iEpikaira

Η τρωτότητα των ηγεμονικών δυνάμεων

21.4.26

Nordic Monitor: Turkey has been quietly preparing for a war, with Israel the primary target

20.4.26

Abdullah Bozkurt/Stockholm

A series of recent measures adopted by the government of Turkish President Recep Tayyip Erdogan indicates that the country is preparing for a war-like scenario, marked by sweeping changes to military and civilian mobilization rules, the expansion of logistical supply systems and an aggressive push to advance missile and drone capabilities.

Although Ankara has not explicitly identified a specific adversary, growing evidence suggests that the Erdogan government may be steering Turkey toward a potential military confrontation with Israel, possibly in the Syrian theatre. This concern is reinforced by increasingly belligerent rhetoric from senior officials and a notable shift in Turkey’s strategic doctrine, in which the Jewish state is now framed as a fundamental national security threat.

Erdogan has previously attempted to push Turkey toward such a confrontation. In 2010, following the deadly Mavi Marmara incident in the eastern Mediterranean, he sought a military response against Israel but was ultimately blocked by resistance from senior generals. That institutional constraint, however, has since been dismantled.

Over the past decade, Erdogan has systematically consolidated power and reshaped the state apparatus. In 2014 he shut down a long-running counterterrorism investigation into a network linked to Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps Quds Force, paving the way for pro-Iranian figures to rise within the intelligence, police, military and diplomatic services.

Following the false flag coup attempt in 2016, Erdogan carried out mass purges that removed tens of thousands of officers, including much of the pro-NATO leadership within the armed forces. He appointed Adnan Tanrıverdi, founder of the paramilitary group SADAT, as his chief military advisor, and consolidated sweeping executive powers after a controversial 2018 referendum conducted under total government control of the media.

Under Erdogan’s leadership Turkey has expanded its military footprint abroad, arming Islamist groups in Syria and Libya and establishing overseas military outposts from Somalia to Qatar. Ankara has also deepened ties with Hamas — designated as a terrorist organization by its NATO allies — providing operatives with shelter, funding, logistics support and even Turkish citizenship.

At the same time Turkish intelligence and police have intensified crackdowns on Israeli networks, including alleged Mossad operatives tracking Hamas activities in Turkey, while largely overlooking the presence of jihadist groups and Iranian intelligence networks operating on Turkish soil.

A presidential decree that overhauls the mobilization of civilian resources for military use both before and during wartime, granting sweeping powers to President Recep Tayyip Erdogan:

With these developments Erdogan appears increasingly confident in his ability to pursue a direct confrontation with Israel — and has begun laying the groundwork accordingly.

The clearest sign of this preparation came on May 22, 2024, when Erdogan issued a sweeping presidential decree introducing a new Mobilization and State of War Regulation (Seferberlik ve Savaş Hâli Yönetmeliği). The regulation dramatically expands the government’s authority to mobilize Turkey’s entire civilian, economic and institutional infrastructure for potential conflict scenarios.

Replacing decades-old frameworks, the regulation establishes a system designed to transition the country rapidly from peacetime to a war footing — even in the absence of a formal declaration of war.

At its core is the concept of continuous preparedness, allowing authorities to activate wartime mechanisms not only during war but also in broadly defined “tension” and “crisis” periods. These categories are deliberately vague, encompassing internal unrest, regional instability or perceived security threats, thereby lowering the threshold for invoking extraordinary state powers.

The regulation introduces a doctrine of “total national defense,” placing virtually all sectors of society under potential state control. Public institutions, private companies, industrial facilities and transportation assets — including vehicles, ships and aircraft — can be requisitioned. Civilians with specialized skills may be assigned roles supporting military operations, while private companies can be compelled to produce military goods, allocate personnel or convert production lines.

The obligations extend directly to individuals. Reservists must report within 48 hours of a mobilization order, while civilian vehicle owners may be required to surrender their vehicles within as little as six hours, often along with their drivers. Local authorities are tasked with enforcing compliance and reporting violations.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan hosted a Hamas delegation led by Mohammad Ismail Darvish in Ankara on January 29, 2025. The president’s intelligence chief, Ibrahim Kalin, Foreign Minister Hakan Fidan and the national security advisor were present at the meeting.

A significant feature of the new framework is the consolidation of authority in the presidency. Erdogan is empowered to declare full or partial mobilization, determine the geographic scope of such measures and decide which sectors and institutions will be affected.

He can also place civilian institutions under military operational control, impose obligations on personnel and resources and regulate evacuation procedures and emergency governance measures. Although mobilization decisions must be submitted to parliament for approval, the regulation allows immediate implementation upon a presidential decree, reinforcing the executive’s already dominant position.

The regulation also introduces mechanisms that allow civilian institutions to be put directly under military command structures. In such cases public agencies and private companies can be subordinated to military authorities, with their logistics, production processes and operational priorities redirected to meet defense needs. This arrangement effectively merges civilian administration with military command during crisis situations, blurring institutional boundaries.

To support this system the government mandates extensive data collection on national resources, including industrial capacity, workforce qualifications, transportation assets and critical infrastructure. This information is stored in centralized electronic systems managed by security institutions, enabling rapid allocation and deployment during emergencies. Authorities are also granted broad powers to inspect both public and private entities to ensure readiness and compliance with mobilization plans.

The regulation further integrates multiple state institutions into a unified mobilization structure, including the armed forces, civilian ministries, local governments and intelligence services. Personnel from the National Intelligence Organization (MIT) are treated differently under this system, remaining under their agency’s authority rather than being reassigned through standard mobilization procedures, underscoring the strategic importance of intelligence operations during crises.

President Recep Tayyip Erdogan lashed out at Israeli leaders in a parliamentary speech on April 15, declaring, “I remind those baby killers who insult me and my country on social media of some facts once again: The Republic of Turkey is not an ordinary state. No power can wag its finger at Turkey or at the president of Turkey.”

Over the past decade MIT has evolved into a key instrument of political control, used to monitor opponents, orchestrate politically motivated prosecutions and conduct covert operations abroad in line with Erdogan’s strategic objectives.

Economic and financial mechanisms are also embedded in the framework. The regulation provides for pre-planned budget allocations for emergency spending, stockpiling of critical goods and prioritization of military needs over civilian consumption. When financial resources prove insufficient, the state is authorized to compel the provision of goods and services under national defense legislation, extending mobilization into the economic sphere.

All ministries and regional authorities are required to prepare detailed mobilization plans during peacetime, conduct regular exercises and coordinate closely with military institutions. Annual coordination meetings led by provincial and district officials are mandated to assess preparedness, identify shortcomings and implement corrective measures, institutionalizing a permanent state of readiness across the administrative structure.

The new regulation marks a clear departure from the 1990 mobilization regulation titled “Seferberlik ve Savaş Hali Tüzüğü”, which had governed Turkey’s mobilization system for more than three decades. That earlier framework, adopted under a parliamentary system, was more narrowly focused on wartime scenarios and relied on a relatively rigid legal structure that distinguished clearly between war and peace.

Under the 1990 regulation mobilization mechanisms were largely activated after a formal declaration of war or an explicit national emergency, and the process involved a more pronounced role for the cabinet and bureaucratic institutions. Civilian-military coordination existed but was less centralized, and the system placed greater emphasis on procedural steps rather than rapid executive action.

Turkish naval forces are seen conducting evacuation, boarding operations and shallow-water mine countermeasure drills in the eastern Mediterranean on November 28, 2025.

In contrast, the 2024 regulation introduces a preemptive and flexible model that allows mobilization measures to begin during vaguely defined periods of “tension” and “crisis.” This effectively expands the scope of mobilization from a reactive wartime tool into a proactive instrument of state control that can be deployed in a wide range of scenarios.

Another key difference lies in the centralization of authority. While the 1990 framework distributed responsibilities across the cabinet and various state bodies, the new regulation consolidates decision-making power in the presidency. The transition to an executive presidential system of governance in Turkey has enabled this shift, allowing Erdogan to exercise direct control over mobilization decisions with practically no institutional constraints.

The role of the private sector has also evolved significantly. Although earlier regulations included provisions for requisitioning goods and services, the new framework embeds private companies much more deeply into military planning through pre-arranged protocols, detailed data collection and ongoing readiness requirements. This represents a shift from ad hoc wartime requisitioning to a systematic integration of the economy into defense planning.

The threshold for military involvement in civilian affairs has also been lowered. While the earlier framework allowed for military coordination with civilian institutions, the new regulation explicitly authorizes placing civilian entities under direct military operational control during periods of crisis, a move that significantly blurs the line between civilian governance and military authority.

Finally, the new regulation introduces a more expansive concept of “topyekûn savunma” (total defense), extending beyond traditional military preparedness to include economic, social and psychological dimensions, reflecting a broader security doctrine in which the entire society is treated as part of the national defense apparatus.

The Turkish navy is seen during a September 2025 drill conducting live-fire exercises at sea.

Its broad scope and flexible definitions allow wartime powers to be activated in a wide range of scenarios, not strictly limited to conventional armed conflict. Critics warn that such a framework could be used in domestic contexts under the pretext of national security, further expanding executive authority.

The regulation ultimately reflects a shift toward a highly securitized form of governance in which civilian life, economic activity and state institutions are increasingly integrated into military planning. By embedding wartime mechanisms into peacetime administration, it blurs the distinction between normal governance and emergency rule, giving the executive unprecedented leverage over the country’s resources and population.

A follow-up amendment published in the Official Gazette on May 1, 2025, further refined the mobilization framework by regulating the financial and social rights of reservists participating in mobilization exercises and training. Issued by President Erdogan, the amendment ensures that reservists receive compensation aligned with their military rank if their civilian income falls below that level, with the Ministry of National Defense covering any difference. Those without regular income are entitled to rank-based pay or a daily minimum-wage equivalent, while travel and allowance expenses are also covered. The measure institutionalizes financial guarantees for reservists, reinforcing the government’s effort to sustain participation in large-scale, continuous mobilization preparedness.

What is more, a series of seemingly unrelated developments added more fuel to speculation that Turkey has in fact been preparing itself for a conflict. Recent regulations mandating the construction of shelters in new buildings coupled with continued military procurement of alternative fuel transport systems point to a broader contingency planning effort.

Despite Turkey’s extensive NATO-integrated fuel infrastructure including a 3,200-kilometer pipeline network and large-scale storage facilities, authorities have pressed ahead with additional logistics capabilities, ordering tankers and road transport vehicles through state manufacturers.

The government’s increasingly hostile rhetoric toward Israel, combined with public praise for Hamas militants as defenders of Turkey’s interests, has also influenced institutional policies and public perception. These narratives are no longer merely rhetorical; they are shaping strategic planning across state agencies.

Adnan Tanrıverdi, a former chief military aide to Turkish President Recep Tayyip Erdogan and a staunch opponent of Israel who has advocated for an “Islamic NATO” alliance, played a key role in a purge of the Turkish army, helping replace experienced officers with loyalists and Islamist partisans.

The possibility of military confrontation with Israel is not without precedent. During the 2010 Mavi Marmara crisis, Erdogan pushed for a show of force, including the deployment of naval assets and fighter jets. Senior military commanders, however, strongly opposed the move, warning of the risk of escalation, legal complications and the potential for significant casualties.

Military officers warned that any such move carried a serious risk of rapid escalation and casualties, potentially dragging Turkey into an unnecessary conflict, and highlighted the legal and operational dangers of a direct clash with Israel over the flotilla. Erdogan was unable to overcome resistance from the generals, who at the time were more independent of the executive branch and wielded greater institutional power.

A similar pattern emerged in the early years of the Syrian conflict, when top generals resisted Erdogan’s push for military intervention. That resistance collapsed after the 2016 purges, which removed most, if not all, of the military’s independent leadership.

In the aftermath more than two-thirds of generals and admirals were dismissed or imprisoned, and the armed forces were rapidly restructured along ideological lines. One of the first major decisions following the purge was the deployment of Turkish forces into northern Syria.

Today, the Turkish military is widely seen as dominated by loyalists, Islamists, neo-nationalists and pro-Iranian elements. With the institutional checks of the past largely eliminated, there appears to be little or no internal resistance remaining to challenge Erdogan’s strategic decisions.

If Erdogan chooses to pursue a military confrontation with Israel, there are few — if any — senior officers left in the Turkish armed forces capable of opposing such a move.

Source: https://nordicmonitor.com/2026/04/turkey-has-quietly-preparing-a-war-with-israel-primary-target/

Γ. Αδαλής: Το πραγματικό υπερόπλο του Ιράν είναι η γεωοικονομία

20.4.26

Ο πόλεμος Ιράν – ΗΠΑ και τα Στενά του Ορμούζ στο επίκεντρο μιας κρίσιμης γεωπολιτικής ανάλυσης. Πώς μπορεί το Ιράν να επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία χωρίς πυρηνικά όπλα;

Στο βίντεο αυτό, ο οικονομέτρης–αναλυτής κ. Γιώργος Αδαλής εξηγεί γιατί το πραγματικό «όπλο» του Ιράν είναι γεωοικονομικό και όχι στρατιωτικό, και πώς οι αγορές, η ενέργεια και οι διεθνείς σχέσεις επηρεάζονται άμεσα από τα Στενά του Ορμούζ.

Μια ανάλυση για τον ρόλο της Μέσης Ανατολής, την ενεργειακή κρίση και τις επιπτώσεις στην παγκόσμια αγορά.

Στο σύγχρονο γεωπολιτικό τοπίο, όπου η ρητορική περί πυρηνικών όπλων επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο, ο κ. Αδαλής προτείνει μια διαφορετική, βαθύτερη ανάγνωση της ισχύος: όχι μέσα από τις κεφαλές και τους πυραύλους, αλλά μέσα από τη γεωοικονομία.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, το Ιράν μπορεί να μην διαθέτει –ή να μην επιδιώκει ενεργά να χρησιμοποιήσει– πυρηνικά όπλα όπως άλλες δυνάμεις, ωστόσο κατέχει ένα πολύ πιο αποτελεσματικό «τακτικό όπλο»: τα Στενά του Ορμούζ. Πρόκειται για έναν στρατηγικό θαλάσσιο δίαυλο, από τον οποίο διέρχεται σημαντικό ποσοστό της παγκόσμιας ενεργειακής ροής. Η δυνατότητα ελέγχου ή διατάραξής του ισοδυναμεί, κατά τον ίδιο, με ισχύ συγκρίσιμη –ή και ανώτερη– από αυτήν των πυρηνικών.

Ο κ. Αδαλής υποστηρίζει ότι το Ιράν αντιλαμβάνεται πλήρως αυτή τη δυναμική. Η απειλή διατάραξης των Στενών επηρεάζει άμεσα τόσο τις χρηματαγορές όσο και την πραγματική οικονομία, δύο διακριτούς αλλά αλληλένδετους κόσμους. Σε αντίθεση με την πυρηνική απειλή, που λειτουργεί κυρίως αποτρεπτικά και συμβολικά, η γεωοικονομική πίεση έχει άμεσες και απτές συνέπειες.

Την ίδια στιγμή, θέτει υπό αμφισβήτηση τη διεθνή «λογική» γύρω από την κατοχή πυρηνικών όπλων. Η ύπαρξη πυρηνικών σε χώρες όπως το Πακιστάν, σε αντιδιαστολή με την έντονη ανησυχία για το Ιράν, αποκαλύπτει –κατά τον κ. Αδαλή– μια βαθιά αντίφαση και επιλεκτικότητα στο διεθνές σύστημα.

Παράλληλα, επισημαίνει ότι η χρήση πυρηνικών, ακόμη και τακτικών, δεν αποτελεί ρεαλιστική επιλογή. Μια τέτοια ενέργεια θα πυροδοτούσε καθολική αντίδραση και πιθανότατα θα σήμαινε την αρχή του τέλους για τον δρώντα που θα την επιχειρούσε. Η πυρηνική απειλή, επομένως, έχει καταστεί περισσότερο εργαλείο πολιτικής ρητορικής παρά πραγματικής στρατηγικής.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει ο κ. Αδαλής και στα πρόσωπα που διαμορφώνουν τις εξελίξεις. Αναφέρεται σε ισχυρές προσωπικότητες της διεθνούς διπλωματίας, όπως ο Ινδός ΥΠ ΕΞ Σουμπραμανιάμ Τζαϊσανκάρ, αλλά και σε Ιρανούς αξιωματούχους που λειτουργούν υπό ασφυκτικές εσωτερικές πιέσεις. Η ανάλυσή του φωτίζει το εσωτερικό ρήγμα στο Ιράν: από τη μία πλευρά οι πραγματιστές που επιδιώκουν σταθερότητα και διατήρηση της περιφερειακής ισχύος, και από την άλλη οι σκληροπυρηνικοί που προωθούν τη σύγκρουση.

Το χάσμα αυτό δεν είναι απλώς πολιτικό – είναι στρατηγικό και υπαρξιακό. Και, όπως επισημαίνει, συχνά υποτιμάται από τη Δύση. Κατά τον ίδιο, εξωτερικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενδέχεται να εκμεταλλεύονται αυτές τις εσωτερικές αντιθέσεις, επηρεάζοντας τις εξελίξεις με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.

Τέλος, η ανάλυση επεκτείνεται και στην ευρύτερη διεθνή σκηνή, όπου κυριαρχεί μια εμφανής αντίφαση: πόλεμοι που χαρακτηρίζονται ταυτόχρονα «κακοί» και «αναγκαίοι», ανάλογα με το ποιος τους διεξάγει. Αυτή η επιλεκτική ηθική, όπως σημειώνει ο κ. Αδαλής, οδηγεί σε απαξίωση του δημόσιου λόγου και σε έναν επικίνδυνο εκφυλισμό της πολιτικής σκέψης.

Συμπέρασμα: Η ανάλυση του κ. Αδαλή καταδεικνύει ότι η πραγματική ισχύς στον σύγχρονο κόσμο δεν βρίσκεται απαραίτητα στα πυρηνικά οπλοστάσια, αλλά στον έλεγχο κρίσιμων γεωοικονομικών κόμβων. Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός «αόρατου όπλου» με τεράστια επιρροή. Παράλληλα, οι εσωτερικές αντιθέσεις κρατών όπως το Ιράν και η υποκρισία της διεθνούς πολιτικής σκηνής συνθέτουν ένα εξαιρετικά εύθραυστο και επικίνδυνο περιβάλλον.

Το παρόν βίντεο περιλαμβάνει επιλεγμένα αποσπάσματα από συζήτηση του οικονομέτρη-αναλυτή κ. Γιώργου Αδαλή στην ραδιοφωνική εκπομπή «Ο Εξαρχείων» (19-04-2026), με επιμέλεια και παρουσίαση για σκοπούς ενημέρωσης, ανάλυσης και σχολιασμού.

Το βιβλίο για το Ιράν που δεν διάβασε ο Τραμπ και οι επιτελείς του πριν τον πόλεμο!

20.4.26

Κ. Γρίβας: Το μάθημα των Ιρανών στους Αμερικανούς

20.4.26

Το βιβλίο "Defending Iran: From Revolutionary Guards to Ballistic Missiles" (2021) των Gawdat Bahgat και Anoushiravan Ehteshami προσφέρει μια λεπτομερή, αντικειμενική ανάλυση της αμυντικής στρατηγικής του Ιράν μετά την επανάσταση του 1979. Ιράν έναντι του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας. Πώς η σημερινή διακυβέρνηση του Προέδρου Τραμπ βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστη όταν Πανεπιστημιακά βιβλία εξηγούν την στρατιωτική τακτική του Ιράν; σημειώνει ο Καθηγητής στον τομέα. «Θεωρία και Ανάλυσης Πολέμου» στην Στρατιωτική Σχολή. Ευελπίδων, Κύριος Κώστας Γρίβας που μεταξύ άλλων σημειώνει,

Έχουμε ξανασυζητήσει αυτά τα πράγματα. Κοιτάξτε να δείτε, Διάβαζα ας πούμε τώρα αυτές τις μέρες ή μάλλον δεν διάβαζα. Ξαναδιάβαζα τις σημειώσεις που είχα κρατήσει μελετώντας το Ιράν τα προηγούμενα χρόνια και διάβαζα λοιπόν, κοίταγα μάλλον έτσι κομμάτια που θα επισημάνει από μία μελέτη του 2021 που λέγεται Defending Iran, λοιπόν και μελετάει την πολεμική μηχανή και την πολεμική φιλοσοφία του Ιράν. Το οποίο βιβλίο αυτό δεν είναι ιρανικό, δεν είναι φιλοΙραννικό. Δεν θυμάμαι συγγραφείς είναι δύο περίεργα ονόματα. Ε, Αμερικανοί και οι δύο, αλλά μάλλον περσικής καταγωγής. Είναι Cambridge University Press. Είναι δηλαδή πανεπιστημιακό βιβλίο. Λοιπόν, ο ένας είναι καθηγητής στο National Defense University, στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών που ανήκει στο Πεντάγωνο και ο άλλος είναι καθηγητής στον Ντάραμ. Λοιπόν, ένα πολύ διάσημο πανεπιστήμιο. Και τι λένε λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι περιγράφουνε ακριβώς όλα αυτά που βλέπουμε σήμερα. Δεν είναι δηλαδή όταν και εγώ και άλλοι μιλάγαμε ότι το Ιράν έχει υπόγειες εγκαταστάσεις, έχει ασύμμετρες ικανότητες, έχει τον περιβόητο πόλεμο ψηφιδωτού, έχει το ένα, έχει το άλλο, έχει επενδύσει σε ικανότητες που να μην μπορούνε να προσβληθούν από τις συμβατικές δυνάμεις. Έχει ένα κομμάτι το οποίο είναι, έχει δύο στρατούς. Ο ένας είναι ο αναλώσιμος, ο πιο συμβατικός και ο άλλος ο ασύμμετρος είναι αυτός που θα κάνει τη δουλειά. ότι έχουν αποδεχτεί τις απώλειες και και δεν ήτανε κάτι κρυφό. Ήτανε κάτι το οποίο το επίσημο αμερικανικό κράτος, οι ένοπλες δυνάμεις κτλπ το γνωρίζανε. Τώρα γιατί πέσανε σε αυτή τη λούμπα ο Θεός στην ψυχή τους και γιατί εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που όταν τα λες αυτά τα πράγματα σε λένε ότι είσαι φιλοΙρανός ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Δείχνει ότι σε τι χαμηλό επίπεδο έχει φτάσει πλέον ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας . Λοιπόν τι λένε λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι όταν το 1980 ο Σαντάμ Χουσείν. Ο Ιρακινός ηγέτης εισβάλλει αιφνιδιαστικά στο Ιράν στην και εισβάλλει στο στο νότο εκεί πέρα με 10 μεραρχίες και με εκατοντάδες άρματα μάχης. Λοιπόν, εισβάλλει λοιπόν με 10 μεραρχίες και με εκατοντάδες άρματα μάχης. Λοιπόν, οι Ιρανοί έχουνε ο στρατός τους έχει διαλυθεί γιατί ουσιαστικά έχει προκύψει η Ισλαμική επανάσταση και έχουνε να αντιτάξουν τα δύο ατελέστατες μεραρχίες και 120 άρματα. Όλα και όλα. Δηλαδή η αναλογία είναι περίπου 1:10 υπέρ των Ιρακινών. Ακριβώς το γεγονός λένε οι δύο αυτοί συγγραφείς ότι ήτανε πολύ αδύναμη η άμυνα, ήτανε συντριπτικές οι δυνάμεις του επιτιθέμενου, συνεισέφερε στρατηγικά στην άμυνα του Ιράν γιατί εντάχθηκε μέσα σε αυτό το μύθο ότι είμαστε λίγοι, είμαστε, πολεμάμε λίγοι και αποφασισμένοι, έτοιμοι να θυσιαστούμε και πολεμάμε έναν άδικο επιτιθέμενο, έναν άδικο ηγέτη. Λοιπόν, ο ο Χουσείν λοιπόν με τις τεράστιες δυνάμεις που εξαπέλυσε εναντίον του διαλυμένου τότε Ιράν, ε, πήρε την εικόνα του Γιαζίντ και οι αποδυναμωμένες ιρανικές δυνάμεις, ακριβώς γιατί ήταν αποδυναμωμένες, λειτούργησαν πάρα πολύ πιο αποτελεσματικά και ενοποιήθηκε η αντίστασή τους με το συλλογικό έτσι φαντασιακό των Ιρανών και ακόμη και οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του Σάχη που βγήκανε από τις φυλακές ενσωματώθηκαν σακριβώς σε αυτή την αφήγηση και πολέμησαν σκληρότατα. Και βέβαια δεν είναι μόνο η σιτική παράδοση, είναι και η αυτοκρατορική παράδοση του Ιράν. Είναι μια αίσθηση, επαναλαμβάνω, επίσης ξεχωριστής εθνοφιλετικής ταυτότητας που έχουν οι Πέρσες, που είναι βέβαια δεν είναι η μόνη εθνότητα, αλλά είναι η κυρίαρχη εθνότητα στο Ιράν. Οπότε κυριολεκτικά με βάση όλα αυτά που επαναλαμβάνω ήτανε πασίγνωστα και ιδιαίτερα στους Αμερικανούς που εκεί τα διαβάζαμε και εμείς δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς είχανε στο μυαλό τους οι Αμερικανοί όταν διέταξαν αυτή την επίθεση.

H ψευτοκυπριοσύνη βρετανικό αντίδοτο στην Ένωση!

20.4.26

Φανούλα Αργυρού

Βρετανοί, 1954: «Να ενθαρρύνουμε τη δημιουργία μιας καθαρά κυπριακής κουλτούρας».

Διάβασα το άρθρο του φιλόλογου κ. Κυριάκου Ιωάννου, 6.4.2026, «Νεοκυπριακή ιδεολογία και κυπριακή λογοτεχνία», στο οποίο εισηγείται ότι «κάποια στιγμή θα πρέπει να δοθεί ένας περιεκτικός ορισμός της ‘‘νεοκυπριακής ιδεολογίας’’». Και έχει απόλυτο δίκαιο ο αρθρογράφος. Αν και έχουμε προ ετών εξηγήσει την προϊστορία της κάλπικης αυτής συνείδησης, που σοφίστηκαν οι αποικιοκράτες Βρετανοί, θα πρέπει να επανέλθουμε.

https://paideia-news.com/neokypriaki-ideologia-kai-kypriaki-logotexnia

Κατ’ αρχάς έγραψα στο βιβλίο μας «Έτσι Κατέστρεψαν την Κύπρο», που εκδώσαμε με τη «Σημερινή» το 1992, και στο βιβλίο μου «Από την Ένωση στην Κατοχή», με χρηματοδότηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου επί Αρχ. Χρυσοστόμου Α’, το 1995, και έκτοτε σε διάφορα άρθρα μου.

Μεταξύ 22 και 25 Σεπτεμβρίου 1954 ο Επικεφαλής του Τμήματος Πληροφοριών του Γραφείου Αποικιών στο Λονδίνο επισκέφθηκε την Κύπρο και ετοίμασε μια μακροσκελή έκθεση. Είχε ήδη προηγηθεί την 1η Σεπτεμβρίου 1954 ο διορισμός, ως επικεφαλής των Υπηρεσιών Πληροφόρησης στην Κύπρο (σημερινό ΓΤΠ), του Βρετανού πράκτορα, Laurence Durrell, ο οποίος βρισκόταν στην Κύπρο. Ναι, ο διαβόητος συγγραφέας του βιβλίου «Τα πικρολέμονα». Παραμένει η καλύτερη κάλυψη των πρακτόρων της Intelligence Service η γνώση της γλώσσας των ιθαγενών - ειδικά στον Ελληνισμό, όπου αφελέστατα εκλαμβάνονται με μεγάλη ελαφρότητα ως «φιλέλληνες» ή ως «φιλοκύπριοι»! Με κάποιες εξαιρέσεις.

Η έκθεση, εκτός των άλλων σημαντικών αναφορών, εισηγήθηκε την ανάγκη «ενθάρρυνσης και προώθησης μιας συγκεκριμένης κυπριακής ταυτότητας».

Έγραψαν:

«Αυτό θα είναι, βέβαια, ένα βραχυπρόθεσμο σχέδιο και θα χρειαστεί να το χειριστούμε με διακριτικότητα, εφόσον οι Κύπριοι οπωσδήποτε θα απομακρύνονται από οποιανδήποτε εισήγηση που να λέγει πως η Κυβέρνηση τούς επιβάλλει μίαν πλασματική και καθόλου ελληνική ταυτότητα… Ένας σίγουρος τρόπος να εκνευρίσεις έναν Ελληνοκύπριο, ανεξάρτητα από το πόσο φιλο-Βρετανός και εναντίον της Ενώσεως μπορεί να είναι, είναι να του αρνηθείς τη «Ελληνικότητά του…».

Ο πράκτορας Lawrence Durrell συνεργαζόταν στενά με τον πράκτορα της Intelligence Service, Γραμματέα στο κυβερνείο, J. Reddaway. Ήταν ο Durrell που πήγε το 1956 στην Αθήνα για να μεταφέρει το ανθελληνικό υλικό που είχε παραγγείλει ο Reddaway, ώστε να το χρησιμοποιήσουν ως προπαγάνδα εναντίον της Ενώσεως.

Έγραψε, μεταξύ άλλων, και ο κ. Χρήστος Αλεξάνδρου, Πολιτικός Επιστήμονας-Ιστορικός, στις 5 Σεπτεμβρίου 2016, στην «Καθημερινή», με τον πιο κάτω τίτλο:

«Ο διακαής πόθος των Άγγλων»

https://www.kathimerini.com.cy/gr/apopseis/prosopikotites-stin-k/248394/?ctype=ar

«…Η επιθυμία – ‘‘πεποίθηση’’ των Άγγλων ήταν ότι οι Κύπριοι δεν ήσαν Έλληνες και έπρεπε να σταματήσουν να φαντάζονται κάτι τέτοιο… Ο στόχος για τους Άγγλους ήταν προφανής. Αν οι Έλληνες Κύπριοι αποεθνικοποιούνταν και γίνονταν λεβαντίνοι, μια άλλη πληθυσμιακή ομάδα ‘‘μαλτέζων’’ στη Μεσόγειο, θα σταματούσαν να πιέζουν συνέχεια για την Ένωση του νησιού με την Ελλάδα και θα μετατρέπονταν σε πιστούς και συνεργάσιμους υπηκόους της αυτοκρατορίας… Συγκεκριμένα, το 1953 ιδρύθηκε η Κρατική Υπηρεσία Ραδιοφωνίας, ενώ το 1957 εξέπεμψε και το τηλεοπτικό πρόγραμμα. Το 1954 το Γραφείο Τύπου μετατράπηκε σε απροκάλυπτο μηχανισμό προπαγάνδας, κάτι που σηματοδοτήθηκε με τον διορισμό στη θέση του διευθυντή, του γνωστού λογοτέχνη Lawrence Durrell. Έτσι, δεν είναι τυχαίο που τα χαράματα της 1ης Απριλίου του 1955 κτυπήθηκαν από την ΕΟΚΑ, ανάμεσα σ’ άλλα, και σταθμοί αναμετάδοσης της συγκεκριμένης ‘‘Υπηρεσίας’’.

»H οξυδέρκεια του Γιώργου Σεφέρη συνέλαβε το φαινόμενο σ’ όλη του την έκταση. Μετά τη δεύτερή του επίσκεψη στο νησί το 1954, έγραψε στον Γιώργο Θεοτοκά τα ακόλουθα: ‘‘Υπάρχουν σε μια γωνιά της γης 400 χιλιάδες ψυχές από την καλύτερη, την πιο ατόφια Ρωμιοσύνη, που προσπαθούν να τις κάνουν λουλούδια του θερμοκηπίου. Σ’ αυτήν τη γωνιά της γης δουλεύει μια μηχανή που κάνει τους Ρωμιούς σπαρτούς – Κυπρίους - όχι Έλληνες, που κάνει τους ανθρώπους μπάσταρδους […].

Το ιδεολόγημα συνεχίζεται και σήμερα, με ενσυνείδητους αλλά και αφελείς υπηρέτες του. Με την προδιαγραφόμενη ‘λύση’ του Κυπριακού, αναμένεται να θεριέψει για να σημάνει μια ώρα αρχύτερα το τέλος του Κυπριακού Ελληνισμού’’».

Σχετικά προηγούμενα άρθρα Φ.Α.:

Σημερινή, 14.3.2025

Χαίρει στον τάφο ο Δρ Νιχάτ Ερίμ - «ΞΥΠΝΑΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ»

Μια «έρευνα» - προσβολή προς τον Ελληνισμό της Κύπρου

Η ΚΥΠΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ - Ανάρτηση του βρετανικού Υπουργείου Άμυνας

https://simerini.sigmalive.com/article/2025/3/14/khairei-ston-tapho-o-dr-nikhat-erim-ksupnate-ellenes/

24.3.2025

Ronald Storrs: «Η Ελληνικότητα των Κυπρίων είναι αδιαμφισβήτητος»

Η κάλπικη βρετανικής εφεύρεσης «κυπριοσύνη» και η προϊστορία της

Στο άρθρο αυτό αναφέρω και τις σημαντικές εξαιρέσεις, όπου Βρετανοί πολιτικοί τόνιζαν την αδιαμφισβήτητη ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ των Ελλήνων της Κύπρου κόντρα στις προσπάθειες των αποικιοκρατών να προωθήσουν και επιβάλουν τον αφελληνισμό με μια πλασματική ταυτότητα για τα δικά τους και τουρκικά συμφέροντα. Όπως ο κυβερνήτης Ρόναλτ Στορς, του οποίου μάλιστα το κυβερνείο κάψαμε το 1931! Διαβάστε τις δηλώσεις του βουλευτή Philip Noel-Baker, 14.9.1956, στη Βουλή των Κοινοτήτων, καθώς ο Υπουργός Αποικιών ετοιμαζόταν να εξαγγείλει, 19.12.1956, με προ-συνεννόηση με την Τουρκία, την υπόσχεση για ξεχωριστή αυτοδιάθεση, μη εξαιρουμένης της διχοτόμησης για την τουρκική μειονότητα του 18% στην Κύπρο…

https://simerini.sigmalive.com/article/2025/3/24/ronald-storrs-e-ellenikoteta-ton-kuprion-einai-adiamphisbetetos1da0ba70-d5a8-4f92-8ad2-48613122e18f/

https://api.parliament.uk/historic-hansard/commons/1956/sep/14/cyprus

Και για τον πράκτορα Λόρενς Ντάρελ διαβάστε το άρθρο μου, 1 Δεκεμβρίου 2014, στη «Σημερινή».

«Κλειστές Πόρτες» Vs «Πικρολέμονα»

Ο πράκτορας Λόρενς Ντάρελ, ο Κώστας Μόντης και ο Πάτροκλος Σταύρου

https://simerini.sigmalive.com/article/2014/12/1/kleistes-portes-enantion-pikrolemona/

Ο μ. Κώστας Μόντης έγραψε το βιβλίο «Κλειστές Πόρτες» στα Eλληνικά το 1964 (έκδοση Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας Κύπρου). Ήταν μια απευθείας απάντηση στο βιβλίο του πράκτορα Λόρενς Ντάρελ, «Πικρολέμονα» (Bitter Lemons), μέσα από το οποίο ο πράκτορας στόχευε στο να προβάλει αποικιακές πολιτικές θέσεις, αφενός και να κερδοσκοπήσει, αφετέρου… Και όμως το βιβλίο του Μόντη κρατήθηκε μακράν της δημοσιότητας, δεν μεταφράστηκε στα Aγγλικά και τελικά εκτιμήθηκε από ξένους στις ΗΠΑ, σε αντίθεση με εκείνο του πράκτορα και του στόχου του στην Κύπρο…

Στο πιο πάνω άρθρο μου θα μάθετε και γιατί μια αξιόλογη έρευνα για τον πράκτορα Ντάρελ, που χρηματοδότησε το ΡΙΚ, τελικά το ίδιο το ΡΙΚ αρνήθηκε να την προβάλει κατόπιν επεμβάσεως του τέως Υφυπουργού παρά τω Προέδρω, Πάτροκλου Σταύρου (έγραψα σχετικά στο βιβλίο μου «Top Secret», σελ. 226-227, που εκδώσαμε με τη «Σημερινή» το 2004)!

*Ερευνήτρια/Δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com

Η αναφορά στην έκθεση του 1954 για προώθηση της κάλπικης «κυπριοσύνης».

Τραγική επιβεβαίωση iEpikaira: Το Ισραήλ μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα σε πόλεμο με την Τουρκία (EDITOR'S PICK)

20.4.26

Την πιθανότητα το Ισραήλ να ξεκινήσει πόλεμο με την Τουρκία που μπορεί να οδηγήσει και σε σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας, διαβλέπει, μιλώντας στο Militaire News και την Ιωάννα Κλεφτόγιαννη, ο Χαίμ Μπρισίθ (Haim Bresheeth). Γιος επιζήσαντων Εβραίων στο Ολοκαύτωμα, ομότιμος καθηγητής στο University of East London, συνεργάτης ερευνητής στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, σκηνοθέτης, και ακτιβιστής, με βιβλία για το Ολοκαύτωμα αλλά και για τον Ισραηλινό Στρατό ΙDF, τον οποίο περιγράφει ως αρρωστημένη ιδεολογία μιας κοινωνίας και το Ισραήλ ως μηχανή παραγωγής χάους στη Μέση Ανατολή. Πρόσφατα συνελήφθη στο Λονδίνο, ως τρομοκράτης, επειδή συμμετείχε σε διαδήλωση υπέρ των Παλαιστίνιων.

Το Ισραήλ χρησιμοποιεί με οποιοδήποτε τρόπο μπορεί την Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας και τούμπαλιν-, στο πλαίσιο της «τεχνολογίας της σύγκρουσης» που εξασκεί στο Ιράν, στη Συρία, στο Ιράκ στην Κύπρο, εξηγεί, κατακεραυνώνοντας την Αθήνα για τη συμμαχία της με το Τελ Αβιβ. Θεωρώντας πιθανή την κοινή επίθεση στην κατεχόμενη Κύπρο. Εξίσου πιθανή θεωρεί την εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο με το Ιράν, που μπορεί να εξελιχθεί σε «πόλεμο μιας γενιάς», αν η Τεχεράνη δεν υποταχθεί σε όλες τις αξιώσεις των ΗΠΑ -πράγμα απίθανο ή ο Ντόναλντ Τραμπ δεν κηρύξει τη νίκη των ΗΠΑ και αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από τον Κόλπο -πράγμα εξίσου απίθανο.

Αν ξεκινήσει πάντως η κυβέρνηση Νετανιάχου πόλεμο με την Τουρκία στην ισραηλινή Κνεσέτ συνεχώς ανακυκλώνεται ότι η Τουρκία είναι μέρος του Μεγάλου «Ισραήλ» δεν θα είναι «περίπατος στο πάρκο» για το Ισραήλ, γιατί η Τουρκία διαθέτει ισχυρό στρατό. Έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι «περίπατος στο δάσος», προσθέτει ο συνομιλητής μας, ούτε ο πόλεμο με το Ιράν, το οποίο έχει και το πάνω χέρι, εκπλήσσοντας με την αντοχή του και τη στρατηγική του «μόνο τον Τραμπ και τον Νετανιάχου που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα». Εξάλλου, το Τελ Αβιβ, σύμφωνα με τον Μπρισίθ, διεξάγει τον πόλεμο στο Λίβανο για να τορπιλίσει οποιαδήποτε συμφωνία τερματισμού του πολέμου με το Ιράν.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα τελειώσει, «μόνο όταν ο Σιωνισμός θα τελειώσει», υπογραμμίζει.

Η Αμερική, τέλος, η οποία «έχει την χειρότερη κυβέρνηση στην ιστορία της και έναν εγκληματία μανιακό πρόεδρο» και το Ισραήλ θέλουν και μπορούν να σύρουν τον κόσμο σε ένα παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο, σε αντίθεση με το Ιράν, συνοψίζει ο Μπρισίθ.

[iEpikaira: Το παρόν βήμα έχει αναλύσει από το 2019 επισταμένως το σοβαρό ενδεχόμενο το Ισραήλ να εμπλέξει την Ελλάδα σε ένα πόλεμο με την Τουρκία (κατ' ουσίαν σε ένα proxy war). Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

ΑΝΑΛΥΣΗ: Γιατί η κατάσταση στο Στενό του Ορμούζ μπορεί να επηρεάσει άμεσα την επισιτιστική ασφάλεια της χώρας

19.4.26

Επιμέλεια iEpikaira*

Για δεκαετίες, ο κόσμος έβλεπε τα Στενά του Ορμούζ μέσα από έναν και μόνο φακό: αυτόν του πετρελαίου. Παρακολουθούμε τις αυξομειώσεις των τιμών του Brent, μετρώντας την υγεία της παγκόσμιας οικονομίας με βάση το κόστος του καυσίμου στο βενζινάδικο. Όμως, μια σιωπηλή, πιο ύπουλη κρίση ελλοχεύει, μια κρίση που δεν απειλεί μόνο τον τρόπο που μετακινούμαστε, αλλά και το τί/αν θα έχουμε στο τραπέζι μας.

Μια νέα, κρίσιμη ανάλυση του παρόντος βήματος (δείτε ΕΔΩ) αποκαλύπτει ότι τα Στενά του Ορμούζ μπορεί να μετατραπούν σε «γκιλοτίνα» της παγκόσμιας γεωργίας.

Η Επίπτωση του Φυσικού Αερίου

Για να κατανοήσει κανείς γιατί τα γεγονότα στον Περσικό Κόλπο μπορεί να οδηγήσουν σε άδεια ράφια στα σούπερ μάρκετ της Αθήνας ή του Οχάιο, πρέπει να γνωρίζει τη σύγχρονη «αλχημεία» των τροφίμων.

Τα αζωτούχα λιπάσματα παράγονται με χρήση φυσικού αερίου. Ο Περσικός Κόλπος αποτελεί έναν γιγαντιαίο κόμβο φυσικού αερίου το οποίο είναι απαραίτητο για την παραγωγή ουρίας και αμμωνίας (χημικά των λιπασμάτων). Όταν τα Στενά απειλούνται, δεν χάνουμε μόνο καύσιμα για τα αυτοκίνητά μας, χάνουμε και τα λιπάσματα για τη γεωργία.

Η Βραδυφλεγής Βόμβα των 18 Μηνών

Η έκθεση περιγράφει ένα τρομακτικό χρονοδιάγραμμα για την πιθανότητα μιας παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης, εάν η κατάσταση στα Στενά δεν αλλάξει. Σε αντίθεση με τις τιμές του πετρελαίου, που εκτινάσσονται σε δευτερόλεπτα, η κρίση τροφίμων είναι ένα ατύχημα σε αργή κίνηση:

0–3 Μήνες: Ο πανικός στις αγορές οδηγεί τις τιμές των λιπασμάτων σε αύξηση 50%.

6–18 Μήνες: Οι αγρότες, αδυνατώντας να αντέξουν το κόστος των «χρυσών» πλέον θρεπτικών συστατικών, μειώνουν δραστικά τη χρήση λιπασμάτων ή ακόμη και τις καλλιέργειες.

Το Αποτέλεσμα: Οι αποδόσεις των καλλιεργειών -ειδικά των σιτηρών- αρχίζουν να καταρρέουν ενώ οι υψηλές τιμές λιπασμάτων ενδέχεται να οδηγήσουν ακόμη και στη μείωση των καλλιεργειών εάν η προμήθειά τους γίνει «απαγορευτική».

Το Ελληνικό Παράδοξο: Μια Μελέτη Περίπτωσης στην Ευπάθεια

Ενώ η κρίση είναι παγκόσμια, η έκθεση εστιάζει στην Ελλάδα ως ένα οδυνηρό παράδειγμα «γεωργικής ευθραυστότητας». Παρά την εύφορη γη και την γεωργική της παράδοση, η σύγχρονη Ελλάδα βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί:

95% Εξάρτηση: Η Ελλάδα εισάγει σχεδόν το σύνολο των λιπασμάτων της.

Το Κενό στις Ζωοτροφές: Η χώρα εισάγει το 70% των ζωοτροφών της.

Έκρηξη Ναύλων: Ως ναυτικό έθνος, η Ελλάδα αντιμετωπίζει μια «τριπλή απειλή»: αυξανόμενα ασφάλιστρα πλοίων λόγω κινδύνου αλλά και καθυστερήσεις τριών εβδομάδων, καθώς αναγκάζονται να κάνουν τον γύρο της Αφρικής, γεγονός που οδηγεί και σε ένα διογκούμενο εμπορικό έλλειμμα.

Η Εθνική Ασφάλεια και το Πιάτο μας

Η ανάλυση καθιστά σαφές ένα πράγμα: Η επισιτιστική ασφάλεια δεν αφορά πλέον μόνο τη γεωργία, αφορά και τη γεωπολιτική και τα logistics. Η έκθεση επισημαίνει ότι τα σιλό λιπασμάτων οφείλουν να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο στρατηγικό σεβασμό που δείχνουμε -αν δείχνουμε- στα αποθέματα πετρελαίου.

«Το κρίσιμο ερώτημα», αναφέρει η ανάλυση, «δεν είναι μόνο πόσο πετρέλαιο έχουμε στις δεξαμενές, αλλά πόσες εβδομάδες αποθέματος λιπασμάτων έχουμε στις αποθήκες. Αν η απάντηση είναι λιγότερο από οκτώ εβδομάδες, βρισκόμαστε στην κόκκινη ζώνη».

Δεν είναι μόνο η βενζίνη...

Η έκθεση αποτελεί καμπανάκι κινδύνου. Υπάρχει διέξοδος, αλλά απαιτεί μια ριζική επαναξιολόγηση της φιλοσοφίας «από το χωράφι στο τραπέζι». Η επιστροφή στην εγχώρια παραγωγή είναι κομβικής σημασίας.

Εν τέλει γίνεται πολύ σαφές ότι δεν είναι μόνο η τιμή της βενζίνης που οφείλει να μας απασχολεί αλλά και οι έμμεσες επιπτώσεις των γεγονότων στη Μέση Ανατολή οι οποίες θα επηρεάσουν το τραπέζι μας.

[Για την πλήρη ανάλυση και τις περιφερειακές εκτιμήσεις κινδύνου δείτε την έκθεση ΕΔΩ. Για ενδελεχή επισκόπηση της κατάστασης στο Ορμούζ δείτε ΕΔΩ!]

*με χρήση εργαλείων ΤΝ και των iEp Widgets™.

Σύνοψη εξελίξεων πολέμου στο Ιράν (17–19 Απριλίου)

19.4.26

Η Τουρκία θέλει να πάρει την θέση του Ιράν...

17.4.26

Σύνοψη διεθνών εξελίξεων 16-17 Απριλίου

17.4.26

Γιατί διαφωνούμε για το ποιος νικάει και ποιος χάνει στον πόλεμο στο Ιράν

17.4.26

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Οι εξελίξεις στον Πόλεμο στο Ιράν έχουν δημιουργήσει μια έντονη πόλωση και σύγχυση για τα τεκταινόμενα στη διεθνή κοινή γνώμη, όπως και στην Ελληνική, αλλά και στους επαγγελματίες αναλυτές και τους λήπτες στρατηγικών αποφάσεων. Όχι μόνον υπάρχει έντονη αντιγνωμία αναφορικά με τους “καλούς” και τους “κακούς” της σύγκρουσης, αλλά παρουσιάζεται και μεγάλη σύγχυση αναφορικά με το ποιος νικάει μέχρι στιγμής και πολύ περισσότερο για το ποιος θα νικήσει στο μέλλον.

Φορτισμένες απόψεις περί συντριπτικής νίκης της μίας ή της άλλης πλευράς, των ΗΠΑ ή του Ιράν, εκφράζονται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο. Και, προσέξτε, αναφερόμαστε για την νίκη ή την ήττα μέχρι στιγμής, όχι για το τι μέλλει γενέσθαι. Για να προσεγγίσουμε αυτό το ιδιόρρυθμο φαινόμενο θα προσπαθήσουμε σήμερα να χρησιμοποιήσουμε ως εργαλεία ερμηνείας κάποιες αντιλήψεις της Θεωρίας της Επιστήμης (ή Φιλοσοφίας της Επιστήμης), που μας δείχνουν ότι ένα πράγμα είναι “η Πραγματικότητα” και κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό, “οι ερμηνείες της Πραγματικότητας”.

Ο πόλεμος στο Ιράν, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια σύγκρουση κρατών, αλλά και μια σύγκρουση ερμηνειών, μοντέλων σκέψης και τρόπων κατανόησης της πραγματικότητας. Σε μεγάλο βαθμό, οι εμπλεκόμενοι, αλλά και οι αναλυτές, δεν ζουν στο ίδιο γνωσιακό σύμπαν. Για να κατανοήσουμε αυτήν την ιδιόρρυθμη κατάσταση μπορούμε να στραφούμε στη Φιλοσοφία της Επιστήμης και της Γλώσσας. Οι Popper, Kuhn, Lakatos, Feyerabend, Heidegger και Wittgenstein μας προσφέρουν εργαλεία, που φωτίζουν όχι μόνο τι γνωρίζουμε, αλλά και γιατί αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό.

Διαβάστε τη συνέχεια στο slpress.gr

Πολύ πιο «αποκαλυπτικές» οι φανερές ηχογραφήσεις Κίσινγκερ

17.4.26

Και τα αμερικανικά και βρετανικά επίσημα αρχεία…

Φανούλα Αργυρού

Διάβασα τα δύο κείμενα (μέρος Α και Β) του δημοσιογράφου κ. Παύλου Κ. Παύλου «Οι κασέτες του Κίσινγκερ» στα οποία αντιγράφει από το βιβλίο τού Tom Wells (“The Kissinger tapes”) στον «Φιλελεύθερο» και «Σημερινή» όπου ουσιαστικά κάνει παρουσίαση τού εν λόγω βιβλίου με επιπρόσθετα δικά του σχόλια.

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/4/6/oi-kasetes-tou-kisingker-sta-a/ Μέρος A

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/4/6/oi-kasetes-tou-kisingker/ Μέρος B

Δεν πιστεύω ότι οι κασέτες του Χ. Κίσινγκερ μπορούν να αποτελέσουν «πηγή για άλλα βιβλία, άρθρα αναλύσεις και έρευνες σε πολλές χώρες» από μόνες τους, δίχως την απαραίτητη μελέτη και διασταύρωση αφενός με τα επίσημα αμερικανικά αποδεσμευμένα έγγραφα και αφετέρου και κυρίως τα επίσημα βρετανικά αρχεία του κράτους στη Βρετανία που είναι και τα πρωτογενή, σε σχέση με την Κύπρο.

Επειδή και απλά το 1974 ήταν οι Βρετανοί και όχι οι Αμερικανοί (βλέπε Χ. Κίσινγκερ) που αποφάσιζαν το τι έγινε. Δεν ήταν τίποτα το στιγμιαίο. ΄Ηταν στη πράξη η εκτέλεση μιας διαχρονικής βρετανικής πολιτικής σε μυστική συνεργασία με την Τουρκία που ξεκίνησε από το 1955 την οποία ακολούθησε ο Χ.Κ λόγω αμοιβαίων συμφερόντων και «ειδικής σχέσης» ΗΒ/ΗΠΑ…

Την οποία ο Δρ Χ. Κίσινγκερ ακολούθησε, παρόλες τις διαφωνίες του κατά περίπτωση, ακριβώς και επειδή το Κυπριακό δεν ήταν αμερικανικό πρόβλημα αλλά βρετανικό, κοινοπολιτειακό, ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ! (Υπόψη ότι penholders στον ΟΗΕ ήταν και παραμένουν οι πρώην αποικιοκράτες Βρετανοί με το Φόρεϊν Όφις τους...)

Με το ιστορικά επιβεβαιωμένο με δικά τους επίσημα αρχεία, ενοχοποιητικό παρασκηνιακό ρόλο για διχοτομικό αποτέλεσμα με σχέδια και προσχέδια που ενισχύθηκαν το 1964 σε προετοιμασία του 1974 και έφθασαν στο σχέδιο «Χάνεϊ/Ανάν» το 2004 μέχρι το Κραν Μοντανά και συνεχίζουν…

Δεν έχω διαβάσει το εν λόγω βιβλίο του συγγραφέα Tom Wells αλλά ούτε αυτός (Τομ Γουέλς) ούτε κανένας άλλος μπορεί να καθορίσει ευθύνες στον Κίσινγκερ βασισμένος στις ημιτελείς τηλεφωνικές αυτές συνομιλίες δίχως να μελετήσει τα βρετανικά πρωτογενή έγγραφα για το Κυπριακό όπως και τα αμερικανικά, που είναι τα επίσημα αρχεία των κρατών.

Οι λόγοι που ο Κίσινγκερ μαγνητοφωνούσε τις τηλεφωνικές του συνομιλίες, ήταν δικαίωμά του θα έλεγε ένας. Όπως ο ίδιος εξήγησε, στην αποκαλυπτική ομιλία του ως ο επίσημος προσκεκλημένος στο Λονδίνο το 1982 στα 200χρονα του βρετανικού Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας (κοινώς Φόρεϊν Όφις), προφανώς γιατί δεν εμπιστευόταν τους δικούς του! Είχε στενούς δεσμούς με τους Βρετανούς που πήγαιναν χρόνια πίσω… Ενδεικτικές οι αποκαλύψεις με την αποδέσμευση βρετανικών επισήμων Αρχείων στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο στο Λονδίνο τα οποία μελέτησα και δημοσίευσα.

Σχετικά τα δύο μου άρθρα «Σημερινή» 21.7.2019, καλύπτοντας αποδεσμεύσεις βρετανικών επισήμων εγγράφων στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο (με φωτο-αντίγραφα εγγράφων).

Ο Κίσινγκερ εμπιστευόταν περισσότερο τους Βρετανούς παρά τους δικούς του! Εκείνο που φανερώθηκε στα νέα έγγραφα είναι η μυστική συνεργασία του Δρος Χένρι Κίσινγκερ με τους Βρετανούς

https://simerini.sigmalive.com/article/2019/7/21/o-kisingker-empisteuotan-perissotero-tous-bretanous-para-tous-dikous-tou/ «Σημερινή», 21.7.2019

O Κίσινγκερ «χρωστούσε» στους Βρετανούς την επιτυχία των μυστικών του επαφών με την Κίνα. Εμπιστευόταν περισσότερο τους Βρετανούς…

https://www.onisilos.gr/?p=40288 από «Σημερινή», 17.12.2023

1982 - Ο Δρ Χένρι Κίσινγκερ επίσημος ομιλητής στα 200χρονα του Φόρεϊν Όφις

Τιμήθηκε το 1995 από τη Βασίλισσα Ελισάβετ

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/4/11/1982-o-dr-khenri-kisingker-episemos-omiletes-sta-200khrona-tou-phorein-ophis/«Σημερινή», 11.4.2026

Αναφέρομαι στο Μέρος Α' του κ. Π.Κ. Παύλου.

Έγραψε ο κ. Π. Παύλου - « …για τα γεγονότα στην Κύπρο, στην εισαγωγή του ο συγγραφέας (Τομ Γουέλς) υπενθυμίζει το γνωστό ότι αντιτάχθηκε σφόδρα στην επιστροφή τού έκπτωτου (sic) Προέδρου της Κύπρου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, την ανησυχία του για την επιρροή των κομμουνιστών στο νησί, το δίλημμα που αντιμετώπιζε σχετικά με τον ποιον να στηρίξει στη θέση τού Προέδρου, μετά την άμεση απομάκρυνση «εκείνου του τύπου», του Σαμψών, που αποκάλεσε «νεκρή πάπια», και την ενδιάμεση λύση Κληρίδη, που του εισηγήθηκε ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Τζέιμς Κάλαχαν…

Εισάγοντας το κεφάλαιο 31 (σελ. 559-581), το οποίο αναφέρεται στο Κυπριακό, ο Τομ Ουέλς σημειώνει ότι ο Κίσινγκερ είχε εκ των προτέρων γνώση του σχεδίου της Ελλάδας να ανατρέψει τον Μακάριο και αντιτάχθηκε στην απομάκρυνση των Ελλήνων αξιωματικών που έλεγχαν την Εθνική Φρουρά. Ανησυχούσε μήπως ο Αρχιεπίσκοπος στρεφόταν στη Σοβιετική Ένωση για να τον βοηθήσει να επιστρέψει στην εξουσία, προτάσσοντας το ότι αν το πετύχαινε, θα οδηγούσε τους κομμουνιστές να γίνουν «η κυρίαρχη δύναμη» στην Κύπρο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέφυγαν τη δημόσια υποστήριξη είτε στον Μακάριο είτε στον Σαμψών. Πρώτη και επείγουσα έγνοια του ήταν να αποτρέψει πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας. Από τις απομαγνητοφωνήσεις προκύπτει καθαρά ότι αυτός ήταν που χειριζόταν την κατάσταση (ελάχιστα ο πρόεδρος Νίξον), παρουσιάζεται, μάλιστα, να προαναγγέλλει εξελίξεις πολύ προτού επισυμβούν!»

Μα, αυτή ήταν η πολιτική του Δρα Χένρι Κίσινγκερ το 1974, και είναι γνωστή, σε σχέση με το Κυπριακό! Ακριβώς έβλεπε περιφερειακά το θέμα και όχι ως υπεύθυνος για το Κυπριακό, καθώς αυτό ήταν βρετανικό θέμα και όχι αμερικανικό. Ενδιαφερόταν πρωτίστως όπως έγραψε και ο Γουέλς, να αποφευγόταν σύγκρουση Ελλάδας/Τουρκίας και λόγω του διπολισμού τότε δεν ήθελε τους Σοβιετικούς/κομμουνιστές να επέμβουν…

Το γεγονός ότι δεν του άρεσε ο Αρχ. Μακάριος και πάλι ήταν δικαίωμά του εφόσον εκείνος ενδιαφερόταν για τα αμερικανικά συμφέροντα. Και ήταν λόγω των στενών του (Μακαρίου) σχέσεων με τους Σοβιετικούς/ΑΚΕΛ στην Κύπρο. Και η υποστήριξή του προς αντικατάσταση του Αρχ. Μακαρίου με τον Γλ. Κληρίδη, που ήταν όπως γράφει και ο Γουέλς, βρετανική εισήγηση, επιβεβαιώθηκε προ πολλού από τα άκρως αποκαλυπτικά βρετανικά επίσημα αρχεία.

Η υποστήριξή του προς τον Γλ. Κληρίδη ήταν ξεκάθαρη και εξηγείται στο μήνυμα/προειδοποίησή του προς τους «αρχιτέκτονες» Βρετανούς (Γουίλσον/Κάλαχαν) μέσω του βρετανού πρέσβη Ραμσπόθαμ στην Ουάσιγκτον στις 18 Ιουλίου 1974: Ότι δεν είχαν μελετήσει καλά τις συνέπειες τού τι είχαν αποφασίσει να κάνουν (εννοείται συνεννοηθεί με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ετζεβίτ την προηγούμενη στο 10 Downing Street όταν του έδωσαν το πράσινο φως να εισβάλει φθάνει να μην ενοχλούσε τις Βρετ. Βάσεις). Εξήγησε και γιατί δεν υποστήριζε εκείνη τη στιγμή, όπως ο Μακάριος, Βρετανοί, Σοβιετικοί και Τούρκοι, την άμεση αποχώρηση των Ελλήνων Αξιωματικών, και χαρακτήρισε τον Μακάριο «ανδρείκελο των Τούρκων» («guise of a Turkish stooge») …

Ιδού το μήνυμα στις 18.7.1974:

Από το βιβλίο μου «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

«18 Ιουλίου 1974 – Διαφωνία με Δρα Henry Kissinger

Ο Kissinger θεωρούσε τον Μακάριο «ανδρείκελο των Τούρκων» προφανώς γιατί είχε δώσει την συγκατάθεσή του στους Βρετανούς για συνεργασία Τουρκίας/Βρετανίας (βλέπε εισβολή!) γιατί αφελέστατα (επιεικώς θα έλεγα) πίστευε η Τουρκία θα επενέβαινε για να τον αντικαταστήσει ως Πρόεδρο...

O James Callaghan ενημέρωσε στις 18 Ιουλίου 1974 τον Βρετανό Πρωθυπουργό Harold Wilson (ο οποίος βρισκόταν στο Παρίσι) για την τηλεφωνική επαφή που είχε μαζί τους ο Αμερικανός Υπ. Εξωτερικών Henry Kissinger (μέσω του βρετανού πρέσβη στην Ουάσιγκτον). Το περιεχόμενο του τηλεγραφήματος αυτού είναι άκρως αποκαλυπτικό για τα γεγονότα που έλαβαν χώρα ώρες πριν από την τουρκική εισβολή και τη στάση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, της Βρετανίας και του Kissinger.

«Ο Kissinger μού τηλεφώνησε (ενημέρωσε ο πρέσβης το Λονδίνο), σήμερα το πρωί. Είχε δει το πρόχειρο ψήφισμα που ετοιμάσαμε και για να είμαι ειλικρινής δεν του άρεσε. Ευχόταν να μην το παρατραβούσαμε στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Τον διαβεβαίωσα ότι δεν είχαμε ακόμα αποφασίσει τελικά για ψήφισμα και ότι εξ΄ όσων γνώριζα δεν θα υπάρξει σημαντική κίνηση σήμερα στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Ο Kissinger πιστεύει θα είναι λάθος να παρουσιαστεί ψήφισμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας που να δίνει ανεπιφύλακτη υποστήριξη στον Μακάριο και να δεσμεύει νομικά το Συμβούλιο για κάτι που δεν είμαστε εις θέση να εκπληρώσουμε. Οι Αμερικανοί, είπε, δεν έχουν κάνει κανένα βήμα για ψήφισμα αλλά ανησυχούσε για τις δικές μας ενέργειες, που κανονικά περιορίζονταν σε διπλωματικά βήματα (που δεν είχαν προοπτική επιτυχίας αλλά μπορούσαν να δώσουν νόμιμες δικαιολογίες στους Ρώσους να επέμβουν στο Κυπριακό που ίσως να οδηγήσει και σε στρατιωτική τους επέμβαση).

Του είπα ότι η υποστήριξή μας προς τον Μακάριο δεν ήταν ανεπιφύλακτη: Είχε ζητήσει να μην αναγνωρίσουμε το νέο καθεστώς και δεν του είπαμε τίποτα περισσότερο από το ότι θα λάβουμε πλήρως υπόψη μας την έκκλησή του. Πρόσθεσα ότι η μια από τις ανησυχίες μας για το πρόχειρο ψήφισμα που ετοιμάσαμε ήταν για να προκαταλάβουμε οποιαδήποτε κίνηση από τους Αδέσμευτους. Όμως ο Kissinger πιστεύει ότι το ψήφισμά μας μπορεί να οδηγήσει σε περισσότερες δυσκολίες. Η αμερικανική ανησυχία ήταν να εμποδιστούν ρωσικά στρατεύματα από το να πάνε στο νησί. Οι Αμερικανοί δεν θα το επέτρεπαν αυτό οποιαδήποτε και να είναι η νομική θέση και θα το εκτιμούσε «αν οι σύμμαχοί μας δεν το έκαναν περισσότερο νόμιμο απ΄ότι είναι».

Συζητήσαμε στη συνέχεια το θέμα των Ελλήνων αξιωματικών. Ο Kissinger επανέλαβε ότι το να πιέζουμε για την αποχώρηση των από την Κύπρο μπορούσε να δημιουργήσει επικίνδυνη αλλαγή στο ισοζύγιο δυνάμεων στην Κύπρο. Δίχως την δυνατή παρουσία κάποιων Ελλήνων αξιωματικών, αυξανόταν η πιθανότητα ταραχών που μπορούσαν να μετατραπούν σε ενδοκοινοτική διαμάχη. Του είπα ότι έχει κάποια βάση αυτό αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι που μου είχε μιλήσει χθές. Ο Kissinger είπε δεν ήταν εναντίον της απόσυρσης των αξιωματικών, όμως αυτό δεν έπρεπε να προηγηθεί μιας συνταγματικής λύσης. Ο Kissinger είπε ότι δεν ήθελε καθόλου ψήφισμα σήμερα στα Ηνωμένα Έθνη. Θα ήταν αρκετά ικανοποιημένος με μια συνεδρία του Συμβουλίου στις 19 Ιουλίου κατά τη διάρκεια της οποίας ο Μακάριος να έκανε την δήλωσή του. Και πριν από μίαν τέτοια σημαντική κίνηση στο Συμβούλιο, ήλπιζε να συμφωνούσαμε να φέρουμε τους Έλληνες και Τούρκους μαζί στο Λονδίνο ίσως την Κυριακή 21 Ιουλίου, και να προσπαθήσουμε να δουλέψουν για μια συνταγματική λύση στη βάση των συμφωνιών του 1960. Οι ΗΠΑ θα έδιναν την πλήρη υποστήριξή τους για μια πρόταση πάνω στην οποία να βασιστεί ένα ψήφισμα. Ρώτησα τι είδος συνταγματικής λύσης είχε υπόψη του. Ο Kissinger είπε ήταν της άποψης ότι εμείς μπορούσαμε να τροποποιήσουμε τα πράγματα με μια αποδεκτή εναλλακτική λύση που να αποκλείει τον Μακάριο και τον Σαμψών. Π.χ. με τον Κληρίδη. Αυτό θα σήμαινε ουσιαστικά οι Έλληνες να εγκαταλείψουν τον Σαμψών και εμείς (Βρετανοί) και Τούρκοι να εγκαταλείψουμε τον Μακάριο. Για τους Τούρκους (είπε) αυτό δεν θα είναι και μεγάλη θυσία καθώς ποτέ τους δεν τον εμπιστεύθηκαν.

Ο Kissinger αμφέβαλλε κατά πόσο οι Κύπριοι πραγματικά θα δεχόντουσαν πίσω τον Μακάριο υπό τις παρούσες συνθήκες, ως ένα ανδρείκελο των Τούρκων (guise of a Turkish stooge). Ούτε στον Μακάριο θα άρεσε αυτός ο ρόλος, και ίσως εν καιρώ, να επεδίωκε να προσαρμόσει τη θέση του γυρνώντας προς τους Ρώσους.

Ο Kissinger εμφανώς ανησυχούσε, ότι ίσως να δεσμευόμαστε πέραν του δέοντος, χωρίς να μπορούμε να υπολογίζουμε τις πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες. Μου ζήτησε να σας μεταφέρω αμέσως αυτές τις απόψεις, τονίζοντας τη βαθιά του ανησυχία. Για περαιτέρω λεπτομέρειες των θέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για το πρόχειρο ψήφισμά μας δέστε …».

«…Kissinger reiterated that to press for their withdrawal (Greek Officers) in the existing situation, could produce a dangerous shift in the power balance in Cyprus. Without the stiffening presence of some Greek officers, the chance of disorder spilling over into inter communal strife would be increased…. Kissinger doubted whether the Cypriots would really welcome Makarios back in the present circumstances, in the guise of a Turkish stooge. Nor would Makarios himself relish that role, and he might well, in due course, seek to adjust his position by turning to the Russians.

Kissinger was clearly troubled that we might be committing ourselves too far without being able to calculate the longer-term consequences…»

Ανέφερε στη συνέχεια ο κ. Π. Κ. Παύλου:

Κίσινγκερ -Ανατόλι Ντομπρίνιν, Σοβιετικός Πρέσβης -15/7/1974, 05.30 μ.μ. (Ώρα ΗΠΑ)

Κ.:- Μόλις λάβαμε μήνυμα από την Κύπρο ότι ο σύμβουλός σας ρώτησε τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή πώς θα ένιωθαν οι Βρετανοί για την επέμβαση σοβιετικών στρατευμάτων για την αποκατάσταση της τάξης.

Ντ.: Στρατεύματα; Αμφιβάλλω πολύ γι' αυτό, μου ακούγεται απίστευτο.

Κ.: Και σε μένα. Αν σχεδιάζατε κάτι τέτοιο θα μας το έλεγες;

Ντ.: Ναι.

Κ.: Ξέρετε ότι δεν θα το ευνοούσαμε.

Ντ.: Το ξέρω. Τι γίνεται με τον Μακάριο;

Κ.: Έχω μια αναφορά από το Ισραήλ. Λένε ότι τον άκουσαν στο ραδιόφωνο.

Ντ.: Ξέρω ότι αυτό (επανέρχεται στα στρατεύματα) θα μπορούσε να συμβεί, μόνο αν το ζητούσε ο Μακάριος και μετά θα έπρεπε να συζητηθεί.

Και εδώ υπάρχει κάποια εξήγηση για την πληροφορία που είχε ο Κίσινγκερ για σοβιετικά στρατεύματα. Καταρχήν πάμε πίσω στο 1972 σε ένα δημοσίευμα της «Εστίας» Αθηνών.

Από το βιβλίο μου «Διζωνική vs Δημοκρατία» 1955-2019:

1) 1972 – Ρωσικές υποσχέσεις προς Μακάριο ότι θα σταματούσαν τους Τούρκους σε περίπτωση εισβολής...

«Σύμφωνα με είδηση στην ελληνική εφημερίδα «Εστία» (Αθήνας) του Σαββάτου, η συμφωνία με την οποία η Κυπριακή Κυβέρνηση εισήγαγε όπλα από την Τσεχοσλοβακία έγινε από τον Μακάριο κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα τον περασμένο Ιούνιο. Διευθετήθηκε σύμφωνα με την είδηση, όπως τα όπλα σταλούν από γιουγκοσλαβικό λιμάνι. Τρεις Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι στάλθηκαν στην Κύπρο να εκπαιδεύσουν τις ένοπλες δυνάμεις του Λυσσαρίδη στον χειρισμό των τσεχοσλοβακικών όπλων ενώ άλλοι Kύπριοι χειριστές όπλων στάλθηκαν στην Πράγα για εκπαίδευση. Όταν έκλεισε η συμφωνία, συνεχίζει η είδηση, οι Ρώσοι είπαν στον Μακάριο ότι η Σοβιετική Ένωση μπορούσε να επέμβει σε υποστήριξη της Κυβέρνησης της Λευκωσίας αλλά μόνο αν υπήρχε στρατιωτική επέμβαση από έξω, δηλαδή μια τουρκική απόβαση. Σε περίπτωση εσωτερικών ταραχών ο Μακάριος θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει με τους αντιπάλους του και να απαλλαγεί από την ελληνική επιρροή με τις δικές του προσπάθειες και με τη βοήθεια των συνεργατών του. Η βοήθεια της Μόσχας περιοριζόταν στα όπλα και στους σύμβουλους.

Η Εστία επίσης γράφει πως την «προεδρική φρουρά» που ο Μακάριος δημιούργησε υποτίθεται έπρεπε να ηγούνταν οι «Κύπριοι συνταγματάρχες» Αζίνας και Μυριανθόπουλος πρώην αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού που βρίσκονται στην Κύπρο τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Τέλος η εφημερίδα λέγει ότι τα όπλα κόστισαν ένα εκατομμύριο λίρες. Πληρώθηκαν μέσω συμφωνιών με το σιδηρούν παραπέτασμα, τα λεφτά δόθηκαν από την Αρχιεπισκοπή Κύπρου και το Μοναστήρι του Κύκκου».

(Από μια πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση από τη βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα ημερ. 14 Φεβρουαρίου 1972. Ο Δρ Βάσος Λυσσαρίδης ήταν ο προσωπικός γιατρός του Μακαρίου και αργότερα ιδρυτής του Σοσιαλιστικού Κόμματος ΕΔΕΚ στην Κύπρο).

2) Και τώρα προχωράμε στις 11 Ιουλίου 1974 όταν ο τότε Έλληνας πρέσβης στην Κύπρο Ευστάθιος Λαγάκος μεταξύ άλλων, είπε στον Βρετανό Υπ. Αρμοστή στην Κύπρο Στίβεν ΄Ολβερ, ότι η επιστολή Μακαρίου προς πρόεδρο Γκιζίκη γράφτηκε και στάλθηκε δίχως καμία διαβούλευση με το υπουργικό συμβούλιο. Αυτή ήταν μια άκρως προσωπική πολιτική, για την οποία ο Μακάριος βασιζόταν αποκλειστικά σχεδόν πάνω σε μια κλίκα στενών συμβούλων. Τους Χριστοδούλου, Τομπάζο, Λυσσαρίδη, που ήταν όλοι Κομμουνιστές ή πρώην Κομμουνιστές. Ο Λαγάκος είχε λόγο να πιστεύει ότι ο Αρχιεπίσκοπος βασιζόταν πολύ στις διαβεβαιώσεις που του είχαν δώσει οι Ρώσοι, που του είχαν εγγυηθεί ότι, σε περίπτωση ταραχών στην Κύπρο, «δεν θα επιτραπεί σε κανένα τρίτο μέρος να επέμβει...» Ο πρέσβης Λαγάκος πέθανε στις 4 Μαρτίου 2004 σε ηλικία 82 ετών.

3) Ο Τομπάζος στην Τσεχοσλοβακία μια εβδομάδα πριν από το πραξικόπημα έφερε όπλα

Σε συνέντευξή του στη «Σημερινή» στις 15 Ιουλίου 1999 ο πρώην προϊστάμενος της ΚΥΠ (Κυπριακής Υπηρεσίας Πληροφοριών) και στενός συνεργάτης του Μακαρίου Γεώργιος Τομπάζος αποκάλυψε ότι ο Αρχ. Μακάριος γνώριζε ότι θα γινόταν το πραξικόπημα, και στην προσπάθειά του να το αποτρέψει έφερε, μια μόνο βδομάδα πριν από τις 15 Ιουλίου 1974, όπλα από την Τσεχοσλοβακία, μέρος των οποίων δόθηκε στο Εφεδρικό Σώμα. Και ότι ο ίδιος (Τομπάζος) ήταν που πήγε στην Τσεχοσλοβακία και τα έφερε…

(«Αποκαλύψεις του πρώην αρχηγού της ΚΥΠ» του δημοσιογράφου Κορνήλιου Χατζηκώστα).

Και συνέχισε ο κ. Π. Κ. Παύλου από το βιβλίο του Τ. Γουέλς:

Κίσινγκερ -Κάλαχαν, Υπουργός Εξωτερικών Βρετανίας -16/7/74, 10.15 π.μ.

Κάλ.: Ο Μακάριος μάς ζήτησε άδεια να μεταβεί στην περιοχή της βάσης μας. Του τη δώσαμε και τώρα σκεφτόμαστε να τον επιβιβάσουμε σε αεροπλάνο μας.

Κ.: Αν αυτό είναι το θέμα, εντάξει, δεν τον θέλουμε να ηγηθεί ενός κινήματος και να ζητήσει τη βοήθεια των Σοβιετικών.

Κάλ.: Σωστά. Πάω να κάνω μια δήλωση στη Βουλή των Κοινοτήτων. Θα πω ότι μας ζήτησε να πάει στη βάση μας. Θα συνεχίσω λέγοντας ότι ο πρέσβης μας ενημερώνει την Ελληνική Κυβέρνηση ότι οι Έλληνες στρατιωτικοί της Εθνικής Φρουράς πρέπει να αντικατασταθούν το συντομότερο δυνατό.

Κ.: Περιμένετε, νομίζω ότι δεν πρέπει να πάρουμε γρήγορη απόφαση γι’ αυτό.

Κάλ.: Αυτό θα μείωνε την ένταση στην περιοχή.

Κ.: Μόλις ξεκαθαρίσει η κατάσταση, καλώς. Αλλά αν γίνει εμφύλιος πόλεμος, θα εμπλακούμε.

Κάλ.: Πώς το βλέπετε αυτό;

Κ.: Αν ο Μακάριος φύγει από το νησί, η εκτίμησή μου θα είναι διαφορετική από ό,τι αν μείνει και ηγηθεί ενός εμφυλίου. Κύριο μέλημά μου είναι να κρατήσω τις εξωτερικές δυνάμεις έξω από αυτό. Μπορούμε να ζητήσουμε από την Ελληνική Κυβέρνηση να δηλώσει τις προθέσεις της. Για τους Έλληνες στρατιωτικούς που είναι εκεί, θα επανέλθουμε, αλλά όχι σήμερα. Μόλις ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, τότε μπορούμε να κάνουμε κάτι. Δεν υποστηρίζουμε την Ένωση.

Ο Κάλαχαν κρατούσε ενήμερο τον Κίσινγκερ. Από το προαναφερθέν βιβλίο μου και τα πιο κάτω:

16 Ιουλίου 1974 – Ο Kissinger μιλά με τον Callaghan

Ο Αμερικανός Υπ. Εξωτερικών Δρ Henry Kissinger τηλεφώνησε ενωρίς το απόγευμα της 16ης Ιουλίου στον βρετανό ομόλογο του James Callaghan ότι συμφωνούσε πλήρως με τη γραμμή που είχε πάρει το Λονδίνο σύμφωνα με την ενημέρωση που είχε. Ήθελε να αποφύγει νομιμοποίηση του νέου καθεστώτος στην Κύπρο (πραξικοπηματικής κυβέρνησης Νίκου Σαμψών) για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο. Επίσης τον ανησυχούσε να κρατούνταν όσο το δυνατόν περισσότερο άλλες δυνάμεις από το να εμπλέκονταν στην κατάσταση (Σοβιετική ‘Ενωση). Η Κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν θα υποστήριζε με κανένα τρόπο προτάσεις για Ένωση ή την «κυβέρνηση» Σαμψών. Ο Callaghan ζήτησε από τον Δρα Kissinger να σκεφτεί σοβαρά το πρόβλημα γενικά και τι έπρεπε να γίνει με τον Πρόεδρο Μακάριο ειδικότερα. Συμφώνησαν να κρατήσουν επαφή…Την ίδια μέρα οι Τούρκοι ειδοποίησαν τους Βρετανούς για τις προθέσεις των για εισβολή… Την επομένη έφθασε ο Ετζεβίτ με την κουστωδία του στο Λονδίνο και πήρε το πράσινο φως για εισβολή…

Μυστικό Βρετανικό Σχέδιο διάσωσης Μακαρίου

Δεν ανέμεναν τον Σαμψών να παραιτηθεί!

Ο λόγος που οι Bρετανοί έβαλαν σε εφαρμογή το σχέδιο διάσωσης του Μακαρίου που είχαν ετοιμάσει μετά την αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας του 1967, και μεταφοράς του εκτός Κύπρου και των Κυρίαρχων Βρετανικών Περιοχών τους σε χρόνο ρεκόρ, όπως προέβλεπε το σχέδιό τους εν πάση περιπτώσει, είναι γιατί δεν ανέμεναν τον Νίκο Σαμψών (σε αντίθεση με τον Κίσινγκερ) να πέσει και δεν ήθελαν να διασαλευόντουσαν οι σχέσεις τους με τον ισχυρισμό ότι οι βάσεις χρησιμοποιούνταν για δραστηριότητες του Μακαρίου…

Η εντολή στο μυστικό σχέδιό των Βρετανών για διάσωση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου σε περίπτωση που ο τελευταίος ζητούσε την προστασία των Βρετανών, προέβλεπε κάποιες πιθανές καταστάσεις υπό τις οποίες ο Μακάριος θα μπορούσε είτε μόνος είτε μαζί με κάποιους υπουργούς του να ζητούσε σε κάποια φάση, καταφύγιο στις βρετανικές βάσεις. Σε τέτοια περίπτωση, οι οδηγίες προς ανώτατο αξιωματούχο στις βρετανικές βάσεις ήταν σαφείς: Η διάσωση να γινόταν φανερά, η παραμονή του στις βάσεις ελάχιστης ώρας και να μεταφερόταν ο Μακάριος αμέσως εκτός Κύπρου... Η απόφαση εκείνη ΔΕΝ ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ στο Φόρεϊν Όφις ούτε στον ΄Υπ. Αρμοστή στην Λευκωσία. Μόνο σε ένα άτομο στις βρετανικές βάσεις. Η διαταγή εκτελέστηκε κατά γράμμα τον Ιούλιο του 1974...

Τέλος, στο Α’ μέρος ο κ. Π. Κ. Παύλου προσθέτει και μια αναμενόμενη αναφορά του ΓΓ του ΟΗΕ Κ. Βάλντχαιμ προς Κίσινγκερ. 16/7/74, 11.50 π.μ. δίχως σχόλιο του Κίσινγκερ.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος Λονδίνο 17.4.2026 simerini.sigmalive.com

Epikaira

Insights & Geopolitics

Είμαι το μποτ του iEpikaira για τα ελληνοτουρκικά που λειτουργεί ΧΩΡΙΣ Τεχνητή Νοημοσύνη.

Bot: Δίνω καλύτερες απαντήσεις σε σύντομα ερωτήματα με σωστή ορθογραφία...

Ο κεντρικός σκοπός: Γιατί το Ιράν αμύνεται «διαφορετικά»

Ιδεολογία, ρεαλισμός και η σκιά του πολέμου Ιράν-Ιράκ

Η διπλή στρατιωτική δομή: Artesh vs. IRGC

Από το εμπάργκο στην καινοτομία: Το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα

Τα «εργαλεία ισχύος» της Τεχεράνης

1. Βαλλιστικοί πύραυλοι και διαστημικό πρόγραμμα

2. Κυβερνοπόλεμος

3. Ναυτική στρατηγική στον Περσικό Κόλπο

4. Drones (UAVs)

5. Δίκτυο proxies

Η Στρατηγική: Ασύμμετρη, Πολυεπίπεδη, Προσαρμοστική

Συνέχεια πριν και μετά το 1979: Μια γεωπολιτική σταθερά

Τα 4 κεντρικά συμπεράσματα των συγγραφέων

Γιατί το βιβλίο «δεν μελετήθηκε» πριν από κρίσιμες αποφάσεις;

Εν κατακλείδι

17 Απριλίου – Εύθραυστη εκεχειρία και διπλωματική κινητικότητα

18 Απριλίου – Αντιφατικά μηνύματα για πυρηνική συμφωνία

19 Απριλίου – Πίεση για συμφωνία και στρατηγικές ισορροπίες

Ειδική Εστίαση: Πόλεμος στο Ιράν

Κατάσταση στο πεδίο

Πυρηνικό πρόγραμμα

Στενά Ορμούζ και ναυτιλία

Οικονομικές επιπτώσεις

Συμπέρασμα

Πηγές

Κύριες ειδήσεις

Διπλωματικές πρωτοβουλίες για εκεχειρία

Εκεχειρία Ισραήλ και Λιβάνου

Πιέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες

Κρίση στη ναυσιπλοΐα

Ειδική εστίαση στον πόλεμο με το Ιράν

Ενεργειακή κρίση

Στενά του Ορμούζ

Στρατιωτική αντιπαράθεση

Τεχνολογικός πόλεμος

Προοπτικές εξέλιξης

Συνολική αποτίμηση

.

Επιλέξτε μια χώρα

Φόρμα επικοινωνίας