iEpikaira

ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΝ ΒΛΑΧΕΡΝΩ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΟΥ "ΟΧΙ"!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ! Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟ ΤΗ ΣΚΈΠΗ ΤΗΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ!

Νήστευαν καί οἱ στρατιῶτες μας πού πολέμησαν τό 1940 στά βουνά τῆς Πίνδου. Ὁ αὐτόπτης μάρτυρας Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος γράφει σέ βιβλίο του:

«Τό σπουδαῖο εἶναι, ὅτι τήν νηστεία τήν τηροῦσαν καί πολλοί στρατιῶτες, παρ΄ὅλες τίς δυσκολίες,περισσότερο καί ἀπό ἁγιορεῖτες μοναχούς. Μοῦ ἔλεγε, κατά τήν ὀπισθοχώρησι, ἕνα πολεμιστής τῆς πρώτης γραμμῆς:

«Μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας κράτησα ὅλη τή Τεσσαρακοστή. Τρώγοντας μόνο κουραμάνα καί λίγα γραμμάρια σταφίδα πού χωροῦσαν στήν φοῦχτα τοῦ ἑνός χεριοῦ».

«Τήν Μ. Ἑβδομάδα, πού γινότανε ἡ ὀπισθοχώρηση,οἱ στρατιῶτες παρ’ὅλη τήν κακουχία, τήν ἄϋπνία, τήν ἐξάντληση, διότι ὑποχωροῦσαν ἀμυνόμενοι, ὅλοι οἱ στρατιῶτες , νηστέψανε καί περάσανε τίς μέρες αὐτές σάν ἀσκητές. Μόνο μέ ψωμί καί νερό. Οἱ ἐφοδιασμοί εἶχαν ἄφθονα τυριά καί κονσέρβες, ἀλλά κανένας δέν γύριζε μάτια σ’αὐτά»

Βιβλίο: Τό θαῦμα τῶν Ἑλλήνων τοῦ Σαράντα. σελ.126-127. proskynitis.

Ακούστε στο ηχητικό απόσπασμα το έκτακτο ανακοινωθέν που ακούστηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Αθήνας, την 28η Οκτωβρίου του 1940.

Πηγή: slpress.gr

27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940. ΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

Προσεγγίζει ήδη η κρίσιμος ημέρα, διότι ώραι πλέον μας χωρίζουν από την σύρραξιν.

Τα πάντα μαρτυρούν ότι ευρισκόμεθα ευγγύτατα προς τας παραμονάς σοβαρότατων γεγονότων. Ο Διοικητής της Μεραρχίας συνεργάζεται μετά του Επιτελάρχου του Αντισ. ΔΡΙΒΑ ΧΑΡ. εις το γραφείον του, παρόντος του Διευθυντού του III επιτελικού Γραφείου ταγ/χου ΠΕΤΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ Π. και λαμβάνουσι γνώσιν των τελευταίων πληροφοριών των Μονάδων προκαλύψεως περί των κινήσεων των Ιταλών.

Μετ’ ολίγην ώραν κατέφθασεν και ο Αρχηγός πυροβολικού Συν/χης ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ Π. επιστρέψας εκ της μεθορίου όστις, επεβεβαίωσε τας πληροφορίας ταύτας, προσθέσας και εκ της προσωπικής αυτού παρατηρήσεως τα εξής:

Τα επί της μεθορίου κατά μήκος των πυραμίδων εγκατεστημένα Ιταλικά τμήματα (Διμοιρίαι και λόχοι) έλαβον διατάξεις μάχης, εγκαταστήσαντα επί επικαίρων θέσεων, τα πολυβόλα, οπλοπολυβόλα και τους όλμους αυτών έτοιμα δια βολήν.

Το πεδινόν και ορειβατικόν πυροβολικόν, είχε ταχθή εγγύς της μεθορίου και εξετέλει εικονικήν βολήν, προς εξάσκησιν των ανδρών του, είχον δε εγκαταστήση τα παρατηρητήρια των πυρ/χιών των με διόπτρας, χάρτας και σχεδιαγράμματα επ’ αυτής ταύτης της οροθετικής γραμμής, οπόθεν οι Διοικηταί των πυρ/χιών ερρύθμιζον την βολήν, ακουομένων ευκρινώς των σχετικών παραγγελμάτων.

Το βαρύ πυροβολικόν είχε ταχθή όπισθεν και βαθύτερον από της μεθορίου, αλλά τα παρατηρητήρια και αυτού ευρίσκοντο επί χαρακτηριστικών δεσποζόντων υψωμάτων της μεθορίου.

Τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως παρηκολούθουν αγρύπνως απάσας τας ανωτέρω κινήσεις και ενεργείας των Ιταλών με απόλυτον ψυχραιμίαν και ηρεμίαν και ανέμενον την εκδήλωσιν της επιθέσεως, έτοιμα να εκτελέσωσι το ύψιστον προς την Πατρίδα καθήκον των.

Κατόπιν των ανωτέρω πληροφοριών και των προσωπικών παρατηρήσεων του αρχηγού του πυροβολικού, άπαντες οι ανωτέρω ήτοι ο Διοικητής της Μεραρχίας, ο επιτελάρχης, ο αρχηγός πυρ/κού και ο Διευθυντής του III Γραφείου, ομοφώνως κατέληξαν εις το συμπέρασμα, ότι την επομένην θα είχομεν σοβαρά γεγονότα, ήτοι την εκδήλωσιν της Ιταλικής επιθέσεως, μη αποκλειομένης και της πραγματοποιήσεως αυτής κατά την διάρκειαν της νυκτός 27-28 Οκτωβρίου, ίνα μας αιφνιδιάσωσιν και μας προκαταλάβωσιν ανετοίμους.

Τας ανωτέρω σοβαράς πληροφορίας ανέφερεν από τηλεφώνου προσωπικώς ο Διοικητής της Μεραρχίας προς το Γενικόν Επιτελείον Στρατού εις το τηλέφωνον του οποίου ήτο ο Αντ/ρχης Κορώζης, προς όν προσέθεσεν εν τέλει και τα εξής επί λέξει:

«Αναφέρατε παρακαλώ κ. Κορώζη εις τον κ. Αρχηγόν του Γεν. Επιτελειου, ότι η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αύριον την πρωΐαν ίσως δε και κατά την διάρκειαν της νυκτός 27 με 28 Οκτωβρίου θα έχωμεν Ιταλικήν επίθεσην.

Η Μεραρχία θα εκτελέση το καθήκον της προς την Πατρίδα συμφώνως προς διαταγάς και οδηγίας του Γεν. Επιτελείου.

Δύναμαι να βεβαιώσω υπευθύνως τον κ. Αρχηγόν του Γεν. Επιτελείου και τονίζω τούτο ιδιαιτέρως ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί από το Καλπάκι. Χωρίς να έχω το ανάστημα του Στρατάρχου ΠΕΤΑΙΝ, όστις κατά το 1916 αμυνόμενος σθεναρώς του ΒΕΡΝΤΑΙΝ είπεν «ότι δεν θα περάσουν οι Γερμανοί» όπως και δεν επέρασαν, δύναμαι και εγώ να βεβαιώσω εν πλήρη πεποιθήσει «ότι δεν θα περάσουν οι Ιταλοί από το ΚΑΛΠΑΚΙ».

Ο αντ/ρχης ΚΟΡΩΖΗΣ ΑΘ. γνωστός εις τον Διοικητή της Μεραρχίας δια την άρτιαν επαγγελματικήν μόρφωσιν και την ακεραιότητα του χαρακτήρος απήντησεν εν προφανεί συγκινήσει επί λέξει:

«Μάλιστα Στρατηγέ μου, θα αναφέρω τ’ ανωτέρω εις τον κ. Αρχηγόν του Γενικού Επιτελείου και θα τονίσω ιδιαιτέρως την σοβαράν διαβεβαίωσίν σας. Εύχομαι Στρατηγέ μου καλήν επιτυχίαν».

Αυτή ήτο η ιστορική συνδιάλεξις εις την οποίαν καταφαίνεται η πίστις και η πεποίθησις του Διοικητού της Μεραρχίας επί την νικηφόρον έκβασιν του αγώνος.

Μετά ταύτα εξεδόθησαν επειγόντως διαταγαί προς άπαντα τα τμήματα προκαλύψεως, ίνα επαγρυπνώσι και τελώσι ταύτα εν συναγερμώ διά να αντιμετωπίσουν ενδεχομένην Ιταλικήν επίθεσιν κατά την διάρκειαν της νυκτός.

Ιδιαιτέρως επέστησε την προσοχήν των τμημάτων της μεθορίου διά την εντεταμένην επαγρύπνησιν προς αποφυγήν υφαρπαγής των προκεχωρημένων και απομενονωμένων φυλακίων.

Ο Διοικητής της Μεραρχίας προσωπικώς και από τηλεφώνου δίδει οδηγίας προς τους Διοικητάς των Μονάδων επί των ανωτέρω.

Είναι ήδη μεσονύκτιον της 27 – 28 Οκτωβρίου 1940.

Τελευταία πληροφορία εκ της περιοχής ΧΑΝΙ – ΔΕΛΒΙΝΑΚΙ ανέφερεν ότι ακούεται επί της οδού ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟΥ – ΚΑΚΚΑΒΙΑΣ συνεχής κρότος κυλινδρουμένων βαρέων οχημάτων και ότι προφανώς πρόκειται περί προωθήσεως βαρέος πυροβολικού και αρμάτων μάχης, των οποίων ηκούετο ευκρινώς ο χαρακτηριστικός κρότος, όν δημιουργούσιν αι ερπύστριαι αυτών.

Μετά ταύτα διέταξεν να απέλθωσιν εις τας οικίας των οι μη εν υπηρεσία επιφυλακής και επαγρυπνήσεως αξιωματικοί του Επιτελείου, ανήλθε δε και ούτος εις την κατοικίαν του, ευρισκομένην εις τον άνω όροφον του Στρατηγείου της Μεραρχίας.

Και πριν κατακλιθή ήλθεν εις τηλεφωνικήν επικοινωνίαν μετά των Διοικητών των τμημάτων προκαλύψεως, παρ ών επληροφορήθη ότι απόλυτος ησυχία επεκράτει καθ’ άπαν το μέτωπον της Μεραρχίας. Κατάκοπος εκ των σωματικών και πνευματικών κόπων της ημέρας ο Διοικητής της Μεραρχίας κατεκλίθη έχων παρά την κλίνην του το τηλέφωνον με ήσυχον συνείδησιν, ήρεμον την σκέψιν και ατάραχον την ψυχήν του.

Πηγή: Αντιστρατήγου ε.α. Κατσημήτρου Χαραλάμπου, Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΠΡΟΜΑΧΟΥΣΑ, Αθήνα 1954, σελ. 67-68 Για την αντιγραφή: Πετροβούβαλος/Αβέρωφ

Γράφει ο Δημήτρης Σταυρόπουλος

Η Κυριακή 27 Οκτωβρίου 1940, ήταν μια ηλιόλουστη φθινοπωρινή μέρα.

Οι Αθηναίοι έβαλαν τα καλά τους και οι Αθηναίες στολίστηκαν για να κάνουν την καθιερωμένη βόλτα στο Ζάππειο, τον Βασιλικό Κήπο η το Φάληρο.

Η Ουάσιγκτον είχε έτοιμο το σενάριο. Στα σκοτεινά δωμάτια του Deep State, στους αλγόριθμους της Silicon Valley και στα επιτελεία του MAGA, η εντολή ήταν σαφής: η Λατινική Αμερική πρέπει να γίνει η «αυλή της αυτοκρατορίας». Αυτό είναι το περίφημο «Δόγμα Ντονρόε» – η γκροτέσκα, υπερφιαλή εκδοχή του Δόγματος Μονρόε της εποχής του Τραμπισμού, μπολιασμένη με κυρώσεις, υβριδικό πόλεμο, ψηφιακό ευνουχισμό και νεο-πεντηκοστιανή παράνοια.

Και μετά ήρθαν οι Βραζιλιάνοι.

Ο γηραιός μεταλλωρύχος Λούλα, ασχέτως εάν συμφωνούμε ή όχι με τις πολιτικές του ανδρός, η αλήθεια είναι ότι κατάφερε ένα καίριο λάκτισμα στην καρδιά του νεο-αποικιακού σχεδίου.

Το Δόγμα Ντονρόε στηρίζεται σε μια πολύ απλοϊκή, σχεδόν νηπιακή παραδοχή: ότι η Λατινική Αμερική δεν δικαιούται να έχει δική της εξωτερική πολιτική. Απαγορεύεται να κοιτάζει προς το Πεκίνο, απαγορεύεται να μιλάει με τη Μόσχα, απαγορεύεται να συνδιαλέγεται με την Τεχεράνη. Ο ρόλος της; Ένας απλός προμηθευτής πρώτων υλών, ένας παράδεισος για τα κοράκια της πράσινης και ψηφιακής μετάβασης.

Ο Φλάβιο Μπολσονάρο είναι ένας πρόθυμος τοποτηρητής αυτής της ατζέντας. Υποσχέσεις για μεταφορά πρεσβειών στην Ιερουσαλήμ, υποδαύλιση των BRICS, παράδοση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας στο ξένο κεφάλαιο– μας θυμίζει κάτι αυτό στην Ελλάδα;

Όμως, υπολόγισαν χωρίς τον ξενοδόχο – ή μάλλον, χωρίς τους φτωχούς της Βορειοανατολικής Βραζιλίας και την εργατική τάξη των φαβέλων.

Η στρατηγική του MAGA βασίστηκε στην απόλυτη κυριαρχία της πληροφορίας: αλγόριθμοι της Meta, στρατοί από bots στο WhatsApp, fake news και όλα τα γνωστά εργαλεία. Κι όμως, η αντεπίθεση του Λούλα πέτυχε το αδιανόητο. 

Αποδείχθηκε ότι η ψηφιακή χειραγώγηση μπορεί να φτάσει μέχρι ένα σημείο. Όταν η πραγματική οικονομία –το κόστος διαβίωσης, η πείνα, η φτώχεια– χτυπάει την πόρτα, η λαϊκή οργή διασπά τα αλγοριθμικά τείχη. Η απόπειρα μετατροπής της Βραζιλίας σε δορυφόρο ιμπεριαλιστικών συμφερόντων προσέκρουσε στον παραδοσιακό ιστό της βραζιλιάνικης κοινωνίας. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι η «αυτοκρατορία κοιμάται», ούτε ότι συγχωρεί τέτοιες ταπεινώσεις. Τα δύσκολα για τον Λούλα είναι μάλλον μπροστά. Το Deep State και οι μηχανισμοί αποσταθεροποίησης θα επιστρατεύσουν κάθε βρώμικο κόλπο από το οπλοστάσιό τους. Όμως το μήνυμα εστάλη: Η Λατινική Αμερική είναι πολύ μεγάλη για να μετατραπεί εύκολα στην πίσω αυλή που κάποιοι οραματίζονται. 

Αλλά ας μεταφέρουμε το παράδειγμα και στα καθ' ημάς...

Υπάρχει μια βολική αυταπάτη η οποία συντηρείται εδώ και χρόνια στην Αθήνα και την Λευκωσία: ότι το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί αδιαπέραστο τείχος και ότι οι σύμμαχοι –αργά ή γρήγορα– θα επιβάλουν την τάξη.

Οι τελευταίες εξελίξεις, ωστόσο, έρχονται να διαλύσουν αυτό το ουτοπικό συννεφάκι. Όσοι επιλέγουν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στη μεγάλη εικόνα, περιοριζόμενοι σε πανηγυρικές ανακοινώσεις για διπλωματικές επαφές υψηλού επιπέδου, πέφτουν για πολλοστή φορά από τα σύννεφα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα γεγονότα. Πρόκειται για τα κομμάτια ενός παζλ που συναρμολογείται μεθοδικά πίσω από κλειστές θύρες. Και το τελικό αποτέλεσμα φέρει τον δυσοίωνο τίτλο: εταιρική συνεκμετάλλευση δίχως προηγούμενη οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών.

Δημοσίευμα της Εστίας (25/10/2026) ρίχνει φως στα άκρως ανησυχητικά τεκταινόμενα και για να κατανοήσει κανείς τι ακριβώς κυοφορείται, αρκεί να συνδέσει τις παρακάτω τελείες:

-Η έμμεση ομολογία της Ουάσινγκτον: Κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2025 ο υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ Νταγκ Μπέργκαμ ήταν αποκαλυπτικός και εμμέσως πλην σαφώς επιβεβαίωσε ότι η Chevron θα προχωρήσει στην εκμετάλλευση/συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων, χωρίς να υπάρξει προηγούμενη συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Συγκεκριμένα όταν ερωτήθηκε εάν «είναι η αμερικανική κυβέρνηση έτοιμη να υποστηρίξει τις αμερικανικές εταιρείες;» όπως η Chevron, δεδομένου ότι «υπάρχουν πολλές διαφορές, αντιπαραθέσεις και αμφισβητήσεις στα [ελληνικά κυριαρχικά] δικαιώματα στη Μεσόγειο Θάλασσα», ο Ντ. Μπέργκαμ διευκρίνισε ότι «εμείς κινηθήκαμε έξυπνα και μείναμε εκτός της διαπραγμάτευσης. Δεν είναι δική μας δουλειά. Αλλά, όταν πρέπει να εμπλακούμε σε αυτές τις συζητήσεις, το κάνουμε.» Σε παλαιότερα σημειώματά μας από το 2023 (1, 2) γράφαμε ότι κυοφορείται «εταιρική συνεκμετάλλευση» ακόμη και χωρίς προηγούμενη οριοθέτηση. Μετάφραση; Οι ενεργειακοί κολοσσοί και τα αμερικανικά συμφέροντα βιάζονται να τρυπήσουν τον βυθό. Εφόσον η οριοθέτηση αργεί, θα εφαρμοστεί φόρμουλα για να προχωρήσουν οι εξορύξεις χωρίς αυτήν.

-Η ακαδημαϊκή «νομιμοποίηση»: Η συγκυρία κυκλοφορίας του νέου βιβλίου υπό τον τίτλο «Ελευθερία των Θαλασσών» του ομότιμου καθηγητή Χρήστου Ροζάκη –γνωστό για τις θέσεις του περί συνεκμετάλλευσης– δεν είναι τυχαία. Ένα βιβλίο το οποίο λειτουργεί ως θεωρητικό/ακαδημαϊκό άλλοθι υπέρ των εξορύξεων από ιδιωτικές εταιρείες με τη συμμετοχή ακόμη και οντοτήτων που δεν έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ όπως το ψευδοκράτος αλλά και κρατών που δεν έχουν υπογράψει την UNCLOS, όπως η Τουρκία. Ο ορυκτός πλούτος βαφτίζεται «κοινός τοις πάσιν» (κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας), ανοίγοντας τον δρόμο για έναν διαμοιρασμό με τη «μεζούρα» της ισχύος.

-Η αποχαλίνωση του τουρκολιβυκού άξονα: Η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη λιβυκή Βουλή των Αντιπροσώπων, οι ρηματικές διακοινώσεις κατά των ελληνικών γεωτρήσεων νότια της Κρήτης και η Διεθνής Διάσκεψης Blue COP31 στην Αττάλεια δείχνουν ότι η Άγκυρα δεν περιμένει –ή μάλλον έχει πάρει το πράσινο φως–. Δημιουργεί νέα διπλωματικά τετελεσμένα, έχοντας στο πλευρό της μια Λιβύη που λειτουργεί πλέον ως προτεκτοράτο της.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν κατά νου, δύσκολα κανείς αποφεύγει τους συνειρμούς και τα συμπεράσματα στο τί συμβαίνει παρασκηνιακά εδώ και καιρό και πλέον εκτελείται μπροστά στα μάτια μας. Όταν το διεθνές σύστημα αναζητά εσπευσμένα τρόπους για να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις σε ενέργεια, τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα των ηττοπαθών και των «δεδομένων» μετατρέπονται σε διαπραγματεύσιμες λεπτομέρειες. Τόση αξία έχουμε στα μάτια των «μεγάλων συμμάχων». Ο πυρήνας αυτής της πολιτικής είναι στην ουσία η υποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας από τη λογική της αγοράς.

Η ιδέα είναι απλή και άκρως δελεαστική για τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων: αντί οι ναρκοθετημένες περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος να παραμένουν «αδρανείς» –επειδή οι ιθαγενείς δεν συμφωνούν στα θαλάσσια σύνορα–, ανατίθεται στις πολυεθνικές (πχ Chevron) η εξόρυξη. Τα έσοδα διανέμονται σε κράτη και σε «οντότητες» όπως το ψευδοκράτος μέσω μηχανισμών του ΟΗΕ. Με άλλα λόγια:

-Πρώτον, παρακάμπτεται η αρχή της μέσης γραμμή, η επήρεια των νησιών (Κρήτη, Κάρπαθος, Ρόδος, Καστελόριζο) και ο Χάρτης της Σεβίλλης.

-Δευτέρον, νομιμοποιούνται de facto τα τετελεσμένα του τουρκολιβυκού μνημονίου, αφού η συνεκμετάλλευση προϋποθέτει συναινέσεις εκεί που δεν υπάρχουν σαφώς αναγνωρισμένες δικαιοδοσίες.

-Τρίτον, η Κυπριακή Δημοκρατία εξισώνεται με το παράνομο μόρφωμα των κατεχομένων, αποδεχόμενη έμμεσα μια λύση δύο κρατών μέσω της πίσω πόρτας της ενέργειας.

Ο υποθαλάσσιος πλούτος στα ανοικτά της Κύπρου και των Δωδεκανήσων δεν αποτελεί «κοινό αγαθό» για να το μοιραστούν οι Τούρκοι, οι Αιγύπτιοι και οι Λίβυοι με τη μεσολάβηση ξένων ενεργειακών κολοσσών και υπό αμερικανική υψηλή επιστασία. Η αποδοχή μιας τέτοιας φόρμουλας ισοδυναμεί με γεωστρατηγική αυτοχειρία στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ –σαν άλλο κερασάκι στην τούρτα–, μετά την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, ήρθε να προσγειώσει όσους πίστεψαν στα επικοινωνιακά παιχνίδια περί αμερικανικής προστασίας και επιβολής δικαιοσύνης.

Η Ουάσινγκτον δεν πείρε θέση για τη νομιμότητα του μνημονίου όπως κάνει για παράδειγμα σε παρόμοιες περιπτώσεις κατάφορης καταπάτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Νότια Σινική Θάλασσα από την Κίνα. Δεν καταδίκασε την στάση της Άγκυρας. Αντιθέτως, κρατά τις γνωστές «ίσες αποστάσεις», καλώντας την Αθήνα και την Άγκυρα να «τα βρουν».

Αυτό είναι το βαθύ κράτος της αμερικανικής διπλωματίας εν δράσει: η ροή ενέργειας προηγείται της δικαιοσύνης. Εφόσον η οριοθέτηση καθυστερεί, η λύση που προωθείται είναι η «διευθέτηση» μέσω ακραίων συμβιβασμών και πιέσεων. Σε προηγούμενη ανάλυση γράφαμε ότι: «Το Διεθνές Δίκαιο φαίνεται να έχει αντικατασταθεί από το «Δίκαιο του Ισχυρού». Το δε Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) επιχειρείται να καταστεί «νεκρό γράμμα», παντελώς ανίκανο να προστατεύσει έναντι της επιβουλής των αναθεωρητικών δυνάμεων». Και μάλιστα προειδοποιούσαμε ότι: «Η παραδοχή ότι η Τουρκία αντιμετωπίζεται πλέον από την Ουάσιγκτον ως ένας αναντικατάστατος «Περιφερειακός Κόμβος», καθώς και η επικράτηση του κυνικού δόγματος της «ειρήνης μέσω των ροών» στη Μέση Ανατολή, καθιστούν τη μέχρι πρότινος ελληνική στρατηγική του «προβλέψιμου συμμάχου» ξεπερασμένη και επικίνδυνη.»

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η πίεση για την εταιρική συνεκμετάλλευση δεν είναι θεωρητική. Έχει πλέον περάσει στο στάδιο της εφαρμογής. Για την Αθήνα και την Λευκωσία ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ τους. Οι «λύσεις πακέτο» των ξένων αποσκοπούν στην απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων –ή/και κυριαρχίας– με πρόσχημα την σταθερότητα και το κέρδος. Και η αλήθεια είναι ότι η μυστική διπλωματία της κυβέρνησης Μητσοτάκης, όχι απλά δεν προσπαθεί να αποτρέψει την διαφαινόμενη γεωστρατηγική καταστροφή που μας ετοιμάζουν αλλά αντιθέτως ραδιουργεί παρασκηνιακά για να την προωθήσει.  

Αν οι ιθύνοντες συνεχίσουν να θεωρούν ότι τα σύνορα και η κυριαρχία είναι διαπραγματεύσιμα, το τίμημα αργά ή γρήγορα θα κληθεί να το πληρώσει η ίδια η κοινωνία. Και τότε, καμία τεχνική φόρμουλα «συνεκμετάλλευσης εξπρές» δεν θα μπορεί να καλύψει το κενό της εθνικής ασφάλειας. Διότι όταν αυτόβουλα αποποιήσαι τον πυρήνα των δικαιωμάτων σου, αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να αποφασίσεις εάν και πώς θα υπερασπιστείς την γη που με θυσίες και αίμα σου παραδόθηκε. 

Φόρμουλα συνεκμετάλλευσης χωρίς Δίκαιο της Θάλασσας!

Μανώλης Κοττάκης 

Η ιδέα ότι ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να εξορύξουν και να διανείμουν κέρδη σε κράτη και στον ΟΗΕ, χωρίς να έχει λυθεί το ζήτημα της οριοθετήσεως, είναι ελκυστική για την διεθνή αγορά ενέργειας, αλλά σίγουρα βλαπτική με στενούς όρους εθνικού συμφέροντος

Πρόταση-σοκ από τον υποψήφιο για την Ακαδημία Αθηνών Χρήστο Ροζάκη στο νέο του βιβλίο για την «Ελευθερία των Θαλασσών».– Επαναφέρει στον διάλογο την πρόνοια για κοινές εξορύξεις ιδιωτικών εταιρειών στην ανοικτή θάλασσα, καθώς, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, μπορούν να πραγματοποιηθούν με την συμμετοχή κρατών και «οντοτήτων» (ψευδοκράτος), αλλά και κρατών που δεν έχουν αναγνωρίσει το Δίκαιο της Θάλασσας (Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ) – «Κοινό τοις πάσιν» για την ανθρωπότητα ο ορυκτός πλούτος της Μεσογείου – Γιατί η πρόταση ταιριάζει με την κατάσταση που επικρατεί στις μη οριοθετημένες περιοχές μεταξύ Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, Συρίας, Αιγύπτου, Λιβύης και Τουρκίας – Η Διάσκεψη της Αττάλειας και η πρόσκληση Χριστοδουλίδη στην Τουρκία.

Ο χρόνος έκδοσης ενός νομικού βιβλίου, το οποίο δίκην επιτομής διατρέχει περιληπτικώς αλλά με ευκρίνεια σε 130 σελίδες κρίσιμες έννοιες του Διεθνούς Δικαίου, έχει πάντοτε την σημασία του. Όχι μόνον γιατί ο συγγραφέας του βιβλίου, που κυκλοφορεί εδώ και μερικές ημέρες από τον εκδοτικό οίκο «Σιδέρη» (έτος ιδρύσεως 1891), είναι ο ομότιμος καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, ο οποίος εγγράφει υποθήκες για να εκλεγεί μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ούτε επειδή είναι τακτικός συνομιλητής του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και μοιράζεται τις σκέψεις του μαζί του. Έχει σημασία, λόγω της συγκυρίας. Σε μια εποχή κατά την οποία η Ευρώπη «διψά» για ενέργεια, ενώ στην Μεσόγειο έχει ξεσπάσει –με αφορμή το τουρκολιβυκό μνημόνιο– διαμάχη κρατών για την οριοθέτηση περιοχών που σήμερα θεωρούνται από τον διεθνή παράγοντα «διαφιλονικούμενες» (άρα, θα απαιτηθεί χρόνος για διαπραγματεύσεις και συμφωνίες), έρχεται ο κ. Ροζάκης και επαναφέρει από το «οπλοστάσιο» της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας και των αποφάσεων του ΟΗΕ μία ξεχασμένη πρόβλεψη: την συνεκμετάλλευση-εξπρές του ορυκτού πλούτου του διεθνούς βυθού από ιδιωτικές εταιρείες, μετά από συμφωνία των κρατών χωρίς προηγούμενη οριοθέτηση. Με την φόρμουλα της Σύμβασης που ορίζει ότι ο υποθαλάσσιος ορυκτός πλούτος είναι «κοινός τοις πάσιν» στην ανθρωπότητα, και άρα ο διαμοιρασμός του μπορεί να γίνει με την λογική της ισχύος και των συμβιβασμών, και όχι με βάση στην εθνική δικαιοδοσία ποίου κράτους υπάρχουν τα περισσότερα κοιτάσματα. Διανομή με την μεζούρα, λοιπόν!

Η κρίσιμη χρονική συγκυρία

Η εν λόγω φόρμουλα έχει το «πλεονέκτημα» ότι σε αυτήν την διαπραγμάτευση μπορούν να συμμετάσχουν «οντότητες» που δεν έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ, όπως το ψευδοκράτος, χωρίς προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού, καθώς και κράτη που δεν έχουν αναγνωρίσει και δεν έχουν υπογράψει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Τουρκία! Θα θέλαμε να θεωρήσουμε απλή σύμπτωση το κεφάλαιο αυτό του νέου βιβλίου του κυρίου καθηγητού, αλλά, επειδή αν και δεν ταιριάζει πλήρως με τον τίτλο του βιβλίου, που πραγματεύεται την «Ελευθερία των Θαλασσών και τους Περιορισμούς της», αλλά, αντιθέτως, πίπτει στην τρέχουσα επικαιρότητα, θεωρούμε ότι έχει στόχο. Την στιγμή που κυκλοφορεί το βιβλίο Ροζάκη από τις εκδόσεις «Σιδέρη», συμβαίνουν τα εξής:

■ Από τις 9 έως τις 20 Νοεμβρίου συγκαλείται στην Αττάλεια της Τουρκίας η Διεθνής Διάσκεψη Blue COP31, «με την προσδοκία να θέσει τις θάλασσες και τους ωκεανούς στο επίκεντρο της κλιματικής δράσης». Σύμφωνα με την καθηγήτρια Στέλλα Κυβέλου, «η ατζέντα της Προεδρίας περιλαμβάνει την ανθεκτικότητα θαλάσσιων και παράκτιων περιοχών, τον γαλάζιο άνθρακα, την ανταλλαγή δεδομένων και την σχετική χρηματοδότηση. Διαμορφώνεται ένα πεδίο συζητήσεων με σημαντικές προεκτάσεις για την θαλάσσια πολιτική και την θαλάσσια διακυβέρνηση οι οποίες εκτείνονται στο επίπεδο της θαλάσσιας λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου». Είναι δε σημαντικό ότι σε αυτήν την Διάσκεψη, που θα γίνει σε τουρκικό έδαφος, προσεκλήθη και θα παραστεί για πρώτη φορά, παρά το βέτο που ήγειραν οι Τούρκοι, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης. Οι συμμαχίες του στην Δύση είναι ισχυρές. Η πρόταση του Προέδρου Ερντογάν περί Διεθνούς Διασκέψεως χωρών της Μεσογείου για διαμοιρασμό του πλούτου της εξακολουθεί να παραμένει στο τραπέζι – διατυπώθηκε και κατά την τελευταία επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Άγκυρα.

■ Επικυρώθηκε με απόφαση της λιβυκής Βουλής το τουρκολιβυκό μνημόνιο, που αμφισβητεί την επήρεια της Κρήτης, του Καστελλορίζου και της Γαύδου στις μελλοντικές οριοθετήσεις. Είναι πικρό να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα, αλλά με βάση το Δίκαιο των Συνθηκών το μνημόνιο (που είναι ήδη κατατεθειμένο στα αποθετήρια των χαρτών του ΟΗΕ, χωρίς αντίρρηση από τον διεθνή οργανισμό), από απόψεως τύπων, προσέλαβε πλέον κάποια στοιχεία εγκυρότητας. Από απόψεως ουσίας, προφανώς, και δεν είναι έγκυρο, γιατί η Τουρκία δεν έχει αντικείμενες ακτές με την Λιβύη, και αυτό παραβιάζει κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο. Για να το ανατρέψουμε, όμως, πρέπει να ολοκληρώσουμε την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, ο ΥΠΕΞ της οποίας συναντήθηκε προχθές με τον Τούρκο ομόλογό του κ. Φιντάν.

■ Η Λιβύη αμφισβήτησε με ρηματική διακοίνωσή της –απειλώντας με διακοπή διπλωματικών σχέσεων με την Ελλάδα– την θέση ότι οι γεωτρήσεις της Chevron νοτίως της Κρήτης είναι σε αμφισβητούμενη περιοχή. Την στιγμή μάλιστα που τόσο η ίδια όσο και η Τουρκία έχουν υπογράψει συμβάσεις με την Chevron για εξορύξεις στο Λιβυκό πέλαγος και στην Κασπία. Ενώ, σύμφωνα με το Bloomberg, οι Τούρκοι μετά την επικύρωση του τουρκολιβυκού σχεδιάζουν εξορύξεις φυσικού αερίου ανατολικά της Κρήτης.

Οι δύο λύσεις

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο ξένος παράγων, που σήμερα επείγεται για την εξόρυξη, εκμετάλλευση και πώληση των ορυκτών καυσίμων της Μεσογείου και βιάζεται, έχει δύο λύσεις:

■ Η πρώτη είναι η προσφυγή των κρατών που έχουν διαφορές για τις θαλάσσιες ζώνες σε διεθνή διαιτησία (διμερή ή πολυμερή) από δικαστές του Δικαστηρίου της Χάγης, χωρίς να δεσμεύονται όμως στην κρίση τους από το Δίκαιο της Θάλασσας (μέση γραμμή, επήρειες νησιών, υφαλοκρηπίδες νησιών και ΑΟΖ). Η ιδέα έχει κατατεθεί από τον ειδικό απεσταλμένο του Προέδρου Τράμπ, Ρίτσαρντ Γκρενέλλ, και δεν έχει απορριφθεί, μολονότι ο κ. Γκρενέλλ έχει κάποια προβλήματα στις ΗΠΑ με κατηγορίες για υπεξαίρεση 5 εκατ. δολλαρίων από ΜΚΟ.

■ Η δεύτερη ιδέα, με δημιουργική φαντασία, κατατίθεται σήμερα, χωρίς να συνδέεται ευθέως με την κατάσταση στην Μεσόγειο (είναι προσεκτικός ο καθηγητής), από τον Χρήστο Ροζάκη. Στο κεφάλαιο του βιβλίου του για την εξέλιξη της έννοιας του διεθνούς βυθού (σελ. 89-109), ο οποίος είναι το υποθαλάσσιο τμήμα του εδάφους και του υπεδάφους που δεν ανήκει στην αιγιαλίτιδα ζώνη, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα (πέρα από τα όρια της εθνικής δικαιοδοσίας), αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής:

► Γίνεται πρώτα αναδρομή του πως καθιερώθηκε με αποφάσεις του ΟΗΕ και διεθνείς συμβάσεις ο όρος «κοινό τοις πάσιν» (κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας), που προβλέπει τον διαμοιρασμό του ορυκτού πλούτου στην ανοικτή θάλασσα σε περιοχές που δεν είναι οριοθετημένες ως εθνικής δικαιοδοσίας. Η σχετική πρωτοβουλία ανελήφθη το 1967 από πρέσβυ μεσογειακού κράτους. Τον Μαλτέζο Pardo.

► Δίδει τον ορισμό των εννοιών «κοινή», «κληρονομιά», της «ανθρωπότητας». Και τούτο, διότι ένα μέρος των κερδών από την εξόρυξη υδρογονανθράκων μπορεί να αποδίδεται, μέσω του ΟΗΕ, σε υποανάπτυκτα κράτη, ανεξαρτήτως της γεωγραφικής τους θέσης (παράκτια ή μη).

► «(…) αναγνωρίζονται ως δικαιούχοι του παραγόμενου πλούτου και μη αναγνωρισμένες από τον ΟΗΕ και όχι μόνο κρατικές οντότητες» (στον ορισμό θα μπορούσαν να περιληφθούν το ψευδοκράτος, η Παλαιστίνη και η Συρία).

► Με βάση το άρθρο 133 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, ως πόροι προς συνεκμετάλλευση ορίζονται «όλοι οι υπό στερεά, υγρή ή αεριώδη κατάσταση ορυκτοί πόροι in situ, περιλαμβανομένων και των πολυμεταλλικών κονδύλων».

► Υπάρχει πρόβλεψη για εκείνα τα κράτη που προτιμούν «η Αρχή Διαχείρισης Βυθού του ΟΗΕ να δίνει στην ιδιωτική πρωτοβουλία να εκμεταλλεύεται τον πλούτο των διεθνών βυθών και να αποδίδει τμήμα των κερδών στην Αρχή του ΟΗΕ».

► Εκτός από τα μέλη της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, η Συμφωνία της Νέας Υόρκης ορίζει ότι «προσωρινά μέρη μπορεί να είναι και άλλα κράτη που δεν είναι μέλη της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Οι λαοί δεν είναι fund

Είναι ξεκάθαρο από τις αναφορές που κάνει ο καθηγητής ότι ομάς κρατών σε περιοχές που δεν έχουν οριοθετηθεί και ανήκουν στην ανοικτή θάλασσα μπορεί να προχωρήσει στην εμπορική εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, με το επιχείρημα ότι ανήκουν στην ανθρωπότητα και όχι στις δικαιοδοσίες τους, πραγματικές ή μη. Θα πρόκειται όμως για διανομή με βάση την ισχύ και τους συσχετισμούς, και όχι με βάση τους αληθινούς κανόνες της Διεθνούς Δικαιοσύνης. Η ιδέα ότι ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να εξορύξουν και να διανείμουν κέρδη σε κράτη και στον ΟΗΕ, χωρίς να έχει λυθεί το ζήτημα της οριοθετήσεως, είναι ελκυστική για την διεθνή αγορά ενέργειας, αλλά σίγουρα βλαπτική με στενούς όρους εθνικού συμφέροντος. Ο υποθαλάσσιος ορυκτός πλούτος που υπάρχει στα ανοικτά της Κύπρου, εκεί που με βάση τον Χάρτη της Σεβίλλης ενώνονται οι δυνητικές ΑΟΖ μας, ή ανοικτά νησιών της Δωδεκανήσου, Ρόδου, Κάσου και Καστελλορίζου, στην Μεσόγειο (εκεί που δεν έχουμε οριοθετήσει την επέκτασή μας στα 12 μίλια), είναι δικός μας. Δεν είναι κοινός ούτε με τους Τούρκους, ούτε με τους Αιγυπτίους, ούτε με τους Λιβανέζους, ούτε με τους Παλαιστινίους, ούτε με άλλα κράτη της περιοχής. Οι χώρες δεν είναι εταιρείες, οι λαοί δεν είναι fund.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: estianews.gr

Ο Αμερικανός πρέσβυς στις ΗΠΑ Τομ Μπάρακ δίνει «οδηγίες» για να τα βρούμε με την Τουρκία στο θέμα των ενεργειακών διαδρόμων. Μιλώντας για τα ενεργειακά σχέδια που προγραμματίζονται στην Μέση Ανατολή μετά το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ ο Τομ Μπάρακ, κάλεσε Αθήνα και Άγκυρα να συντονίσουν την δράση τους για τους ενεργειακούς διαδρόμους και να αφήσουν κατά μέρος τις διαφωνίες.

«Το Κατάρ δεν έχει πίσω πόρτα. Πρέπει να περάσει από την μπροστινή πόρτα. Τώρα όλοι χρειάζονται μία δεύτερη πόρτα οπότε θα χτίσουμε αγωγούς από την Συρία μέχρι το Ιράκ, την Τουρκία», είπε ο Τομ Μπάρακ .

«Αυτό το πράγμα τώρα με την Τουρκία και την Ελλάδα. Η Ελλάδα σίγουρα πρέπει να είναι μέρος αυτού του ενεργειακού διαδρόμου. Αυτό βγαίνει από τη συζήτηση. Η Ελλάδα και η Τουρκία διαφωνούν συνεχώς, κάτι το οποίο είναι γελοίο. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να συντονιστούν μεταξύ τους και να πουν «θα έχουμε δύο ενεργειακούς διαδρόμους και θα βοηθήσουμε η μία την άλλη».

U.S. Ambassador to Türkiye Tom Barrack: Greece and Türkiye have been arguing forever, which is ridiculous. All they have to do is align with each other and say, "Great, we're going to have two energy corridors, and we're going to help each other." Source: @MarioNawfal https://t.co/YInOf9xBAW

— Clash Report (@clashreport) October 23, 2026

[iEpikaira: Ας προετοιμαζόμαστε για αναταράξεις και παρεμβάσεις στα ελληνοτουρκικά μετά τις ενδιάμεσες εκλογές...]

Πηγή: militaire.gr