iEpikaira

Τεράστια διπλωματική ήττα με υπογραφή Μητσοτάκη

22.10.26

Η Ελλάδα πληρώνει την ανεπάρκεια της κυβέρνησης στη Λιβύη

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου*

Υπάρχουν διπλωματικές ήττες που οφείλονται στην ισχύ του αντιπάλου. Και υπάρχουν διπλωματικές ήττες που οφείλονται στην αδυναμία μιας κυβέρνησης να αξιοποιήσει εγκαίρως τα διαθέσιμα μέσα για την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων. Η τελευταία δυσμενής εξέλιξη για την χώρα μας με το Τουρκολιβυκό (Τ/Λ) Μνημόνιο ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Επτά χρόνια μετά τον τουρκικό στρατηγικό αιφνιδιασμό του 2019, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να παρακολουθεί την Τουρκία να αξιοποιεί το Τ/Λ Μνημόνιο, χωρίς να έχει διαμορφώσει μια αποτελεσματική στρατηγική ανάσχεσης. Η επικύρωση του Μνημονίου από την Βουλή των Αντιπροσώπων και η άρση του ψηφίσματος του 2020 για μποϋκοτάζ της Τουρκίας, εκθέτει την αποτυχία της Αθήνας να οικοδομήσει ισχυρά ερείσματα εκεί όπου είχε τη δυνατότητα να υπερασπιστεί αποτελεσματικότερα τα εθνικά συμφέροντα.

Υπάρχει ένα αμείλικτο ερώτημα στο οποίο το δίδυμο Μητσοτάκη – Γεραπετρίτη δεν μπορεί πλέον να αποφεύγει: Πόσες ακόμη δυσμενείς εξελίξεις πρέπει να υποστεί η Ελλάδα στην Ανατολική Μεσόγειο για να παραδεχθεί η κυβέρνηση ότι η πολιτική της απέναντι στη Λιβύη απέτυχε παταγωδώς;

Και η εξέλιξη αυτή δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αποτέλεσμα μιας ευρύτερης γεωπολιτικής πραγματικότητας, στην οποία η Τουρκία επενδύει συστηματικά, ενώ η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κρίσιμα ζητήματα με αποσπασματικές κινήσεις, διπλωματικές διαμαρτυρίες και εκ των υστέρων αντιδράσεις. Η Άγκυρα θα έχει πλέον νέα περιθώρια πολιτικής αξιοποίησης μιας συμφωνίας που αμφισβητεί ευθέως τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

Ως γνωστόν τον Νοέμβριο του 2019, η Άγκυρα υπέγραψε Μνημόνιο δικαιοδοσίας θαλασσίων ζωνών με την κυβέρνηση της Τρίπολης, επιχειρώντας να επιβάλει μια αυθαίρετη θαλάσσια οριοθέτηση, παραγνωρίζοντας τα δικαιώματα ελληνικών νησιών, μεταξύ των οποίων η Κρήτη, η Ρόδος και η Κάρπαθος. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε σχεδόν επτά χρόνια για να διαμορφώσει μια συνεκτική στρατηγική αντιμετώπισης του Μνημονίου, να ενισχύσει τις σχέσεις της με όλα τα κέντρα εξουσίας στην Λιβύη και να δημιουργήσει ισχυρότερα διπλωματικά αντίβαρα στην τουρκική επιρροή.

Τι έκανε; Ποια συγκεκριμένα αποτελέσματα μπορεί να παρουσιάσει; Και γιατί, επτά χρόνια μετά, η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες μιας τουρκικής πρωτοβουλίας που θα έπρεπε να έχει αντιμετωπιστεί με πολύ μεγαλύτερη στρατηγική συνέπεια και αποφασιστικότητα;

Η Ανατολική Λιβύη του Χαφτάρ: Η κυβέρνηση επέτρεψε στην Τουρκία να πατήσει πόδι και εκεί

Εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Η Ανατολική Λιβύη, με επίκεντρο τη Βεγγάζη και την επιρροή του Χαλίφα Χαφτάρ, αποτελούσε ένα πεδίο ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας για την Ελλάδα. Η Αθήνα είχε τη δυνατότητα να αναπτύξει ισχυρούς πολιτικούς και διπλωματικούς δεσμούς, να ενισχύσει την οικονομική συνεργασία και να διαμορφώσει ένα σταθερό πλαίσιο αμοιβαίας υποστήριξης.

Αλλά το 2020 ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας (σημ. χωρίς Συμβούλιο) του Πρωθυπουργού κ. Θάνος Ντόκος είχε χαρακτηρίσει ουσιαστικά την στήριξη που παρείχαμε στον Χαλίφα Χαφτάρ «λάθος επένδυση» εκτιμώντας ότι οι πολιτικές του ημέρες είναι… μετρημένες. Ο Χαφτάρ όχι μόνον δεν εξαφανίστηκε αλλά παραμένει ο κυρίαρχος πολιτικό-στρατιωτικός παράγοντας στην Ανατολική Λιβύη και σήμερα η Τουρκία, η χώρα που τον πολέμησε και εμπόδισε την κατάληψη της Τρίπολης από τις δυνάμεις του είναι «εταίρος» της!

Δεν επρόκειτο για μια αφηρημένη διπλωματική επιδίωξη. Δεδομένου ότι οι περισσότερες φυλές στην Κυρηναϊκή διάκεινται εχθρικά προς την Τουρκία, η Ανατολική Λιβύη μπορούσε να αποτελέσει ένα σημαντικό αντίβαρο στην τουρκική παρουσία στην Τρίπολη, περιορίζοντας τα περιθώρια της Άγκυρας να προωθεί τις δικές της γεωπολιτικές επιδιώξεις. Αναμφίβολα μπορούσαμε να μετατρέψουμε την Ανατολική Λιβύη σε προνομιακό πεδίο συνεργασίας για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη απέτυχε να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα με την απαιτούμενη στρατηγική συνέχεια αφήνοντας αφελώς για χρόνια την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα να ασκούν πολιτική επιρροή και προς όφελος μας. Σήμερα η Αίγυπτος έχει εξομαλύνει τις σχέσεις της με την Τουρκία και δεν πολυενδιαφέρεται για την Λιβύη ενώ τα ΗΑΕ σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες συνεργάζονται με την Τουρκία για να ενοποιήσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις των δύο διοικήσεων στην Δυτική και Ανατολική Λιβύη.

Δεν αρκεί να επικαλούμαστε τις επισκέψεις υπουργών, τις διπλωματικές επαφές ή τις κατά καιρούς δηλώσεις περί καλών σχέσεων. Το ερώτημα είναι αν γιατί δεν δημιουργήθηκαν ισχυρά και διαρκή ερείσματα. Αν υπήρξε ένα συγκεκριμένο σχέδιο συνεργασίας με την Ανατολική Λιβύη. Αν η ελληνική παρουσία συνδέθηκε με οικονομικά, ενεργειακά και αναπτυξιακά συμφέροντα. Και, κυρίως, αν η Αθήνα αντιλήφθηκε εγκαίρως ότι η Λιβύη για την Τουρκία ήταν και είναι ένα γεωστρατηγικό προγεφύρωμα απέναντι στην Ελλάδα, την Κύπρο και τις ενεργειακές και θαλάσσιες ισορροπίες της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι διακηρύξεις περί διεθνούς δικαίου δεν κρύβουν την αποτυχία

Η ελληνική θέση ότι το Μνημόνιο δεν παράγει έννομα αποτελέσματα εις βάρος της Ελλάδας είναι θεμελιώδης. Δεν αρκεί όμως! Η νομιμοποίηση του με την επικύρωση από την Βουλή που βρίσκεται στο Τομπρούκ δεν συνιστά αναγνώριση της νομιμότητάς του. Όμως η Άγκυρα μπορεί να αξιοποιεί πολιτικά την ύπαρξη του Μνημονίου και τις μεταγενέστερες λιβυκές εξελίξεις για να ενισχύει τις θέσεις της.

Επομένως, το κρίσιμο ζήτημα δεν είναι μόνο η νομική αμφισβήτηση. Είναι η πολιτική και διπλωματική αντιμετώπιση καθόσον καταχωρείται πλέον ως διμερές πρόβλημα.

Ο Υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης οφείλει να εξηγήσει ποια συγκεκριμένη στρατηγική έχει διαμορφώσει για την αντιμετώπιση της τουρκικής επιρροής στη Λιβύη. Ο πρώην Πρωθυπουργός έγκαιρα είχε επισημάνει την ανικανότητα του ως επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας! Ποια είναι τα διπλωματικά μέσα που έχουν αξιοποιηθεί; Ποιες πρωτοβουλίες έχουν αναληφθεί για την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στην Ανατολική Λιβύη; Πώς έχει αξιοποιηθεί η ευρωπαϊκή διάσταση του ζητήματος; Έχουμε ποτέ προβάλει άρνηση στα χρηματοδοτικά πακέτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κατευθύνονται στην χώρα αυτή; Η κυβέρνηση δεν μπορεί να απαντά σε όλα αυτά με μια ακόμη ανακοίνωση περί σεβασμού του διεθνούς δικαίου.

Η εξωτερική πολιτική δεν είναι διαγωνισμός διακηρύξεων. Ούτε οι εναγκαλισμοί του κ. Γεραπετρίτη και τα χαμόγελα αμηχανίας. Είναι η ικανότητα μιας κυβέρνησης να μετατρέπει τις αρχές και τα δικαιώματα της χώρας σε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Και τα αποτελέσματα στη Λιβύη απαιτούν πλέον σοβαρή πολιτική αξιολόγηση.

Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι θεατής στη δική της γεωπολιτική γειτονιά

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να εγκαταλείψει την πολιτική των αποσπασματικών αντιδράσεων.

Η Ελλάδα χρειάζεται έστω και τώρα:

-Συστηματική διπλωματική παρουσία τόσο στην Τρίπολη όσο και στη Βεγγάζη.

-Σταθερό σχέδιο πολιτικής και οικονομικής συνεργασίας με την Ανατολική Λιβύη.

-Συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της συνεργασίας με την μάλλον απρόθυμη μέχρι τώρα Αίγυπτο

-Ενεργότερη ευρωπαϊκή κινητοποίηση για την αντιμετώπιση των τουρκικών ενεργειών και απειλή για διακοπή των χρηματοδοτικών πακέτων

-Συνεχή νομική και διπλωματική τεκμηρίωση των ελληνικών θέσεων απέναντι στις τουρκικές διεκδικήσεις σε διεθνές επίπεδο.

Υπάρχει κολοσσιαία πολιτική ευθύνη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να επικαλείται διαρκώς την πολυπλοκότητα της λιβυκής πραγματικότητας διότι αυτή ήταν γνωστή. Γνωστές ήταν και οι εξωτερικές επιρροές. Γνωστή ήταν και η τουρκική στρατηγική. Δυστυχώς ούτε στρατηγική ενόραση ούτε στρατηγική συνέχεια!

Και επειδή η Ελλάδα δεν κατάφερε να δημιουργήσει ισχυρότερα ερείσματα στην Ανατολική Λιβύη, δεν μπόρεσε να περιορίσει αποτελεσματικά την πολιτική αξιοποίηση του Τ/Λ Μνημονίου και αν εξακολουθεί να αντιδρά εκ των υστέρων σε κρίσιμες εξελίξεις, τότε η κυβέρνηση οφείλει να αναλάβει την πολιτική ευθύνη. Η Τουρκία αξιοποιεί τα κενά. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να λογοδοτήσει για το πώς και γιατί τα άφησε να δημιουργηθούν.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλη μία σπαραξικάρδια κυβερνητική ανακοίνωση για το πόσο άδικο έχει η Τουρκία. Χρειάζεται μια κυβέρνηση που θα εξηγεί γιατί άφησε την Τουρκία να αποκτήσει τόσο μεγάλο περιθώριο πολιτικής αξιοποίησης του Μνημονίου με τα τουρκικά ΜΜΕ να πανηγυρίζουν και τι προτίθεται να κάνει για να ανατρέψει αυτή την κατάσταση.

Η Ανατολική Λιβύη θα μπορούσε να αποτελεί σήμερα ένα ισχυρό πεδίο ελληνικής συνεργασίας και επιρροής. Τώρα για μία ακόμα φορά «τρέχουμε και δεν φτάνουμε» συρόμενοι από τα γεγονότα.

*Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Αντιστράτηγος ε.α. και Γεωστρατηγικός Αναλυτής militaire.gr

«ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ» και για τη Λιβύη μας λένε οι Αμερικανοί!

22.10.26

Καμία έκπληξη…Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στο γνωστό ρόλο του, κρατά ίσες αποστάσεις ακόμη κι όταν υπάρχει αντιπαράθεση μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης. Μας καλεί να «τα βρούμε» με τη Λιβύη, η οποία ουσιαστικά έχει γίνει πλέον «παράρτημα» της Τουρκίας. Όσοι πίστεψαν τα κυβερνητικά παραμύθια για το πόσο σημαντική ήταν η επίσκεψη Ρούμπιο και η ομιλία του στην Πνύκα, πριν από μερικές ημέρες, μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν.

Τι γράφει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων για την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ:

Υπέρ της επίλυσης των θαλάσσιων διαφορών μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων τάσσεται το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, απαντώντας σε ερώτημα για την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, που εδρεύει στο ανατολικό τμήμα της χώρας.

Στην απάντησή του, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών δεν διατυπώνει ρητή θέση για τη νομιμότητα του μνημονίου ή την απόφαση του λιβυκού κοινοβουλίου. Εστιάζει στα οφέλη της διευθέτησης των θαλάσσιων ζητημάτων για τις επενδύσεις και τις έρευνες στην περιοχή, ενώ ενθαρρύνει την Ελλάδα και την Τουρκία να αντιμετωπίσουν τις διαφωνίες τους σε διμερές επίπεδο.

«Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Ανατολική Μεσόγειο να επιλύουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω καλόπιστων διαπραγματεύσεων», αναφέρει χαρακτηριστικά.

«Η επίλυση των θαλάσσιων ζητημάτων εξυπηρετεί τα συμφέροντα κάθε πλευράς και ανοίγει τον δρόμο για εμπορικές επενδύσεις και έρευνες που θα ωφελήσουν ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου», προσθέτει.

Αναφερόμενο στην Αθήνα και την ‘Αγκυρα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ σημειώνει ότι «η Ελλάδα και η Τουρκία είναι αμφότερες σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ. Τις ενθαρρύνουμε να συζητήσουν σε διμερές επίπεδο για την αντιμετώπιση των όποιων διαφωνιών τους».

Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης ενέκρινε στις 20 Οκτωβρίου το μνημόνιο του 2019 για τη θαλάσσια οριοθέτηση μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης. Η Αθήνα απέρριψε την απόφαση, τονίζοντας ότι το μνημόνιο αντίκειται στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας και παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα κρατών της περιοχής.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξέφρασε επίσης την έντονη δυσαρέσκειά της για την κύρωση. Σε δήλωση της Ύπατης Εκπροσώπου εξ ονόματος της ΕΕ, στις 21 Οκτωβρίου, επαναλαμβάνεται η θέση ότι το μνημόνιο παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συνάδει με το δίκαιο της θάλασσας και δεν μπορεί να επιφέρει έννομες συνέπειες για τρίτα κράτη.

Πηγή: militaire.gr

Ανεβαίνει κατακόρυφα το «θερμόμετρο» στην Μεσόγειο για το καλώδιο: Έρχεται η Μεγάλη Διευθέτηση;

22.10.26

Τι προβλέπει το “Μνημόνιο του Badr” Τουρκίας-Κατάρ-Πακιστάν-Ινδονησίας

22.10.26

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ

Το σύμφωνο Badr προβλέπει κοινή παραγωγή όπλων και μεταφορά τεχνολογίας – Ο πόλεμος με το Ιράν ωθεί τα κράτη του Κόλπου να αναζητήσουν εναλλακτικές λύσεις πέρα από την αμερικανική αμυντική ομπρέλα.

Η Τουρκία, το Κατάρ, το Πακιστάν και η Ινδονησία υπέγραψαν στη Ντόχα τετραμερή αμυντική συμφωνία με την ονομασία «Μνημόνιο Κατανόησης Badr», η οποία ανοίγει τον δρόμο για την από κοινού ανάπτυξη και παραγωγή οπλικών συστημάτων, καθώς και για συνεργασία στους τομείς της στρατιωτικής εκπαίδευσης και της έρευνας, όπως ανακοίνωσε στις 20 Οκτωβρίου το τουρκικό υπουργείο Άμυνας.

Η συμφωνία περιλαμβάνει επίσης τη διεξαγωγή στρατιωτικών ασκήσεων. Οι τέσσερις χώρες θα συνδυάσουν τις παραγωγικές δυνατότητες και την τεχνογνωσία τους, με στόχο την ενίσχυση των αμυντικών βιομηχανιών τους και την προμήθεια οπλικών συστημάτων σε συμμαχικά κράτη.

Η ονομασία Badr παραπέμπει στη μάχη του Μπαντρ, το 624 μ.Χ., μία από τις πρώτες νίκες του Προφήτη Μωάμεθ και των ακολούθων του στην Αραβική Χερσόνησο. Σύμφωνα με το τουρκικό υπουργείο Άμυνας, η λέξη σημαίνει «πανσέληνος» και συμβολίζει τον τρόπο με τον οποίο οι τέσσερις χώρες αλληλοσυμπληρώνονται.

Ο επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας αμυντικής βιομηχανίας, Χαλούκ Γκιουργκιούν, χαρακτήρισε τη συμφωνία βάση για στρατηγική συνεργασία στην κοινή παραγωγή οπλικών συστημάτων και την ανάπτυξη τεχνολογίας. «Ως Τουρκία, εκτιμούμε τις συνεργασίες που υπερβαίνουν τα μοντέλα προμήθειας έτοιμων προϊόντων και ενθαρρύνουν την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και των βιομηχανικών υποδομών κάθε χώρας», δήλωσε.

Η τουρκική παρουσία στην Κόλπο

Η Τουρκία, η οποία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στο ΝΑΤΟ και διατηρεί στρατιωτική βάση στο Κατάρ, επιχειρεί να συμβάλλει στην ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων των κρατών του Κόλπου κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν. Τον Αύγουστο, η Άγκυρα προσχώρησε, μαζί με το πυρηνικά εξοπλισμένο Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία, στη Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας. Πρόκειται για σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας, σύμφωνα με το οποίο επίθεση εναντίον οποιουδήποτε μέλους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.

Πηγές που μίλησαν στο Middle East Eye (MEE) ανέφεραν ότι το Κατάρ έχει δεσμευτεί να προσφέρει χρηματοδότηση και τεχνολογία για τη νέα πρωτοβουλία. Οι ανάγκες ενίσχυσης της αεράμυνας έχουν γίνει πιο επιτακτικές, καθώς ο αμερικανοϊσραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν και τα ιρανικά αντίποινα, δοκίμασαν τις αμυντικές δυνατότητες των κρατών του Κόλπου.

Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, προβλέπεται η δημιουργία γραμμών κοινής παραγωγής στην Τουρκία, η οποία διαθέτει τη μεγαλύτερη αμυντική βιομηχανική βάση στην περιοχή. Ένα στρατηγικό συμβούλιο, στο οποίο θα συμμετέχουν υπουργοί και εκπρόσωποι της βιομηχανίας, θα αποφασίζει για τους προϋπολογισμούς και τις τοποθεσίες των εγκαταστάσεων.

Καταριανές πηγές ανέφεραν στο MEE ότι η συμφωνία διαμορφώθηκε με βάση τα διδάγματα από τις εντάσεις της Ντόχα με το Ιράν και την κρίση στα Στενά του Ορμούζ. Για το Κατάρ, βασική προτεραιότητα αποτελεί η ανάπτυξη οικονομικά προσιτών συστημάτων αντιαεροπορικής άμυνας.

Διαβάστε τη συνέχεια στο slpress.gr

How Qatar, Turkiye, Pakistan and Indonesia are deepening defence ties

Experts say conflicts and uncertainty are accelerating efforts to strengthen regional military capacity.

The 'Badr' project agreement was signed in the Qatari capital, Doha, between Qatar, Indonesia, Pakistan and Turkiye on October 21, 2026 [Handout/Turkish Defence Ministry via Al Jazeera]

By Caolán Magee, 21 Oct 202621 Oct 2026

Qatar, Turkiye, Pakistan and Indonesia signed a deal on Wednesday to deepen their defence industry cooperation, reflecting a broader effort by countries in the region to widen their network of security partners amid the prolonged US-Israel war with Iran.

The four countries signed the memorandum of understanding in Doha, building on existing military projects through joint production, technology transfers and more closely integrated supply chains.

The initiative comes as the failure of the United States and Iran to reach a concrete peace agreement pushes countries in the region to diversify their defence partnerships and look beyond what experts described as an overreliance on Washington for their security. But they stress that closer cooperation does not mean abandoning long-standing alliances. Instead, the ambition is to gain greater control over their own security while strengthening pre-existing partnerships.

Arda Mevlutoglu, a defence industry analyst and managing director of Mergen Analytical Strategies, told Al Jazeera that the implications could extend well beyond the four participants.

“We may be witnessing the emergence of an interconnected network of defence and security arrangements extending from the Gulf to South and Southeast Asia, rather than a single formal alliance,” he said.

The multilateral ‘Badr’ agreement was signed in the Qatari capital, Doha, on Wednesday, October 21, 2026 [Handout/ Ministry of Defence via Al Jazeera]

What would the agreement do?

In a statement, the Qatari Defence Ministry said the “Badr” Memorandum of Understanding “aims to foster cooperation in the field of defence manufacturing, enhance defence capabilities among the four countries, and promote collaboration in technical defence training, as well as in research and development areas, thereby contributing to the creation of solutions and industries worthy of the evolution of modern defences”.

Experts say that under the agreement, each country will bring its own resources or set of skills to the table. “Turkiye contributes technological expertise, systems integration and a mature defence industry; Pakistan and Indonesia offer manufacturing capacity, skilled workforces and sizeable domestic markets; and Qatar provides investment potential and demand,” said Mevlutoglu.

Together, the four nations could “establish integrated supply chains, allowing these countries to jointly develop, manufacture and sustain defence systems”, he told Al Jazeera.

Such arrangements could give buyers a larger role in producing and supporting their own equipment, while providing manufacturers with longer-term orders and investment. Albert Vidal, a research associate at the International Institute for Strategic Studies, told Al Jazeera that Pakistan and Indonesia were both willing to purchase Turkish weapons and locate part of their production at home.

This could bring down costs for Turkish companies and bring jobs to Pakistan and Indonesia, while Qatar brings “financial depth”, he said.

Building on existing partnerships

Turkiye, home to one of the world’s most advanced defence sectors, already has military manufacturing ties with Qatar, Pakistan and Indonesia separately. Qatar and Turkiye, for instance, signed a bilateral defence industry memorandum in October 2025.

But Vidal says that the new agreement, bringing together all four nations, points to a strategic calculation alongside an industrial one. Closer relationships could give more countries a stake in each other’s security. He pointed to Qatar’s investment in the Turkish defence industry over more than a decade and Ankara’s deployment of forces to Doha during the 2017 diplomatic crisis.

Pakistan’s existing naval manufacturing project with Turkiye, meanwhile, shows how weapons purchases can support domestic manufacturing. Of the four ships announced under the project, two are to be built in Istanbul and two at Karachi Shipyard.

Indonesia and Turkiye, meanwhile, are jointly building a tank.

“The rationale is to streamline these distinct defence export and joint production agreements under a more structured and resilient networked hub, rather than reinvent the wheel with each new defence agreement,” Burcu Ozcelik, a senior research fellow at the Royal United Services Institute, told Al Jazeera.

Less dependence on Washington?

The US-Israeli war with Iran and recent Houthi attacks on Saudi Arabia have heightened regional security concerns, analysts say, while reported US weapons shortages may be adding urgency to efforts to strengthen pre-existing partners and bolster domestic arms-building capacity.

“Diversification is a major driver, particularly as recent conflicts have exposed vulnerabilities associated with dependence on foreign suppliers, technology restrictions and supply chain disruptions,” Mevlutoglu said.

But he cautioned against interpreting the memorandum as a break with Washington. “Qatar is unlikely to abandon its strategic relationship with Washington, while Turkiye seeks greater technological independence within NATO, not autonomy from it,” he said.

According to Bader Mousa Al-Saif, an associate fellow with Chatham House’s Middle East and North Africa Programme and an assistant professor at Kuwait University, the initiative reflects Gulf countries increasingly looking towards the Global South and fellow Muslim countries.

It also complements a separate effort to formalise military cooperation across the region, analysts say. Saudi Arabia, Pakistan and Turkiye signed the Mecca Joint Defence Agreement in August, establishing a mutual defence commitment. Ankara submitted the agreement to parliament for ratification on Wednesday, although deploying Turkish troops abroad would require separate parliamentary approval.

The Doha memorandum concerns industrial cooperation rather than a mutual defence pledge, but Mevlutoglu sees a connection between the two initiatives. “While Mecca focuses on collective deterrence and military cooperation, Doha could provide the industrial and technological foundations for such partnerships,” he said.

Source: https://www.aljazeera.com/news/2026/10/21/how-qatar-turkiye-pakistan-and-indonesia-are-deepening-defence-ties

Η Αίγυπτος απορρίπτει το τουρκολιβυκό μνημόνιο: Δεν θα έχει καμία νομική επίπτωση

22.10.26

Ανακοίνωση του Υπ. Εξωτερικών της χώρας

Μετά το Ισραήλ, και η Αίγυπτος απέρριψε κατηγορηματικά την «επικύρωση» από το κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης της συμφωνίας με την Τουρκία για οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών.

Σε σχετική ανακοίνωσή του, το υπ. Εξωτερικών της χώρας αναφέρει ότι η επικύρωση «δεν θα έχει καμία νομική επίπτωση στο Κάιρο» και διατυπώνεται η διαβεβαίση ότι η χώρα «θα προασπίσει τα δικαιώματά της βάσει του διεθνούς και του εθνικού δικαίου έναντι κάθε απόπειρας παραβίασής τους»

Αναλυτικά στην ανακοίνωση του αιγυπτιακού ΥΠΕΞ αναφέρονται τα εξής:

«Η Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου απορρίπτει κατηγορηματικά την επικύρωση από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης του Μνημονίου Κατανόησης του 2019, το οποίο υπεγράφη μεταξύ της «Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας» και της Δημοκρατίας της Τουρκίας και αφορά την οριοθέτηση των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο Θάλασσα. Η Αίγυπτος επαναλαμβάνει ότι το μνημόνιο είναι απολύτως άκυρο και στερείται έννομων αποτελεσμάτων και ότι η επικύρωσή του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα έναντι της Αιγύπτου.

Η Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου υπογραμμίζει επίσης ότι το προαναφερθέν μνημόνιο παραβιάζει τις αρχές του διεθνούς δικαίου και τις διατάξεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, η οποία θεσπίζει την αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα βάσει των αρχών της ευθυδικίας και της δικαιοσύνης. Το μνημόνιο υπονομεύει σαφώς τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αιγύπτου στην αποκλειστική οικονομική ζώνη και την υφαλοκρηπίδα της.

Η Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου υπενθυμίζει ότι έχει ήδη απορρίψει κατηγορηματικά το προαναφερθέν μνημόνιο. Η Αίγυπτος επαναλαμβάνει ότι απορρίπτει τόσο το μνημόνιο όσο και οποιεσδήποτε διαδικασίες ή δηλώσεις οποιουδήποτε μέρους βασίζονται σε αυτό. Δεδομένου ότι το μνημόνιο έρχεται σε αντίθεση με τα θαλάσσια όρια που έχει δηλώσει η Αίγυπτος, η χώρα θα προασπίσει τα δικαιώματά της βάσει του διεθνούς και του εθνικού δικαίου έναντι κάθε απόπειρας παραβίασής τους»

Είχε προηγηθεί ανακοίνωση του ισραηλινού ΥΠΕΞ με την οποία το Ισραήλ κατηγορεί την Τουρκία ότι απεργάζεται εκ νέου αποσταθεροποίοηση της Ανατολικής Μεσογείου, ενώ σε δηλώσεις του ο Τούρκος Πρόεδρος χαιρέτισε την εξέλιξη ως μια «πολύ ευχάριστη είδηση».

Πηγή: naftemporiki.gr

Το μεταναστευτικό είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας - Η Γαλλία τώρα το αντιλαμβάνεται... Η Ελλάδα;

21.10.26

Οι εικόνες βίας και αναταραχής έχουν προκαλέσει σοκ στην Ευρώπη και όχι μόνο. Είναι λάθος να αποδίδονται αυτά τα φαινόμενα μόνο σε οικονομικούς λόγους…

Αντγος Λάζαρος Καμπουρίδης (FB)

Υπάρχουν εικόνες όπου σε αυτές τις ενέργειες συμμετέχουν και μετανάστες που δείχνει αποτυχία των πολιτικών ένταξης και ενσωμάτωσης ενώ παράλληλα φαίνεται ότι οι πολιτικές περί ανοιχτών συνόρων όχι μόνο έχουν αποτύχει αλλά απειλούν τις ίδιες της Δημοκρατίες των χωρών.

Πολλές δυτικές χώρες θεωρούν ότι το θέμα αυτό έχει μόνο οικονομική και πολιτική διάσταση. Αντιθέτως, θέμα αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται κυρίως ως θέμα εθνικής ασφάλειας και άμυνας! Θα πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη οι εκτιμήσεις των υπηρεσιών πληροφοριών και ασφάλειας καθώς και των ενόπλων δυνάμεων κάθε χώρας. Αυτό κάνει η Τουρκία η οποία προσεγγίζει το θέμα ως θέμα εθνικής ασφάλειας και άμυνας.

Το 2021 ο Πρόεδρος της Γαλλίας Ε. Μακρόν έλαβε επιστολή από ανώτερους αξιωματικούς των Γαλλικών Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίοι προέβλεπαν τις καταστάσεις βίας και αναταραχής και πρότειναν τη λήψη μέτρων. Ο Μακρόν όχι μόνο έσκισε την αναφορά αλλά και τους αποστράτευσε! Τώρα η Γαλλία πληρώνει αυτή την λανθασμένη προσέγγιση.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τις εκτιμήσεις των επιχειρησιακών φορέων (Ένοπλες Δυνάμεις, Υπηρεσίες Πληροφοριών, Αστυνομία κλπ) επί θεμάτων εθνικής ασφάλειας και άμυνας και να προσεγγίζει αυτό το σοβαρό θέμα θέτοντας ως βασική προτεραιότητα την εθνική ασφάλεια και άμυνα ειδικά σε αυτή τη χρονική συγκυρία όπου γίνεται εργαλειοποίηση του προσφυγικού από άλλες χώρες.

Χωρίς εθνική ασφάλεια και άμυνα υφίσταται αδυναμία άσκησης πολιτικής σε όλους τους τομείς αφού απειλούνται τα θεμέλια της Δημοκρατίας!

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Μυστικές διαπραγματεύσεις Ελλάδος-Τουρκίας για το καλώδιο

21.10.26

Η γεωπολιτική ενηλικίωση που δεν ήρθε ποτέ και η «επταετία Μητσοτάκη» που συρρίκνωσε τη χώρα

21.10.26

Υπάρχουν στιγμές στη σύγχρονη ιστορία των εθνών που η πραγματικότητα εισβάλλει στις γυάλες της εικονικής πραγματικότητας των πολιτικών ελίτ με ωμό τρόπο. Η καταλυτική εξέλιξη στη Λιβύη —με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Ανατολικής Λιβύης που ελέγχεται από την οικογένεια Χάφταρ— δεν αποτελεί μια απλή διπλωματική αστοχία. Είναι το ηχηρό καμπανάκι ενός στρατηγικού στραπατσαρίσματος.

Επιμέλεια iEpikaira

Κι όμως, στην Αθήνα, η πρώτη αντίδραση θύμιζε ξανά εκείνο το θλιβερό τελετουργικό όπου οι κυβερνώντες «πέφτουν από τα σύννεφα».

Συμπληρώθηκαν ήδη επτά χρόνια διακυβέρνησης υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη —μια «επταετία» η οποία ειδικά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, σημείωσε βαριές ήττες με την ευθύνη να βαρύνει αποκλειστικά τον ίδιο τον πρωθυπουργό ο οποίος επέλεξε να τοποθετήσει στο τιμόνι του ΥΠΕΞ μη εκλεγμένα πρόσωπα του στενού του περιβάλλοντος. Είναι πρόδηλο ότι όταν η εξωτερική πολιτική ασκείται με όρους επικοινωνιακής διαχείρισης, ευχολογίων και παρελκυστικών τακτικών, τα αποτελέσματα είναι πάντοτε προδιαγεγραμμένα.

Για χρόνια, το αφήγημα της Αθήνας βασίστηκε σε μια βολική αυταπάτη: ότι οι συμμαχίες με τους δυτικούς εταίρους, οι διμερείς επαφές και η επίκληση του Διεθνούς Δικαίου αρκούν από μόνες τους για να αναχετίσουν τον αναθεωρητισμό της Άγκυρας. Στηρίχθηκαν στη σχέση με την Αίγυπτο και επένδυσαν επιφανειακά στον Στρατηγό Χάφταρ, φιλοξενώντας μέλη της οικογένειάς του στα αθηναϊκά σαλόνια, χωρίς ποτέ να διαθέτουν το απαιτούμενο ειδικό πολιτικό βάρος ή τη στρατηγική διορατικότητα για να επηρεάσουν τις εξελίξεις στην Κυρηναϊκή.

Η Τουρκία, αντίθετα, λειτούργησε για άλλη μια φορά μεθοδικά και αποφασιστικά. Διάβρωσε τις συμμαχίες μας, αξιοποίησε τις αδυναμίες της λιβυκής πολιτικής σκηνής και κατάφερε να μετατρέψει το ανυπόστατο, κατά τα άλλα, τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο σε εσωτερικά νομιμοποιημένο εργαλείο που «δένει» -δήθεν- τις υφαλοκρηπίδες των δύο χωρών. Τη στιγμή που ο Σαντάμ Χάφταρ υπό την πίεση της Άγκυρας απομακρύνει τον πρόεδρο της λιβυκής Βουλής των Αντιπροσώπων Ακίλα Σάλεχ που αντιδρούσε στην κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, η Ελλάδα μοιάζει με κράτος-φάντασμα στην περιοχή.

Οι χάρτες μιλούν από μόνοι τους. Με το μνημόνιο αυτό να αποκτά θεσμική ισχύ στη Λιβύη, η Κρήτη «εξαφανίζεται» από τον χάρτη των θαλάσσιων ζωνών, η δυνάμει ελληνική ΑΟΖ υποσκάπτεται και η Τουρκία εδραιώνει τον ρόλο της ως ρυθμιστής στην περιοχή. Απέναντι σε αυτό το τετελεσμένο, η απάντηση της ελληνικής διπλωματίας περιορίζεται σε τυπικές ανακοινώσεις περί «νομικά αβάσιμης απόφασης».

Η γεωπολιτική ενηλικίωση της χώρας παραμένει, δυστυχώς, ζητούμενο.

Και δυστυχώς το Βατερλό στην εξωτερική πολιτική δεν είναι αποκομμένο από την εσωτερική παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος. Οι ελίτ των Αθηνών συνεχίζουν να ζουν σε αποστειρωμένη «γυάλα», μακριά από τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας.

Ενώ η μεσαία τάξη και τα λαϊκά στρώματα συμπιέζονται καθημερινά από την ακρίβεια, το κόστος ενέργειας, τη φορολογική αφαίμαξη και τη γενική αβεβαιότητα, βλέπουν την ίδια στιγμή τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα να ακρωτηριάζονται. Η αίσθηση ότι η πατρίδα διολισθαίνει σε ρόλο φοβικού δορυφόρου, ο οποίος άγεται και φέρεται με βάση τις στρατηγικές των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δημιουργεί ένα επικίνδυνο υπόστρωμα ανασφάλειας και απογοήτευσης το οποίο αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε επικίνδυνες ατραπούς. Ήδη τα πρώτα σημάδια διαφαίνονται με τους φοιτητές να ρίχνουν τις πρώτες τροχιοδεικτικές.

Είναι το ίδιο ακριβώς εύφορο έδαφος που στο παρελθόν γέννησε τα ακραία αντισυστημικά κύματα – είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά. Όταν οι κυβερνώντες λοιδορούν ή αγνοούν τις ανησυχίες των πολιτών, όταν αντιμετωπίζουν την κριτική ως «λαϊκισμό» και κλείνονται στον μικρόκοσμο της επικοινωνιακής τους φούσκας, τότε η κοινωνική συνοχή διαρρηγνύεται.

Ας θυμηθούμε τα διδάγματα ιστορικών κρίσεων, όπως η περίοδος του 2012 στην Ελλάδα ή το πολιτικό σοφτ σοκ του 2016 στις ΗΠΑ: οι λαοί δεν τιμωρούν απλώς την οικονομική δυσπραγία· τιμωρούν την αλαζονεία, την έλλειψη οράματος και την αίσθηση ότι οι άρχοντες της χώρας είναι θεατές στη μοίρα τους.

Η «επταετία» Μητσοτάκη χαρακτηρίζεται κατά γενική ομολογία από μια βαθιά θεσμική βραδύτητα και έναν πασιφιστικό, σχεδόν παραλυτικό φόβο:

-Το τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο (Νοέμβριος 2019)

-Η κρίση του Oruç Reis (Καλοκαίρι – Φθινόπωρο 2020)

-Το σκάνδαλο υποκλοπών (2022)

-Η τραγωδία των Τεμπών (Φεβρουάριος 2023)

-Η παράλυση της χώρας από τον Daniel (Σεπτέμβριος 2023)

-Η υποχώρηση με το καλώδιο Κάσο – Κάρπαθο (Ιούλιος 2024-2026)

-Η ένταση για τα Θαλάσσια Πάρκα (2024-2026)

-Η επικύρωση του τουρκολιβυκού από την λιβυκή Βουλή (Οκτώβριος 2026)

Όλα έχουν τον ίδιο κοινό παρονομαστή: την αντικατάσταση της ουσιαστικής διακυβέρνησης και της στρατηγικής πρόληψης από μια κοντόφθαλμη, φοβική τακτική επικοινωνιακής διαχείρισης ζημίας. Είτε πρόκειται για τις εθνικές υποχωρήσεις είτε για την κατάρρευση των υποδομών και των θεσμών στο εσωτερικό, η πολιτική ηγεσία επιλέγει σταθερά την αδράνεια και το «μπάζωμα» των ευθυνών.

Και ενώ η Άγκυρα προετοιμάζει το επόμενο βήμα της —την ενεργοποίηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» και πιθανές ανάλογες συμφωνίες με τη Συρία—, η ελληνική κυβέρνηση χρειάστηκε μήνες σιωπής απλώς για να αποστείλει στο Συμβούλιο της Επικρατείας το Προεδρικό Διάταγμα για το Θαλάσσιο Πάρκο των Νοτίων Κυκλάδων. Αυτός ο αργόσυρτος βηματισμός, η αγωνία να μην «ενοχληθεί» κανείς σύμμαχος και η έλλειψη ενιαίας, εθνοκεντρικής στρατηγικής συνθέτουν μια ζοφερή εικόνα απόλυτου στρατηγικού τέλματος.

Αν οι πολιτικές ελίτ συνεχίσουν να πορεύονται με τα χέρια σταυρωμένα, φοβούμενες τη σκιά της ίδιας της αναποφασιστικότητάς τους, τότε ο ακρωτηριασμός των κυριαρχικών δικαιωμάτων θα είναι μόνο η αρχή σε μια κατρακύλα με πολύ δυσοίωνη κατάληξη για την οποία το παρόν βήμα έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα—ενδεικτικά μόνο 1, 2, 3 και 4.

Η ιστορία δεν συγχωρεί όσους είχαν τα εργαλεία στα χέρια τους (πχ η ενιαία επέκταση αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12νμ) και επέλεξαν την υποχώρηση. Η διαπίστωση του Τσώρτσιλ αποτελεί ιστορικό αξίωμα: «σου δόθηκε η επιλογή ανάμεσα στον πόλεμο και την ατιμία. Διάλεξες την ατιμία και θα έχεις πόλεμο!»

Η Ευρώπη «ξυπνά» και… κλείνει την πόρτα στο πολιτικό Ισλάμ

21.10.26

Η Ευρώπη «ξυπνά» και... κλείνει την πόρτα στο πολιτικό Ισλάμ

Το «κατηγορώ» της Κεντρικής Ευρώπης προς την Δυτική: «Εσείς ανοίξατε την πόρτα στην ισλαμιστική διείσδυση»

Στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο, η συζήτηση για την ισλαμιστική διείσδυση και την επιρροή των δικτύων που συνδέονται με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους οδήγησε σε μια ασυνήθιστη αντιπαράθεση χωρίς τις γνωστές λεκτικές υπεκφυγές και έφερε στο προσκήνιο μια ανοιχτή πολιτική σύγκρουση.

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΝΑΞΑ

Ο Μίλαν Μάζουρεκ, Σλοβάκος ευρωβουλευτής της κοινοβουλευτικής ομάδας «Ευρώπη των Κυρίαρχων Εθνών (ΕΚΕ)», αντιπαρέβαλε την κατάσταση της Πολωνίας και της Σλοβακίας με εκείνη αρκετών χωρών της Δυτικής Ευρώπης, οι οποίες αντιμετωπίζουν εδώ και χρόνια ισλαμιστικές επιθέσεις, αστική βία και αυξανόμενες εντάσεις εξ αιτίας της μετανάστευσης. Η τοποθέτησή του ήταν κατηγορηματική: εάν η Βαρσοβία και η Μπρατισλάβα βιώνουν μια διαφορετική κατάσταση, αυτό συμβαίνει επειδή αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τις μεταναστευτικές πολιτικές που υποστηρίχθηκαν αλλού στην Ευρώπη.

«Γιατί δεν τα ζούμε αυτά στην Σλοβακία; Γιατί όχι στην Πολωνία; Ποια είναι η διαφορά; Δεν ακολουθήσαμε τις παράλογες μεταναστευτικές πολιτικές σας» δήλωσε. Τα λεγόμενα του Σλοβάκου ευρωβουλευτή προκαλούν, αλλά κυρίως θέτουν, ένα ερώτημα που δεν μπορεί να απορριφθεί ως προιόν μιάς απλής ιδεολογικής αντιπαράθεσης: πως πρέπει να αντιμετωπιστούν οι αλλαγές που έχουν επιφέρει στις ευρωπαικές κοινωνίες τα διαδοχικά μεταναστευτικά κύματα;

Ωστόσο, τα στατιστικά στοιχεία των ευρωπαικών υπηρεσιών ασφαλείας για τους βιασμούς και τις σεξουαλικές επιθέσεις δεν προσφέρονται για άμεση σύγκριση μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαικής Ένωσης, ώστε να προκύψει μια ασφαλής, αξιόπιστη και αδιαμφισβήτητη ευρωπαική εικόνα. Η νομοθεσία, τα ποσοστά καταγγελιών και ο τρόπος καταγραφής των επιθέσεων διαφέρουν σημαντικά από την μια χώρα στην άλλη. Η ίδια η Eurostat έχει προειδοποιήσει ότι αυτές οι συγκρίσεις χρειάζονται προσοχή. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μπορεί κάποιος να αγνοήσει τα σοβαρά περιστατικά εγκληματικότητας στις ευρωπαικές χώρες που αποδίδονται στην μετανάστευση. Σημαίνει πως απαιτείται προσεκτική ερμηνεία ανάμεσα σε όσα καταγράφουν πραγματικά τα στατιστικά στοιχεία και τα συμπεράσματα που εξάγονται από αυτά.

Αδιαμφισβήτητες δημογραφικές αλλαγές

Η μεταβολή της πληθυσμιακής σύνθεσης πανευρωπαικά είναι αδιαμφισβήτητη τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με την Eurostat, τα άτομα που γεννήθηκαν στο εξωτερικό αντιπροσώπευαν την 1η Ιανουαρίου του 2025 περίπου το 2,6% του πληθυσμού στην Πολωνία και το 4% στην Σλοβακία, έναντι 20,5% στην Γερμανία και 20,8% στην Σουηδία. Η επιφύλαξη σχετικά με τους Ουκρανούς πρόσφυγες υπό προσωρινή προστασία αποτελεί μια σημαντική παράμετρο που πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν στην περίπτωση της Πολωνίας και της Σλοβακίας. Δεν αναιρεί όμως την μεγάλη διαφορά στα ποσοστά ούτε το γεγονός ότι οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης ακολούθησαν διαφορετική δημογραφική πορεία από εκείνη της Δυτικής Ευρώπης, που είναι ανοιχτή στις μεταναστευτικές ροές.

Η θρησκευτική σύνθεση ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτή την αντίθεση. Οι εκτιμήσεις του μη κερδοσκοπικού ερευνητικού κέντρου Pew Research Center, με έδρα την Ουάσιγκτων, δείχνουν πως οι μουσουλμάνοι αντιπροσωπεύουν λιγώτερο από το 1% του πληθυσμού στην Πολωνία και την Σλοβακία, έναντι περίπου 9,1% στην Γαλλία, 6,5% στην Γερμανία και 8% στην Σουηδία. Παράλληλα, εθνικές μελέτες καταγράφουν υπερεκπροσώπηση μεταναστών μεταξύ των υπόπτων για ορισμένα αδικήματα. Στην Σουηδία, το Εθνικό Συμβούλιο για την Πρόληψη του Εγκλήματος διαπιστώνει αυτό το φαινόμενο, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι η ηλικία, το φύλο και οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες εξηγούν ένα σημαντικό μέρος των αποκλίσεων.

Εδώ απαιτείται νηφάλια και τεκμηριωμένη προσέγγιση: Το γεγονός ότι μια ομάδα εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα μεταξύ των υπόπτων σε παραβατικού χαρακτήρα περιστατικά σε σχέση με το ποσοστό της στον πληθυσμό δεν σημαίνει ότι η μετανάστευση, η εθνικότητα ή η θρησκεία επιτρέπουν την απόδοση της εγκληματικότητας σε έναν και μόνο παράγοντα. Στην Γαλλία, για παράδειγμα, η κρίση της δημόσιας ασφάλειας εκδηλώνεται με ιδιαίτερη ένταση και συνοδεύεται από σοβαρά περιστατικά βίας. Από τα τέλη Σεπτεμβρίου, οι αποκλεισμοί λυκείων οδήγησαν σε εμπρησμούς, βανδαλισμούς, λεηλασίες και επιθέσεις σε πολλές γαλλικές πόλεις.

Μόνο για την τελευταία ημέρα του μήνα, ο υπουργός Εσωτερικών, Λωράν Νουνιέζ (Laurent Nuñez), ανέφερε καταστροφές σε 356 εκπαιδευτικά ιδρύματα, 625 συλλήψεις και 83 τραυματίες αστυνομικούς ή χωροφύλακες. Τραυματίες αναφέρθηκαν επίσης και μεταξύ των μαθητών κατά την διάρκεια των συμπλοκών. Ωστόσο, όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο μου, τίποτα δεν επιτρέπει να αποφανθεί κανείς ότι η σοβαρή εκπαιδευτική κρίση στην Γαλλία είναι συνέπεια της μετανάστευσης. Είναι όμως ακριβώς αυτό το είδος αναταραχής που χρησιμοποιεί ο Σλοβάκος ευρωβουλευτής, για να διατυπώσει το ενοχλητικό ερώτημα που προαναφέρθηκε και να δώσει μια απάντηση στο γιατί ορισμένες ευρωπαικές κοινωνίες βιώνουν αυτόν τον αναβρασμό, που άλλες δεν γνωρίζουν.

Μια σύγκρουση που αποκτά θεσμικές διαστάσεις

Την Πέμπτη 8 Οκτωβρίου, με 381 ψήφους υπέρ, 167 κατά και 15 αποχές, οι ευρωβουλευτές υιοθέτησαν ψήφισμα σχετικά με «την ανάγκη για μια στρατηγική της ΕΕ για την καταπολέμηση του ισλαμιστικού εισοδισμού (entrisme) και της επιρροής του δικτύου των Αδελφών Μουσουλμάνων». Το ψήφισμα καταδικάζει τις στρατηγικές του ισλαμιστικού εισοδισμού και ζητά από τα θεσμικά όργανα και τα κράτη μέλη της Ευρωπαικής Ένωσης αυστηρότερους ελέγχους στην χρηματοδότηση, στις συνεργασίες και στα διασυνοριακά δίκτυα που συνδέονται με το πολιτικό Ισλάμ. Με τον όρο «εισοδισμός» περιγράφεται η σταδιακή διείσδυση οργανωμένων δικτύων σε θεσμούς και φορείς με σκοπό την άσκηση επιρροής από το εσωτερικό τους.

Σύμφωνα με το ψήφισμα, οι στρατηγικές αυτές στρέφονται κατά των δημοκρατικών θεσμών, του κράτους δικαίου, της ισότητας ανδρών και γυναικών, των θεμελιωδών ελευθεριών και της κοινωνικής συνοχής. Οι ευρωβουλευτές σημειώνουν πως η Ευρώπη οφείλει να παραμείνει ελεύθερη, ανοικτή και πιστή στις αρχές της. Προειδοποιούν ωστόσο, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο κείμενο, ότι η Ένωση «δεν μπορεί πλέον να χρηματοδοτεί, να συμβουλεύεται ή να νομιμοποιεί δίκτυα που χρησιμοποιούν την γλώσσα, τις διαδικασίες και την χρηματοδότησή της, για να αποδυναμώσουν τις αξίες της εκ των έσω».

Το Κοινοβούλιο ζητά την θέσπιση κοινής ευρωπαικής μεθοδολογίας για τον εντοπισμό ενδείξεων εισοδισμού. Στα κριτήρια που προτείνει περιλαμβάνονται η αλληλεπικάλυψη θρησκευτικών και πολιτικών επιδιώξεων, η θεσμική αμφισημία, η αδιαφανής χρηματοδότηση, οι επαναλαμβανόμενες συνεργασίες και δεσμοί με δίκτυα και οργανώσεις που έχουν τεθεί στο στόχαστρο ερευνών. Προστίθενται επίσης οργανώσεις ή δίκτυα που επανεμφανίζονται με διαφορετική ονομασία ή νέα οργανωτική μορφή.

Παράλληλα, το ψήφισμα υπογραμμίζει ότι η προστασία των μουσουλμάνων πολιτών από τις διακρίσεις αποτελεί δημοκρατική υποχρέωση. Οι ευρωβουλευτές προειδοποιούν όμως ότι οι πολιτικές κατά των διακρίσεων δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για να προστατεύεται το Ισλάμ από την κριτική ή για να νομιμοποιούνται οργανωμένα ισλαμιστικά δίκτυα ως αντιπροσωπευτικοί συνομιλητές. Ζητούν, αντίθετα, στήριξη προς τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών και τους μουσουλμάνους εκπροσώπους που υπερασπίζονται τις δημοκρατικές αξίες και αντιστέκονται στις ισλαμιστικές πιέσεις.

Το κείμενο καλεί τα θεσμικά όργανα της ΕΕ να ενισχύσουν τους ελέγχους πριν από οποιαδήποτε συνεργασία με οργανώσεις που ενδέχεται να συμμετέχουν σε τέτοιες στρατηγικές. Ως παράδειγμα κατονομάζεται το Φόρουμ Ευρωπαικών Μουσουλμανικών Οργανώσεων Νεολαίας και Φοιτητών (FEMYSO), μαζί με άλλες δομές που συνδέονται με την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Το Κοινοβούλιο τάσσεται επίσης υπέρ της λήψης μέτρων σε εθνικό επίπεδο που απαγορεύουν την δημόσια χρήση πλήρους καλύμματος προσώπου, όπως το νικάμπ και η μπούρκα. Σύμφωνα με το ψήφισμα, η απόκρυψη του προσώπου στον δημόσιο χώρο συνιστά απαράδεκτη πρόκληση για την δημόσια ασφάλεια και την επιβολή του νόμου, ενώ η απαγόρευσή της κρίνεται αναγκαία για την κοινωνική συνοχή και την προστασία των δικαιωμάτων των άλλων, ιδίως των γυναικών.

Η σχετική ψηφοφορία στο Ευρωπαικό Κοινοβούλιο δείχνει ότι η συζήτηση έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια των εθνικιστικών και ευρωσκεπτικιστικών πολιτικών δυνάμεων. Οι ευρωβουλευτές μπορεί να μην κατέταξαν τους Αδελφούς Μουσουλμάνους στις τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά το γεγονός και μόνο ότι μια πλειοψηφία ζητά πλέον μια συγκεκριμένη στρατηγική δείχνει πόσο έχει αλλάξει το πολιτικό κλίμα πανευρωπαικά.

Το χάσμα μεταξύ Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης

Θα πρέπει να επισημανθεί πως το χάσμα πάνω στο μεταναστευτικό μεταξύ της Κεντρικής και της Δυτικής Ευρώπης δεν είναι καινούργιο. Το 2015 και το 2016, η Πολωνία, η Ουγγαρία, η Τσεχία και η Σλοβακία είχαν αντισταθεί στους ευρωπαικούς μηχανισμούς μετεγκατάστασης των αιτούντων άσυλο. Οι Βρυξέλλες απάντησαν με νομικές ενέργειες κατά των κρατών που παραβίαζαν τους ευρωπαικούς κανόνες, με προσφυγές στο Δικαστήριο της ΕΕ και πολιτικές πιέσεις για αλλαγή στάσης μόνο και μόνο επειδή υπερασπίζονταν το δικαίωμά τους να αποφασίζουν τα ίδια ποιοί εισέρχονται στο έδαφός τους.

Δέκα χρόνια αργότερα, η αντιπαράθεση παραμένει έντονη. Οι σημερινές διαφωνίες στο Ευρωπαικό Συμβούλιο για τις νομιμοποιήσεις, τα κέντρα επιστροφής και την πολιτική ασύλου δείχνουν ότι το μεταναστευτικό εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις βασικές πηγές έντασης στο εσωτερικό της Ευρωπαικής Ένωσης. Όπως προαναφέρθηκε, η Πολωνία και η Σλοβακία ακολούθησαν διαφορετική μεταναστευτική πολιτική, διατήρησαν διαφορετική πληθυσμιακή σύνθεση και εμφανίζουν επίσης διαφορές στα στοιχεία για την ασφάλεια και την εγκληματικότητα. Ωστόσο, τα στοιχεία αυτά δεν αποδεικνύουν ότι η μετανάστευση είναι η μοναδική αιτία της διαφοράς στα ποσοστά της εγκληματικότητας μεταξύ των χωρών της Κεντρικής και της υπόλοιπης Ευρώπης.

Είναι όμως αρκετά σημαντικά, ώστε να δικαιολογήσουν μια σοβαρή συζήτηση, την οποία οι Βρυξέλλες συχνά παρουσιάζουν ως αντιπαράθεση ανάμεσα σε όσους υποστηρίζουν μια πιο ανοιχτή μεταναστευτική πολιτική και σε όσους χαρακτηρίζονται ως λαικιστές. Το βασικό ερώτημα λοιπόν είναι ποιος πρέπει να έχει τον τελευταίο λόγο στις αποφάσεις για την μετανάστευση: πόσοι άνθρωποι θα γίνονται δεκτοί, από ποιες χώρες θα προέρχονται και πως θα αντιμετωπίζονται οι συνέπειες για την κοινωνία και την ασφάλεια. Θα αποφασίζουν κυρίως τα ευρωπαικά όργανα ή θα έχουν τον καθοριστικό λόγο τα κράτη μέλη και οι πολίτες τους, που βιώνουν άμεσα τις συνέπειες αυτών των αποφάσεων;

Πηγή: estianews.gr

ΑΠΟΤΥΧΑΤΕ! Καταστροφική εξωτερική πολιτική , απαξίωση και αίσθηση ήττας σε όλα τα μέτωπα (Κ. Λουκόπουλος)

21.10.26

Η συνέντευξη του Αντιστράτηγου ε.α και γεωπολιτικού αναλυτή Κωνσταντίνου Λουκόπουλου, επιβεβαιώθηκε λίγη ώρα μετά από τη μαγνητοσκόπηση της, χθες το μεσημέρι. Το Reuters άρχισε να μεταδίδει την είδηση για την έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Λιβύης και ο τίτλος «αποτύχατε» που απευθύνεται στην εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη, ενισχύεται. Γιατί ακόμη και πριν από τα χθεσινά, η εξωτερική πολιτική αυτής της κυβέρνησης ήταν και παραμένει καταστροφική.

Η ανάλυση του κ. Λουκόπουλου στο militaire news, ξεκινά από τις πολύ σημαντικές διεθνείς εξελίξεις.

Την ώρα που η συζήτηση των μεγάλων -Τραμπ,Πούτιν,Σι- για τις νέες σφαίρες επιρροής στον κόσμο ανοίγει με τη συνάντηση τους στην Κίνα τον ερχόμενο μήνα, η Ευρώπη «φλέγεται» από τις κοινωνικές αντιδράσεις και τους πολίτες της να διαμαρτύρονται για την ανικανότητα των ηγεσιών τους που επιμένουν να αντιμετωπίζουν την φτώχεια με…πολεμική οικονομία.

Σ’ αυτόν τον ταραγμένο κόσμο η Ελλάδα καλείται να χαράξει την πορεία της με την χειρότερη ίσως κυβέρνηση της μεταπολίτευσης ,τουλάχιστον στη διαχείριση της εξωτερικής πολιτικής και των εθνικών θεμάτων. Η Ελλάδα όχι μόνο δεν έχει «ισχυρό γεωπολιτικό αποτύπωμα» όπως ισχυρίζεται με θράσος η κυβέρνηση αλλά έχει καταντήσει «να κρύβεται πίσω από φουστάνια ιδιωτών, για να υπερασπιστεί αυτονόητα κυριαρχικά δικαιώματα», όπως επισημαίνει στην ανάλυση του ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, Αντιστράτηγος ε.α και Γεωπολιτικός Αναλυτής.

Κόντρα στο κυρίαρχο αφήγημα που σερβίρεται καθημερινά στους πολίτες ,ο κ. Λουκόπουλος μιλά έξω από τα δόντια για την κατάσταση που επικρατεί στα εθνικά μας θέματα, με μία κυβέρνηση που δείχνει εξαιρετικά ευάλωτη στη διαρκή πίεση του «βρείτε τα με την Τουρκία». Πίεση που μας ασκούν όλοι οι «σύμμαχοι» και «φίλοι».

Ο κ. Λουκόπουλος ξεκινά την ανάλυση του από τις ραγδαίες εξελίξεις που φαίνεται ότι έρχονται στον παγκόσμιο χάρτη. Η διαφαινόμενη συνάντηση Τραμπ-Πούτιν-Σι στην Κίνα, θα διαμορφώσει νέα δεδομένα σ’ όλο τον πλανήτη και κυρίως στην πολύ ταραγμένη γειτονιά μας.

Πηγή: militaire.gr

Ο ολετήρας Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του επέτρεψαν την έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Λιβύης

20.10.26

Ι. Μάζης: Η σιωπή της Τουρκίας

20.10.26

Η μόνη επανάσταση...

20.10.26

iEpikaira

Τεράστια διπλωματική ήττα με υπογραφή Μητσοτάκη

«ΒΡΕΙΤΕ ΤΑ» και για τη Λιβύη μας λένε οι Αμερικανοί!

Ανεβαίνει κατακόρυφα το «θερμόμετρο» στην Μεσόγειο για το καλώδιο: Έρχεται η Μεγάλη Διευθέτηση;

Τι προβλέπει το “Μνημόνιο του Badr” Τουρκίας-Κατάρ-Πακιστάν-Ινδονησίας

Η Αίγυπτος απορρίπτει το τουρκολιβυκό μνημόνιο: Δεν θα έχει καμία νομική επίπτωση

Το μεταναστευτικό είναι ζήτημα εθνικής ασφάλειας - Η Γαλλία τώρα το αντιλαμβάνεται... Η Ελλάδα;

Μυστικές διαπραγματεύσεις Ελλάδος-Τουρκίας για το καλώδιο

Η γεωπολιτική ενηλικίωση που δεν ήρθε ποτέ και η «επταετία Μητσοτάκη» που συρρίκνωσε τη χώρα

Η Ευρώπη «ξυπνά» και… κλείνει την πόρτα στο πολιτικό Ισλάμ

ΑΠΟΤΥΧΑΤΕ! Καταστροφική εξωτερική πολιτική , απαξίωση και αίσθηση ήττας σε όλα τα μέτωπα (Κ. Λουκόπουλος)

Ο ολετήρας Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του επέτρεψαν την έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου από το κοινοβούλιο της Λιβύης

Ι. Μάζης: Η σιωπή της Τουρκίας

Η μόνη επανάσταση...

iEpikaira

Επιλέξτε μια χώρα

Φόρμα επικοινωνίας