iEpikaira

«Ο Ελληνισμός συρρικνώνεται…Οδηγούν την Κυπριακή Δημοκρατία στην αυτοκατάργηση με μία μετεξέλιξη του σχεδίου Ανάν…Η Τουρκία ειδικά μετά από την διακήρυξη των Αθηνών έχει αποθρασυνθεί και ετοιμάζεται να επιβάλει τη Γαλάζια Πατρίδα…Οι εξελίξεις στην περιοχή μας είναι δραματικές κι εμείς τις παρακολουθούμε με το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας».

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, Αντιστράτηγος ε.α και γεωπολιτικός αναλυτής είναι καταιγιστικός σχολιάζοντας τις εξελίξεις στα εθνικά θέματα ,μετά και από την «κινητικότητα» που παρουσιάζεται στο Κυπριακό.

Πηγή: militaire.gr

Η Τεχεράνη έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα όσα κράτη διαθέτουν το έδαφός τους για αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του, πως ενδέχεται να “έρθουν αντιμέτωπα με συνέπειες”.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, καλεί τη Βουλγαρία να αναθεωρήσει την απόφασή της για την προσωρινή στάθμευση αμερικανικών στρατιωτικών αεροσκαφών στη βάση Μπέζμερ, σύμφωνα με όσα μεταδίδουν τα ιρανικά κρατικά ΜΜΕ.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τη Βουλγάρα ομόλογό του, Βελισλάβα Πέτροβα-Τσάμοβα, ο Αραγτσί τόνισε ότι η πράσινη κάρτα της Σόφιας στο αμερικανικό αίτημα για τη φιλοξενία αεροσκαφών προς υποστήριξη στρατιωτικών επιχειρήσεων συνιστά διευκόλυνση της επιθετικότητας κατά της Τεχεράνης. Παράλληλα, χαρακτήρισε την κίνηση αυτή απαράδεκτη και αντίθετη με το ιστορικά φιλικό κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες.

Το Ιράν, όπως αναφέρουν οι Times of Israel, έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα όσα κράτη διαθέτουν το έδαφός τους για αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του, πως ενδέχεται να «έρθουν αντιμέτωπα με συνέπειες».

Σε ξεχωριστή τηλεφωνική επαφή με τον Κύπριο Υπουργό Εξωτερικών, Κωνσταντίνο Κόμπο, ο Αραγτσί υπογράμμισε την ανάγκη να αποτραπεί η χρήση των ξένων στρατιωτικών βάσεων στο νησί για χτυπήματα κατά του Ιράν.

Την περασμένη εβδομάδα, το βουλγαρικό κοινοβούλιο ενέκρινε την προσωρινή ανάπτυξη έως και οκτώ αμερικανικών αεροσκαφών ανεφοδιασμού KC-135 και 250 ατόμων προσωπικού στην αεροπορική βάση Μπέζμερ, παρά τις αντιρρήσεις της Τεχεράνης. Η Σόφια ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να μεταφερθούν επιθετικά όπλα και ότι η απόφαση αυτή δεν εμπλέκει τη χώρα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Στην Κύπρο εδρεύουν δύο κυρίαρχες βρετανικές στρατιωτικές βάσεις, μεταξύ των οποίων και αυτή στο Ακρωτήρι, η οποία δέχτηκε επίθεση από ιρανικό drone στις αρχές Μαρτίου, λίγες μόλις ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου από τα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα.

Πηγή: news247.gr

Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ

Ολοκληρώθηκαν ήδη δύο εβδομάδες από την επανέναρξη των εχθροπραξιών μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Όπως αποδείχτηκε, η ανακωχή που επιτεύχθηκε τον Απρίλιο ήταν απλώς μια ανάπαυλα, με μία σημαντική όμως διαφορά: σε αυτή τη φάση του πολέμου δεν συμμετέχει (ακόμη) το Ισραήλ. Και για όσο θα ισχύει αυτό, η σύγκρουση δεν θα πρέπει να θεωρείται τελική.

Το μνημόνιο κατανόησης που υπέγραψαν απρόθυμα ΗΠΑ και Ιράν έχει βέβαια καταρρεύσει. Το Ιράν απέκλεισε ξανά το Στενό του Ορμούζ, ενώ οι ΗΠΑ επανέφεραν τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών. Σε αυτές τις δύο εβδομάδες, οι εχθροπραξίες γρήγορα απέκτησαν κλίμακα πλήρους πολέμου, με τη σύγκρουση να επικεντρώνεται στον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, αλλά παράλληλα να εκτείνεται και σε μια πολύ ευρύτερη περιοχή. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν μπορεί να υπάρξει ακόμη μια αποκλιμάκωση, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για την τελική σύγκρουση. Ήδη άλλωστε από την πλευρά των ΗΠΑ υπήρξε παύση των βομβαρδισμών τις τελευταίες ημέρες.

Η σημαντική εξέλιξη σε αυτή τη φάση είναι ότι οι Χούθι, οι σύμμαχοι του Ιράν στην Υεμένη, ανακοίνωσαν τον ναυτικό αποκλεισμό της Σαουδικής Αραβίας και εξαπέλυσαν επιθέσεις με drones και βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον εμπορικών της πλοίων και πετρελαϊκών της εγκαταστάσεων. Οι ενέργειες αυτές αποσκοπούν στο να περιορίσουν τη ναυσιπλοΐα μέσω του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και να καταστήσουν επισφαλή τη σαουδαραβική διέξοδο προς την Ερυθρά Θάλασσα. Με αυτή την κίνηση το Ιράν επιδιώκει μέσω των Χούθι να επιτύχει δύο στόχους.

Διπλός ενεργειακός αποκλεισμός

Ο πρώτος στόχος είναι να καταστεί πιο αποτελεσματικός ο οικονομικός στραγγαλισμός που επιχειρείται με το κλείσιμο του Ορμούζ. Έως τώρα σημαντικές ποσότητες πετρελαίου διοχετεύονταν εκτός Ορμούζ μέσω δύο αγωγών.

Ο ένας από αυτούς τους αγωγούς είναι ο East-West Pipeline, με τον οποίο η Σαουδική Αραβία μπορεί να διοχετεύει καθημερινά 5-7 εκατομμύρια βαρέλια στο λιμάνι Γιανμπού της Ερυθράς Θάλασσας.

Ο άλλος αγωγός είναι ο Abu Dhabi Crude Oil Pipeline των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ο οποίος παρακάμπτει το Στενό του Ορμούζ και καταλήγει στο λιμάνι της Φουτζέιρα στην Αραβική Θάλασσα. Μέσω του αγωγού αυτού μπορούν να διοχετεύονται 1,5-1,8 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

Εξ αιτίας αυτών των δύο αγωγών, περίπου το 30% του πετρελαίου που παράγεται στον Περσικό έχει παραμείνει έως τώρα διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές, παρά τον αποκλεισμό του Ορμούζ. Αυτός είναι πιθανότατα ένας από τους λόγους που οι τιμές του πετρελαίου έχουν παραμείνει γενικά υπό έλεγχο. Αν όμως παύσει η ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα ή πληγούν οι σαουδαραβικές εγκαταστάσεις στο Γιανμπού, τότε πιθανόν να δούμε τις τιμές του πετρελαίου σημαντικά υψηλότερα.

Πίεση προς τη Σαουδική Αραβία

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο το Ιράν επιχειρεί να κλείσει την Ερυθρά Θάλασσα μέσω των Χούθι είναι η άσκηση πίεσης στη Σαουδική Αραβία, βασικό σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή. Με ημερήσια παραγωγή πετρελαίου περίπου 9 εκατομμυρίων βαρελιών, η Σαουδική Αραβία μπορεί έως τώρα να διοχετεύει το 70-75% της παραγωγής της μέσω του East-West Pipeline και να έχει ικανοποιητική ροή εσόδων. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα κράτη του Περσικού Κόλπου είναι μεν πλούσια, αλλά έχουν κρατικό δανεισμό. Έτσι μια πιθανή διακοπή στη ροή εσόδων θα αύξανε τον δανεισμό της Σαουδικής Αραβίας και θα επιδείνωνε τη δημοσιονομική της κατάσταση, η οποία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο συχνά θεωρείται.

Μια άλλη παράμετρος που είναι ιδιαιτέρως σημαντική, είναι ότι όταν ένα κράτος δεν μπορεί να εξάγει το πετρέλαιό του, αναγκάζεται να το αποθηκεύει. Όταν εξαντληθούν οι διαθέσιμοι αποθηκευτικοί χώροι, πρέπει να περιορίσει ή να διακόψει την παραγωγή. Η απότομη και παρατεταμένη διακοπή λειτουργίας ορισμένων κοιτασμάτων μπορεί να συνεπάγεται σημαντικό οικονομικό κόστος, τεχνικές δυσκολίες και προβλήματα κατά την επανεκκίνησή τους.

Αυτή ακριβώς είναι και η πίεση που ασκούν οι ΗΠΑ μέσω του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν. Με τον αποκλεισμό λοιπόν της Ερυθράς Θάλασσας το Ιράν επιχειρεί να αντιστρέψει τον εκβιασμό εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας και να μεταθέσει τη χρονική πίεση στην πλευρά των ΗΠΑ.

Ποιος θα ελέγξει τον Περσικό

Σήμερα οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται ότι η αντοχή που επέδειξε το Ιράν στα αρχικά πλήγματα το έχει καταστήσει θανάσιμη απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή. Το διακύβευμα του πολέμου δεν είναι πια το αν οι ΗΠΑ θα ελέγξουν ή θα ποδηγετήσουν το Ιράν, αλλά ποιος από τους δύο θα κυριαρχήσει στον Περσικό.

Στην περίπτωση του Βιετνάμ, η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή είχε ως αποτέλεσμα το Βόρειο Βιετνάμ όχι μόνο να επικρατήσει επί του Νοτίου Βιετνάμ, αλλά και να θέσει υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος της Ινδοκίνας (Καμπότζη, Λάος).

Ο Περσικός όμως δεν είναι μια φτωχή περιοχή της Ασίας όπως ήταν τότε η Ινδοκίνα. Είναι η περιοχή από την οποία προέρχεται το 25% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου και το 20% του παγκόσμιου εμπορίου LNG. Παράλληλα οι πετρομοναρχίες του Κόλπου είναι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, σημαντικοί επενδυτές και μεγάλοι πελάτες της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας.

Επί πλέον, το γεγονός ότι οι πωλήσεις πετρελαίου των κρατών του Κόλπου πραγματοποιούνται σε δολάρια ενισχύει τη διεθνή ζήτηση για το αμερικανικό νόμισμα και συμβάλλει, μαζί με άλλους παράγοντες, στο να είναι το δολάριο το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Ως αντάλλαγμα για όλα αυτά, οι ΗΠΑ παρείχαν μέχρι τώρα εγγυήσεις ασφαλείας στις πετρομοναρχίες του Κόλπου. Ωστόσο, αυτός ο ρόλος πλέον αμφισβητείται.

Δεν μπορούν να φύγουν

Οι ΗΠΑ δεν μπορούν λοιπόν απλώς να αποχωρήσουν από τον Περσικό και να αφήσουν τις πετρομοναρχίες του Κόλπου στο έλεος του Ιράν. Υπενθυμίζεται ότι μεσαίοι αξιωματούχοι του Ιράν υπαινίχθηκαν πρόσφατα ότι αν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να πλήττουν τις υποδομές του, τότε το Ιράν θα μπορούσε να εισβάλει στην πλέον ευάλωτη χώρα της περιοχής, το Κουβέιτ, και ενδεχομένως και στο Μπαχρέιν.

Αν τέτοιες απειλές εκτοξεύονται, ενώ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή βρίσκονται ισχυρές αμερικανικές αεροναυτικές δυνάμεις, αντιλαμβάνεται κανείς πόση αξία μπορεί να έχει μια συμφωνία αποτυπωμένη σε ένα κομμάτι χαρτί, όταν κάποια στιγμή οι ΗΠΑ αποσύρουν τις δυνάμεις τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι ΗΠΑ δύσκολα μπορούν να αποφύγουν μια αναμέτρηση που θα κρίνει ποια δύναμη θα κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή. Μπορεί οι Αμερικανοί, όταν ξεκινούσαν τον πόλεμο, να μην είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους. Τώρα όμως το διακύβευμα είναι ακριβώς αυτό – και είναι τεράστιο.

Μια ενδεχόμενη έξωση των ΗΠΑ από τον Περσικό θα αποτελούσε γεωστρατηγική καταστροφή που θα κλόνιζε την εικόνα τους ως παγκόσμιας υπερδύναμης. Διότι μία τέτοια εξέλιξη θα συνεπαγόταν τεράστια απώλεια κύρους, μεγάλο οικονομικό κόστος και παράλληλα θα ενίσχυε τους κύριους αντιπάλους τους, την Κίνα και δευτερευόντως τη Ρωσία, οι οποίες θα αποκτούσαν σημαντικό έρεισμα στην περιοχή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η μεγάλη κλιμάκωση του πολέμου στο προσεχές διάστημα θα πρέπει να θεωρείται η πλέον πιθανή εξέλιξη. Θα καταλάβουμε ότι έχουμε εισέλθει σε αυτή τη φάση, όταν δούμε να συμμετέχει ξανά στον πόλεμο το Ισραήλ.

Πηγή: militaire.gr

Edited by iEpikaira*

[Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

The reporting period ending on 30 July 2026 confirms that the international system is entering a phase of heightened strategic volatility driven not merely by the accumulation of regional crises, but by deeper structural changes in the global distribution of power. The expanding use of military coercion, economic statecraft, and technological competition reflects an increasingly fragmented security environment in which geopolitical influence is exercised simultaneously across military, economic, technological, and energy domains. Rather than signalling the emergence of a new bipolar order, current developments point toward a more decentralized and transactional international system, where strategic resilience increasingly outweighs absolute power as the principal determinant of influence.

Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση εξετάζει τις πρόσφατες εξελίξεις στις σχέσεις μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των Χούθι της Υεμένης, εντάσσοντάς τες στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο της αντιπαράθεσης Ιράν–Σαουδικής Αραβίας και των επιπτώσεων που αυτή έχει στην ασφάλεια της Μέσης Ανατολής και στις διεθνείς ενεργειακές ισορροπίες. Μέσα από την ανάλυση των γεγονότων και των στρατηγικών επιλογών των εμπλεκόμενων πλευρών, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι το Ριάντ βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα ιδιαίτερα δύσκολο δίλημμα, καθώς κάθε πιθανή επιλογή συνεπάγεται σημαντικό πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό κόστος. Η ακόλουθη σύνοψη παρουσιάζει τα βασικά επιχειρήματα και συμπεράσματα του άρθρου του οποίου ο σύνδεσμος παρατίθεται εν συνεχεία.

-Η ένταση αναζωπυρώθηκε όταν οι Χούθι επιδίωξαν να ανοίξουν απευθείας αεροπορική σύνδεση Τεχεράνης–Σαναά, την οποία η Σαουδική Αραβία θεωρεί στρατηγική απειλή.

-Το σαουδαραβικό πλήγμα στο αεροδρόμιο της Σαναά (13 Ιουλίου) προκάλεσε αντίποινα από τους Χούθι με πυραυλικές και μη επανδρωμένες επιθέσεις εναντίον σαουδαραβικών στόχων.

-Οι Χούθι διακήρυξαν πολιτική «αμοιβαιότητας» («αεροδρόμια για αεροδρόμια, λιμάνια για λιμάνια, αποκλεισμός για αποκλεισμό») και επέκτειναν τη σύγκρουση και στη θάλασσα, ανακοινώνοντας ναυτικό αποκλεισμό της Σαουδικής Αραβίας.

-Παράλληλα, επιτέθηκαν σε εμπορικά πλοία και απείλησαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και κρίσιμες υποδομές της Σαουδικής Αραβίας.

Κατά τον συγγραφέα, η Σαουδική Αραβία έχει δύο δυσάρεστες επιλογές:

-Να αποδεχθεί έναν αεροπορικό διάδρομο Τεχεράνης–Σαναά, γεγονός που θα ενισχύσει στρατιωτικά και πολιτικά τους Χούθι και το Ιράν.

-Να αρνηθεί, ρισκάροντας μια γενικευμένη σύγκρουση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιθέσεις κατά των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων και των εξαγωγικών της υποδομών.

Η δεύτερη επιλογή θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνη, επειδή η οικονομία της Σαουδικής Αραβίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές πετρελαίου μέσω της Ερυθράς Θάλασσας και του αγωγού Yanbu.

Το άρθρο εκτιμά ότι:

-το Ιράν στηρίζει στρατηγικά τους Χούθι,

-επιδιώκει τη δημιουργία ενός ασφαλούς «νότιου αεροπορικού διαδρόμου» προς την Υεμένη,

-θέλει να ενισχύσει τον λεγόμενο «Άξονα της Αντίστασης» μετά την απώλεια του συριακού διαδρόμου ανεφοδιασμού.

Έτσι, η κρίση δεν παρουσιάζεται ως τοπική, αλλά ως μέρος της ευρύτερης αντιπαράθεσης Ιράν–ΗΠΑ και της περιφερειακής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι Χούθι έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να απειλούν σοβαρά τις ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας με σχετικά χαμηλού κόστους μέσα (drones, πυραύλους και νάρκες), δημιουργώντας μια νέα στρατηγική πραγματικότητα. Κατά την άποψή του, αυτό μειώνει την αποτελεσματικότητα της παραδοσιακής στρατιωτικής υπεροχής της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΠΑ και μεταβάλλει την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.

Συνολικά, το άρθρο καταλήγει ότι η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο: είτε θα αποδεχθεί την ενίσχυση της ιρανικής επιρροής στην Υεμένη είτε θα διακινδυνεύσει έναν πόλεμο με σοβαρές οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για τη διεθνή αγορά ενέργειας.

Του Thomas S. Karat | 30 Ιουλίου 2026

Τέσσερις ημέρες προτού ο Ντόναλντ Τραμπ ορκιστεί για δεύτερη φορά, μια εταιρεία ελεγχόμενη από τον επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών μιας ξένης μοναρχίας κατέβαλε στην οικογένεια του εκλεγμένου προέδρου την πρώτη δόση των χρημάτων. Ήταν 16 Ιανουαρίου 2025.

Αγοραστής ήταν η Aryam Investment 1, ένα επενδυτικό όχημα που υποστηριζόταν από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και αδελφό του ηγέτη της χώρας – έναν άνθρωπο τον οποίο ακόμη και ο Τύπος της ίδιας του της χώρας αποκαλεί «σεΐχη-κατάσκοπο».

Η συναλλαγή αφορούσε την αγορά του 49% της World Liberty Financial, της εταιρείας κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ, έναντι 500 εκατομμυρίων δολαρίων. Τη συμφωνία υπέγραψε ο Έρικ Τραμπ. Από την πρώτη δόση, 187 εκατομμύρια δολάρια κατευθύνθηκαν απευθείας σε εταιρικές οντότητες που ανήκουν στον πρόεδρο.

Ήταν η πρώτη φορά που αξιωματούχος ξένης κυβέρνησης αγόραζε σημαντικό μερίδιο σε εταιρεία ενός εκλεγμένου Αμερικανού προέδρου. Και αυτό έγινε ανοιχτά, καταγεγραμμένο σε επίσημα έγγραφα, προτού ακόμη ο Τραμπ ορκιστεί.

Το τι αγόρασαν αυτά τα χρήματα αποτελεί το αντικείμενο αυτής της έρευνας. Δεν αγόρασαν ένα δείπνο, παρότι πράγματι πραγματοποιήθηκε και ένα δείπνο. Αγόρασαν, κομμάτι προς κομμάτι, τον μηχανισμό του αμερικανικού κράτους εθνικής ασφάλειας. Και οι συναλλαγές μπορούν να εντοπιστούν με την ακρίβεια τραπεζικού λογαριασμού, επειδή, αυτή τη φορά, οι συμμετέχοντες δεν μπήκαν καν στον κόπο να τις αποκρύψουν.

Ας αρχίσουμε από τα μικροκυκλώματα.

Επί χρόνια, οι εξαγωγές των πιο προηγμένων αμερικανικών ημιαγωγών προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τελούσαν υπό περιορισμούς. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν εκτιμήσει ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία θα μπορούσε να καταλήξει στις κινεζικές ένοπλες δυνάμεις μέσω εταιρειών των Εμιράτων με καταγεγραμμένους δεσμούς με τη Huawei.

Κυριότερη μεταξύ αυτών των εταιρειών ήταν η G42, πρόεδρος της οποίας είναι ο ίδιος ο σεΐχης Ταχνούν.

Οι περιορισμοί δεν είχαν επιβληθεί αυθαίρετα. Αποτελούσαν τη μελετημένη κρίση των ανθρώπων που έχουν ως αποστολή να εμποδίζουν το ισχυρότερο υπολογιστικό υλικό στον κόσμο να περάσει στα χέρια αντιπάλων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μερικούς μήνες αφότου τα χρήματα του Ταχνούν έφτασαν στην οικογένεια Τραμπ, η αμερικανική κυβέρνηση ανέτρεψε τους περιορισμούς και ενέκρινε την πώληση εκατοντάδων χιλιάδων προηγμένων μικροκυκλωμάτων τεχνητής νοημοσύνης στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το ένα πέμπτο από αυτά προοριζόταν για την G42 του Ταχνούν.

Πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος αρμόδιος για τους ελέγχους των εξαγωγών, όταν κλήθηκε από τη Wall Street Journal να δικαιολογήσει την ανατροπή των περιορισμών με βάση την ουσία της απόφασης, δήλωσε ότι ήταν αδύνατο να την υπερασπιστεί είτε για λόγους εθνικής ασφάλειας είτε για οικονομικούς λόγους.

Ο σεΐχης Ταχνούν μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και πρόεδρος της G42, συνδέεται με τις επενδύσεις που βρέθηκαν στο επίκεντρο του δημοσιεύματος.

Υπήρχε, όπως είπε, μόνο μία εξήγηση:

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πλήρωσαν γι’ αυτήν.

Στη συνέχεια ήρθε το stablecoin.

Τον Μάρτιο του 2025, η World Liberty εξέδωσε το USD1, ένα ψηφιακό νόμισμα συνδεδεμένο με το δολάριο – το είδος του χρηματοοικονομικού μέσου του οποίου ο εκδότης εισπράττει τους τόκους από τα αποθεματικά που το υποστηρίζουν.

Πέντε εβδομάδες αργότερα, μια εταιρεία υπό την προεδρία του Ταχνούν, η MGX, χρησιμοποίησε USD1 αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων για να χρηματοδοτήσει επένδυση στην Binance, το μεγαλύτερο ανταλλακτήριο κρυπτονομισμάτων στον κόσμο.

Η συναλλαγή εκτόξευσε ένα μόλις πέντε εβδομάδων ψηφιακό νόμισμα της οικογένειας Τραμπ στην κορυφαία βαθμίδα της παγκόσμιας αγοράς και εξασφάλισε στην προεδρική οικογένεια τους τόκους ενός ποσού δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η ανακοίνωση έγινε από μια σκηνή στο Ντουμπάι από τον Ζακ Γουίτκοφ, συνιδρυτή της World Liberty και γιο του Στιβ Γουίτκοφ, ειδικού απεσταλμένου του προέδρου στη Μέση Ανατολή.

«Είναι μόνο η αρχή», δήλωσε ο νεότερος Γουίτκοφ.

Στη συνέχεια ήρθε η χάρη.

Ο ιδρυτής της Binance, Τσανγκπένγκ Ζάο, είχε δηλώσει ένοχος το 2023 για τη λειτουργία ενός ανταλλακτηρίου το οποίο, σύμφωνα με την αμερικανική κυβέρνηση, διακινούσε χρήματα για τρομοκράτες και κυβερνοεγκληματίες. Η τότε υπουργός Οικονομικών είχε δηλώσει ότι η Binance είχε επιτρέψει τη ροή κεφαλαίων προς τρομοκράτες, κυβερνοεγκληματίες και κακοποιητές παιδιών.

Η εταιρεία του είχε βοηθήσει στην κυκλοφορία του USD1. Ο σεΐχης, το επενδυτικό κεφάλαιο του οποίου απογείωσε το USD1, ήταν ο χρηματοδότης του.

Τον Οκτώβριο του 2025, ο Τραμπ του απένειμε χάρη.

Όταν ρωτήθηκε στην τηλεόραση πώς απαντούσε στην εντύπωση μιας συναλλαγής πολιτικών ανταλλαγμάτων, ο πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε ποιος ήταν ο άνθρωπος του οποίου το ανταλλακτήριο στήριζε την περιουσία της οικογένειάς του. Γνώριζε μόνο, πρόσθεσε, ότι η ποινή του ήταν τέσσερις μήνες και ότι είχε ακούσει πως επρόκειτο για «κυνήγι μαγισσών».

Χρήματα ξένου κράτους εισέρχονται· άδειες εξαγωγής, υποχώρηση των ρυθμιστικών αρχών και μια προεδρική χάρη εξέρχονται. Το κύκλωμα ολοκληρώθηκε και κάθε καλώδιό του είναι ορατό.

Αυτή δεν είναι η διαφθορά του παρελθόντος, η οποία απαιτούσε έναν κρυφό λογαριασμό, έναν μεσάζοντα και μια αληθοφανή ιστορία συγκάλυψης. Είναι διαφθορά που ασκείται ως εμπορική δραστηριότητα: καταχωρισμένη ανά συναλλαγή, με χρονική σήμανση και αναρτημένη σε ένα δημόσιο λογιστικό βιβλίο, με τον προφανή υπολογισμό ότι μια συναλλαγή η οποία πραγματοποιείται σε κοινή θέα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί συνωμοσία.

Ο Ζακ Γουίτκοφ ανακοινώνει στο Ντουμπάι ότι η επένδυση της MGX ύψους 2 δισ. δολαρίων στην Binance θα πραγματοποιηθεί μέσω του USD1, του stablecoin της World Liberty Financial.

Το meme coin αποτέλεσε την εκδοχή του ίδιου μηχανισμού για τους μικροεπενδυτές.

Τον Ιανουάριο του 2025, ο πρόεδρος κυκλοφόρησε ένα ψηφιακό νόμισμα που έφερε το όνομά του και το πρόσωπό του – την εικόνα από το Μπάτλερ, με την υψωμένη γροθιά, το αίμα στο αυτί και τις λέξεις «Fight, Fight, Fight» από κάτω.

Τον Μάιο, οι 220 μεγαλύτεροι κάτοχοι του νομίσματος προσκλήθηκαν να δειπνήσουν μαζί του. Είχαν δαπανήσει κατά μέσο όρο 1,8 εκατομμύρια δολάρια ο καθένας.

Η πρόσβαση στον εν ενεργεία αρχηγό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων δημοπρατήθηκε σε όποιον ήταν διατεθειμένος να πληρώσει. Και πολλοί από εκείνους που πλήρωσαν ήταν οι ίδιοι οι υποστηρικτές του – αυτοί που είχαν εκλάβει την υψωμένη γροθιά ως υπόσχεση.

Από περίπου 1,48 εκατομμύρια ψηφιακά πορτοφόλια, τα 988.905 κατέληξαν με ζημίες, οι οποίες συνολικά ανήλθαν σε 3,81 δισεκατομμύρια δολάρια. Από το ίδιο χρηματοοικονομικό μέσο, ο πρόεδρος δήλωσε εισόδημα 636 εκατομμυρίων δολαρίων.

Οι πιστοί υποστηρικτές αποτέλεσαν τη ρευστότητα εξόδου. Το πρόσωπο που παραλίγο να δεχθεί μια σφαίρα ήταν το δόλωμα.

Τίποτε από αυτά δεν θα δικαιολογούσε τον χαρακτηρισμό αυτής της ιστορίας ως αντιπολεμικής, εάν τα χρήματα σταματούσαν στον προσωπικό πλουτισμό. Δεν σταματούν εκεί.

Ας εξετάσουμε την περίπτωση του γαμπρού του προέδρου.

Ο Τζάρεντ Κούσνερ αποχώρησε από τον πρώτο Λευκό Οίκο του Τραμπ και, μία ημέρα αργότερα, ίδρυσε μια επενδυτική εταιρεία. Έξι μήνες μετά, έλαβε 2 δισεκατομμύρια δολάρια από το κρατικό επενδυτικό ταμείο της Σαουδικής Αραβίας.

Η επιτροπή αξιολόγησης του ίδιου του ταμείου είχε εισηγηθεί την απόρριψη της συμφωνίας, επικαλούμενη την απειρία της εταιρείας και τις υπερβολικά υψηλές αμοιβές της. Η εισήγηση παρακάμφθηκε από τον πρίγκιπα διάδοχο.

Μέχρι το 2026, η εταιρεία αυτή, η Affinity Partners, διαχειριζόταν περίπου 6,16 δισεκατομμύρια δολάρια, το 99% των οποίων προερχόταν από ξένους υπηκόους – συγκεκριμένα, από τα κρατικά επενδυτικά ταμεία της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Κατάρ.

Ο ιδρυτής της Binance Τσανγκπένγκ Ζάο, ο οποίος είχε δηλώσει ένοχος για παραβιάσεις της αμερικανικής νομοθεσίας και έλαβε προεδρική χάρη από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Τραμπ, ο άνθρωπος που εισέπραττε αυτά τα χρήματα ήταν ταυτόχρονα ένας από τους κυριότερους Αμερικανούς διαπραγματευτές στη Μέση Ανατολή. Καθόταν στα ίδια τραπέζια με τον Στιβ Γουίτκοφ, στις ίδιες αίθουσες όπου οι πόλεμοι της περιοχής είτε τερματίζονται είτε παρατείνονται.

Όταν ο πρόεδρος διέταξε την αμερικανική επίθεση στο Ιράν, εξήγησε ότι η απόφασή του ήταν προϊόν των συμβουλών που είχε λάβει. Επιτέθηκε, όπως είπε, αφού άκουσε όσα του έλεγαν «ο Στιβ, ο Τζάρεντ και άλλοι».

Ο Στιβ είναι ο Γουίτκοφ, ο γιος του οποίου διευθύνει το ψηφιακό νόμισμα που τα Εμιράτα εκτόξευσαν με δύο δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Τζάρεντ είναι ο Κούσνερ, το 99% της περιουσίας του οποίου αποτελείται από ξένα κρατικά κεφάλαια. Μεγαλύτερος χρηματοδότης του είναι ένας Σαουδάραβας πρίγκιπας διάδοχος, η κυβέρνηση του οποίου, όπως επισήμανε η Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής των Αντιπροσώπων σε επιστολή της προς τον Κούσνερ, πίεζε τον Τραμπ να συνεχίσει τον πόλεμο.

«Δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα διπλωμάτης και οικονομικό πιόνι της σαουδαραβικής μοναρχίας», του έγραψε το ανώτερο μέλος της μειοψηφίας στην επιτροπή.

«Δεν μπορείς να εκπροσωπείς με πίστη τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχοντας δισεκατομμύρια δολάρια από τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα να καίνε τρύπες σε κάθε τσέπη κάθε κοστουμιού που διαθέτεις».

Αυτό είναι το μέρος που δεν μπορεί να καταγράψει το λογιστικό βιβλίο των κρυπτονομισμάτων, αλλά το οποίο καθιστά σαφές το συνολικό μοτίβο.

Οι άνθρωποι που συμβούλευσαν τον πρόεδρο να προχωρήσει σε πόλεμο διαχειρίζονταν, ακριβώς τη στιγμή που έδιναν αυτή τη συμβουλή, δισεκατομμύρια δολάρια τα οποία ανήκαν στις μοναρχίες του Κόλπου που επιθυμούσαν να διεξαχθεί ο πόλεμος.

Οι συμβουλές και τα χρήματα έφτασαν μέσω των ίδιων ανθρώπων.

Δεν απαιτείται υποκλοπή επικοινωνιών για να γίνει αυτό αντιληπτό. Οι οικονομικές γνωστοποιήσεις είναι δημόσιες, οι επιστολές έχουν κατατεθεί επισήμως και ο ίδιος ο πρόεδρος κατονόμασε τους συμβούλους του.

Ας τοποθετήσουμε δίπλα σε όλα αυτά τον μηχανισμό που δημιουργήθηκε για να αποτρέπει ακριβώς τέτοιες καταστάσεις – και ας παρακολουθήσουμε την αποτυχία του.

Όταν το Κογκρέσο ψήφισε τον Ιούλιο του 2025 τον νόμο GENIUS για τη ρύθμιση των stablecoins, απαγόρευσε στα μέλη του Κογκρέσου και στις οικογένειές τους να αποκομίζουν κέρδη από αυτά. Αρνήθηκε, όμως, να επεκτείνει την ίδια απαγόρευση στον πρόεδρο και στην οικογένειά του.

Ο Τζάρεντ Κούσνερ με τον πρίγκιπα διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Η Affinity Partners του Κούσνερ χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από κρατικά επενδυτικά ταμεία χωρών του Κόλπου.

Η εξαίρεση δεν πέρασε απαρατήρητη. Καταγράφηκε ρητά στον νόμο.

Ο Οργανισμός Τραμπ προσφέρει μια οικειοθελή δέσμευση αποχής από συναλλαγές με ξένες κυβερνήσεις, επιτρέποντας παράλληλα τις συναλλαγές με ξένες εταιρείες. Πρόκειται για ένα τείχος που διαλύεται τη στιγμή που αγοραστής είναι ένα κρατικό επενδυτικό ταμείο – δηλαδή, ουσιαστικά, πάντοτε.

Η ρυθμιστική αρχή που εποπτεύει το stablecoin του προέδρου λογοδοτεί στον ίδιο τον πρόεδρο, ο οποίος έχει θέσει με εκτελεστικό διάταγμα τις αρμόδιες υπηρεσίες υπό τον άμεσο έλεγχό του.

Ο μεγαλύτερος κάτοχος του meme coin του Τραμπ, ένας χρηματοδότης κρυπτονομισμάτων που αντιμετώπιζε κατηγορίες απάτης από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ, επένδυσε 75 εκατομμύρια δολάρια στη World Liberty. Μέσα σε τρεις εβδομάδες είδε την υπόθεση εναντίον του να αναστέλλεται και, έναν χρόνο αργότερα, να κλείνει με την καταβολή ενός μικρού μέρους του αρχικού ποσού, χωρίς παραδοχή ενοχής.

Κάθε δικλίδα ασφαλείας που θα μπορούσε να εντοπίσει τη συναλλαγή είτε συνοδευόταν από εξαίρεση είτε παρακάμφθηκε είτε βρισκόταν υπό τον έλεγχο των ίδιων των εμπλεκομένων.

Το Κογκρέσο διερευνά εάν οι χάρες προσφέρθηκαν έναντι ανταλλάγματος. Οι έρευνες, όμως, προϋποθέτουν την ύπαρξη κάποιου κρυμμένου στοιχείου που πρέπει να αποκαλυφθεί. Εδώ δεν υπάρχει τίποτε κρυφό.

Το δείπνο διαφημίστηκε. Η συμφωνία για το stablecoin ανακοινώθηκε από μια σκηνή. Η ανατροπή των περιορισμών για τα μικροκυκλώματα δημοσιεύθηκε στο Ομοσπονδιακό Μητρώο. Η προεδρική χάρη υπογράφηκε μέρα μεσημέρι. Οι συμβουλές που οδήγησαν στον πόλεμο περιγράφηκαν από τον ίδιο τον πρόεδρο μπροστά στις κάμερες.

Η ιδιοφυΐα της επιχείρησης –εάν αυτή είναι η κατάλληλη λέξη– βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν χρειάζεται συγκάλυψη. Και καταργώντας την ανάγκη συγκάλυψης, αφαιρεί από τον νόμο ακριβώς εκείνο το στοιχείο που ο νόμος είχε σχεδιαστεί να εντοπίζει.

Αυτό που πωλείται δεν είναι απλώς η πρόσβαση στην εξουσία. Ούτε μόνο ο πλουτισμός μιας οικογένειας, παρότι συμβαίνουν και τα δύο.

Οι αγοραστές είναι ξένες μοναρχίες, οι οποίες επιθυμούν να διεξαχθούν συγκεκριμένοι πόλεμοι και να αποκτήσουν συγκεκριμένες τεχνολογίες. [iEpikaira: Περισσότερα και ΕΔΩ!]

Η τιμή είναι αναρτημένη. Οι αποδείξεις βρίσκονται σε ένα δημόσιο blockchain και στους φακέλους των επιτροπών του Κογκρέσου.

Ο πρόεδρος έχει δηλώσει στη χώρα ότι δεν γνωρίζει ποιοι είναι οι άνθρωποι των οποίων τα χρήματα πέρασαν από κάθε κρίκο αυτής της αλυσίδας.

Η χώρα έχει στη διάθεσή της όλα τα στοιχεία που χρειάζεται. Το τι θα κάνει με αυτά είναι το μόνο μέρος αυτής της ιστορίας που, προς το παρόν, δεν έχει ακόμη γραφτεί.

Πηγή: original.antiwar.com απόδοση anixneuseis.gr

Σερ Ντέιβιντ Χάνει, Σερ Άλαν Ντάνγκαν και ο μουσακάς στο Προεδρικό…

Φανούλα Αργυρού

Να θυμίσουμε 1) Όταν το 2004 απορρίψαμε το διαβόητο ‘Σχέδιο Ανάν’ ο αρχιμάστοράς του στο Φόρεϊν Όφις νευριασμένος για το ΟΧΙ μας, μάς υποσχέθηκε ότι θα «μας το φέρνουν και ξανα-φέρνουν μέχρι να το δεχθούμε»!

Δεν άντεξε τον θυμό του μετά τις τόσες και τόσες προσπάθειές τους να το περάσουν, με προετοιμασίες και πυρήνα υποστήριξής του από το 2002 αποτελούμενη από Ε/κ και Τ/κ (βλέπε Νταν Σμιθ ΠΡΙΟ Νορβηγίας…), και έγραψε και στο βιβλίο του κατηγορώντας τους δημοσιογράφους ότι φταίνε κ.τλ.

2) Κραν Μοντανά 2017. Ο θυμός του Σερ Άλαν Ντάνγκαν επικεφαλής του Φόρεϊν Όφις και της ομάδας του (35 συν) που πήγαν με τις βαλίτσες στο Κραν Μοντανά για να κλείσουν το Κυπριακό κατάγραψε και αυτός τον δικό του θυμό στο δικό του βιβλίο “IN THE THICK OF IT”. Τα σημαντικότερα σημεία στο βιβλίο του σε σχέση με την Κύπρο, α) η αναφορά ότι « η επαγγελματική του ομάδα στο Κραν Μοντανά ήταν απαρηγόρητη για τη σκληρή δουλειά που έκαναν αλλά οι συνομιλίες κατέρρευσαν, και ο βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής στη Λευκωσία Matthew Kidd, ένιωθε πλήρως απογοητευμένος και προδομένος «betrayed» από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη».

β) Η επαίσχυντη συμπεριφορά του ιδίου (Alan Duncan) προς την Κυπριακή Δημοκρατία και τους αξιωματούχους της, και τον ΄Υπ. Αρμοστή της στο Λονδίνο Ευριπίδη Ευρυβιάδη τον οποίο, έγραψε, κάλεσε στο Φόρεϊν Όφις και τον κατσάδιασε και ξεδιάντροπα τον πέταξε έξω απαγορεύοντάς του να μιλήσει!

Ας αναμένουν και την επόμενη … απογοήτευση, γιατί όπως φαίνεται ο Κουταμάρας και η συνοδεία του θα ανακοινώσουν και αυτοί τελικά … ότι περαιτέρω κουνουσμά γιοκ τουρ. Πάντως εν να πουν ότι ο μουσακάς στο Προεδρικό ήταν εξαίρετος αλλά ένε καταφέραν να τον διχοτομήσουν όπως έπρεπε!...

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com

Η Ιορδανία αναχαίτισε ιρανικούς βαλλιστικούς πυραύλους, ΗΠΑ και Σαουδική Αραβία βομβάρδισαν φιλοϊρανικές δυνάμεις στο Ιράκ και οι Χούθι απειλούν τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα. Η σύγκρουση αποκτά πλέον περιφερειακές διαστάσεις, με σοβαρές συνέπειες για την ενέργεια, το παγκόσμιο εμπόριο και την Ελλάδα.

Σε νέα και περισσότερο επικίνδυνη φάση εισέρχεται ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, καθώς οι συγκρούσεις επεκτείνονται ταυτόχρονα στην Ιορδανία, στο Ιράκ, στη Σαουδική Αραβία και στις θαλάσσιες οδούς του Περσικού Κόλπου και της Ερυθράς Θάλασσας.

Η σύντομη περίοδος σχετικής ηρεμίας μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν διακόπηκε απότομα, έπειτα από την εκτόξευση ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων προς αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στην Ιορδανία και τα κοινά πλήγματα αμερικανικών και σαουδαραβικών μαχητικών εναντίον θέσεων φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών στο ανατολικό Ιράκ.

Παράλληλα, η Σαουδική Αραβία ανακοίνωσε ότι αναχαίτισε drones που είχαν στόχο πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στο ανατολικό τμήμα της χώρας, ενώ οι Χούθι της Υεμένης υποστήριξαν ότι επιτέθηκαν σε σαουδαραβικό πετρελαιοφόρο στην Ερυθρά Θάλασσα.

Οι εξελίξεις δείχνουν ότι η σύγκρουση δεν περιορίζεται πλέον στην αντιπαράθεση της Ουάσιγκτον με την Τεχεράνη. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις και τα αντίποινα διαμορφώνουν ένα ενιαίο μέτωπο που εκτείνεται από το Ιράν και το Ιράκ έως την Αραβική Χερσόνησο και τις σημαντικότερες θαλάσσιες αρτηρίες της περιοχής.

Ιρανικοί πύραυλοι προς αμερικανικές εγκαταστάσεις

Σύμφωνα με την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ, το Ιράν εξαπέλυσε νέα πυραυλική επίθεση εναντίον αμερικανικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Η Ιορδανία ανακοίνωσε ότι η αντιαεροπορική της άμυνα αναχαίτισε πέντε βαλλιστικούς πυραύλους, οι οποίοι κατευθύνονταν προς αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο έδαφός της.

Οι Φρουροί της Επανάστασης ανέλαβαν την ευθύνη, υποστηρίζοντας ότι στοχοθέτησαν την αεροπορική βάση Μουαφάκ Σάλτι και εγκαταστάσεις που συνδέονται με την αμερικανική Κεντρική Διοίκηση.

Η αμερικανική πλευρά δήλωσε ότι οι δυνάμεις της παραμένουν σε υψηλό επίπεδο ετοιμότητας και προειδοποίησε ότι τυχόν νέες επιθέσεις εναντίον Αμερικανών στρατιωτικών ή ενεργειακών υποδομών της Σαουδικής Αραβίας θα μπορούσαν να προκαλέσουν πρόσθετη στρατιωτική απάντηση.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν αναφερθεί απώλειες από την πυραυλική επίθεση.

Αμερικανικά και σαουδαραβικά μαχητικά αεροσκάφη έπληξαν εγκαταστάσεις εφοδιασμού και αποθήκευσης όπλων φιλοϊρανικών οργανώσεων στο ανατολικό Ιράκ.

Η Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι η επιχείρηση αποτέλεσε απάντηση σε περισσότερες από 30 επιθέσεις με drones, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν μέσα σε 72 ώρες και, κατά την αμερικανική εκδοχή, κατευθύνθηκαν από τους Φρουρούς της Επανάστασης.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μετέδωσε το Associated Press, από τα πλήγματα σκοτώθηκαν τουλάχιστον 20 μαχητές των Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποίησης και τραυματίστηκαν άλλοι 32.

Η κυβέρνηση του Ιράκ συγκάλεσε έκτακτη σύσκεψη ασφαλείας και διαμήνυσε ότι δεν θα επιτρέψει να χρησιμοποιείται το ιρακινό έδαφος ως σημείο εκτόξευσης επιθέσεων εναντίον γειτονικών ή φιλικών χωρών.

Οι ιρακινές πολιτοφυλακές αρνήθηκαν οποιαδήποτε συμμετοχή στις επιθέσεις με drones κατά της Σαουδικής Αραβίας. Η Ισλαμική Αντίσταση στο Ιράκ χαρακτήρισε τις σαουδαραβικές καταγγελίες «κατασκευασμένες» και άφησε να εννοηθεί ότι πίσω από ορισμένες επιθέσεις βρίσκονται οι Χούθι της Υεμένης.

Το υπουργείο Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας ανακοίνωσε ότι, για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα, η αντιαεροπορική άμυνα αναχαίτισε drones που κατευθύνονταν προς πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στην ανατολική περιοχή του βασιλείου.

Το Ριάντ συμμετείχε ακολούθως στα πλήγματα στο Ιράκ, υπογραμμίζοντας ότι δεν επιδιώκει την κλιμάκωση, αλλά θα απαντήσει σε κάθε επίθεση που δέχεται.

Η ενεργός συμμετοχή της Σαουδικής Αραβίας αποτελεί σημαντική μεταβολή. Το βασίλειο δεν περιορίζεται πλέον στην αναχαίτιση επιθέσεων στο έδαφός του, αλλά προχωρεί σε στρατιωτικές επιχειρήσεις εκτός των συνόρων του, δίπλα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η εξέλιξη αυτή αυξάνει τον κίνδυνο άμεσης αντιπαράθεσης του Ριάντ με την Τεχεράνη και τις οργανώσεις που υποστηρίζει το Ιράν στην περιοχή.

Την ίδια στιγμή, οι Χούθι ανακοίνωσαν ότι εκτόξευσαν πυραύλους εναντίον του σαουδαραβικού πετρελαιοφόρου «NCC Ghazal», αναγκάζοντάς το να αλλάξει πορεία.

Το Κέντρο Επιχειρήσεων Θαλάσσιου Εμπορίου του Ηνωμένου Βασιλείου επιβεβαίωσε ότι δεξαμενόπλοιο που έπλεε στη νότια Ερυθρά Θάλασσα ανέφερε εκρήξεις. Δεν κατονόμασε το πλοίο, σημείωσε όμως ότι το πλήρωμα και το σκάφος παρέμειναν ασφαλή.

Οι Χούθι έχουν ανακοινώσει την επιβολή αποκλεισμού στη σαουδαραβική ναυσιπλοΐα. Εάν επιχειρήσουν να εφαρμόσουν την απειλή τους, θα τεθεί σε μεγαλύτερο κίνδυνο η διέλευση από τα Στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ, που συνδέουν τον Ινδικό Ωκεανό με την Ερυθρά Θάλασσα και, μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, με τη Μεσόγειο.

Δημιουργούνται, έτσι, δύο ταυτόχρονα θαλάσσια μέτωπα: τα Στενά του Ορμούζ στον Περσικό Κόλπο και το Μπαμπ ελ Μαντέμπ στην είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας.

Η νέα στρατιωτική κλιμάκωση συμπίπτει με το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις για την αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.

Το Ιράν απέρριψε πρόταση του Ομάν, η οποία προέβλεπε ένα σύστημα κοινής περιφερειακής διαχείρισης των στενών. Το σχέδιο, το οποίο υποστήριξαν και άλλα κράτη του Κόλπου, περιελάμβανε την καταβολή προαιρετικών τελών από τα διερχόμενα πλοία για τη χρηματοδότηση της ασφάλειας της ναυσιπλοΐας και της προστασίας του θαλάσσιου περιβάλλοντος.

Η Τεχεράνη επιμένει ότι πρέπει να διατηρήσει τον έλεγχο ολόκληρης της εισερχόμενης θαλάσσιας διαδρομής και μέρους της εξερχόμενης. Υποστηρίζει ότι διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα ρύθμισης της ναυσιπλοΐας και επιβολής τελών στα πλοία που διέρχονται από την περιοχή.

Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν μία από τις σημαντικότερες ενεργειακές διόδους του κόσμου. Υπό κανονικές συνθήκες, από εκεί διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο του πετρελαίου που διακινείται διεθνώς.

Η απόρριψη της πρότασης του Ομάν περιορίζει τις ελπίδες για άμεση διπλωματική λύση και διατηρεί την παγκόσμια αγορά ενέργειας εκτεθειμένη στη στρατιωτική αντιπαράθεση.

Ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ και του Μπαμπ ελ Μαντέμπ δεν αποτελεί δευτερεύουσα πτυχή της σύγκρουσης. Είναι ένας από τους βασικούς στρατηγικούς της στόχους.

Το Ιράν και οι περιφερειακοί του σύμμαχοι διαθέτουν τη δυνατότητα να αυξήσουν το οικονομικό κόστος του πολέμου χωρίς να πλήξουν άμεσα το έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών. Επιθέσεις ή απειλές κατά δεξαμενόπλοιων προκαλούν αύξηση των τιμών του πετρελαίου, των ναύλων και των ασφαλίστρων πολεμικού κινδύνου.

Μετά τη νέα κλιμάκωση, οι τιμές του πετρελαίου κινήθηκαν έντονα ανοδικά, καθώς οι αγορές φοβούνται μεγαλύτερη και παρατεταμένη διακοπή των εξαγωγών από τον Περσικό Κόλπο.

Το ενεργειακό κόστος μεταφέρεται γρήγορα στις μεταφορές, στη βιομηχανία και στις τιμές καταναλωτή, επηρεάζοντας οικονομίες που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τα μέτωπα.

Για την Ελλάδα, η σύγκρουση δεν είναι ένα μακρινό περιφερειακό επεισόδιο. Η χώρα επηρεάζεται άμεσα λόγω της εξάρτησής της από τις εισαγωγές ενέργειας, της γεωγραφικής της θέσης και του μεγάλου μεριδίου της ελληνόκτητης ναυτιλίας στις παγκόσμιες θαλάσσιες μεταφορές.

Μια παρατεταμένη διακοπή της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ ή στο Μπαμπ ελ Μαντέμπ θα μπορούσε να αυξήσει:

-τις τιμές των καυσίμων και της ηλεκτρικής ενέργειας,

-τα ασφάλιστρα και το λειτουργικό κόστος των ελληνόκτητων πλοίων,

-τον χρόνο και το κόστος μεταφοράς εμπορευμάτων προς την Ευρώπη,

-τις πληθωριστικές πιέσεις στην ελληνική οικονομία.

Παράλληλα, η ενεργός εμπλοκή της Σαουδικής Αραβίας και η διεύρυνση της σύγκρουσης αναβαθμίζουν τη στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου. Η Κύπρος, οι βρετανικές βάσεις, η Κρήτη και οι ενεργειακές και στρατιωτικές υποδομές της περιοχής αποκτούν μεγαλύτερη βαρύτητα στους σχεδιασμούς των δυτικών δυνάμεων.

Η Αθήνα ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη με πιέσεις για παροχή διευκολύνσεων ή για σαφέστερη πολιτική τοποθέτηση. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει τη γεωγραφική της θέση και τους διαύλους που διατηρεί με διαφορετικές πλευρές, προκειμένου να ενισχύσει τον ρόλο της ως αναγκαίου περιφερειακού μεσολαβητή.

Η νέα ανάφλεξη αποδεικνύει ότι η προηγούμενη παύση των επιχειρήσεων δεν στηριζόταν σε μια βιώσιμη πολιτική συμφωνία. Οι βασικές αιτίες της σύγκρουσης παρέμειναν άλυτες: το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, η παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή, το δίκτυο φιλοϊρανικών οργανώσεων και ο έλεγχος των στρατηγικών θαλάσσιων περασμάτων.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πλέον εάν θα πραγματοποιηθεί ακόμη μία επίθεση, αλλά εάν οι εμπλεκόμενες δυνάμεις μπορούν να σταματήσουν την αλληλουχία αντιποίνων πριν από μια πλήρη περιφερειακή σύρραξη.

Όσο η διπλωματία δεν παράγει ένα σταθερό πλαίσιο ασφαλείας, κάθε προσωρινή ηρεμία θα αποτελεί απλώς μια παύση ανασύνταξης πριν από τον επόμενο γύρο του πολέμου.

Πηγή: Με πληροφορίες από Reuters και Associated Press, anixneuseis.gr

-The Rimland's Ruin: Capital, Corridors, and the Violent Demolition of the American Order. 

-A Geostrategic Assessment in the Tradition of Nicholas J. Spykman

του Φοίβου Κλόκκαρη *

Η κινητικότητα που υπάρχει σήμερα, για να πραγματοποιηθεί πενταμερής διάσκεψη με στόχο την επανέναρξη συνομιλιών για λύση του Κυπριακού προβλήματος, μας προκαλεί μεγάλη ανησυχία, γιατί τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί είναι εξαιρετικά αρνητικά για την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ).

Ουσιαστικά βρισκόμαστε σε ένα επικίνδυνο στρατηγικό αδιέξοδο, αφού οι δύο λύσεις που υπάρχουν στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων είναι τουρκικών όρων. Η υποστηριζόμενη από την ΚΔ λύση ΔΔΟ (συγκαλυμμένη μορφή συνομοσπονδίας δύο κρατών) και η υποστηριζόμενη από την Τουρκία λύση δύο κρατών (συνομοσπονδία δύο κρατών).Οι δύο λύσεις δεν διαφέρουν πολύ μεταξύ τους.Εξυπηρετούν και οι δύο τον στρατηγικό στόχο τής Τουρκίας, να καταλυθεί το κράτος της ΚΔ και να επεκταθεί ο έλεγχος της Τουρκίας σε όλη την Κύπρο. Είναι ωσάν να βρισκόμαστε ανάμεσα σε δύο μυλόπετρες έτοιμες να περιστραφούν και να μας συνθλίψουν. Οδηγηθήκαμε σε αυτό το στρατηγικό αδιέξοδο επειδή οι κυβερνήσεις μας διέπραξαν σοβαρά λάθη στη Διαχείριση του Κυπριακού: (1) δεν σεβάστηκαν την ετυμηγορία του λαού που απέρριψε τη λύση ΔΔΟ στο δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν το 2004 (2) δεν ενημερώνουν τον λαό για τις συγκλίσεις των συνομιλιών(βασικά οι δικές μας υποχωρήσεις),που είναι γνωστές στην Τουρκία και Βρετανία (3) τρέφουν αυταπάτες, που καλλιεργούν και στον λαό, ότι η ΔΔΟ συγκροτεί κανονικό δημοκρατικό κράτος(4)δεν έθεσαν ώς βάση των συνομιλιών, το Πρωτόκολλο 10 ένταξης τής Κύπρου στην ΕΕ ώς ενιαίο κράτος και την Αντιδήλωση τής 21/9 τού 2005, όπως αναλυτικά περιγράφει σε άρθρο του στην εφημερίδα η σημερινή τής 19/7/2026 ο Δρ. Γιάννος Χαραλαμπίδης.

Σήμερα η κυβέρνησή μας και οι ηγεσίες των περισσότερων κομμάτων, που υποστηρίζουν την ΔΔΟ, τρέφουν την αυταπάτη, που καλλιεργούν και στο λαό, ότι η ΔΔΟ συγκροτεί ένα κανονικό δημοκρατικό κράτος, το οποίο θα επανενώσει/απελευθερώσει την Κύπρο. Είναι μία πολύ επικίνδυνη πλάνη και αυτό συνάγεται από τις συγκλίσεις των συνομιλιών, όσες τουλάχιστον γνωρίζουμε από τις διαρροές στα ΜΜΕ (όπως το έγγραφο συγκλίσεων Ντάουνερ).Η ΔΔΟ όχι μόνο δεν επανενώνει/απελευθερώνει την Κύπρο, αλλά καταλύει την ΚΔ, νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής/κατοχής και επεκτείνει τον έλεγχο της Τουρκίας σε όλο το νησί.Συγκροτεί ένα θνησιγενές διχοτομικό κράτος, δυσλειτουργικό, πολύπλοκο, τεράστιο και οικονομικά μη βιώσιμο.Παραβιάζει , τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα , την δημοκρατική αρχή της πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων (δικαίωμα βέτο στη μειοψηφία των Τουρκοκυπρίων (ΤΚ), που θα οδηγεί σε παράλυση του κράτους), την ενότητα του κράτους με την επιβολή εδαφικών ζωνών με εγγυημένες πλειοψηφίες κατοίκων και περιουσιών και τη δυνατότητα αυτοάμυνας (αφοπλισμός του Κυπριακού κράτους μετά τη λύση).Είναι παραβιάσεις που εξυπηρετούν το στόχο της Τουρκίας να αποκτήσει τον στρατηγικό έλεγχο ΟΛΗΣ της Κύπρου μέσω του βέτο των ΤΚ, που είναι εξαρτημένοι από την Τουρκία (πλειοψηφία εποίκων, διμερείς συμφωνίες εξάρτησης του ψευδοκράτους από την Τουρκία).Με την ΔΔΟ η Τουρκία ,μέσω του βέτο των ΤΚ, θα αδρανοποιήσει το ενεργειακό πρόγραμμα της ΚΔ, την οριοθέτηση της ΑΟΖ της και τις στρατηγικές συνεργασίες της με φίλες χώρες ,επειδή έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της Τουρκίας, η οποία επιδιώκει να εκμηδενίσει το γεωπολιτικό βάρος του κυπριακού κράτους στη περιοχή της Ανατ.Μεσογείου.

Η αψυχολόγητη εμμονή της κυβέρνησής μας και των ηγεσιών των περισσοτέρων κομμάτων, που υποστηρίζουν την ΔΔΟ, να μην σέβονται την ετυμηγορία του λαού, που απέρριψε την ΔΔΟ και να μην λαμβάνουν υπόψιν τους, εμπεριστατωμένες αναλύσεις ειδικών (σε βιβλία και άρθρα) , που τεκμηριώνουν επιστημονικά, ότι η ΔΔΟ δεν συγκροτεί ένα βιώσιμο δημοκρατικό κράτος , μας οδήγησε στο σημερινό στρατηγικό αδιέξοδο .Λύση παρόμοια με τη ΔΔΟ εφαρμόστηκε μόνο στη Βοσνία και παρέλυσε το κράτος.

Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού και πρέπει να ανακοπεί η πορεία που ακολουθείται και οδηγεί σε τουρκοποίηση όλης της Κύπρου.Απαιτείται τάχιστη ενίσχυση της αμυντικής θωράκιση της ΚΔ προς αντιμετώπιση της άμεσης στρατιωτικής απειλής των τουρκικών δυνάμεων κατοχής .Απαιτείται και τάχιστη αναθεώρηση της πολιτικής της κυβέρνησης μας ,η οποία εμμένει αδικαιολόγητα στη ΔΔΟ και δεν συνειδητοποιεί ότι η λύση αυτή είναι τουρκικών όρων .Μόνο η αφύπνιση τού λαού,αν ενημερωθεί για τις συγκλίσεις των συνομιλιών και αντιληφθεί τον θανάσιμο κίνδυνο, δυνατόν να αναγκάσει την κυβέρνηση μας να αλλάξει πολιτική στο κυπριακό.Μικρή ελπίδα αλλαγής πολιτικής δυνατόν να υπάρξει και από αυτόβουλη δράση ξένων κρατών, των οποίων τα συμφέροντα απειλούνται. Κρατών όπως η Ελλάδα, το Ισραήλ και η Γαλλία, των οποίων τα στρατηγικά συμφέροντα στην Ανατ.Μεσόγειο (ασφάλεια, ενέργεια, ναυσιπλοΐα, εμπόριο, οικονομία, κ.α.), θα υποστούν σοβαρό πλήγμα, αν υιοθετεί η ΔΔΟ, η οποία μετατρέπει την Κύπρο ,σε Τουρκικό προτεκτοράτο.Ίσως αυτή η απειλή κατά των ζωτικών συμφερόντων τους, οδηγήσει στην αυτόβουλη δράση τους , να ασκήσουν έντονη επιρροή στην κυβέρνηση της ΚΔ, για να αναγκασθεί να αναθεωρήσει τη θέση της στο κυπριακό.Να απορρίψει την ΔΔΟ και να επανατοποθετηθεί το Κυπριακό στην ορθή βάση του, ως θέματος εισβολής, κατοχής, εποικισμού και εθνοκάθαρσης.

*αντιστράτηγος ε.α

1974 – 22 Ιουλίου: Τουρκική Εισβολή. Γιατί τα Φάντομ δεν έφτασαν ποτέ στην Κύπρο

52 χρόνια μετά τις δύο βάρβαρες τουρκικές εισβολές στη πατρίδα μας, τέτοιες μαύρες μέρες λέγονται, ξαναλέγονται, γράφονται διάφορα άλλα σωστά και άλλα διαστρεβλωμένα πράγμα που δυσκολεύει πλέον να ξεχωρίσει ένας την αλήθεια. ΄Οσον αφορά τα Φάντομ, ξαναδημοσιεύω το παρόν άρθρο μου που έγραψα το 2014 και το 2018 στην ομογενειακή "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" Λονδίνου. Για το γιατί τα πολύ συζητημένα ελληνικά Φάντομ δεν έφθασαν ποτέ στην Κύπρο (όπως και τα υποβρύχια). Το 2020 το αναδημοσίευσε η ιστοσελίδα www.onisilos.gr και δεύτερη αναδημοσίευση στις 26 Ιουλίου 2026. Οι σύνδεσμοι της "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ" στο τέλος.

Ο πρόεδρος και το Πεντάγωνο δεν μιλούν με ειλικρίνεια για όσα έχουν συμβεί έπειτα από περισσότερες από 20 εβδομάδες εχθροπραξιών.

Του Τομ Νίκολς

22 Ιουλίου 2026

Εδώ και σχεδόν πέντε μήνες, ο Ντόναλντ Τραμπ και το υπουργικό του συμβούλιο παραπλανούν τον αμερικανικό λαό σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράν. Όταν ο πρόεδρος κάνει δηλώσεις για τον πόλεμο, αυτές είναι γεμάτες ευσεβείς πόθους, υπερβολές και απροκάλυπτα ψεύδη. Μόνο μία φορά αφιέρωσε ολόκληρο διάγγελμα στο θέμα: μια ασυνάρτητη ομιλία σε ώρα υψηλής τηλεθέασης, πριν από σχεδόν τέσσερις μήνες, η οποία είχε ελάχιστο ουσιαστικό περιεχόμενο.

Στο σημείο όπου βρισκόμαστε σήμερα, έπειτα από περισσότερες από 20 εβδομάδες εχθροπραξιών, με τουλάχιστον 18 Αμερικανούς νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες, οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών δεν γνωρίζουν —και δεν μπορούν να γνωρίζουν— πλήρως τι συμβαίνει, ποια πρόοδο σημειώνουν οι αμερικανικές δυνάμεις ή ποιοι είναι οι στόχοι του προέδρου.

Αυτή η αδιαφάνεια φαίνεται να είναι σκόπιμη. Ο πρόεδρος και οι στενοί συνεργάτες του δείχνουν απρόθυμοι να παραδεχθούν ότι ξεκίνησαν —και τώρα χάνουν— έναν πόλεμο εναντίον ενός από τους πιο αποφασισμένους εχθρούς των Ηνωμένων Πολιτειών. Πιθανότατα θεωρούν ότι η συσκότιση της πραγματικότητας θα προκαλέσει μικρότερη ζημιά από την παραδοχή αυτής της οδυνηρής αλήθειας.

Ορισμένες από τις δηλώσεις τους, ασφαλώς, αποτελούν απλώς λάθη. Άλλες είναι προσπάθειες επικοινωνιακής διαχείρισης. Κάποιες είναι υπερβολές. Πολλές, όμως, είναι ξεκάθαρα ψέματα, τα οποία ο Τραμπ και οι διορισμένοι αξιωματούχοι του διοχετεύουν στη δημόσια συζήτηση, φαινομενικά χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πόσες φορές ο Τραμπ δήλωσε ότι ο πόλεμος τελείωσε ή πλησιάζει στο τέλος του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η δήλωσή του στη USA Today, στις 17 Απριλίου, ότι η μάχη για την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ «τελείωσε — είναι μια μεγάλη νίκη». Σύμφωνα με μία καταμέτρηση, έχει διακηρύξει τουλάχιστον 30 φορές ότι επίκειται η νίκη.

Εδώ και μήνες επιμένει ότι οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν τελειώσει και δεν διαθέτουν πλέον τίποτε. Το ίδιο έκανε και κατά την πρώτη εβδομάδα του πολέμου, όταν δήλωσε:

«Αποδεκατίσαμε ολόκληρη τη μοχθηρή αυτοκρατορία τους».

Μόνο κατά τον πρώτο μήνα του πολέμου έκανε τουλάχιστον έξι παρόμοιες δηλώσεις.

Έχει υποστηρίξει ότι το πυρηνικό υλικό του Ιράν πρέπει να παραδοθεί. Στη συνέχεια δήλωσε ότι το ίδιο υλικό είναι άχρηστο και μπορεί να παραμείνει εκεί όπου βρίσκεται. Τώρα επανήλθε στον ισχυρισμό ότι ο τερματισμός του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος αποτελεί τον σημαντικότερο στόχο του πολέμου.

Όλοι αυτοί οι ισχυρισμοί μοιάζουν με ντόμινο που στήθηκαν για να πέσουν το ένα μετά το άλλο, εξαιτίας του σοβαρότερου λάθους που έκανε ο Τραμπ όταν επέλεξε να προχωρήσει σε πόλεμο: πόνταρε σε μια γρήγορη αλλαγή καθεστώτος σε μια τρομοκρατική δικτατορία και δεν διέθετε κανένα εναλλακτικό σχέδιο για την περίπτωση που αυτό το εξαιρετικά αβέβαιο στοίχημα αποτύγχανε.

Ίσως ο Τραμπ, έπειτα από τις συνομιλίες του με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, πίστεψε στα αισιόδοξα σενάρια περί ταχείας κατάρρευσης του καθεστώτος, τα οποία προέβαλαν ο Νετανιάχου και άλλοι. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών του Τραμπ είχε προειδοποιήσει τον πρόεδρο ότι του πουλούσαν «παραμύθια».

Παρ’ όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι κατά την πρώτη νύχτα του πολέμου ο Τραμπ παρέθεσε ένα συνονθύλευμα δικαιολογιών, κατέστησε τουλάχιστον σαφές ότι πρόθεσή του ήταν η ανατροπή του καθεστώτος.

Μέσα σε λίγες ημέρες, όμως, έγινε φανερό ότι η αλλαγή καθεστώτος δεν επρόκειτο να συμβεί. Αδυνατώντας να αντιμετωπίσει την αποτυχία, ο Τραμπ κατέφυγε σε υπεκφυγές.

Ο πόλεμος υποτίθεται ότι θα τελείωνε μέσα σε λίγες εβδομάδες —ίσως σε έναν μήνα ή λίγο περισσότερο. Όταν αυτό το χρονοδιάγραμμα κατέρρευσε, ο Τραμπ και οι σύμβουλοί του άρχισαν να προβάλλουν διαδοχικά διαφορετικούς λόγους για την παραμονή των ΗΠΑ στον πόλεμο. Η αλλαγή καθεστώτος, όμως, η οποία είχε παρουσιαστεί ως τόσο σημαντικός στόχος κατά τις πρώτες ώρες της σύγκρουσης, δεν συγκαταλεγόταν πλέον σε αυτούς.

Τελικά, ο Τραμπ ισχυρίστηκε, ανειλικρινώς, ότι ποτέ δεν είχε τέτοια πρόθεση. Έχει δηλώσει επίσης ότι οι αμερικανικές ενέργειες προκάλεσαν έτσι κι αλλιώς αλλαγή καθεστώτος, επειδή σκοτώθηκαν κορυφαίοι Ιρανοί ηγέτες.

«Είχαμε αλλαγή καθεστώτος», δήλωσε στα τέλη Μαρτίου.

Αυτό υποδηλώνει είτε ότι δεν γνωρίζει τι σημαίνει «αλλαγή καθεστώτος» είτε ότι γνωρίζει και προσπαθούσε να διασώσει το κύρος του.

Στη συνέχεια, πρόσθεσε ακόμη περισσότερα ψεύδη. Ο πόλεμος εξελισσόταν εξαιρετικά, διαβεβαίωναν ο πρόεδρος και ο αυτοδιορισμένος «υπουργός Πολέμου».

«Πλήρης και ολοκληρωτική νίκη. Εκατό τοις εκατό», δήλωσε ο Τραμπ στις 8 Απριλίου στο γαλλικό πρακτορείο ειδήσεων AFP. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία».

Την ίδια ημέρα, ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ χαρακτήρισε την Επιχείρηση Epic Fury:

«Μια ιστορική και συντριπτική νίκη στο πεδίο της μάχης — μια στρατιωτική Νίκη με κεφαλαίο Ν».

Υποστήριξε επίσης ότι το Ιράν είχε καταστεί «ανίκανο να διεξαγάγει πολεμικές επιχειρήσεις για πολλά χρόνια».

Οι συγκεκριμένες δηλώσεις ήταν προφανώς παράλογες. Κατά τις πρώτες ενημερώσεις στο Πεντάγωνο, ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγός Νταν Κέιν —ο οποίος είναι αναγκασμένος να κινείται στον κόσμο των πραγματικών γεγονότων και αριθμών— ήταν πολύ πιο συγκρατημένος στις τοποθετήσεις του. Περιοριζόταν κυρίως στην παράθεση γεγονότων και αριθμητικών στοιχείων σχετικά με τις αμερικανικές επιχειρήσεις.

Μία από τις αγαπημένες λέξεις του προέδρου είναι η λέξη «εξαλείφθηκε». Είναι ένας όρος που έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένα για το πυρηνικό πρόγραμμα και τις στρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν.

Οι συγκεκριμένοι ισχυρισμοί είναι καταφανώς ψευδείς και, σχεδόν σίγουρα, ήταν εξαρχής εν γνώσει του ψευδείς. Οι στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν υποβαθμίστηκαν, αλλά δεν εξαλείφθηκαν. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η συγκεκριμένη διατύπωση επέστρεψε για να στοιχειώσει τον Τραμπ.

Τις τελευταίες ημέρες έγινε ευρέως γνωστό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα απόσπασμα με την παρουσιάστρια του Fox Business Μαρία Μπαρτιρόμο. Σε αυτό, η Μπαρτιρόμο διατυπώνει την εύλογη απορία που θα μπορούσε να έχει οποιοσδήποτε έχει ακούσει τον Τραμπ να μιλά για τον πόλεμο:

«Δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν το Ιράν να διαθέτει τις ικανότητες να πολεμά με αυτόν τον τρόπο και να συνεχίζει να επιχειρεί να αντεπιτεθεί».

Πρόσθεσε ότι απορούσε:

«Επειδή οι ΗΠΑ έχουν εξαλείψει τις στρατιωτικές δυνάμεις του Ιράν και ο πρόεδρος συνεχίζει να το επαναλαμβάνει».

Η παρατήρηση της Μπαρτιρόμο επιδέχεται μόνο τρεις πιθανές απαντήσεις.

Η πρώτη είναι ότι ο πρόεδρος πραγματικά δεν έχει ιδέα για το τι λέει. Αυτό θα ήταν εξαιρετικά ανησυχητικό υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αλλά ιδιαιτέρως σε περίοδο πολέμου.

Η δεύτερη πιθανότητα είναι ότι ο Χέγκσεθ και άλλοι σύμβουλοί του τού αποκρύπτουν την αλήθεια. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε κρίση στις σχέσεις μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας πρωτοφανούς σοβαρότητας.

Η τρίτη πιθανότητα είναι ότι ο Τραμπ ψεύδεται.

Τώρα που η κακώς διαπραγματευμένη κατάπαυση του πυρός κατέρρευσε οριστικά, ο Τραμπ επέστρεψε σε έναν από τους πιο αμήχανους και εξωφρενικούς ισχυρισμούς του: ότι οι Ιρανοί επιθυμούν πραγματικά μια συμφωνία.

Το έχει επαναλάβει πολλές φορές. Τον προηγούμενο μήνα, το CNN υπολόγισε ότι είχε δηλώσει σχεδόν 40 φορές πως βρισκόταν κοντά στην επίτευξη συμφωνίας.

Και, σύμφωνα με τον ίδιο, οι Ιρανοί δεν επιθυμούν απλώς μια συμφωνία: ικετεύουν γι’ αυτήν. Βρίσκονται σε απελπιστική ανάγκη για μια συμφωνία.

Η Τεχεράνη φαίνεται να απολαμβάνει να διαψεύδει δημοσίως τον Τραμπ ως προς αυτό. Ορισμένες φορές, οι Ιρανοί μοιάζουν να εξαπολύουν επιθέσεις στην περιοχή μόνο και μόνο για να αποδείξουν ότι ο Τραμπ κάνει λάθος. Χθες, το Ιράν ισχυρίστηκε ότι έπληξε στο Μπαχρέιν ένα κέντρο δεδομένων που ανήκει στην Amazon.

Το Πεντάγωνο, ο θεσμός που θα έπρεπε να εξηγεί στο κοινό τις λεπτομέρειες του πολέμου, έχει ως επί το πλείστον σιωπήσει. Ο Χέγκσεθ δημοσιεύει ευχαρίστως αποσπάσματα στα οποία εκτελεί με κωμικά κακή τεχνική έλξεις σε μονόζυγο. Ούτε εκείνος, όμως, ούτε ο Κέιν έχουν πραγματοποιήσει ενημέρωση για τον πόλεμο από τις 5 Μαΐου.

Έπειτα από μήνες πολέμου, οι Αμερικανοί δεν μπορούν να γνωρίζουν με βεβαιότητα ούτε πόσοι ένστολοι άνδρες και γυναίκες έχουν τραυματιστεί ούτε πόσο σοβαροί είναι οι τραυματισμοί τους.

Αυτό το κενό ενημέρωσης στην έδρα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων αποτελεί δραματική απόκλιση από όσα συνέβαιναν σε προηγούμενες συγκρούσεις. Τότε, δημοσιογράφοι συνόδευαν αμερικανικές στρατιωτικές μονάδες, το Πεντάγωνο πραγματοποιούσε τακτικές —και σε πολλές περιπτώσεις καθημερινές— ενημερώσεις για τις επιχειρήσεις και η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Άμυνας απαντούσε σε πραγματικές ερωτήσεις πραγματικών δημοσιογράφων.

Σήμερα, οι δημοσιογράφοι έχουν εκδιωχθεί από το Πεντάγωνο. Παράλληλα, οι υποτακτικοί του Λευκού Οίκου επιτίθενται στους δημοσιογράφους, τους χαρακτηρίζουν με προσβλητικές εκφράσεις και τους κατηγορούν ότι εξαπολύουν κακόπιστες επιθέσεις εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.

Ο δημοσιογράφος της Washington Post Νταν Λαμόθ, για παράδειγμα, ζήτησε πρόσφατα απαντήσεις από το υπουργείο Άμυνας σχετικά με δημοσίευμα των New York Times. Το δημοσίευμα αποκάλυπτε ότι το Πεντάγωνο καθυστερούσε να ενημερώσει μια διαδικτυακή βάση δεδομένων με τα ονόματα όσων είχαν σκοτωθεί ή τραυματιστεί στον πόλεμο του Ιράν.

Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Σον Πάρνελ έγραψε στην πλατφόρμα Χ ότι οι «κομματικοί κονδυλοφόροι» των Times προσπαθούσαν «απεγνωσμένα να συκοφαντήσουν τις αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις».

Ένας άλλος εκπρόσωπος, ο Τζόελ Βαλντές, επιτέθηκε στον Λαμόθ μέσω ανάρτησής του στην πλατφόρμα Χ, χαρακτηρίζοντάς τον «δυσαρεστημένο κονδυλοφόρο της Washington Post».

Το παράπτωμα του Λαμόθ, όπως φαίνεται, ήταν ότι επιβεβαίωσε πως το δημοσίευμα των Times ήταν πράγματι ακριβές.

Όπως επισημαίνει ο δημοσιογράφος του CNN Μπράιαν Στέλτερ:

«Ο Χέγκσεθ δεν έχει εξηγήσει τη στρατιωτική στρατηγική πίσω από την επανάληψη των αεροπορικών επιδρομών. Το υπουργείο του δεν έχει αποκαλύψει τις συνθήκες που οδήγησαν στους πρόσφατους θανάτους Αμερικανών στρατιωτικών. Όλα αυτά αποτελούν ενδείξεις μιας ευρύτερης προσπάθειας ελέγχου των πληροφοριών, περιορισμού της πρόσβασης και αποφυγής δύσκολων ερωτημάτων σχετικά με τον πόλεμο».

Αυτό δεν αποτελεί απλώς έλλειψη διαφάνειας. Το Πεντάγωνο αφαιρεί από τους δημοσιογράφους τη δυνατότητα να υποβάλλουν ερωτήσεις σε πραγματικούς ανθρώπους και τους παραπέμπει σε μια διαδικτυακή πηγή, η οποία λειτουργεί η ίδια ως εμπόδιο στην έγκαιρη εξασφάλιση έγκυρων και ακριβών πληροφοριών.

Και η παραπλάνηση συνεχίζεται.

Όταν ο Χέγκσεθ και ο Κέιν εμφανίστηκαν χθες ενώπιον της Επιτροπής Πιστώσεων της Γερουσίας, ο γερουσιαστής Τζον Όσοφ παρέθεσε λεπτομερώς τις ίδιες τις δηλώσεις του Χέγκσεθ σχετικά με τη νίκη και τη βεβαιότητα ότι το Ιράν θα παραδινόταν. Στη συνέχεια τον ρώτησε εάν εξακολουθούσε να τις υποστηρίζει.

Στην ουσία, ο Όσοφ ρωτούσε τον Χέγκσεθ εάν έλεγε ψέματα τότε ή εάν λέει ψέματα τώρα.

Ο Χέγκσεθ αντέδρασε αμυντικά, προσπαθώντας να μιλά πάνω από τον Όσοφ. Απάντησε μόνο με τυποποιημένες υπεκφυγές σχετικά με το μεγαλείο των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων και τη διαβεβαίωση ότι το Ιράν δεν θα αποκτούσε ποτέ πυρηνικό όπλο.

Αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε άλλη απάντηση. Ολοκλήρωσε την απογευματινή κατάθεσή του χάνοντας την ψυχραιμία του, όταν ο γερουσιαστής Γκάρι Πίτερς τον χαρακτήρισε αποτυχημένο.

Ο Τραμπ και ο Χέγκσεθ προσπαθούν να εμφανίζονται ατρόμητοι, προειδοποιώντας το Ιράν ότι θα πληρώσει για τον θάνατο περισσότερων Αμερικανών.

«Κάθε φορά που το Ιράν σκοτώνει έναν Αμερικανό στρατιώτη», έγραψε τη Δευτέρα ο Τραμπ στο Truth Social, «θα πληρώνει για αυτή τη δολοφονία πολλές φορές περισσότερο!».

Σήμερα το πρωί, ο Τραμπ έγραψε ότι για κάθε πλοίο που δέχεται επίθεση στα Στενά:

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα βομβαρδίζουν και θα καταστρέφουν ΜΙΑ ΓΕΦΥΡΑ Ή ΕΝΑΝ ΣΤΑΘΜΟ ΗΛΕΚΤΡΟΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που βρίσκονται δίπλα ή μέσα στην πρωτεύουσα, την Τεχεράνη».

Πέρα από το γεγονός ότι αυτή η απειλή ενδέχεται να αφορά τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται ότι αρχίζουν να εξαντλούν τα πυρομαχικά τους.

Τη Δευτέρα, η Washington Post ανέφερε ότι Αμερικανός αξιωματούχος, ο οποίος γνωρίζει τις εσωτερικές συζητήσεις της κυβέρνησης και μίλησε υπό τον όρο της ανωνυμίας, προειδοποίησε:

«Δεν διαθέτουμε αρκετά πυρομαχικά για να συνεχίσουμε με ασφάλεια τις επιχειρήσεις και δεν νομίζω ότι ο Λευκός Οίκος το γνωρίζει».

Άλλοι, όμως —συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων στο Πεντάγωνο και στις υπηρεσίες πληροφοριών— πρέπει να γνωρίζουν την αλήθεια. Και αν ο Λευκός Οίκος δεν γνώριζε αυτές τις ανησυχίες χθες, τις γνωρίζει πλέον.

Ο Τραμπ, ο Χέγκσεθ και άλλοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης γνωρίζουν επίσης πολλές ακόμη αλήθειες. Θα πρέπει να αρχίσουν να τις μοιράζονται με τον αμερικανικό λαό.

Πηγή: The Atlantic απόδοση anixneuseis.gr