iEpikaira

Δυσμενής εξέλιξη -ακόμη μία- για την Ελλάδα η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Λιβύης.

Η είδηση έγινε γνωστή από δηλώσεις δύο βουλευτών στο Reuters.

Η απόφαση αυτή πάρθηκε, σύμφωνα με διεθνή πρακτορεία ειδήσεων όπως το Reuters, ανοίγοντας εκ νέου τον δρόμο για τη συνεργασία των δύο χωρών στον τομέα των θαλάσσιων ζωνών, η οποία είχε «παγώσει» σε κοινοβουλευτικό επίπεδο λόγω της προηγούμενης απόφασης αποκλεισμού.

Το Νοέμβριο του 2019, η Τουρκία είχε υπογράψει με την τότε κυβέρνηση της Τρίπολης (GNA) το αμφιλεγόμενο μνημόνιο οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών.

Τότε, το κοινοβούλιο της Λιβύης δεν το είχε κυρώσει, ενώ το 2020 είχε κηρύξει άκυρο και είχε μποϊκοτάρει τη συμφωνία.

Για «σημαντική πρόοδο στις σχέσεις Τουρκίας – Ανατολικής Λιβύης» έκανε λόγο το πρωί ο ιστότοπος στρατηγικών αναλύσεων Geopolitical Desk.

Ο επικεφαλής των τουρκικών υπηρεσιών πληροφοριών, Ιμπραήμ Καλίν, αναμενόταν στην Τρίπολη το πρωί της Τρίτης για συναντήσεις με ανώτερους αξιωματούχους ασφαλείας.

Πηγή: militaire.gr

«Κάθε άλλη επανάσταση κάνει τον άνθρωπο πιο ωμό απ' ό,τι είναι. Συγκρίνετε τα πρόσωπα τα οποία δημιούργησε και τόνισε οποιαδήποτε άλλη επανάσταση στον κόσμο με τα πρόσωπα, που δημιούργησε η χριστιανική επανάσταση στην ιστορία και θα σας είναι αμέσως οφθαλμοφανής η ανωτερότητα και η ευγενική υπεροχή των τελευταίων σε σχέση με τους πρώτους. Σχεδόν όλες οι άλλες επαναστάσεις στόχευαν στο να δημιουργούν από τους ανθρώπους χορτασμένα ζώα. Μόνο η χριστιανική επανάσταση στόχευε να δημιουργήσει από τους ανθρώπους πεινασμένους θεούς. Μακάριοι οι πεινασμένοι και διψασμένοι για τη δικαιοσύνη». Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Γιατί εξεγείρονται οι Ευρωπαίοι;

του Andrea Zhok*

Καταστροφές στη Γαλλία: Το μηδενιστικό κενό των δυτικών κοινωνιών είναι ανίκανο να δώσει νόημα στη ζωή των ανθρώπων.

Εικόνες από φλόγες που κατακλύζουν το δημαρχείο της Λιμόζ στη Γαλλία και το καμπαναριό του που καταρρέει, κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο. Επεισόδια σαν κι αυτό μόνο καταδικάζονται, όπως ακριβώς και οι λεηλασίες που συνόδευσαν τις διαδηλώσεις σε πολλά μέρη της Γαλλίας μόνο καταδικάζονται.

Κι όμως, αν σταματήσουμε σε αυτό το επίπεδο σκέψης, απλώς επιδιδόμαστε σε μια κλασική άσκηση μικροαστικού συντηρητισμού – ο οποίος έχει τους λόγους του, αλλά είναι επίσης δραματικά κοντόφθαλμο. Το να αρχίζουμε να παραπονιόμαστε για καμένα αυτοκίνητα και σπασμένες βιτρίνες καταστημάτων, και να μην προχωράμε παραπέρα, δείχνει απλώς ότι δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει τη σοβαρότητα των συνθηκών στις οποίες βρισκόμαστε.

Αυτό που βλέπουμε στη Γαλλία – και, με διαφορετικές μορφές, σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες επίσης (Ισπανία, Πορτογαλία, Αλβανία, Βέλγιο και, από χθες, και στην Ιταλία) – δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα παράλογο γεγονός. Υπάρχουν ιστορικά γεγονότα που φαίνονται παράλογα μόνο από κοντά, αλλά διαθέτουν σαφή ορθολογικότητα όταν τα βλέπουμε από μια ευρύτερη οπτική γωνία.

Λογικό δεν σημαίνει ανώδυνο, ούτε απαλλαγμένο από την αδικία.

Πρέπει να εκπαιδεύσουμε τους εαυτούς μας ώστε να διατηρούμε δύο επίπεδα ανάλυσης: ένα από το οποίο συγκεκριμένες πράξεις και συγκεκριμένα άτομα μπορούν να κριθούν ως βάρβαρα, απολίτιστα, Βάνδαλοι· και ένα από το οποίο μπορούμε (και πρέπει) να κατανοήσουμε ότι η ιστορία είναι πάντα ένα ποτάμι που μεταφέρει συντρίμμια και πτώματα — αλλά ένα ποτάμι που δεν μπορεί να σταματήσει με κηρύγματα.

Αυτό που συμβαίνει έχει μια ισχυρή συλλογική λογική, ακόμη και αν όσοι συμμετέχουν σε αυτό συχνά έχουν μόνο περιορισμένη ή καθόλου κατανόηση.

«Κινητό, Ι.Χ. και θεάματα»

Όλο και περισσότερο, οι Ευρωπαίοι αντιλαμβάνονται τις άρχουσες τάξεις τους ως ένα ανώνυμο τεχνοκρατικό σώμα – ένα κινούμενο λαστιχένιο τείχος που λειτουργεί με «αυτόματο πιλότο», εντελώς αδιάφορο για τις ανάγκες του πληθυσμού. Το στοίχημα που πήραν αυτές οι τεχνοκρατικές ελίτ, συνδεδεμένες με τα χρηματοοικονομικά, ήταν ότι μπορούν να νανουρίσουν τις συνειδήσεις με το τρέχον οπιούχο των μαζών, τα μέσα ενημέρωσης (ψυχαγωγία και ενημέρωση-ψυχαγωγία), και να τιθασεύσουν τους ανυπότακτους με περιοριστικά μέτρα (ένα αστυνομικό γκλομπ εδώ, ένας τραπεζικός λογαριασμός κλείσιμο εκεί, μια αλλαγή σε έναν εκλογικό νόμο τη μια στιγμή, οι εκλογές ακυρώνονται την επόμενη, κ.λπ.).

Η γενική υπόθεση των Ευρωπαίων ηγετών –σιωπηρή και αδιαμφισβήτητη– είναι ότι δεν μπορείς να συνεννοηθείς με τους πληβείους: απλώς εναλλάσσεσαι μεταξύ του καρότου και του μαστιγίου.

Όλα όσα λέγονται δημόσια είναι πάντα ένα εργαλειακό ψέμα, χωρίς εξαίρεση — εκτός από περιστασιακές περιπτώσεις, όπου μια αλήθεια μπορεί η ίδια να χρησιμοποιηθεί εργαλειακά. Ο δημόσιος διάλογος έχει γίνει ένα ατελείωτο θέαμα που ενδιαφέρεται όλο και λιγότερο για τη διατήρηση έστω και μιας επίφασης αξιοπιστίας.

Έτσι, κανένας λογικός άνθρωπος δεν πιστεύει πραγματικά ότι η Ρωσία πρόκειται να μας εισβάλει, αλλά αυτό δεν εμποδίζει λεγεώνες μη θεσμικών οντοτήτων να επαναλαμβάνουν αυτές τις ανοησίες καθημερινά με απαθή έκφραση. Και φυσικά, όλοι γνωρίζουν ότι, σε αυτό το παραμύθι, που διαδίδεται από έναν υπάκουο Τύπο, το μόνο που έχει σημασία – η μόνη σταθερά καθώς αλλάζουν οι συνθήκες – είναι η ατζέντα της αυθαίρετης διάθεσης δημόσιων πόρων και της διοχέτευσής τους προς ιδιωτικά συμφέροντα.

Με λίγα λόγια, οι άρχουσες τάξεις έχουν συνηθίσει προ πολλού να αντιμετωπίζουν τον πληθυσμό σαν ένα άφωνο θηρίο, στο οποίο δεν οφείλεται καμία ορθολογική δικαιολόγηση και το οποίο πρέπει να αντιμετωπίζεται, αφενός, με επιλεκτική κολακεία και στοχευμένα προνόμια και, αφετέρου, με το να καθίσταται ανίσχυρο.

Και αυτός ο μηχανισμός μπορεί να λειτουργήσει, και έχει λειτουργήσει για πολύ καιρό. Μέχρι που σταμάτησε να λειτουργεί.

Και παύει να λειτουργεί την ημέρα που πάρα πολλοί άνθρωποι χάνουν πάρα πολλά για να μπορέσουν να παραμείνουν σε κατάσταση νωθρότητας. Η φράση «χάνοντας πάρα πολλά» εδώ δεν πρέπει να ερμηνεύεται ως κάτι σαν «πεθαίνοντας από την πείνα». Στη σύγχρονη κοινωνία, οι άνθρωποι εισέρχονται σε μια κατάσταση αφόρητης στέρησης πολύ πριν πεθάνουν πραγματικά από την πείνα.

Σήμερα, για παράδειγμα, η αδυναμία να αγοράσει κανείς αυτοκίνητο ή να έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο σημαίνει, για την πλειοψηφία του πληθυσμού, αποκοπή από τον κόσμο, από την εργασία, από την κοινωνική ζωή, από την ίδια τη ζωή. Και το γεγονός ότι τα αυτοκίνητα και τα κινητά τηλέφωνα ήταν κάποτε είδη πολυτελείας είναι πλέον άνευ νοήματος: αποτελούν πλέον το νέο κατώφλι της « συμμετοχής στην κοινή ζωή », τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ζωής και μη ζωής.

Οι πληβείοι, που μεγαλώνουν σαν υποζύγια, τρέφονται με περιστασιακό ψωμί και θεάματα, άθλιες δουλειές και τηλεοπτικό λάδι από φίδι, δεν είναι – και δεν θα είναι πλέον – δεκτικοί σε επιχειρήματα σχετικά με τη δημόσια ευπρέπεια, τον σεβασμό στην περιουσία και τα μνημεία, την ημέρα που αυτό το παιχνίδι θα καταρρεύσει.

Αυτά τα φλεγόμενα αυτοκίνητα, ιστορικά κτίρια και καταστήματα είναι πολιτισμικά και ηθικά κατακριτέα. Αλλά οι πραγματικοί ένοχοι, αυτοί που θα πρέπει να λογοδοτήσουν, είναι οι ελίτ στην κορυφή που καλλιέργησαν και επιθύμησαν αυτή τη στέρηση, πιστεύοντας ότι εξυπηρετούσε τους δικούς τους σκοπούς.

Σήμερα, η χύτρα ταχύτητας είναι έτοιμη να εκραγεί. Ακόμα κι αν αυτό το κύμα καταλαγιάσει, είναι μόνο η αρχή, επειδή οι ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις αδυνατούν —ούτε υλικά ούτε πολιτισμικά— να αλλάξουν πορεία. Δέστε λοιπόν τις ζώνες σας: οδεύουμε προς μια συντριβή.

*Ο Andrea Zhok (Τεργέστη, 1967) σπούδασε στα πανεπιστήμια της Τεργέστης, του Μιλάνου (PhD), της Βιέννης και του Έσσεξ (MPhil). Σήμερα είναι καθηγητής Ηθικής Φιλοσοφίας στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Μιλάνου και συνεργάζεται ως αρθρογράφος με διάφορες εφημερίδες και περιοδικά.

Πηγή: https://lesakerfrancophone.fr/reflexions-sur-la-revolte-de-la-jeunesse-francaise απόδοση anixneuseis.gr

Διαβάζοντας πρόσφατη παρέμβαση στην «Καθημερινή», είναι μία από τις ομολογουμένως περιορισμένες φορές που συμφωνούμε με αρκετές διαπιστώσεις. 

Όσοι παρακολουθούν συστηματικά τους διαδρόμους της ισχύος στην Ουάσινγκτον, γνωρίζουν καλά ότι η αμερικανική διπλωματία δεν διανύει την πιο λαμπρή περίοδό της. Η «υπόθεση Γκίλφοϊλ» και το σκανδαλώδες παρασκήνιο που ξετυλίγεται γύρω από τις εσωτερικές μάχες διαδοχής στον αμερικανικό πολιτικό χώρο δεν είναι παρά το σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο, πολύ πιο δομικό και—δυστυχώς για εμάς—πολύ πιο επικίνδυνο.

Στην Αθήνα, ως συνήθως, αρεσκόμαστε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από την «κουλή» οπτική του φτωχού συγγενή. Ξεχνάμε ότι η Αμερική έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί. 

Πού βρίσκεται, λοιπόν, η ουσία;

Η εποχή των «ιερών τεράτων» —κατά τον αρθρογράφο— της αμερικανικής διπλωματίας, εκείνων των φυσιογνωμιών που σήκωναν το τηλέφωνο στο μέσον μιας κρίσης και επέβαλλαν την τάξη στο Αιγαίο με την ισχύ και το κύρος της υπερδύναμης, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Μαζί της εξανεμίστηκε και η βεβαιότητα μιας αυτοματοποιημένης, πυροσβεστικής αμερικανικής παρέμβασης σε περίπτωση που τα πράγματα στην περιοχή ξεφύγουν από τον έλεγχο.

Όποιος στην Αθήνα εξακολουθεί να ποντάρει την εθνική μας ασφάλεια στην υπόθεση ότι «στο τέλος θα παρέμβουν οι Αμερικανοί», εθελοτυφλεί, στην καλύτερη των περιπτώσεων (περισσότερα εδώ και εδώ).

Σήμερα, η Αμερική είναι μια χώρα βαθιά διαιρεμένη, εσωστρεφής, όπου οι αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής λαμβάνονται συχνά με όρους εσωτερικής μιντιακής κατανάλωσης ή τακτικών ανταλλαγμάτων. Ο πήχυς της αμερικανικής δυνατότητας «αστυνόμευσης» της υφηλίου έχει κατέβει δραματικά.

Τι σημαίνει αυτό για τα ελληνοτουρκικά;

Σημαίνει ότι η γεωπολιτική μας ενηλικίωση δεν είναι πλέον μια θεωρητική άσκηση, αλλά ζήτημα επιβίωσης. Οι συμμαχίες είναι χρήσιμες, οι εξοπλισμοί απαραίτητοι, αλλά αν δεν υπάρχει καθαρό μυαλό, στρατηγική εμβρίθεια και εθνοκεντρικός σχεδιασμός, την κρίσιμη ώρα θα είμαστε μόνοι μας και κινδυνεύουμε να βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων.

Η Άγκυρα διαβάζει πολύ καλά την αμερικανική υποχώρηση και την απουσία στιβαρής διπλωματικής παρουσίας. Γνωρίζει ότι το πεδίο είναι πιο ανοιχτό για τακτικούς ελιγμούς και τετελεσμένα. Αν η Αθήνα συνεχίσει να εντυπωσιάζεται από τα «καθρεφτάκια για ιθαγενείς» και να θεοποιεί περαστικούς παράγοντες της Ουάσινγκτον, παραμένει εκτός πραγματικότητας.

Είναι καιρός να επιστρέψουμε στη σοβαρότητα, στο μέτρο και στον ρεαλισμό. Η Αμερική πόρρω απέχει από τον «από μηχανής θεό» στον οποίο το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει αναθέσει καίριους τομείς εθνικής ασφάλειας. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό σήμερα, θα το μάθει με τον δύσκολο τρόπο αύριο. 

Η επόμενη κρίση που εκκολάπτεται ήδη από τους γείτονες, και επιτείνεται και από την στάση του Ισραήλ —για την εξυπηρέτηση των δικών του γεωπολιτικών και περιφερειακών συμφερόντων— είναι πιθανό ότι θα καταλήξει σε ευθεία αναμέτρηση. Και είναι πολύ αμφίβολο ότι είμαστε προετοιμασμένοι γι' αυτό το ενδεχόμενο...

Η Ευρώπη εν αβελτηρία: Όταν οι λαοί αμύνονται...

«Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες, Όσσα· ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι», έγραφε άλλοτε ο Κωστής Παλαμάς, στηλιτεύοντας τη μοιρολατρία και την παθητική υποταγή. Και ιδού που σήμερα, από το Παρίσι και τις Βρυξέλλες μέχρι τη Ρώμη και τη Λισαβόνα, οι λαοί της Ευρώπης αρνούνται να μείνουν «σκυφτοί», καθώς ο ευρωπαϊκός ορίζοντας συγκλονίζεται από τις φλόγες μιας γενικευμένης, βαθιάς κοινωνικής οργής.

Τι είναι, αλήθεια, αυτό που παρατηρούμε σήμερα στους δρόμους της γηραιάς ηπείρου; Είναι απλώς περιστασιακές διαμαρτυρίες, ή μήπως βλέπουμε τα ρήγματα στα σαθρά θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος;

Οι κρατούντες και οι γραφειοκράτες —εγκλωβισμένοι στον τεχνοκρατικό τους «κοιλιοκεντρισμό» και στον αλαζονικό τους «φραγκολεβαντινισμό»— σπεύδουν να υποτιμήσουν τις κινητοποιήσεις. Ομιλούν για «μεμονωμένα φαινόμενα». Αλλά ποιος μπορεί να εθελοτυφλεί μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα;

Η κοινωνική αποδιοργάνωση: Ο πληθωρισμός σαρώνει τα πενιχρά εισοδήματα, η ενέργεια μετατρέπεται σε είδος πολυτελείας, και η νέα γενιά καταδικάζεται σε μία ισόβια οικονομική ομηρία, αδυνατώντας να εξασφαλίσει ακόμη και τη στοιχειώδη στέγη.

Ο αφοπλισμός του κοινωνικού κράτους: Την ίδια ώρα που οι πολίτες καλούνται να «σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι», οι κυβερνήσεις μετακυλούν δισεκατομμύρια σε εξοπλιστικά προγράμματα, αφήνοντας την υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια να καταρρέουν.

Για ποια «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» και για ποια «πράσινη μετάβαση» κομπάζουν οι ταγοί, όταν ο απλός άνθρωπος αδυνατεί να επιβιώσει; Όταν η οικονομική δυσπραγία μετατρέπεται σε υπαρξιακή αγωνία; Για ποιόν, αλήθεια, θα σώσουμε το περιβάλλον, όταν η ίδια η ζωή λιγοστεύει; Για ποιόν ετοιμάζονται οι "πράσινες" ουτοπίες, όταν η Ευρώπη καταντά ένας απέραντος οίκος ευγηρίας;

Όταν η οικονομική δυσπραγία και η υλιστική αβελτηρία πνίγουν τη νέα γενιά, οδηγώντας τη δημογραφική κατάρρευση σε επίπεδα εθνικού και ευρωπαϊκού αυτοχειριασμού, για ποιο περιβάλλον κομπάζουμε; Αν δεν μείνουν άνθρωποι να κατοικήσουν αυτή τη γη, αν οι κούνιες μείνουν άδειες και τα σχολεία βουβά, τότε όλη αυτή η "πράσινη" φιλολογία δεν είναι παρά ένας νερόβραστος ευφημισμός που καλύπτει το κενό μιας κοινωνίας που πεθαίνει.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προειδοποιεί για δημοσιονομικές πιέσεις της τάξεως του 5% του ΑΕΠ έως το 2040. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι λογιστικό. Είναι βαθύτατα ηθικό και πολιτικό. Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Οι συνήθεις ύποπτοι; Τα λαϊκά στρώματα ή οι γραφειοκράτες που υπογράφουν κονδύλια επί χάρτου;

Όταν η παιδεία και η κοινωνική συνοχή ξεπουλιούνται στο βωμό μιας τεχνοκρατικής αβελτηρίας, τότε «οι δρόμοι γίνονται το κοινοβούλιο των λαών». Η γλώσσα της οργής είναι το έσχατο καταφύγιο εκείνων που βλέπουν τα όνειρά τους να συντρίβονται.

«Καθεύδομεν τον νήδυμον» όσοι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη θα αντέξει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Αν οι πολιτικές ελίτ συνεχίσουν να επιδίδονται σε επιπόλαιους βηματισμούς και σε έναν ισοπεδωτικό πασιφισμό, η κρίση αυτή δεν θα είναι τελειώσει. Θα οδηγήσει σε κοινωνική κατάρρευση.

Η ιστορία δεν συγχωρεί τους εθελοτυφλούντες. Κάθε κοινωνικό οχυρό που πέφτει, ανοίγει μία νέα κερκόπορτα. Κι αν η Ευρώπη δεν επιστρέψει στις θεμελιώδεις αξίες του Χριστιανισμού, της δικαιοσύνης και του σεβασμού στον άνθρωπο, το τίμημα της παρακμής θα είναι βαρύ και ανεπανόρθωτο.

Ενισχύονται επικίνδυνα οι πιθανότητες ενός λάθους υπολογισμού

Το αεροδρόμιο του Ριάντ κλείνει έπειτα από φονικές πυραυλικές επιθέσεις. Ρωσία – Ουκρανία ανταλλάσσουν πολύνεκρα πλήγματα. Η Πολωνία προειδοποιεί για τον κίνδυνο επιθέσεων εντός της ΕΕ. Η Κίνα αρχίζει εξαήμερες στρατιωτικές ασκήσεις με πραγματικά πυρά κατά μήκος των ακτών της.

Όλα αυτά μέσα σε μία εβδομάδα. Για τον Γκίντεον Ράχμαν, επικεφαλής σχολιαστή διεθνών υποθέσεων των Financial Times, η παράθεσή τους αποτυπώνει μια βαθύτερη αλλαγή: περιοχές που επί δεκαετίες θεωρούσαν την ειρήνη δεδομένη βρίσκονται πλέον αντιμέτωπες με την προοπτική ή την πραγματικότητα του πολέμου.

Το ερώτημα που θέτει στην ανάλυσή του είναι ευθύ: Υπνοβατεί ο κόσμος προς έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο;

Η απάντηση ανησυχητική: Οι μηχανισμοί που θα μπορούσαν να την αποτρέψουν αποδυναμώνονται, ενώ ενισχύονται επικίνδυνα οι πιθανότητες ενός καταστροφικού λάθους υπολογισμού.

Όταν το αδιανόητο γίνεται πραγματικότητα

Ο Ράχμαν επιστρέφει στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου τον Φεβρουάριο του 2022, λίγες ημέρες πριν από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Οι αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών ήταν κατηγορηματικές: ο Βλαντίμιρ Πούτιν επρόκειτο να επιτεθεί. Κι όμως, ορισμένοι Ευρωπαίοι και Ουκρανοί συνομιλητές εξακολουθούσαν να ελπίζουν ότι επρόκειτο για μπλόφα ή για λανθασμένη εκτίμηση.

Αυτή η συνύπαρξη γνώσης και δυσπιστίας είναι κρίσιμη για την επιχειρηματολογία του. Οι προειδοποιήσεις μπορεί να είναι σαφείς, αλλά η πεποίθηση ότι «αυτά δεν συμβαίνουν πια» να παραμένει ισχυρότερη.

Περισσότερα από τέσσερα χρόνια αργότερα, η διεθνής ατμόσφαιρα έχει μεταμορφωθεί. Η αναφορά σε έναν παγκόσμιο πόλεμο έχει περάσει στο καθημερινό λεξιλόγιο των ηγετών, οι οποίοι, ωστόσο, διαφωνούν ριζικά για το πώς μπορεί να αποτραπεί.

Τραμπ και Ζελένσκι φοβούνται διαφορετικό δρόμο προς τον ίδιο πόλεμο

Στη σύγκρουσή τους στο Οβάλ Γραφείο τον Φεβρουάριο του 2025, ο Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι ότι διακινδυνεύει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη λογική του Αμερικανού προέδρου, η δυτική υποστήριξη προς την Ουκρανία μπορεί να παρασύρει τις ΗΠΑ σε άμεση αναμέτρηση με τη Ρωσία.

Ο Ζελένσκι βλέπει τον κίνδυνο από την αντίθετη κατεύθυνση: η αποτυχία αναχαίτισης της ρωσικής επιθετικότητας θα ενθαρρύνει νέες επιθέσεις και θα φέρει πιο κοντά μια γενικευμένη σύρραξη.

Η ανησυχία δεν περιορίζεται στο Κίεβο. Ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, έχει προειδοποιήσει τους Ευρωπαίους ότι πρέπει να προετοιμαστούν για πόλεμο στην κλίμακα που γνώρισαν προηγούμενες γενιές.

Στην Ασία, ο Σι Τζινπίνγκ επικαλείται την «παγίδα του Θουκυδίδη»: τον κίνδυνο σύγκρουσης ανάμεσα σε μια κυρίαρχη και μια ανερχόμενη δύναμη. Ταυτόχρονα, όμως, σημειώνει ο Ράχμαν, η στρατιωτική ενίσχυση της Κίνας και η αυξανόμενη πίεση στην Ταϊβάν τροφοδοτούν την ένταση για την οποία προειδοποιεί.

Τα δύο όρια που δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί

Τι θα συνιστούσε, όμως, παγκόσμιο πόλεμο; Ο αρθρογράφος των FT θέτει δύο βασικές προϋποθέσεις: οι ισχυρότερες χώρες του κόσμου να συγκρουστούν άμεσα και η αναμέτρηση να εκτείνεται σε περισσότερες ηπείρους.

Κατά την εκτίμησή του, αυτά τα όρια δεν έχουν ακόμη ξεπεραστεί. Οι υφιστάμενοι πόλεμοι, ωστόσο, συνδέονται όλο και περισσότερο.

Η συμμετοχή Βορειοκορεατών στρατιωτών στο πλευρό της Ρωσίας έχει ήδη προσδώσει μια νέα διεθνή διάσταση στον πόλεμο της Ουκρανίας. Παράλληλα, ο πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν διασταυρώνεται με την ουκρανική σύγκρουση: η Τεχεράνη θεωρείται ότι έχει λάβει ρωσική βοήθεια για τον εντοπισμό αμερικανικών στόχων, ενώ η Ουκρανία έχει προσφέρει τεχνογνωσία αντιμετώπισης drones στις χώρες του Κόλπου.

Στην Ευρώπη, οι δολιοφθορές, οι εμπρησμοί και οι άλλες μορφές υβριδικών επιχειρήσεων που αποδίδονται στη Ρωσία αυξάνουν τον κίνδυνο ακούσιας κλιμάκωσης.

Το όριο ανάμεσα στην ειρήνη και στον πόλεμο γίνεται έτσι ολοένα πιο δυσδιάκριτο.

Ο «άξονας» των αντιπάλων της Δύσης

Ρωσία, Κίνα, Ιράν και Βόρεια Κορέα δεν αποτελούν έναν απολύτως ενιαίο συνασπισμό. Οι δεσμοί τους, όμως, είναι πραγματικοί και ενισχύονται.

Η Μόσχα και η Πιονγιάνγκ υπέγραψαν το 2024 συνθήκη αμοιβαίας άμυνας. Βλαντίμιρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ έχουν διακηρύξει μια εταιρική σχέση «χωρίς όρια» ανάμεσα σε Ρωσία και Κίνα, ενώ η κινεζική οικονομική και τεχνολογική υποστήριξη έχει βοηθήσει τη Μόσχα να αντέξει τις δυτικές κυρώσεις.

Κοινό τους στοιχείο, κατά τον Ράχμαν, είναι η αμφισβήτηση της διεθνούς τάξης ασφαλείας υπό αμερικανική ηγεσία.

Η Ρωσία θέλει να περιορίσει το ΝΑΤΟ. Η Κίνα επιδιώκει να ανατρέψει την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στον Ειρηνικό. Το Ιράν έχει επιτεθεί σε αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή. Η Βόρεια Κορέα απειλεί τη Νότια Κορέα, η οποία στηρίζεται στην αμερικανική προστασία.

Η πιθανότητα συντονισμένων κρίσεων στην Ευρώπη και στην Ασία περιπλέκει ακόμη περισσότερο τους σχεδιασμούς της Δύσης.

Γιατί πολλαπλασιάζονται οι συγκρούσεις

Η ανάλυση των FT συνδέει την αύξηση της πολεμικής βίας με τη μετατόπιση της παγκόσμιας ισορροπίας ισχύος.

Το 1989, οι χώρες της G7 αντιπροσώπευαν περίπου τα δύο τρίτα της παγκόσμιας οικονομικής παραγωγής. Το 2022, το μερίδιό τους είχε υποχωρήσει περίπου στο 43%. Αντίστοιχη ήταν η σχετική υποχώρησή τους στις παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες.

Η μεταβολή αυτή έχει διευρύνει τα περιθώρια δράσης δυνάμεων που επιθυμούν να αναθεωρήσουν την υφιστάμενη τάξη. Παράλληλα, η απογοήτευση των Αμερικανών από τους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν ενίσχυσε την πολιτική πίεση για περιορισμό των διεθνών στρατιωτικών δεσμεύσεων.

Το αποτέλεσμα είναι ένα περιβάλλον στο οποίο περισσότεροι ηγέτες εμφανίζονται διατεθειμένοι να δοκιμάσουν τα όρια των αντιπάλων τους. Σύμφωνα με την καταμέτρηση του International Crisis Group που επικαλείται το άρθρο, στον κόσμο βρίσκονται σε εξέλιξη 65 συγκρούσεις, οι περισσότερες από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι «σφαίρες επιρροής»

Ένας ακόμη παράγοντας είναι η επιστροφή της αντίληψης ότι η ισχύς νομιμοποιεί τις διεκδικήσεις.

Ο Ράχμαν εντάσσει σε αυτό το πλαίσιο τόσο τις εδαφικές φιλοδοξίες της Ρωσίας και της Κίνας όσο και τις δηλώσεις Τραμπ για τη Γροιλανδία και τον Καναδά.

Πίσω από αυτή την προσέγγιση βρίσκεται μια θεωρία: αν οι μεγάλες δυνάμεις αναγνωρίσουν η μία τη σφαίρα επιρροής της άλλης, μπορούν να αποφύγουν τη μεταξύ τους σύγκρουση.

Ο σχολιαστής των FT απορρίπτει αυτή τη λογική ως επισφαλή. Πρώτον, επειδή αγνοεί τη βούληση των μικρότερων χωρών. Η Ουκρανία έχει ήδη αποδείξει ότι μια χώρα μπορεί να αντισταθεί στρατιωτικά στην υποταγή της σε έναν ισχυρότερο γείτονα.

Δεύτερον, επειδή τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων δεν χωρίζονται σε καθαρές γεωγραφικές ζώνες. Η Ταϊβάν έχει κρίσιμη σημασία για την παγκόσμια βιομηχανία προηγμένων ημιαγωγών. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να αποδεχθεί την επιστροφή κρατών-μελών της στη ρωσική σφαίρα επιρροής.

Το πιο επικίνδυνο ερώτημα

Στον πυρήνα της ανάλυσης βρίσκεται η αξιοπιστία της αποτροπής.

Επί δεκαετίες, η αμερικανική στρατιωτική ισχύς, οι συμμαχικές δεσμεύσεις και ο φόβος πυρηνικής αναμέτρησης περιόριζαν τον κίνδυνο άμεσης σύγκρουσης μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.

Σήμερα, όμως, ο Ράχμαν θέτει ένα ερώτημα που δεν έχει αυτονόητη απάντηση: θα πολεμούσαν οι ΗΠΑ του Τραμπ για να υπερασπιστούν τις χώρες της Βαλτικής, την Πολωνία, την Ιαπωνία ή τη Βρετανία;

Η αβεβαιότητα μπορεί να ενθαρρύνει έναν αντίπαλο να αναλάβει ένα ρίσκο που διαφορετικά θα απέφευγε.

Εδώ βρίσκεται και η ιστορική προειδοποίηση. Το 1914, η Γερμανία υποτίμησε την πιθανότητα βρετανικής επέμβασης για το Βέλγιο. Το 1939, ο Χίτλερ πίστεψε ότι η Βρετανία και η Γαλλία θα υποχωρούσαν ξανά, παρά την εγγύηση ασφαλείας προς την Πολωνία. Και στις δύο περιπτώσεις, ο υπολογισμός αποδείχθηκε λανθασμένος.

Σήμερα, ο Πούτιν πρέπει να σταθμίσει την αξιοπιστία του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ και ο Σι την πιθανότητα αμερικανικής αντίδρασης σε επίθεση στην Ταϊβάν.

Ο κίνδυνος, καταλήγει ο Ράχμαν, είναι κάποιος να θεωρήσει μια εγγύηση ασφαλείας κενή περιεχομένου — και να ανακαλύψει το λάθος του αφού έχει αρχίσει ο πόλεμος.

Πηγή: naftemporiki.gr

Η Αίγυπτος είναι έτοιμη να παράσχει στη Σαουδική Αραβία την υποστήριξη που χρειάζεται για την υπεράσπιση της ασφάλειας και της σταθερότητάς της, ανακοίνωσε η προεδρία, καθώς οι Χούθι της Υεμένης —οι οποίοι ευθυγραμμίζονται με το Ιράν— εντείνουν τις επιθέσεις τους εναντίον του μεγαλύτερου εξαγωγέα πετρελαίου στον κόσμο.

Ο Αιγύπτιος πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ ελ Σίσι ζήτησε τη σύγκκληση επείγουσας συνεδρίασης του κοινοβουλίου, προκειμένου να εξουσιοδοτηθούν οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας —από τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες στην περιοχή— να συνδράμουν στην υπεράσπιση της Σαουδικής Αραβίας, εφόσον το βασίλειο ζητήσει τη στήριξή τους.

Τις τελευταίες ημέρες, οι Χούθι έχουν εξαπολύσει επιθέσεις εναντίον του διεθνούς αεροδρομίου του Ριάντ και του κρατικού πετρελαϊκού κολοσσού Saudi Aramco, εν μέσω αναζωπύρωσης των συγκρούσεων με τις δυνάμεις της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης —τις οποίες στηρίζει η Σαουδική Αραβία— μετά την κατάρρευση της εκεχειρίας.

«Η Αίγυπτος θα παράσχει στη Σαουδική Αραβία κάθε αναγκαία και δυνατή μορφή υποστήριξης για την υπεράσπιση της ασφάλειας και της σταθερότητάς της, καθώς και για την προστασία των πόρων της, της εδαφικής της ακεραιότητας και των ισλαμικών ιερών τόπων», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η αιγυπτιακή προεδρία.

Η δήλωση έπεται συνεδρίασης του Εθνικού Συμβουλίου Άμυνας της Αιγύπτου, υπό την προεδρία του Σίσι, στην οποία συμμετείχαν ο πρόεδρος του κοινοβουλίου, ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός του στρατού.

Πηγή: Reuters, naftemporiki.gr

Φανούλα Αργυρού

Εζ. Παπαϊωάννου, 1962: Ανάξιος ο κομμουνιστής που δεν ακολουθεί πολιτική Μόσχας!

Μέρος Β’

Το δεύτερο αποκαλυπτικό άρθρο του συνάδελφου Μάριου Πούλλαδου, «Σ», 11.10.2026, από σοβιετικά αρχεία:

Φοιτητές ΑΚΕΛ ως «βαποράκια» για τα ρούβλια της KGB στην Κύπρο

Για να δούμε τι λένε και τα βρετανικά έγγραφα.

Τον Αύγουστο του 1962, η εφημερίδα «Ελευθερία» στην Κύπρο κατηγόρησε το ΑΚΕΛ ότι «οι κομμουνιστικές δραστηριότητες στην Κύπρο χρηματοδοτούνται από ταμεία πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα».

Το ΑΚΕΛ μεταφέρει όπλα στην Κύπρο

Έκθεση Μυστικών Υπηρεσιών, 1.3.1963:

«…Επικεφαλής του “Σπέσιαλ Μπραντς” Αμμοχώστου δήλωσε πως υπάρχουν ισχυρές υποψίες ότι η ΛΟΕΛ (Λαϊκή Εταιρεία Οινοπνευματωδών Λεμεσού, ελεγχόμενη από τους Κομμουνιστές) εισάγει τσεχοσλοβάκικα αυτόματα όπλα και πυρομαχικά… Οι κομμουνιστές στην Κύπρο εξοπλίζονται, αλλά είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και ο εισαγόμενος οπλισμός καλύπτεται ως άλλα εμπορεύματα. Δεν είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε την εγκυρότητα αυτής της είδησης, αλλά γνωρίζουμε ότι η ΛΟΕΛ έχει εμπορικές διασυνδέσεις με την Τσεχοσλοβακία».

13.9.1962: Η Βρετ. Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία έγραψε ότι η κατηγορία μεγάλης ξένης χρηματοδότησης του ΑΚΕΛ και της ΠΕΟ δεν ήταν νέα, ήταν και ο λόγος που το ΑΚΕΛ και οι οργανώσεις - βιτρίνες αυτού έκαναν εράνους… «Φυσικά δεν υπάρχει κανένας έλεγχος για τα ποσά που επικαλούνται ότι μάζεψαν… Αν και ελάχιστη αμφιβολία υπάρχει ότι ΑΚΕΛ και ΠΕΟ χρηματοδοτούνται από το Ανατολικό Μπλοκ, είναι αρκετά έξυπνοι να το καλύπτουν…».

Ανάξιος ο κομμουνιστής που δεν ακολουθεί πολιτική Μόσχας!

Έκθεση, 14.12.1962: «Η διασύνδεση του ΑΚΕΛ με τη Μόσχα»:

«Αναφέρθηκε στον τοπικό Τύπο ότι ο κ. Παπαϊωάννου, Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, κατά τη διάρκεια συνεδρίου του κομμουνιστικού κόμματος στην Πράγα, είπε ότι “κανένας κομμουνιστής δεν είναι άξιος του ονόματός του αν ακολουθεί πολιτική που δεν εγκρίνεται από τη Μόσχα”».

Κύπριοι φοιτητές εκπαιδεύονταν και στη χρήση όπλων και μεθόδων σαμποτάζ!

Έκθεση, 12.6.1963: «Κύπριοι φοιτητές βρίσκονται σε μεγάλη σχολή για ξένους, που βρίσκεται έξω από το Μόσχα. Το θέμα που διδάσκεται στη σχολή εξαρτάται από τη χώρα προέλευσης των φοιτητών, αλλά είναι γεγονός ότι, επιπλέον της ιδεολογικής εκπαίδευσης, οι φοιτητές εκπαιδεύονται και σε άοπλη επίθεση και στη χρήση όπλων και μεθόδων σαμποτάζ. Εκπαιδεύονται επίσης και για πεδίο μάχης, καθώς και σε τακτικές ανταρτοπολέμου.

»Ο αριθμός των Κυπρίων φοιτητών που έχουν μέχρι τώρα συμμετάσχει σ’ αυτά τα μαθήματα δεν είναι γνωστός, ούτε πόσοι βρίσκονται εκεί αυτήν τη στιγμή».

1972 – Ρωσικές υποσχέσεις προς Μακάριο ότι θα σταματούσαν τους Τούρκους σε περίπτωση εισβολής...

Έκθεση Βρετ. Πρεσβείας στην Αθήνα, 14.2.1972: Αναφέρθηκε σε δημοσίευμα της «Εστίας» Αθηνών, ότι η συμφωνία για την εισαγωγή όπλων από την Τσεχοσλοβακία έγινε από τον Μακάριο κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα τον προηγούμενο Ιούνιο. Διευθετήθηκε τα όπλα να στέλνονταν από γιουγκοσλαβικό λιμάνι. Τρεις Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι στάλθηκαν στην Κύπρο να εκπαιδεύσουν τις ένοπλες δυνάμεις του Λυσσαρίδη, ενώ άλλοι Kύπριοι χειριστές όπλων στάλθηκαν στην Πράγα για εκπαίδευση. Όταν έκλεισε η συμφωνία, οι Ρώσοι είπαν στον Μακάριο ότι η Σοβιετική Ένωση μπορούσε να επέμβει σε υποστήριξη της Κυβέρνησης της Λευκωσίας, αλλά μόνο αν υπήρχε στρατιωτική επέμβαση από έξω, δηλαδή μια τουρκική απόβαση. Σε περίπτωση εσωτερικών ταραχών ο Μακάριος θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει με τους αντιπάλους του και να απαλλαγεί από την ελληνική επιρροή με τις δικές του προσπάθειες και με τη βοήθεια των συνεργατών του. Η βοήθεια της Μόσχας περιοριζόταν στα όπλα και στους συμβούλους…

«Τα όπλα κόστισαν ένα εκατομμύριο λίρες. Πληρώθηκαν μέσω συμφωνιών με το Σιδηρούν Παραπέτασμα, τα λεφτά δόθηκαν από την Αρχιεπισκοπή Κύπρου και το Μοναστήρι του Κύκκου».

Ο Έλληνας πρέσβης στη Κύπρο, μ. Ευστάθιος Λαγάκος, στις 10.7.1974 είπε στον Βρετανό Υπ. Αρμοστή στη Λευκωσία πως είχε λόγο να πιστεύει ότι ο Αρχιεπίσκοπος βασιζόταν πολύ στις διαβεβαιώσεις που πήρε από τους Ρώσους, όταν του είχαν εγγυηθεί ότι, σε περίπτωση ταραχών στην Κύπρο, «δεν θα επιτραπεί σε κανένα τρίτο μέρος να επέμβει...» (Βιβλίο Φ.Α. Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

Ακολούθησαν δύο τουρκικές εισβολές …

Ρωσικές αποστολές όπλων προς ΑΚΕΛ από το 1964!

Τον Σεπτέμβριο του 1973 οι Τούρκοι έδωσαν στους Αμερικανούς πληροφορίες ότι πλοίο με φορτίο όπλων (γνώριζαν είπαν και την ονομασία του) βρισκόταν καθ’ οδόν προς την Κύπρο. Ο Πρόεδρος Μακάριος αρνιόταν κάτι τέτοιο, το ίδιο και ο κ. Α. Αζίνας ότι ήταν ο άνθρωπος που τα είχε παραγγείλει κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής του σε ανατολικές χώρες, όπως ισχυριζόταν η τουρκική πληροφορία…

Στις 6.3.2000, το ΡΙΚ (Γ. Νικολάου, Γ. Γεωργίου) έκανε αποκαλύψεις εγγράφων της «Κα Γκε Μπε» ότι οι μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας έστειλαν όπλα στην ηγεσία του ΑΚΕΛ επ’ ονόματι του Γ.Γ. Εζεκία Παπαϊωάννου τον Ιούνιο του 1974 και ότι εκείνη δεν ήταν η μόνη αποστολή όπλων προς το ΑΚΕΛ. Ο κ. Χρίστου του ΑΚΕΛ (τότε Υπ. Εσωτερικών) ισχυρίστηκε ότι όλα τα έγγραφα αρχείου του κόμματος πριν από το 1974 είχαν χαθεί! Επιβεβαίωσε δε ότι όπλα από την πρώην Σοβιετική Ένωση στέλνονταν στο ΑΚΕΛ από το 1964… και πως το ΑΚΕΛ μάλλον θα τα παρήγγελλε εκ μέρους της κυπριακής Κυβέρνησης...

Για τον ρόλο του ΑΚΕΛ το 1974 διαβάστε και τη μαρτυρία του μ. Λάζαρου Σκαλιστή, πρώην μέλους της ΚΕ του ΑΚΕΛ, 12.7.1998, εδώ:

Έγραψε ο Λ.Σ.: «Την Παρασκευή, 12.7.74, έγινε επαρχιακή σύσκεψη στελεχών με 300 παρόντες, όπου ο Γ.Γ. του AKEΛ E. Παπαϊωάννου με στομφώδη τρόπο δήλωνε πως ‘‘δεν θα γίνει πραξικόπημα, γιατί ο σοβιετικός στόλος είναι έξω από τη Mεσόγειο’’!

»Τα δύο ελικοπτεροφόρα και άλλα πλοία του σοβιετικού στόλου αποχώρησαν από τη Μεσόγειο πριν από την πρώτη εισβολή και μερικά επέστρεψαν μετά τις 19 Αυγούστου 1974 («Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»)».

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ 1974: Αυτά που δεν θέλει να ξέρετε η ηγεσία του ΑΚΕΛ…

https://geopolitico.gr/2009/08/1974-40/ 1.8.2009

Παράλληλα η δήλωση στη Βουλή του βουλευτή Ζ. Κουλία, 23.4.2011: «…Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος, αντί να ηγηθεί της αντίστασης, κρύφτηκε στις πρεσβείες των πρώην σοσιαλιστικών χωρών και ανέμενε τον Αττίλα ως λυτρωτή…».

«Όταν ο Εζεκίας Παπαϊωάννου προτιμούσε τουρκικό στρατό αντί ΝΑΤΟϊκών – ΟΗΕδων», Σάββα Ιακωβίδη, «Σημερινή»,13.7.2025.

«Προτιμούμε τον τουρκικό στρατό κατοχής παρά έναν ΝΑΤΟϊκό ή άλλον Δυτικό στρατό».

*Για την πραγματική πολιτική του ΑΚΕΛ διά στόματος Ε. Παπαϊωάννου στο 3ο μέρος την ερχόμενη Κυριακή.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com

Μία από τις εκθέσεις των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών.

Εισαγωγή όπλων για ΑΚΕΛ .

Δήλωση Παπαϊωάννου στην Πράγα.

Επιστολή Υπ. Αρμοστείας προς Λονδίνο, 13.9.1962.

Η αναφορά για την εκπαίδευση των φοιτητών…

Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, το πραγματικό όφελος είναι το ρήγμα που προκαλεί η συμφωνία, αλλά και η ρητορική που τη συνοδεύει, στην καρδιά της δυτικής συμμαχίας

Η συμφωνία για την προσωρινή άρση των κυρώσεων στις εξαγωγές ρωσικού ντίζελ προσφέρει στον Βλαντίμιρ Πούτιν κάτι περισσότερο από οικονομική ανάσα: την ευκαιρία να προκαλέσει βαθύ ρήγμα στη δυτική συμμαχία, που επιδιώκει την απομόνωση της Μόσχας λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Η συμφωνία, η οποία προβλέπει την αναστολή των κυρώσεων στις εξαγωγές ρωσικών καυσίμων για έξι μήνες, επιτρέποντας την πώληση ντίζελ σε τιμές αγοράς, θα αποτελέσει σημαντική οικονομική ανάσα για τη ρωσική οικονομία, η οποία δοκιμάζεται από τις συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία που έχει διαρκέσει πολύ περισσότερο από όσο αναμενόταν, όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του το CNN.

Ωστόσο, για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, το πραγματικό όφελος δεν είναι τα δισεκατομμύρια δολάρια των πρόσθετων εσόδων. Είναι το ρήγμα που προκαλεί η συμφωνία, αλλά και η ρητορική που τη συνοδεύει, στην καρδιά της δυτικής συμμαχίας, η οποία έχει απομονώσει τη Μόσχα εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ περιέγραψε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη νέα πραγματικότητα, ειρωνευόμενος την οργισμένη αντίδραση του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος χαρακτήρισε τη συμφωνία «αδύναμη απόφαση ενός ισχυρού εταίρου», που προσφέρει στη Ρωσία «επιπλέον χρήματα για αυτόν τον πόλεμο».

«Του είπαμε ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στη Ρωσία. Αλλά να μην χτυπά τα διυλιστήρια, γιατί αυτό δημιουργεί πρόβλημα σε ολόκληρο τον κόσμο. Και εκείνος θέλει να δημιουργεί προβλήματα στον κόσμο. Θέλει να δημιουργεί προβλήματα στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας», δήλωσε ο Τραμπ, προτού ζητήσει την ανάδειξη νέου ηγέτη στην Ουκρανία.

Με τις δηλώσεις του, ο Αμερικανός πρόεδρος ουσιαστικά επέρριψε στην Ουκρανία την ευθύνη για τις υψηλές τιμές των καυσίμων, οι οποίες έχουν γίνει ιδιαίτερα αισθητές στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τους τελευταίους μήνες, οι συνεχείς επιθέσεις ουκρανικών drones, που διεισδύουν βαθιά στο ρωσικό έδαφος και πλήττουν στόχους με εντυπωσιακή ακρίβεια, έχουν προκαλέσει σοβαρές ζημιές σε διυλιστήρια πετρελαίου, τα οποία αποτελούν τόσο βασικό πυλώνα της ρωσικής οικονομίας όσο και κρίσιμη πηγή ανεφοδιασμού του ρωσικού στρατού.

Αντιμέτωπο με ελλείψεις καυσίμων στο εσωτερικό και σημαντική μείωση της παραγωγής, το Κρεμλίνο ανέστειλε αυτόν τον μήνα όλες τις εξαγωγές ντίζελ, προκειμένου να εξασφαλίσει επαρκείς ποσότητες για τις εγχώριες ανάγκες.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σοβαρό πλήγμα για μια χώρα που, πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας ντίζελ στον κόσμο.

Ανεξάρτητα από το αν η Ρωσία θα καταφέρει τελικά να διαθέσει τις ποσότητες ντίζελ που έχει υποσχεθεί, η Ουάσινγκτον, παρουσιάζοντας τις ουκρανικές επιθέσεις με drones κατά ρωσικών διυλιστηρίων ως πλήγμα στα αμερικανικά συμφέροντα, ουσιαστικά συνδέει τα οικονομικά της συμφέροντα με την οικονομική επιβίωση της Μόσχας. Και αυτό, παρότι αναλυτές εκτιμούν ότι η συμφωνία δύσκολα θα επιφέρει ουσιαστική μείωση στις τιμές του ντίζελ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν ισχυρά μέσα πίεσης για να αναγκάσουν την Ουκρανία να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους.

Η Ουάσινγκτον δεν παρέχει πλέον οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο. Ωστόσο, η ανταλλαγή πληροφοριών από τις αμερικανικές υπηρεσίες, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ψηφιακής υποστήριξης της ουκρανικής άμυνας, κινδυνεύει να διακοπεί εάν η Ουκρανία συνεχίσει να πλήττει τις ρωσικές υποδομές που ο Τραμπ θέλει να μείνουν ανέπαφες.

Η απειλή είναι πραγματική, καθώς οι ΗΠΑ είχαν προχωρήσει σε ανάλογη κίνηση μετά την επεισοδιακή αντιπαράθεση Τραμπ-Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο πέρυσι.

Έχοντας επίγνωση αυτού του κινδύνου, ο Ζελένσκι έχει δηλώσει πρόθυμος να συνεργαστεί, αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η Ρωσία θα πράξει το ίδιο.

«Η Ουκρανία θα είναι έτοιμη να σταματήσει τα πλήγματα κατά των ρωσικών διυλιστηρίων πετρελαίου, εφόσον η Ρωσία σταματήσει να πλήττει τις ενεργειακές μας υποδομές», δήλωσε πρόσφατα ο Ουκρανός πρόεδρος.

Για την Ουκρανία, η εξέλιξη αυτή ενδέχεται να εκλαμβάνεται ως μία ακόμη προδοσία από έναν Αμερικανό πρόεδρο που κατά καιρούς έχει αναγνωρίσει, έστω και απρόθυμα, την αποτελεσματικότητα των τολμηρών στρατιωτικών τακτικών του Κιέβου.

Τώρα, το αποτελεσματικότερο όπλο της Ουκρανίας στον ασύμμετρο πόλεμο, οι συνεχείς επιθέσεις με drones κατά ρωσικών διυλιστηρίων, αποδυναμώνεται και ενδέχεται τελικά να διακοπεί, όχι από τα ρωσικά συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, αλλά από την αμερικανική διπλωματική πίεση και τη συνεχή επιδίωξη του Τραμπ να συνάψει συμφωνία με το Κρεμλίνο.

Στη Μόσχα, αντίθετα, το κλίμα είναι αισιόδοξο.

«Η ρωσική πλευρά επιβεβαίωσε την προθυμία της να προμηθεύσει με πετρέλαιο και πετρελαϊκά προϊόντα τόσο την αμερικανική αγορά όσο και τις διεθνείς αγορές γενικότερα», δήλωσε ο Πούτιν σε επίσημη ανακοίνωση, έπειτα από την τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τραμπ το βράδυ της Παρασκευής.

«Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό θα έχει θετικό αντίκτυπο στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας», πρόσθεσε.

Στο παρασκήνιο, ο ηγέτης του Κρεμλίνου πρέπει να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση.

Τόσο ο ίδιος όσο και ο Τραμπ επιθυμούν τον άμεσο τερματισμό των ουκρανικών επιθέσεων με drones κατά των ρωσικών διυλιστηρίων.

Και οι δύο θέλουν την αντικατάσταση του Ουκρανού προέδρου από κάποιον που θα συμφωνήσει σε μια γρήγορη διευθέτηση.

Πηγή: skai.gr

Το καλώδιο Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ έχει γίνει σίριαλ. Μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας. Τη μέρα το έχτιζαν και τη νύχτα χαλούσε… Θα εκδοθεί, όπως λέγεται, τις επόμενες μέρες μια νέα NAVTEX από την Ελλάδα για να προχωρήσει η διαδικασία. Θα δούμε πού και πώς. Σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει τουρκική αντίδραση. Εκτός και αν δούλεψαν, ήδη, τα μαγειρεία του παρασκηνίου…

Γιατί γίνεται λόγος στα μαγειρεία του παρασκηνίου; Διότι, οι μεν ΗΠΑ δήλωσαν διά στόματος Μάρκο Ρούμπιο ότι ευνοούν τη διπλωματία και ουδόλως επιθυμούν στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ δύο συμμάχων τους, αφού έχουν άλλους σοβαρούς μπελάδες στο κεφάλι τους, από την Ουκρανία έως το Ιράν. Για να αποτραπεί η σύγκρουση, η Ελλάδα έχει υποχωρήσει, ήδη, δύο φορές. Αυτή είναι μια συνήθης πρακτική, που καθιστά την Αθήνα αδύναμη στο πεδίο της διπλωματίας. Όταν, λοιπόν, οι τρίτοι εμπλέκονται για την αποτροπή κρίσης, είτε είναι Αμερικανοί είτε είναι άλλοι Ευρωπαίου, ξέρουν εκ των προτέρων σε ποια πλευρά θα ασκήσουν τις μεγαλύτερες πιέσεις.

Επί μακρόν προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το πρόγραμμα του καλωδίου είναι ευρωπαϊκό. Εξ ου και η σχετική χρηματοδότηση των 657 εκ. ευρώ από τις Βρυξέλες. Άρα, το πρόβλημα κακώς εμφανίζεται ως διμερές ή τριμερές, δηλαδή μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας και Κύπρου- Τουρκίας. Ως εκ τούτου, το λάθος που διέπραξαν Αθήνα και Λευκωσία είναι ότι δεν κατέστησαν το θέμα ευρωπαϊκό, που σημαίνει ότι, εάν η Τουρκία έχει πρόβλημα, θα πρέπει να απευθυνθεί και στην ΕΕ, διότι τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι και δικά της. Επομένως, οφείλει να τα υπερασπιστεί. Και εφόσον οφείλει να τα υπερασπιστεί, θα πρέπει να περιληφθεί εντός των συμπερασμάτων της ΕΕ, μία παράγραφος που θα αναφέρει ότι: Εάν Ελλάδα και Κύπρος δεχθούν επίθεση από την Τουρκία, λόγω του καλωδίου, που είναι πρόγραμμα ευρωπαϊκό, θα ενεργοποιηθεί αμέσως το άρθρο 42,7 των Συνθηκών. Οπότε, θα σπεύσουν οι εταίροι μας, να μας στηρίξουν με στρατιωτικά μέσα. Αυτή είναι ή όχι μια αξιόπιστη μορφή αποτροπής;

Ούτως ή άλλως, προ μερικών ημερών Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης δήλωσαν ότι, εάν η Ελλάδα προκληθεί, θα απαντήσει επί του πεδίου! Οι Τούρκοι πάντως δεν «μάσησαν» και αξίωσαν ενημέρωση. Ως να είναι η θαλάσσια στην Κάσο τσιφλίκι τους. Ερώτημα: Εάν κατεβάσουν τις φρεγάτες τους, τι θα γίνει; Πόλεμος; Ή θα υιοθετηθεί η πεπατημένη, με την Αθήνα να βάζει την ουρά στα σκέλη; Οι παλληκαρισμοί ήταν δικοί της. Όπως και τα αδιέξοδα. Τώρα ποιος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά; Τα μαγειρεία του παρασκηνίου; Και πώς; Μήπως στη λογική τού καλώδιο έναντι κυριαρχίας;

Πηγή: simerini.sigmalive.com