iEpikaira

Το σχέδιο της Αγκυρας για πρόσβαση στην πυρηνική τεχνολογία, μέσω της κατασκευής υποβρυχίων, θεωρείται βέβαιο ότι θα προκαλέσει την αντίδραση του Ισραήλ

Δεν είναι δυνατό να ανακοινωθεί από πλευράς Αγκυρας ότι προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο λόγω των σχετικών απαγορεύσεων, όμως η Αγκυρα φαίνεται ότι έχει δρομολογήσει ενέργειες οι οποίες αργά αλλά σταθερά θα της δώσουν τη δυνατότητα να αποκτήσει πυρηνική τεχνολογία και όπλο, τις οποίες όμως παρακολουθεί από πολύ κοντά το Ισραήλ.

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης*

Την αφορμή για δημόσια συζήτηση για την πρόθεση της Αγκυρας να καταστεί κάτοχος πυρηνικού όπλου την είχε δώσει ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος Ρ.Τ. Ερντογάν το 2019, ο οποίος είχε διαμαρτυρηθεί για το μονοπώλιο λίγων χωρών να κατέχουν τέτοια όπλα, διερωτώμενος γιατί να μη διαθέτει και η Τουρκία όταν διαθέτουν άλλες χώρες της περιοχής (Ισραήλ).

Ποια είναι όμως τα βήματα της Τουρκίας τα οποία αποκαλύπτουν ότι η Αγκυρα εργάζεται υπογείως για την απόκτηση πυρηνικού όπλου; Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σε σχετική δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε τελευταία στην Τουρκία το 71% των ερωτηθέντων υποστηρίζει ότι θα πρέπει η Αγκυρα να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

Είναι λάθος να συγχέεται η προσπάθεια της Τουρκίας προς την κατεύθυνση αυτή με το πρόγραμμα του πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του Ακουγιου. Η σχετική συμφωνία κατασκευής του εργοστασίου μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας είχε υπογραφεί το 2010 και αφορά κόστος 20 δισ. δολ., όμως αυτή δεν προσδίδει τη δυνατότητα στην Αγκυρα να αποκτήσει τεχνολογία παραγωγής πυρηνικού όπλου.

Αυτό, καθώς στη σχετική συμφωνία Μόσχας – Αγκυρας προβλέπεται η Ρωσία να διαθέτει το καύσιμο του εργοστασίου, ενώ το χρησιμοποιημένο καύσιμο θα επιστρέφει πάλι στη Ρωσία, αποκλείοντας στην Τουρκία τη δυνατότητα να έχει πρόσβαση σε υλικό το οποίο να δύναται να χρησιμοποιήσει για την κατασκευή πυρηνικού όπλου. Ομως η Τουρκία, βάσει της σχετικής συμφωνίας, όλο το προηγούμενο διάστημα έχει ήδη εκπαιδεύσει 2.000 πυρηνικούς επιστήμονες στη Ρωσία, οι οποίοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή πυρηνικού όπλου.

Η Τουρκία έχει αναπτύξει προγράμματα παραγωγής βαλλιστικών πυραύλων οι οποίοι μπορούν στο μέλλον να φέρουν πυρηνικές κεφαλές. Μιλάμε για το πρόγραμμα «Tayfun Block 4» και «Yıldırımhan». Αν και είναι πολύ νωρίς να μιλάμε για τέτοια δυνατότητα, καθώς δεν είναι έτοιμοι αυτοί οι πύραυλοι, τα προγράμματα από μόνα τους δείχνουν ότι η Τουρκία εργάζεται προς την κατεύθυνση αυτή.

Η Τουρκία το 2025 έχει συνάψει συμφωνία εξόρυξης ορυκτών με τον Νίγηρα για εξασφάλιση ουρανίου, καθώς η χώρα αυτή της Αφρικής εξάγει ουράνιο. Η στρατηγική συνεργασία Πακιστάν – Τουρκίας έχει εμβαθύνει σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια. Αυτή άρχισε το 1998 και επεκτάθηκε το 2003 αποκτώντας στρατηγική διάσταση. Η Τουρκία έχει αναλάβει στο παρελθόν την αναβάθμιση αριθμού αεροσκαφών F-16 του Πακιστάν στις εγκαταστάσεις της τουρκικής εταιρίας TUSAŞ, Πακιστανοί πιλότοι εκπαιδεύονται στην Τουρκία, ενώ παράλληλα τουρκικές εταιρίες κατασκεύασαν αριθμό πολεμικών πλοίων για το πολεμικό ναυτικό του Πακιστάν.

Το Πακιστάν διαθέτει πυρηνικά όπλα και οι δύο χώρες το τελευταίο διάστημα έχουν έρθει πολύ κοντά και για άλλα θέματα, όπως η ίδρυση ενός σουνιτικού άξονα αντιμετώπισης του Ισραήλ. Τα τελευταία δύο χρόνια έχουν αυξηθεί οι επισκέψεις στρατιωτικών -και όχι μόνο- αξιωματούχων των δύο χωρών για διάφορα προγράμματα και ιδιαίτερα μετά την ανακοίνωση από πλευράς Τουρκίας της ίδρυσης κέντρου δοκιμής πυραύλων στη Σομαλία. Αναλυτές εκτιμούν ότι υπάρχουν μυστικές συζητήσεις μεταξύ Αγκυρας και Ισλαμαμπάντ για την παροχή πυρηνικής τεχνολογίας στην Τουρκία.

Το τελευταίο διάστημα οι σχετικές συζητήσεις για την πρόθεση της Τουρκίας να αποκτήσει πυρηνικό όπλο έλαβαν έναν πιο έντονο χαρακτήρα και ειδικότερα μετά τις αναφορές του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χ. Φιντάν σε τηλεοπτικό κανάλι της Τουρκίας πριν από τρεις μήνες, καθώς αυτός είχε αφήσει να εννοηθεί ότι η Τουρκία εργάζεται προς την κατεύθυνση αυτή.

Το τουρκικό πρόγραμμα παραγωγής πυρηνικών υποβρυχίων το οποίο έχει απασχολήσει και το Ισραήλ αποτελεί μία πολύ σημαντική δυνατότητα για την Τουρκία προς την κατεύθυνση αυτή. Το πρόγραμμα αυτό δίνει τη δυνατότητα στην Αγκυρα να παρακάμψει τις διεθνείς αντιδράσεις στον τομέα της προσπάθειάς της να αποκτήσει πρόσβαση σε πυρηνική τεχνολογία.

Φαίνεται ότι η Τουρκία μεθοδικά και σταθερά προχωρά στην κατασκευή πυρηνικού όπλου. Τις εξελίξεις αυτές παρακολουθεί πολύ στενά το Ισραήλ, το οποίο στη βάση εφαρμογής του δόγματός του δεν θα δεχτεί σε καμία περίπτωση η Τουρκία να αποκτήσει πυρηνικό όπλο και θα πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι θα δράσει προληπτικά όπως ακριβώς έπραξε και στην περίπτωση του Ιράν. Ηδη έχει εκφραστεί η ανησυχία από πλευράς Ισραήλ για το τουρκικό πρόγραμμα κατασκευής πυρηνικών υποβρυχίων.

Η δυναμική σύγκρουσης της Τουρκίας με το Ισραήλ εστιάζεται σε δύο τομείς. Στην επέκταση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην κεντρική Συρία και ιδιαίτερα στην περιοχή της Παλμύρας όπου η Αγκυρα έχει αφήσει να διαρρεύσει ότι θα κατασκευάσει μεγάλη στρατιωτική βάση. Επίσης, στην περίπτωση αποκάλυψης των ενεργειών τη Τουρκίας να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

Η τελευταία εξέλιξη θα επιτάχυνε τη δυναμική σύγκρουσης Τελ Αβίβ – Αγκυρας και μάλιστα σε μία περίοδο όπου ανώτεροι κυβερνητικοί και όχι μόνο αξιωματούχοι του Ισραήλ έχουν ανακοινώσει ότι ο επόμενος στόχος του Ισραήλ μετά το Ιράν θα είναι η Τουρκία.

[iEpikaira: Μη γελιέστε... Το Ισραήλ δεν θα εμπλακεί σε απευθείας πόλεμο με την Τουρκία. Θα βάλει την Ελλάδα να κάνει τη βρώμικη δουλειά! Από το 2019 το γράφουμε ΕΔΩ!]

* Αντιστράτηγος ε.α. dimokratia.gr

Το θερμόμετρο στο Αιγαίο και οι εμμονές της Αγκυρας

Αλέξης Παπαχελάς

Η Αθήνα αναμένει το τουρκικό νομοσχέδιο για τις θαλάσσιες ζώνες και ταυτόχρονα θεωρεί πολύ πιθανό να ανέβει το καλοκαίρι το θερμόμετρο στο Αιγαίο. Η τουρκική πλευρά προβάλλει διάφορες δικαιολογίες για την κλιμάκωση, τόσο στα λόγια όσο και στο πεδίο. Ισχυρίζεται, για παράδειγμα, ότι έπρεπε να απαντήσει σε κινήσεις, όπως την αποστολή των Patriot στην Κάρπαθο. Υπάρχει όμως και ένα στοιχείο βιασύνης από την πλευρά της Αγκυρας. Τούρκος αναλυτής, που γνωρίζει εις βάθος τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, υποστήριζε ότι «περιμένουμε τόσα χρόνια να καταλήξουμε σε μία συμφωνία για το Αιγαίο και βλέπουμε απλώς τον χρόνο να κυλάει χωρίς καμία πρόοδο». Υποβάθμισε, ασφαλώς εσκεμμένα, το γεγονός ότι κάθε τόσο η Αγκυρα προσθέτει κάποια νέα αξίωση από την πλευρά της.

Η βιασύνη, ίσως όμως να εξηγείται και από κάτι ακόμη. Η Τουρκία βλέπει μπροστά της ένα παράθυρο δύο ετών έως ότου χάσει το τακτικό πλεονέκτημα που θεωρεί ότι διαθέτει έναντι της Ελλάδος. Η ένταξη στον στόλο των υπόλοιπων γαλλικών φρεγατών, σε συνδυασμό με την απόκτηση των ιταλικών, η απόκτηση των F-35 και η ανάπτυξη των ισραηλινών εξοπλιστικών συστημάτων την ανησυχούν. Αν μάλιστα συσχετισθούν αυτές οι εξελίξεις με την παράνοια που επικρατεί σε σχέση με τις διαθέσεις του Ισραήλ έναντι του προέδρου Ερντογάν και της Τουρκίας, η ανησυχία για το τι θα φέρει το μέλλον αποκτά υπαρξιακές διαστάσεις. Τις τελευταίες εβδομάδες Δυτικοί διπλωμάτες κάνουν λόγο για κυριολεκτική παράνοια στα κέντρα εξουσίας της Αγκυρας, που βλέπουν παντού συνωμοσίες, επιθέσεις στην τουρκική λίρα, ακόμη και νέες απόπειρες πραξικοπήματος.

Η Τουρκία βλέπει μπροστά της ένα παράθυρο δύο ετών έως ότου χάσει το τακτικό πλεονέκτημα που θεωρεί ότι διαθέτει από πλευράς εξοπλισμών έναντι της Ελλάδος.

Ορισμένοι, πιο κυνικοί και ρεαλιστές, πιστεύουν επίσης ότι η τουρκική κυβέρνηση έχει αποκτήσει μία εμμονή με την απόκτηση των F-35, τα οποία θεωρεί κρίσιμα για την ισορροπία τόσο έναντι της Ελλάδος όσο και έναντι του Ισραήλ. Ο Ερντογάν πιστεύει ότι το ελληνοαμερικανικό λόμπι σε συνεργασία με το φιλοϊσραηλινό έχουν μπλοκάρει το deal που πίστευε ότι είχε κάνει με τον πρόεδρο Τραμπ, με τη μεσολάβηση του πάντοτε υπερδραστήριου σημαντικού «παίκτη» που τον εκπροσωπεί στην Αγκυρα. Θα ήθελε ενδεχομένως να πιέσει, με μία ελεγχόμενη ένταση με την Ελλάδα, μία άτυπη συμφωνία που θα του επέτρεπε να προχωρήσει στη συμφωνία για τα F-35.

Οταν έχει κανείς απέναντί του ένα τόσο ρευστό, ασταθές και εν μέρει παρανοϊκό σκηνικό, η ανησυχία είναι δικαιολογημένη. Το ενδιαφέρον βέβαια είναι ότι υπάρχει και μία ευγενέστατη και διπλωματικά διατυπωμένη προσπάθεια να εμφανιστεί η Ελλάδα ως παρανοϊκή χώρα, που έχει εμμονή με μία ανύπαρκτη τουρκική απειλή. Ή, όπως έλεγε βετεράνος Τούρκος αναλυτής, «μα γιατί σας ενοχλεί να υπάρχουν θύλακοι ελληνικών νησιών μέσα σε τουρκικές θαλάσσιες ζώνες;»…

Πηγή: kathimerini.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Την ώρα που στην Αθήνα η δημόσια συζήτηση εξαντλείται σχεδόν αποκλειστικά στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση, η Τουρκία φαίνεται να προχωρά μεθοδικά σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό και μακροπρόθεσμο: στην οικοδόμηση ενός θεσμικού και επιχειρησιακού πλαισίου, που επιχειρεί να μετατρέψει τις πάγιες διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο σε οργανωμένη κρατική πολιτική με νομικό, στρατιωτικό και διοικητικό βάθος.

Η συγκυρία μόνο τυχαία δεν μοιάζει. Σύμφωνα με πληροφορίες και δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, η κυβέρνηση Ερντογάν προωθεί νέο νομοθετικό πλαίσιο που θα ενσωματώνει βασικές αρχές της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan) στο εσωτερικό δίκαιο της Τουρκίας. Το περιεχόμενο του σχεδίου φέρεται να αφορά ζητήματα ΑΟΖ, υφαλοκρηπίδας, γκρίζων ζωνών και θαλάσσιων δικαιοδοσιών σε Αιγαίο, ανατολική Μεσόγειο και Μαύρη Θάλασσα.

Ουσιαστικά, η Άγκυρα επιχειρεί να κάνει ένα ποιοτικό βήμα: να περάσει από τη ρητορική και την πολιτική θεωρία στην εσωτερική θεσμική κατοχύρωση των διεκδικήσεών της. Να μετατρέψει δηλαδή τη «Γαλάζια Πατρίδα» από δόγμα στρατηγικής και εργαλείο εθνικιστικής κινητοποίησης σε τμήμα της κρατικής και νομικής κανονικότητας της Τουρκίας.

Για αυτό ακριβώς τώρα δοκιμάζει (και πάλι) την πρακτική εφαρμογή αυτής της λογικής στο στρατιωτικό/επιχειρησιακό πεδίο.

Το χρονολόγιο των τουρκικών κινήσεων

1 Ιουνίου – 2 Ιουλίου 2026: Η τουρκική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποιεί την άσκηση Yildirim-2026 Seferberlik Tatbikati, άσκηση κινητοποίησης και επιστράτευσης υλικών και υπηρεσιών, σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας.

2, 4 και 5 Ιουνίου 2026: Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η Τουρκία προχωρά σε NAVTEX για ασκήσεις έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο, με παράνομες δεσμεύσεις περιοχών.

4 – 14 Ιουνίου 2026: Προγραμματίζεται η μεγάλη διακλαδική άσκηση Denizkurdu-II / Θαλασσόλυκος 2, σε Μαύρη Θάλασσα, Μαρμαρά, Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο, σύμφωνα με τουρκικές πηγές και ανακοινώσεις.

Αρχές – μέσα Ιουνίου 2026: Τουρκικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι η πρόταση νόμου για τη Mavi Vatan / «Γαλάζια Πατρίδα» αναμένεται να οδηγηθεί στην τουρκική Εθνοσυνέλευση.

Η χρονική πυκνότητα αυτών των κινήσεων είναι το πραγματικό πολιτικό μήνυμα. Η Άγκυρα δεν κινείται μόνο στο επίπεδο της ρητορικής, αλλά επιχειρεί να συγχρονίσει τη νομοθετική κατοχύρωση της «Γαλάζιας Πατρίδας» με την επιχειρησιακή παρουσία του στόλου, της αεροπορίας και των μηχανισμών έρευνας και διάσωσης στο Αιγαίο.

Νόμος και… πράξη

Η κρίσιμη λεπτομέρεια δεν είναι απλώς η χρονική αλληλουχία των κινήσεων. Είναι ότι οι ασκήσεις, οι NAVTEX και οι στρατιωτικές δραστηριότητες μοιάζουν να κινούνται μέσα στη λογική τού υπό διαμόρφωση νομοθετικού πλαισίου.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν επιχειρεί μόνο να δηλώσει τι θεωρεί δικό της. Επιχειρεί να το εμφανίσει ως θεσμικά κατοχυρωμένο, επιχειρησιακά υποστηριζόμενο και διαρκώς εφαρμοζόμενο.

Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο της τρέχουσας περιόδου. Η Άγκυρα φαίνεται να απομακρύνεται από τη λογική των μεμονωμένων κρίσεων και να περνά σε μια πιο σύνθετη στρατηγική σταδιακής εγκατάστασης των θέσεών της στο πεδίο. Οι NAVTEX, οι ασκήσεις SAR, οι δεσμεύσεις περιοχών, οι αεροναυτικές δραστηριότητες, ακόμη και η εσωτερική νομοθέτηση, δεν λειτουργούν αποσπασματικά. Συνθέτουν ένα ενιαίο πλέγμα πολιτικής, στρατιωτικής και διοικητικής πίεσης.

Η Τουρκία μοιάζει να επιδιώκει κάτι βαθύτερο από μια απλή επίδειξη ισχύος. Επιχειρεί να δημιουργήσει μια νέα εικόνα «κανονικότητας» στο Αιγαίο.

Το βασικό χαρακτηριστικό της τουρκικής στρατηγικής είναι ότι δεν εξελίσσεται αποσπασματικά. Ο νόμος, η στρατιωτική άσκηση, η NAVTEX, η δημόσια ρητορική και η διπλωματική πίεση λειτουργούν ως τμήματα μιας ενιαίας αντίληψης κρατικής ισχύος. Αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί αμηχανία στην ελληνική πλευρά.

Το πραγματικό πρόβλημα για την Ελλάδα δεν είναι μόνο οι ίδιες οι ασκήσεις ή οι NAVTEX. Είναι ότι η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο υπόβαθρο πάνω στο οποίο θα στηρίζονται στο μέλλον οι διεκδικήσεις της.

Η Άγκυρα προχωρά μεθοδικά βήμα – βήμα: Πρώτα διατυπώνεται η θεωρία. Στη συνέχεια τη μετατρέπει σε επίσημη κρατική αφήγηση. Μετά ακολουθεί η επιχειρησιακή εφαρμογή της μέσα από ασκήσεις, χάρτες, NAVTEX και παρουσία στο πεδίο. Και τελικά η θεωρία γίνεται πράξη με την ενσωμάτωσή της στην εσωτερική νομοθεσία.

Κάπως έτσι οικοδομούνται οι νέες «κανονικότητες» στις διεθνείς σχέσεις. Όχι απαραίτητα μέσα από μια θερμή κρίση ή μια ανοιχτή σύγκρουση, αλλά μέσα από αργές, επαναλαμβανόμενες και σταθερές κινήσεις που παράγουν τελικά νέο συσχετισμό πραγματικότητας. Και αυτό ακριβώς φαίνεται να επιχειρεί σήμερα η Άγκυρα στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Η ελληνική ομφαλοσκόπηση

Το πρόβλημα (για την Αθήνα) είναι ότι απέναντι σε αυτή τη μεθοδική στρατηγική η ελληνική πολιτική τάξη δείχνει να στερείται αντίστοιχου βάθους σχεδιασμού. Δεν υπάρχει ορατή μακροπρόθεσμη στρατηγική απάντηση, ούτε μια δημόσια συζήτηση για το πώς αντιμετωπίζεται μια χώρα που επιχειρεί να μετατρέψει τις αμφισβητήσεις της σε εσωτερικό κρατικό δίκαιο και σε διαρκή επιχειρησιακή πρακτική.

Αντιθέτως, το ελληνικό πολιτικό σύστημα μοιάζει συχνά εγκλωβισμένο σε μια διαρκή εσωτερική αντιπαράθεση χαμηλού ορίζοντα, την ώρα που απέναντι διαμορφώνεται σταδιακά ένα νέο θεσμικό και στρατηγικό περιβάλλον.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο της περιόδου: ότι η Τουρκία δεν δείχνει πλέον να επιδιώκει μόνο στιγμές έντασης ή επεισόδια πίεσης, αλλά τη σταδιακή εγκατάσταση ενός νέου πλαισίου διεκδικήσεων που θα εμφανίζεται ως μόνιμο, θεσμοθετημένο και επιχειρησιακά υποστηριζόμενο.

Το status στο Αιγαίο, άλλωστε, δεν αλλάζει μόνο μέσα από κρίσεις. Αλλάζει και μέσα από τη σταδιακή εγκατάσταση νέων αντιλήψεων, νέων πρακτικών και νέων τετελεσμένων.

Πηγή: topontiki.gr

[iEpikaira: This article from 2024 explains certain things regarding Cyprus’s involvement in the Middle East Crisis...]

AUG 9, 2024

Tel Aviv is anticipating harsh retaliations from Iran and Hezbollah for its recent assassinations in Tehran and Beirut

Washington has enlisted the island nation of Cyprus in its efforts to protect Israel from potential retaliations by Iran and Hezbollah to the recent Israeli attacks on Tehran and Beirut, Lebanese daily Al-Akhbar reported on 9 August.

A US military delegation visited Cyprus this week and held urgent meetings with Cypriot defense and intelligence officials.

“The delegation was accompanied by a logistical, military and security force carrying with it a large amount of equipment, weapons and modern air defense systems, in addition to helicopters,” Al-Akhbar wrote.

Cypriot officials said they had never seen such quantities of weapons before, the report went on to say.

According to the report, the US informed Cyprus that this equipment was “related to tensions in the region” and that the island would serve as “one of the interception platforms against expected attacks from Iran, Yemen and Hezbollah.”

It adds that the UK has reinforced its bases in Cyprus, and has sent experts and air defense equipment to the country.

The UK has two large military bases in Cyprus, which are British sovereign territory and make up 2.5 percent of the island's area.

Germany has also reportedly expressed an intention to deploy naval forces to Cyprus and to assist in evacuations in case of a large-scale war.

“What further confused Cypriot authorities was the US request for joint military drills with American forces on the island’s land and seas … drills do not happen suddenly, but rather require a program that is prepared at least a year in advance, not 48 hours in advance,” Al-Akhbar said.

“Cypriot officials have been keen to communicate with … the axis of resistance, especially Hezbollah, to convey the message that what is happening ‘is happening against their will, and that they do not want to involve their country in any war.’ They expressed their fear that the island could become an arena for a confrontation with Iran, Hezbollah, and even Ansarallah.”

Yemen’s army and Ansarallah resistance movement is also preparing a response to the Israeli attack on Hodeidah port last month.

The Al-Akhbar report states that these messages are unlikely to change anything in the event of a wide-scale war, given that Cypriot authorities are also coordinating directly with Tel Aviv.

“Opening Cypriot airports and bases to the Israeli enemy to target Lebanon would mean that the Cypriot government is part of the war, and the resistance will deal with it as part of the war,” Hezbollah leader Hassan Nasrallah said in a speech in June, warning Cyprus against taking part in an expanded Israeli war on Lebanon.

Cyprus and Israel have stepped up military cooperation in recent years as part of a joint declaration signed in 2017 and have also carried out several joint military and naval exercises. In 2022, the two states carried out joint military exercises on the island nation’s territory. Cyprus denied Tel Aviv’s declaration at the time that the exercises were meant to simulate war inside Lebanon.

Hebrew newspaper Israel Hayom reported on 11 March this year that Israel is seeking to establish a port in the Cypriot city of Larnaca in case the port of Haifa is closed in a war with Hezbollah.

According to the Al-Akhbar report, Greece and Jordan are also deeply involved in Washington’s defensive plans for Israel.

In April, Jordan played a significant role in intercepting Iranian missiles and drones which targeted Israel in response to its destruction of the Iranian consulate in Damascus and the killing of several of its officials that month.

Israel killed Hamas chief Ismail Haniyeh in Tehran on 31 July, as he was visiting Iran as a diplomatic guest while attending the inauguration of the country’s new president. A day earlier, Israel killed a top Hezbollah commander in the Lebanese capital, targeting him in a residential building while killing several civilians, including children, in the process.

Hezbollah and Iran have both vowed severe retaliations to the illegal attacks.

Source: https://thecradle.co/articles-id/26347

Την ώρα που ο κ. Τραμπ φαίνεται ότι «σορτάρει στο χρηματιστήριο» με την κρίση στη Μέση Ανατολή , στο Αιγαίο χωρίς να μας το έχει πει ,όλα δείχνουν ότι πολλά έχουν ήδη αλλάξει, εις βάρος μας!

Ο Αντιστράτηγος ε.α και γεωπολιτικός αναλυτής Κωνσταντίνος Λουκόπουλος κάνει μία ολοκληρωμένη ανάλυση , ξεκινώντας από το Ιράν και το «Επικό Φιάσκο Τραμπ», όπως λέει και συνεχίζει λέγοντας μεγάλες αλήθειες για όσα έχουν γίνει, γίνονται στο Αιγαίο αλλά και για όσα έρχονται με μεγάλη ταχύτητα.

Σε τι επίπεδο βρίσκεται η ελληνική αποτροπή;

Τι έχει συζητήσει με την Τουρκία η ελληνική κυβέρνηση;

Ακόμη χειρότερα: έχει συμφωνήσει κάτι και δεν μας έχει ενημερώσει;

Ο κ. Λουκόπουλος μιλά για τον «εξοπλιστικό πατριωτισμό» της κυβέρνησης, μέσω του οποίου καθησυχάζει την κοινή γνώμη. Την ίδια στιγμή αποκρύπτει με κάθε τρόπο όσα συμβαίνουν με το προσωπικό και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίες φυλλορροούν από τις παραιτήσεις.

Σχολιάζει την υποχωρητική -μέχρι ραγιαδισμού- εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, όχι μόνο στα ελληνοτουρκικά αλλά και όλα τα μέτωπα που μας αφορούν. Τελευταίο δείγμα της ανυπαρξίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής η υπόθεση με το ουκρανικό drone, για το οποίο το Κίεβο απαξίωσε να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση και να ζητήσει συγγνώμη.

«Έρχονται δύσκολες μέρες» , προβλέπει ο κ. Λουκόπουλος αναφερόμενος στα μεγάλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα στο Αιγαίο.

Πηγή: militaire.gr

Φανούλα Αργυρού

«Η κυπριακή ομοσπονδία θα είναι αληθινό συνταγματικό τέρας».

ΟYalçın Küçük.

«Στόχος της εισβολής ήταν η δημιουργία μιας ομοσπονδίας στην Κύπρο. Η επιχείρηση ήταν επιτυχής, όμως η δημιουργία της ομοσπονδίας στο τραπέζι ακόμα δεν έγινε κατορθωτή. Ο στόχος αυτός παραμένει απραγματοποίητος».

(Δήλωση του Τούρκου Στρατηγού Kenan Evren και πρώην Πρωθυπουργού της Τουρκίας σε τουρκική καθημερινή εφημερίδα - «Σημερινή», 12 Φεβρουαρίου 1990).

Πριν από λίγα χρόνια, η φοιτητική οργάνωση ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης (Παγκύπρια Ενιαία Οργάνωση Φοιτητών) εξέδωσε ένα φυλλάδιο με τον τίτλο «ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ: ΑΤΤΙΛΑΣ 3 – ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ», με ένα εύστοχο σχέδιο αρπαγής της Κύπρου. Στο φυλλάδιο, 4 σελίδων, περιλαμβάνονταν και δηλώσεις που έγιναν από διάφορες προσωπικότητες εναντίον της βρετανο-τουρκικής δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας, ο σχεδιασμός της οποίας μεταξύ Λονδίνου και Άγκυρας ξεκίνησε από το 1955…

Προλογίζοντας, οι φοιτητές μας έγραψαν: «Ο Κυπριακός Ελληνισμός, αναπόσπαστο κομμάτι της Μητροπολιτικής Ελλάδας, ζει σήμερα κάτω από τον εφιάλτη της ομοσπονδίας, λύση που καταστρατηγεί κάθε μορφή δικαίου στο μαρτυρικό νησί. Οι συνθήκες αυτές, σε συνδυασμό με τη σταθερή αντι-ομοσπονδιακή δράση της Οργάνωσής μας, είναι οι κύριοι παράγοντες που μας ώθησαν στην έκδοση του φυλλαδίου αυτού… Παραθέτουμε τις απόψεις πολιτικών, ακαδημαϊκών…».

Αναφορές

Θ. Στοφορόπουλος (πρέσβης επί τιμή): «Το σύστημα της ομοσπονδίας είναι όχι μόνο βαθύτατα άδικο, αλλά και άκρως δυσλειτουργικό. Αν ο πολιτειακός μηχανισμός που επέβαλαν οι Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου δικαίως αποκρίθηκε ‘‘συνταγματικό παράδοξο’’ από τους ξένους συνταγματολόγους, η Κυπριακή Ομοσπονδία θα είναι αληθινό συνταγματικό τέρας. »Τουρκοκρατία στο βόρειο ομόσπονδο κρατίδιο, αλλά και στα κεντρικά όργανα της ομοσπονδίας. Τουρκοκρατούμενες θα είναι, στον βαθμό που υπάρχουν, και η ‘‘μία αδιαίρετη κυριαρχία’’ και η ‘‘μία ιθαγένεια’’, ενώ όμηροι των Τούρκων θα είναι όσοι Έλληνες πρόσφυγες επιστρέψουν σε περιοχές του βόρειου κρατιδίου».

(Σημ. Φ.Α.: Βλέπε τι προνοεί για τις ξεχωριστές πλειοψηφίες η έκθεση του Γ.Γ. του ΟΗΕ, 3.4.1992, στις παραγράφους 11 και 20, στην οποία παραπέμπει το ψήφισμα του Σ.Α. 750/92. Σχετική η δήλωση του Τούρκου καθηγητή Yalçın Küçük (απεβίωσε πρόσφατα, στις 6.4.2026) - «Ελευθεροτυπία» Κύπρου,14.4.1992:

«Αν η διζωνική ομοσπονδία εφαρμοστεί όπως περιγράφεται από τον Γενικό Γραμματέα των Η.Ε. Boutros Ghali και ειδικά η παράγραφος 20, που αναφέρεται στην αναγκαστική και εγγυημένη καθαρή πλειοψηφία και ιδιοκτησία γης στην κάθε περιοχή, αυτό θα οδηγήσει σε απευθείας διχοτόμηση στην Κύπρο και εκτουρκισμό ενός μεγάλου κομματιού της χώρας. Πάντα ήμουν εναντίον της διχοτόμησης και επαναλαμβάνω τις πεποιθήσεις μου. Αν οι Ιδέες Γκάλι εφαρμοστούν, η Κύπρος θα διχοτομηθεί και θα εκτουρκιστεί»).

Νεοκλής Σαρρής (καθηγητής Παντείου – Τουρκολόγος): «Αν ο Ελληνοκύπριοι αποφασίσουν να κάνουν ομοσπονδία στην Κύπρο, θα πρέπει να διαλέξουν από τώρα δύο εποίκους από την Ανατολία για να τους συντηρούν. Η ομοσπονδία στην Κύπρο είναι σαν να βρίσκεις τη γυναίκα σου με τον εραστή της στο σπίτι σου και μετά τον χωρισμό την παίρνεις τηλέφωνο και την παρακαλείς να γυρίσει πίσω μαζί με τον εραστή και με όλα τα έξοδα πληρωμένα».

Λόρδος Ράντκλιφ (Σύμβουλος Υπουργείου Αποικιών): «Το να δώσει κανείς ίση πολιτική δύναμη (βλέπε ομοσπονδία) σε δύο κοινότητες που έχουν τόσο εμφανή αριθμητική ανισότητα, είναι σαν να αρνείται στην πλειοψηφία του λαού τη δύναμη να χρησιμοποιεί τη θέλησή της κατά τρόπο αποτελεσματικό».

(Σημ. Φ.Α.: Ο Λόρδος Ράντκλιφ δεν συμφωνούσε με όσα ζητούσε ο Δρ Νιχάτ Ερίμ (1956-1958), αλλά ακολούθησε τις οδηγίες που είχε από το Φόρεϊν Όφις - βιβλίο Φ.Α.«Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

Γιώργος Κοντογιώργης (Πρύτανης Παντείου ΑΣΠΕ): «Η ομοσπονδιακή, συνεπώς, επιδίωξη της Τουρκίας στην Κύπρο υπαγορεύεται από στρατηγικούς λόγους. Από την άποψη αυτή μπορεί να θεωρηθεί ότι μια σχετική ρύθμιση θα ενείχε ανάλογους σοβαρούς κινδύνους για την ελευθερία της ελληνοκυπριακής κοινωνικής ενότητος, που αποτελεί, όπως ξέρετε, και τη συντριπτική πλειοψηφία. Θ’ αποτελεί επίσης και ένα είδος κατ’ αναλογίαν περιορισμού της εθνικής ελευθερίας του ελληνοκυπριακού πληθυσμού».

(Σημ. Φ.Α.: Βλέπε έκθεση Δρος Νιχάτ Ερίμ, Νοέμβριος 1956, για «Επανάκτηση της Κύπρου», σε ελληνική μετάφραση στα βιβλία Κώστα Ν. Χατζηκωστή «Έξι Προεδρικά Πορτραίτα» και «Επτά Προεδρικά Πορτραίτα»).

Γκάλο Πλάζα (Μεσολαβητής για το Κυπριακό): Στην έκθεσή του στον Γ.Γ. του ΟΗΕ: «Οι αρνητικές επιπτώσεις ενός ομοσπονδιακού συστήματος σε περίπτωση εφαρμογής του στην Κύπρο μάς οδηγούν στον αποκλεισμό του συστήματος αυτού, ως σωστής ή βιώσιμης λύσης».

[Σημ. Φ.Α.: Στους Τούρκους δεν άρεσαν οι θέσεις Πλάζα (1965) και ζήτησαν και κατάφεραν την αντικατάστασή του!].

Γ. Σιεκέρσαββας («Αδούλωτη Κερύνεια»): «Όταν διακηρύσσουμε επιστροφή, αυτή δεν συμβιβάζεται με την ομοσπονδία. Είμαι πρόσφυγας και πρακτικά αυτό ήθελα να θέσω».

Στέλιος Παπαθεμελής («Εθνική Στρατηγική»): «Η λύση του κυπριακού ζητήματος επιβάλλεται να είναι βιώσιμη. Βιωσιμότητα σημαίνει λειτουργήσιμες θεσμικο-πολιτικές διευθετήσεις, σημαίνει δημοκρατία και δημοκρατία σ’ ένα μη ρατσιστικό κράτος, σημαίνει ότι η μειοψηφία δεν θα καταδυναστεύει την πλειοψηφία. Η ομοσπονδία καταστρατηγεί τις πιο πάνω αρχές και είναι καταδικασμένη ν’ αποτύχει…»

Φρέντυ Γερμανός (συγγραφέας): «Η ομοσπονδία στην Κύπρο είναι σαν μια εκκλησία, στην οποία στο κυρίως μέρος λειτουργεί ένας ορθόδοξος ιερέας και στο ιερό ο Χότζας».

Θεόφιλος Γεωργιάδης (φονευθείς από την ΜΙΤ, το 1994): «Η λύση της ομοσπονδίας θα αποκαλύψει το πραγματικό πρόσωπο της ρατσιστικής επιβολής σε βάρος του Ελληνισμού της Κύπρου, από μέρους των ξένων και ντόπιων ανθελλήνων…».

Στέφανος Κωνσταντινίδης (καθηγητής Πανεπιστημίου του Κεμπέκ): «Όλες οι προτάσεις, που έχουν γίνει κατά καιρούς για ομοσπονδία, στην πράξη είναι αναγνώριση των τετελεσμένων».

Επίλογος

«…Η εθνική μας συνείδηση ασφυκτιά εγκλωβισμένη στον κλοιό των πανταχόθεν πιέσεων και των εσωτερικών ενδοτικών τάσεων. Παρουσιάζεται λοιπόν επιτακτική η ανάγκη για εθνική αφύπνιση και συστράτευση με στόχο τον απεγκλωβισμό από λύσεις εκτρώματα, που με μαθηματική ακρίβεια θα μας οδηγήσουν σε οριστική και αμετάκλητη αποκοπή από τον ελληνικό κορμό και την τουρκοποίηση του νησιού μας».

«20 Ιουλίου 1974: Οι Τούρκοι πάτησαν το ελληνικό χώμα της Κύπρου. Μας άρπαξαν πόλεις και χωριά, σχολεία κι εκκλησίες. Δολοφόνησαν, βίασαν, έκλεψαν και πάνω απ’ όλα κουρέλιασαν την ανθρώπινη αξιοπρέπειά μας – Με την αποδοχή της διζωνικής ομοσπονδίας νομιμοποιούμε την κατοχή».

Και παραμένουν ατιμώρητοι…

Και να θυμάστε, οι ίδιοι οι Βρετανοί επιβεβαίωσαν: «Με την ομοσπονδία οι Τούρκοι εννοούν διχοτόμηση», 17.5.2026, στη «Σημερινή».

«Οι μεν Τούρκοι να ερμηνεύουν ως ομοσπονδία, οι δε Έλληνες ως ενωμένο κράτος»

Φόρεϊν Όφις: Ομοσπονδία = Διχοτόμηση

Γνήσια ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ δίχως διγλωσσίες και ψευδαισθήσεις, η μόνη δίκαιη και βιώσιμη λύση…

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com

* Βαγγέλης Βιτζηλαίος, Συντονιστής Κύκλου Διεθνών & Ευρωπαϊκών Αναλύσεων Ινστιτούτου ΕΝΑ, Υποψήφιος Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Πειραιώς – H ανάλυση περιλαμβάνεται στο 33ο Δελτίο Διεθνών & Ευρωπαϊκών Εξελίξεων του Ινστιτούτου ΕΝΑ

Θα είναι η τεχνητή νοημοσύνη ο καταλυτικός παράγοντας που θα διαμορφώσει την παγκόσμια τάξη στον 21ο αιώνα; Η απάντηση στο κρίσιμο αυτό ερώτημα αποκτά στη διεθνή συζήτηση ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε ένα ρευστό σκηνικό εντεινόμενων ανταγωνισμών και φυσικά ενεργών πολεμικών μετώπων (Ιράν, Ουκρανία, μεταξύ περίπου 130 συγκρούσεων συνολικά αυτή τη στιγμή στον πλανήτη, σύμφωνα με τη Διεθνή Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού). Αναμφίβολα, η τεχνολογία δεν θα μπορούσε να μη βρίσκεται στο επίκεντρο των διεθνών ανταγωνισμών, αφού, εδώ και αιώνες, αποτελεί καθοριστικό παράγοντα απόκτησης πλεονεκτήματος, είτε στο πεδίο της μάχης είτε γενικότερα στους τομείς της άμυνας και της ασφάλειας.

Η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης σήμερα έχει τις προοπτικές να αποτελέσει το κλειδί γεωπολιτικής και γεωοικονομικής επιρροής και κυριαρχίας των υπερδυνάμεων του πλανήτη, αλλά και να αναδειχθεί σε μετασχηματιστική δύναμη για τις διεθνείς σχέσεις, όπως βέβαια και σε παράγοντα όξυνσης των περιφερειακών οικονομικών ανισοτήτων.

Αμερική και Κίνα: Κυρίαρχες, με πολύ διαφορετικά μοντέλα

Σε ό,τι αφορά στις υπερδυνάμεις, Ηνωμένες Πολιτείες και Κίνα κυριαρχούν στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης, αν και ακολουθούν πολύ διαφορετικά μονοπάτια. Σύμφωνα με ανάλυση της JP Morgan, το Πεκίνο είναι αυτό που επιδιώκει την κρατικά καθοδηγούμενη αυτονομία και τις εξαγωγές ανοιχτού κώδικα χαμηλού κόστους, ενώ η Ουάσιγκτον ποντάρει στην καινοτομία του ιδιωτικού τομέα, στην ανάπτυξη υποδομών και στην ενοποίηση στον τομέα της άμυνας. Πρόκειται για ένα βασικό γεωπολιτικό ρήγμα, όπως επισημαίνεται χαρακτηριστικά, καθώς ΗΠΑ και Κίνα ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωπες με τη διασταύρωση των δρόμων που έχουν επιλέξει και αναπόφευκτα θα πρέπει να επιλέξουν ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσουν.

Τα αριθμητικά δεδομένα του AI Index Report 2026 που δημοσίευσε πρόσφατα το Stanford Institute for Human-Centered AI για ΗΠΑ και Κίνα, αποτυπώνουν την κυριαρχία των δύο χωρών στο πεδίο της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και τον σκληρό ανταγωνισμό τους, που παίρνει τον χαρακτήρα «κούρσας» και ενός «ψηφιακού Ψυχρού Πολέμου». Οι ιδιωτικές επενδύσεις στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης στις ΗΠΑ ανήλθαν το 2025 στα 285,9 δισεκατομμύρια δολάρια, υπερβαίνοντας κατά 23 φορές τα 12,4 δισεκατομμύρια δολάρια που επενδύθηκαν στην Κίνα (τα στοιχεία αφορούν ιδιωτικές επενδύσεις, χωρίς να υπολογίζονται οι συνολικές δαπάνες των κρατικών ταμείων της ασιατικής χώρας). Οι ΗΠΑ ηγήθηκαν, επίσης, της επιχειρηματικής δραστηριότητας με 1.953 νεοσύστατες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης το 2025, δέκα φορές περισσότερες από την αμέσως επόμενη χώρα.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες λειτουργούν 5.427 κέντρα δεδομένων, αριθμός πάνω από δέκα φορές μεγαλύτερος από αυτόν οποιασδήποτε άλλης χώρας, υποδομές οι οποίες καταναλώνουν περισσότερη ενέργεια από οποιαδήποτε άλλη περιοχή του πλανήτη. Είναι ενδεικτικό ότι, μέχρι πρότινος, μία και μόνο εταιρεία, η TSMC, κατασκεύαζε σχεδόν όλους τους κορυφαίους επεξεργαστές τεχνητής νοημοσύνης, με αποτέλεσμα η παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού υλικού ΑΙ να εξαρτάται από ένα μόνο εργοστάσιο παραγωγής στην Ταϊβάν (μόλις το 2025 άρχισε να λειτουργεί μια νέα μονάδα της εταιρείας στις ΗΠΑ).

Η Κίνα, την ίδια ώρα, κατέχει την παγκόσμια πρωτιά στον αριθμό των δημοσιεύσεων, των αναφορών και των χορηγηθέντων διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας, ενώ οι ΗΠΑ διατηρούν την πρωτιά στα διπλώματα ευρεσιτεχνίας με τη μεγαλύτερη επίδραση, παράγοντας 59 αξιοσημείωτα μοντέλα το 2025 έναντι 35 της Κίνας. Η Νότια Κορέα κατέχει την πρώτη θέση στα διπλώματα ευρεσιτεχνίας τεχνητής νοημοσύνης ανά κάτοικο, ενώ το μερίδιο της Κίνας στις 100 πιο αναφερόμενες εργασίες τεχνητής νοημοσύνης αυξήθηκε από 33 το 2021 σε 41 το 2024.

Η τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο πολέμου

Μία άλλη πτυχή του ανταγωνισμού αποτελεί η εντεινόμενη κούρσα εξοπλισμών, η οποία αφορά όπλα και αμυντικά συστήματα που χρησιμοποιούν τεχνητή νοημοσύνη. Η χρήση της ΤΝ εξάλλου αποτελεί πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της πολεμικής πρακτικής. Πρόσφατη έκθεση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ τόνιζε ότι η τεχνητή νοημοσύνη ήδη χρησιμοποιείται ευρέως σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Ανάλυση στόχων, αναγνώριση ατόμων, αυτόνομη πλοήγηση, αμυντικά συστήματα, χρήση ρομπότ για διάφορες δραστηριότητες είναι μόνο μερικές από τις εφαρμογές της ΤΝ. Ο πόλεμος στο Ιράν, αν και δεν είναι ο πρώτος στον οποίο αξιοποιήθηκαν εφαρμογές ΑΙ, εμπέδωσε τη χρήση της παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης (generative AI) ως όπλο πολέμου, καθώς ήταν η μεγαλύτερη απ’ ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη σύγκρουση.

Η ΤΝ φαίνεται να μεταμορφώνει τον τομέα της άμυνας και της αποτροπής. Οι ένοπλες δυνάμεις που θα ενσωματώσουν ταχύτερα την τεχνητή νοημοσύνη νομοτελειακά θα αποκτήσουν αποφασιστικά πλεονεκτήματα στο πεδίο της μάχης. Ασφαλώς, η ολοένα και μεγαλύτερη διείσδυση τεχνολογιών τεχνητής νοημοσύνης στις πολεμικές συγκρούσεις εγείρει αναπόφευκτα ηθικά διλήμματα σε σχέση με τους στόχους των επιθέσεων, ενώ ενέχει τον κίνδυνο ανεξέλεγκτης χρήσης φονικών όπλων.

Κατακερματισμός, εφοδιαστικές αλυσίδες και εργαλειοποίηση δεδομένων

Ο πόλεμος στο Ιράν όμως, πέρα από τη χρήση εφαρμογών ΤΝ στο πολεμικό πεδίο, έδειξε πως ο κατακερματισμός και οι αναταράξεις στις εφοδιαστικές αλυσίδες μπορούν να έχουν επιπτώσεις στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης.

Η ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, που προκαλεί βραχυκύκλωμα στις διεθνείς μεταφορές, αποτελούν σημαντικούς παράγοντες διακινδύνευσης για τη συνέχιση επενδύσεων στην τεχνητή νοημοσύνη. Οι γεωπολιτικές εντάσεις θέτουν εμπόδια στον ομαλό εξοπλισμό των κέντρων δεδομένων, καθώς οι εφοδιαστικές αλυσίδες για κρίσιμα εξαρτήματα –από προηγμένα τσιπ έως καλώδια οπτικών ινών– βρίσκονται στη δίνη εμπορικών διαμαχών. Οι παραπάνω εξελίξεις επηρεάζουν άμεσα τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας, αφού οι επενδύσεις στην ΤΝ αποτέλεσαν τον επιταχυντή της παγκόσμιας ανάπτυξης και ένα αντίβαρο στις συνέπειες του κατακερματισμού που εντείνουν η δασμολογική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ και τα αντίποινα σε αυτή.

Συνεπώς, σε μία συγκυρία γεωοικονομικού κατακερματισμού και κλυδωνισμών στις εφοδιαστικές αλυσίδες, η ενέργεια και το hardware αποτελούν πλέον κρίσιμους παράγοντες υπεροχής. Οι ημιαγωγοί, τα κρίσιμα ορυκτά και η ικανότητα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας καθορίζουν ποιος μπορεί να αναπτύξει και να εξελίξει την τεχνητή νοημοσύνη και ποιος κινδυνεύει να μείνει πίσω.

Την ίδια ώρα, η πολιτικοποίηση των δεδομένων αποτελεί μέρος του ανταγωνισμού αυτού. Καθώς τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης γίνονται όλο και πιο ισχυρά, η κατοχή των δεδομένων στα οποία βασίζονται έχει μετατραπεί σε στρατηγικό πλεονέκτημα. Οι διασυνοριακές ροές δεδομένων τελούν πλέον υπό αυστηρότερη εποπτεία ή και άμεσους περιορισμούς στο όνομα (ή με το πρόσχημα) της «ψηφιακής κυριαρχίας». Κυβερνήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση έως την Κίνα εφαρμόζουν νόμους για να διατηρήσουν τα ευαίσθητα δεδομένα εντός των συνόρων (και του ελέγχου) τους, υπό το φόβο ότι η επεξεργασία δεδομένων στο εξωτερικό θα μπορούσε να τις εκθέσει σε παρακολούθηση ή σε ξένη επιρροή, άρα και σε μια μειωμένη εθνική ασφάλεια.

Ο κίνδυνος να ανοίξει το χάσμα

Η ανάπτυξη της τεχνολογίας και των υποδομών ΤΝ μπορεί να εντείνει τις παγκόσμιες και περιφερειακές ανισότητες, προς όφελος των ήδη ισχυρών.

H Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Εμπόριο και την Ανάπτυξη (UNCTAD) προειδοποίησε ότι η «έκρηξη» των επενδύσεων στην τεχνητή νοημοσύνη απειλεί να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο το χάσμα στην παγκόσμια ανάπτυξη, αφήνοντας τις αναπτυσσόμενες οικονομίες ακόμη πιο πίσω σε σχέση με τις αναπτυγμένες. Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι οι επενδύσεις στον τομέα συγκεντρώνονται όλο και περισσότερο σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές: Περίπου το 75% των άμεσων ξένων επενδύσεων στις αναπτυσσόμενες οικονομίες κατευθύνεται πλέον σε δέκα μόνο χώρες (συμπεριλαμβανομένων μεγάλων οικονομιών όπως η Κίνα, η Βραζιλία, το Μεξικό, η Ινδονησία και η Ινδία), με αποτέλεσμα οι περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες —και σχεδόν όλες οι λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες— να δυσκολεύονται να προσελκύσουν κεφάλαια. Οι άμεσες ξένες επενδύσεις παραμένουν βασική πηγή χρηματοδότησης, θέσεων εργασίας, μεταφοράς τεχνολογίας και ενσωμάτωσης στις παγκόσμιες αλυσίδες αξίας. Όταν οι επενδύσεις επιβραδύνονται, συγκεντρώνονται ή μετατοπίζονται αλλού, χάνονται ευκαιρίες ανάπτυξης. Ακόμη, επισημαίνεται ότι οι γεωπολιτικές εντάσεις, ο στρατηγικός ανταγωνισμός και η αναδιάρθρωση των εφοδιαστικών αλυσίδων αναδιαμορφώνουν τον παγκόσμιο επενδυτικό χάρτη. Οι επιχειρήσεις κατευθύνουν όλο και περισσότερο τα κεφάλαιά τους προς αγορές που ευθυγραμμίζονται γεωπολιτικά και είναι περιφερειακά ενοποιημένες, ενώ οι κυβερνήσεις βασίζονται περισσότερο σε βιομηχανικές πολιτικές και μηχανισμούς ελέγχου για τη διαχείριση του κινδύνου. Έτσι, για τις χώρες που είναι καλά ενσωματωμένες στα περιφερειακά δίκτυα, αυτές οι αλλαγές ενδέχεται να προσφέρουν νέες ευκαιρίες, αντίθετα, για άλλες, αυξάνεται ο κίνδυνος να μείνουν ακόμη πιο πίσω.

Όλα τα παραπάνω αποτελούν ισχυρές ενδείξεις ότι η κατοχή τόσο τεχνολογίας όσο και υποδομών τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να αποτελέσει πηγή γεωπολιτικού πλεονεκτήματος. Η ΤΝ μπορεί να βελτιώσει πολλαπλώς την ανθρώπινη δραστηριότητα, όμως σε επίπεδο διεθνών σχέσεων, άμυνας και ασφάλειας, καθώς και οικονομίας, μπορεί να αποτελέσει προωθητή όξυνσης ανταγωνισμών και ανισοτήτων. Τα ηθικά ζητήματα υπάρχουν, είναι ξεκάθαρα. Συνεπώς, η ρύθμιση και οι –συλλογικές– θεσμικές λύσεις επείγουν.

Πηγή: militaire.gr

Τι άλλαξε στην Εκκλησία τής Καινής Διαθήκης με την Πεντηκοστή;

Τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Ο Χριστός, μετά την Ανάληψή Του στους ουρανούς, σύμφωνα με την βεβαίωσή Του, έστειλε, την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάστασή Του και την δεκάτη από την Ανάληψή Του, το Άγιον Πνεύμα, το οποίο εκπορεύεται από τον Πατέρα.

Ο Ίδιος ο Χριστός είχε προαναγγείλει στους Μαθητές την Αποστολή του Αγίου Πνεύματος: «Και εγώ ερωτήσω τον πατέρα και άλλον παράκλητον δώσει υμίν, ίνα μένη μεθ' υμών εις τον αιώνα, το Πνεύμα της αληθείας, ό ο κόσμος ου δύναται λαβείν, ότι ου θεωρεί αυτό ουδέ γινώσκει αυτό· υμείς δε γινώσκετε αυτό, ότι παρ' υμίν μένει και εν υμίν έσται» (Ιω. ιδ', 16-17). Και αμέσως μετά είπε: «ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον ό πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα ά είπαν υμίν» (Ιωάννης ιδ', 26). Και μετά είπε: «συμφέρει υμίν ίνα εγώ απέλθω. Εάν γαρ εγώ μη απέλθω, ο παράκλητος ουκ ελεύσεται προς υμάς· αν δε πορευθώ, πέμψω αυτόν προς υμάς» (Ιωάννης ις', 7).

Η έλευση του Αγίου Πνεύματος στους Μαθητές έγινε την ημέρα της Πεντηκοστής (Πράξεις β΄, 1-13). Σημαντική θέση στην ζωή των Αποστόλων είχε η Πεντηκοστή. Αφού είχαν προηγουμένως περάσει από την κάθαρση της καρδιάς και τον φωτισμό -πράγμα που υπήρχε και στην Παλαιά Διαθήκη, στους Προφήτες και δικαίους- έπειτα είδαν τον Αναστάντα Χριστό και την ημέρα της Πεντηκοστής έγιναν μέλη του αναστημένου Σώματος του Χριστού. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί έπρεπε κάθε Απόστολος να έχει μέσα του τον αναστάντα Χριστό.

Κατά την Πεντηκοστή, το Άγιον Πνεύμα κατέστησε τους Μαθητές μέλη του θεανθρωπίνου Σώματος του Χριστού· έτσι, ενώ στην Μεταμόρφωση το Φως ενεργούσε στους τρεις Μαθητές έσωθεν, δια της Θεώσεως, αλλά το Σώμα του Χριστού ήταν έξω από αυτούς, στην Πεντηκοστή οι Μαθητές ενώνονται με τον Χριστό, γίνονται μέλη του θεανθρωπίνου Σώματος και ως μέλη του Σώματος του Χριστού μετέχουν του ακτίστου Φωτός. Αυτή η διαφορά υπάρχει και μεταξύ Παλαιάς Διαθήκης και Πεντηκοστής.

«Όσοι προ της αναλήψεως είδαν την δόξα του Χριστού, την είδαν διπλώς. Από το ένα μέρος σκεπάσθηκαν από την νεφέλη, διότι "εν τω φωτί σου οψόμεθα φως" (Ψαλμοί λε΄ 10), σκεπάσθηκαν από την φωτεινή νεφέλη και, ευρεθέντες μέσα στο Φως το άκτιστο, βλέπουν άκτιστο Φως, αλλ' επίσης και η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι πηγή του Φωτός, όπως είναι η Μεταμόρφωση.

Η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι πηγή του Φωτός, το οποίο όμως Φως είδαν οι Απόστολοι, εφ' όσον ευρίσκονται μέσα στο Φως, ως Θεούμενοι. Δηλαδή, "εν τω φωτί σου οψόμεθα φως". Αφού βρίσκονται μέσα στο Φως, (αυτό) μαρτυρεί ότι σκεπάσθηκαν από την φωτεινή νεφέλη και είδαν και την ανθρώπινη φύση του Χριστού, ως πηγή Φωτός. Έσωθεν έλαμπε το Φως, αλλ' εκ του σώματος, όμως, έξωθεν. Έσωθεν έλαμπε το Φως, αλλά το Σώμα του Χριστού ήταν έξωθεν, που εξέπεμπε Φως, το ίδιο Φως. Με την Πεντηκοστή, όμως, το Φως εκπέμπει η ανθρώπινη φύση του Χριστού "έσωθεν πλέον". Οπότε, δεν υπάρχει εμπειρία του Φωτός έξωθεν, χωρίς να υπάρχει και εμπειρία του Χριστού έσωθεν. Το ένα είναι αλληλένδετο πλέον με το άλλο. Δηλαδή είναι πλέον το ίδιο με το άλλο».

«Γιατί ήταν ανάγκη να γίνει η Ανάληψη και να κατέβη το Πνεύμα το Άγιον δηλαδή, για ποιο σκοπό; Γιατί λέμε ότι η Εκκλησία ιδρύθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής; Η Εκκλησία δεν ιδρύθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής[*]. Η Εκκλησία υπήρχε αλλά, γίνεται μία διαμόρφωση της Εκκλησίας εδώ, δηλαδή ιδρύεται Εκκλησία, υπό την έννοια ότι ιδρύεται Εκκλησία ως Σώμα Χριστού πλέον».

Αυτό το σημείο είναι σημαντικό, γιατί δείχνει ότι η Πεντηκοστή είναι η γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας ως Σώματος του Χριστού και ακόμη, όσοι ενώνονται με το Σώμα του Χριστού, υπερβαίνουν τον θάνατο.

«Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει και καταλλαγή, και φίλος του Θεού και θέωση. Τα πάντα υπάρχουν στην Παλαιά Διαθήκη, με την διαφορά ότι δεν υπάρχει Πεντηκοστή. Διότι υπάρχει Εκκλησία στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά υπό το κράτος του θανάτου.

Πεντηκοστή τι είναι; Η αποκάλυψη πάσης της αληθείας. Τότε η Εκκλησία γίνεται το Σώμα του Χριστού, γι' αυτό και γιορτάζουμε το γενέθλιο της Εκκλησίας, της αναστημένης εν Χριστώ, την ημέρα της Πεντηκοστής».

«Την ημέρα της Πεντηκοστής έρχεται ο Χριστός εν Αγίω Πνεύματι. Όπως οι ενέργειες του Θεού είναι παρούσες στον κόσμο, και εκείνος που έχει κοινωνία της ενέργειας του Θεού καταλαβαίνει ότι ο Θεός μέσα στις ενέργειές Του μερίζεται αμερίστως και πολλαπλασιάζεται απολλαπλασιάστως, δηλαδή, έτσι ο καθένας που έχει κοινωνία με τον Θεό, δεν έχει ένα κομμάτι του Θεού. Ο Θεός όλος είναι παρών σε κάθε άνθρωπο και είναι πανταχού παρών σ’ όλον τον κόσμο.

Και με την Πεντηκοστή η ανθρώπινη φύση του Χριστού, πλέον, επανέρχεται στην Εκκλησία και είναι ημέρα της ιδρύσεως της Εκκλησίας, διότι η ανθρώπινη φύση του Χριστού τώρα μερίζεται αμερίστως και ολόκληρος ο Χριστός, με την ανθρώπινή Του φύση, βρίσκεται σε κάθε πιστό.

Και αυτή είναι η Εκκλησία, που ο κάθε πιστός είναι ναός, όχι μόνο ναός του Αγίου Πνεύματος, αλλά και Σώμα Χριστού, έχοντας μέσα του ολόκληρο τον Χριστό δηλαδή. Και είναι ο καινούριος τρόπος παρουσίας της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού μέσα στον κόσμο. Γι' αυτό και θεωρείται και η ημέρα ιδρύσεως της Εκκλησίας η Πεντηκοστή. Σε αυτή την εμπειρία της Πεντηκοστής μετέχουν όλοι όσοι φθάνουν στην θέωση. Και έχουμε παραδείγματα στην ίδια την Αγία Γραφή, όλοι όσοι είδαν τον Χριστό μετά την Ανάσταση και αυτοί που είδαν τον Χριστό μετά την Πεντηκοστή, μέχρι σήμερα».

Η Πεντηκοστή λέγεται «τελευταία εορτή», γιατί είναι η τελευταία φάση της ενανθρωπήσεως του Χριστού. Τώρα γίνεται μεγάλη αλλαγή, γιατί ο θεούμενος ενώνεται εν Αγίω Πνεύματι με τον Θεάνθρωπο Χριστό.

«Η τελευταία φάση, η αποτελεσματική, ήταν η Πεντηκοστή. Εκεί έγινε η μεγάλη αλλαγή. Διότι, ενώ κατοικούσε το Πνεύμα στους Προφήτες, διότι είχαν Πνεύμα Θεού οι Προφήτες και νοερά ευχή και θέωση κλπ., από την Πεντηκοστή και εντεύθεν αυτή η κατοίκηση του Αγίου Πνεύματος μέσα στον θεόπνευστο γίνεται και με την ανθρώπινη φύση του Χριστού. Γι' αυτό είναι Σώμα Χριστού τώρα η Εκκλησία. Δηλαδή έγινε η Εκκλησία την ημέρα της Πεντηκοστής Σώμα Χριστού. Και ο Χριστός, ως άνθρωπος, κατοικεί μέσα στον άνθρωπο πλέον.

Αυτή είναι η μόνιμη μέθεξη, πλέον, στην δόξα του Θεού. Διότι έχουμε τώρα μόνιμη θέωση και όχι μια προσωρινή θέωση, όπως είχαν οι Προφήτες που έφθασαν στην θέωση και μετά είναι η δόξα η καταργουμένη, δηλαδή, και πεθαίνανε. Τώρα όσοι φθάνουν στην θέωση δεν πεθαίνουν.

Αυτή είναι η διαφορά. Είναι η διαφορά και "Πεντηκοστιανής" εμπειρίας που η Εκκλησία γίνεται Σώμα Χριστού την ημέρα της Πεντηκοστής· άλλα είναι και η μονιμοποίηση -όχι των δημοσίων υπαλλήλων- αλλά των θεουμένων».

* Σημείωση: Λόγω τού ότι αυτά τα κείμενα έχουν καταγραφεί από προφορικές παραδόσεις μαθημάτων τού π. Ι. Ρωμανίδη στο πανεπιστήμιο, είναι προφανές ότι εδώ έχουμε μία κακή διατύπωση. Σε άλλες του ομιλίες ο π. Ιωάννης, σαφώς αναλύει σωστά την αρχή τής Εκκλησίας ως "άκτιστη" και προανθρώπινη (στον Ουρανό ως Αγία Τριάδα προϋπήρχε η Εκκλησία). 

Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄. Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου.

Πηγή: «Ἡ ἐν Χριστῷ ζωή μου» Τόμος β΄ - Copyright – κεντρική διάθεση: Πέτρος Ἀθ. Μπότσης, hristospanagia3

Defence Express: Η Ουκρανία έλαβε απρόσμενα το 45,5% του συνολικού ελληνικού αποθέματος M110A2 και σχεδόν όλο το ελληνικό απόθεμα από M114!

Γράφει ο Νίκος Μιχαλόπουλος

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Defense Express που βασίζεται στην έκθεση της Ελλάδας προς το Μητρώο Συμβατικών Όπλων των Ηνωμένων Εθνών (UNROCA) για το 2025, η Ελλάδα φέρεται να μετέφερε μέσω της Τσεχίας σημαντικά περισσότερα συστήματα πυροβολικού στην Ουκρανία από όσα είχαν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα.

Συγκεκριμένα, η έκθεση αναφέρει τη μεταφορά:66 αυτοκινούμενων οβιδοβόλων M110A2 των 203 χιλιοστών,

-68 ρυμουλκούμενων οβιδοβόλων M114 των 155 χιλιοστών,

-56 ρυμουλκούμενων οβιδοβόλων M101 των 105 χιλιοστών.

Το ρεπορτάζ της ουκρανικής ιστοσελίδας δημοσιεύθηκε στις 30 Μαΐου και έχει τίτλο «Η Ουκρανία Έλαβε Περισσότερα Αυτοκινούμενα Πυροβόλα M110A2 των 203 χιλ. και Άλλα Οβιδοβόλα από Όσα Περίμενε – Ξεκαθάρισε Πόσα Συστήματα Πυροβολικού Μετέφερε η Ελλάδα»

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο αριθμός των M110A2, καθώς είχαν προηγουμένως αναφερθεί μόνο 60 μονάδες, ενώ η ελληνική έκθεση καταγράφει 66. Δεδομένου ότι ο Ελληνικός Στρατός διέθετε περίπου 145 M110A2 σύμφωνα με την Defence Express, πρόκειται για σημαντικό ποσοστό του συνολικού αποθέματος.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, η Ουκρανία παρέλαβε περίπου 45,5% του συνολικού ελληνικού αποθέματος M110A2, δηλαδή σχεδόν τα μισά από τα συγκεκριμένα αυτοκινούμενα οβιδοβόλα που βρίσκονταν σε υπηρεσία.

Το ρεπορτάζ αναφέρει επίσης: «Είναι πιθανό να είχαν παραληφθεί ακόμη περισσότερα τα προηγούμενα χρόνια, καθώς η έκθεση αναφέρεται μόνο στο 2025».

Όσον αφορά τα M114, η Ελλάδα είχε ήδη μεταφέρει περίπου 70 οβιδοβόλα την περίοδο 2022–2024. Με την προσθήκη άλλων 68 το 2025, ο συνολικός αριθμός φθάνει τα 138, που πιθανόν αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο μέρος ή ακόμη και στο σύνολο των ελληνικών M114, σύμφωνα με το ρεπορτάζ

Συνολικά, η έκθεση υποδηλώνει ότι η ελληνική συνεισφορά σε συστήματα πυροβολικού προς την Ουκρανία ήταν μεγαλύτερη από ότι είχε δημοσιοποιηθεί μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα στα M110A2 και M114.

Η έκθεση αποκαλύπτει επίσης για πρώτη φορά τη μεταφορά δεκάδων M101 των 105 χιλιοστών. Πρόκειται για ιδιαίτερα παλαιά οβιδοβόλα, σχεδιασμένα κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα οποία λόγω του περιορισμένου βεληνεκούς τους χρησιμοποιούνται σήμερα από τις ουκρανικές δυνάμεις κυρίως για εκπαίδευση.

Το Defence Express σημειώνει για τα M101 ότι «η μεταφορά των οποίων από την Ελλάδα προς την Ουκρανία δεν είχε αναφερθεί προηγουμένως».

Για την αποφυγή λάθος ερμηνειών ή (βολικών) παρανοήσεων, το ρεπορτάζ σημειώνει ότι όλα αυτά τα συστήματα πυροβολικού παραδόθηκαν στην Τσεχία ειδικά για τη μετέπειτα μεταβίβασή τους ως στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, καθώς οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τσέχικης Δημοκρατίας δεν χρησιμοποιούν κανένα από αυτά τα συστήματα.

Τι δηλώνουμε εδώ, τι δηλώνουμε εκεί και τι στέλνουμε;

Στην Ελλάδα για το θέμα των αποστολών πολεμικού υλικού στην Ουκρανία, έχουμε ελλιπή ενημέρωση.

Το ουκρανικό ρεπορτάζ μας δείχνει ότι τελικά είμαστε πλήρως ανενημέρωτοι για θέματα που στην Ουκρανία αποτελούν κοινή γνώση σε ιστοσελίδες, ακόμη και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Υπάρχει σαφώς η επιχειρησιακή διάσταση, όταν φέρεσαι να δίνεις σχεδόν το 50% σε μια περίπτωση ή το 90% (ή μήπως και το 100%) σε άλλη περίπτωση από το απόθεμα σου στον συγκεκριμένο τύπο, αλλά υπάρχει και η οικονομική διάσταση.

Επίσης εάν αυτό το ρεπορτάζ δεν διαψευστεί, είναι πιθανό να πλανάται η υποψία «ότι κρατάμε διπλά βιβλία», άλλες μονάδες ή ποσότητες δηλώνονται δημόσια ότι μεταφέρουμε, άλλες δηλώνονται στην έκθεση που υποβάλλαμε στο Μητρώο της UNROCA.

Σε αυτή την απευκταία περίπτωση, Κύριος οίδε τι έχει παραληφθεί από την Ουκρανία (και κατ’ επέκταση τι ακριβώς έχει πληρωθεί) σε ότι αφορά το Πυροβολικό αλλά και το υπόλοιπο υλικό που έχει αποσταλεί.

Ακολουθεί ολόκληρο το ρεπορτάζ της Defence Express μεταφρασμένο στα Ελληνικά

Στην έκθεση της Ελλάδας προς το Μητρώο Συμβατικών Όπλων των Ηνωμένων Εθνών (UNROCA) για το 2025, μπορεί κανείς να βρει μια ενδιαφέρουσα αναφορά σχετικά με μια διμερή συμφωνία με την Τσέχικη Δημοκρατία.

Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, η Ελλάδα μετέφερε στην Τσέχικη Δημοκρατία 66 αυτοκινούμενα οβιδοβόλα M110A2 των 203 χιλιοστών, 68 ρυμουλκούμενα οβιδοβόλα πεδίου M114 των 155 χιλιοστών και 56 ρυμουλκούμενα οβιδοβόλα M101 των 105 χιλιοστών.

Όπως φαίνεται, όλα αυτά τα συστήματα πυροβολικού παραδόθηκαν στην Τσέχικη Δημοκρατία ειδικά για τη μετέπειτα μεταβίβασή τους ως στρατιωτική βοήθεια προς την Ουκρανία, καθώς οι Ένοπλες Δυνάμεις της Τσεχίας δεν χρησιμοποιούν κανένα από αυτά τα συστήματα.

Την προσοχή σε αυτήν την έκθεση επέστησε το προφίλ @Jeff21461 στο Twitter.

Εμείς, από τη Defense Express προσθέτουμε επίσης ότι τα συγκεκριμένα συστήματα πυροβολικού πιθανότατα πωλήθηκαν στην Τσεχία και δεν μεταβιβάστηκαν δωρεάν.

Έτσι, πέρυσι υπήρξαν αναφορές ότι η Τσεχική Δημοκρατία πούλησε στην Ουκρανία 60 αυτοκινούμενα οβιδοβόλα M110A2, τα οποία είχαν αποτιμηθεί από την Ελλάδα σε 520.000 δολάρια το καθένα.

Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, παραλήφθηκε τελικά μεγαλύτερος αριθμός από τον αναμενόμενο, συγκεκριμένα 66 αυτοκινούμενα οβιδοβόλα, από ένα σύνολο 145 μονάδων που βρίσκονταν σε υπηρεσία στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.

Είναι πιθανό να είχαν παραληφθεί ακόμη περισσότερα τα προηγούμενα χρόνια, καθώς η έκθεση αναφέρεται μόνο στο 2025.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτά τα αυτοκινούμενα οβιδοβόλα M110A2 ήδη πλήττουν τις ρωσικές δυνάμεις στο πεδίο της μάχης.

Αποδείχθηκε επίσης ότι μεταφέρθηκαν σημαντικά περισσότερα ρυμουλκούμενα οβιδοβόλα M114 των 155 χιλιοστών από όσα αναμενόταν και είχαν αναφερθεί προηγουμένως.

Συγκεκριμένα, νωρίτερα υπήρχαν αναφορές ότι κατά την περίοδο 2022–2024 μεταφέρθηκαν από την Ελλάδα στην Ουκρανία 70 τέτοια ρυμουλκούμενα οβιδοβόλα.

Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι το 2025 μεταφέρθηκαν ακόμη 68 μονάδες, γεγονός που ανεβάζει τον συνολικό αριθμό σε 138 οβιδοβόλα M114.

Σύμφωνα με διάφορες πηγές, αυτός ο αριθμός ενδέχεται να αντιστοιχεί στο σύνολο ή στη συντριπτική πλειονότητα των ρυμουλκούμενων οβιδοβόλων αυτού του τύπου που βρίσκονταν σε υπηρεσία στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον σημείο της έκθεσης είναι η μεταφορά 56 ρυμουλκούμενων οβιδοβόλων M101 των 105 χιλιοστών, η μεταφορά των οποίων από την Ελλάδα προς την Ουκρανία δεν είχε αναφερθεί προηγουμένως.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα οβιδοβόλα M101 βρίσκονται ήδη σε υπηρεσία στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας, καθώς παραλήφθηκαν από τη Λιθουανία και τη Σλοβενία το 2022.

Τα οβιδοβόλα M101 αποτελούν πλέον πραγματική σπανιότητα, καθώς η παραγωγή τους ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1941.

Λόγω του μικρού βεληνεκούς πυρός τους, που ανέρχεται σε 11,3 χιλιόμετρα, γεγονός που σημαίνει ότι πρέπει να βρίσκονται απευθείας μέσα στη λεγόμενη «ζώνη θανάτου» (kill zone) για να επιχειρούν, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας τα χρησιμοποιούν σήμερα μόνο σε πεδία εκπαίδευσης. Το ίδιο ισχύει και για τα σπάνια οβιδοβόλα M114 των 155 χιλιοστών.

Πηγή: militaire.gr

Edited by iEpikaira*

The war in Iran is no longer a regional conflagration contained by geography or diplomacy. It is becoming a systemic stress test for the global order—one where the most immediate battlegrounds are not measured in territory seized, but in fertilizer shipments delayed, shipping insurance premiums doubled, and grocery bills inflated from São Paulo to Singapore.

The heart of the crisis

At the heart of the crisis lies the Strait of Hormuz. The conflict has weaponized global logistics. Shipping war-risk insurance, once a niche concern, has become a line item that reshapes corporate strategy. The result is a supply chain under perpetual disruption—a new baseline, as industry analysts note, rather than a temporary shock.

The economic fallout is cascading. Oil prices, on a rollercoaster breached the $100 mark several times, transmitting inflationary pressure through energy-intensive sectors. But the more insidious threat may be to food security. Iran and its regional neighbors are critical nodes in the global fertilizer trade; disruptions there have sent prices surging to near-crisis levels. For farmers in Brazil, Argentina, and the American Midwest, this means higher input costs ahead of planting seasons already strained by climate volatility. For import-dependent nations across Africa and Southeast Asia, it raises the specter of harvest shortfalls and social unrest.

 Alarms sounding 

Global economic institutions are sounding alarms. The IMF has warned that prolonged conflict could tip fragile economies into recession, while the FAO cautions that time is running out to avert a food security crisis. Yet the political calculus remains stubborn. U.S. sanctions continue to target Iran's financial "arteries," even as analysts question whether economic pressure alone can alter the regime's behavior. Meanwhile, Russia and China stand to gain strategic leverage.

The path ahead is fraught with uncertainty. A diplomatic off-ramp remains possible, and markets have shown some resilience thus far. But the structural vulnerabilities exposed by this conflict are unlikely to vanish with a ceasefire. 

Greece in the Crossfire

Greece, still navigating the aftershocks of its debt crisis, finds itself uniquely exposed to the escalating conflict in Iran—not through direct military entanglement, but through the delicate arteries of global commerce on which its economy depends. The nation's vulnerabilities are concentrated in five interlocking sectors: energy, shipping, tourism, trade, and financial markets.

Energy Dependence: The Primary Fault Line

Greece's most acute exposure lies in its energy mix. Approximately 25 percent of the country's fuel imports originate from Gulf nations, and the closure of the Strait of Hormuz—through which one-fifth of global oil and one-third of seaborne fertilizer flow—has sent immediate shockwaves through domestic markets. Scope Ratings warns that Greece's high dependence on fossil fuels leaves it particularly susceptible to supply shocks; while a return to 2022-level gas prices is deemed unlikely, sustained elevated prices could reignite inflationary pressures just as the economy stabilizes.

The ripple effects are tangible: fuel price surges linked to the Iran conflict have already cost Greek consumers more than €400 million in two months alone. With national economic planning for 2026 predicated on lower energy assumptions, the government has been forced to deploy emergency fuel subsidies and legislative measures to shield households.

Food Security: Indirect but Significant Risks

Greece does not rely heavily on Gulf-sourced fertilizer imports, but it is not insulated from global price dynamics. Disruptions to Hormuz have tightened international fertilizer markets, contributing to upward pressure on agricultural input costs worldwide. For a country where agriculture remains a meaningful employer and export sector, sustained high fertilizer prices could squeeze farm margins and, over time, affect domestic food production costs.

More immediately, food inflation in Greece—already elevated by prior crises—is being reinforced by higher transportation and energy costs. Between 2019 and 2024, moderate to severe food insecurity affected 6 to 8 percent of the Greek population; renewed price pressures risk reversing hard-won gains in household resilience.

Tourism: The Soft-Power Vulnerability

Tourism, contributing roughly 25 percent of GDP, faces a subtler but potent threat. Visitors from the United States and Asia often conflate the Eastern Mediterranean with broader Middle Eastern instability, potentially triggering cancellations of cruises and multi-destination itineraries. Industry estimates suggest a prolonged conflict could cost Greece €2.1 to €2.6 billion in tourism revenue, excluding secondary effects on employment and regional economies.

Fiscal Space and the Eurozone Shield

Greece's capacity to absorb these shocks is constrained but not absent. Public debt remains above 160 percent of GDP, limiting fiscal maneuverability. Fitch Ratings notes that while Greece faces genuine energy-shock risks, its integration into eurozone frameworks offers a measure of protection. Still, the rating agency cautions that a prolonged, widening conflict could test even these safeguards, particularly if stagflationary pressures take hold.

The Path Forward

Greece's exposure to the Iran conflict underscores a broader truth of the modern global economy: geographic proximity is less decisive than systemic interdependence. The country is not a battlefield, but it is a transmission node—vulnerable to disruptions in energy flows, shipping lanes, and consumer confidence that originate thousands of miles away.

Until the Strait of Hormuz reopens with predictable regularity—or until Greece and its European partners meaningfully diversify energy and trade corridors—the nation's economic and food security will remain tethered to the volatility of a distant war.

Hard lessons 

The war in Iran is less about who controls the next hill than about who controls the flows—of energy, food, capital, and trust—that sustain modern life. Until those flows are secured, the global economy will remain in a state of managed vulnerability, navigating a narrow strait of its own making. 

The world is learning, at considerable cost, that in an interconnected system, a crisis in the Persian Gulf does not stay in the Gulf and, resilience is not measured by the absence of risk, but by the capacity to adapt while the storm rages. 

[Visit the Iran War Monitor HERE!]

*utilizing iEp™ widgets and AI

Στις "Αντιθέσεις" , συζητάμε για το πως έξω από τις συνήθεις αφηγήσεις, είμαστε μέσα σε μια ιδιόμορφη γεωπολιτική και στρατιωτική "επανάσταση", ενός άμορφου και μη σχηματοποιημένου δυνάμει πολυπολικού συστήματος .

Στο στούντιο των «Αντιθέσεων» ο Κωνσταντίνος Γρίβας , Καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Οπλικών Τεχνολογιών, διευθυντής του Τομέα Θεωρίας και Ανάλυσης Πολέμου στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.

Διδάσκει επίσης το µάθηµα της «Διεθνούς Γεωγραφίας και Συστηµικής Γεωπολιτικής Ανάλυσης των Σύγχρονων Οπλικών Τεχνολογιών» και «Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή» στο Τµήµα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστηµίου Αθηνών.

-Πως ερμηνεύει την ασάφεια αναφορικά με ένα από τα βασικά θεμέλια διαμόρφωσης του διεθνούς συστήματος που είναι οι ισορροπίες ισχύος, δεδομένου ότι έχουμε βίαιες και ριζικές ποιοτικές μεταλλάξεις ισχύος.

Τι μας δείχνουν ο πόλεμος στην Ουκρανία, η σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο και την Μέση Ανατολή και ποιος ο ρόλος της Ανατολικής Μεσογείου , με την μεγάλη εικόνα ΗΠΑ Κίνας – Ρωσίας , ΝΑΤΟ- BRICKS;

-Είμαστε ενώπιον μιας αποδόμησης της πολεμικής μηχανής των ΗΠΑ με την δημιουργία ενός νέου κόσμου και το «τέλος» των υπερπλατφορμών στρατιωτικά;

-Πως τοποθετείται η Τουρκία σε αυτόν τον ασαφή κόσμο και πως θα προσπαθήσει , αφού ήδη το κάνει, να κυριαρχήσει πλήρως στην κρίσιμη περιοχή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου και να κυριαρχήσει πάνω στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία.

-Τι μας λέει ο ανταγωνισμός χερσαίων και ναυτικών Δυνάμεων.

-Πως εξηγείται στο πεδίο ότι οι ναυτικές δυνάμεις αντιλαμβάνονται τα εγγύς ύδατα ως προέκταση των ωκεανών, ενώ οι χερσαίες Δυνάμεις ως προέκταση της στεριάς, ως γεωπολιτική επιχωμάτωση, ως «γαλάζιο έδαφος. -Γιατί δεν είναι τυχαία η εξέλιξη που έχουμε με τον νόμο για την Γαλάζια Πατρίδα στη Τουρκία, με τις ευρύτερες αυτές γεωπολιτικές εξελίξεις.

-Πως η Τουρκία επεκτείνοντας τον εαυτό της στο Αιγαίο, τοποθετεί τα ελληνικά νησιά (όσα δεν αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία…) μέσα στο τουρκικό γαλάζιο έδαφος και τα μετατρέπει σε θύλακες περιορισμένης κυριαρχίας μέσα στην τουρκική επικράτεια;

-Ποια και πόσα χαρτιά έχει στη πραγματικότητα η Ελλάδα στα χέρια της; -Αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα τον κίνδυνο του γεωπολιτικού αφανισμού ή έχει την δυνατότητα και την προοπτική της γεωπολιτικής αναγέννησης;

-Ποια πρέπει να είναι η μεγάλη στρατηγική του αρχιπελάγους στο Αιγαίο και πως από τον παθητικό νομικισμό, μπορεί να γίνει μετάβαση στην υπαρξιακή ισχύ ;

Aπό τον εγκλωβισμό, στην ηγεσία και ποια πρέπει να είναι η νέα ελληνική στρατηγική στον παγκόσμιο ωκεανό ;

-Στην εκπομπή παρεμβαίνει ο άλλοτε Δήμαρχος Καλύμνου και γεωπολιτικός σχολιαστής, Δημήτρης Διακομιχάλης

Πρώην διευθυντής Χουριέτ: Να τα βρούμε για την Γαλάζια Πατρίδα, ο Μητσοτάκης καταλαβαίνει και μάζεψε τους Patriot – Σύνοψη νομοσχεδίου

Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

Ο διακεκριμένος και μετριοπαθής Τούρκος δημοσιογράφος και αναλυτής Μουράτ Γετκίν έγραψε μια ενδελεχή ανάλυση σχετικά με την έντονη διπλωματική κινητικότητα της Τουρκίας απέναντι σε ΝΑΤΟ, ΕΕ και Μέση Ανατολή, συνδέοντάς την με την επανεμφάνιση της συζήτησης για τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το νέο τουρκικό νομοσχέδιο για τις θαλάσσιες ζώνες.

Ο Γετκίν εργάστηκε επί σειρά ετών στη Hürriyet και διετέλεσε διευθυντής της αγγλόφωνης έκδοσής της, πριν αποχωρήσει και δημιουργήσει (επιδιώκοντας να γράφει πιο ελεύθερα) το προσωπικό ανεξάρτητο ενημερωτικό site “Yetkin Report”, όπου και δημοσιεύθηκε το παρακάτω άρθρο.

Το άρθρο με τίτλο «Η Τουρκία πρέπει να επιλύσει τη διαμάχη για τη Γαλάζια Πατρίδα με την Ελλάδα και να σημειώσει πρόοδο με την ΕΕ» σημειώνει μεταξύ άλλων, το πώς αναζωπυρώθηκε η συζήτηση για την «Γαλάζια Πατρίδα» και τα βήματα εκδημοκρατισμού που πρέπει να γίνουν στην Τουρκία για να υπάρχει πιθανότητα να χρησιμέψει «το ΝΑΤΟ ως Δρόμος προς την ΕΕ».

Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην σχέση Ελλάδας και Κύπρου με το Ισραήλ, θεωρεί ότι η αυξημένη σημασία της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, λόγω Ουκρανίας και Μέσης Ανατολής, ενισχύει τη διαπραγματευτική της ισχύ ενώ μας προσφέρει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο του τούρκικου νομοσχεδίου.

Για την πιθανή ελληνική αντίδραση ο Γετκίν αναφέρει ότι: «Η Αθήνα μπορεί να επιδιώξει είτε να μπλοκάρει εντελώς τον νόμο είτε τουλάχιστον να τον καθυστερήσει αρκετά ώστε να πιέσει την Άγκυρα να προβεί σε αναθεωρήσεις μέσω της επιρροής των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Για τον σκοπό αυτό, η Ελλάδα μπορεί να προτιμήσει το ζήτημα της Γαλάζιας Πατρίδας να παγώσει ουσιαστικά μέχρι τις ελληνικές εκλογές του επόμενου έτους».

Ο Μουρατ Γετκίν αφιερώνει τον επίλογο του άρθρου του στον Έλληνα πρωθυπουργό αναφέροντας:

«Ο Μητσοτάκης καταλαβαίνει, αλλά…

Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας. Η απόφασή του — που ελήφθη εν μέσω της διαμάχης για την «Γαλάζια Πατρίδα» — να αποσύρει δύο συστοιχίες πυραύλων Patriot από τα νησιά που είχαν γίνει το επίκεντρο της διαμάχης μπορεί να θεωρηθεί ως ένδειξη αυτής της επίγνωσης».

Αυτές τις ημέρες είχαμε και την πρώτη διεθνή ανάλυση για το αναμενόμενο τούρκικο νομοσχέδιο, από ακαδημαϊκό αναλυτή με βάση της ΗΠΑ.

Ο διακεκριμένος Δρ. Ουμούντ Σοκρί δημοσίευσε ανάλυση σχετικά με τους λόγους που προχωρούν οι γείτονες σε αυτή την κίνηση, με ποιο σημαντικό από όλους την προσπάθεια της Άγκυρας 

Ακολουθεί το άρθρο του Μουράτ Γετκίν μεταφρασμένο στα Ελληνικά

Η Τουρκία πρέπει να επιλύσει τη διαμάχη για τη Γαλάζια Πατρίδα με την Ελλάδα και να σημειώσει πρόοδο με την ΕΕ

από τον Μουράτ Γετκίν / 20 Μαΐου 2026,

Τις τελευταίες ημέρες, έχει παρατηρηθεί σημαντική διπλωματική δραστηριότητα στην τουρκική εξωτερική πολιτική τόσο στο δυτικό μέτωπο, δηλαδή στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και στο ανατολικό μέτωπο, η οποία διαμορφώνεται από τις εξελίξεις γύρω από το Ιράν και το Ισραήλ. Σε αυτό το πλαίσιο, η τηλεφωνική επικοινωνία του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά τις συναντήσεις του Υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν στο Ηνωμένο Βασίλειο τον περασμένο μήνα και στη Γερμανία νωρίτερα αυτή την εβδομάδα.

Ο χρόνος αυτών των επαφών παρέχει επίσης ένα σημαντικό πλαίσιο, καθώς πραγματοποιήθηκαν πριν από τη σύνοδο των υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε σήμερα (20 Μαΐου) στη Σουηδία, όπου θα συζητηθεί η ατζέντα της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα στις 7-8 Ιουλίου.

Αυτές οι συνομιλίες συνδέονται αναμφίβολα με ευρύτερα ζητήματα παγκόσμιας ασφάλειας που συζητούνται αυτή τη στιγμή σε παγκόσμιο επίπεδο μεταξύ των ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών, της Κίνας και της Ρωσίας. Μέσα σε αυτή τη «μεγάλη εικόνα», έχει επίσης αναδυθεί μια νέα συζήτηση για το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Αναζωπύρωση της συζήτησης για την Γαλάζια Πατρίδα

Η διαμάχη με την Ελλάδα σχετικά με την έννοια της «Γαλάζιας Πατρίδας» αναζωπυρώθηκε στις 12 Μαΐου, όταν ο Μουσταφά Μπασκάρα, επικεφαλής του Κέντρου Έρευνας Ναυτικού Δικαίου (DEHUKAM) του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, παρουσίασε δημόσια σε συνέντευξη Τύπου μια πρόταση «Νόμου για τις Περιοχές Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας». Η συμμετοχή του Çağrı Erhan, αναπληρωτή προέδρου του Προεδρικού Συμβουλίου Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής και ήδη γνωστού για τη συμμετοχή του σε αυτό το θέμα την τελευταία δεκαετία, ερμηνεύτηκε ως ένδειξη πολιτικής υποστήριξης.

Αν και το πλήρες κείμενο του σχεδίου νόμου – που φέρεται να καταρτίστηκε με τη συμβολή εμπειρογνωμόνων από το Υπουργείο Εξωτερικών και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας – δεν έχει ακόμη δημοσιοποιηθεί, χάρτες και διαφωνίες σχετικά με την ιδιοκτησία διαφόρων νησιών έχουν ήδη προκαλέσει έντονη συζήτηση τόσο στην τουρκική όσο και στην ελληνική πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης.

Στην Τουρκία, η συζήτηση έχει περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χάρη στην πρώιμη υποστήριξη του CHP. Το νομοσχέδιο αναμένεται να υποβληθεί στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας μετά τις διακοπές εννέα ημερών του Eid al-Adha.

Το ερώτημα «Γιατί τώρα;» και το Ισραήλ

Όταν φτάσαμε στην Αθήνα στις 17 Μαΐου για τις συναντήσεις του Τουρκο-Ελληνικού Φόρουμ, του οποίου είμαι μέλος, έγινε αμέσως σαφές ότι το ζήτημα της Γαλάζιας Πατρίδας κυριαρχούσε στην ημερήσια διάταξη. Τόσο οι αξιωματούχοι του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών όσο και οι συμμετέχοντες στις συζητήσεις μας τις επόμενες δύο ημέρες έθεσαν επανειλημμένα το ίδιο ερώτημα: «Γιατί τώρα;»

Ένα άλλο επαναλαμβανόμενο ερώτημα ήταν: «Δεν έπρεπε να σταματήσουμε να εκπλήσσουμε ο ένας τον άλλον;» Η Αθήνα φέρεται να ανέμενε ότι η Άγκυρα θα συμβουλευόταν την Ελλάδα πριν αποκαλύψει το νομοσχέδιο για τις Ζώνες Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας. Η απάντηση της Άγκυρας που ήταν: «Μας συμβουλευτήκατε ενώ στρατιωτικοποιούσατε τα νησιά του Αιγαίου κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάνης;» ,αντιμετωπίστηκε με την απάντηση: «Αυτό είναι άλλο θέμα».

Η Αθήνα πιστεύει επίσης ότι οι λεπτομέρειες που εμφανίζονται στον Τύπο, ειδικά στο Bloomberg, διέρρευσαν από την τουρκική κυβέρνηση. Οι Έλληνες αξιωματούχοι φαίνεται να μην επιθυμούν να αναγνωρίσουν την αυξανόμενη κίνηση κατά μήκος των πολιτικών τομέων στην περιοχή.

Μεταξύ αυτών των εξελίξεων είναι η διευρυνόμενη συμμαχία της Ελλάδας με το Ισραήλ , συμπεριλαμβανομένης της συμμετοχής της ελληνικής Κύπρου, σε μια εποχή που το Ισραήλ κατηγορείται ότι επιχειρεί να σβήσει τους Παλαιστίνιους από τον χάρτη.

Τούρκοι αξιωματούχοι, εν τω μεταξύ, προσπαθούν να εξηγήσουν στους ψηφοφόρους του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ότι «η κυβέρνηση δεν κάθεται άπραγη», ενώ επιμένουν ότι αυτές οι κινήσεις «δεν στρέφονται κατά της Τουρκίας».

Παρανοήσεις και Πραγματικότητες

Ο ισραηλινός παράγοντας σίγουρα δεν είναι το πρωταρχικό ζήτημα. Το πιο θεμελιώδες σημείο είναι ότι η Τουρκία εξακολουθεί να μην διαθέτει ένα ολοκληρωμένο νομικό πλαίσιο που να ορίζει τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας της, παρά τις πολυάριθμες εξελίξεις από το 1982.

Ο νομικός ακαδημαϊκός Γιουτζέλ Ατσέρ, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην προετοιμασία του σχεδίου νόμου και είναι ο ίδιος μέλος του Τουρκο-Ελληνικού Φόρουμ, είναι μεταξύ εκείνων που γνωρίζουν το πλήρες κείμενο.

Σύμφωνα με τον Ατσέρ:

• Ούτε ο τίτλος ούτε το κείμενο του νομοσχεδίου περιέχουν τη φράση «Γαλάζια Πατρίδα».

• Το νομοσχέδιο δεν περιέχει χάρτες.

• Οι «γκρίζες ζώνες», που σημαίνει αμφισβητούμενες περιοχές κυριαρχίας, δεν περιλαμβάνονται. Η πρόταση δεν αφορά διεκδικήσεις κυριαρχίας, αλλά χρησιμεύει ως νόμος-πλαίσιο.

• Αναφορές όπως «152 νησιά» ή παρόμοιες αριθμητικές διεκδικήσεις δεν εμφανίζονται στο προσχέδιο. Αυτό δεν είναι έγγραφο που ορίζει περιοχές κυριαρχίας.

• Οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του σχεδίου νόμου.

• Στην πραγματικότητα, η πρόταση δεν εισάγει τίποτα θεμελιωδώς νέο, αλλά αντίθετα επιδιώκει να κωδικοποιήσει και να επισημοποιήσει την υπάρχουσα κατάσταση.

Μια άλλη ανησυχία στην Αθήνα είναι ότι το νομοσχέδιο θα παραχωρούσε στον Πρόεδρο πρόσθετες εξουσίες σε θέματα που σχετίζονται με το ναυτικό δίκαιο. Ωστόσο, βάσει του ισχύοντος Συντάγματος, όλες οι εκτελεστικές εξουσίες ανήκουν ήδη στον Πρόεδρο.

Η χρονική συγκυρία και το ΝΑΤΟ

Η Αθήνα μπορεί να επιδιώξει είτε να μπλοκάρει εντελώς τον νόμο είτε τουλάχιστον να τον καθυστερήσει αρκετά ώστε να πιέσει την Άγκυρα να προβεί σε αναθεωρήσεις μέσω της επιρροής των ΗΠΑ και της ΕΕ. Για τον σκοπό αυτό, η Ελλάδα μπορεί να προτιμήσει το ζήτημα της Γαλάζιας Πατρίδας να παγώσει ουσιαστικά μέχρι τις ελληνικές εκλογές του επόμενου έτους.

Η επιρροή της Άγκυρας σε αυτό το θέμα φαίνεται να είναι η επερχόμενη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ. Με την υποστήριξη του CHP ήδη να υπάρχει, η κυβέρνηση μπορεί να επιδιώξει να ψηφίσει τη νομοθεσία με ισχυρή κοινοβουλευτική υποστήριξη πριν από τη σύνοδο κορυφής, ακολουθώντας τη λογική της τουρκικής παροιμίας: «Χτύπα το σίδερο όσο είναι ζεστό». Από την οπτική γωνία της Άγκυρας, αυτή φαίνεται να είναι μια ορθολογική πορεία δράσης.

Όσον αφορά το ΝΑΤΟ, η πολιτική ενεργητικής ουδετερότητας της Τουρκίας, αρχικά στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας και αργότερα στην αντιπαράθεση ΗΠΑ/Ισραήλ-Ιράν, φαίνεται να έχει ενισχύσει τον ολοένα και πιο «ευρωπαϊκό» προσανατολισμό του ΝΑΤΟ, παρά τις προσπάθειες του άξονα Γαλλίας-Ελλάδας να τον περιορίσει. Εάν ζητήματα όπως η Μέση Ανατολή, η Μαύρη Θάλασσα και η αμυντική βιομηχανία παραμείνουν ψηλά στην ατζέντα του ΝΑΤΟ, η θέση της Τουρκίας θα μπορούσε να γίνει ακόμη πιο ισχυρή.

Το ΝΑΤΟ ως Δρόμος προς την ΕΕ;

Αν ο Ερντογάν σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ ως ευκαιρία για να ξεπεράσει αυτές τις διαμάχες και να επιδιώξει στενότερες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και αν αυτό είναι κάτι περισσότερο από ένας τακτικός ελιγμός, θα αποτελούσε μια ορθή στρατηγική. Ωστόσο, αυτός ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω γεωπολιτικών πλεονεκτημάτων ή στρατιωτικοβιομηχανικής ισχύος. Δύο βήματα εκδημοκρατισμού που θα συμβάλουν επίσης στην εσωτερική ειρήνη της Τουρκίας είναι απαραίτητα:

• Εξεύρεση πολιτικής λύσης στο κουρδικό ζήτημα υπό την αιγίδα του Κοινοβουλίου μέσω του αφοπλισμού του ΡΚΚ, διασφαλίζοντας την επιτυχία της διαδικασίας «Τουρκία Χωρίς Τρομοκρατία».

• Εφαρμογή των αποφάσεων του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, παράλληλα με τη δικαστική μεταρρύθμιση που θα έβαζε τέλος στις αντιλήψεις ότι η δικαστική εξουσία χρησιμοποιείται εναντίον της αντιπολίτευσης.

Εάν η συζήτηση για τη Γαλάζια Πατρίδα ενισχύσει τελικά την πολιτική διατήρησης «ήρεμων νερών» με την Ελλάδα, τότε παρά τις σημερινές σκληρές ανταλλαγές αντιπαραθέσεων, θα μπορούσε να ωφελήσει και τις δύο χώρες μακροπρόθεσμα.

Ο Μητσοτάκης καταλαβαίνει, αλλά…

Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να έχει επίγνωση αυτής της πραγματικότητας. Η απόφασή του — που ελήφθη εν μέσω της διαμάχης για την «Γαλάζια Πατρίδα» — να αποσύρει δύο συστοιχίες πυραύλων Patriot από τα νησιά που είχαν γίνει το επίκεντρο της διαμάχης μπορεί να θεωρηθεί ως ένδειξη αυτής της επίγνωσης.

Ωστόσο, η ελληνική εσωτερική πολιτική παραμένει σε μεγάλο βαθμό βασισμένη στην αφήγηση μιας «απειλής από την Τουρκία», η οποία εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για πραγματικά πιο ήρεμες σχέσεις.

Ένα τελευταίο σημείο θα πρέπει να προστεθεί: από ό,τι μπορώ να παρατηρήσω, η ελληνική κοινωνία δεν υποστηρίζει την πολιτική συμμαχίας της κυβέρνησής του με το Ισραήλ. Η κοινή γνώμη συμπαθεί τον παλαιστινιακό λαό που δέχεται επίθεση. Οι επιθετικές πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης κινδυνεύουν να δηλητηριάσουν όχι μόνο τις σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, αλλά ενδεχομένως και τις ευρύτερες περιφερειακές σχέσεις της μακροπρόθεσμα.

Πηγή: militaire.gr