Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, το πραγματικό όφελος είναι το ρήγμα που προκαλεί η συμφωνία, αλλά και η ρητορική που τη συνοδεύει, στην καρδιά της δυτικής συμμαχίας
Η συμφωνία για την προσωρινή άρση των κυρώσεων στις εξαγωγές ρωσικού ντίζελ προσφέρει στον Βλαντίμιρ Πούτιν κάτι περισσότερο από οικονομική ανάσα: την ευκαιρία να προκαλέσει βαθύ ρήγμα στη δυτική συμμαχία, που επιδιώκει την απομόνωση της Μόσχας λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.
Η συμφωνία, η οποία προβλέπει την αναστολή των κυρώσεων στις εξαγωγές ρωσικών καυσίμων για έξι μήνες, επιτρέποντας την πώληση ντίζελ σε τιμές αγοράς, θα αποτελέσει σημαντική οικονομική ανάσα για τη ρωσική οικονομία, η οποία δοκιμάζεται από τις συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία που έχει διαρκέσει πολύ περισσότερο από όσο αναμενόταν, όπως επισημαίνει σε ανάλυσή του το CNN.
Ωστόσο, για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, το πραγματικό όφελος δεν είναι τα δισεκατομμύρια δολάρια των πρόσθετων εσόδων. Είναι το ρήγμα που προκαλεί η συμφωνία, αλλά και η ρητορική που τη συνοδεύει, στην καρδιά της δυτικής συμμαχίας, η οποία έχει απομονώσει τη Μόσχα εξαιτίας του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ περιέγραψε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τη νέα πραγματικότητα, ειρωνευόμενος την οργισμένη αντίδραση του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος χαρακτήρισε τη συμφωνία «αδύναμη απόφαση ενός ισχυρού εταίρου», που προσφέρει στη Ρωσία «επιπλέον χρήματα για αυτόν τον πόλεμο».
«Του είπαμε ότι μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στη Ρωσία. Αλλά να μην χτυπά τα διυλιστήρια, γιατί αυτό δημιουργεί πρόβλημα σε ολόκληρο τον κόσμο. Και εκείνος θέλει να δημιουργεί προβλήματα στον κόσμο. Θέλει να δημιουργεί προβλήματα στους αγρότες και τους κτηνοτρόφους μας», δήλωσε ο Τραμπ, προτού ζητήσει την ανάδειξη νέου ηγέτη στην Ουκρανία.
Με τις δηλώσεις του, ο Αμερικανός πρόεδρος ουσιαστικά επέρριψε στην Ουκρανία την ευθύνη για τις υψηλές τιμές των καυσίμων, οι οποίες έχουν γίνει ιδιαίτερα αισθητές στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τους τελευταίους μήνες, οι συνεχείς επιθέσεις ουκρανικών drones, που διεισδύουν βαθιά στο ρωσικό έδαφος και πλήττουν στόχους με εντυπωσιακή ακρίβεια, έχουν προκαλέσει σοβαρές ζημιές σε διυλιστήρια πετρελαίου, τα οποία αποτελούν τόσο βασικό πυλώνα της ρωσικής οικονομίας όσο και κρίσιμη πηγή ανεφοδιασμού του ρωσικού στρατού.
Αντιμέτωπο με ελλείψεις καυσίμων στο εσωτερικό και σημαντική μείωση της παραγωγής, το Κρεμλίνο ανέστειλε αυτόν τον μήνα όλες τις εξαγωγές ντίζελ, προκειμένου να εξασφαλίσει επαρκείς ποσότητες για τις εγχώριες ανάγκες.
Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σοβαρό πλήγμα για μια χώρα που, πριν από τον πόλεμο στην Ουκρανία, ήταν ο δεύτερος μεγαλύτερος εξαγωγέας ντίζελ στον κόσμο.
Ανεξάρτητα από το αν η Ρωσία θα καταφέρει τελικά να διαθέσει τις ποσότητες ντίζελ που έχει υποσχεθεί, η Ουάσινγκτον, παρουσιάζοντας τις ουκρανικές επιθέσεις με drones κατά ρωσικών διυλιστηρίων ως πλήγμα στα αμερικανικά συμφέροντα, ουσιαστικά συνδέει τα οικονομικά της συμφέροντα με την οικονομική επιβίωση της Μόσχας. Και αυτό, παρότι αναλυτές εκτιμούν ότι η συμφωνία δύσκολα θα επιφέρει ουσιαστική μείωση στις τιμές του ντίζελ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν ισχυρά μέσα πίεσης για να αναγκάσουν την Ουκρανία να συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις τους.
Η Ουάσινγκτον δεν παρέχει πλέον οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στο Κίεβο. Ωστόσο, η ανταλλαγή πληροφοριών από τις αμερικανικές υπηρεσίες, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ψηφιακής υποστήριξης της ουκρανικής άμυνας, κινδυνεύει να διακοπεί εάν η Ουκρανία συνεχίσει να πλήττει τις ρωσικές υποδομές που ο Τραμπ θέλει να μείνουν ανέπαφες.
Η απειλή είναι πραγματική, καθώς οι ΗΠΑ είχαν προχωρήσει σε ανάλογη κίνηση μετά την επεισοδιακή αντιπαράθεση Τραμπ-Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο πέρυσι.
Έχοντας επίγνωση αυτού του κινδύνου, ο Ζελένσκι έχει δηλώσει πρόθυμος να συνεργαστεί, αλλά μόνο υπό την προϋπόθεση ότι η Ρωσία θα πράξει το ίδιο.
«Η Ουκρανία θα είναι έτοιμη να σταματήσει τα πλήγματα κατά των ρωσικών διυλιστηρίων πετρελαίου, εφόσον η Ρωσία σταματήσει να πλήττει τις ενεργειακές μας υποδομές», δήλωσε πρόσφατα ο Ουκρανός πρόεδρος.
Για την Ουκρανία, η εξέλιξη αυτή ενδέχεται να εκλαμβάνεται ως μία ακόμη προδοσία από έναν Αμερικανό πρόεδρο που κατά καιρούς έχει αναγνωρίσει, έστω και απρόθυμα, την αποτελεσματικότητα των τολμηρών στρατιωτικών τακτικών του Κιέβου.
Τώρα, το αποτελεσματικότερο όπλο της Ουκρανίας στον ασύμμετρο πόλεμο, οι συνεχείς επιθέσεις με drones κατά ρωσικών διυλιστηρίων, αποδυναμώνεται και ενδέχεται τελικά να διακοπεί, όχι από τα ρωσικά συστήματα αντιαεροπορικής άμυνας, αλλά από την αμερικανική διπλωματική πίεση και τη συνεχή επιδίωξη του Τραμπ να συνάψει συμφωνία με το Κρεμλίνο.
Στη Μόσχα, αντίθετα, το κλίμα είναι αισιόδοξο.
«Η ρωσική πλευρά επιβεβαίωσε την προθυμία της να προμηθεύσει με πετρέλαιο και πετρελαϊκά προϊόντα τόσο την αμερικανική αγορά όσο και τις διεθνείς αγορές γενικότερα», δήλωσε ο Πούτιν σε επίσημη ανακοίνωση, έπειτα από την τηλεφωνική επικοινωνία με τον Τραμπ το βράδυ της Παρασκευής.
«Είμαι πεπεισμένος ότι αυτό θα έχει θετικό αντίκτυπο στο σύνολο της παγκόσμιας οικονομίας», πρόσθεσε.
Στο παρασκήνιο, ο ηγέτης του Κρεμλίνου πρέπει να τρίβει τα χέρια του από ικανοποίηση.
Τόσο ο ίδιος όσο και ο Τραμπ επιθυμούν τον άμεσο τερματισμό των ουκρανικών επιθέσεων με drones κατά των ρωσικών διυλιστηρίων.
Και οι δύο θέλουν την αντικατάσταση του Ουκρανού προέδρου από κάποιον που θα συμφωνήσει σε μια γρήγορη διευθέτηση.
Το καλώδιο Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ έχει γίνει σίριαλ. Μοιάζει με το γεφύρι της Άρτας. Τη μέρα το έχτιζαν και τη νύχτα χαλούσε… Θα εκδοθεί, όπως λέγεται, τις επόμενες μέρες μια νέα NAVTEX από την Ελλάδα για να προχωρήσει η διαδικασία. Θα δούμε πού και πώς. Σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει τουρκική αντίδραση. Εκτός και αν δούλεψαν, ήδη, τα μαγειρεία του παρασκηνίου…
Γιατί γίνεται λόγος στα μαγειρεία του παρασκηνίου; Διότι, οι μεν ΗΠΑ δήλωσαν διά στόματος Μάρκο Ρούμπιο ότι ευνοούν τη διπλωματία και ουδόλως επιθυμούν στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ δύο συμμάχων τους, αφού έχουν άλλους σοβαρούς μπελάδες στο κεφάλι τους, από την Ουκρανία έως το Ιράν. Για να αποτραπεί η σύγκρουση, η Ελλάδα έχει υποχωρήσει, ήδη, δύο φορές. Αυτή είναι μια συνήθης πρακτική, που καθιστά την Αθήνα αδύναμη στο πεδίο της διπλωματίας. Όταν, λοιπόν, οι τρίτοι εμπλέκονται για την αποτροπή κρίσης, είτε είναι Αμερικανοί είτε είναι άλλοι Ευρωπαίου, ξέρουν εκ των προτέρων σε ποια πλευρά θα ασκήσουν τις μεγαλύτερες πιέσεις.
Επί μακρόν προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι το πρόγραμμα του καλωδίου είναι ευρωπαϊκό. Εξ ου και η σχετική χρηματοδότηση των 657 εκ. ευρώ από τις Βρυξέλες. Άρα, το πρόβλημα κακώς εμφανίζεται ως διμερές ή τριμερές, δηλαδή μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας και Κύπρου- Τουρκίας. Ως εκ τούτου, το λάθος που διέπραξαν Αθήνα και Λευκωσία είναι ότι δεν κατέστησαν το θέμα ευρωπαϊκό, που σημαίνει ότι, εάν η Τουρκία έχει πρόβλημα, θα πρέπει να απευθυνθεί και στην ΕΕ, διότι τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας και της Κύπρου είναι και δικά της. Επομένως, οφείλει να τα υπερασπιστεί. Και εφόσον οφείλει να τα υπερασπιστεί, θα πρέπει να περιληφθεί εντός των συμπερασμάτων της ΕΕ, μία παράγραφος που θα αναφέρει ότι: Εάν Ελλάδα και Κύπρος δεχθούν επίθεση από την Τουρκία, λόγω του καλωδίου, που είναι πρόγραμμα ευρωπαϊκό, θα ενεργοποιηθεί αμέσως το άρθρο 42,7 των Συνθηκών. Οπότε, θα σπεύσουν οι εταίροι μας, να μας στηρίξουν με στρατιωτικά μέσα. Αυτή είναι ή όχι μια αξιόπιστη μορφή αποτροπής;
Ούτως ή άλλως, προ μερικών ημερών Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης δήλωσαν ότι, εάν η Ελλάδα προκληθεί, θα απαντήσει επί του πεδίου! Οι Τούρκοι πάντως δεν «μάσησαν» και αξίωσαν ενημέρωση. Ως να είναι η θαλάσσια στην Κάσο τσιφλίκι τους. Ερώτημα: Εάν κατεβάσουν τις φρεγάτες τους, τι θα γίνει; Πόλεμος; Ή θα υιοθετηθεί η πεπατημένη, με την Αθήνα να βάζει την ουρά στα σκέλη; Οι παλληκαρισμοί ήταν δικοί της. Όπως και τα αδιέξοδα. Τώρα ποιος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά; Τα μαγειρεία του παρασκηνίου; Και πώς; Μήπως στη λογική τού καλώδιο έναντι κυριαρχίας;
Πραγματοποιούνται εντός της άλλης εβδομάδας νέες συνομιλίες μεταξύ τεχνοκρατών Κύπρου και Ισραήλ για την επίτευξη συμφωνίας σε σχέση με το κοινό κοίτασμα φυσικού αερίου που βρίσκεται ανάμεσα στο κυπριακό κοίτασμα «Αφροδίτη» και το ισραηλινό «Ισάι», όπως πληροφορείται το ΚΥΠΕ.
Στη συζήτηση, η οποία θα γίνει διαδικτυακά, θα συμμετέχουν οι τεχνοκράτες των δύο κρατών και οι νομικοί τους σύμβουλοι μαζί με τις διαχειρίστριες εταιρείες των δύο κοιτασμάτων.
Η διαφορά των δύο χωρών έγκειται στο ότι ο ταμιευτήρας φυσικού αερίου του θαλάσσιου τεμαχίου «Αφροδίτη» διασταυρώνεται γεωλογικά με το «Ισάι» στην ισραηλινή ΑΟΖ. Διαχειρίστρια του «Αφροδίτη», που βρίσκεται στο Οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ, είναι η αμερικανική Chevron.
[iEpikaira: Περισσότερα για την Η οδύσσεια του κοιτάσματος «Αφροδίτη» ΕΔΩ!]
Μη διαμαρτύρεσαι λέγοντας: Πού είσαι Θεέ μου; Προσεύχομαι και δεν μου αποκάλυψες ποτέ τον εαυτό σου, δεν μου έδωσες ούτε μία χαρά, δεν μου πραγματοποίησες κανένα από τα όνειρά μου. Σου ζητάω υγεία, μου δίνεις αρρώστια. Σου ζητάω βοήθεια, μου δίνεις θάνατο. Σου ζητάω αρετή, μου δίνεις πόνο. Τι Θεός είσαι;
Όχι! Μη σκεφθείς ποτέ έτσι. Ο Θεός ξέρει πότε η καρδιά σου θα είναι χωρητική. Εάν ακόμη δεν πήρες κάτι, σημαίνει ότι δεν χωράει η καρδιά σου. Η καρδιά σου είναι στουμπωμένη, όπως όταν βάζεις πολλά πράγματα μαζί και τα πιέζεις, για να μη μείνει καθόλου κενό αέρος. Ούτε αέρας δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου, και θέλεις να χωρέσει ο Θεός, τον οποίο δεν χωρούν ολόκληροι οι ουρανοί;
"Μόλις δώ, παιδί μου, την κατάλληλη στιγμή, σε βεβαιώ ότι δεν θα καθυστερήσω ούτε ένα δευτερόλεπτο να σου πραγματώσω τους πόθους σου, τις λαχτάρες σου, τα θεϊκά σου όνειρα. Αμέσως θα το κάνω."
Ο οδοντίατρος σου κάνει ένεση και περιμένει να μουδιάσεις για να σε εγχειρήσει. Εάν σου κάνει αμέσως την εγχείρηση, θα πεταχτείς από τον πόνο και μπορεί να σπάσει και το δόντι σου. Έτσι και ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή. Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.
Μίλησε για «λεπτές ισορροπίες», που συμπεριλαμβάνουν «και άλλες χώρες», οι οποίες πρέπει να επιλυθούν από την διπλωματία και την ιδιωτική πρωτοβουλία – Σιωπή και για τις εξορύξεις της Chevron και της ExxonMobil νοτίως της Κρήτης – Ψυχρολουσία για Γεραπετρίτη, που τον απεκάλεσε «πολιτικό άνδρα διεθνούς κύρους»
Οταν ο υπουργός Εξωτερικών κ. Γιώργος Γεραπετρίτης αποκαλούσε, χθες το πρωί, τον Αμερικανό ομόλογό του «πολιτικό άνδρα διεθνούς κύρους», προφανώς θα περίμενε από αυτόν μια δήλωση στηρίξεως προς τις ελληνικές θέσεις.
Όμως ο Μάρκο Ρούμπιο απέφυγε να λάβει θέση σε ζητήματα όπως η ηλεκτρική διασύνδεσις Ελλάδος-Κύπρου ή, ακόμη περισσότερο, οι γεωτρήσεις των αμερικανικών εταιρειών Chevron και ExxonMobil νοτίως της Κρήτης. Απεναντίας, αν και δεν την κατονόμασε, έβαλε τεχνηέντως και την Τουρκία στο «κάδρο» των ενδιαφερομένων για το καλώδιο. Χρησιμοποίησε την προσεκτική, πράγματι, διατύπωση ότι τα θέματα αυτά «σχετίζονται με λεπτές καταστάσεις, που εμπεριέχουν και συμπεριλαμβάνουν και άλλες χώρες».
Κατά τρόπον εξόχως διπλωματικό εδήλωσε ότι «δεν θα κατονομάσει» τις χώρες αυτές και εν τέλει υπεξέφυγε λέγοντας ότι τέτοια ζητήματα δεν πρέπει να αντιμετωπισθούν στο πλαίσιο μιάς συνεντεύξεως Τύπου. Ομίλησε μάλιστα για ζητήματα που μπορούν να επιλυθούν διά της διπλωματίας και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.
Η αναφορά δε αυτή στην «ιδιωτική πρωτοβουλία» φαίνεται να συνάδει με τους σχεδιασμούς κάποιων που ήθελαν την γαλλική εταιρεία Nexans να επωμίζεται τις συνεννοήσεις με την τουρκική κυβέρνηση για το καλώδιο της ηλεκτρικής διασυνδέσεως. Χαρακτηριστικό είναι, τέλος, ότι ο Μάρκο Ρούμπιο ετήρησε σιγήν και επί του θέματος των ερευνών και εξορύξεων σε περιοχές νοτίως της Κρήτης, τις οποίες έχουν αναλάβει αμερικανικές εταιρείες, ενώ υπήρξε λαλίστατος στις απαντήσεις που έδωσε σε άλλα ερωτήματα, που αφορούσαν στην παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και την εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ιράν.
Θα παραθέσουμε επί λέξει την ερώτηση που ετέθη στον κ. Ρούμπιο και την απάντηση που έδωσε, ώστε να μην υπάρχουν σκοτεινά σημεία:
Ερώτησις: Κύριε υπουργέ, αναφερθήκατε και εσείς, αλλά το θέμα της ενεργειακής ασφάλειας της Ευρώπης και της διαφοροποίησης των πηγών ενέργειας είναι στρατηγική επιλογή της αμερικανικής κυβέρνησης. Ήθελα να ρωτήσω κατά πόσο η Ελλάδα μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών σε σημαντικά έργα και πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει στην κατεύθυνση αυτή. Δεν είναι μόνο ο Κάθετος Διάδρομος, είναι η γεώτρηση της ExxonMobil, είναι οι έρευνες Chevron νότια της Κρήτης, αλλά και τα μεγάλα έργα ηλεκτρικής διασύνδεσης της Ελλάδας με την Αίγυπτο, αλλά και το έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο και το Ισραήλ
Απάντησις: Η ενεργειακή ασφάλεια σχετίζεται με την εθνική ασφάλεια κι αν δεν το πιστεύετε, δείτε τι συμβαίνει τώρα στον κόσμο με αυτό που προσπαθεί να κάνει το Ιράν. Τα πρόσφατα γεγονότα μας υπενθύμισαν πόσο σημαντικό είναι να έχουμε διαφοροποιημένους αγωγούς και διαφοροποιημένες οδούς, γιατί δεν μπορούμε να αντέξουμε να αποκόπτεται ενέργεια σε ένα μέρος και να απειλείται όλος ο κόσμος και, ταυτόχρονα, να τίθεται εν αμφιβόλω η ικανότητα μιάς χώρας να δράσει λόγω ενός καθεστώτος. Άρα έχουμε μεγάλη αφοσίωση σε όλους τους διαδρόμους και σε όλες αυτές τις προσπάθειες και η Ελλάδα αποτελεί έναν εξαιρετικό εταίρο.
Θέλουμε να είμαστε διαφανείς, αλλά υπάρχουν πράγματα που καλύτερα να μην αποτελούν αντικείμενο σε συνεντεύξεις Τύπου και θα ήθελα επίσης να συγχαρώ τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, διότι πάντοτε εργάζεται σκληρά και αναζητά τον διάλογο και τη σταθερότητα στον κόσμο. Είναι προσωπική του δέσμευσις, το εκτιμούμε πάρα πολύ και το αναγνωρίζουμε. Φυσικά, κάποια ζητήματα από αυτά που με ρωτήσατε σχετίζονται με λεπτές ισορροπίες, που εμπεριέχουν και συμπεριλαμβάνουν και άλλες χώρες. Δεν θα αναφέρω ποιες, αλλά πρόκειται για χώρες που εμπλέκονται σε πτυχές που περιπλέκουν την κατάσταση. Θα έλεγα απλώς ότι ζητήματα τέτοιας φύσεως –τόσο λεπτά και κρίσιμα– είναι προτιμότερο να αντιμετωπίζονται μέσω της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της διπλωματίας, μακριά από το πλαίσιο των συνεντεύξεων Τύπου. Γνωρίζω ότι επιδιώκουμε την διαφάνεια, ωστόσο υπάρχουν θέματα στην διεθνή σκηνή που είναι προτιμότερο να μην αποτελούν αντικείμενο συζήτησης σε συνεντεύξεις Τύπου, αλλά να αντιμετωπίζονται στο τραπέζι του διαλόγου».
Διαβάζοντας την απάντηση Ρούμπιο προσεκτικά μπορούμε να διακρίνουμε μία τάση αποδοχής των τετελεσμένων που δημιουργεί η Τουρκία με το μνημόνιο το οποίο υπέγραψε με την Λιβύη.
Η παρουσία του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, στην Αθήνα συνοδεύθηκε από έντονες λαϊκές αντιδράσεις, πικετοφορίες και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Το κλίμα αυτό αποτύπωσε τη δυσαρέσκεια της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στην εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον και της διακυβέρνησης Τραμπ, η οποία είναι υπεύθυνη για τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, τη στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα καθώς και για τις διεθνείς και περιφερειακές αναταράξεις.
Πίσω από τις επίσημες χειραψίες, ωστόσο, κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα γύρω από τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, την οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να ωθήσει στο περιθώριο.
Το κυβερνητικό αφήγημα της δήθεν επιτυχίας προσκρούει στη σκληρή πραγματικότητα. Έτσι το κυβερνητικό επιχείρημα ότι η επίσκεψη του Ρούμπιο αποκλειστικά στην Ελλάδα —χωρίς ενδιάμεσο σταθμό στην Τουρκία— αποτελεί διπλωματικό θρίαμβο, στερείται σοβαρότητας και απευθύνεται σε «ιθαγενείς».
Άλλωστε ο Ρούμπιο δεν χρειάστηκε καν να πάει στην Άγκυρα. Από την Αθήνα και μάλιστα από το κτίριο του Υπουργείου Εξωτερικών νομιμοποίησε τις παράνομες τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο ανάβοντας το πράσινο φως για συνδιαχείριση στο Αιγαίο.
Στην πραγματικότητα, η επίσκεψη Ρούμπιο έρχεται να σφραγίσει και να επιβεβαιώσει την αμερικανική επικυριαρχία στη χώρα.
Στα 12 δισ. δολάρια το συνολικό πακέτο για αμερικανικά όπλα
Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε έναν από τους μεγαλύτερους «επενδυτές» της αμερικανικής οικονομίας μέσω των εξοπλιστικών προγραμμάτων. Και παρότι στον ελληνικό και διεθνή τύπο ανεβάζουν το deal του Ρούμπιο στα 4 δισ. δολάρια στην ουσία ο τελικός λογαριασμός θα φτάσει στα 12 δισ. δολάρια. Κι αυτό γιατί η αγορά των πρώτων 20 μαχητικών αεροσκαφών F-35 αγγίζει τα 3,5 δισ. δολάρια σε γυμνό κόστος. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθούν τα 4 δισ. δολάρια του πακέτου Ρούμπιο ανεβάζοντας το κόστος μέχρι στιγμής στα 7,5 δισ. δολάρια. Με την σχεδόν δεδομένη ενεργοποίηση της προαίρεσης αγοράς ακόμη 20 αεροσκαφών F-35 αξίας 4,5 δισ. δολαρίων μαζί με τον εξοπλισμό τους , ο λογαριασμός για τον Έλληνα φορολογούμενο θα φτάσει τα 12 δισεκατομμύρια δολάρια. Πρόκειται για τεράστια κεφάλαια η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων εκρέει απευθείας προς τις ΗΠΑ, επιδοτώντας τις θέσεις εργασίας της Lockheed Martin και των λοιπών αμερικανικών πολεμικών βιομηχανιών.
Στα ποσά αυτά θα πρέπει να προστεθούν και τουλάχιστον 7,5 δισ. ευρώ για εξοπλισμούς από Γαλλία (24 Rafale, 4 Belharra κλπ) μέχρι στιγμής και 5 δισ. ευρώ τουλάχιστον για εξοπλισμούς από Ισραήλ. Και πάει λέγοντας.
Ο δεύτερος βασικός πυλώνας της αμερικανικής στρατηγικής είναι η οριστικοποίηση της παραμονής των βάσεών τους στην Ελλάδα. Η Ουάσιγκτον επιμένει στη διατήρηση και επέκταση των διευκολύνσεων σε κρίσιμα σημεία όπως η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη και το Στεφανοβίκειο. Με τις νέες νομικές διευθετήσεις, οι βάσεις αυτές τείνουν να παραμείνουν στο ελληνικό έδαφος επ' άπειρον, εκτός εάν υπάρξει ρητή καταγγελία της τελευταίας συμφωνίας με τις ΗΠΑ για τις βάσεις.
Την ίδια στιγμή, η Αθήνα ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις αμερικανικές επιθυμίες, εμπλέκοντας τη χώρα σε ανοιχτά γεωπολιτικά μέτωπα που δεν εξυπηρετούν κανένα εθνικό συμφέρον. Έτσι εκτός από την αμέριστη στήριξη της Αθήνας στην Ουκρανία και τον κάθετο διάδρομο για την εξάρτηση Ελλάδας και Ευρώπης από το αμερικανικό LNG, είχαμε την αποστολή της πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία που έγινε κατόπιν αμερικανικής εντολής καθώς και την παρουσία ελληνικής φρεγάτας στην Ερυθρά Θάλασσα, άλλη μια απόδειξη αυτής της τυφλής υποταγής.
Στρατιωτικοί εξοπλισμοί για τις ανάγκες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ
Έτσι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της υφιστάμενης πολιτικής αφορά τη φιλοσοφία των εξοπλισμών καθώς οι δαπανηρές αγορές όπλων από τη χώρα δεν σχεδιάζονται με γνώμονα την αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας και των καθημερινών προκλήσεων στο Αιγαίο. Αντίθετα, οικοδομείται μια δομή δυνάμεων που ανταποκρίνεται αποκλειστικά στις ανάγκες και τις αποστολές του ΝΑΤΟ και του Αμερικανικού Πενταγώνου.
Στην ουσία πρόκειται για δήθεν άμυνα που όμως δεν κοιτάζει καν προς την Τουρκία.
Τα δισεκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών δεν πιάνουν τόπο για την πραγματική άμυνα της χώρας και την αποτροπή της τουρκικής επιθετικότητας, αλλά ξοδεύονται για να δηλώνει η χώρα «παρούσα» εκεί που την επιτάσσουν τα συμφέροντα των δήθεν συμμάχων της. δηλαδή των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Το αληθινό εθνικό συμφέρον επιτάσσει την απεμπλοκή από αυτούς τους επικίνδυνους σχεδιασμούς και την απομάκρυνση των ξένων βάσεων από την ελληνική επικράτεια. Όσο η εξωτερική πολιτική της Αθήνας εγκλωβίζεται στο δόγμα του «πιστού και δεδομένου» συμμάχου, η χώρα θα συνεχίσει να πληρώνει βαρύ οικονομικό και στρατηγικό τίμημα, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα για την άμυνα και ασφάλειά της.
Πράσινο φως από Ρούμπιο στην Άγκυρα για Αιγαίο και καλώδιο
Την ίδια ώρα, η Ουάσιγκτον τηρεί σιγή ιχθύος για τις παράνομες τουρκικές διεκδικήσεις με τον Ρούμπιο να νομιμοποιεί τις παράνομες τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο καθώς σε ερώτηση δημοσιογράφου για το καλώδιο απέφυγε στην απάντηση του τη λέξη καλώδιο και Τουρκία λέγοντας: «Φυσικά κάποια από τα ζητήματα από αυτά που με ρωτήσατε, σχετίζονται με λεπτές καταστάσεις που εμπεριέχουν και συμπεριλαμβάνουν και άλλες χώρες. Δεν θα αναφερθώ σε ονόματα και τέτοιου είδους ζητήματα που είναι τόσο ευαίσθητα και ζωτικής σημασίας. Είναι καλύτερο ίσως να αντιμετωπιστούν μέσω άλλης πρωτοβουλίας και διπλωματίας, εκτός μιας συνέντευξης Τύπου» (www.ertnews.gr 7/10/2026).
Και συνέχισε: «Εμείς θέλουμε να πετύχουν αυτά τα έργα και έχουμε απόλυτη αφοσίωση στην εταιρική μας σχέση με την Ελλάδα, στην ενεργειακή ασφάλεια, διότι είναι προς συμφέρον της Ελλάδος αλλά και προς το δικό μας και πιστεύω ότι αυτό είναι προς συμφέρον της παγκόσμιας ασφάλειας. Επί των ζητημάτων που με ρωτήσατε, αναγνωρίζω ότι εμπεριέχουν κάποια ευαίσθητα θέματα και θέλουμε να τα αντιμετωπίσουμε σωστά».
Έτσι ο δήθεν φιλέλληνας Ρούμπιο σαν νέος Πόντιος Πιλάτος λίγο ως πολύ είπε βρείτε τα με την Τουρκία και πάτε σε συνδιαχείριση του Αιγαίου.
Αυτά από ένα δήθεν φιλέλληνα. Φανταστείτε και να μην ήταν δήθεν φιλέλληνας.
Αλλά άμα έχεις τέτοιους φίλους τι να τους κάνεις τους εχθρούς.
*Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλείου, notismarias@gmail.com
Από χθες το θέμα των τηλεοπτικών συζητήσεων και αναλύσεων είναι τι μας είπε ο αμερικανός ΥΠΕΞ Μ.Ρούμπιο και ποια είναι τα μηνύματα που έστειλε και σε εμάς και στην Τουρκία. Είναι σαν να προσπαθούμε να βάλουμε «υπότιτλους» σε όσα είπε…
Για τα ελληνοτουρκικά ο κ. Ρούμπιο είπε το γνωστό «βρείτε τα» που ιστορικά έχει αποδειχθεί ότι είναι μια θέση που δεν συμφέρει την Ελλάδα. Η επιθετική Τουρκία έχει αποδείξει ότι εκμεταλλεύεται την αμερικανική στάση, αυτονομείται όσο μπορεί απ’ αυτή και εκμεταλλεύεται την παθητική στάση της Ελλάδας που περιμένει πάντα την «αμερικανική παρέμβαση». Η οποία πάντα έρχεται αφού η Τουρκία έχει ανοίξει νέο κεφάλαιο διεκδικήσεων. Τα Ίμια είναι ένα παράδειγμα και δεν είναι το μοναδικό. Το «βρείτε τα» βολεύει την Τουρκία.
Πιο σαφής ήταν ο κ. Ρούμπιο στη συνέντευξη του στην Καθημερινή και στον Αλέξη Παπαχελά. Χαρακτήρισε αδιανόητο το ενδεχόμενο μιας ελληνοτουρκικής κρίσης και υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ θα δραστηριοποιηθούν παρασκηνιακά για να μην προκληθεί πρόβλημα με το καλώδιο διασύνδεσης με την Κύπρο. Μετά τους Γάλλους και οι Αμερικανοί λένε ότι θα παρέμβουν για να μας επιτρέψει η Τουρκία να κάνουμε τα αυτονόητα…
Μεγάλη σημασία δίνουν κάποιοι για τους «εξελιγμένους πυραύλους» που πιθανόν θα μας πουλήσουν οι Αμερικανοί για τα F-35. Ότι όπλα κι αν πληρώσουμε το θέμα με τα F-35 παραμένει ένα: θα είναι ένα οπλικό σύστημα που δεν θα ελέγχεται αποκλειστικά από την Ελλάδα -και από την Τουρκία αν τελικά παραλάβει F-35- αλλά θα έχει λόγο η Ουάσινγκτον. Με δεδομένη τη θέση που και ο κ. Ρούμπιο εξέφρασε περί αμερικανικής παρέμβασης σε περίπτωση ελληνοτουρκικής κρίσης ,μπορούμε να υποθέσουμε ότι τα τα F-35 θα είναι «διακοσμητικά» για τις εθνικές ανάγκες άμυνας αλλά πολύ χρήσιμα για τις αποστολές που θα θέλουν να κάνουν στην περιοχή οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.Αν κρίνουμε απ’ όσα είπε στην ομιλία του στην Πνύκα, αυτά που έρχονται δεν θα είναι ευχάριστα και ειρηνικά : «Η πορεία που θα ακολουθήσουμε θα καθορίσει αν η Δύση θα διατηρήσει τη θέση της στην κορυφή του κόσμου ή θα συμβιβαστεί με ένα μέλλον ατροφίας, υποτέλειας και παρακμής. Είτε θα επιλέξουμε να δράσουμε τώρα είτε θα χάσουμε εντελώς τη δυνατότητα να επιλέξουμε να δράσουμε». Μοιάζει με προαναγγελία ενός μεγάλου πολέμου, από έναν πολιτικό που θέλει να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ και χθες μας είπε από την Πνύκα ότι «ο εθνικισμός έγινε μια βρόμικη λέξη»…
Συνέντευξη Μάρκο Ρούμπιο στην «Κ»: Δεν θα επιτρέπαμε ποτέ μια σύγκρουση Ελλάδας – Τουρκίας
Τα μηνύματα για το καλώδιο, τα F-35 στην Αγκυρα, τη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία
«Βλέπουμε θετικά τη στενή αμυντική σχέση που έχει αναπτύξει η Ελλάδα με το Ισραήλ. Η πρόκληση δεν έγκειται μόνο στη σχέση με το Ισραήλ, αλλά και στο πώς διατηρεί κανείς καλές σχέσεις με άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, οι οποίες ενδέχεται να μην έχουν τόσο θετική σχέση με το Ισραήλ. Αντιμετωπίζουμε προφανώς την ίδια πρόκληση», αναφέρει ο Μάρκο Ρούμπιο. [ΝΙΚΟΣ ΚΟΚΚΑΛΙΑΣ]
Αλέξης Παπαχελάς
ΟΑμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ» χαρακτήρισε «αδιανόητο» το ενδεχόμενο ελληνοτουρκικής σύγκρουσης και ταυτόχρονα εξήγησε ότι οι ΗΠΑ θα δραστηριοποιηθούν παρασκηνιακά για να αποσοβήσουν μια ενδεχόμενη κρίση με αφορμή την υπόθεση του καλωδίου διασύνδεσης με την Κύπρο και θα τονίσουν «προς όλες τις πλευρές πόσο σημαντικό είναι το έργο από τη σκοπιά μας».
Σε ό,τι αφορά το πράσινο φως που ζητάει η Αγκυρα για να αποκτήσει μαχητικά αεροσκάφη F-35, υπογραμμίζει ότι όντως ο πρόεδρος Τραμπ θα ήθελε να λάβει η Τουρκία τα αεροσκάφη που έχει ήδη πληρώσει.
Οπως υποστηρίζει, όμως, η αμερικανική νομοθεσία είναι σαφής και δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο αν δεν διευθετηθεί πρώτα το ζήτημα με τους αντιαεροπορικούς πυραύλους S-400 που έχει αγοράσει η Τουρκία από τη Ρωσία. Ενα από τα καίρια θέματα που συζητήθηκαν χθες στην Αθήνα ήταν, εξάλλου, η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να προμηθευτεί εξελιγμένους πυραύλους για τα δικά της F-35, ανάλογους με αυτούς που έχει πάρει το Ισραήλ.
Απάντησε λέγοντας ότι το θέμα βρίσκεται υπό εξέταση από το σύνολο των αμερικανικών υπηρεσιών και την τελική απόφαση θα λάβει ο πρόεδρος Τραμπ. Εμφανίσθηκε όμως ευνοϊκά διακείμενος προς την προοπτική αυτή, καθώς εξήρε τη στρατηγική σχέση Ελλάδας – ΗΠΑ και τον ρόλο που διαδραμάτισε η χώρα μας στην περιοχή «όταν οι ΗΠΑ απειλήθηκαν».
– Γιατί επιλέξατε να επισκεφθείτε την Ελλάδα αυτή τη χρονική στιγμή;
– Επρεπε να είχαμε έρθει εδώ το συντομότερο δυνατόν. Δεν ταξιδεύω σε μια χώρα εάν δεν υπάρχουν σε αυτήν πρεσβευτές. Πλέον, εδώ υπάρχουν, οπότε αυτό έπαιξε ρόλο. Η σχέση μας με την Ελλάδα είναι βαθιά και μακροχρόνια. Είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών σε κάποιες διεθνείς συναντήσεις στο παρελθόν και να τους φιλοξενήσουμε διμερώς στις ΗΠΑ. Ελπίζω να έρθουμε ξανά εδώ πολλές φορές στο μέλλον, επειδή οι σχέσεις ΗΠΑ – Ελλάδας είναι ένας τομέας με τον οποίο έχω ασχοληθεί πολύ. Δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να έρθω εδώ ως γερουσιαστής, αλλά είναι κάτι με το οποίο ασχολούμαι από την εποχή που ήμουν γερουσιαστής και με το οποίο συνεχίζω να ασχολούμαι.
– Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν μια νέα ενεργειακή αρχιτεκτονική στην περιοχή με τον Κάθετο Διάδρομο και το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης GSI. Θα υποστηρίξουν οι ΗΠΑ το δεύτερο, ειδικά στο Αιγαίο, όπου αυτό αντιμετωπίζει πολλά…;
– …εμπόδια. Αν υπάρχει κάτι που κατέστη σαφές τους τελευταίους μήνες, αυτό είναι ότι πρέπει να διαφοροποιήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ο κόσμος προμηθεύεται ενέργεια. Ο πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας και όσα συμβαίνουν στο Ορμούζ με το Ιράν και στην Ερυθρά Θάλασσα με τους Χούθι μάς το υπενθυμίζουν αυτό. Χρειαζόμαστε ποικιλομορφία στις αλυσίδες εφοδιασμού. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική προτεραιότητα για εμάς και ένα ακόμη παράδειγμα του πώς τα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Ελλάδας αλληλεπικαλύπτονται. Είμαστε, λοιπόν, πολύ αφοσιωμένοι σε αυτό. Κατανοούμε ότι υπάρχουν κάποια πιθανά εμπόδια, κάποια πράγματα που στέκονται εμπόδιο. Σκοπεύουμε να χρησιμοποιήσουμε τις διπλωματικές μας προσπάθειες για να υπενθυμίσουμε σε όλα τα μέρη πόσο σημαντικό είναι αυτό για εμάς και γιατί είναι σημαντικό. Και ελπίζω να βρούμε λύσεις. Οπως είπα και στη συνέντευξη Τύπου πριν από λίγο, ορισμένα από αυτά τα ζητήματα προφανώς δεν επιλύονται καλύτερα διά των μέσων ενημέρωσης. Είναι καλύτερο αυτό να γίνεται ιδιωτικά και αθόρυβα στο διπλωματικό πεδίο, αλλά αυτό είναι πολύ σημαντικό, καθώς πρέπει να δώσουμε προτεραιότητα στις δεσμεύσεις από πολλές χώρες.
– Ο πρόεδρος Τραμπ έχει προσωπική σχέση με τον πρόεδρο Ερντογάν. Είστε πολύ ενεργός στην περιοχή. Θα δούμε κάποια διαμεσολάβηση από την πλευρά σας;
– Αποφεύγω πάντοτε να συζητώ ευαίσθητα θέματα στα μέσα ενημέρωσης, επειδή αυτό δυσκολεύει την επίλυσή τους. Τούτου λεχθέντος, έχουμε συνεχώς επαφές με την Τουρκία, η οποία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και έχει ασχοληθεί με πολλά άλλα ζητήματα, για παράδειγμα φιλοξενώντας στο παρελθόν συνομιλίες μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Η σχέση μας με την Τουρκία είναι μια σχέση στην οποία έχουμε επενδύσει και ίσως αυτή η επένδυση να μας βοηθήσει αναφορικά με αυτές τις συζητήσεις. Σε θέματα όπως αυτά, αν θέλετε να κάνετε δηλώσεις, μπορείτε να κάνετε δηλώσεις, αλλά αν θέλετε να καταλήξετε σε μια λύση, συχνά είναι καλύτερο να τα αντιμετωπίσετε εντός των ορίων των άμεσων ιδιωτικών συνομιλιών. Ετσι λειτουργεί καλύτερα η διπλωματία.
– Ενα ερώτημα που έχω θέσει σε πολλούς από τους προκατόχους σας στο παρελθόν. Αν τα πράγματα με την Τουρκία λάβουν άσχημη τροπή στο Αιγαίο ή στην Κύπρο, θα υπάρξει κάποια δέσμευση εκ μέρους των ΗΠΑ; Θα παρέμβετε ώστε να αποτρέψετε μια σοβαρή κλιμάκωση;
– Για εμένα θα ήταν αδιανόητο να συμβεί κάτι τέτοιο. Πρόκειται για δύο συμμάχους και εταίρους στο ΝΑΤΟ, οπότε απλώς δεν μπορεί να συμβεί. Δεν θα ήταν καλό για κανέναν – ούτε για την Τουρκία ούτε για την Ελλάδα, αλλά ούτε και για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Θα έλεγα ότι είναι κάτι αδιανόητο για εμένα, κάτι που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να επιτρέψουμε να συμβεί και που δεν πιστεύω ότι θα συμβεί.
– Ενα από τα μεγάλα και πιο ευαίσθητα ζητήματα είναι το αν η Τουρκία θα αποκτήσει αεροσκάφη F-35. Εσείς, ως γερουσιαστής, είχατε προωθήσει τον νόμο CAATSA. Ποια είναι η εκτίμησή σας τώρα;
– Λοιπόν, η κατάσταση έχει ως εξής: Πρώτον, η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ. Δεύτερον, ο πρόεδρος Τραμπ εξέφρασε την επιθυμία –εφόσον είναι εφικτό– να προχωρήσουν οι παραδόσεις αεροσκαφών, καθώς οι Τούρκοι έχουν ήδη πληρώσει για κάποια από αυτά. Προφανώς, η παράδοση αυτών των αεροσκαφών απέχει πολλά χρόνια από το σήμερα, αλλά πρόκειται για αεροσκάφη για τα οποία έχει ήδη καταβληθεί το αντίτιμο. Ωστόσο, υπάρχει νόμος που ψηφίστηκε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ. Υπάρχει, επίσης, μια διάταξη στον νόμο NDAA που θέτει πολύ αυστηρούς όρους· συνεπώς, μέχρι να ικανοποιηθούν αυτοί οι όροι, η πώληση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Αυτό έχει γνωστοποιηθεί στην τουρκική πλευρά. Το γνωρίζουν και νομίζω ότι προσπαθούν να βρουν λύσεις. Το ζήτημα περιστρέφεται γύρω από το σύστημα των S-400. Επομένως, προς το παρόν, το θέμα δεν μπορεί να επιλυθεί και, νομικά, δεν είναι δυνατή η μεταβίβαση μέχρι να διευθετηθεί το ζήτημα αυτό. Ισως τελικά επιλυθεί –και υπάρχουν διάφορες επιλογές για το πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό–, αλλά, αυτή τη στιγμή, ακόμη δεν έχει επιλυθεί.
– Η Ελλάδα έχει αναπτύξει στενή αμυντική σχέση με το Ισραήλ. Πώς βλέπετε αυτή τη σχέση από τη δική σας σκοπιά;
– Τη βλέπουμε θετικά. Προφανώς, η πρόκληση –και αυτό είναι κάτι που είναι γνωστό σε όλους– δεν έγκειται μόνο στη σχέση με το Ισραήλ, αλλά και στο πώς διατηρεί κανείς καλές σχέσεις με άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, οι οποίες ενδέχεται να μην έχουν τόσο θετική σχέση με το Ισραήλ. Αντιμετωπίζουμε προφανώς την ίδια πρόκληση και η διαχείριση της σχέσης μας με το Ισραήλ είναι σημαντική. Είναι μια σχέση βαθιά και ιστορική· μιλώ σήμερα μαζί σας κατά την τρίτη επέτειο μιας από τις πιο φρικτές τρομοκρατικές επιθέσεις όλων των εποχών, η οποία άλλαξε πραγματικά ολόκληρο τον κόσμο, όχι μόνο το Ισραήλ. Επομένως, πρόκειται για μια σημαντική σχέση, στην οποία επενδύουμε. Και φυσικά, πρέπει να διαχειριζόμαστε τη σχέση αυτή λαμβάνοντας υπόψη τις περιοχές που επηρεάζονται από τις εξελίξεις γύρω από το Ισραήλ, όπως τη Συρία και τον Λίβανο. Οπως γνωρίζετε, διατηρούμε επαφές με όλες τις χώρες της περιοχής και θεωρώ ότι η Ελλάδα προσπαθεί να διαδραματίσει παρόμοιο ρόλο σε αυτό το πλαίσιο: διατηρώντας ισχυρές σχέσεις με το Ισραήλ, αλλά και ισχυρές σχέσεις με πολλές άλλες χώρες της περιοχής.
Την απόφαση για τα συστήματα των F-35 θα λάβει ο πρόεδρος
– Γνωρίζω ότι η Ελλάδα έχει ζητήσει συγκεκριμένα οπλικά συστήματα για τα δικά της F-35, ορισμένα εκ των οποίων είναι ίδια με εκείνα που προμηθεύεται το Ισραήλ. Υπάρχει κάποια απάντηση που μπορείτε να δώσετε αυτή τη στιγμή για το θέμα;
– Δεν υπάρχει επίσημη απάντηση. Το θέμα εξετάζεται πολύ σοβαρά· προφανώς, μια χώρα όπως η Ελλάδα αποτελεί σημαντικό σύμμαχό μας στον τομέα της άμυνας. Διαθέτουμε ήδη υψηλό βαθμό διαλειτουργικότητας στην άμυνα, καθώς η Ελλάδα υιοθέτησε πολύ ισχυρή αμυντική στάση σε περιόδους που απειλείτο η παρουσία μας στην περιοχή. Συνεπώς, το αίτημά της θα εξεταστεί με ιδιαίτερη προσοχή, αν και, όπως είναι φυσικό, η απόφαση λαμβάνεται μέσω διαδικασίας στην οποία συμμετέχουν περισσότερες από μία υπηρεσίες. Τελικά, η απόφαση εναπόκειται στον πρόεδρο, ωστόσο θέλουμε προφανώς να λάβουμε υπόψη και τις εισηγήσεις του υπουργείου Πολέμου.
Το Ιράν δεν θα αποκτήσει ποτέ πυρηνικό όπλο
– Σε σχέση με την κατάσταση με το Ιράν, τα πράγματα έχουν περιπλακεί στην περιοχή του Κόλπου. Ποιος είναι ο τελικός στόχος; Και πότε πιστεύετε ότι θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος;
– Ο τελικός στόχος είναι να μην αποκτήσουν πυρηνικό όπλο. Δεν πρέπει ποτέ να αποκτήσουν πυρηνικό οπλοστάσιο. Αυτό ήταν σαφές από την αρχή. Αυτό που ο κόσμος ίσως δεν εκτιμά και δεν αντιλαμβάνεται πλήρως είναι ότι το Ιράν προσπαθούσε να κρύψει τόσο πολλούς πυραύλους και τόσο πολλά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, που θα ήταν σε θέση να αφανίσουν ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Ηθελαν να θέσουν σε κίνδυνο τα στρατεύματά μας, χωρίς εμείς να διαθέτουμε αμυντική ικανότητα αντίδρασης, και στη συνέχεια να κάνουν ό,τι επιθυμούν σε σχέση με το πυρηνικό τους πρόγραμμα. Στην ουσία, προσπαθούσαν να δημιουργήσουν μια συμβατική «ασπίδα», πίσω από την οποία θα μπορούσαν στη συνέχεια να αναπτύξουν το πυρηνικό τους πρόγραμμα. Ο πρόεδρος Τραμπ δεν επρόκειτο ποτέ να επιτρέψει να συμβεί και γι’ αυτό κατέστρεψε το πυραυλικό τους πρόγραμμα. Γι’ αυτό στοχεύει το πρόγραμμα κατασκευής μη επανδρωμένων αεροσκαφών τους. Γι’ αυτό κατέστρεψε την πολεμική τους αεροπορία. Στην παρούσα φάση, τα Στενά του Ορμούζ είναι ανοιχτά και το Ιράν δεν τα ελέγχει. Η διακίνηση πετρελαίου ανέρχεται πλέον στο περίπου 80% των επιπέδων προ της σύγκρουσης. Το Ιράν αντιμετωπίζει ασφυκτική οικονομική πίεση, η οποία θα ενταθεί εκθετικά τις επόμενες εβδομάδες. Για παράδειγμα, όλο το πετρέλαιο που έβγαλαν κατά τη διάρκεια της περιόδου ισχύος του μνημονίου κατανόησης (MoU), και το οποίο βρίσκεται τώρα στον Ειρηνικό Ωκεανό, πρόκειται να πωληθεί. Επειτα από αυτό, δεν θα υπάρχει κυριολεκτικά καθόλου ιρανικό πετρέλαιο διαθέσιμο πουθενά στον κόσμο. Δεν θα διαθέτουν πλέον αυτή την πηγή εσόδων. Επομένως, όταν μιλάμε για την τελική έκβαση, μπορώ να σας πω πού θα βρισκόμαστε σε λίγες μόλις εβδομάδες: θα βρεθούν αντιμέτωποι με την πιο ολέθρια οικονομική καταστροφή στην Ιστορία του σύγχρονου Ιράν – και όλα αυτά θα οφείλονται στους ριζοσπάστες σιίτες κληρικούς που κυβερνούν τη χώρα. Τότε θα κληθούν να πάρουν μια απόφαση: θέλουν να είναι κράτος ή θέλουν να είναι μια επανάσταση; Πιστεύω ότι αυτή είναι μια απόφαση που έπρεπε να είχαν λάβει εδώ και πολύ καιρό, αλλά τώρα θα αναγκαστούν να βρεθούν μπροστά σε αυτό το δίλημμα. Δεν γνωρίζω ποια επιλογή θα κάνουν, αλλά μπορώ να σας πω ποια επιλογή δεν θα τους επιτραπεί ποτέ να πραγματοποιήσουν: η απόκτηση πυρηνικού όπλου. Αυτό, απλώς, δεν πρόκειται να συμβεί.
– Ωστόσο, δεν σας ανησυχεί το γεγονός ότι, ύστερα από όλα αυτά, θα εξακολουθεί να υφίσταται εκεί ένα είδος μαχητικού καθεστώτος;
– Κοιτάξτε, αυτή τη στιγμή υπάρχει εκεί ένα στρατιωτικό καθεστώς και, σε τελική ανάλυση, δεν ξεκινήσαμε αυτήν την προσπάθεια με στόχο την αλλαγή καθεστώτος· θέλαμε το καλό του ιρανικού λαού, αλλά σίγουρα θέλαμε να δούμε το καθεστώς να αλλάζει τη συμπεριφορά του και, ουσιαστικά, να σταματήσει να χρηματοδοτεί την τρομοκρατία. Πρέπει να κατανοήσετε ότι κάθε δολάριο που κέρδισαν –για παράδειγμα, όταν υπεγράφη το μνημόνιο κατανόησης (MoU) και μπόρεσαν να πουλήσουν πετρέλαιο– δεν το επένδυσαν στη χώρα για την ανοικοδόμησή της. Αντιθέτως, χρησιμοποίησαν αυτά τα χρήματα για να ενισχύσουν σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ, τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς, καθώς και για την κατασκευή περισσότερων πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Εκεί τα διέθεσαν. Εκεί τα διαθέτουν εδώ και είκοσι χρόνια, και αυτό πρέπει να σταματήσει. Διαφορετικά, θα εξακολουθήσουν να αποτελούν απειλή. Είναι ο βασικός χρηματοδότης της τρομοκρατίας παγκοσμίως και κάθε δολάριο που περιέρχεται στην κατοχή τους χρησιμοποιείται για αυτόν τον σκοπό. Αυτό, λοιπόν, έπρεπε να αλλάξει. Επανέρχομαι, όμως, στον αρχικό στόχο αυτής της επιχείρησης: να μην επιτραπεί ποτέ σε αυτούς τους ανθρώπους –σε αυτούς τους ριζοσπάστες σιίτες κληρικούς-μαχητές– να αποκτήσουν πυρηνικό όπλο. Και όσο ο πρόεδρος Τραμπ βρίσκεται στην εξουσία, δεν πρόκειται να αποκτήσουν πυρηνικό όπλο.
– Υπάρχει κι άλλος ένας πόλεμος που είναι σε εξέλιξη, στην Ουκρανία. Εχετε δηλώσει ότι, ουσιαστικά, δεν πρόκειται για πόλεμο της Αμερικής, ωστόσο είναι ένας πόλεμος που συνεχίζεται. Υπάρχει περίπτωση αυτό να γίνεται σκοπίμως;
– Ο πόλεμος αυτός εισέρχεται στο πέμπτο έτος του, κάτι που δεν αποτελούσε ποτέ το αρχικό σχέδιο. Δεν νομίζω ότι αυτός ήταν ο σχεδιασμός του Πούτιν για τη σύγκρουση, οπότε τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα είχε σχεδιάσει. Πλέον βρισκόμαστε σε ένα στρατηγικό αδιέξοδο, το οποίο ενέχει κινδύνους. Τα στρατηγικά αδιέξοδα επιλύονται μόνο με δύο τρόπους: είτε μέσω διαπραγμάτευσης είτε μέσω κλιμάκωσης από τη μία ή και τις δύο πλευρές, η οποία καταλήγει να επεκτείνεται πέρα από τα όρια της αρχικής σύγκρουσης. Αυτή τη στιγμή, δεν φαίνεται να υπάρχουν προοπτικές για μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων. Είμαστε έτοιμοι να διαδραματίσουμε όποιον ρόλο μπορούμε για να το επιτύχουμε αυτό. Το έχουμε επιχειρήσει και στο παρελθόν, αλλά μέχρι στιγμής ο στόχος αυτός παραμένει ανέφικτος, καθώς οι Ρώσοι θέτουν ως προϋπόθεση τον πλήρη έλεγχο του Ντονέτσκ, την οποία απορρίπτει η Ουκρανία ως απαράδεκτη. Εμείς συνεχίζουμε να είμαστε έτοιμοι να διαδραματίσουμε εποικοδομητικό ρόλο για την επίτευξη μιας διπλωματικής λύσης, ενώ παράλληλα παρακολουθούμε με μεγάλη ανησυχία την πιθανότητα κλιμάκωσης. Μόλις χθες σημειώθηκαν νέες επιθέσεις κατά πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα μέσω μιας συντονισμένης επίθεσης με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Ανησυχούμε για το ενδεχόμενο μιας επιχείρησης δολιοφθοράς σε γειτονική χώρα, η οποία θα μπορούσε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Επιπλέον, υπάρχουν σαφείς ενδείξεις ότι η Ρωσία σκοπεύει να εκμεταλλευθεί τον επερχόμενο χειμώνα για να καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από το ηλεκτρικό δίκτυο της Ουκρανίας και να την υποχρεώσει σε συνθηκολόγηση. Την ίδια στιγμή, η Ουκρανία έχει ενισχύσει την ικανότητά της να εξαπολύει πλήγματα μεγάλου βεληνεκούς βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Συνεπώς, συμμεριζόμαστε την ανησυχία –που διακατέχει ολόκληρο τον κόσμο– για το ενδεχόμενο κλιμάκωσης της σύγκρουσης με τρόπο που θα μπορούσε να επηρεάσει άλλες χώρες και ίσως να εξελιχθεί σε ευρύτερη σύρραξη. Εμείς συνεχίζουμε να είμαστε έτοιμοι να διευκολύνουμε τη διαδικασία και να εξακολουθήσουμε να διερευνάμε τις σχετικές προοπτικές. Και αν δοθεί οποιαδήποτε ευκαιρία –αν δηλαδή υπάρχει πιθανότητα για μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων– πιστεύουμε πραγματικά ότι αυτό θα ήταν καλό τόσο για τη Ρωσία όσο και για την Ουκρανία.
– Σε λίγες ώρες θα εκφωνήσετε ομιλία στη γενέτειρα της δημοκρατίας· είναι άραγε αυτό το κατάλληλο μέρος για να σκεφτείτε αν θα θέσετε υποψηφιότητα για την προεδρία των ΗΠΑ;
– (…γέλια) Ενα από τα σημεία στα οποία προσπαθούμε να δώσουμε έμφαση είναι ότι αυτό που μας συνδέει με την Ευρώπη –και σε μεγάλο βαθμό με άλλες χώρες, λόγω των κοινών στοιχείων και της κοινής κληρονομιάς που μοιραζόμαστε– είναι καθοριστικής σημασίας. Διατηρούμε στρατηγικές σχέσεις με χώρες σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, αυτό που καθιστά τη σχέση μας με τις ευρωπαϊκές χώρες –και ειδικά με μέρη όπως η Ελλάδα– τόσο ξεχωριστή είναι το γεγονός ότι πολλά από τα χαρακτηριστικά της χώρας μας, από την αρχιτεκτονική έως το πολίτευμά μας, έχουν τις ρίζες τους στην κοινή μας πολιτιστική κληρονομιά· αυτός είναι ο πυρήνας. Εκείνο είναι που διατηρεί τα στοιχεία αυτά ζωντανά και ακμαία. Και οφείλουμε να το υπενθυμίζουμε συνεχώς στον εαυτό μας. Πρέπει να είμαστε περήφανοι για τον δυτικό πολιτισμό και όχι να απολογούμαστε γι’ αυτόν. Αυτό δεν σημαίνει ότι μισούμε άλλους πολιτισμούς ή κουλτούρες, ούτε ότι τους απορρίπτουμε. Πρέπει όμως να είμαστε υπερήφανοι –και όχι να ντρεπόμαστε– για την κοινή μας κληρονομιά, διότι αυτή αποτελεί το θεμέλιο του πολιτεύματός μας και της Ιστορίας μας. Αυτή αποτελεί το θεμέλιο της συμμαχίας μας. Επομένως, θεωρώ ότι πρόκειται για μια μοναδική ευκαιρία να υπενθυμίσουμε αυτά τα ζητήματα στον κόσμο, μέσα σε ένα τόσο ιστορικό πλαίσιο.
Οι πράξεις της υποταγής μίας πρόθυμης πολιτικής τάξης
Μοναδικά ιστορικά ντοκουμέντα δημόσιων δηλώσεων Δυτικών υπουργών Εξωτερικών και πρέσβεων για την συμμόρφωση Ελλήνων αξιωματούχων προς τις υποδείξεις του ξένου παράγοντα: «Οι Αμερικανοί μας έγραψαν την Συμφωνία της Μαδρίτης για νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο, εμείς απλώς την υπογράψαμε!»
Πάυαττ: «Το Υπουργικό Συμβούλιο Μητσοτάκη μοιάζει με τον κατάλογο προσκεκλημένων στην δεξίωση της 4ης Ιουλίου»!
Οι αποκαλύψεις της έγκυρης αμερικανικής εφημερίδας «Wall Street Journal» –τον ιδιοκτήτη της οποίας, Ρούπερτ Μέρντοχ, δεξιώθηκε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο Μαξίμου– για τις δηλώσεις της πρέσβεως των ΗΠΑ Κίμπερλυ Γκίλφοϋλ, αναφορικά με την αποφασιστικότητά τους να ρίξουν από την εξουσία όποια κυβέρνηση επιθυμούν στα Βαλκάνια, ξύπνησαν μνήμες. Οι περισσότεροι θυμήθηκαν τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουόρρεν Κρίστοφερ στην Βουλιαγμένη τον Ιούνιο του 1993, με τις οποίες προανήγγειλε την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών για τον Οκτώβριο του ίδιου μήνα στην Ελλάδα.
Η «Εστία της Κυριακής» αποφάσισε να προχωρήσει σε μια διαφορετική προσέγγιση: να υπενθυμίσει, στην βάση αδιάσειστων ιστορικών μαρτυριών, τις πράξεις υποταγής της προθύμου πολιτικής μας τάξης, οι οποίες ικανοποίησαν σε διάφορες στροφές της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας τους συμμάχους μας, ώστε να κινηθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση: να στηρίξουν την παραμονή των προθύμων στην εξουσία. Δεν θα λείψουν, βεβαίως, από την εξιστόρησή μας ντοκουμέντα από την δράση των ολίγων απροθύμων, που όντως πλήρωσαν με την πτώση τους την ανυπακοή τους, στο όνομα του εθνικού συμφέροντος. Υπάρχουν και τέτοιοι.
Μπέρνς: «Ο Σημίτης συζητούσε να παραπέμψουμε την κυριαρχία των Ιμίων και την αποστρατιωτικοποίηση στην Χάγη»
Η αναδρομή μας ξεκινά από την μακρινή περίοδο των Ιμίων. Τότε που δεχθήκαμε, ως Ελλάς, ισχυρή πίεση να θέσουμε θέματα κυριαρχίας στην κρίση τρίτων, όπως το Δικαστήριο της Χάγης. Όπως προκύπτει από τα απόρρητα τηλεγραφήματα της 20ης Ιανουαρίου 1998, του Αμερικανού πρέσβεως Νίκολας Μπέρνς προς το State Department, τα οποία δημοσιεύει στο βιβλίο του ο Μιχάλης Ιγνατίου:
– Πρώτον, η Ελλάς συζητούσε να κριθεί η κυριαρχία των Ιμίων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά υπό την προϋπόθεσιν ότι θα προσέφευγε η Τουρκία σε αυτό για να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους! Σύμφωνα με τον Μπέρνς, «η ελληνική κυβέρνηση θέλει να αναγνωριστεί ότι είναι η Τουρκία που αμφισβητεί το εδαφικό στάτους κβο. Και έπειτα η Ελλάδα θα αποδεχόταν την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».
– Δεύτερον, η κυβέρνηση Σημίτη «απέρριπτε την ιδέα ότι τα Ίμια μπορούν να διασυνδεθούν με προϋπάρχουσες διαφορές για τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα». Σύμφωνα με τον Μπέρνς, ο Σημίτης επεδείκνυε «επιμονή» για τον διαχωρισμό των θεμάτων, «αν και δεν είναι σαφές για πόσο» (σημείωνε ειρωνικώς)».
– Τρίτον, σύμφωνα με τα ίδια τηλεγραφήματα Μπέρνς, «από την άποψη της ελληνικής πλευράς η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μπορεί να ακολουθήσει ή να αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος, αλλά όχι να προηγηθεί μιάς συμφωνίας για τις βασικές πολιτικές και νομικές διαφορές στο Αιγαίο».
«Οι Αμερικανοί έγραψαν την Συμφωνία της Μαδρίτης για νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και μας ζήτησαν να την υπογράψουμε»
Έναν χρόνο μετά τα Ίμια, Ελλάς και Τουρκία υπέγραψαν την επονείδιστη για τα εθνικά μας συμφέροντα Συμφωνία της Μαδρίτης. Ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αποκάλυψε στον Αλέξη Παπαχελά τι ακριβώς συνέβη με αυτήν την συμφωνία. Κρατηθείτε!
Kωνσταντίνος Μητσοτάκης: «Και πήγαν στην Ισπανία τότε, στην Μαδρίτη. Και υπέγραψαν μια συμφωνία στην Μαδρίτη, η οποία είχε μεν αυτά τα στοιχεία στα οποία παγίως συμφωνούσαμε, αλλά είχε και “σκουλαρίκια” συμπληρωματικά, τα οποία δεν χρειαζόντουσαν. Εγώ ήθελα ένα λιτό κείμενο με τρεις φράσεις. Αυτοί προσέθεσαν ότι έχουν θεμιτά συμφέροντα οι Τούρκοι στο Αιγαίο, ένα πράγμα το οποίο είναι μεν αληθές αλλά προστιθέμενο· εκείνη την ώρα δημιουργεί την δυνατότητα παρερμηνειών, πολλών παρερμηνειών. Και μάλιστα ρώτησα εκ των υστέρων: “Γιατί το κάνετε αυτό; Γιατί τα βάζετε αυτά μέσα;”. Μας απάντησαν: “Τα ζήτησαν αυτά οι Αμερικάνοι”. Λέω, άμα οι Αμερικάνοι σας κάνουν τα κείμενα, καλά να πάθετε.
Αλλά πάλι λέω, καλύτερα να σας τα κάνουν οι Αμερικάνοι παρά να σας τα κάνουν οι Τούρκοι. Διότι θυμήθηκα αυτό που μου είχε πεί ο Γιλμάζ, όταν ο Ανδρέας είχε υπογράψει αυτό το φιάσκο στο Νταβός. Είπε ο Ανδρέας: “Αυτό το επαίσχυντο κείμενο ποιος το έγραψε;”. Εγώ ρώτησα τον Γιλμάζ ποιος το έγραψε αυτό το κείμενο και μου είπε: “Εγώ το έγραψα. Αλλά, αφού αυτοί το δεχθήκανε, τι θες να κάνω εγώ; Να μην το δεχθώ; Αφού τους το 'δωσα και δεχθήκανε”. Και έτσι, είπα εγώ μετά την Μαδρίτη: Καλύτερα τουλάχιστον να σ' τα γράφουν οι Αμερικάνοι τα κείμενα παρά να σ' τα γράφει ο Γιλμάζ. Αλλά το καλύτερο θα ήταν να μην σ' τα γράφει κανένας! Να τα γράφεις ο ίδιος».
[Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για την Συμφωνία Σημίτη – Ντεμιρέλ στην Μαδρίτη, με την οποία η Ελλάς αναγνώρισε ζωτικά και νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο (Αλέξης Παπαχελάς, «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά του λόγια», τόμος Β΄, σελ. 210).]
Πάυαττ: «Το Υπουργικό Συμβούλιο του Κυριάκου μου θυμίζει δεξίωση της πρεσβείας την 4η Ιουλίου» – Το ξέσπασμα του αριστερού ΥΠΕΞ: «Πες στους Σκοπιανούς να βρούν άλλον πρόθυμο για να κάνει
την βρωμοδουλειά»
Αποκαλυπτικός στην διήγησή του είναι ο πρώην πρέσβυς Πάυαττ σε συλλογική έκδοση αναμνήσεων πρέσβεων των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Θυμάται: «Μόλις είχε λήξει η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, με την Ρωσσία ως τιμώμενη χώρα, ο στρατηγός Στεφανής μου είπε πως την επόμενη χρονιά, το 2018, τιμώμενη χώρα θα ήταν η Κίνα. Είπα σε όποιον ήθελε να ακούσει: “Κάτι πάει πολύ στραβά με αυτή την εικόνα. Πότε –είπα– ήταν η τελευταία χρονιά που είχαμε την Αμερική τιμώμενη χώρα;”. Η απάντηση: “Επί Προέδρου Λίντον Τζόνσον”. “Ε, θα το αλλάξουμε αυτό” είπα. (…) Αν το σκεφτείς, ένα από τα ωραία που έχει το να είσαι Αμερικανός πρέσβυς είναι ότι μπορείς να κάνεις διάφορα. Γύρισα στην Αθήνα και είπα στον Εβάν Καλπαδάκη, στο Γραφείο Πρωθυπουργού “θέλω να προσκληθούν οι ΗΠΑ ως τιμώμενη χώρα το 2018”. Πήγα στο Ελληνοαμερικανικό Επιμελητήριο και είπα “τι αηδίες είναι αυτές;”. (…)
Το τελευταίο κομμάτι του παζλ ήταν, όσο καιρό δουλεύαμε για την επίσκεψη του Τσίπρα στον Λευκό Οίκο, στις 17 Οκτωβρίου 2017, πως έπεισα τον Λευκό Οίκο να γράψει στην τοποθέτηση του Προέδρου ότι με… χαρά δεχόμαστε να είμαστε η τιμώμενη χώρα στην ΔΕΘ το 2018. Δεν υπήρχε διαδικασία λήψης αποφάσεων, ούτε έγκρισης, τίποτα – απλώς ένα έξοχο παράδειγμα του πόσο εκπληκτική δουλειά είναι να είσαι Αμερικανός πρέσβυς, γιατί στ' αλήθεια μπορείς να κάνεις πράγματα από το μηδέν. Πρέπει να παίρνεις και μερικά ρίσκα».
Ο πρώην πρέσβυς γύρισε, επίσης, το ρολόι της μνήμης στην περίοδο των διαπραγματεύσεων για την Συμφωνία των Πρεσπών: Αφού τόνισε ότι ο Νίκος Κοτζιάς ήταν σκληρό αφεντικό και στρατηγικός παίκτης, επεσήμανε: «Πάντα θα θυμάμαι ένα τηλεφώνημα. Ήταν από τον Κοτζιά. Ούρλιαζε σαν τρελλός, γιατί είχε στραβώσει κάτι στις διαπραγματεύσεις. Και ήθελε ουσιαστικά να μου πεί “πες σε αυτούς στα Σκόπια πως, αν δεν συμφωνήσουν τώρα, εγώ τελείωσα μαζί τους. Ας κάτσουν να περιμένουν κάνα-δυό δεκαετίες, να βρεθεί άλλος Έλληνας πολιτικός πρόθυμος να κάνει όλη την βρωμοδουλειά για το θέμα».
«Από την λίστα των καλεσμένων μας το Υπουργικό Συμβούλιο της ΝΔ»!
Ενδιαφέρον έχουν οι αναμνήσεις του κυρίου πρέσβεως από την πρώτη θητεία Μητσοτάκη. Σημειώνει με ελαφρά ειρωνεία: «Ο Μητσοτάκης εκλέγεται πρωθυπουργός. Από πολλές απόψεις, το υπουργικό του συμβούλιο έμοιαζε με τον κατάλογο των καλεσμένων της 4ης Ιουλίου στην πρεσβευτική κατοικία. Άνθρωποι με τους οποίους είχα έρθει κοντά, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, υπουργός Ανάπτυξης και Επενδύσεων, και ο Κωστής Χατζηδάκης, υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας. Ήταν πολύ φιλική ομήγυρη». Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στο πως κλείστηκε μια τηλεφωνική επικοινωνία του Πρωθυπουργού με τον Πρόεδρο Τράμπ: «Είπα (σε συνεργάτες του αντιπροέδρου Πενς), μην ανησυχείτε, ο Πρόεδρος Τράμπ θα πεί έτσι και αλλιώς ό,τι θέλει, και δεν έχετε καλύτερο αγγελιοφόρο από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, οπότε δώστε του το τηλέφωνο, και τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους».
(Τζέφφρυ Πάυαττ, πρέσβυς των ΗΠΑ, σελ. 400-402, σημείωμα στο βιβλίο του Ρίτσαρντ Τζάκσον «Μακριά και αγαπημένοι», εκδόσεις ΕΣΤΙΑ.)
Μπλίνκεν: «Ασκήσαμε πίεση στην Ελλάδα να ψηφίσει τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών» Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, επί προεδρίας Μπάιντεν, Άντονυ Μπλίνκεν, δήλωσε: «Από το 2021 το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών ηγήθηκε μιάς συνολικής προσπάθειας της Αμερικανικής Κυβερνήσεως για να εξασφαλίσουν ότι κάθε άνθρωπος, σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη, θα ζει ελεύθερος, χωρίς βία και διακρίσεις, και με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Η Αμερικανική Κυβέρνησις υπερασπίζεται και προωθεί τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητος σε όλο τον κόσμο, και αυτό το κάνει με ξεχωριστούς τρόπους. Πρώτον, ασκούμε διπλωματική πίεση στις κυβερνήσεις να αναιρέσουν νόμους και πρακτικές διακρίσεων που είχαν υιοθετήσει. Επτά χώρες αποποινικοποίησαν τις ομόφυλες σχέσεις τα δύο τελευταία χρόνια. Η Ελλάς, το Λίχτενσταιν και η Ταϋλάνδη νομοθέτησαν υπέρ της ισότητος του γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών» (27-6-2024).
Ντέμπορα Μακάρθυ, επιτετραμμένη Πρεσβείας ΗΠΑ: «Απερίσκεπτες οι συμφωνίες με την Ρωσσία – Θα τις ανατρέψουμε»
Η ενεργειακή πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων βρέθηκε πολύ γρήγορα στο επίκεντρο της αμερικανικής προσοχής. Τον Αύγουστο του 2008 η κυβέρνηση Καραμανλή κατέθεσε στην Βουλή την συμφωνία κύρωσης συνεργασίας με την Ρωσσική Ομοσπονδία για την κατασκευή και την διέλευση του αγωγού South Stream. Aυτό όμως εξόργισε τις ΗΠΑ. Τηλεγράφημα της επιτετραμμένης Ντέμπορα Μακάρθυ, που αποκάλυψε ο ιστότοπος Wikileaks, προιδέαζε για την επερχόμενη πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή ως εξής: «Η απόπειρα κύρωσης της συμφωνίας για τον South Stream είναι απερίσκεπτη κίνηση (ill advised), την οποία η πρεσβεία εργάζεται για να ανατρέψει (παύσει). Εργαζόμαστε για να ακυρώσουμε τις δύο αυτές απερίσπαστες κινήσεις». («Οι Απόρρητοι Φάκελοι Καραμανλή, σελ. 202, τηλεγράφημα της 22ας Αυγούστου 2008.)
Και οι απρόθυμοι
Εκτός, βεβαίως, από τους προθύμους, υπήρχαν και οι απρόθυμοι. Παραθέτουμε δύο διηγήσεις και διαλόγους. Του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή για τις συνθήκες αποσταθεροποίησης της κυβέρνησής του. Και του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην συνομιλία με τον Πρόεδρο Μπούς τον Ιούλιο του 1991, τυπικό δείγμα του πως μιλά ο ηγέτης μιάς χώρας προς τον ηγέτη μιάς υπερδύναμης:
Κώστας Καραμανλής: «Ο τρόπος που συμπεριφέρθηκαν ορισμένοι Αμερικανοί διπλωμάτες είναι τουλάχιστον περίεργος»
Ο πρώην πρωθυπουργός δήλωσε, στο πλαίσιο της ιστορικής επισκόπησης της περιόδου εκείνης: «Μετά την πολιτική των αγωγών άρχισαν να συμβαίνουν διάφορα περίεργα πράγματα, όπως απαγωγές επιχειρηματιών, οι φωτιές του 2007 και ο Δεκέμβριος του 2008, κατά την διάρκεια του οποίου έγιναν επεισόδια ασύμμετρα σε σχέση με το αναμφισβήτητα θλιβερό γεγονός. Δεν ξέρω αν πίσω από αυτά κρύβονταν Κοσοβάροι, Τούρκοι, Αλβανοί, Σκοπιανοί, όποιοι άλλοι. Αλλά οι ΗΠΑ είναι μια δύναμη με παγκόσμια ματιά. (…) Οι αγωγοί ήταν εθνική πολιτική, γιατί παρέκαμπταν την Τουρκία και έλεγχαν την ροή φυσικού αερίου προς Αλβανία – Σκόπια. Δεν ήταν αντιαμερικανική πολιτική. Ο τρόπος που συμπεριφέρθηκαν ορισμένοι Αμερικανοί διπλωμάτες είναι τουλάχιστον περίεργος». («Οι Απόρρητοι Φάκελοι Καραμανλή», σελ. 142-147.)
Κωνσταντίνος Καραμανλής σε Μπούς: «Αντί για όπλα στους Τούρκους, δώστε τους περισσότερες συμβουλές!»
Πρόεδρος Μπούς: «Τι μπορούν να κάνουν οι ΗΠΑ, αν μπορούν να κάνουν κάτι;». Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Αντί οι ΗΠΑ να δίνουν χρήματα και όπλα στην Τουρκία, που πρέπει να της δίνουν, γιατί είναι σύμμαχος, θα ήταν καλλίτερο να της έδιναν περισσότερες συμβουλές. (…) Το Αιγαίο είναι 50% ελληνικός χώρος, 42% διεθνής και 8% τουρκικός. Και παρά ταύτα, οι Τούρκοι θέλουν να το μοιράσουμε στην μέση. Αν γίνει αυτό, διχοτομείται η ελληνική επικράτεια. Πρόκειται για περίπλοκο πρόβλημα». («Αρχεία Καραμανλή», τόμος 12Β, σελ. 508, 18 Ιουλίου 1991.)
«Το Κυπριακό και πάλι για πολλοστή φορά θυσία στο βωμό των εκλογικών σκοπιμοτήτων!», γράφει η πρώην υπουργός και νυν παράγοντας, Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, αλλά κατά την ανάλυσή της όλες οι εκλογικές σκοπιμότητες είναι του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Τα κόμματα, ας πούμε, είναι αφοσιωμένα στο Κυπριακό, όλοι το βλέπουμε! Ειδικά το μεγάλο κόμμα της δεξιάς, που βάζει πάνω από όλα την Κύπρο και την επίλυση του εθνικού θέματος. Άλλη δουλειά δεν κάνουν παρά να αγωνίζονται μακριά από εκλογικές σκοπιμότητες. Και ο Τουφάν Έρχιουρμαν, επίσης, κι αυτός αφοσιωμένος στην επίλυση του Κυπριακού. Ο οποίος Έρχιουρμαν δεν έχει ψηφοφορίες σε δύο χρόνια αλλά σε δυο μήνες (6 Δεκεμβρίου). Δεν τον αφορούν προσωπικά αλλά αφορούν το κόμμα του, το οποίο θέλει να είναι πρώτο και θέλει να γίνει και «κυβέρνηση».
Αλλά, αυτό δεν έχει σημασία, παρότι τον περασμένο Φεβρουάριο η Ολγκίν έκανε και γραπτή δήλωση να μας αποχαιρετίσει, διότι όπως έλεγε, στη μια πλευρά ήθελε χρόνο ο Έρχιουρμαν για «εδραίωση της νέας ηγεσίας» και στην άλλη πλευρά «υπάρχουν οι βουλευτικές εκλογές και η Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ». Τώρα που έχουν «βουλευτικές» και «τοπικές» εκλογές στα κατεχόμενα δεν υπάρχει πρόβλημα.
Τα σημειώνω, διότι οι σπουδαίοι αναλυτές μας, που βάζουν το Κυπριακό πάνω από όλα, δεν τα βλέπουν όλα, βλέπουν μόνο αυτά που πιάνει η ιδεοληπτική τους εμβέλεια.
«Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης προσπαθεί συνεχώς να δημιουργεί εντυπώσεις ότι κάτι κινείται στο Κυπριακό», γράφει λοιπόν η κ. Ερατώ, και «έχουμε δει μέχρι σήμερα δεκάδες σαπουνόφουσκες να σκάνε, αποκαλύπτοντας το κενό και τα κούφια λόγια που βρίσκονται πίσω από τις μεγαλοστομίες και τις πομπώδεις δηλώσεις».
Δεν λέω, αρέσκεται ο Πρόεδρος στις δηλώσεις, απανωτές τις κάνει, αλλά αυτή η διαπίστωση δεν μπορεί να είναι η ουσία για όποιον πραγματικά επιθυμεί να προωθηθεί μια διαδικασία προς την κατεύθυνση της λύσης. Και σε αυτή την ουσία ο Νίκος Χριστοδουλίδης πέτυχε πράγματι κινητικότητα και δημιούργησε κάποιες πιθανότητες για επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Πέρα όμως από αυτό υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα, που οι φωτισμένοι εμπειρογνώμονές μας αρνούνται να αγγίξουν. Ότι στην άλλη πλευρά του τραπεζιού δεν θέλει να κάτσει κανένας. Ούτε η Άγκυρα, ούτε ο αγιοποιημένος (από τους ίδιους) Έρχιουρμαν.
Γι΄ αυτό, όπως έγραψα και προχτές, καλύτερα να μας πουν τι θέλουν να κάνει η πλευρά μας για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Αν εννοούν ότι πρέπει να δεχτεί τους όρους του Έρχιουρμαν, να το εξηγήσουν και να μην ντρέπονται. Για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες, όχι για να λυθεί το Κυπριακό. Όταν ξεκινήσουν θα έχουμε άλλες απαιτήσεις.
Θα ήθελα να δω κάποιον από αυτούς τους εμπειρογνώμονες του Κυπριακού, που δεν τους αρέσουν οι σαπουνόφουσκες αλλά οι σουρεαλιστικές σαπουνόπερες, να καταγράψει και μια φορά τι δέχτηκε η πλευρά μας (και οι ίδιοι προπάντων) και τότε ίσως καταλάβουμε σε ποια άβυσσο μας οδήγησαν, και πάλι σκάβουν να βρουν κι άλλη.
Πού βρισκόμαστε τώρα είναι γνωστό. Στον εκβιασμό να κάνει παραχωρήσεις ο Χριστοδουλίδης για να δημιουργηθεί ευνοϊκό κλίμα. Το λέει και η απεσταλμένη Μαρία Άνχελα Ολγκίν, στην τελευταία της δήλωση από τη Νέα Υόρκη. Θα έρθει, λέει, τον Οκτώβριο για να «συνεχίσω να ενθαρρύνω τα δύο μέρη να δημιουργήσουν το ευνοϊκό κλίμα που απαιτείται για την έναρξη μιας νέας διαδικασίας».
Πείσθηκε κι αυτή ότι είναι το ευνοϊκό κλίμα που χρειαζόμαστε και όχι να αλλάξει σκοπούς η κατοχική Τουρκία. Και για το ευνοϊκό κλίμα ουδέν ζητείται από τον Έρχιουρμαν. Μόνο από τον Χριστοδουλίδη. Να δώσει υπηκοότητες σε 30 – 40 χιλιάδες παιδιά εποίκων, να ανοίξει το οδόφραγμα της Μιας Μηλιάς, να αφαιρεθούν νάρκες από τη νεκρή ζώνη για να πηγαινοέρχονται με ασφάλεια οι μετανάστες που ξεφορτώνονται από την Τουρκία και άλλα τέτοια, που δεν ευνοούν το κλίμα, αλλά την κανονικοποίηση της οντότητας (έτσι το λέει πια η Άγκυρα, «οι δύο οντότητες») των κατεχομένων.
Αλλά, ατού οι φωστήρες μας! Δώσε – δώσε διότι θέλουμε ευνοϊκό κλίμα. Θέλουμε ναι, αλλά να έχει και προοπτικές για απαλλαγή από την κατοχή, όχι προοπτικές νομιμοποίησής της.
Ο Μάρκο Ρούμπιο βρίσκεται στην Αθήνα για μια επίσκεψη με ουσιαστικό αμυντικό, ενεργειακό και πολιτικό περιεχόμενο. Ο έκτος γύρος του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας–ΗΠΑ και οι συναντήσεις του με την ελληνική ηγεσία προσφέρουν την ευκαιρία να εξεταστεί τι αποδίδει στην πράξη η στενή σχέση των δύο χωρών.
Για την Αθήνα, το ζητούμενο είναι πώς η συνεργασία αυτή μεταφράζεται σε μεγαλύτερη ασφάλεια και σε έμπρακτη υποστήριξη των ελληνικών θέσεων.
Ήδη, όμως, μέρος της δημόσιας συζήτησης διολισθαίνει σε έναν εύκολο πανηγυρισμό: ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών έρχεται στην Ελλάδα, ενώ δεν επισκέπτεται την Τουρκία. Η συγκεκριμένη έμφαση εμφανίζεται και σε τίτλους ελληνικών δημοσιευμάτων, που παρουσιάζουν την απουσία της Άγκυρας από το πρόγραμμα ως ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο.
Όσα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος προβάλλουν αυτό το επιχείρημα ως απόδειξη διπλωματικού θριάμβου επιλέγουν μια επιφανειακή και πολιτικά παραπλανητική προσέγγιση. Καλλιεργούν την εντύπωση ότι η εξωτερική πολιτική κρίνεται από τις στάσεις ενός αεροπλάνου και ότι η επίσκεψη στην Αθήνα ισοδυναμεί με εγκατάλειψη της Άγκυρας.
Η περιοδεία περιλαμβάνει την Ισλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Η επίσημη ατζέντα που μεταδίδει το Reuters αφορά την οικονομική συνεργασία, την άμυνα, την ενέργεια και την περιφερειακή ασφάλεια. Το δημοσίευμα δεν τεκμηριώνει κάποια αμερικανική απόφαση ανατροπής των σχέσεων με την Τουρκία.
Η προσπάθεια να μετατραπεί το ταξιδιωτικό πρόγραμμα του Ρούμπιο σε εσωτερικό κομματικό τρόπαιο υποβαθμίζει, τελικά, τη σοβαρότητα της ίδιας της επίσκεψης. Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει ποια συγκεκριμένα οφέλη επιδιώκει και ποιες δεσμεύσεις εξασφαλίζει.
Η αμερικανική ειδησεογραφία φωτίζει μια λιγότερο πανηγυρική πλευρά. Το Associated Press, καλύπτοντας την περιοδεία του Ρούμπιο, επισημαίνει ότι το ελληνικό σκέλος συνοδεύεται από τις καταγγελίες για τη συμπεριφορά της Αμερικανίδας πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Καταγράφει παράλληλα ότι εκείνη αρνείται οποιαδήποτε παρατυπία και ότι ο Ρούμπιο έχει υπερασπιστεί δημοσίως το έργο της.
Η Wall Street Journal έχει αναδείξει ερωτήματα για την ενεργειακή διπλωματία της πρέσβειρας και τις σχέσεις της με ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Σε συνέχεια των δημοσιευμάτων, η γερουσιαστής Τζιν Σαχίν και ο βουλευτής Γκρέγκορι Μικς ζήτησαν έλεγχο και εξηγήσεις. Η πλευρά της Γκίλφοϊλ απορρίπτει τις αιτιάσεις και υποστηρίζει ότι τηρούνται οι σχετικοί κανόνες.
Το ζήτημα έχει πλέον και επίσημη κοινοβουλευτική διάσταση. Σε επιστολή προς τον Ρούμπιο, η οποία δημοσιοποιήθηκε από την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, η Σαχίν ζητά διευκρινίσεις για τη συμμετοχή του λομπίστα Χρήστου Μαραφάτσου σε κυβερνητικές συναντήσεις, για ενδεχόμενες συγκρούσεις συμφερόντων και για καταγγελλόμενες παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική άλλων χωρών. Πρόκειται για καταγγελίες υπό διερεύνηση, όχι για διαπιστωμένες παραβάσεις.
Για την ελληνική πλευρά, το πολιτικό ερώτημα είναι: Η στενή συνεργασία με μια μεγάλη δύναμη απαιτεί θεσμική σαφήνεια, διαφάνεια και σεβασμό στην αυτονομία των ελληνικών αποφάσεων. Η υπεράσπιση αυτών των προϋποθέσεων αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση μιας κυβέρνησης.
Στο εξοπλιστικό πεδίο, η Αθήνα προσέρχεται με συγκεκριμένα αιτήματα. Η Ελλάδα ενδιαφέρεται για προηγμένα όπλα που θα εξοπλίσουν τα F-35, μεταξύ των οποίων οι πύραυλοι αέρος–αέρος AIM-9X Block II και AIM-120D, καθώς και για τεθωρακισμένα Stryker. Το ίδιο δημοσίευμα, επικαλούμενο διπλωματικές πηγές, αναφέρει παρασκηνιακές ελληνικές παρεμβάσεις για να αποτραπεί η επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.
Ποια μέσα αποδέχεται να διαθέσει η Ουάσιγκτον, με ποιους όρους, σε ποιον χρόνο και με ποιο κόστος; Μια εξοπλιστική συμφωνία κρίνεται από την επιχειρησιακή της αξία, την υποστήριξή της και την επίδρασή της στον συσχετισμό δυνάμεων. Η υπογραφή μιας νέας παραγγελίας δεν εξασφαλίζει από μόνη της πολιτική προστασία.
Η ενέργεια αποτελεί το άλλο μεγάλο πεδίο αμερικανικού ενδιαφέροντος. Το Γαλλικό Πρακτορείο συνδέει την επίσκεψη με την προσπάθεια της Ελλάδας να ενισχύσει τον ρόλο της στη μεταφορά φυσικού αερίου προς τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Υπενθυμίζει επίσης τις συμφωνίες με κοινοπραξίες υπό τη Chevron για θαλάσσιες περιοχές νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης και υπό την ExxonMobil για έρευνες στο βορειοδυτικό Ιόνιο.
Αυτή η παρουσία μπορεί να ενισχύσει την οικονομική και γεωπολιτική σημασία της χώρας. Η μετατροπή, όμως, της οικονομικής εμπλοκής σε πολιτική υποστήριξη απαιτεί διαπραγμάτευση. Δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητο ότι κάθε αμερικανική επένδυση συνεπάγεται και συγκεκριμένη αμερικανική στάση σε μια ελληνοτουρκική κρίση.
Η Αθήνα χρειάζεται να αποσαφηνίσει πώς συνδέονται οι ενεργειακές συνεργασίες με την ανεμπόδιστη άσκηση των δικαιωμάτων της. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος οι εμπορικές συμφωνίες να παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη ως εγγυήσεις ασφάλειας που ουδέποτε δόθηκαν.
Τα τουρκικά μέσα παρακολουθούν ακριβώς αυτή τη διασύνδεση εξοπλισμών, ενέργειας και περιφερειακής ισχύος.
Η Halk TV, σε δημοσίευμα της 5ης Οκτωβρίου, παρουσιάζει την Ελλάδα ως χώρα που αναζητά αμερικανική υποστήριξη στην Ανατολική Μεσόγειο. Εστιάζει στα F-35, στα Stryker και στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου. Αναφέρεται επίσης στη σχέση Τραμπ–Ερντογάν και στο ερώτημα πώς θα ισορροπήσει η Ουάσιγκτον μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Μεγάλο μέρος της κάλυψης στηρίζεται σε ελληνικά δημοσιεύματα και πρέπει να διαβάζεται ως τουρκική επεξεργασία αυτών των πληροφοριών.
Η Aydınlık, στο δημοσίευμά της της 7ης Οκτωβρίου, χρησιμοποιεί εντονότερη διατύπωση, παρουσιάζοντας την ελληνοαμερικανική συνεργασία ως ενίσχυση ενός άξονα εναντίον της Τουρκίας. Συνδέει τα ελληνικά εξοπλιστικά αιτήματα με τον Κάθετο Διάδρομο φυσικού αερίου και ερμηνεύει την ενεργειακή συνεργασία ως προσπάθεια περιορισμού της περιφερειακής βαρύτητας της Άγκυρας. Αναπαράγει, μάλιστα, την ελληνική συζήτηση για την απουσία της Τουρκίας από την περιοδεία.
Προκύπτει έτσι μια ενδιαφέρουσα αντίθεση στις δημόσιες αφηγήσεις: στην Ελλάδα προβάλλεται ο φόβος ότι η Ουάσιγκτον ευνοεί την Τουρκία, ενώ σε τουρκικά δημοσιεύματα εμφανίζεται η εικόνα μιας αμερικανικής πολιτικής που ενισχύει την Ελλάδα εις βάρος της Άγκυρας. Καμία από αυτές τις αφηγήσεις δεν αρκεί για ασφαλή συμπεράσματα. Απαιτείται εξέταση των πραγματικών αποφάσεων.
Η ευρύτερη διεθνής κάλυψη αναδεικνύει και τον συμβολισμό της προγραμματισμένης ομιλίας του Ρούμπιο στην Πνύκα. Σύμφωνα με το AFP, η αμερικανική πλευρά προαναγγέλλει μήνυμα για την ανανέωση της Δύσης και την κοινή πολιτισμική της κληρονομιά. Η επιλογή της Αθήνας υπηρετεί επομένως και έναν ευρύτερο πολιτικό λόγο της Ουάσιγκτον.
Η προβολή της ιστορικής σημασίας της Ελλάδας έχει αξία. Η ελληνική διπλωματία, ωστόσο, καλείται να αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία για να θέσει συγκεκριμένα ζητήματα κυριαρχίας, ασφάλειας και περιφερειακής σταθερότητας.
Ο ερευνητής Παναγιώτης Παύλος σε άρθρο του στην Hellas Joural ζητά από την ελληνική κυβέρνηση να θέσει στον Ρούμπιο το ζήτημα της αμερικανικής στήριξης για επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια ή μέχρι τη μέση γραμμή, όπου οι αποστάσεις μεταξύ των ακτών επιβάλλουν περιορισμό.
Το κεντρικό του επιχείρημα είναι ότι η Ελλάδα οφείλει να αξιοποιήσει τη στρατηγική της σημασία, ζητώντας σαφή υποστήριξη στην άσκηση δικαιωμάτων που προβλέπει το διεθνές δίκαιο.
Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει δυνατότητα καθορισμού χωρικών υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια. Η οριοθέτηση μεταξύ κρατών με αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές διέπεται από ιδιαίτερους κανόνες, με αναφορά στη μέση γραμμή και εξαιρέσεις για ιστορικό τίτλο ή ειδικές περιστάσεις.
Η πρόταση μεταφέρει τη συζήτηση σε ένα ουσιαστικό πεδίο: ποια πολιτική υποστήριξη είναι διατεθειμένος να προσφέρει ο στρατηγικός σύμμαχος; Η αμερικανική συναίνεση δεν συνιστά τη νομική πηγή του ελληνικού δικαιώματος. Η επιδίωξη στήριξης αφορά τις διπλωματικές και στρατηγικές συνθήκες άσκησής του.
Η επίσκεψη Ρούμπιο προσφέρει, συνεπώς, ένα συγκεκριμένο μέτρο κρίσης για την ελληνική κυβέρνηση. Θα υπάρξουν σαφέστερες αμερικανικές τοποθετήσεις για την ασφάλεια της χώρας; Θα προχωρήσουν ουσιαστικά τα εξοπλιστικά αιτήματα; Θα εξασφαλιστεί αποτελεσματική υποστήριξη για τις ενεργειακές και διασυνδετικές υποδομές; Θα τεθούν με σαφήνεια τα ζητήματα που η Αθήνα θεωρεί κρίσιμα;
Οι απαντήσεις θα προκύψουν από τις συνομιλίες, τις επίσημες διατυπώσεις και την εφαρμογή των συμφωνιών. Μέχρι τότε, οι πανηγυρισμοί επειδή ο Ρούμπιο δεν περιλαμβάνει την Άγκυρα στην περιοδεία του είναι πρόωροι και αποπροσανατολιστικοί. Η επιτυχία της επίσκεψης θα κριθεί από όσα εξασφαλίσει η Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
A growing series of weapons seizures across Europe, along with Turkey-linked Glock cases extending into the Americas, has raised concerns that an industrial-scale trade in counterfeit Glock-style pistols may be part of a clandestine operation overseen by Turkey’s intelligence apparatus, designed to give the government of President Recep Tayyip Erdogan leverage abroad and arm criminal proxies that could be tapped for violent assignments, intimidation or attacks on dissidents.
As the issue has become an increasingly contentious point in talks between Turkey and its European partners in recent years, with such pistols appearing on European streets, threatening public safety, law and order and putting additional pressure on governments, Turkey’s powerful intelligence service, the National Intelligence Organization (Milli İstihbarat Teşkilatı, MIT), has taken no visible action against the alleged masterminds behind the sophisticated manufacturing network producing counterfeit Glock-style pistols.
Experts with years of experience combating organized crime in Turkey believe the emerging pattern points to a calculated and strategic operation conceived within elements of the Turkish state rather than simply the work of Turkish gangs and mafia networks that have been empowered and expanded under Erdogan’s government over the past decade.
One such expert is former Turkish police chief Mustafa Okumuş, who says the scale, uniformity and international reach of the trafficking operation indicate a centralized structure that could not survive inside Turkey without the knowledge, protection and direct involvement of the Turkish spy agency MIT.
Okumuş, who had spent years hunting organized crime figures in Turkey, alleges that Turkish intelligence is using a new generation of Turkish mafia groups operating across Europe as armed proxy networks, allowing them to pursue ordinary criminal business while retaining the ability to use them as a means of pressure against foreign governments or against Erdogan opponents abroad.
Le Parisien’s story shows French police displayed 47 Glock-style pistols, ammunition and large amounts of cash seized in a September 2026 operation in Mantes-la-Jolie, west of Paris. Investigators said the trafficking network was linked to the Turkish criminal group Daltonlar.
He described the armed criminal networks as effectively developing into a transnational “paramilitary army” and said they could be used as leverage against other countries or as a threat to unwanted opponents overseas.
The seizure of illegal Glock-style pistols across Europe and the Americas in recent years has increasingly put the spotlight on the Erdogan government, which has ruled Turkey over the past decade in alliance with far-right nationalists (milliyetçiler) and neo-nationalists (ulusalcılar). Both currents are deeply embedded in Turkey’s security establishment, including the intelligence apparatus, and have longstanding ties to mafia groups and organized crime figures. Individuals associated with these networks have repeatedly been implicated in criminal enterprises, murders and assassinations carried out in pursuit of political, financial or institutional interests.
German federal investigators have explicitly confirmed that seized pistols made to resemble Austrian Glock handguns were being manufactured in illegal weapons workshops in Turkey and supplied to traffickers in Germany through Turkish intermediaries.
A German Federal Police investigation originating in Wuppertal uncovered what authorities described as a flourishing illegal firearms business. According to the Federal Police Directorate Hannover, the traffickers obtained firearms and ammunition through intermediaries in Turkey. Most of the weapons were pistols made to look like Glock handguns but actually manufactured in illegal weapons workshops in Turkey.
Investigators concluded that at least 100 firearms had already been brought into Germany and that approximately 70 more had been ordered. Several defendants were ultimately convicted and given lengthy prison sentences.
That investigation became even more significant after another massive German seizure on September 4, 2026, when customs investigators searched premises in Cologne and Wuppertal and seized 165 semiautomatic 9mm pistols. German authorities said all 165 were counterfeits of Glock firearms. Six suspects were arrested. The larger investigation involved seven suspects — five Turkish nationals, one Syrian and one German.
Counterfeit Glock-style pistols seized by German federal police during an investigation into an illegal firearms trafficking network. Authorities said the weapons were obtained through intermediaries in Turkey and that most had been manufactured in illegal workshops there. Photo: Bundespolizeidirektion Hannover.Quelle: ZFA Frankfurt am Main
France has meanwhile become one of the principal destinations uncovered in the expanding network. On September 10 French organized-crime investigators intercepted a shipment containing approximately 150 counterfeit Glock pistols after suspects returned from Hanover, Germany. Seven Turkish nationals between the ages of 19 and 37 were charged with arms trafficking and criminal conspiracy and remanded in custody.
French investigators suspect the men were connected to Daltonlar, a Turkish organized crime network that has expanded operations across Europe. Police had reportedly been following the organization for around a year.
The seized weapons were not genuine Glocks diverted from legitimate dealerships. French reporting described them as counterfeit copies being sold on the criminal market for roughly €1,300 to €2,800 each.
Only days later investigators working in the Versailles region broke up another network. Police seized 47 counterfeit Glock pistols and €120,000 in cash in the Mantes-la-Jolie area. Seven Turkish nationals aged 25 to 35 were charged. Six were remanded in custody, while the seventh was put under judicial supervision. Investigators again identified links to Daltonlar and said the organization had been trafficking counterfeit Glocks since at least November 2025.
The two cases alone accounted for almost 200 Glock-style pistols within days. They followed another August seizure in which a Turkish national was caught in Paris carrying dozens of similar pistols.
The scale and repetition are central to Okumuş’s argument. He says the weapons appearing in different European countries display such similar construction that they point to centrally coordinated industrial production rather than unrelated criminals independently making pistols in scattered workshops. According to Okumuş, somebody must provide standardized technical specifications, arrange production of barrels, frames and slides, bring the components together, organize couriers, establish smuggling routes and connect manufacturers with buyers.
Counterfeit Glock-style pistols and other evidence seized during a German federal police investigation into an arms-trafficking network supplied through intermediaries in Turkey. German authorities said the pistols were manufactured in illegal weapons workshops in Turkey. Photo: Bundespolizeidirektion Hannover.
He adds that the consistency of the pistols seized across different countries would be extremely difficult to explain without centralized management.
The Greek-Turkish border offers another striking example for similar trafficking allegedly coordinated by Turkish intelligence. In October 2025 Greek police arrested 13 Turkish nationals near Soufli after they crossed the Evros region from Turkey carrying bags loaded with firearms. Police seized 147 pistols,190 magazines and numerous firearm parts. The suspects faced felony firearms-trafficking proceedings.
Subsequent Greek investigations have uncovered additional unmarked Glock-style handguns entering through the Turkish border, reinforcing concerns that Greece is being used both as a destination and as a transit corridor toward Western Europe.
Okumuş says Turkish criminal organizations including the Daltonlar and Baygaralar repeatedly appear as suspected recipients of the weapons intercepted in Europe. In his account, European investigations have increasingly exposed Turkish organized-crime groups as the customer base for firearms originating from the same broader supply network.
On March 13, 2026, Romanian authorities stopped a Turkish-registered truck traveling from Turkey toward Germany. The driver was Turkish. Inside the truck authorities discovered 106 pistols and 131 magazines, in addition to contraband cigarettes. The firearms had crossed multiple borders hidden in commercial freight.
İbrahim Kalın, a longtime confidant of Turkish President Recep Tayyip Erdogan and head of Turkey’s National Intelligence Organization (MIT), is seen walking on a New York street in September 2026.
Similar interceptions followed in Bulgaria. In May Bulgarian customs officers stopped another truck entering from Turkey. The Turkish driver said he was carrying legitimate commercial goods to Norway. Authorities found 198 pistols concealed with the cargo.
In June another truck travelling from Turkey to the Netherlands was found carrying 73 pistols hidden inside furniture and mattresses. Then on August 15 Bulgarian customs officers at Kapitan Andreevo inspected a Turkish-registered truck loaded with figs bound for Germany. The driver was again a Turkish citizen. Customs officers found 45 pistols concealed in seven locations around the cab and trailer.
The Bulgarian Customs Agency disclosed an extraordinary statistic after the seizure: Over only three months officers at Kapitan Andreevo had confiscated 1,640 firearms and firearm components — five times the total seized during the entire six-year period from 2020 through 2025.
Sweden has emerged as one of the European countries confronting the influx of counterfeit Glock-style pistols, with Swedish police and customs authorities seizing such weapons and finding them at multiple crime scenes. Swedish investigations have linked the growing market for industrially manufactured Glock and other branded pistol copies to supply channels originating in Turkey.
The Svenska Dagbladet newspaper’s 2026 investigation found that counterfeit pistols bearing brands such as Glock had been flowing into Sweden since at least 2022 and had appeared in cases involving murders, attempted murders and terrorism-related offenses. One major customs interception involved 15 counterfeit pistols found in a car arriving from Belgium. The investigation linked this emerging supply chain to trafficking routes involving Turkey.
The seizures demonstrate a large and recurring logistics route for moving handguns from Turkey through the Balkans toward Western and Northern Europe.
Mustafa Okumuş, a former Turkish investigator, has been publicizing a series of explosive allegations about alleged wrongdoing by President Recep Tayyip Erdogan’s government from his adopted home in Europe. Turkish authorities have blocked access to his social media accounts inside Turkey.
While seizures have been mounting across Europe, a striking pattern of events inside Turkey has fueled further suspicions that the manufacture and distribution of counterfeit Glock-style pistols are in fact a part of a larger intelligence-linked operation rather than an ordinary criminal enterprise. Okumuş raises one of his most serious claims in this context, focusing on what he says repeatedly happens inside Turkey in the days immediately following major European interceptions.
Turkish police and gendarmerie have themselves confiscated hundreds of illegal pistols in Istanbul and elsewhere. Okumuş says that is precisely what makes the pattern suspicious. He identified a series of cases in which major Turkish firearms seizures allegedly occurred only days after similar shipments had been intercepted abroad.
Among the examples he cited were a Romanian seizure of 106 pistols on March 13 followed two days later by the seizure of 122 pistols in Istanbul’s Kartal district; an August Bulgarian interception followed several days later by a 100-pistol operation in Zeytinburnu; and major French Glock seizures followed shortly thereafter by large handgun seizures in Istanbul.
Okumuş, who says he spent years conducting and coordinating international smuggling investigations, disputes the idea that the timing could simply reflect foreign police passing intelligence to Turkish authorities. He argues that international evidence-sharing, suspect identification and preparation of operational intelligence normally take longer than the few days separating some of the raids.
Instead he alleges that the organization controlling the larger supply chain also knows where reserve weapons are stored inside Turkey and can tip off police about selected shipments after seizures abroad. He explicitly says rank-and-file police officers and gendarmes conducting such raids have no idea about who tipped them off. They simply receive information identifying a vehicle, route or shipment and legitimately carry out the seizure, unaware of who supplied the tip or why that particular batch was sacrificed.
It is clear that the timing of the Turkish seizures is not incidental but part of a deliberate countermeasure designed to shield the Erdogan government from growing pressure abroad. These domestic raids serve a dual purpose: sacrificing selected shipments or low-level couriers while creating a ready-made defense for Ankara. If questioned by European governments about the growing number of Turkey-linked firearms appearing abroad, Turkish authorities can point to their own operations and argue that Turkey is facing the same criminal problem and is actively combating it. This allows Turkish spy agency MIT to preserve plausible deniability while the larger manufacturing and trafficking structure remains untouched.
Turkish intelligence agency MIT headquarters in Ankara.
Okumuş argues that the real test is what happens afterward. He says investigators should follow telephone communications, funds transfers, common contacts, production sites and ultimate destinations. Yet investigations involving this particular firearms pipeline repeatedly stop with drivers or low-level couriers instead of moving upward toward manufacturers and coordinators.
From that pattern Okumuş draws his most serious conclusion: that Turkey’s intelligence service is actively controlling the arms network and deliberately allowing it to operate. It simply would have been impossible for MIT to be genuinely unaware of an operation producing and exporting such quantities of illegal firearms over such an extended period of time.
The question then becomes why Turkish intelligence is shipping arms abroad with Turkish criminal gangs and tolerating an armed Turkish mafia presence. The answer lies in strategic planning by the Erdogan government to create a proxy groups and networks in Germany, France, Sweden, the Netherlands, Belgium, Greece, Spain and other European countries.
A MIT capable of supplying or protecting those networks could easily gain considerable leverage over such criminal networks and use them to send messages to European capitals. A criminal group dependent on a protected weapons pipeline, safe passage or protection from prosecution could be asked to provide favors in return — surveillance, intimidation, violent contract work or operations against individuals considered enemies by Ankara.
Law and order, immigration and public security have become highly sensitive issues in European domestic politics, putting governments under intense electoral pressure and, in some cases, contributing to major political upheaval. That sensitivity creates an obvious vulnerability that a foreign government could seek to exploit by aggravating social tensions through criminal activity, gang violence, intimidation or targeted attacks.
Turkish President Recep Tayyip Erdogan is shown alongside nationalist leaders Devlet Bahçeli and Doğu Perinçek, three figures who have played influential roles in shaping Turkey’s political and security establishment over the past decade.
Critics of the Erdogan government argue that Ankara has already demonstrated a willingness to instrumentalize migration for political leverage, pointing in particular to Turkey’s role in directing and facilitating the movement of thousands of migrants toward the Greek border during earlier confrontations with the European Union. Against that background, they warn that Ankara could employ similar coercive tactics through criminal networks or co-opted gangs operating inside Europe, using violence and disorder to deepen political polarization and increase pressure on European governments.
Turkish gang groups have already demonstrated a capacity for lethal violence on European soil, including assassinations and retaliatory shootings against rival criminals. That existing capability is what makes Okumuş’s allegation particularly serious: if Ankara were to ever seek deniable violent action against a political opponent abroad or stir and influence domestic political debate, such networks would already possess the weapons, manpower, logistics and operational experience needed to carry it out. The capability, in other words, would not have to be created from scratch. What is more, such an arrangement would offer plausible deniability for Turkey.
Erdogan government has a proven and documented history of transnational operations against critics. MIT has publicly acknowledged overseas operations that resulted in political opponents of the Erdogan regime being returned to Turkey, while a number of European investigations have scrutinized Turkish intelligence surveillance or targeting of critics abroad. In several high-profile cases in Germany and Switzerland, Turkish intelligence officers and alleged assets have faced criminal investigations, prosecutions and trials, with convictions secured in a small number of cases.
That history makes the question of whether criminal networks could serve as auxiliary tools particularly sensitive.
The problem is not limited to Europe, either. The Turkey-linked firearms trail has also reached Mexico. In January 2026 Mexican federal authorities seized 24 new 9mm pistols and 70 magazines near the Guatemalan border in Tabasco. Local reporting citing police information said the weapons had been manufactured in Turkey and were still packed in boxes.
Greek investigators reported that Mexican authorities sought information after 147 Turkish-made pistols seized on the Turkish-Greek border appeared strikingly similar to weapons recovered in Mexico, possibly originating from the same production batch. The development is particularly significant because US authorities have separately documented efforts by a Sinaloa cartel weapons specialist to procure hundreds of handguns and military-grade weapons in Europe.
An industrially produced counterfeit can reproduce characteristics of genuine Glock pistols while eliminating one of law enforcement’s most valuable investigative tools: a legitimate manufacturing trail. Counterfeit pistols can contain no meaningful serial number, duplicated numbers or markings designed merely to resemble those of a genuine manufacturer.
That can make traditional firearm tracing — from manufacturer to distributor to purchaser — effectively impossible. If the same supply system can manufacture hundreds of mechanically similar weapons and distribute them through commercial trucks, private vehicles and criminal couriers, the result is a standardized firearm market designed specifically for the underworld.
Europe-wide investigations have not publicly established who ultimately sits above the manufacturers and traffickers. Okumuş says the answer is MİT. He argues that a network capable of coordinating clandestine manufacturing, standardized components, bulk distribution, international couriers and organized-crime customers for years inside an increasingly centralized Turkish security state could not plausibly remain invisible to the intelligence agency.
He goes further, alleging that the mafia groups being armed through the pipeline provide the Erdogan government with a reservoir of deniable manpower abroad — an instrument that could potentially be used for coercion, blackmail, influence operations, the deliberate sowing of social and political divisions in other countries, contract crimes or violence against dissidents.