iEpikaira

Διακοίνωση της Τουρκίας στην Ελλάδα παρουσιάζει η τουρκική εφημερίδα Milliyet, στην οποία περιγράφονται οι απόψεις και οι αντιρρήσεις της για τις πρωτοβουλίες της Ελλάδας και αναφέρεται ότι «δεν θα επιτραπεί καμία δραστηριότητα που μεταβάλλει το status quo στο Αιγαίο»

Μανώλης Κωστίδης

Διακοίνωση στην οποία εκθέτει τις απόψεις και τις αντιρρήσεις της για τις πρόσφατες ενέργειες της Ελλάδας επέδωσε η Τουρκία στις ελληνικές αρχές, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές που επικαλείται η εφημερίδα Milliyet.

Κατά τις ίδιες πηγές, στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι δεν θα επιτραπεί καμία δραστηριότητα που μεταβάλλει το status quo στο Αιγαίο.

Η διακοίνωση τονίζει τις διασυνοριακές, περιβαλλοντικές και άλλες επιπτώσεις αυτών των πρωτοβουλιών και αναφέρει σαφώς ότι «η προώθηση μαξιμαλιστικών ισχυρισμών υπό το πρόσχημα του περιβαλλοντικού σχεδιασμού είναι απαράδεκτη».

«Τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και το φυσικό νομικό καθεστώς της Τουρκίας δεν επηρεάζονται από τις συνέπειες των μονομερών βημάτων που σχεδιάζει η Ελλάδα», αναφέρει η Αγκυρα και σημειώνει πως «το διεθνές δίκαιο ενθαρρύνει τη συνεργασία σε κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες».

Η διακοίνωση, αναφέρει η Milliyet, καταγράφει ότι δεν θα γίνουν αποδεκτές τυχόν de facto καταστάσεις «που ενδέχεται να επιχειρηθούν σε γεωγραφικούς σχηματισμούς στο Αιγαίο, των οποίων η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα με διεθνείς συνθήκες» και επαναλαμβάνει την πάγια θέση της Τουρκίας ότι τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο μπορούν να καθοριστούν μόνο με συμφωνία που επιτυγχάνεται με βάση τον δίκαιο τρόπο και λαμβάνοντας υπόψη όλες τις σχετικές προϋποθέσεις.

Πηγή: kathimerini.gr

Μια αμυντική συμφωνία μεταξύ Πακιστάν, Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας καταδεικνύει πόσο έχει υποχωρήσει η επιρροή των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή — και πώς οι περιφερειακές δυνάμεις διαμορφώνουν πλέον τη δική τους αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Δημοσιεύθηκε: 13 Αυγούστου 2026, 2:57 μ.μ.

Στίβεν Α. Κουκ — Ειδικός του CFR

Ανώτερος ερευνητής Eni Enrico Mattei για θέματα Μέσης Ανατολής και Αφρικής

Το Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία υπέγραψαν την Κοινή Αμυντική Συμφωνία της Μέκκας στις 7 Αυγούστου. Τα συμβαλλόμενα μέρη δεν έχουν δημοσιοποιήσει επίσημο κείμενο, αλλά οι σχετικές πληροφορίες υποδεικνύουν ότι οι τρεις χώρες συμφώνησαν ουσιαστικά σε μια ρήτρα παρόμοια με εκείνη του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ: επίθεση εναντίον ενός από τα συμβαλλόμενα κράτη θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.

Η ισραηλινή εφημερίδα αποκαλύπτει αυξημένη ετοιμότητα του ισραηλινού Ναυτικού απέναντι στις κινήσεις της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο

Η αυξανόμενη παρουσία του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού στην Ανατολική Μεσόγειο προκαλεί έντονη ανησυχία στο Ισραήλ, με το ισραηλινό Ναυτικό να λαμβάνει μέτρα αποτροπής και τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας να βρίσκονται σε αυξημένη επιφυλακή για ενδεχόμενες νέες κινήσεις της Άγκυρας.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της Jerusalem Post, που επικαλείται ανώτερες ισραηλινές πηγές, το Τελ Αβίβ θέλει να καταστήσει σαφές στην Τουρκία ότι δεν θεωρεί δεδομένη την ελεύθερη μετακίνηση του τουρκικού στόλου σε θαλάσσιες περιοχές που το Ισραήλ θεωρεί στρατηγικού ενδιαφέροντος.

Έναν αιώνα μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Τουρκία έχει αναδειχθεί εκ νέου σε σημαντικό περιφερειακό παράγοντα, με αυξανόμενη παρουσία από τον Καύκασο και τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η εξέλιξη αυτή έχει συνοδευτεί στο εσωτερικό από μια έντονα εθνικιστική πολιτική αφήγηση, στην οποία η ιστορική και πολιτισμική συνέχεια της Τουρκίας συνδέεται με την αντίληψη ότι η χώρα δικαιούται έναν διευρυμένο ρόλο στο περιφερειακό σύστημα. Η ρητορική περί “Αιώνα της Τουρκίας”, όπως και οι συχνές αναφορές στην οθωμανική κληρονομιά εντάσσονται σε αυτή την προσπάθεια πολιτικής και κοινωνικής κινητοποίησης.

Η εσωτερική αυτή ρητορική, ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέεται αυτομάτως με την πραγματική έκταση της τουρκικής ισχύος, ή με τις επιχειρησιακές δυνατότητες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Η Τουρκία έχει πράγματι διευρύνει σημαντικά την περιφερειακή της εμβέλεια από το 2016 και μετά, αξιοποιώντας στρατιωτικά μέσα, διπλωματικές σχέσεις, οικονομικούς δεσμούς και μη κρατικούς εταίρους. Η παρουσία της στη Συρία και το Ιράκ, η στρατιωτική εμπλοκή στη Λιβύη, οι σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν και η δραστηριοποίηση στη Σομαλία, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Η διεύρυνση αυτή, όμως, δεν ισοδυναμεί με περιφερειακή ηγεμονία. Η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικούς περιορισμούς, μεταξύ των οποίων οι οικονομικές πιέσεις, η εξάρτηση από διεθνείς αγορές και δυτικές τεχνολογίες, οι μεταβολές της αμερικανικής πολιτικής και ο ανταγωνισμός με άλλες περιφερειακές δυνάμεις. Η τουρκική στρατηγική, επομένως, μπορεί να ερμηνευθεί περισσότερο ως προσπάθεια διεύρυνσης του στρατηγικού βάθους και διαχείρισης μιας ασταθούς περιφέρειας, παρά ως γραμμική προσπάθεια αποκατάστασης μιας νέας “οθωμανικής τάξης”.

Αυτή η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία για την αξιολόγηση των σχέσεων της Τουρκίας με την Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ. Οι τρεις σχέσεις δεν αποτελούν ανεξάρτητες αντιπαραθέσεις. Τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να συνδέονται μέσω κοινών γεωπολιτικών πεδίων: Των θαλάσσιων ζωνών και της οριοθέτησης στην Ανατολική Μεσόγειο, της ενεργειακής ασφάλειας, της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και της εξέλιξης της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία.

Το γεγονός αυτό αυξάνει τη στρατηγική σημασία των επιμέρους κρίσεων. Μια αντιπαράθεση στο Αιγαίο δεν είναι υποχρεωτικό να παραμείνει αποκλειστικά ελληνοτουρκική, όπως μια κρίση στη Συρία δεν είναι απαραίτητο να παραμείνει αποκλειστικά ισραηλινο-τουρκική. Η αλληλεπίδραση των επιμέρους θεάτρων δημιουργεί δυνατότητες μετάδοσης της κρίσης.

Από τη ρητορική στην επιχειρησιακή συμπεριφορά

Για την αξιολόγηση του κινδύνου είναι χρήσιμη η διάκριση μεταξύ τριών επιπέδων: Το πρώτο αφορά τη ρητορική και τις πολιτικές, ή νομικές διεκδικήσεις. Σε αυτό περιλαμβάνονται οι δημόσιες δηλώσεις, οι νέοι χάρτες, η νομοθεσία, οι διοικητικές αποφάσεις και οι διπλωματικές διαμαρτυρίες. Παρότι μπορούν να επιβαρύνουν σημαντικά τις διμερείς σχέσεις, δεν αποτελούν καθ’ εαυτές ένδειξη επικείμενης στρατιωτικής σύγκρουσης.

Είναι εντυπωσιακό το πώς οι πολιτικές ελίτ στην Αθήνα συνεχίζουν να υπνοβατούν, την ώρα που στην απέναντι μεριά του Αιγαίου εκτελείται μια μεθοδική, ψυχρή και απόλυτα συντονισμένη προπαρασκευή. Όσοι αρέσκονται να επενδύουν στο αφήγημα των «ήρεμων νερών» και των διπλωματικών διακηρύξεων, επιλέγουν να αγνοούν μια θεμελιώδη αλήθεια της ρεαλπολιτίκ: οι πόλεμοι σπάνια ξεσπούν εν αιθρία. Προαναγγέλλονται μέσα από αθόρυβες δομικές αλλαγές, τις οποίες το υποψήφιο θύμα προτιμά να υποτιμά μέχρι να είναι πολύ αργά.

Τα στοιχεία που έρχονται στην δημοσιότητα δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες. Η Τουρκία δεν ανασυντάσσει απλώς τις Ένοπλες Δυνάμεις της. Οικοδομεί έναν στρατιωτικό μηχανισμό άμεσου πλήγματος. Η συγκρότηση 40 Ταξιαρχιών Ειδικών Δυνάμεων και Αμφίβιων Δυνάμεων, σε συνδυασμό με το επίσημο έγγραφο του τουρκικού Υπουργείου Άμυνας της 10ης Αυγούστου 2026 που κάνει ρητή αναφορά σε προετοιμασία για πόλεμο, αποκαλύπτει τον πραγματικό σχεδιασμό της Άγκυρας.

Abdullah Bozkurt/Stockholm

26/08/2026

Turkey’s Defense Ministry has disclosed that it is conducting preparations for scenarios ranging from crisis and heightened tension to outright war as Ankara closely monitors a rapidly expanding military partnership between Israel and Greece, according to an official government document.

Ο Κόσμος το 2026: Δομική Αναδιάταξη, Ασύμμετρες Απειλές και Γεωπολιτική των Δικτύων στο Κατώφλι του Πολυκεντρικού Χάους

Το έτος 2026 συνιστά ένα ιστορικό σημείο μετάλλαξης στην αρχιτεκτονική του διεθνούς συστήματος, σηματοδοτώντας τη μετάβαση από την αποδρομούσα μεταψυχροπολεμική τάξη σε ένα καθεστώς «πολυκεντρικού χάους». Η παγκόσμια ισορροπία ισχύος δεν υφίσταται πλέον μια απλή, γραμμική ανατροπή, αλλά μια βαθιά δομική αναδιάταξη, η οποία χαρακτηρίζεται από την επιταχυνόμενη εργαλειοποίηση των κοινών αγαθών, τον πόλεμο των εφοδιαστικών αλυσίδων και την ασύμμετρη άσκηση στρατηγικής πίεσης. Από την αναβίωση μιας επιθετικής μορφής του «Δόγματος Μονρόε» των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική και την σύλληψη του Νικολά Μαδούρο, μέχρι τον Πόλεμο του Κόλπου μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν, και από την οριστική κατάρρευση της Συμφωνίας Σάικς-Πικό με την μετά-Άσαντ εποχή στη Συρία, έως τη «στρατηγική της σαλαμοποίησης» της Κίνας στον Ειρηνικό, το διεθνές σύστημα μεταβαίνει σε μια κατάσταση μόνιμης ρευστότητας.

Του Σωτήρη Σιδέρη

«Όταν μαλώνουν οι ελέφαντες, την πληρώνουν τα βατράχια», λέει η παροιμία και η σκέψη πολλών εγχώριων και διεθνών αναλυτών πηγαίνει στον ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ Τουρκίας -Ισραήλ, αλλά και στην Ελλάδα με την Κυπριακή Δημοκρατία που βρίσκονται στη μέση. Ο μεγαλοϊδεατισμός των Ερντογάν και Νετανιάχου προκαλεί τριγμούς, αλλά για την Ελλάδα συνιστά σοβαρή απειλή. Ο Ερντογάν είναι ασυγκράτητος και νοιώθει τεράστια αυτοπεποίθηση όταν δηλώνει ότι «έχει χαράξει η εποχή της μεγάλης και ισχυρής Τουρκίας. Ο αιώνας της Τουρκίας ξεκίνησε». Αλλά και στο Τελ Αβίβ, δεν περνά μέρα που να μην διακηρύσσονται αντίστοιχοι στόχοι με παραπομπές μάλιστα στην εβραϊκή μυθολογία. Οι ΗΠΑ απέχουν επικίνδυνα σε σχέση με το παρελθόν και αυτό αυξάνει τους σφυγμούς...

Η Τουρκία εμφανίζεται ενοχλημένη για την συνεργασία Αθήνας -Λευκωσίας -Τελ Αβίβ και εκδηλώνει την επιθετικότητά της ιδιαίτερα προς την Αθήνα, ενώ προσπαθεί να εδραιώσει την κυριαρχία της στην Συρία. Ωστόσο η Αθήνα, ελλείψει σχεδίου και ενεργητικής διπλωματίας , δεν απαντά ουσιαστικά, στον τουρκικό μεγαλοϊδεατισμό, ούτε στο αναθεωρητικό δόγμα για το Αιγαίο που κατακλύζει την τουρκική πολιτική σκηνή. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει απαντήσεις και επενδύει κυρίως στην συνεργασία με το Ισραήλ, αλλά χωρίς να έχει θεσμοθετηθεί καμία συμφωνία. Μπορεί η Ελλάδα να είναι το θύμα των... ελεφάντων;..

Σενάρια εθνικιστικού τρόμου

Είναι προφανές ότι ο ανταγωνισμός Τουρκίας -Ισραήλ κλιμακώνεται και είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, που οι ΗΠΑ, είτε αδυνατούν, είτε παρακολουθούν αμήχανες τις δύο χώρες. Η Τουρκία και το Ισραήλ θέλουν να κυριαρχήσουν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά η Άγκυρα είναι αυτή που έστω στα σημεία δείχνει να υπερτερεί, μετά την συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν.

Μπορεί το Ισραήλ να επιτίθεται στην επικράτεια της Συρίας με στόχο να εμποδίσει την Τουρκία να εδραιωθεί εκεί και στρατιωτικά, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει εκδηλωθεί από καμία χώρα η στήριξη στις ενέργειές του. Αντίθετα, και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, η Τουρκία δεν καταγγέλλεται από καμία πλευρά , αντίθετα επικρατεί ανοχή ή στήριξη στις ενέργειες του Ερντογάν.

Πρόκειται για μια ιστορικής σημασίας ανατροπή πολιτικής που είναι βέβαιο ότι θα προβληματίσει έντονα τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς σε βάθος χρόνου. Βέβαια πολλοί ηγέτες σε πολλές χώρες του κόσμου, όταν ένοιωθαν ισχυροί διακήρυτταν τα επιθετικά και αναθεωρητικά δόγματά τους, όπως και τον μεγαλοϊδεατισμός τους, αλλά στο τέλος ηττήθηκαν. Το ερώτημα αν ο ανταγωνισμός Τουρκίας -Ισραήλ μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο , με την εμπλοκή και της Ελλάδας είναι ένα ερώτημα που απασχολεί πολλούς στην Ελλάδα και όχι μόνο. Επίσης να σημειωθεί πως ούτε στο Ισραήλ, ούτε στην Τουρκία διαφαίνεται μια πολιτική αλλαγή που θα εγκαταλείψει τα επιθετικά δόγματα και των δύο χωρών. Οπότε η Ελλάδα έχει πρόσθετους λόγους να ανησυχεί.

Διπλωματία στον πάγο

Ωστόσο, επειδή η ένταση κλιμακώνεται και οι ανησυχίες αυξάνονται, είναι ίσως κορυφαίο πολιτικό ζήτημα, πως θα διαμορφωθεί η ελληνική εξωτερική πολιτική, λαμβάνοντας υπόψη την αφασία που επικρατεί στην Αθήνα και ιδιαίτερα στις κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η Ελλάδα έχει ένα επικίνδυνο μέτωπο απέναντι στην Τουρκία. Νοιώθει πλέον την πίεση της Άγκυρας και την ραγδαία αλλαγή ρητορικής και κινήσεων, είναι βέβαιο όμως όλο αυτό το εθνικιστικό παραλήρημα θα αθροιστεί και θα ενσωματωθεί και στο στρατιωτικό επίπεδο. Η επικείμενη νομοθέτηση του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας, δεν είναι τίποτα άλλο από την έμπρακτη αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης.

Τις επόμενες ημέρες αναμένεται η ανακοίνωση των ενεργειών της Ελλάδας ως απάντηση στην ανακοίνωση των δύο θαλάσσιων πάρκων της Τουρκίας, ωστόσο πολλοί διατηρούν ισχυρές επιφυλάξεις για το επίπεδο των ανακοινώσεων.

Εκτός από την Ελλάδα, η τριγωνική κρίση, Ελλάδας -Τουρκίας -Ισραήλ φαίνεται ότι ήρθε για να μείνει. Η άκαμπτη πολιτική αντιπαράθεση Άγκυρας -Τελ Αβίβ με επίκεντρο το παλαιστινιακό, έρχεται τώρα να προστεθεί στην Συρία. Γιατί πλέον η Τουρκία και το Ισραήλ, φαίνεται να οικοδομούν ένα άτυπο μεταξύ τους σύνορο στην Συρία. Το μέλλον δεν φαίνεται ειρηνικό, αλλά προκαλεί εύλογα ερωτηματικά το γεγονός ότι από καμία πλευρά, ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία δεν αναλαμβάνεται καμία πρωτοβουλία για την άμβλυνση των αντιπαραθέσεων.

Υπάρχουν βεβαίως δύο ακόμη ερωτηματικά. Για το Ισραήλ είναι γνωστό ότι δεν αναγνωρίζει κανένα σύνορο με την Παλαιστίνη, αντίθετα μιλά για Μεγάλο Ισραήλ που περιλαμβάνει το Γκολάν, εδάφη της Αιγύπτου. Αλλά και της Ιορδανίας. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι αποδεκτό, αλλά και δεν παρεμβαίνει κανείς.

Όταν όμως ο Ερντογάν μιλά για Μεγάλη Τουρκία, τι ακριβώς εννοεί; γιατί ο Τούρκος πρόεδρος μιλά και για ειρήνη, σταθερότητα και συνεργασία, αλλά και για τον αιώνα της Τουρκίας. Οπότε είναι προφανές ότι και για τον Ερντογάν τα σύνορα είναι ρευστά. Γιατί αν σέβεται τα υφιστάμενα σύνορα, ποια Μεγάλη Τουρκία ονειρεύεται;

Η ακινησία, οι κίνδυνοι και η διεθνής κοινότητα

Δεν υπάρχει διπλωμάτης, στρατιωτικός ή αναλυτής που να έχει πειστεί ότι αν υπάρξει στρατιωτική κρίση μεταξύ Ελλάδας -Τουρκίας , θα γίνει πόλεμος με την συμμετοχή και του Ισραήλ. Υπό αυτή την οπτική είναι εξαιρετικά επικίνδυνη η αφασία του Κυριάκου Μητσοτάκη που δεν αναπτύσσει πρωτοβουλίες προς κάθε κατεύθυνση, ώστε η Ελλάδα να αποφύγει να βρεθεί στη μέση και να γίνει η Ιφιγένεια στα σχέδια άλλων χωρών. [iEpikaira: Μετά από χρόνια πλέον όλοι αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο για Proxy War Ελλάδας-Τουρκίας που το παρόν βήμα έχει τονίσει ΕΔΩ!]

Ας έχουμε υπόψη μας επίσης κάποια σενάρια σε περίπτωση στρατιωτική κρίσης στο τρίγωνο Ελλάδα-Τουρκία-Ισραήλ :

1. Η Τουρκία θα καλέσει το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία και ο πόλεμος θα γενικευθεί.

2. Οι ΗΠΑ, η ΕΕ και άλλες μεγάλες χώρες δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα, ότι θα πάρουν το μέλος της μιας ή της άλλης πλευράς, ούτε είναι σαφές πως θα αντιδράσουν στην πράξη. Το πιο πιθανό είναι να σταθούν στο πλευρό του Ισραήλ, σε μια σύγκρουση με την Τουρκία, αλλά και πάλι θυσιάζοντας την Ελλάδα; Πολλά τα σενάρια, όλα επικίνδυνα...!

Αλλά υπάρχει και μια ακόμη εκδοχή. Ιστορικά, η Ελλάδα είναι το σύνορο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν, κανονικά θα έπρεπε να ακούγεται ως απειλή για τον δυτικό κόσμο, δυστυχώς όμως επικρατεί ακινησία. Η Ελλάδα όχι μόνο πρέπει να στηριχθεί, αφού πρώτα ξυπνήσει η κυβέρνησή της, αλλά και να ενισχυθεί πολιτικά και διπλωματικά έναντι των ενεργειών της Άγκυρας, γιατί η Δύση θα ωφεληθεί στο σύνολό της. Αν η Δύση κάνει το λάθος να συνεχίζει να υποδαυλίζει τον τουρκικό αναθεωρητισμό και η Δύση θα χάσει.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να καταγγελθεί και ο αναθεωρητισμός και μεγαλοϊδεατισμός του Ισραήλ. Γιατί ο ένας φουσκώνει τον άλλο και οι δυο μαζί απειλούν τον κόσμο.

Πηγή: omegapress.gr

Αδικαιολόγητη Αισιοδοξία για το Κυπριακό

τού Φοίβου Κλόκκαρη *

Κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Γενικού Γραμματέα (ΓΓ) του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουντέρες στην Κύπρο,καθορίστηκαν οι προϋποθέσεις σύγκλισης μιας νέας πενταμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό.Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) και τα κόμματα που υποστηρίζουν την λύση ΔΔΟ, εξέφρασαν την ικανοποίησή τους και τη συγκρατημένη αισιοδοξία τους επειδή συμφωνήθηκε να διεξαχθούν οι συνομιλίες στη βάση του κεκτημένου των συνομιλιών (συγκλίσεις των συνομιλιών).

Οι συγκλίσεις συνιστούν ουσιαστικά τη βάση του περιεχομένου της λύσης ΔΔΟ ,αλλά δεν έχουν κοινοποιηθεί επίσημα στο λαό.Όσες γνωρίζουμε προέρχονται από διαρροές στα ΜΜΕ, όπως το 77 σελίδων κείμενο των συγκλίσεων Ντάουνερ (περιόδου 2008-2012) που διέρρευσε το 2013 (οι συγκλίσεις με μαύρα γράμματα και οι αποκλίσεις με μπλε και κόκκινα).Η ανάγνωση του κειμένου τρομάζει τον αναγνώστη.Οικοδομείται ένα πολύπλοκο, διχοτομικό και δυσλειτουργικό κράτος το οποίο διέπεται από συγκρουσιακές θέσεις,απόρροια τού γεγονότος ότι η Τουρκοκυπριακή(ΤΚ) διοίκηση είναι υποτελής στην Τουρκία και υποστηρίζει τα συμφέροντα τής χώρας αυτής, σε βάρος εκείνων τού Κυπριακού κράτους.Το ιδιο συμβαίνει και με τίς θέσεις τής ΤΚ διοίκησης στο θέμα των ΜΟΕ, οι οποίες υπαγορεύονται από τίς τουρκικές δυνάμεις κατοχής(ΤΔΚ),οι οποίες ενισχύουν συνεχώς τις επιθετικές δυνατότητες τους.

Οι κυβερνήσεις μας δεν κοινοποιούν στα λαό τις συγκλίσεις των συνομιλιών επικαλούμενες το απόρρητό τους.Αυτό είναι αδικαιολόγητο γιατί οι συγκλίσεις είναι γνωστές στην Τουρκία και Βρετανία και δεν τίθεται θέμα εθνικής ασφάλειας να τις γνωρίζει και ο λαός,που θα υποστεί τις συνέπειες τής λύσης.

Η έκφραση ικανοποίησης και συγκρατημένης αισιοδοξίας ,για την προοπτική επανέναρξης των συνομιλιών για το Κυπριακό στη βάση του κεκτημένου των συνομιλιών (συγκλίσεις)για λύση ΔΔΟ, δεν δικαιολογείται για τους εξής λόγους:(1) Η ΔΔΟ απορρίφθηκε από τον Κυπριακό Ελληνισμό στο δημοψήφισμα του 2004 για το σχέδιο Ανάν και η εμμονή στη λύση αυτή αποτελεί έλλειψη σεβασμού προς τη λαϊκή ετυμηγορία (2) Οι συγκλίσεις των συνομιλιών, όσες τουλάχιστον γνωρίζουμε από τις διαρροές στα ΜΜΕ, είναι βασικά οι δικές μας υποχωρήσεις προς στις τουρκικές απαιτήσεις, με αποτέλεσμα το περιεχόμενο της ΔΔΟ να μην συνάδει με τo κοινοτικό κεκτημένο .Μειονεκτήματα τής ΔΔΟ ,η οποία ουσιαστικά είναι συγκαλυμμένη μορφή συνομοσπονδίας δύο κρατών και δεν διαφέρει πολύ από τη συνομοσπονδία δύο κρατών που υποστηρίζει σήμερα η Τουρκία: (1) Γεωγραφικός και εθνοτικός διαχωρισμός και παραβίαση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων (επιβολή εδαφικών ζωνών με εγγυημένες πλειοψηφίες κατοίκων και περιουσιών που παραβιάζουν τα δικαιώματα της ατομικής ιδιοκτησίας, τού εκλέγειν και εκλέγεσθαι και τής ελεύθερης εγκατάστασης, καταλύουν την ΚΔ την αντικαθιστούν με δύο συνιστώντα κρατίδια και νομιμοποιούν τη διχοτόμηση)(2)Παραβίαση δημοκρατικών αρχών, δυσλειτουργία του κράτους (βέτο μειοψηφίας και πολιτική ισότητα,που θα οδηγεί σε αναρίθμητα αδιέξοδα και παράλυση του κράτους,λόγω παραβίασης της δημοκρατικής αρχής τής πλειοψηφίας στη λήψη αποφάσεων) (3) Έλλειψη ασφάλειας (το Κυπριακό κράτος μετά τη λύση, δεν θα έχει δικαίωμα να έχει ένοπλες δυνάμεις ούτε τη δυνατότητα αυτοάμυνας και θα είναι εύκολη λεία στην επεκτατική βουλιμία της Τουρκίας)(4)Έλλειψη λειτουργικής και οικονομικής βιωσιμότητας ( πολυπλοκότητα κράτους, υπερβολικά μεγάλο μέγεθος, διχοτομικός χαρακτήρας και δυαρχία αξιωματούχων.Υπερβολικό κόστος συντήρησης του κράτους και αποζημιώσεων σε όσους θα απωλέσουν τις περιουσίες τους.) (5)Κίνδυνος ελέγχου του Κυπριακού κράτους από την Τουρκία (η Τουρκία μέσω τού βέτο των Τουρκοκυπρίων , θα επιβάλλει τις αποφάσεις στο Κυπριακό κράτος και θα αδρανοποιήσει το ενεργειακό πρόγραμμά του,την οριοθέτηση τής ΑΟΖ του και τις στρατηγικές συνεργασίες του με φίλες χώρες,επειδή έρχονται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα της Τουρκίας).

Παρά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν για λύση ΔΔΟ,που εξυπηρετούσε τήν νομιμοποίηση τής Τουρκικής εισβολής/κατοχής και τη διαιώνιση τής παραμονής των Βρετανικών βάσεων στην Κύπρο,Βρετανία και Τουρκία φρόντισαν να παραμείνει η λύση αυτή στην τράπεζα τών διαπραγματεύσεων και πέτυχαν να πέσει στην παγίδα η πολιτική μας ηγεσία και να υποστηρίζει την ΔΔΟ ως τήν μόνη λύση για το Κυπριακό .Ουσιαστικά οι εχθροί μας ,τεχνούργησαν με ραδιουργία ένα είδος δούρειου ίππου ,τήν ΔΔΟ, προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων και πέτυχαν να υποστηρίζεται από τήν πολιτική μας ηγεσία ,η οποία διαπράττει μέγα πολιτικό λάθος .Το κυπριακό πρόβλημα, από διεθνες έγκλημα τουρκικής εισβολής, κατοχής,εποικισμού,εθνοκάθαρσης, μεθοδεύτηκε να αντιμετωπίζεται ώς δικοινοτική διαφορά.Ο Θουκυδίδης στο Α144 (Δημηγορία Περικλέους) προβάλλει τον κίνδυνο από τη διάπραξη δικών μας λαθών«μάλλον γαρ πεφόβημαι τας οικείας,ημών αμαρτίας ή τας των εναντίον διανοίας» (γιατί πιο πολύ φοβάμαι τα δικά μας λάθη παρά των εχθρών τα σχέδια).Tα λάθη που διέπραξε ο Ελληνισμός στη Κύπρο ήταν θανατηφόρα και αν υιοθετηθεί λύση ΔΔΟ θα αποτελέσει συνέχεια εκείνων τού 1974(πραξικόπημα ,μη εφαρμογή τού σχεδίου αμύνης Κύπρου).

Η Κυβέρνησή μας και τα κόμματα που υποστηρίζουν την ΔΔΟ ,καλλιεργούν ψευδαισθήσεις στο λαό ότι η ΔΔΟ «επανενώνει και απελευθερώνει την Κύπρο,>>ενώ αυτή καταλύει την ΚΔ,νομιμοποιεί την διχοτόμηση και επεκτείνει τον έλεγχο της Τουρκίας σε όλο το νησί(στρατηγικός στόχος Τουρκίας) .Δυστυχώς ούτε η Ελληνική κυβέρνηση συνειδητοποιεί ότι η ΔΔΟ θα τουρκοποιήσει την Κύπρο και θα υποστούν σοβαρό πλήγμα και τα συμφέροντα τής Ελλάδας στην Ανατ.Μεσόγειο.Είναι χρέος της κυβέρνησής μας να ενημερώσει επίσημα τον λαό για τις συγκλίσεις των συνομιλιών και δικαίωμα του λαού να το απαιτήσει .Ισως η γνώση τών συγκλίσεων αφυπνίσει τον λαό, αντιληφθεί τον θανάσιμο κίνδυνο και ασκήσει πίεση στην πολιτική μας ηγεσία,νά αναθεωρήσει την στρατηγική της στο κυπριακό.Νά απορρίψει την ΔΔΟ και να τεθεί ώς στρατηγικός στόχος η προστασία των ελευθέρων περιοχών(ενίσχυση στρατιωτικής ισχύος )και η απελευθέρωση των κατεχομένων(αγώνας με όλα τα πολιτικά, διπλωματικά και νομικά μέσα για εφαρμογή τού διεθνούς δικαίου στη Κύπρο και των ψηφισμάτων τού ΣΑ/ΟΗΕ ήτοι απομάκρυνση των τουρκιών κατοχικών δυνάμεων και εποίκων ,επιστροφή των προσφύγων.)Αν δεν υπάρξει αναθεώρηση τής στρατηγικής τού Ελληνισμού(Ελλάδας-Κύπρου) στο κυπριακό, κινδυνεύουμε με νέα εθνική καταστροφή.

Σεπτέμβριος 2026

*Αντιστράτηγος ε.α

Γράφει ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΖΟΥΜΗΣ

Τουρκικό drone πλησίασε το αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με δημοσιεύματα, «αναχαιτίστηκε» από ελληνικά F-16. Τι ακριβώς σημαίνει «αναχαιτίστηκε»; Καταρρίφθηκε; Προφανώς όχι.

Και εδώ αρχίζει ο παραλογισμός. Το κόστος μιας ώρας πτήσης ενός F-16 υπερβαίνει τις 7.000 ευρώ, ενώ ενός drone μπορεί να είναι μερικές εκατοντάδες ευρώ. Αν, λοιπόν, η Τουρκία μπορεί με ένα φθηνό μη επανδρωμένο αεροσκάφος να κινητοποιεί ελληνικά μαχητικά, χωρίς να διακινδυνεύει ουσιαστικά τίποτε, ποιος τελικά επιβάλλει το κόστος σε ποιον;

Την ίδια στιγμή, η δημόσια συζήτηση κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα. Από τη μία ακούμε ότι «η Τουρκία προετοιμάζεται ακόμη και για πόλεμο». Από την άλλη, ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε «αστακό» με Rafale, F-35 και νέες φρεγάτες και αποκτά συντριπτική υπεροχή στον αέρα και στη θάλασσα.

Μόνο που για το ταγκό χρειάζονται δύο. It takes two to tango.

Μπορούμε να αγοράσουμε όσα οπλικά συστήματα θέλουμε. Αν όμως ο αντίπαλος γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθούν όταν απαιτείται για την προάσπιση κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων, τότε η αποτρεπτική τους αξία περιορίζεται. Με αυτή τη λογική, ακόμη και πάνω από την Ακρόπολη να έφθανε ένα τουρκικό drone, το πρώτο ερώτημα στη δημόσια συζήτηση θα ήταν πιθανότατα: «Δηλαδή τι θέλετε; Να κάνουμε πόλεμο;».

Αυτό ακριβώς αποτελεί τον πυρήνα της στρατηγικής του εξαναγκασμού. Η Τουρκία δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκην να επιδιώκει πόλεμο. Αρκεί να δημιουργεί σταδιακά τετελεσμένα και να καλλιεργεί στην ελληνική πλευρά τον φόβο ότι οποιαδήποτε δυναμική αντίδραση μπορεί να οδηγήσει σε γενικευμένη σύγκρουση. Έτσι, το δίλημμα μετατρέπεται από «θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας;» σε «αξίζει να κάνουμε πόλεμο γι’ αυτό;». Και όταν το δίλημμα τίθεται με αυτόν τον τρόπο, ο δρόμος προς έναν επώδυνο συμβιβασμό έχει ήδη ανοίξει.

Οι εξοπλισμοί είναι αναγκαίοι. Δεν αποτελούν όμως από μόνοι τους εθνική στρατηγική. Στρατιωτική ισχύς χωρίς πολιτική βούληση και συγκεκριμένους εθνικούς στόχους κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια πανάκριβη βιτρίνα.

Γι’ αυτό τα πραγματικά ερωτήματα είναι άλλα:

– Όταν ολοκληρωθεί η ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού, θα ασκήσει η Ελλάδα το δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ.;

– Όταν αποκτήσουμε τα F-35, θα έχει αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης των παραβιάσεων από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και drones στο Αιγαίο;

– Θα μπορεί η Ελλάδα, ως κυρίαρχο κράτος, να προχωρήσει στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου χωρίς να εξαρτά την υλοποίηση του έργου από το εάν η Τουρκία θα αντιδράσει;

Και όταν παρουσιάζεται η είσοδος μιας μεγάλης ξένης εταιρείας σε ένα τέτοιο έργο ως παράγοντας που εξαφανίζει το πρόβλημα, το ερώτημα είναι ακόμη πιο δυσάρεστο: αν αισθανόμαστε ασφαλείς να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας μόνο όταν πίσω από ένα έργο βρίσκονται ισχυρά ξένα συμφέροντα, τι ακριβώς λέει αυτό για την άσκηση της κυριαρχίας μας;

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι πόσα Rafale, F-35 ή φρεγάτες θα διαθέτει η Ελλάδα. Το πραγματικό μέτρο της αποτροπής είναι αν ο αντίπαλος πιστεύει ότι υπάρχει η πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθεί η ισχύς που αποκτήθηκε.

Πηγή: militaire.gr

Edited by iEpikaira*

[Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

Beneath the surface of the international system, a subtle yet critical transformation is underway. The global geopolitical picture points to a system where structural power remains relatively stable, but strategic pressure is becoming increasingly asymmetric. The defining characteristic of the current environment is therefore not a total overhaul of the global balance, but a growing divergence in state trajectories as each nation navigates a distinct blend of military, economic, and political shocks. These processes remain at an early stage, but together they indicate that geopolitical competition is increasingly being conducted through overlapping networks.