iEpikaira

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ,

επιάσαν μας οι φίλοι μας

τζιαι μείναμεν γυμνοί.

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ,

ο ξένος χτίζει το χωρκόν

τζιαι γω τον καρτερώ.

Είπεν μου ο Πρόεδρος μας,

«εν να 'ρτει η χαρά,

εγίνηκεν η Κύπρος μας

γέφυρα στα νερά».

Γέφυρα που την κάμαμεν,

με πέτραν τζιαι γυαλίν,

ο ένας έσιει το κλειδίν

τζιαι μεις το παραθύριν.

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ,

το σπίτιν μου ενοικίασα

τζιαι μένω μες το στενόν.

Εφέραν μας επενδυτές,

με μέτρα τζιαι χαρτιά,

εμετρήσαν τα χωράφκια μας

ως τζιαι την αυλήν μας πια.

«Εν να σας φέρουμεν δουλειές,

πλούτον τζιαι προκοπήν»,

μα πρώτα επιάσαν το κλειδίν

τζιαι ύστερα την γην.

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

γλυτζιά μου κουβέντα,

ο ένας αγοράζει το χωρκόν

τζιαι ο άλλος την αυλέν μας.

Επήαν τζιαι στον Πρόεδρον,

εμετρήσαν το γραφείον,

«τούτον εν πολλά όμορφον,

πόσον έσιει το κτήριον;»

«Εν Προεδρικόν, κυρ-Μένιε μου,

εν κράτος, εν παλάτι!»

«Μα αν θέλετεν, σας αγοράζω το,

να κάμω τζιαι πισίναν!»

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ,

το Προεδρικόν επιάσαν το

τζιαι γω τον καμαρώνω.

Τζιαι πάνω που το Ακρωτήριν

ακούστηκε βουή,

αεροπλάνα εφύανε

να κάμουν την δουλειάν.

«Μεν φοάστεν», λαλούν μας τους,

«εν φίλοι οι δυνατοί!»

Μα σαν εφάνηκεν καπνός

εφύαν που την αυλήν.

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ,

ο ξένος βάλλει τα φτερά

τζιαι γω πληρώνω το.

Ετζιήνησεν η γης μας,

εσείστην η αυλή,

«πού εν οι φίλοι που 'χαμεν;»

ρωτά ο Πρόεδρος μας.

Ο ένας μπήκεν στο τζετ,

ο άλλος στο καράβιν,

ο τρίτος επετάσσειν

τζιαι χαιρετά μας πάλιν.

«Μεν κλαις, καλέ μου Πρόεδρε,

εννά 'ρτουν να σε σώσουν!»

Μα ώσπου να 'ρτουν οι σωτήρες

τα drones εννά μας σώσουν!

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ,

πουλήσαμεν το χώμαν μας

τζιαι νοικιάσαμεν τ' ουρανόν.

Τζιαι σαν εφύαν οι πολλοί

τζιαι μείναν οι καπνοί,

εκάτσεν ο Πρόεδρος μας

στην άδειαν την καρέκλαν.

«Πού εν οι φίλοι; Πού εν οι τρανοί;

Πού εν οι συμμαχίες;

Πού εν τας ασπίδας που 'ταξαν

τζιαι τες εγγυήσεις;»

Του λαλεί ο Χαράλαμπος,

«Εξοχότατε, καλέ,

εν έσιει φίλον δίχως λογαρκασμόν

τζιαι ξένον δίχως θέλε.»

«Εμείναμεν με το ψωμίν,

με το παλιόν χαλούμιν,

τζιαι τούτοι που μας σώζανε

μας αφήσαν τον λογαρκασμόν.»

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ,

το χαλούμιν μου εχλιαράνεν

τζιαι γω πεινώ.

«Χαράλαμπε, βάλε μου το

μες το παλιόν ταπέριν,

γιατί άμαν έρτουν οι πολλοί

εν να μείνει μόνον το.»

«Μεν έσιεις έγνοια, Πρόεδρε,

εν να το φυλάξω εγώ·

τα ριάλια επιάσαν τα πολλοί,

μα το χαλούμιν... εν δικόν μας!»

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ;

Οι ξένοι επιάσαν τον ουρανόν,

τζιαι μεις το χαλούμιν μας.

Αχ τα ριάλια, τα ριάλια,

τζιαι πού να τα 'βρω εγώ;

Εφύαν ούλλοι οι σωτήρες

τζι αι μείναμεν οι θκυό.

Τζιαι άμαν σβήσουν οι σειρήνες

τζιαι πάψει η φασαρία,

το μόνον που μας έμεινεν

εν η πατσιαρκά τζιαι η πικρία.

Ανάλυση του Institute for National Security Studies (INSS) του Ισραήλ υποστηρίζει ότι η γεωστρατηγική απάντηση στην ευπάθεια του Ορμούζ δεν είναι η αναζήτηση μιας μοναδικής εναλλακτικής διαδρομής (καθώς καμία δεν μπορεί να απορροφήσει τους τεράστιους όγκους ενέργειας και εμπορευμάτων), αλλά η δημιουργία μιας «αρχιτεκτονικής πλεονασμού» (architecture of redundancy). Αυτή βασίζεται σε ένα αλληλένδετο δίκτυο αγωγών, λιμανιών και χερσαίων διαδρόμων, ώστε ο αποκλεισμός ενός κόμβου να μην παραλύει ολόκληρο το σύστημα. Η πρόταση προβλέπει πλήρη παράκαμψη του Ορμούζ και των ΗΑΕ ως πύλη εισόδου του IMEC.