iEpikaira

Δημήτρης Μηλάκας

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν εξελίσσεται σε ένα μέτωπο, αλλά σε πολλά – και κυρίως σε διαφορετικά επίπεδα έντασης. Από τη Γάζα και τα χτυπήματα στον Λίβανο, μέχρι τις επιθέσεις στην Ερυθρά Θάλασσα και τη διαρκή πίεση στα Στενά του Ορμούζ, διαμορφώνεται ένα πλέγμα συγκρούσεων χαμηλής και μεσαίας έντασης που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να μετατραπεί σε γενικευμένη ανάφλεξη.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχειρούν να ελέγξουν αυτή τη διάχυση της κρίσης μέσω στρατιωτικής παρουσίας σε καίρια σημεία, ενώ το Ιράν απαντά έμμεσα, αξιοποιώντας δίκτυα συμμάχων και ασύμμετρων επιθέσεων. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρώπη προσπαθεί να προστατεύσει τα συμφέροντά της χωρίς να βρεθεί στο επίκεντρο της σύγκρουσης – και η Ελλάδα να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρόλο του συμμάχου και τον φόβο της εμπλοκής.

Η ευρωπαϊκή γραμμή

Η στάση των περισσότερων χωρών της Ε.Ε. δεν είναι ουδέτερη. Είναι επιλογή υπολογισμένου ρίσκου και αποφυγής εμπλοκής. Στα Στενά του Ορμούζ, η παρουσία υπό αμερικανική ομπρέλα εκλαμβάνεται ως πιθανή εμπλοκή σε σύγκρουση με το Ιράν. Για κυβερνήσεις όπως της Γερμανίας ή της Ισπανίας, αυτό ξεπερνά τα όρια μιας «αποστολής ασφάλειας» και πλησιάζει μια de facto πολεμική διάταξη μάχης.

Παράλληλα, η Ευρώπη λειτουργεί με διαφορετική στρατηγική κουλτούρα. Σε αντίθεση με την αμερικανική λογική της αποτροπής μέσω ισχύος, επιλέγει διπλωματία, αποκλιμάκωση και πολιτικό έλεγχο της έντασης.

Σε αυτό προστίθεται και ο οικονομικός παράγοντας: τα Στενά του Ορμούζ είναι κρίσιμη αρτηρία για την ενέργεια, και κάθε στρατιωτική εμπλοκή ενέχει τον κίνδυνο σοβαρής διατάραξης των ενεργειακών ροών και εκτίναξης του κόστους.

Η Ε.Ε., λοιπόν, χαράσσει μια σαφή διάκριση. Αποφεύγει τα Στενά του Ορμούζ, αλλά επιλέγει την Ερυθρά Θάλασσα, όπου το πλαίσιο είναι διαφορετικό: αποστολές επιτήρησης, συνοδείας και προστασίας εμπορικών πλοίων απέναντι σε ασύμμετρες απειλές. Με κανόνες εμπλοκής που περιορίζονται στην άμυνα, οι ευρωπαϊκές χώρες μπορούν να συμμετέχουν χωρίς να θεωρούνται εμπλεκόμενες σε πόλεμο υψηλής έντασης.

Παρουσία με σαφή όρια

Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα δεν είναι απλός παρατηρητής. Συμμετέχει ενεργά στις επιχειρήσεις στην Ερυθρά Θάλασσα, με ναυτικές μονάδες που αναλαμβάνουν αποστολές συνοδείας και επιτήρησης. Η επιλογή αυτή συνδέεται άμεσα με το γεγονός ότι η χώρα αποτελεί ναυτιλιακή δύναμη με παγκόσμια έκθεση και έχει ζωτικό συμφέρον στην ασφάλεια των θαλάσσιων οδών.

Ταυτόχρονα, η ελληνική στάση αντανακλά μια ευρύτερη πολιτική κατεύθυνση: τη διατήρηση μιας εικόνας αξιόπιστου συμμάχου της Δύσης.

Η συμμετοχή σε αποστολές «χαμηλότερου ρίσκου» επιτρέπει στην Αθήνα να δείχνει παρούσα, χωρίς να αναλαμβάνει το βάρος μιας άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε ενεργό ρόλο και αποφυγή πολεμικής έκθεσης.

Ωστόσο, αυτή η ισορροπία δεν είναι απλή. Γιατί η Ελλάδα δεν διαθέτει την απόσταση που έχουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η στρατηγική σχέση της Ελλάδας με την Ουάσιγκτον δεν είναι θεωρητική· αποτυπώνεται σε συγκεκριμένες υποδομές και διευκολύνσεις που καθιστούν τη χώρα κομβικό επιχειρησιακό κόμβο των ΗΠΑ στην περιοχή.

Το δίλημμα της Αθήνας

Εδώ βρίσκεται και ο πυρήνας του διλήμματος. Η ελληνική κυβέρνηση καλείται να κινηθεί ανάμεσα σε δύο αντικρουόμενες ανάγκες:

-να διατηρήσει την εμπιστοσύνη της Ουάσιγκτον

-και ταυτόχρονα να αποφύγει μια εμπλοκή σε σύγκρουση που δεν μπορεί να ελέγξει.

Σε μια περίοδο όπου το αμερικανικό σύστημα κινείται ξανά σε τροχιά Τραμπ, η πίεση για σαφή ευθυγράμμιση και αποδείξεις αξιοπιστίας αυξάνεται.

Η συμμετοχή/ συνδρομή στις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στα Στενά του Ορμούζ θα ενίσχυε αναμφίβολα τη θέση της Ελλάδας ως προνομιακού συμμάχου. Θα αποτελούσε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού προς τις ΗΠΑ.

Το τίμημα, όμως, μιας τέτοιας επιλογής θα σήμαινε άμεση εμπλοκή σε ζώνη υψηλού κινδύνου και θα ήταν πολλαπλό:

-αυξημένος κίνδυνος στοχοποίησης,

-επιβάρυνση για την ελληνική ναυτιλία

-και ένα δύσκολα διαχειρίσιμο εσωτερικό πολιτικό κόστος.

Αντίθετα, η αποφυγή συμμετοχής διατηρεί την Ελλάδα εκτός του άμεσου κινδύνου, αλλά δημιουργεί μια άλλη σκιά: την εικόνα ενός συμμάχου που στηρίζει, αλλά μέχρι ενός σημείου. Σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου οι συμμαχίες αξιολογούνται με όρους πρακτικής συμβολής, αυτή η στάση μπορεί να εκληφθεί ως επιλεκτική στήριξη και περιορισμένη διαθεσιμότητα.

Η Αθήνα επιλέγει, προς το παρόν, μια ενδιάμεση διαδρομή: συμμετοχή σε αποστολές που προστατεύουν το εμπόριο και τη σταθερότητα και αποφυγή εκεί όπου η εμπλοκή μετατρέπεται σε άμεση στρατιωτική αντιπαράθεση. Είναι μια επιλογή που της επιτρέπει να είναι παρούσα χωρίς να γίνεται μέρος του πολέμου.

Το ερώτημα, ωστόσο, είναι για πόσο θα υπάρχει αυτό το περιθώριο επιλογής. Γιατί όσο η ένταση στη Μέση Ανατολή αυξάνεται, τόσο περιορίζεται ο χώρος των «ενδιάμεσων λύσεων». Και τότε, η επιλογή δεν θα είναι γεωγραφική – Ερυθρά ή Ορμούζ –, αλλά καθαρά πολιτική: με ποιους πας και μέχρι πού.

Κοντινοί και απόμακροι στις ΗΠΑ

Ποιοι Ευρωπαίοι είναι διατεθειμένοι να ακολουθήσουν και μέχρι πού την Ουάσιγκτον στο «ναρκοπέδιο» του Περσικού:

-Ηνωμένο Βασίλειο: Ο πιο σταθερός σύμμαχος της Ουάσιγκτον, με παρουσία στον Κόλπο και ιστορικό συμμετοχής σε αντίστοιχες αποστολές. Πρώτος υποψήφιος για εμπλοκή.

-Γαλλία: Διαθέτει στρατιωτικές βάσεις και επιχειρησιακή ικανότητα στην περιοχή. Πιο «αυτόνομη» πολιτικά, αλλά έτοιμη να κινηθεί αν χρειαστεί.

-Ολλανδία – Δανία: Μικρότερες, αλλά πλήρως ευθυγραμμισμένες χώρες. Συμμετέχουν συχνά σε ναυτικές αποστολές. Συμπληρωματικοί παίκτες.

-Ελλάδα: Κοντά στις ΗΠΑ και με κρίσιμες υποδομές, αλλά με αυξημένο ρίσκο. Στο όριο μεταξύ συμμετοχής και αποφυγής.

-Γερμανία – Ιταλία – Ισπανία: Μεγάλοι παίκτες που αποφεύγουν την υψηλής έντασης εμπλοκή. Σταθερά εκτός Ορμούζ.

Πηγή: topontiki.gr

Γράφει ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ*

«BOOTS ON THE GROUND» ΣΤΟ ΙΡΑΝ: ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Ή ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ; ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΚΥΠΡΟΣ…

Τα επόμενα νησιά στον Περσικό κόλπο που θα μας απασχολήσουν μετά τη νήσο Kharg, θα είναι η νήσος Abu Musa μεταξύ ΗΑΕ και Ιράν καθώς και τα 2 βορειότερα αυτής, η μικρή και η μεγάλη Tunb. Παρότι δεν ονοματοδότησαν όπως η νήσος Hormuz τα στενά, είναι υψηλής στρατηγικής σημασίας στον Περσικό, καθότι λόγω βάθους των υδάτων, οι θαλάσσιοι δίαυλοι εισόδου και εξόδου του Περσικού μετά τα στενά του Hormuz, περνάνε από αυτά τα 3 νησιά. Στα δυτικά τους γειτνιάζει η ιρανική νήσος Siri, της οποίας οι ενεργειακές εγκαταστάσεις, δέχθηκαν επίθεση από τις ΗΠΑ το 1988.

Τα νησιά αυτά καταλήφθηκαν από το Ιράν στις 30 Νοεμβρίου του 1971, παρά το γεγονός ότι οι σε αποχώρηση Βρετανοί, τα είχαν εντάξει διοικητικά στο εμιράτο της Σάρτζα, γειτονικό του εμιράτου του Ντουμπάι. Αυτό συνέβη 2 μέρες πριν από την ίδρυση των ΗΑΕ (2 Δεκεμβρίου), τα οποία εν συνεχεία στις 9 Δεκεμβρίου 1971, έθεσαν το θέμα στο ΣΑ του ΟΗΕ. Μάλιστα, κατά τον πόλεμο Ιράκ-Ιράν, ο Σαντάμ Χουσεΐν προφασίστηκε ότι ένας από τους λόγους του πολέμου, ήταν η απελευθέρωση των νήσων (αραβικά εδάφη κατεχόμενα από το Ιράν) και η «αποκατάσταση της διεθνούς έννομης τάξης».

Στις 3 πρώτες εβδομάδες του πολέμου, τα ΗΑΕ δέχθηκαν από το Ιράν περισσότερες από 2000 επιθέσεις. Ωστόσο, επέλεξαν να μην απαντήσουν επιθετικά, προκειμένου να μην κλιμακωθεί η κατάσταση, με την προσδοκία ότι η παρούσα σύγκρουση μπορεί να λήξει σύντομα, όπως αντίστοιχα συνέβη στον πρόσφατο “πόλεμο των 12 ημερών” το καλοκαίρι του 2025. Επιδίωξαν δηλαδή να αποφύγουν αχρείαστη κλιμάκωση, που θα επηρέαζε σε βάθος την οικονομία.

Όσο όμως η κατάσταση ανασφάλειας που επηρεάζει τις οικονομίες και τις κοινωνίες των αραβικών κρατών του Κόλπου παρατείνεται, πολύ πιθανό να δούμε αλλαγή στρατηγικής, δεδομένου ότι δεν διαφαίνεται σύντομα, διέξοδος. Πολύ αναμενόμενο λοιπόν, η παρούσα στρατηγική να κριθεί ως αναποτελεσματική σε βάθος χρόνου, με όχι εύκολα και γρήγορα αποσβέσιμες επιπτώσεις για την οικονομία.

Στο πλαίσιο λοιπόν της σεναριολογίας περί χερσαίας αμερικανικής επιχείρησης για τη «διασφάλιση της ασφαλούς ναυσιπλοΐας» στα στενά του Hormuz, μια εμπλοκή -τουλάχιστον-των ΗΑΕ με πρόφαση την «αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας» και αντάλλαγμα την επιστροφή των νησιών στην κυριαρχία των ΗΑΕ, φαντάζει πιθανή. Μάλιστα, με την υποστήριξη ακόμη και του Κατάρ, το οποίο σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία (Ερυθρά θάλασσα) και τα ΗΑΕ (Fujairah), δεν δύναται να παρακάμψει τα στενά του Hormuz και είναι από τους πλέον πληττόμενους δρώντες.

Η στρατηγική του Εξαναγκασμού (Coersion) που αποτελεί ανεξάντλητο θέμα, παρέχει τέσσερις βασικές επιλογές:

1. Την απειλή χρήσης βίας, η οποία από τη στιγμή που επελέγη η στρατιωτική εμπλοκή έπαψε να υφίσταται.

2. Τον εκφοβισμό-τιμωρία (punishment) του πληθυσμού, ο οποίος με τη σειρά του θα ασκούσε πολιτική πίεση στην ηγεσία του για συνθηκολόγηση. Όπως περιγράφει ο Robert Pape στο βιβλίο του «BOMBING TO WIN, Air Power and Coersion in War», για να επιτύχει αυτή η μορφή εξαναγκασμού, απαιτείται “η συνεργασία” του εξαναγκαζομένου, που προϋποθέτει την άριστη μελέτη του σχετικά με τις αντοχές και τον αξιακό του κώδικα, αλλά και την ικανότητα του αντιπάλου να ασκήσει μεγαλύτερο εξαναγκασμό ο ίδιος στο έδαφος, στον δικό του πληθυσμό, από ότι ο επιτιθέμενος. Επίσης, προκύπτει πως και αυτή η επιλογή παρόλο που δοκιμάστηκε, δεν έφερε τα προσδοκόμενα αποτελέσματα (αποτυχία εσωτερικής εξέγερσης).

3.Τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας (decapitation), που επίσης αποδεικνύεται ότι δεν λειτουργεί.

4.Τέλος, την άρνηση (denial), δηλαδή την επίμονη μέχρι σημείου ολοκληρωτικής καταστροφής στοχοποίηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων του αντιπάλου, η οποία παραμένει η μόνη διαθέσιμη, προσκειμένου να επιτευχθεί ένα αποδεκτό πολιτικό αποτέλεσμα.

Η παρούσα σύγκρουση, έχει περιέλθει σε τέλμα και στασιμότητα, η οποία για πολλούς λόγους δεν μπορεί να παραταθεί. Με δεδομένο ότι οι επιτιθέμενοι έχουν αποδεκατίσει την αεροπορία, την αεράμυνα και το ναυτικό του Ιράν, χωρίς ωστόσο εμφανές και ορατό στο άμεσο μέλλον πολιτικό αποτέλεσμα, η κλιμάκωση και η με οποιοδήποτε τρόπο χερσαία εμπλοκή, φαίνεται δυστυχώς ως η μοναδική και μοιραία αναπόφευκτη επιλογή για τους επιτιθέμενους.

Ο “μωσαϊκός πόλεμος” (mosaic warfare) που έχει επιλέξει το Ιράν ως στρατηγική αξιοποίησης των δυνάμεών του, από πλεονέκτημα και “αγκάθι” για τους επιτιθέμενους στην παρούσα φάση, ενδεχομένως σε περίπτωση χερσαίας επέμβασής τους, να γυρίσει σε “μπούμερανγκ” για το Ιράν. Αυτό, εφόσον οι αποκεντρωμένες διοικήσεις, δεν μπορέσουν να προσφέρουν ενίσχυση και αμοιβαία υποστήριξη στα πληττόμενα σημεία, όπως μία πιο συγκεντρωτική δομή διοίκησης που να μπορεί να λειτουργήσει και κάθετα, θα είχε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει.

Πέρα από τα τρία νησιά στον Περσικό που αναφέρθηκαν, η (προπαρασκευαστική;) επίθεση στις ιρανικές ναυτικές δυνάμεις στην Κασπία, πλησίον της οποίας βρίσκεται η Τεχεράνη, ίσως να μην είναι άσχετη, στο γενικότερο σενάριο μιας χερσαίας πολυμέτωπης επέμβασης με αντιπερισπασμούς. Άλλωστε, άλλοι γειτονικοί κρατικοί και ημικρατικοί δρώντες με συγγενείς εθνοφυλετικά πληθυσμούς εντός του Ιράν, ενδεχομένως να επιθυμούν να αξιοποιήσουν το ευρύτερο παράθυρο ευκαιρίας προς όφελός τους.

Εφόσον, παρά το υψηλό ρίσκο μιας τέτοιας εκτίμησης, «αποκατασταθεί» η από το 1971 «διασαλευθείσα» σχετικά με την κυριαρχία του Abu Musa και των πέριξ νήσων, «διεθνής έννομη τάξη», υπό τη μόχλευση της ανακατανομής Ισχύος, θα δημιουργηθεί ευνοϊκό προηγούμενο για το Κυπριακό. Η «γεωπολιτική συναστρία» κάτω από την οποία εξελίσσεται η τρέχουσα σύγκρουση, δύναται να οδηγήσει σε εκδίωξη των ιρανικών δυνάμεων από τα νησιά του Περσικού.

Αντίστοιχα, μία επόμενη φάση της ίδιας γεωπολιτικής ευθυγράμμισης, ενδεχομένως ωθήσει «ενδιαφερόμενες» δυνάμεις, να εκδιώξουν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα από την Κύπρο, κάτι το οποίο οφείλουμε να προπαγανδίζουμε ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Το Κυπριακό είναι ζήτημα εισβολής και κατοχής αποκλειστικά! Είναι πλέον προδήλως παράλογο για την κυπριακή ηγεσία, να εξακολουθεί να συζητά με τον κατοχικό ηγέτη ως «εκπρόσωποι κοινότητας», για την εξ ορισμού και ετυμολογικά ακόμη, διχοτομική Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, την ώρα που οι διεθνείς ισορροπίες δείχνουν πως η αποκατάσταση της έννομης τάξης μπορεί να επιτευχθεί μέσα από τις στρατηγικές ανακατανομής της Ισχύος.

*Επισμηναγός (Ι) ε.α, Διεθνολόγος, Υπ. Δρ. Γεωπολιτικής militaire.gr

Ουάσιγκτων.- Απανωτά είναι τα πλήγματα που δέχεται τα τελευταία 24ωρα ο Αμερικανός Πρόεδρος, καθώς πρόσωπα από τον στενό κύκλο συνεργατών του, που ηγούνται σημαντικών θέσεων, αποδομούν τα επιχειρήματα που παρουσίασε προκειμένου να εξαπολύσει την επίθεση κατά του Ιράν.

Μετά την παραίτηση-βόμβα του επί κεφαλής της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ Τζο Κεντ, που συνοδεύτηκε με επιστολή-καταπέλτη κατά των αποφάσεων Τράμπ να εξαπολύσει επιθέσεις σε διάφορες περιοχές του κόσμου, χθες πήρε σειρά η διευθύντρια της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ Τάλσι Γκάμπαρντ. Καταθέτοντας στην Επιτροπή Πληροφοριών της Γερουσίας για τις παγκόσμιες απειλές κατά της χώρας της, κράτησε επιφυλακτική στάση ως προς τα τελευταία γεγονότα, λέγοντας ότι, παρά την εξόντωση της ηγεσίας του Ιράν, την καταστροφή του Πολεμικού Ναυτικού του, των αεροδρομίων του και των υποδομών του, «το καθεστώς στο Ιράν φαίνεται να είναι ακέραιο, αλλά σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωμένο από την επιχείρηση “Επική Οργή”».

«Ακόμα κι έτσι, το Ιράν και οι εκπρόσωποί του παραμένουν ικανοί και συνεχίζουν να επιτίθενται σε συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή. Εάν ένα εχθρικό καθεστώς επιβιώσει, θα επιδιώξει να ξεκινήσει μια προσπάθεια, διάρκειας ετών, να ανασυγκροτήσει τις πυραυλικές δυνάμεις του και τις δυνάμεις του των μη επανδρωμένων αεροσκαφών UAV (drone)», ετόνισε η αξιωματούχος, η οποία δεν έκανε κάποια νύξη σε πυρηνικό κίνδυνο.

Η Γκάμπαρντ ανέφερε πως το Ιράν δεν προσπάθησε να επανεκκινήσει τις δραστηριότητές του εμπλουτισμού ουρανίου μετά την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ του Ιουνίου του 2025, αντικρούοντας τα επιχειρήματα του Τράμπ. «Μετά την επιχείρηση “Μεταμεσονύκτιο Σφυρί”, το ιρανικό πρόγραμμα πυρηνικού εμπλουτισμού εξαλείφθηκε. Έκτοτε, καμμία προσπάθεια δεν έγινε για την αποκατάσταση των δυνατοτήτων εμπλουτισμού. Οι είσοδοι των υπόγειων εγκαταστάσεων που βομβαρδίστηκαν έχουν καλυφθεί από χώμα και έχουν σφραγιστεί με τσιμέντο», ετόνισε η Γκάμπαρντ στο κείμενο που κατετέθη στην Επιτροπή, το οποίο όμως, για τους δικούς της λόγους, απέφυγε να σχολιάσει κατά την κατάθεσή της. Επίσης υπεστήριξε ότι δεν είναι ευθύνη της δικής της υπηρεσίας να προσδιορίσει τι είναι και δεν είναι απειλή για τις ΗΠΑ και ο μόνος που μπορεί να καθορίσει την άμεση απειλή είναι ο Πρόεδρος των ΗΠΑ.

Εξερχόμενη της Γερουσίας, δημοσιογράφοι την ρώτησαν γιατί δεν επικεντρώθηκε σε όσα έγραφε στην επιστολή. Η δικαιολογία που προέβαλε ήταν πως δεν είχε τον απαραίτητο χρόνο, αλλά σημείωσε ότι δεν παίρνει τίποτα πίσω από όσα περιέλαβε στην επιστολή.

Η ακρόασις συνεχίζεται καθώς Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί έχουν πεί πως θέλουν περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την αεροπορική εκστρατεία που έχει σκοτώσει χιλιάδες ανθρώπους, έχει προκαλέσει μεγάλες αναταραχές στις ενεργειακές και χρηματιστηριακές αγορές και έχει πλήξει ανεπανόρθωτα την οικονομία όλων των χωρών του Κόλπου.

Πηγή: estianews.gr

Του Κώστα Ράπτη

Ο Ρέι Ντάλιο, ιδρυτής της Bridgewater Associates, ενός από τα μεγαλύτερα hedge funds στον κόσμο, έχει προσωπική περιουσία 20 δισ. δολαρίων (κατατασσόμενος 128ος στη λίστα δισεκατομμυριούχων του Bloomberg). Έχει επίσης φιλοδοξίες διανοητή, εκδίδοντας, μεταξύ άλλων, το 2021 το βιβλίο Principles for Dealing with the Changing World Order: Why Nations Succeed and Fail (Αρχές αντιμετώπισης της μεταβαλλόμενης διεθνούς τάξης πραγμάτων: Γιατί τα Έθνη Επιτυγχάνουν και Αποτυγχάνουν). Σε εκτενή ανάρτησή του στο Χ επισημαίνει γιατί, στον τρέχοντα πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, διακυβεύεται όλη η μετά το 1945 αμερικανοκεντρική τάξη πραγμάτων και γιατί ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ αποτελεί την "τελική μάχη”.

Αν, σημειώνει ο Ντάλιο, το Ιράν παραμείνει με τον έλεγχο του ποιος μπορεί να περάσει από το Στενό του Ορμούζ ή ακόμη και με την ισχύ να διαπραγματευτεί, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα κριθεί ότι έχασαν τον πόλεμο και το Ιράν θα κριθεί ότι νίκησε.

Αυτό συμβαίνει επειδή το να ελέγχει το Ιράν το Στενό του Ορμούζ για να το χρησιμοποιεί ως όπλο θα αποτελούσε σαφή απόδειξη ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν τη δύναμη να διορθώσουν αυτήν την κατάσταση. Οι συνέπειες του να επιτραπεί στο Ιράν να κλείσει το σημαντικότερο στενό στον κόσμο, το δικαίωμα διέλευσης μέσω του οποίου πρέπει να διασφαλιστεί πάση θυσία, θα ήταν εξαιρετικά επιζήμιες για τις Ηνωμένες Πολιτείες, τους συμμάχους τους στην περιοχή (ειδικά τους συμμάχους του Κόλπου), τις χώρες που εξαρτώνται περισσότερο από τη ροή πετρελαίου, την παγκόσμια οικονομία και την παγκόσμια τάξη.

Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ΗΠΑ δεν κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο (με τη νίκη να μετριέται εύκολα από το αν μπορούν να διασφαλίσουν ασφαλή διέλευση από το Στενό του Ορμούζ) θα θεωρηθεί επίσης ότι έχουν προκαλέσει μια καταστροφική κατάσταση που δεν θα μπορούσαν να διορθώσουν. Όποιος κι αν είναι ο λόγος που οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κερδίζουν τον έλεγχο του Ορμούζ, είτε επειδή η αντιπολεμική πολιτική απειλεί τον πολιτικό έλεγχο του προέδρου Τραμπ ενόψει των επερχόμενων ενδιάμεσων εκλογών και αυτός το φοβάται, είτε επειδή ο ίδιος και το αμερικανικό εκλογικό σώμα δεν είναι πρόθυμοι να υποστούν τις απώλειες ζωών και χρημάτων που απαιτούνται για να κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο, είτε επειδή οι ΗΠΑ δεν έχουν τη στρατιωτική δύναμη για να αποκτήσουν και να διατηρήσουν τον έλεγχο, είτε επειδή δεν μπορούν να συγκεντρώσουν άλλες χώρες σε μια κοινοπραξία για να κρατήσουν αυτό το στενό ανοιχτό – δεν έχει σημασία. Ο πρόεδρος Τραμπ και οι ΗΠΑ θα έχουν χάσει.

Η ανάγνωση της ιστορίας και η αίσθηση του τι συμβαίνει τώρα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αν οι ΗΠΑ έχαναν με αυτόν τον τρόπο, θα υπήρχε σημαντικός κίνδυνος η απώλεια του ελέγχου του Ορμούζ να είναι για τις Ηνωμένες Πολιτείες ό,τι ήταν η κρίση της διώρυγας του Σουέζ για τη Μεγάλη Βρετανία (το 1956) και ανάλογες ήττες για την Ολλανδική Αυτοκρατορία τον 18ο αιώνα και την Ισπανική Αυτοκρατορία τον 17ο αιώνα. Το μοτίβο των γεγονότων που οδηγεί στην κατάρρευση των αυτοκρατοριών είναι σχεδόν πάντα το ίδιο. Υπάρχουν αμέτρητες περιπτώσεις στις οποίες μια θεωρούμενη μικρότερη δύναμη αμφισβητεί την κορυφαία παγκόσμια δύναμη για τον έλεγχο μιας κρίσιμης εμπορικής διαδρομής (π.χ., ο έλεγχος της Διώρυγας του Σουέζ από τη Μεγάλη Βρετανία αμφισβητείται από την Αίγυπτο). Σε αυτές τις περιπτώσεις, η κυρίαρχη δύναμη (π.χ., η Μεγάλη Βρετανία) απειλεί τη μικρότερη δύναμη (π.χ., την Αίγυπτο) να ανοίξει τη διαδρομή, και όλοι παρακολουθούν και αλλάζουν τις προσεγγίσεις τους σε αυτές τις χώρες και πού πηγαίνουν τα χρήματά τους με βάση το τι συμβαίνει.

Αυτή η αποφασιστική "τελική μάχη", που καθορίζει τους νικητές και τους ηττημένους και το αν η αυτοκρατορία θα επιβιώσει ή θα πέσει, αναδιαμορφώνει την ιστορία, επειδή οι άνθρωποι και οι χρηματοοικονομικές ροές γρήγορα και φυσικά απομακρύνονται από τους ηττημένους. Αυτές οι μετατοπίσεις επηρεάζουν τις αγορές, ειδικά τις αγορές χρέους, νομίσματος και χρυσού, καθώς και τη γεωπολιτική δύναμη.

Βλέποντας τόσες πολλές ανάλογες περιπτώσεις, λέει ο Ντάλιο, κατέληξα στην ακόλουθη αρχή: Όταν η κυρίαρχη δύναμη του κόσμου που έχει το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα υπερβεί τα οικονομικά της όρια και αποκαλύψει την αδυναμία της χάνοντας τόσο τον στρατιωτικό όσο και τον οικονομικό έλεγχο, αυτό που πρέπει να προσέχει κανείς είναι η απώλεια της εμπιστοσύνης συμμάχων και πιστωτών, η απώλεια του καθεστώτος του αποθεματικού νομίσματός της, η πώληση των χρεωστικών περιουσιακών στοιχείων της εν λόγω δύναμης και η αποδυνάμωση του νομίσματός της, ειδικά σε σχέση με τον χρυσό.

Επειδή οι άνθρωποι, οι χώρες και οι χρηματοοικονομικές ροές συρρέουν γρήγορα και φυσικά στον νικητή, εάν οι ΗΠΑ και ο Πρόεδρος Τραμπ δεν αποκτήσουν τον έλεγχο της ροής της κυκλοφορίας μέσω του Ορμούζ, αυτό θα απειλήσει την αμερικανική ισχύ στον κόσμο και την υπάρχουσα παγκόσμια τάξη.

Ενώ πάντα υποτίθεται ότι οι ΗΠΑ θα ήταν η κυρίαρχη δύναμη και θα μπορούσαν να κερδίσουν στρατιωτικά και οικονομικά τους αντιπάλους τους (και σίγουρα τους μεσαίου μεγέθους αντιπάλους τους), το σωρευτικό αποτέλεσμα των στρατιωτικών, οικονομικών και γεωπολιτικών συνεπειών των πολέμων στο Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, το Ιράκ και ίσως αυτόν τον πόλεμο με το Ιράν δεν είναι καλό για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη βιωσιμότητα της υπό αμερικανική ηγεσία παγκόσμιας τάξης μετά το 1945. Αντίθετα, όταν η κυρίαρχη δύναμη του κόσμου επιδεικνύει τη στρατιωτική και οικονομική της ισχύ, αυτό ενισχύει την εμπιστοσύνη σε αυτήν και την προθυμία τρίτων να διακρατούν το χρέος και το νόμισμά της.

Όταν ο πρόεδρος Ρίγκαν απελευθέρωσε τους ομήρους στο Ιράν αμέσως μετά την εκλογή του και στη συνέχεια, όταν το Ιράν επιτέθηκε στη ναυτιλία του Κόλπου κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ, ο ίδιος διέταξε συνοδεία του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού για τα πετρελαιοφόρα, επέδειξε τη δική του δύναμη και τη δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών επί του Ιράν. Εάν ο πρόεδρος Τραμπ επιδείξει τη δική του δύναμη και τη δύναμη των ΗΠΑ να κάνει αυτό που είπε ότι θα έκανε, δηλαδή να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο εξασφαλίζοντας ελεύθερη διέλευση από το Στενό του Ορμούζ και εξαλείφοντας το Ιράν ως απειλή για τους γείτονές του και τον κόσμο, αυτό θα ενισχύσει σημαντικά την εμπιστοσύνη στη δική του δύναμη και στη δύναμη των ΗΠΑ.

Από την άλλη πλευρά, αν το Στενό του Ορμούζ αφεθεί στα χέρια των Ιρανών για να το χρησιμοποιούν ως όπλο, ώστε να απειλούν τους συμμάχους των Αμερικανών στον Κόλπο και την παγκόσμια οικονομία γενικότερα, όλοι θα είναι όμηροι των Ιρανών και ο Ντόναλντ Τραμπ θα θεωρηθεί ότι έχει επιλέξει μια μάχη και έχει χάσει. Θα έχει αφήσει τους συμμάχους των ΗΠΑ στην περιοχή με ένα τεράστιο πρόβλημα και θα χάσει την αξιοπιστία του, ειδικά δεδομένων όσων έχει πει.

Για παράδειγμα, ο Τραμπ έχει πει: "Εάν για οποιονδήποτε λόγο τοποθετηθούν νάρκες και δεν αφαιρεθούν, οι στρατιωτικές συνέπειες για το Ιράν θα είναι σε επίπεδο που δεν έχουμε ξαναδεί", "θα καταστρέψουμε εύκολα στόχους που θα καταστήσουν σχεδόν αδύνατο για το Ιράν να ξαναχτιστεί ως έθνος – Θάνατος, Φωτιά και Οργή θα βασιλεύουν πάνω τους", "ο νέος ηγέτης στο Ιράν θα πρέπει να λάβει την έγκρισή μας· διαφορετικά, δεν θα διαρκέσει πολύ".

Ακούω συχνά ανώτερους πολιτικούς σε άλλες χώρες να λένε κατ' ιδίαν πράγματα όπως: "Μιλάει καλά, αλλά μπορεί να πολεμήσει και να κερδίσει όταν τα πράγματα δυσκολεύουν;". Μερικοί παρατηρητές αναμένουν αυτή τη μάχη όπως οι Ρωμαίοι στο Κολοσσαίο ή οι φίλαθλοι που περιμένουν τις τελικές και μεγαλύτερες αναμετρήσεις. Ο πρόεδρος Τραμπ καλεί τώρα και άλλες χώρες να ενωθούν με τις ΗΠΑ για να διασφαλίσουν την ελεύθερη διέλευση από το Στενό. Η ικανότητά του να τις πείσει να το κάνουν θα είναι ενδεικτική της ικανότητάς του να σχηματίζει συμμαχίες και να συγκεντρώνει ισχύ, οπότε αυτή θα ήταν μια μεγάλη νίκη.

Θα είναι πολύ δύσκολο για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ να διασφαλίσουν την ασφαλή διέλευση των πλοίων χωρίς να αποσπάσουν το Ορμούζ από τον ιρανικό έλεγχο, και πιθανότατα θα απαιτηθεί μια μεγάλη μάχη για να γίνει αυτό. Το αποτέλεσμα είναι υπαρξιακό για τους Ιρανούς ηγέτες και το μεγαλύτερο και ισχυρότερο τμήμα του πληθυσμού του Ιράν. Για τους Ιρανούς, αυτός ο πόλεμος αφορά σε μεγάλο βαθμό την εκδίκηση και τη δέσμευση σε ό,τι έχει μεγαλύτερη σημασία από τη ζωή. Είναι πρόθυμοι να πεθάνουν, καθώς η αποδεδειγμένη προθυμία να πεθάνει κανείς είναι απαραίτητη για τον αυτοσεβασμό και την επίδειξη της αφοσίωσης που φέρνει τη μεγαλύτερη ανταμοιβή – ενώ οι Αμερικανοί ανησυχούν για τις υψηλές τιμές του φυσικού αερίου και οι ηγέτες της Αμερικής ανησυχούν για τις ενδιάμεσες εκλογές. Στον πόλεμο, η ικανότητα κάποιου να αντέχει τον πόνο είναι ακόμη πιο σημαντική από την ικανότητά του να προκαλεί πόνο. Το σχέδιο των Ιρανών είναι να προσπαθήσουν να παρατείνουν τον πόλεμο και να τον εντείνουν σταθερά, επειδή είναι ευρέως γνωστό ότι το αμερικανικό κοινό, και επομένως οι Αμερικανοί ηγέτες, έχουν πολύ περιορισμένες αντοχές στον πόνο και τους συνεχιζόμενους πολέμους. Έτσι, αν αυτός ο πόλεμος γίνει αρκετά επώδυνος και αρκετά μακρύς, οι Αμερικανοί θα εγκαταλείψουν τον πόλεμο και οι "σύμμαχοί” τους στον Κόλπο, και άλλοι "σύμμαχοι” σε όλο τον κόσμο, θα δουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα είναι εκεί για να τους προστατεύσουν. Αυτό θα υπονομεύσει τις σχέσεις με τις συμμαχικές χώρες σε ανάλογες καταστάσεις.

Ενώ γίνεται λόγος για τον τερματισμό αυτού του πολέμου με μια συμφωνία, όλοι γνωρίζουν ότι καμία συμφωνία δεν θα τον λύσει επειδή οι συμφωνίες είναι άχρηστες. Ό,τι και να συμβεί στη συνέχεια – δηλαδή, να αφήσουμε το Ορμούζ σε ιρανικά χέρια ή να τους αφαιρέσουμε τον έλεγχο – είναι πιθανό να είναι η χειρότερη φάση της σύγκρουσης. Αυτή η "τελική μάχη”, η οποία θα καταστήσει σαφές ποια πλευρά κέρδισε και ποια έχασε τον έλεγχο, είναι πιθανό να είναι πολύ μεγάλη.

Για να παραθέσω τη στρατιωτική διοίκηση του Ιράν: "Όλες οι πετρελαϊκές, οικονομικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις εταιρειών στην περιοχή που ανήκουν εν μέρει στις Ηνωμένες Πολιτείες ή συνεργάζονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες θα καταστραφούν αμέσως και θα γίνουν στάχτη”. Αυτό θα επιχειρήσουν. Εάν η κυβέρνηση Τραμπ καταφέρει να πείσει άλλες χώρες να συμμετάσχουν στην αποστολή πολεμικών πλοίων για την παροχή ασφαλών συνοδειών, θα δούμε αν αυτό θα αποτελέσει λύση. Και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι η τελική μάχη, η οποία θα καταστήσει σαφές ποια πλευρά κέρδισε και ποια έχασε, βρίσκεται ακόμα μπροστά μας. Και γνωρίζουν ότι εάν ο πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν υλοποιήσουν το άνοιγμα του Στενού, θα είναι τρομερό για αυτές. Αν, από την άλλη πλευρά, ο πρόεδρος Τραμπ κερδίσει αυτή την τελική μάχη και εξαλείψει την ιρανική απειλή για τουλάχιστον τα επόμενα χρόνια, αυτό θα εντυπωσιάσει σε μεγάλο βαθμό τους πάντες, θα ενδυναμώσει τον πρόεδρο Τραμπ και θα καταδείξει την αμερικανική ισχύ.

Οι άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις αυτής της "τελικής μάχης" θα επεκταθούν σε όλο τον κόσμο, επηρεάζοντας τις εμπορικές ροές, τις ροές κεφαλαίων και τις γεωπολιτικές εξελίξεις με την Κίνα, τη Ρωσία, τη Βόρεια Κορέα, την Κούβα, την Ουκρανία, την Ευρώπη, την Ινδία, την Ιαπωνία κ.λπ. Ο τρέχων πόλεμος, μαζί με άλλους πρόσφατους πολέμους, αποτελεί μέρος της πολύ μεγαλύτερης κλασικής εξέλιξης του Μεγάλου Κύκλου που έχει οικονομικές, πολιτικές και τεχνολογικές επιπτώσεις.

Πηγή: capital.gr

Το Πεντάγωνο ζήτησε από τον Λευκό Οίκο να εγκρίνει περισσότερα από 200 δισ.δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου στο Ιράν, δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος της κυβέρνησης στην Washington Post.

Η εφημερίδα αναφέρει ότι αυτό το ποσό θα ξεπεράσει κατά πολύ το κόστος της προεκλογικής εκστρατείας της κυβέρνησης Τραμπ μέχρι σήμερα και, αντίθετα, θα επιδιώξει να αυξήσει «επειγόντως» την παραγωγή κρίσιμων όπλων που δαπανώνται.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, το Πεντάγωνο έχει «υποβάλει» διάφορα αιτήματα χρηματοδότησης και η Post υπονοεί ότι η πιο πρόσφατη έκδοση είναι «πιθανό να προκαλέσει μια σημαντική πολιτική μάχη στο Κογκρέσο».

Το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και ο Λευκός Οίκος είχαν απορρίψει αιτήματα για σχόλια από την εφημερίδα κατά τη στιγμή της δημοσίευσης του άρθρου.

Τον Δεκέμβριο, οι βουλευτές ενέκριναν έναν προϋπολογισμό ρεκόρ 901 δισ.δολαρίων για τις αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ φέτος - αλλά ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ζητά περισσότερα.

Υποστήριξε ότι η χρηματοδότηση της άμυνας πρέπει να φτάσει το 1,5 τρισεκατομμύριο δολάρια το 2027 για να αντιμετωπίσει αυτό που χαρακτήρισε ως «πολύ ταραγμένες και επικίνδυνες εποχές».

Ο μεγαλύτερος προϋπολογισμός θα βοηθούσε τις ΗΠΑ να οικοδομήσουν έναν «ονειρικό στρατό» που θα διατηρήσει τη χώρα «ασφαλή», δήλωσε ο Τραμπ τον Ιανουάριο.

Σε συνέντευξή του στο Sky News την περασμένη εβδομάδα, ο Σκοτ ​​Μπέσεντ, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, δήλωσε ότι ο πόλεμος έχει μέχρι στιγμής κοστίσει στις ΗΠΑ περίπου 11 δισ.δολάρια.

Πηγή: liberal.gr

Το Ισραήλ εξαπέλυσε νέο κύμα επιθέσεων κατά του Ιράν σήμερα, Παρασκευή, μία ημέρα αφότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κάλεσε το Τελ Αβίβ να μην επαναλάβει πλήγματα σε ιρανικές υποδομές φυσικού αερίου

Το Ισραήλ εξαπέλυσε νέο κύμα επιθέσεων κατά του Ιράν σήμερα, Παρασκευή, μία ημέρα αφότου ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κάλεσε το Τελ Αβίβ να μην επαναλάβει πλήγματα σε ιρανικές υποδομές φυσικού αερίου, τα οποία προκάλεσα ραγδαία κλιμάκωση του αμερικανοϊσραηλινού πολέμου κατά της Τεχεράνης.

Η σύγκρουση έχει προκαλέσει χιλιάδες θανάτους, έχει επεκταθεί σε γειτονικές χώρες και έχει πλήξει την παγκόσμια οικονομία, αφότου Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ ξεκίνησαν επιθέσεις στις 28 Φεβρουαρίου, μετά την αποτυχία των συνομιλιών για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

«Οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις μόλις ξεκίνησαν ένα κύμα επιθέσεων κατά των υποδομών του ιρανικού τρομοκρατικού καθεστώτος στην καρδιά της Τεχεράνης», δήλωσε εκπρόσωπος του στρατού, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανακοίνωσαν ότι δέχθηκαν πυραυλικές επιθέσεις τα ξημερώματα, έπειτα από ιρανικά πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές της περιοχής που έχουν προκαλέσει αναταραχή στις διεθνείς αγορές.

Οι τιμές της ενέργειας εκτινάχθηκαν χθες, Πέμπτη, όταν το Ιράν απάντησε σε ισραηλινή επίθεση σε μεγάλο κοίτασμα φυσικού αερίου πλήττοντας τη βιομηχανική πόλη Ρας Λαφάν στο Κατάρ, όπου γίνεται επεξεργασία περίπου του ενός πέμπτου του παγκόσμιου υγροποιημένου φυσικού αερίου. Οι ζημιές θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια για να επιδιορθωθούν.

Επίθεση δέχθηκε επίσης χθες το βασικό λιμάνι της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά Θάλασσα, μέσω του οποίου η χώρα είχε καταφέρει να παρακάμψει το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν.

Οι τιμές του πετρελαίου υποχώρησαν σήμερα. Μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες και η Ιαπωνία προσφέρθηκαν να συμβάλουν στη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχεται περίπου το ένα πέμπτο της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου, ενώ οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν μέτρα για αύξηση της παραγωγής.

Τα πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις της περιοχής ανέδειξαν την επιχειρησιακή ικανότητα του Ιράν, αλλά και το όριο των αντιαεροπορικών συστημάτων για την προστασία κρίσιμων ενεργειακών υποδομών του Κόλπου.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, υπό πολιτική πίεση λόγω της ανόδου των τιμών καυσίμων ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του Νοεμβρίου, επέκρινε συμμάχους που ανταποκρίθηκαν συγκρατημένα στις εκκλήσεις του για συνδρομή στα Στενά του Ορμούζ.

Οπως δήλωσε, είχε ζητήσει από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου να μην επαναλάβει επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές.

«Του είπα “μην το κάνεις αυτό” και δεν θα το κάνει», ανέφερε σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο.

Ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου δήλωσε αργότερα ότι το Ισραήλ έδρασε μόνο του στον βομβαρδισμό του κοιτάσματος South Pars και επιβεβαίωσε ότι ο Τραμπ είχε ζητήσει να αποφευχθούν τέτοιες επιθέσεις.

Υποστήριξε επίσης ότι το Ιράν «αποδεκατίζεται» και δεν διαθέτει πλέον τη δυνατότητα εμπλουτισμού ουρανίου ούτε παραγωγής βαλλιστικών πυραύλων, προσθέτοντας ότι ενδεχόμενη ανατροπή του καθεστώτος θα απαιτούσε «χερσαία συνιστώσα», χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις.

Η ενεργειακή κρίση εντείνεται

Καθώς δεν διαφαίνεται τέλος στη σύγκρουση και αυξάνεται ο κίνδυνος ενός παγκόσμιου «σοκ πετρελαίου», Βρετανία, Καναδάς, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ολλανδία και Ιαπωνία εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση εκφράζοντας την ετοιμότητά τους να συμβάλουν στη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.

Δεσμεύτηκαν επίσης να λάβουν «και άλλα μέτρα για τη σταθεροποίηση των ενεργειακών αγορών», μεταξύ των οποίων, συνεργασία με χώρες παραγωγούς για αύξηση της παραγωγής.

Ωστόσο, δεν υπήρξε ένδειξη άμεσης δράσης. Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς επανέλαβε ότι οποιαδήποτε συμβολή θα εξεταστεί μόνο μετά το τέλος των εχθροπραξιών.

Η απροθυμία βασικών συμμάχων των ΗΠΑ να εμπλακούν αντικατοπτρίζει τον σκεπτικισμό τους απέναντι σε μια σύγκρουση με ασαφείς στόχους, την οποία –όπως έχουν δηλώσει Ευρωπαίοι ηγέτες– δεν επιδίωξαν και δεν ελέγχουν.

Ο βομβαρδισμός του κοιτάσματος South Pars από το Ισραήλ, για τον οποίο ο Τραμπ είπε ότι οι ΗΠΑ δεν είχαν ενημερωθεί, ανέδειξε κενά στον συντονισμό στρατηγικής και στόχων μεταξύ των βασικών εμπλεκόμενων πλευρών.

Την ίδια ώρα, τρεις Ισραηλινοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ, αλλά δεν αναμένεται να επαναληφθεί, εντείνοντας τη σύγχυση.

Η διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών των ΗΠΑ, Τούλσι Γκάμπαρντ, δήλωσε στο Κογκρέσο ότι οι στόχοι Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ διαφέρουν:

«Η ισραηλινή κυβέρνηση έχει επικεντρωθεί στην εξουδετέρωση της ιρανικής ηγεσίας. Ο πρόεδρος έχει δηλώσει ότι οι στόχοι του είναι η καταστροφή της ικανότητας εκτόξευσης και παραγωγής βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν, καθώς και του ναυτικού του».

«Νέα φάση στον πόλεμο»

Ο ιρανικός στρατός ανακοίνωσε ότι τα πλήγματα σε ενεργειακές υποδομές σηματοδοτούν «μια νέα φάση στον πόλεμο», κατά την οποία στοχοποιούνται εγκαταστάσεις που συνδέονται με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

«Αν επαναληφθούν επιθέσεις στις ενεργειακές μας εγκαταστάσεις, τα αντίποινα δεν θα σταματήσουν μέχρι να καταστραφούν πλήρως οι υποδομές σας και των συμμάχων σας», δήλωσε ο εκπρόσωπος των ενόπλων δυνάμεων Εμπραχίμ Ζολφαγκαρί, σύμφωνα με κρατικά μέσα.

Ο διευθύνων σύμβουλος της QatarEnergy δήλωσε στο Reuters ότι οι ιρανικές επιθέσεις έχουν θέσει εκτός λειτουργίας περίπου το ένα έκτο της εξαγωγικής ικανότητας υγροποιημένου φυσικού αερίου του Κατάρ, αξίας 20 δισ. δολαρίων ετησίως, με τις επισκευές να αναμένεται να διαρκέσουν τρία έως πέντε χρόνια.

Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν ότι ιρανικό πλήγμα έπληξε εγκαταστάσεις πετρελαίου στο λιμάνι της Χάιφα, προκαλώντας υλικές ζημιές αλλά χωρίς ανθρώπινα θύματα.

Πηγή: Reuters kathimerini.gr

Σχεδόν το 65% των Αμερικανών πιστεύει ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ θα διατάξει μια ευρείας κλίμακας χερσαία επίθεση στο Ιράν, όμως μόνο το 7% στηρίζει αυτήν την ιδέα, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση του Reuters/Ipsos.

Η τριήμερη δημοσκόπηση, που ολοκληρώθηκε σήμερα, δείχνει ότι η δημοτικότητα του Ρεπουμπλικάνου προέδρου παραμένει σχεδόν αμετάβλητη, στο 40%, μία μονάδα πάνω από την προηγούμενη μέτρηση, λίγες ώρες αφότου ΗΠΑ και Ισραήλ εξαπέλυσαν επίθεση στο Ιράν, στις 28 Φεβρουαρίου. Η δημοσκόπηση, σε δείγμα 1.545 ενηλίκων Αμερικανών, έχει περιθώριο λάθους 3 μονάδων.

Το πρακτορείο Reuters μετέδωσε την Τετάρτη ότι η κυβέρνηση Τραμπ εξέταζε το ενδεχόμενο να αναπτύξει χιλιάδες Αμερικανούς στρατιώτες για να στηρίξουν τις επιχειρήσεις της στη Μέση Ανατολή. Αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να εγγυηθούν την ασφαλή διέλευση των δεξαμενόπλοιων από τα Στενά του Χορμούζ και μια πιθανότητα θα ήταν η απόβαση στρατιωτών στα παράλια του Ιράν. Η κυβέρνηση συζητούσε επίσης την αποστολή χερσαίων δυνάμεων στο νησί Χαργκ του Ιράν, απ’ όπου εξάγεται το 90% του πετρελαίου της χώρας.

Οι Ρεπουμπλικάνοι στηρίζουν μέχρι στιγμής τον πόλεμο: σε ποσοστό 77% είπαν ότι εγκρίνουν τα πλήγματα στο Ιράν. Μόνο το 6% των Δημοκρατικών και το 28% των ανεξάρτητων ψηφοφόρων εγκρίνει τα πλήγματα. Συνολικά, περίπου το 37% των Αμερικανών συμφωνεί με τον πόλεμο. Το 59% –και μεταξύ αυτών ένας στους πέντε Ρεπουμπλικάνους– διαφωνεί.

Το 63% των Ρεπουμπλικάνων (και το 34% των Αμερικανών συνολικά) θα στήριζε την ανάπτυξη μικρού αριθμού στρατιωτών των ειδικών δυνάμεων στο Ιράν. Το 55% διαφωνεί εντελώς με την ανάπτυξη χερσαίων δυνάμεων, είτε για μεγάλες είτε για μικρές επιχειρήσεις.

Πηγή: capital.gr

Η ελληνική πυροβολαρχία κατευθυνόμενων βλημάτων Patriot της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ), σύμφωνα πληροφορίες, κατά τις πρωινές ώρες, σήμερα, Πέμπτη 19 Μαρτίου έβαλε δύο βλήματα και κατέρριψε δύο βαλλιστικούς πυραυλικούς στόχους, αντίστοιχα.