ομπρέλα του Πακιστάν έχει επεκταθεί ώστε να καλύπτει τη Σαουδική Αραβία ή την Τουρκία. Ούτε σημαίνει ότι οι τρεις χώρες θα εμπλέκονται αυτομάτως σε πόλεμο κάθε φορά που μία από αυτές δέχεται επίθεση. Πράγματι, οι επιχειρησιακές λεπτομέρειες της συμφωνίας παραμένουν ασαφείς.

Ωστόσο, ο πολιτικός συμβολισμός δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Για το Ισραήλ, η εξέλιξη είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, καθώς σημειώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι ελπίδες για εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία φαίνονται περιορισμένες.

Η Σαουδική Αραβία, η οποία ενδεχομένως εξέταζε το ενδεχόμενο να ενταχθεί στις Συμφωνίες του Αβραάμ, αλλά πάντοτε προέβαλλε κάποιον όρο που καθιστούσε μια συμφωνία απαράδεκτη, και στην οποία μόλις επετράπη από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να εμπλουτίζει ουράνιο για πυρηνικούς αντιδραστήρες, επέλεξε να συνάψει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία και το Πακιστάν — δύο χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις τηρούν έντονα αντιισραηλινές θέσεις.

Ο Τζόναθαν Σπάιερ, διευθυντής ερευνών του Middle East Forum, έγραψε ότι πριν από την εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ, στις 7 Οκτωβρίου 2023, ο Σαουδάραβας διάδοχος του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν θεωρούνταν συχνά, μαζί με τους ηγέτες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Μπαχρέιν, μέρος μιας αναδυόμενης ηγεσίας του Κόλπου, η οποία επιδίωκε να υπερβεί τους παραδοσιακούς περιφερειακούς ανταγωνισμούς και να στραφεί προς την οικονομική και τεχνολογική συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης στενότερων σχέσεων με το Ισραήλ.

«Δεν θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο ότι το Ριάντ έχει εγκαταλείψει οριστικά αυτόν τον προσανατολισμό», προειδοποίησε ο Σπάιερ. Παρατήρησε, ωστόσο, ότι στη Μέση Ανατολή μετά την 7η Οκτωβρίου οι στρατιωτικές παράμετροι και οι «θρησκευτικές και πολιτισμικές συμβολικές αφοσιώσεις» έχουν επιστρέψει στο προσκήνιο.

Η Συμφωνία της Μέκκας προσφέρει στη Σαουδική Αραβία το ακριβώς αντίθετο στρατηγικό πλαίσιο, τη στιγμή που η Ουάσιγκτον ήλπιζε ότι η εμβάθυνση της συνεργασίας ΗΠΑ–Σαουδικής Αραβίας στον τομέα της ασφάλειας θα μπορούσε να διευκολύνει την εξομάλυνση των σχέσεων του Ριάντ με το Ισραήλ.

Ο ρόλος της Τουρκίας είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος.

Υπό τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία έχει τοποθετήσει εδώ και χρόνια τον εαυτό της μεταξύ των πλέον εχθρικών αντιπάλων του Ισραήλ. Η Άγκυρα διατηρεί στενές σχέσεις με τη Χαμάς και έχει επανειλημμένα προσφέρει πολιτική υποστήριξη στην τρομοκρατική οργάνωση — όπως τεκμηριώνεται εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Η ανησυχία, επομένως, είναι ότι μια ολοένα ισχυρότερη Τουρκία επιδιώκει να μετατρέψει τη διεύρυνση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της σε περιφερειακή ηγεμονία, υιοθετώντας ταυτόχρονα επιθετική στάση απέναντι στο Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Εάν, για παράδειγμα, η Τουρκία παραλάβει από τις Ηνωμένες Πολιτείες τα μαχητικά αεροσκάφη τεχνολογίας stealth F-35 που επιδιώκει να αποκτήσει και στη συνέχεια επιτεθεί στο Ισραήλ, με το Ισραήλ να ανταποδίδει, θα ισχυριστεί τότε το Πακιστάν ότι η Τουρκία «δέχθηκε επίθεση» και θα εξαπολύσει πυρηνικά όπλα εναντίον του Ισραήλ; Μήπως μια τέτοια μακροπρόθεσμη επιδίωξη βρίσκεται στην πραγματικότητα στον πυρήνα του «αμυντικού συμφώνου»;

Ο Σπάιερ προειδοποιεί ότι η αναδυόμενη σύμπραξη Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας είναι, σε επίπεδο ρητορικής, «από κοινού και ακραία αντιισραηλινή». Επισημαίνει την πρόσφατη έκκληση του Πακιστανού υπουργού Άμυνας Χαουάτζα Ασίφ για τη συγκρότηση ενός ενιαίου ισλαμικού μετώπου εναντίον του Ισραήλ, καθώς και τον ισχυρισμό του Ερντογάν ότι ο σιωνισμός απειλεί τους πάντες. Το σημαντικότερο, σύμφωνα με τον Σπάιερ, είναι ότι η Τουρκία και το Κατάρ συγκαταλέγονται στους «έμπρακτους υποστηρικτές» της Χαμάς.

Επομένως, η Συμφωνία της Μέκκας δεν μπορεί να εξεταστεί απομονωμένα.

Η Τουρκία, επιπλέον, διευρύνει ταχύτατα την επιρροή της στη Συρία. Τόσο η Τουρκία όσο και το Κατάρ αποτελούν σημαντικούς συμμάχους της κυβέρνησης του Σύρου προέδρου Αχμέντ αλ-Σάρα, ενώ η Άγκυρα έχει εμπλακεί σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη των νέων ενόπλων δυνάμεων της Συρίας. Ως εκ τούτου, το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο μιας διευρυνόμενης τουρκικής στρατηγικής παρουσίας, η οποία θα εκτείνεται μέσω της Συρίας στον ευρύτερο σουνιτικό μουσουλμανικό κόσμο και θα υποστηρίζεται από στενότερη στρατιωτική συνεργασία με το πυρηνικά εξοπλισμένο Πακιστάν και από την οικονομική ισχύ της Σαουδικής Αραβίας.

Παράλληλα, η Τουρκία προσθέτει στην εξίσωση προηγμένη στρατιωτική τεχνολογία. Η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ διευρύνουν σταθερά τη συνεργασία τους στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, μεταξύ άλλων στην κατασκευή αεροσκαφών, μη επανδρωμένων αεροχημάτων και άλλων στρατιωτικών συστημάτων. Η σαουδαραβική χρηματοδότηση θα μπορούσε να επιταχύνει σημαντικά αυτά τα προγράμματα.

Η Τουρκία τοποθετεί τον εαυτό της ως ηγετική δύναμη ενός ολοένα πιο διεκδικητικού συνασπισμού με σουνιτικό ισλαμιστικό προσανατολισμό. Το Πακιστάν επιχειρεί να μετατρέψει το καθεστώς του ως πυρηνικής δύναμης σε μεγαλύτερη πολιτική επιρροή, ενώ η Σαουδική Αραβία αποτελεί τον χρηματοδότη τους και έναν δυνητικό εταίρο στον τομέα των πυρηνικών όπλων.

Ακόμη και εάν η Συμφωνία της Μέκκας δεν εξελιχθεί ποτέ σε ένα πραγματικό «ισλαμικό ΝΑΤΟ» και παραμείνει εν μέρει συμβολική, αυτό δεν την καθιστά ακίνδυνη.

Ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται στη στρατηγική κατεύθυνση που αντιπροσωπεύει: αποτελεί απάντηση στην εκλαμβανόμενη υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής, στην αυξανόμενη ισχύ της Τουρκίας και στην αποδυνάμωση των προοπτικών για μια ειρηνική Μέση Ανατολή. Παράλληλα, σηματοδοτεί την ανάδυση ενός νέου περιφερειακού συνασπισμού, τα ηγετικά μέλη του οποίου αντιμετωπίζουν ολοένα περισσότερο το Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα και γενικότερα τη Δύση όχι ως δυνητικούς εταίρους, αλλά ως αντιπάλους.

Ο Χάλεντ Αμπού Τοάμεχ είναι βραβευμένος δημοσιογράφος με έδρα την Ιερουσαλήμ.

Πηγή: gatestoneinstitute.org απόδοση anixneuseis.gr

Γράφει ο Σπυρίδων Κίσσας*

Σύμφωνα με “ελεγχόμενες διαρροές” που βλέπουν το φως της δημοσιότητας στον τουρκικό ηλεκτρονικό τύπο, η πρόσφατη ανακήρυξη δύο «εθνικών θαλάσσιων πάρκων», το ένα στο βόρειο Αιγαίο και το άλλο στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, είναι μόνο “μια γεύση” από αυτά που πρόκειται να ανακοινωθούν τους αμέσως επόμενους μήνες.

Πλέον συγκεκριμένα, τον ερχόμενο Οκτώβριο αναμένεται η νομοθέτηση του νομοσχεδίου που αφορά στη “Γαλάζια Πατρίδα”, το οποίο έχει στόχονα μετατρέψει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας σε εσωτερικό νόμο του τουρκικού κράτους.

Οι βασικοί άξονες του νομοσχεδίου, όπως έχουν διαρρεύσει, περιλαμβάνουν:

α. Δίνεται η δυνατότητα στον Τούρκο Πρόεδρο να ανακηρύσσει μονομερώς Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) έως και τα 200 ναυτικά μίλια, καθώς και θαλάσσιες περιοχές «ειδικού καθεστώτος» για αλιεία και εξορύξεις.

β. Ενσωματώνεται στο εσωτερικό δίκαιο η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο, ενώ για το Αιγαίο διατηρείται το καθεστώς των 6 μιλίων (διατηρώντας παράλληλα την απειλή πολέμου/casus belli).

γ. Θεσμοθετείται το πλαίσιο για τη δημιουργία τουρκικών θαλάσσιων πάρκων και εγκαταστάσεων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (π.χ. αιολικά πάρκα) σε αμφισβητούμενες θαλάσσιες ζώνες.

δ. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα νομικό πλαίσιο που θα δεσμεύει και τις μελλοντικές τουρκικές κυβερνήσεις, ενισχύοντας τη θέση της χώρας σε ενδεχόμενες μελλοντικές διαπραγματεύσεις.

Στα μέσα Απριλίου τρέχοντος έτους (2026), το Εθνικό Κέντρο Ερευνών για τη Θάλασσα και το Ναυτικό Δίκαιο του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, δημοσίευσε την παρακάτω μελέτη για το Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό της χώρας:

Ο χάρτης, πάνω στον οποίο όπως φαίνεται βασίζεται εν πολλοίς το νομοσχέδιο της “Γαλάζιας Πατρίδας”, αποτυπώνει σχέδια για οικονομικές, επιστημονικές και στρατιωτικές δραστηριότητες σε θαλάσσιες περιοχές πέρα από τα τουρκικά χωρικά ύδατα.

Υπενθυμίζεται σχετικά ότι, στις 14 Μαι 26, το τουρκικό ΥΠΑΜ εξέδωσε ανακοίνωση που αφορούσε στο νομοσχέδιο για την “Γαλάζια Πατρίδα”, σημειώνοντας μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

"Η μελέτη του Νομοσχεδίου για τις Περιοχές Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας, είναι ένας νόμος-πλαίσιο που θα καθορίσει τις ευθύνες στις θαλάσσιες δικαιοδοσίες της Τουρκίας και θα εξαλείψει τις ελλείψεις στην εγχώρια νομοθεσία. Το Υπουργείο μας συμμετείχε στις εν λόγω μελέτες σε στρατιωτικό, τεχνικό, ακαδημαϊκό και νομικό επίπεδο και οι απόψεις μας γνωστοποιήθηκαν στους αρμόδιους φορείς της χώρας ".

*Σμχος (ΥΠΛ) ε.α. militaire.gr

Του Π. Κασφίκη για το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στην ενεργειακή ασφάλεια και τη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο υπογράμμισε εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σε δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, μετά τη διακομματική παρέμβαση στο Κογκρέσο για τον Great Sea Interconnector.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες στηρίζουν την ενεργειακή ασφάλεια και τη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ άλλων μέσω του Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου», ανέφερε ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

«Η κυβέρνηση Τραμπ παραμένει προσηλωμένη στην ενίσχυση καίριων ενεργειακών συνεργασιών που ενισχύουν την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και προωθούν ένα πιο ασφαλές και ευημερούν μέλλον, με ενεργειακή επάρκεια για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους τους», πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Η δήλωση έρχεται μετά την επιστολή διακομματικής ομάδας μελών του Κογκρέσου προς τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και τον επικεφαλής της Αναπτυξιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (DFC), με την οποία ζητούν από την κυβέρνηση Τραμπ να θέσει σε προτεραιότητα την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Οι Αμερικανοί νομοθέτες συνδέουν το έργο με τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας, Μέσης Ανατολής και Ευρώπης (IMEC) και με τα στρατηγικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή.

Η δήλωση του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ακολουθεί τη συμφωνία που υπεγράφη στις 5 Αυγούστου για την είσοδο του γαλλικού επενδυτικού ομίλου Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία που έχει συσταθεί για την υλοποίηση και χρηματοδότηση του έργου.

[iEpikaira: Καταρχάς σημειώνεται ότι τελικά δεν ήταν καθόλου τυχαία η σπουδή του Κ. Μητσοτάκη λίγους μήνες πριν τις εκλογές να προωθήσει την κατασκευή του καλωδίου. Πέραν τούτου όμως η είδηση επιβεβαιώνει το βασικό επιχείρημα της ανάλυσης ΕΔΩ: η αμερικανική στρατηγική δεν φαίνεται να εγκαταλείπει τη Rimland καθώς περιορίζει τη στρατιωτική της παρουσία (αρχικά από Αφγανιστάν, τώρα από το Ιράκ και απ'ότι φαίνεται και από άλλες περιοχές της Μ. Ανατολής οσονούπω), αλλά να μεταφέρει μέρος της επιρροής της από την άμεση στρατιωτική επιστασία στη διαμόρφωση κρίσιμων δικτύων. 

Η δημόσια στήριξη της Ουάσιγκτον στον Great Sea Interconnector, και μάλιστα η ευθεία σύνδεσή του από Αμερικανούς νομοθέτες με τον IMEC και τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, δείχνει ότι οι ενεργειακές διασυνδέσεις δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως μεμονωμένα έργα υποδομής αλλά ως τμήμα μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής συνδεσιμότητας και ασφάλειας. Το ίδιο το αίτημα του Κογκρέσου για ενημέρωση σχετικά με τις γεωπολιτικές προκλήσεις της υλοποίησης του έργου είναι ενδεικτικό. Η Ουάσιγκτον αφήνει να εννοηθεί ότι το ζήτημα υπερβαίνει την οικονομική ή τεχνική διάσταση.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία όταν διαβαστεί παράλληλα με την αναβίωση του τουρκικής εμπνεύσεως Four Seas Project. Όπως στο Ιράκ η Ουάσιγκτον μειώνει το στρατιωτικό της αποτύπωμα και προωθεί αγωγούς από τον Περσικό στη Μεσόγειο, Κασπία και Εύξεινο Πόντο (διαμέσου Τουρκίας), ταυτόχρονα στην Ανατολική Μεσόγειο υποστηρίζει υποδομές που αυξάνουν τη συνδεσιμότητα, διαφοροποιούν τις διαδρομές των δικτύων και δημιουργούν νέες μορφές στρατηγικής κεντρικότητας (βαρύτητα) -το πόσο κρίσιμη θέση κατέχει δηλαδή κάποιος μέσα στα σύγχρονα δίκτυα εμπορίου, ενέργειας, τεχνολογίας, εφοδιαστικών αλυσίδων κλπ-. Με άλλα λόγια, επιβεβαιώνεται η μετάβαση που περιγράφει η ανάλυση ΕΔΩ: από την αμερικανική παρουσία πάνω στον χώρο, στην αμερικανική επιρροή πάνω στη λειτουργία του χώρου (από το “control of territory” στο “design of networks”). 

Και εδώ χρειάζεται μια πιο διεισδυτική ανάγνωση της είδησης, ιδιαίτερα απέναντι στην αυτόματη ελληνική ερμηνεία ότι η αμερικανική στήριξη σημαίνει πως η Ουάσιγκτον θα αναλάβει την «αστυνόμευση» του GSI απέναντι στην Τουρκία. Κάτι τέτοιο εννοείται ότι δεν προκύπτει από τη δήλωση. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μιλά για ενεργειακή ασφάλεια, περιφερειακή συνεργασία και στρατηγικές ενεργειακές συνεργασίες. Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι οι Αμερικανοί νομοθέτες δεν αντιμετωπίζουν τον GSI ως ένα αποκλειστικά ελληνοκυπριακό έργο, αλλά τον τοποθετούν μέσα σε ένα μεγαλύτερο γεωοικονομικό πλέγμα που συνδέεται με τον IMEC και την αμερικανική στρατηγική στην περιοχή.

Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία δεν είναι ο «αντίπαλος» δρών σε αυτή την αμερικανική εξίσωση. Αντιθέτως, είναι ο δρών που η Ουάσιγκτον μάλλον θα επιδιώξει να εντάξει στο ευρύτερο δίκτυο IMEC με τον ένα ή τον άλλο τρόπο -ακόμη κι αν δεν συμμετέχει στο συγκεκριμένο καλώδιο-. Για την αμερικανική στρατηγική, ένας περιφερειακός παίκτης που συμμετέχει σε μια αρχιτεκτονική διασυνδεδεμένων υποδομών που αποκτά συμφέρον από τη λειτουργία της, είναι ασφαλώς χρησιμότερος από έναν παίκτη που παραμένει εκτός και διαθέτει δυνατότητα παρεμπόδισης. 

Και εδώ ακριβώς συναντάται η είδηση με την «Παγίδα του Spykman», το στρατηγικό παράδοξο κατά το οποίο μια ηγεμονική δύναμη εγκλωβίζεται στο δυσανάλογα υψηλό κόστος ασφάλειας και συντήρησης των παγκόσμιων δικτύων (εμπορίου, ενέργειας, τεχνολογίας) που η ίδια δημιούργησε ή ελέγχει. 

Το ζήτημα δεν είναι εάν οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να έχουν επιρροή στη Rimland, αλλά με ποιον τρόπο θα την ασκούν και ποιοι θα συμμετέχουν στην νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας. Η αμερικανική στρατηγική είναι πρόδηλο ότι φεύγει από την λογική της άμεσης στρατιωτικής επιστασίας του χώρου και κινείται προς την εκ του μακρόθεν στρατηγική επιστασία των ροών. 

Το ερώτημα, συνεπώς, δεν είναι «ποιος θα προστατεύει τον GSI από την Τουρκία;», αλλά, ποιος σχεδιάζει το δίκτυο στο οποίο θα αποτελεί εξάρτημα το καλώδιο, ποιος καθορίζει τους όρους συμμετοχής και, τελικά, εάν η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ θα είναι οι κύριοι αποδέκτες της νέας συνδεσιμότητας ή απλοί κόμβοι μιας αρχιτεκτονικής στην οποία η Ουάσιγκτον θα επιχειρήσει να εντάξει και την Τουρκία; 

Η αντιπαλότητα βέβαια Ισραήλ-Τουρκίας, που στην πραγματικότητα είναι μεταξύ Ερντογάν-Νετανιάχου, μπορεί να σημαίνει ότι δεν είναι εξασφαλισμένη η συμμετοχή της Τουρκίας στο καλώδιο. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν θα συμμετέχει στο ευρύτερο δίκτυο IMEC του οποίου το καλώδιο αποτελεί μόνο ένα σκέλος -όπως επιβεβαιώνουν οι Αμερικανοί νομοθέτες- ή ότι δεν θα απαιτήσει ο IMEC να παρακάμψει την Ελλάδα και να συνδεθεί με την Ιταλία. Η Τουρκία ούτως ή άλλως είναι καίριος κόμβος στο Four Seas Project. Καθίσταται σαφές, επομένως, πως ο Ελληνισμός θα δεχθεί εκ νέου πιέσεις και δεν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς ποια πλευρά θα κληθεί να κάνει νέες υποχωρήσεις.]

Η πρώτη επίσκεψη του Ρώσου προέδρου στο αμφισβητούμενο Ιτούρουπ επαναφέρει στο προσκήνιο μια εδαφική διαμάχη 80 ετών και στέλνει μήνυμα για τη στρατιωτική παρουσία της Μόσχας στον βορειοδυτικό Ειρηνικό

Νέα σοβαρή ένταση στις ήδη επιβαρυμένες σχέσεις Ρωσίας και Ιαπωνίας προκάλεσε η πρώτη επίσκεψη του Βλαντίμιρ Πούτιν στο Ιτούρουπ, το μεγαλύτερο από τα τέσσερα νησιά των νότιων Κουρίλων τα οποία ελέγχει η Μόσχα, αλλά διεκδικεί το Τόκιο.

Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε στις 13 Αυγούστου 2026 και επιβεβαιώθηκε από το Κρεμλίνο. Η Ιαπωνία αποκαλεί το νησί Ετορόφου και το θεωρεί τμήμα των «Βόρειων Εδαφών» της.

Ο Πούτιν επισκέφθηκε σχολείο, νοσοκομείο και μονάδα επεξεργασίας αλιευμάτων, όπου δοκίμασε τοπικό χαβιάρι, ενώ συναντήθηκε με κατοίκους και αξιωματούχους της περιφέρειας Σαχαλίνης. Πίσω από το φαινομενικά καθημερινό πρόγραμμα, όμως, η παρουσία του Ρώσου προέδρου είχε ισχυρό πολιτικό και γεωστρατηγικό συμβολισμό.

Ήταν η πρώτη φορά κατά τη μακρά παραμονή του στην εξουσία που ο Πούτιν επισκεπτόταν προσωπικά την αμφισβητούμενη νησιωτική περιοχή. Η κίνηση ερμηνεύεται ως επίδειξη ρωσικής κυριαρχίας και ως απάντηση στη σκληρότερη στάση που έχει υιοθετήσει η Ιαπωνία απέναντι στη Μόσχα μετά την εισβολή στην Ουκρανία.

Το γεγονός καλύφθηκε από τα διεθνή πρακτορεία Reuters, Associated Press και AFP.

«Απολύτως απαράδεκτη» επίσκεψη

Η αντίδραση της Ιαπωνίας ήταν άμεση. Η πρωθυπουργός Σανάε Τακαΐτσι χαρακτήρισε την επίσκεψη «απολύτως απαράδεκτη», προειδοποιώντας ότι θα έχει αρνητικές συνέπειες στις διμερείς σχέσεις.

Ο υπουργός Εξωτερικών Τοσιμίτσου Μοτέγκι κάλεσε τον Ρώσο πρεσβευτή στο υπουργείο και υπέβαλε επίσημη διαμαρτυρία. Το Τόκιο επανέλαβε ότι το Ετορόφου, όπως και τα άλλα τρία επίμαχα νησιά, αποτελεί «αναπόσπαστο τμήμα της Ιαπωνίας, τόσο ιστορικά όσο και βάσει του διεθνούς δικαίου».

Η επίσημη ιαπωνική θέση αφορά τα νησιά:Ετορόφου, που η Ρωσία αποκαλεί Ιτούρουπ

Κουνασίρι, ή Κουνασίρ

Σικόταν

τη συστάδα μικρών νησιών Χαμπομάι

Το ιαπωνικό υπουργείο Εξωτερικών υποστηρίζει ότι τα τέσσερα νησιά δεν αποτελούν τμήμα των Κουρίλων από τις οποίες η Ιαπωνία παραιτήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά ιστορικά ιαπωνικά εδάφη που καταλήφθηκαν παράνομα.

Η Μόσχα απορρίπτει αυτήν την ερμηνεία. Υποστηρίζει ότι η κυριαρχία της στα νησιά αποτελεί νόμιμο και οριστικό αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο πρώην πρόεδρος και νυν αντιπρόεδρος του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας Ντμίτρι Μεντβέντεφ απάντησε στη διαμαρτυρία δηλώνοντας ότι τα νησιά θα παραμείνουν ρωσικό έδαφος.

Μια εκκρεμότητα από το 1945

Η εδαφική διένεξη χρονολογείται από τις τελευταίες ημέρες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν η Σοβιετική Ένωση κήρυξε τον πόλεμο στην Ιαπωνία και κατέλαβε την αλυσίδα των Κουρίλων. Οι Ιάπωνες κάτοικοι των τεσσάρων νότιων νησιών εκτοπίστηκαν τα επόμενα χρόνια.

Η Ιαπωνία και η Σοβιετική Ένωση αποκατέστησαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με την Κοινή Διακήρυξη του 1956. Το κείμενο προέβλεπε ότι, μετά την υπογραφή συνθήκης ειρήνης, η Μόσχα θα παρέδιδε στην Ιαπωνία το Σικόταν και τη συστάδα Χαμπομάι. Δεν υπήρξε, όμως, συμφωνία για το Ιτούρουπ και το Κουνασίρ.

Εξαιτίας αυτής της διαφωνίας, Ρωσία και Ιαπωνία δεν έχουν υπογράψει μέχρι σήμερα επίσημη συνθήκη ειρήνης που να διευθετεί οριστικά τις εκκρεμότητες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Για χρόνια, ο πρώην Ιάπωνας πρωθυπουργός Σίνζο Άμπε προσπάθησε να καλλιεργήσει προσωπική σχέση με τον Πούτιν, ελπίζοντας σε έναν συμβιβασμό. Οι συνομιλίες δεν απέδωσαν.

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, η Ιαπωνία συντάχθηκε με τις κυρώσεις της G7. Η Ρωσία απάντησε διακόπτοντας τις διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη ειρήνης και παγώνοντας τα κοινά οικονομικά προγράμματα στις Κουρίλες. Reuters

Γιατί τα νησιά έχουν στρατηγική σημασία

Η διαμάχη δεν αφορά μόνο το εθνικό γόητρο ή την ιστορική μνήμη. Τα νησιά βρίσκονται ανάμεσα στη χερσόνησο Καμτσάτκα και στο ιαπωνικό Χοκάιντο και χωρίζουν τη Θάλασσα του Οχότσκ από τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Για τη Ρωσία, η αλυσίδα των Κουρίλων λειτουργεί ως στρατηγική πύλη προς τον ανοικτό Ειρηνικό. Τα περάσματά της είναι σημαντικά για τις κινήσεις του ρωσικού Στόλου του Ειρηνικού, ενώ η Θάλασσα του Οχότσκ αποτελεί προστατευμένη ζώνη επιχειρήσεων για ρωσικά υποβρύχια στρατηγικών πυρηνικών όπλων.

Η Μόσχα έχει ενισχύσει τη στρατιωτική της παρουσία στην περιοχή με παράκτια πυραυλικά συστήματα, εγκαταστάσεις επιτήρησης και στρατιωτικές ασκήσεις. Το 2022 ανέπτυξε κινητά συστήματα παράκτιας άμυνας σε νησί της αλυσίδας, ενώ συνέχισε τις ασκήσεις και τα επόμενα χρόνια. Reuters

Τα νησιά διαθέτουν επίσης πλούσια αλιευτικά πεδία και πιθανά ενεργειακά και μεταλλευτικά αποθέματα. Το Ιτούρουπ έχει σημαντική βιομηχανία αλιευμάτων, αλλά και κοιτάσματα ρηνίου, ενός σπάνιου μετάλλου που χρησιμοποιείται σε προηγμένες βιομηχανικές και αεροδιαστημικές εφαρμογές.

Γιατί πήγε τώρα ο Πούτιν

Η χρονική στιγμή δεν θεωρείται τυχαία. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε δύο ημέρες πριν από την επέτειο της 15ης Αυγούστου, όταν η Ιαπωνία τιμά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Παράλληλα, συνοδεύτηκε από δραστηριότητες του ρωσικού Στόλου του Ειρηνικού και συσκέψεις για την ασφάλεια των ανατολικών συνόρων της Ρωσίας.

Η κίνηση στέλνει πολλαπλά μηνύματα:

-Προς την Ιαπωνία, ότι η Μόσχα δεν προτίθεται να συζητήσει εδαφικές παραχωρήσεις.

-Προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, ότι η Ρωσία θεωρεί την περιοχή τμήμα της αντιπαράθεσής της με το αμερικανικό σύστημα συμμαχιών στην Ασία.

-Προς την Κίνα, ότι η Μόσχα επιθυμεί να εμφανιστεί ως σταθερός εταίρος στην αμφισβήτηση της δυτικής επιρροής στον Ειρηνικό.

-Προς το εσωτερικό της Ρωσίας, ότι ο Πούτιν υπερασπίζεται εδάφη που παρουσιάζονται ως κεκτημένα της σοβιετικής νίκης το 1945.

Την ίδια περίοδο, Μόσχα και Πεκίνο προειδοποιούν από κοινού εναντίον της «αναθεώρησης των αποτελεσμάτων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου» και της ενίσχυσης των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ιαπωνίας.

Ένας ακόμη πονοκέφαλος για το Τόκιο

Η αντιπαράθεση εκδηλώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Ιαπωνία αισθάνεται αυξανόμενη πίεση από τρεις πυρηνικές δυνάμεις: την Κίνα, τη Ρωσία και τη Βόρεια Κορέα.

Το Τόκιο αυξάνει τις αμυντικές του δαπάνες, προμηθεύεται αμερικανικούς πυραύλους Tomahawk και ενισχύει τη στρατιωτική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Μόσχα, από την πλευρά της, κατηγορεί την Ιαπωνία ότι απομακρύνεται από τον μεταπολεμικό αμυντικό της προσανατολισμό και μετατρέπεται σε προκεχωρημένο φυλάκιο της Ουάσιγκτον.

Η επίσκεψη Πούτιν δεν αλλάζει επί τόπου τον έλεγχο των νησιών· η Ρωσία τα διοικεί αδιαλείπτως εδώ και οκτώ δεκαετίες. Αλλά μεταβάλλει το πολιτικό κλίμα. Περιορίζει ακόμη περισσότερο τα περιθώρια διαλόγου και μετατρέπει μια παλιά εδαφική διαφορά σε ενεργό μέτωπο της νέας γεωπολιτικής αντιπαράθεσης στον Ειρηνικό.

Το μήνυμα του Κρεμλίνου είναι ότι για τη Μόσχα το ζήτημα έχει κλείσει. Για το Τόκιο, όμως, η παρουσία του Ρώσου προέδρου στο Ετορόφου αποτελεί όχι μόνο διπλωματική πρόκληση, αλλά και υπενθύμιση ότι μία από τις τελευταίες άλυτες διαφορές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επιστρέφει στο επίκεντρο μιας ολοένα πιο στρατιωτικοποιημένης Ασίας.

Προσπελάστηκε: anixneuseis.gr

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χθες Κυριακή «πολύ ευτυχής» για την πρόσφατη υπογραφή συμφωνίας για την άμυνα ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν.

Η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και η Τουρκία, τρία κράτη που θεωρούνται σύμμαχοι της Ουάσιγκτον, υπέγραψαν αμυντική συμφωνία την 7η Αυγούστου, με φόντο επιθέσεις εναντίον του σουνιτικού βασιλείου και τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Η συμφωνία «δείχνει πως η Μέση Ανατολή ενώνεται και οι χώρες αυτές επιτέλους θα είναι ικανές να υπερασπίζονται τους εαυτούς τους με πιο ουσιώδη τρόπο», σχολίασε ο αμερικανός πρόεδρος μέσω Truth Social, εκφράζοντας τα «συγχαρητήριά του».

Η Σαουδική Αραβία, όπου υπογράφτηκε η συμφωνία, θέλει να ενισχύσει τις συμμαχίες της ως προς την ασφάλεια, αφού έγινε στόχος ιρανικών επιθέσεων αντιποίνων για τους αμερικανικούς βομβαρδισμούς. Το Ριάντ παράλληλα έχει βρεθεί αντιμέτωπο με την αναζωπύρωση των εχθροπραξιών στην Υεμένη, όπου υποστηρίζει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση στην αναμέτρησή της με την Ανσαραλά, σιιτικό κίνημα γνωστό επίσης με το επώνυμο της οικογένειας των ηγετών του, των Χούθι, που πρόσκειται στην Τεχεράνη.

Η Τουρκία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία έχουν επίσης κοινό το ότι υποστηρίζουν τις προσπάθειες μεσολάβησης για να τερματιστεί ο πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.

Αναλυτές βλέπουν στη συμφωνία τρόπο για τις χώρες που την υπέγραψαν να απομακρυνθούν από τις ΗΠΑ, που θεωρείται ολοένα λιγότερο αξιόπιστος σύμμαχος στην περιοχή, κι αδυνατεί να σταματήσει το σύνολο των μη επανδρωμένων εναέριων συστημάτων και των βαλλιστικών πυραύλων που εκτοξεύονται από το Ιράν και συμμάχους του στην περιοχή εναντίον των πετρομοναρχιών του Κόλπου.

[iEpikaira: Ο πραγματικός λόγος στο σχόλιο του Ντ. Τραμπ βρίσκεται ΕΔΩ!]

Πηγή: militaire.gr

Τουρκία: Αυτοί είναι οι χάρτες που εξέδωσε η Τουρκία με τα θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο

Έντονη ήταν η αντίδραση του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών στις τουρκικές Προεδρικές Αποφάσεις για την ανακήρυξη δύο «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» στο Βορειοανατολικό Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Σε ανακοίνωσή του, το ΥΠΕΞ χαρακτηρίζει παράνομη την εγκαθίδρυση των πάρκων στον βαθμό που αυτά εκτείνονται σε διεθνή ύδατα και εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, τονίζοντας ότι η συγκεκριμένη ενέργεια δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα και δεν μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα.

Η Αθήνα επισημαίνει ακόμη ότι ανάλογες μονομερείς ενέργειες παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, υπονομεύουν το κλίμα καλής γειτονίας και δυσχεραίνουν τις προσπάθειες διατήρησης σχέσεων αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Ολόκληρη η ανακοίνωση του Υπουργείου Εξωτερικών:

«Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με τις τουρκικές Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου για την ανακήρυξη δύο “εθνικών θαλάσσιων πάρκων” (16.08.2026)

Με Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου που δημοσιεύθηκαν σήμερα στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η Τουρκία ανακήρυξε δύο “εθνικά θαλάσσια πάρκα” στο ΒΑ Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία εκτείνονται και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων.

Στο μέτρο που τα εν λόγω πάρκα καταλαμβάνουν διεθνή ύδατα, η εγκαθίδρυσή τους είναι παράνομη, καθώς κανένα Κράτος δεν έχει δικαίωμα, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, να προβαίνει μονομερώς στην εγκαθίδρυση θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας. Περαιτέρω, τα εν λόγω θαλάσσια πάρκα είναι παράνομα και στο βαθμό που εκτείνονται εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Πρόκειται, συνεπώς, για ενέργεια, η οποία δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα τόσο ως προς τα διεθνή ύδατα, όσο και ως προς τα δικαιώματά μας στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Η μονομερής θέσπιση από την Τουρκία “εθνικών” θαλάσσιων πάρκων και σε περιοχές εκτός δικαιοδοσίας της δεν μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα, ούτε να επηρεάσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.

Σχετικά υπενθυμίζεται ότι η χώρα μας έλαβε την πρωτοβουλία θέσπισης Εθνικών Θαλάσσιων Πάρκων στο Ιόνιο και στο Αιγαίο Πέλαγος, σε πλήρη συμμόρφωση με το Δίκαιο της Θάλασσας και αποκλειστικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.

Ενέργειες που επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα ή να επηρεάσουν μονομερώς το καθεστώς των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, δεν συμβάλλουν στην εμπέδωση κλίματος καλής γειτονίας και υπονομεύουν σοβαρά τις προσπάθειες διατήρησης σχέσεων αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των δύο χωρών.

Η Ελλάδα θα συνεχίσει να ενεργεί με συνέπεια και αποφασιστικότητα για την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, τη διαφύλαξη των ελευθεριών της ανοικτής θάλασσας όπως αυτές προβλέπονται στο Δίκαιο της Θάλασσας, καθώς και για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο».

Πηγή: anixneuseis.gr

USS Gerald R. Ford EPA/LISE ASERUD NORWAY OUT

Μαρτυρίες ναυτών και συγγενών στο CNN αποκαλύπτουν κατάρρευση του ηθικού, προβλήματα υγιεινής και ελλείψεις βασικών ειδών στο USS Abraham Lincoln

Στα όριά τους βρίσκονται τα πληρώματα των αμερικανικών αεροπλανοφόρων εξαιτίας των συνεχών παρατάσεων στις αποστολές τους. Μετά το ρεκόρ των 326 ημερών του USS Gerald R. Ford, το USS Abraham Lincoln συμπληρώνει πολλούς μήνες συνεχούς παρουσίας στη Μέση Ανατολή χωρίς ελλιμενισμό, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις για τις συνθήκες διαβίωσης του προσωπικού.

Ελλείψεις σε τρόφιμα, νερό και είδη υγιεινής

Σύμφωνα με μαρτυρίες ναυτών και συγγενών τους στο CNN, οι μάχες στην περιοχή εμπόδισαν το αεροπλανοφόρο να προσεγγίσει συμμαχικά λιμάνια, με αποτέλεσμα να σημειώνονται σοβαρά προβλήματα στον ανεφοδιασμό.

Είδη πρώτης ανάγκης: Παρατηρούνται ελλείψεις σε τρόφιμα και είδη ατομικής υγιεινής, ενώ επιβλήθηκαν όρια στις αγορές από το κατάστημα του πλοίου.

Υποδομές διαβίωσης: Καταγράφονται συχνές βλάβες στο σύστημα ύδρευσης, έλλειψη ζεστού νερού και προβλήματα με υπερχειλισμένες τουαλέτες.

Αλληλογραφία: Πακέτα από τις οικογένειες των ναυτών καθυστερούν μήνες ή χάνονται.

Πτώση του ηθικού και πιέσεις στα συστήματα των πλοίων

Μέλη του πληρώματος περιγράφουν το ηθικό ως ιδιαίτερα χαμηλό, ενώ αναφέρονται περιστατικά με ναύτες που έπεσαν στη θάλασσα και διασώθηκαν, καθώς και αναφορές για αυτοκτονικές ιδέες. Παράλληλα, ειδικοί επισημαίνουν ότι οι παρατεταμένες αποστολές προκαλούν φθορές στα αεροπλανοφόρα, όπως στα καλώδια ακινητοποίησης αεροσκαφών και στα συστήματα που επηρεάζονται από το θαλασσινό νερό.

Μετά τα δημοσιεύματα, το Αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό ανακοίνωσε την αντικατάσταση του USS Abraham Lincoln από το USS George Washington, διαψεύδοντας παράλληλα τους ισχυρισμούς για κρίση ηθικού.

Πηγή: dimokratia.gr

ΝΥΤ: Το χάος στον ανεφοδιασμό οφείλεται στη στρατηγική επίθεση του Ιράν σε βάση στο Μπαχρέιν την πρώτη ημέρα του πολέμου

Γράφει ο 

Όλοι έχουμε διαβάσει το τεράστιο πρόβλημα ανεφοδιασμού στα αμερικάνικα αεροπλανοφόρα, που έχει οδηγήσει σε ακραίες καταστάσεις τα μέλη του πληρώματος που βρίσκονται εγκλωβισμένα στα πλοία για κοντά 9 μήνες. Αμερικάνικη TV: Δυο ναύτες έπεσαν στη θάλασσα από το Lincoln, ισχυρισμοί για περισσότερους, οι ΗΠΑ στέλνουν βοήθεια, 13/08

Από τον Απρίλιο που ξεκίνησαν τα δημοσιεύματα, όλοι κατηγορούν το Ναυτικό και το Χέγκσεθ, δικαίως, ενώ υπήρξε και αποπομπή του Επικεφαλής του Αμερικάνικου Ναυτικού με τρόπο παρωδία, για να τον διαδεχθεί ο Υφυπουργός Χανγκ Κάο ως υπηρεσιακός Υπουργός Ναυτικού, μια καρικατούρα που έχει δηλώσει ότι πιστεύει σε μάγισσες.

Σύμφωνα όμως με ρεπορτάζ των New York Times, τα προβλήματα του αεροπλανοφόρου του Πολεμικού Ναυτικού συνδέονται με στρατηγικές επιθέσεις σε αμερικανική βάση στις αρχές του πολέμου

Συγκεκριμένα τα προβλήματα ανεφοδιασμού του αεροπλανοφόρου USS Abraham Lincoln όπως και των υπόλοιπων πλοίων άρχισαν λίγο μετά την πρώτη ημέρα του πολέμου, καθώς ιρανικοί πύραυλοι και επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν μια βάση του Πολεμικού Ναυτικού στο Μπαχρέιν.

Η ιρανική επίθεση, ως αντίποινα για την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στην Τεχεράνη, κατέστρεψε μεγάλο μέρος της βάσης. Και καθώς αυτή τυλιγόταν στις φλόγες, χάθηκε επίσης ένας σημαντικός κόμβος επιμελητείας, στον οποίο το Πολεμικό Ναυτικό βασιζόταν επί δεκαετίες.

Το Πολεμικό Ναυτικό χρειαζόταν ένα Σχέδιο Β, προκειμένου να συνεχίσει να εφοδιάζει τους ναύτες που εργάζονταν όλο το εικοσιτετράωρο για να διατηρούν τα πολεμικά αεροσκάφη σε πτητική ετοιμότητα για αποστολές κρούσης και, αργότερα, για να διατηρήσουν τον αποκλεισμό των λιμανιών του Ιράν.

Με την απειλή ιρανικών επιθέσεων σε άλλα λιμάνια της περιοχής, το Πεντάγωνο στράφηκε σε μια βάση υπό βρετανική διοίκηση στο νησί Ντιέγκο Γκαρσία ως κόμβο ανεφοδιασμού.

Έτσι το Ντιέγκο Γκαρσία, ένα μικροσκοπικό νησί νότια των Μαλδίβων, 2.200 μίλια από τον Κόλπο του Ομάν, ανέλαβε να γίνει ο κόμβος επιμελητείας του Πολεμικού Ναυτικού, αφού το Ιράν προκάλεσε ζημιές σε μια βάση στο Μπαχρέιν.

Αμερικανός στρατιωτικός αξιωματούχος, ο οποίος μίλησε στους New York Times υπό τον όρο της ανωνυμίας, επιβεβαίωσε ότι το Πολεμικό Ναυτικό άρχισε να χρησιμοποιεί το Ντιέγκο Γκαρσία ως το κύριο σημείο αποστολής φορτίων λίγο μετά την πρόκληση σοβαρών ζημιών στη βάση του Πολεμικού Ναυτικού στο Μπαχρέιν.

Η χρήση του Ντιέγκο Γκαρσία ως νέου κόμβου επιμελητείας του Πολεμικού Ναυτικού μπορεί επίσης να εξηγεί γιατί το Ιράν εκτόξευσε δύο βαλλιστικούς πυραύλους μέσου βεληνεκούς εναντίον του νησιού στις 20 Μαρτίου.

Ο ένας από τους πυραύλους έπεσε στον Ινδικό Ωκεανό, πριν φτάσει στον στόχο του. Ένα πολεμικό πλοίο του Πολεμικού Ναυτικού κατέρριψε τον άλλο.

Το Μπαχρέιν είναι ένα από τα δύο λιμάνια όπου τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα στην περιοχή συνήθως ελλιμενίζονται, ώστε τα πληρώματά τους να μπορούν να ξεκουραστούν για λίγο. Το άλλο, το λιμάνι της Φουτζέιρα το οποίο ανήκει στα Εμιράτα, στον Κόλπο του Ομάν, βρίσκεται επίσης εντός της εμβέλειας των ιρανικών πυραύλων.

Αεροπλανοφόρο κατέρριψε το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη ανάπτυξη από την εποχή του Πολέμου του Βιετνάμ

Όπως μα πληροφορεί το ρεπορτάζ των ΝΥΤ, η κυβέρνηση Τραμπ βασίστηκε σε ένα ακόμη αεροπλανοφόρο, το USS Gerald R. Ford, στην Καραϊβική, στο πλαίσιο της εκστρατείας πίεσης κατά της Βενεζουέλας, και αργότερα παρέτεινε την ανάπτυξή του στη Μέση Ανατολή για την πραγματοποίηση αεροπορικών επιδρομών κατά του Ιράν.

Ενώ έξι μήνες είναι η τυπική διάρκεια μιας ανάπτυξης του Πολεμικού Ναυτικού στη θάλασσα σε καιρό ειρήνης, η ανάπτυξη 326 ημερών του αεροπλανοφόρου Ford, κατέρριψε το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη ανάπτυξη αεροπλανοφόρου από την εποχή του Πολέμου του Βιετνάμ.

Όμως, σε εκείνον τον πόλεμο, τα αεροπλανοφόρα που εμπλέκονταν, κατευθύνονταν συχνά στη βάση του Πολεμικού Ναυτικού στον κόλπο Σούμπικ των Φιλιππίνω, μια διαδρομή μόλις δύο ημερών όπου οι ναύτες μπορούσαν να κάνουν ένα διάλειμμα από τις αδιάκοπες επιχειρήσεις πτήσεων και το πλοίο μπορούσε να εφοδιαστεί με πυρομαχικά, τρόφιμα, καύσιμα και άλλα απαραίτητα εφόδια.

Σύμφωνα με την παράδοση και τους κανονισμούς του Πολεμικού Ναυτικού, ο κυβερνήτης ενός πολεμικού πλοίου μπορεί να ζητήσει μια ημέρα ανάπυασης, την λεγόμενη «ημέρα μπύρας» για το πλήρωμά του όταν αυτό έχει παραμείνει στη θάλασσα για 45 συνεχόμενες ημέρες ή περισσότερο. Με δεδομένο τον χρόνο που έχει περάσει το Lincoln στη θάλασσα, το πλήρωμά του θα είχε ήδη δικαίωμα σε πέντε από αυτές τις ημέρες.

Εκπρόσωπος του 5ου Στόλου των ΗΠΑ, ο οποίος είναι αρμόδιος για τις ναυτικές επιχειρήσεις στην περιοχή και θα ενέκρινε τις «ημέρες μπύρας», δεν απάντησε αμέσως την Παρασκευή σε αίτημα για σχόλιο σχετικά με το αν κάποιο από τα πλοία που συμμετέχουν στον πόλεμο κατά του Ιράν τις έχει ζητήσει.

Σε συνέντευξή του, ο Δημοκρατικός βουλευτής Μάικ Λέβιν δήλωσε ότι μεταξύ των ψηφοφόρων του περιλαμβάνονται ναύτες που υπηρετούν στο Lincoln και ότι μέλη των οικογενειών τους έχουν επικοινωνήσει μαζί του για να εκφράσουν τις ανησυχίες τους σχετικά με την ανάπτυξη. «Πολλοί ναύτες του USS Abraham Lincoln έχουν προσπαθήσει να πέσουν στη θάλασσα εν μέσω παρατεταμένης υπηρεσίας», 13/08

«Καταλήγουμε και πάλι στη μεγάλη εικόνα, η οποία είναι: Ποια είναι η αποστολή μας εδώ; Αυτό θέλουν να γνωρίζουν οι οικογένειες», δήλωσε ο βουλευτής.

Το βρετανικό νησάκι – βάση Ντιέγκο Γκαρσία είναι σε όλα τα αμερικάνικα σχέδια εδώ και δεκαετίες

Σε έγγραφο βρέθηκε και σας παρουσιάσαμε από το Ηλεκτρονικό Αρχείο της CIA με τον πλήρη τίτλο: «Οι στόχοι της εισβολής: το νησί Kharg και πιθανώς τα πετρελαϊκά πεδία» από τις 20 Αυγούστου 1980, γινόταν αναφορά στην βάση Ντιέγκο Γκαρσία στον Ειρηνικό ως απαραίτητη για το μυστικό σχέδιο που είχε εκπονήσει ο Κάρτερ για εισβολή στα νησιά Kharg. Έγγραφο CIA: «Οι στόχοι της εισβολής: το νησί Kharg και η επιχείρηση του 1980 που ματαιώθηκε», 04/04

Πηγή: militaire.gr

Ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν υπέγραψε δύο διατάγματα για την ανακήρυξη δύο νέων «εθνικών θαλάσσιων πάρκων».

Το πρώτο θαλάσσιο πάρκο χωροθετείται στην περιοχή μεταξύ Φέτιγιε και Κας, στις τουρκικές ακτές, σε θαλάσσια περιοχή που περιβάλλει το Καστελλόριζο.

Το δεύτερο είναι σε θαλάσσια περιοχή στις τουρκικές ακτές της Ραιδεστού και του Τσανάκκαλε, με τη ζώνη να εκτείνεται στην περιοχή μεταξύ Σαμοθράκης και Λήμνου.

Ανακοίνωση Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με τις τουρκικές Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου για την ανακήρυξη δύο «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» (16.08.2026)

Με Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου που δημοσιεύθηκαν σήμερα στην τουρκική Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, η Τουρκία ανακήρυξε δύο «εθνικά θαλάσσια πάρκα» στο ΒΑ Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία εκτείνονται και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων.

Στο μέτρο που τα εν λόγω πάρκα καταλαμβάνουν διεθνή ύδατα, η εγκαθίδρυσή τους είναι παράνομη, καθώς κανένα Κράτος δεν έχει δικαίωμα, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, να προβαίνει μονομερώς στην εγκαθίδρυση θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών σε περιοχές εκτός εθνικής δικαιοδοσίας. Περαιτέρω, τα εν λόγω θαλάσσια πάρκα είναι παράνομα και στο βαθμό που εκτείνονται εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Πρόκειται, συνεπώς, για ενέργεια, η οποία δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα τόσο ως προς τα διεθνή ύδατα, όσο και ως προς τα δικαιώματά μας στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Η μονομερής θέσπιση από την Τουρκία «εθνικών» θαλάσσιων πάρκων και σε περιοχές εκτός δικαιοδοσίας της δεν μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα, ούτε να επηρεάσει καθ’ οιονδήποτε τρόπο δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.

Σχετικά υπενθυμίζεται ότι η χώρα μας έλαβε την πρωτοβουλία θέσπισης Εθνικών Θαλάσσιων Πάρκων στο Ιόνιο και στο Αιγαίο Πέλαγος, σε πλήρη συμμόρφωση με το Δίκαιο της Θάλασσας και αποκλειστικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.

Ενέργειες που επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα ή να επηρεάσουν μονομερώς το καθεστώς των θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, δεν συμβάλλουν στην εμπέδωση κλίματος καλής γειτονίας και υπονομεύουν σοβαρά τις προσπάθειες διατήρησης σχέσεων αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των δύο χωρών.

Η Ελλάδα θα συνεχίσει να ενεργεί με συνέπεια και αποφασιστικότητα για την προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, τη διαφύλαξη των ελευθεριών της ανοικτής θάλασσας όπως αυτές προβλέπονται στο Δίκαιο της Θάλασσας, καθώς και για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο.

Πηγή: militaire.gr