iEpikaira

Edited by iEpikaira*

[Σημ.: Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

As of July 18, 2026, the global order is undergoing a profound structural realignment. This shift is defined by the accelerated weaponization of global trade and energy networks, alongside escalating military clashes in vital maritime chokepoints. Nations are systematically rewiring supply chains and energy corridors, prioritizing strategic security and resilience over sheer market efficiency. This paradigm shift requires a fundamental rethinking of national security doctrines, elevating economic statecraft and resource independence to the level of traditional military deterrence.

The sudden military and economic confrontation between the United States and Iran in the Strait of Hormuz exemplifies this trend. It has imperiled global oil flows and forced a complete reassessment of maritime security. Concurrently, Ukraine’s systematic strikes on Russian energy infrastructure and logistical hubs in Crimea highlight the devastating impact of asymmetric warfare on an adversary's war economy. These disruptions are pushing nations to aggressively seek alternative energy sources and diversified trade routes, as seen in Iraq’s expedited pipeline deals aimed at bypassing vulnerable maritime straits.

Meanwhile, economic statecraft is being deployed with unprecedented aggression. Major powers increasingly use tariffs and secondary sanctions as primary geopolitical weapons. Washington’s punitive measures against Brazil and its coercive stance toward Canada mark a sharp departure from traditional alliance management, signaling a ruthlessly transactional approach to diplomacy. At the same time, China’s economic slowdown, paired with its aggressive push to forge a global artificial intelligence alliance, highlights Beijing's dual focus: stabilizing its domestic economy while pursuing external technological dominance. This dynamic is actively fracturing global economic integration and accelerating the creation of rival technological blocs.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε ώρα υψηλής τηλεθέασης που όμως μεγάλα τηλεοπτικά επέλεξαν να μην αναμεταδώσουν απευθείας, κατηγόρησε την Κίνα ότι ενέχεται στη «μεγαλύτερη πειρατεία εκλογικών δεδομένων στην ιστορία» κι ανακοίνωσε πως έδωσε διαταγή να αποχαρακτηριστούν διαβαθμισμένα έγγραφα των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών τα οποία αποκαλύπτουν, κατ’ αυτόν, «σοκαριστικές ευαλωτότητες» του αμερικανικού εκλογικού συστήματος.

Ο ρεπουμπλικάνος υποστήριξε πως τα έγγραφα στα οποία αναφέρθηκε «δείχνουν ότι, για πολλά χρόνια, από τις (σ.σ. προεδρικές) εκλογές του 2020, η Κίνα διεξήγαγε αυτή που μοιάζει να ήταν η μεγαλύτερη επιχείρηση πειρατείας εκλογικών δεδομένων στην ιστορία», υποστηρίζοντας ότι το Πεκίνο «απέκτησε παράνομα» όχι λιγότερους από «220 εκατομμύρια φακέλους αμερικανών ψηφοφόρων».

Ο Ντόναλντ Τραμπ διατείνεται εδώ και χρόνια, χωρίς να έχει παρουσιάσει ποτέ κάποια πειστική απόδειξη, πως στις εκλογές του 2020 του «έκλεψαν» τη νίκη, ότι δεν επικράτησε ο δημοκρατικός Τζο Μπάιντεν. Παρά τους ισχυρισμούς του για μαζικές παρατυπίες και νοθεία, ειδικοί, ανεξάρτητα ινστιτούτα και η αμερικανική δικαιοσύνη συμπέραναν πως δεν υπάρχει καμιά απόδειξη για νοθεία ή παρατυπίες που επηρέασαν το αποτέλεσμα.

Πηγή: militaire.gr

Edited by iEpikaira*

[Σημ.: Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

The current international security environment is defined by acute kinetic escalation, protracted wars of attrition, and the increasing weaponization of economic policy. In the Middle East, direct and sustained US military operations against Iran, coupled with a renewed blockade of the Strait of Hormuz, are rapidly degrading Tehran’s operational capabilities. This chokepoint friction introduces immediate vulnerabilities to global supply chains and energy markets.

Concurrently, the war in Ukraine has solidified into a grinding conflict of attrition. Russia faces systemic, long-term degradation of its economic and diplomatic power matrix due to expanding Western sanctions and the fortification of NATO’s eastern flank. This demonstrates the transatlantic alliance's reliance on sustained containment over rapid decisive victory.

In the Indo-Pacific, China is executing a complex hedging strategy. Despite structural domestic economic headwinds, Beijing is aggressively advancing its artificial intelligence sector, utilizing technological dominance as a counterweight to its economic vulnerabilities. Globally, the paradigm of economic statecraft is expanding aggressively, evidenced by the imposition of 25% US tariffs on Brazil. This signals a structural shift where trade barriers are explicitly deployed to reshape bilateral dynamics outside of traditional great-power competition.

The Atlantic: The Hormuz War Will End

And when it does, a rare window for bold collective action will open.

By Amos Hochstein

April 7, 2026

Whatever the outcome of the war with Iran, it has already delivered a lesson the world cannot afford to ignore. A single regime has decided to exert control over a 21-mile passage, and as a result, we are living through the worst energy crisis the world has ever seen.

The near-closure of the Strait of Hormuz has removed 9 million to 10 million barrels of crude oil from global markets each day, but that is only the beginning of the economic damage. The present crisis is worse than the Arab oil embargo of 1973, and broader than the Russian gas cutoff that followed the 2022 invasion of Ukraine. Roughly 20 percent of the world’s daily supply of liquefied natural gas is gone. Five million barrels a day of refined products—the diesel that moves goods, the jet fuel that keeps aircraft flying—are missing. So are the fertilizers on which farmers rely to feed billions, the helium used to manufacture semiconductors and run hospital MRI machines, and the petrochemical feedstocks that underpin modern manufacturing.

The governments of Sri Lanka, Thailand, and Pakistan have already adopted a four-day workweek to conserve energy, and others will follow. Malaysian and Indonesian factories are reducing capacity. Airports across Asia are limiting flights—not because fuel is unaffordable, but because there is so little to be had. The petroleum derivatives that form the materials of daily life are disappearing.

The vulnerability of the global energy supply to Iranian coercion cannot be remedied by any military operation, diplomatic cease-fire, or drawdown of strategic reserves. The only long-term solution is new infrastructure—making a massive, internationally coordinated investment in energy corridors that bypass the Strait of Hormuz entirely.

Just two major pipeline systems are currently capable of moving Gulf energy to global markets without going through the Strait of Hormuz, and they are running near or at their maximum capacity. Both carry crude oil, but not the refined products the world is running out of. And a substantial portion of the Gulf, possessing some of the world’s most significant hydrocarbon reserves, has no bypass route at all.

If the United States—and the world—wants to avoid a recurrence of the present crisis, it will need to help double the capacity of the two pipelines that exist, build refined-product infrastructure alongside them, and construct a new corridor for the producers who have none.

Saudi Arabia’s Petroline is today the single most important piece of energy infrastructure on the planet. The 746-mile pipeline, running from the eastern oil fields to the Red Sea port of Yanbu, was built during the Iran-Iraq War precisely to avoid an Iranian embargo, and it is performing as intended. But this single pipeline, even operating at maximum capacity, cannot meet demand. It requires additional trunk lines, expanded pump stations, and greater port capacity at Yanbu.

More important, the world is short not only on crude oil; it is desperately short on petroleum products. Crude pipelines do not move diesel or jet fuel or the liquefied petroleum gases that hundreds of millions of people use to cook their food. Those products will require their own dedicated infrastructure built alongside the expanded crude pipeline—separate lines, separate terminals, and separate investment.

The United Arab Emirates’ Abu Dhabi Crude Oil Pipeline (ADCOP) connects inland oil fields to the port of Fujairah on the Gulf of Oman, completely circumventing Hormuz. The vision behind the project, which became operational in 2012, has been vindicated every day of this crisis. But with a capacity of roughly 1.7 million barrels a day, it leaves some 40 percent of UAE production without a bypass option. Fujairah already has the geographic advantages and port infrastructure to become the world’s most consequential energy hub outside the strait. But first, the pipeline would need to have its capacity doubled, along with new lines added for refined products.

The third infrastructure challenge is the most urgent and the least discussed. Kuwait’s and Iraq’s southern oil fields, which contain enormous reserves that are crucial to global supply, do not have access to any bypass route. They are entirely exposed; almost every barrel they produce must transit Hormuz. The solution is constructing a modern, high-capacity pipeline corridor of oil, natural gas, and products from southern Iraq and Kuwait northward through Iraqi Kurdistan to the Ceyhan export terminal on Turkey’s Mediterranean coast. A version of this route—the Kirkuk–Ceyhan pipeline—already exists, but it is aging, its capacity is far below what is required, and its administration is politically fractured.

In both the Obama and Biden administrations, I spent years on diplomatic efforts to advance this concept, shuttling between Baghdad, Erbil, and Ankara, and producing little progress. Today’s crisis presents an opportunity to resolve the political differences that blocked such efforts in quieter times. The project is technically achievable but requires the political will, international financing, and American diplomatic leadership necessary to bring Turkey, the Iraqi central government, the Kurdistan Regional Government, and Kuwait to the table.

The current energy crisis is a problem for the whole world, so finding a solution cannot be left to the Gulf States alone. Saudi Arabia and the UAE have already demonstrated extraordinary foresight—the Petroline and ADCOP exist because their governments made long-horizon investments against risks that markets would never have funded. The nations of Europe, Asia, and the Americas that depend on Gulf energy have an interest in ensuring that similarly forward-looking investments are made today.

And it’s specifically in the interest of the United States to take the lead in such efforts, rather than lead a void that other actors—in particular, China—may seek to fill. The U.S. can help convene the Gulf States, the nations that consume energy, multilateral development banks, sovereign wealth funds, and private capital. The goal would be to make a strategic investment in shared global infrastructure—the same logic that animated the Marshall Plan, which was driven not by charity but by a recognition that a stable and prosperous world benefits America. Working through the U.S. International Development Finance Corporation in coordination with the World Bank, the U.S. could help anchor a broader coalition. When America puts capital on the table and sets the terms, others follow.

Consider what years of patient, unglamorous infrastructure investment have delivered in the recent past. When Russia invaded Ukraine in February 2022, a long-predicted energy crisis failed to become catastrophic thanks to a decade of little-noticed work: The Southern Gas Corridor brought Caspian gas through Georgia and Turkey into Southern Europe; LNG terminals built in Poland, Lithuania, and Greece ramped up imports; pipelines had their flows reversed to move gas in new directions. The infrastructure built before the crisis made the difference when it finally came. The same logic produced the U.S. Strategic Petroleum Reserve after 1973 and the International Energy Agency, which have helped buffer every major supply shock since, including this one.

The U.S. has already recognized the utility of building infrastructure through the region, helping to launch the India–Middle East–Europe Economic Corridor (IMEC) to bypass choke points and connect rail, energy, fiber-optic cables, and hydrogen pipelines from India through the Gulf to Europe. Building the capacity to bypass Hormuz could be seen as IMEC’s most urgent energy component.

Some environmentalists oppose this sort of massive new investment in fossil-fuel infrastructure, arguing that it will slow the clean-energy transition. That objection misreads reality. Over the past 20 years, the world added more renewable-energy capacity and electric transport than almost anyone predicted possible—and yet fossil fuels still represent roughly 80 percent of the global energy mix, the same share as in 1980. Energy demand is growing faster than the supply of renewables can meet.

More fundamental, oil is not simply a fuel. It is the feedstock for plastics, pharmaceuticals, fertilizers, and synthetic materials that electricity cannot replace. Natural gas is the backbone of the petrochemical and fertilizer industries. Airlines do not run on wind power. Hospital MRI machines do not run on solar panels. Accelerating the transition is not only necessary; it is vital and worth pursuing—and the supply chains of the present must be secured simultaneously. They are not competing priorities.

Sooner or later, the Hormuz war will end, and a rare window for bold collective action will open. The question then will be not just what infrastructure gets built—but also on whose terms and through what alliances. The United States knows how to build the infrastructure of a more resilient world, and has helped do so before: in the Caspian, in the decade of European energy-security work that preceded and then survived Russia’s invasion, in IMEC, and in Central Africa’s Lobito Corridor. And now it also knows, more vividly than ever, what it costs not to do so.

About the Author: Amos Hochstein served as deputy assistant and senior advisor for energy and investment to President Biden, and as special presidential coordinator for global infrastructure and energy security. He is a managing partner at TWG Global and a distinguished fellow at Columbia University’s School of International and Public Affairs.

Source: https://www.theatlantic.com/ideas/2026/04/hormuz-strait-solution-infrastructure/686710/

[iEpikaira: Έτσι λοιπόν ο πόλεμος στο Ορμούζ άνοιξε τον δρόμο για αγωγούς υδρογονανθράκων από τον Κόλπο προς την Τουρκία διαμέσου... Κουρδιστάν, του οποίου η de jure ανακήρυξη έρχεται εκ νέου στο προσκήνιο.

Ο αγωγός Κουβέϊτ-Ιράκ-Κουρδιστάν-Τσεϊχάν αποτελεί άλλη μια "τυχαία" πρόταση του ανοικτά φιλότουρκου Άμος Χόκσταϊν -αρχιτέκτονα του χάρτη Μπάιντεν ΕΔΩ-, ο οποίος θεωρεί ότι ο πόλεμος στο Ιράν αποτελεί ιδανική ευκαιρία για να μεταφερθεί το φυσικό αέριο του κόλπου στο Τσεϊχάν της Τουρκίας. Ας σημειωθεί ότι το Τσεϊχάν είναι δίπλα στην Αλεξανδρέττα (Ισκέντερουν), οπού επίσης φαίνεται να καταλήγει ένας από τους προτεινόμενος αγωγούς -πάλι από τον Χόκσταϊν- που ξεκινάει από τα ισραηλινά κοιτάσματα φυσικού αερίου και διέρχεται από την κυπριακή ΑΟΖ (περισσότερα ΕΔΩ). 

Και επειδή τίποτα δεν γίνεται χωρίς σχεδιασμό... Δείτε και σχετικό δημοσίευμα του Economist από τον Μάιο του 2009 (!) στο οποίο υπάρχει χάρτης που προωθεί την πρόταση Χόκσταϊν για αγωγό προς Τσεϊχάν διαμέσου Κουρδιστάν! Παρακάτω η σχετική αρθρογραφία από τον τουρκικό τύπο...]

Ευτυχώς, διαψεύδεται το φιλοτουρκικό πλαίσιο Ολγκίν

Το δημοσίευμα της αγγλικής εφημερίδας Independent αλλά και πληροφορίες στον τουρκικό Τύπο για το συγκεκριμένο περιεχόμενο ενός περιγράμματος/πλαισίου λύσης του Κυπριακού, που «χρεώνεται» στην προσωπική απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ Μαρία Άνχελα Ολγκίν, προκάλεσε εύλογες απορίες αλλά και… οργή κατά Ολγκίν. Αν αληθεύει, ασφαλώς πρέπει να πάει σπίτι της. Κι αυτό γιατί το αναφερόμενο σαν «ευέλικτο μοντέλο χαλαρής ομοσπονδίας» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια λύση «δύο κρατών», η οποία με τη δομή που προτείνεται επιτρέπει στην Τουρκία (διότι εκεί καταλήγουν όλες οι «τουρκοκυπριακές εξουσίες») να έχει επικυρίαρχο ρόλο σε ολόκληρο το νησί. Ιδιαίτερα το δημοσίευμα της Independent είναι έντονα φιλοτουρκικό, σε σημείο που να παραποιεί τα ιστορικά δεδομένα δικαιολογώντας εμμέσως την τουρκική εισβολή και το τουρκικό αφήγημα ότι οι Ε/κ δεν θέλουν λύση.

Το πλαίσιο, λοιπόν, που αποδίδεται στην κυρία Ολγκίν είναι ενάντια στο διεθνές δίκαιο και παράλληλα προσβλητικό για την Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή παραγνωρίζει εντελώς τους όρους λειτουργία και τους ισχύοντες κανόνες της Ένωσης.

Η μη ξεκάθαρη διάψευση των δημοσιευμάτων από τον ΟΗΕ δημιουργεί ερωτηματικά…

Ευτυχώς – κι αυτό ακούστηκε λυτρωτικά – ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης διέψευσε τα όσα δημοσιεύονται. Ο Πρόεδρος επιβεβαίωσε ότι θα υπάρξουν εξελίξεις (φάνηκε ότι είναι ενήμερος) που θα ανακοινωθούν σύντομα από τους αρμόδιους. Αυτές οι εξελίξεις είναι αποτέλεσμα σκληρής προσπάθειας της δικής μας πλευράς για κινητικότητα στο Κυπριακό, ώστε να επαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις από εκεί που σταμάτησαν στο Κραν Μοντάνα. Ο Ν. Χριστοδουλίδης τόνισε ότι η λύση πρέπει να είναι απόλυτα συμβατή με τις αρχές της ΕΕ και το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, ώστε να είναι λειτουργική και βιώσιμη.

Στην ίδια γραμμή και ο διαπραγματευτής Μενέλαος Μενελάου, ο οποίος τόνισε ότι δεν τίθεται θέμα να παρασυρθούμε σε εξεύρεση λύσης ίσης απόστασης μεταξύ ομοσπονδίας και «δύο κρατών». Υπογράμμισε ότι στο νέο ομοσπονδιακό κράτος όλοι οι νόμιμοι κάτοικοι πρέπει να απολαμβάνουν όλες τις ελευθερίες που έχουν οι Ευρωπαίοι πολίτες.

Στην αντιπέρα όχθη, όμως, οι Τούρκοι επιμένουν ότι δεν πρόκειται να αποστούν από τη λύση «δύο κρατών» και τα εγγυητικά δικαιώματα. Προς τούτο, μάλιστα, και για να «διατρανώσει» τη θέλησή της για εσαεί παραμονή στην Κύπρο, η Άγκυρα υπέγραψε με το ψευδοκράτος συμφωνία για κατασκευή αγωγού, ώστε να προμηθεύει, τάχα, τα κατεχόμενα με φυσικό αέριο. Απώτερος στόχος της Τουρκίας είναι να προλάβει τις εξελίξεις και να μιλά για έτοιμες υποδομές εξαγωγής του κυπριακού φυσικού αερίου στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας…

Εν αναμονή, λοιπόν, των εξελίξεων στο Κυπριακό, που δικαίως και επιμόνως εργάστηκε ο Ν. Χριστοδουλίδης, ώστε να τερματιστεί η τουρκική κατοχή, να επανενωθεί το έδαφος και να δημιουργηθούν στο νησί ενοποιητικοί θεσμοί στο πλαίσιο ενός κανονικού κράτους, είναι φυσικό να γεννώνται ερωτήματα και επιφυλάξεις λόγω της γνωστής τουρκικής αδιαλλαξίας και αδηφαγίας. Η Τουρκία, μετά την αποθέωση του Ερντογάν από τον Τραμπ, την «πολύτιμη συνεργασία» με τον Πούτιν και τις… δοξολογίες από παντού, αν προσέλθει στις συνομιλίες θα έχει την αίσθηση του ακόμα πιο ισχυρού στις διαπραγματεύσεις. Ο Ν. Χριστοδουλίδης γνωρίζει πού γέρνει η πλάστιγγα της ισχύος, άρα και στο πού θα κατευθυνθούν οι πιέσεις. Γι’ αυτό πολύ επιδέξια περιχαρακώθηκε στην ΕΕ. Ο διορισμός ανώτατου αξιωματούχου της Κομισιόν, «ανθρώπου» της Μελόνι, στο Κυπριακό δεν είναι τυχαίος. Όπως τυχαία δεν είναι και η δήλωση Λάιεν ότι η πρόοδος στο Κυπριακό προηγείται της προόδου στα ευρωτουρκικά.

Μια άλλη παράμετρος αμύνης εν όψει συνομιλιών έναντι τυχόν πιέσεων προς τον «αδύνατο», είναι και ομοθυμία και σύμπνοια στο εσωτερικό. Εάν αρχίσει η υπόσκαψη του Προέδρου με «παραινέσεις» τύπου Αβέρωφ ή δικαιολόγηση της Τουρκίας, όπως έγινε με το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά από τον Άντρο Κυπριανού, τότε τα πράγματα θα είναι δυσάρεστα για εμάς.

Ασφαλιστική δικλείδα για την όποια έκβαση των συνομιλιών (που πολύ αμφιβάλλουμε αν θα καταλήξουν οπουδήποτε) είναι ότι ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, κατά δήλωσή του, δεν πρόκειται να παρουσιάσει στο λαό σχέδιο αν κατά τη γνώμη του δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του τόπου και των κατοίκων του.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΝΔΙΝΟΥ  (16.7.2026) σελ. 4  

Edited by iEpikaira*

[Σημ.: Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

The intensifying US-Iran friction in the Strait of Hormuz—marked by interdiction operations and targeted maritime strikes—constrains Tehran's macroeconomic resilience and tactical flexibility. Yet, this high-friction posture simultaneously exposes the systemic vulnerability of critical global energy chokepoints and tests the durability of US-led security coalitions in the Persian Gulf. These regional friction points are occurring alongside a broader structural shift: the hardening of European defense architecture, China’s dual-track pivot toward domestic consumption rebalancing and deep-tech indigenization, and the increasing veto power of domestic political constraints over great-power statecraft.

Του Κώστα Ράπτη

Είναι εφικτός ο τετραγωνισμός του κύκλου; Σύμφωνα με τη "μέθοδο Τραμπ", είναι! Η προσπάθεια του Αμερικανού προέδρου να "αποδράσει" από τις κυρώσεις που ο ίδιος είχε θεσπίσει εναντίον της Τουρκίας κατά την προηγούμενη προεδρική θητεία του, ώστε να επιτύχει τώρα την αναβάθμιση του φίλου του (και μόνου εναπομείναντος στρατιωτικά αξιόπιστου συμμάχου του στην ευρύτερη περιοχή) Ταγίπ Ερντογάν, προχωρά, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, με ευρηματικές "λύσεις".

Το "αγκάθι" των ρωσικών αντιπυραυλικών-αντιαεροπορικών συστημάτων S-400 που έχει προμηθευτεί, παρά τις αντιρρήσεις των συμμάχων της, η Τουρκία παρακάμπτεται διά... της πωλήσεώς τους σε τρίτο μέρος, ώστε να καταστεί δυνατή η άρση των κυρώσεων του αμερικανικού νόμου CAATSA και να απεμπλακεί το ζήτημα της επανόδου της γείτονος στο πρόγραμμα συμπαραγωγής των μαχητικών F-35.

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας "Hürriyet", υπογραφόμενο από τον αρθρογράφο Αμπντουλκαντίρ Σελβί, το ερώτημα δεν είναι πλέον "τι θα απογίνουν οι S-400", αλλά τι απέγιναν, διότι έχει συμφωνηθεί ήδη η πώλησή τους σε χώρα του Περσικού Κόλπου, πιθανότατα το (στενά συνδεόμενο ούτως ή άλλως με την Άγκυρα) Εμιράτο του Κατάρ ή ενδεχομένως τα ΗΑΕ.

Η εξέλιξη αναμενόταν, μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, να αποσαφηνιστεί με επίσημη ανακοίνωση εντός της ημέρας.

Ο αρθρογράφος της "Hürriyet" σημειώνει ότι το προσωπικό που θα χειριζόταν τους S-400 είχε εκπαιδευτεί στη Ρωσία και ότι η Τουρκία έχει τη δυνατότητα να θέσει τα συστήματα σε λειτουργία, ωστόσο υποστηρίζει ότι μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν σαφείς πληροφορίες για την τύχη τους.

"Ενεργοποιήθηκαν οι S-400; Ή παραμένουν στα κουτιά τους; Ή μήπως στάλθηκαν σε άλλη χώρα; Το θέμα των S-400 παραμένει απόλυτο αίνιγμα", σημείωνε ο Σελβί χαρακτηριστικά.

Όμως το σενάριο της πώλησης είναι σαν το αυγό του Κολόμβου, ικανοποιώντας όλες τις πλευρές: χωρίς να προσβάλλεται η Ρωσία, η Τουρκία βγάζει υλικό κέρδος από την πώληση και αποκαθιστά τις σχέσεις της με την Ουάσινγκτον, ενώ ο ίδιος ο Τραμπ θα είναι σε θέση να ισχυρισθεί ότι ενισχύεται, σε καιρούς απειλητικών εντάσεων με το Ιράν, η άμυνα ενός σημαντικού συμμάχου στον Περσικό Κόλπο.

Κατά τον επίσης Τούρκο δημοσιογράφο Γιουνούς Πακσόι, ο οποίος ειδικεύεται σε θέματα ΗΠΑ, για την άρση των κυρώσεων CAATSA αρκεί ο Αμερικανός πρόεδρος να ενημερώσει σχετικά το Κογκρέσο μέσω επιστολής, στην οποία θα βεβαιώνει ότι οι S-400 δεν είναι σε λειτουργική κατάσταση και δεν βρίσκονται πλέον στην κατοχή της Τουρκίας, η οποία από την πλευρά της θα δεσμεύεται ότι δεν θα αναπτύξει αντίστοιχες συναλλαγές με τη Ρωσία στο μέλλον. Εάν πάντως τα μέλη του Κογκρέσου δεν πειστούν, η διαδικασία μπορεί να οδηγηθεί σε ψηφοφορία.

Σύμφωνα με τον Σελβί, το Κατάρ φέρεται να αντιμετώπισε ζήτημα εμπιστοσύνης προς τα αμερικανικά συστήματα Patriot, καθώς, όπως υποστηρίζει, αυτά δεν ενεργοποιήθηκαν κατά την περσινή επίθεση του Ισραήλ εναντίον στόχου της Χαμάς επί καταριανού εδάφους, επειδή το εβραϊκό κράτος ήταν καταχωρισμένο στο λογισμικό τους ως φιλική χώρα.

Εάν πάντως οι σχετικές πληροφορίες επιβεβαιωθούν, το αποτέλεσμα των διαβουλεύσεων του Τραμπ με τον Ερντογάν στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ αυτή την εβδομάδα στην Άγκυρα θα συνιστά πλήρη εκπλήρωση της τουρκικής shopping list, καθώς, εκτός από τη διαφαινόμενη επίλυση του "γόρδιου δεσμού" των S-400 και των F-35, η Τουρκία έχει ήδη εξασφαλίσει την παροχή αμερικανικών κινητήρων για το κατασκευαζόμενο τουρκικό μαχητικό πέμπτης γενιάς KAAN, ενώ ταυτοχρόνως προχώρησε σε υπογραφή αμυντικής συμφωνίας με τη Βρετανία.

Αποδεικνύεται έτσι ότι, παρά τη "λυκοφιλία" με τον Πούτιν ή τις κορόνες προς κατανάλωση της αραβικής και ισλαμικής κοινής γνώμης, η χώρα του Ερντογάν παραμένει στενά συνδεδεμένη προς τους δυτικούς σχεδιασμούς, αναμένοντας να επωφεληθεί καταλλήλως από τον ρόλο που μπορεί να παίξει σε κινήσεις στρατηγικής πλαγιοκόπησης τόσο της Ρωσίας όσο και του Ιράν, από τον Εύξεινο Πόντο μέχρι την Κεντρική Ασία.

Οι δεσμεύσεις των Ευρωπαίων για Ουκρανία και εξοπλισμούς

Οι φανταχτερές έως ευθέως προσβλητικές δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου για τους Ευρωπαίους συμμάχους του είναι η μία όψη του νομίσματος – όχι απαραίτητα η πιο σημαντική. Διότι, αν κάτι έδειξε η Σύνοδος της Άγκυρας, είναι ότι το "ΝΑΤΟ των ονείρων του Ντόναλντ Τραμπ" είναι ήδη εδώ, με την πλήρη συναίνεση των υποτίθεται προσβεβλημένων.

Οι δεσμεύσεις των ατλαντικών εταίρων για διάθεση 70 δισ. στη συνεχιζόμενη στήριξη της Ουκρανίας, αλλά και για διοχέτευση 50 δισ. σε εξοπλιστικά προγράμματα, χαρακτηρίσθηκαν ήδη από την εμφανώς ερεθισμένη Μόσχα ως "ανεύθυνες αποφάσεις οι οποίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε καταστροφή" και εστιάζουν στη "στρατιωτικοποίηση της ευρωπαϊκής ηπείρου". Και πάντως, διαψεύδουν τη φιλολογία περί διευρυνόμενου χάσματος ανάμεσα στις δύο ακτές του Ατλαντικού.

Το "νέο ΝΑΤΟ" είναι περισσότερο ιεραρχημένο και "συναλλακτικό". Πρόκειται για μια σχετικώς χαλαρή συσσωμάτωση, όπου οι επιμέρους χώρες συμμετέχουν σε ένα προσωπικό "χρηματιστήριο" του Αμερικανού προέδρου, βλέποντας τις "μετοχές" τους να ανεβαίνουν ή να πέφτουν κατά τον βαθμό στον οποίο επιδεικνύουν την απαιτούμενη συμμόρφωση με τις προτεραιότητές του. Και οι προτεραιότητες αυτές έχουν να κάνουν με τη μετάθεση ολοένα και περισσότερων βαρών (εξαιρουμένης της αμερικανικής πυρηνικής ασπίδας), για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη στήριξη της Ουκρανίας, στους ίδιους τους κατοίκους της Γηραιάς Ηπείρου, την ώρα που η Αμερική θα επικεντρώνεται στις εξωευρωπαϊκές της προκλήσεις.

Όμως τα δυσκολότερα ερωτήματα θα πρέπει στην πραγματικότητα να τα θέσουν οι Ευρωπαίοι στους εαυτούς τους. Συμβαδίζει η (από ένα σημείο και πέρα αυτοεκπληρούμενη) πολιτική της έντασης και της στρατιωτικοποίησης με τις πραγματικές δυνατότητες της Γηραιάς Ηπείρου σε αυτή τη φάση – δεδομένης ιδίως της προϊούσας αποβιομηχάνισης και της απώλειας τεχνολογικού πλεονεκτήματος, από την οποία κρίνονται πολλά και ως προς τη στρατιωτική υπεροχή; Αποτελεί η εξοπλιστική φρενίτιδα πραγματική επένδυση στο μέλλον; Και πώς θα υλοποιηθεί εν μέσω των σοβαρών δημοσιονομικών και πολιτικών εμποδίων που εγείρει η επικρατούσα στενότητα, αλλά και η απροθυμία του εύπορου Βορρά να προχωρήσει σε αποφασιστικότερο συμμερισμό βαρών;

Ήδη η Ιταλίδα πρωθυπουργός, Τζιόρτζια Μελόνι, τόνισε ότι η χώρα της επιδιώκει να τηρήσει τις δεσμεύσεις για τις αμυντικές δαπάνες, με γνώμονα τη βιωσιμότητα και τον καθορισμό των προτεραιοτήτων και των ρυθμών σύμφωνα με τις εθνικές ανάγκες. Όπως σημείωσε, τα κονδύλια που επενδύονται στην άμυνα πρέπει να κατευθύνονται σε ιταλικές βιομηχανίες και στην ενίσχυση της τεχνολογικής έρευνας.

Πηγή: capital.gr

Σε νέα και πιο ώριμη φάση εισέρχεται ο Κάθετος Διάδρομος Φυσικού Αερίου (Vertical Corridor), καθώς για πρώτη φορά στην συνάντηση των Διαχειριστών Συστημάτων Μεταφοράς στην Αθήνα συμμετέχουν και τις χώρες της δυτικής πλευράς του διαδρόμου, όπως η Σλοβακία και η Ουγγαρία, διευρύνοντας σημαντικά τη γεωγραφική εμβέλεια της πρωτοβουλίας.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση εισέρχεται στον τελευταίο κύκλο προετοιμασίας πριν από την πλήρη διακοπή των εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου στο τέλος του 2027 με τις χώρες της ΝΑ και της Κεντρικής Ευρώπης να επισπεύδουν τις κινήσεις τους για να διασφαλίσουν εναλλακτικές πηγές τροφοδοσίας, γράφει στο Energia.gr o Αδάμ Αδαμόπουλος.

Η σημερινή ευρεία τεχνική συνάντηση σηματοδοτεί ουσιαστικά τη μετάβαση από τον πολιτικό σχεδιασμό στην υλοποίηση του έργου. Στόχος πλέον δεν είναι μόνο ο καλύτερος συντονισμός των χωρών που συμμετείχαν μέχρι σήμερα, αλλά η επέκταση του Κάθετου Διαδρόμου σε ολόκληρη τη διαδρομή του, από τους ελληνικούς τερματικούς σταθμούς LNG έως την Κεντρική Ευρώπη.

Η εξέλιξη ακολουθεί το θετικό αποτέλεσμα των ετήσιων δημοπρασιών δέσμευσης δυναμικότητας της 6ης Ιουλίου 2026 (δείτε σχετική ειδησεογραφία στο energia.gr, εδώ και εδώ) που αποτέλεσαν το πρώτο εμπορικό κρίσιμο τεστ του νέου μοντέλου λειτουργίας του Διαδρόμου.

Στο σημείο διασύνδεσης Σιδηροκάστρου προσφέρθηκαν περίπου 100 GWh ημερήσιας εξαγωγικής δυναμικότητας, ενώ δεσμεύθηκε ποσοστό άνω του 45% της διαθέσιμης χωρητικότητας για τα επόμενα τέσσερα έτη αερίου. Μεταξύ των μεγαλύτερων χρηστών ήταν η Metlen, η οποία εξασφάλισε 20 GWh/ημέρα, καθώς και η Atlantic SEE LNG Trade, που σε συνεργασία με τη ΔΕΠΑ Εμπορίας έκλεισε 13 GWh/ημέρα, ποσότητα που αντιστοιχεί σε περίπου 4,7 TWh ετησίως.

Η ανταπόκριση της αγοράς θεωρείται ιδιαίτερα ενθαρρυντική, καθώς για πρώτη φορά οι ενεργειακές εταιρείες δεσμεύθηκαν να «κλειδώσουν» δυναμικότητα για χρονικό ορίζοντα τεσσάρων ετών, παρέχοντας ουσιαστική εμπορική επιβεβαίωση ότι ο Κάθετος Διάδρομος μπορεί να λειτουργήσει ως μόνιμη οδός τροφοδοσίας της Νοτιοανατολικής και της Κεντρικής Ευρώπης με μη ρωσικό φυσικό αέριο.

Η δέσμευση άνω του 45% της προσφερόμενης δυναμικότητας στις πρώτες ετήσιες δημοπρασίες αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι οι προμηθευτές προετοιμάζονται ήδη για την περίοδο μετά το 2027, όταν η Ε.Ε. θα τερματίσει πλήρως τις εισαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου. Παράλληλα, επιβεβαιώνει τον αναβαθμισμένο ρόλο της Ελλάδας ως βασικής πύλης εισόδου LNG για τις αγορές της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Μολδαβίας, της Ουκρανίας και πλέον της Κεντρικής Ευρώπης, ενισχύοντας τόσο τη γεωπολιτική όσο και την εμπορική σημασία των ελληνικών υποδομών φυσικού αερίου.

Στη σημερινή συνάντηση, που πραγματοποιείται σε υβριδική μορφή, συμμετέχουν οι Διαχειριστές Συστημάτων Μεταφοράς από την Ελλάδα, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Σερβία, [τα Σκόπια], την Ουκρανία, καθώς και, για πρώτη φορά, η Σλοβακία και η Ουγγαρία, ενώ εξετάζεται και η ένταξη ακόμη μίας χώρας.

Πρόκειται για μια εξέλιξη με ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία, καθώς μέχρι σήμερα ο σχεδιασμός επικεντρωνόταν κυρίως στον ανατολικό άξονα του Κάθετου Διαδρόμου. Η συμμετοχή των χωρών της δυτικής πλευράς μετατρέπει σταδιακά το έργο σε έναν ενιαίο περιφερειακό ενεργειακό διάδρομο που θα συνδέει την Ελλάδα με τις αγορές της Κεντρικής Ευρώπης.

Το αυξανόμενο ενδιαφέρον συνδέεται άμεσα με την ευρωπαϊκή στρατηγική για τον πλήρη τερματισμό των εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου έως το τέλος του 2027. Το επόμενο έτος θεωρείται καθοριστικό τόσο για την ολοκλήρωση των απαραίτητων υποδομών όσο και για τη διαμόρφωση των νέων εμπορικών ροών φυσικού αερίου.

Μετά την ισχυρή πολιτική στήριξη που έχει εξασφαλίσει το έργο, οι Διαχειριστές περνούν πλέον στην πιο απαιτητική φάση της τεχνικής προετοιμασίας. Στην Αθήνα θα εξεταστούν οι ανάγκες των δικτύων μεταφοράς, οι απαιτούμενες πιέσεις λειτουργίας, η διαθέσιμη δυναμικότητα, οι ανάγκες για νέους σταθμούς συμπίεσης, τυχόν νέα τμήματα αγωγών, αλλά και οι αναβαθμίσεις που απαιτούνται στις υφιστάμενες υποδομές. Στόχος είναι να καταρτιστεί ένας κοινός τεχνικός οδικός χάρτης, ο οποίος θα προσδιορίζει με ακρίβεια τις επενδύσεις και το χρονοδιάγραμμα υλοποίησής τους σε κάθε χώρα.

Η γενική εκτίμηση είναι ότι δεν απαιτούνται εκτεταμένες νέες επενδύσεις, καθώς ο βασικός κορμός του Κάθετου Διαδρόμου έχει ήδη διαμορφωθεί. Οι παρεμβάσεις αφορούν κυρίως σε ενισχύσεις υφιστάμενων διασυνδέσεων, πρόσθετους σταθμούς συμπίεσης καθώς και σε καλύτερο συγχρονισμό των εθνικών συστημάτων μεταφοράς.

Η σημερινή συνάντηση αποτελεί την αφετηρία μιας σειράς τεχνικών διαβουλεύσεων που θα συνεχιστούν τους επόμενους μήνες. Εφόσον υπάρξει συμφωνία στα τεχνικά ζητήματα, στόχος είναι τον Σεπτέμβριο να υπογραφεί Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) μεταξύ των Διαχειριστών Συστημάτων Μεταφοράς Φυσικού Αερίου, πιθανότατα στο περιθώριο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Το Μνημόνιο δεν θα αφορά στις κυβερνήσεις αλλά στους ίδιους τους Διαχειριστές, οι οποίοι θα αναλάβουν να υλοποιήσουν το κοινό τεχνικό σχέδιο για τη λειτουργία του Κάθετου Διαδρόμου ως ενιαίου ευρωπαϊκού συστήματος μεταφοράς φυσικού αερίου.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η στάση της Σερβίας. Παρότι δεν δεσμεύεται από την ευρωπαϊκή απαγόρευση εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου, το Βελιγράδι εμφανίζεται αποφασισμένο να ενταχθεί στον Κάθετο Διάδρομο και να αποκτήσει πρόσβαση σε εναλλακτικές πηγές τροφοδοσίας μέσω της Ελλάδας.

Η επιλογή αυτή ερμηνεύεται όχι μόνο ως ενεργειακή αλλά και ως γεωπολιτική, καθώς ενισχύει τη διασύνδεση της Σερβίας με την ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου και διευρύνει περαιτέρω το ρόλο του Κάθετου Διαδρόμου στα Δυτικά Βαλκάνια.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, έκανε ειδική αναφορά στη σημασία της συνεργασίας των Διαχειριστών, μιλώντας, χθες, από το βήμα του συνεδρίου του Economist. Όπως επισήμανε, όταν ξεκίνησε το εγχείρημα πολλοί αμφισβητούσαν ότι θα μπορούσε να προχωρήσει μέσα στο αυστηρό ευρωπαϊκό ρυθμιστικό πλαίσιο.

«Κάθε χώρα και κάθε διαχειριστής ξεκίνησε έχοντας τις δικές του προτεραιότητες. Σταδιακά όμως δημιουργήθηκε μια πραγματική συμμαχία, η οποία παρουσιάστηκε από κοινού στα ευρωπαϊκά όργανα με τη στήριξη των κυβερνήσεων. Έτσι καταφέραμε να δημιουργήσουμε ένα εμπορικά βιώσιμο προϊόν», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο υπουργός υπογράμμισε ότι η σημερινή συνάντηση αποτελεί ακόμη ένα βήμα στην ωρίμανση του έργου, την ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση διαμορφώνει το νέο κανονιστικό πλαίσιο για την οριστική απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Όπως τόνισε, το βασικό ζητούμενο δεν είναι αν θα ολοκληρωθεί πλέον ο στόχος, αλλά πώς θα διασφαλιστεί η μετάβαση χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η ασφάλεια εφοδιασμού των κρατών-μελών. Σε αυτό το νέο ενεργειακό περιβάλλον, ο Κάθετος Διάδρομος αναδεικνύεται σε ένα από τα σημαντικότερα έργα ενεργειακής ασφάλειας της Νοτιοανατολικής και της Κεντρικής Ευρώπης.

Πηγή: defence-point.gr

Ολόκληρη η επιστολή Τραμπ στο Κογκρέσο – Δηλώνει επανέναρξη του πολέμου με το Ιράν

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Πρόεδρος Τραμπ έστειλε στις 10 Ιουλίου επιστολή η οποία απευθυνόταν στον Ρεπουμπλικανό γερουσιαστή Τσακ Γκράσλεϊ, Πρόεδρο pro tempore της Γερουσίας, ενημερωνοντας το Σώμα ότι ξεκίνησε πάλι η «στρατιωτική δράση» κατά του Ιράν.

«Σας γράφω για να σας ενημερώσω σχετικά με τη στρατιωτική δράση που άρχισε στις 7 Ιουλίου 2026 κατά της κυβέρνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν», ξεκινάει η επιστολή, η οποία βρέθηκε και παρατίθεται παρακάτω μεταφρασμένη

Να θυμίσουμε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είχε ενημερώσει το Κογκρέσο την Παρασκευή 1η Μαΐου ότι η σύγκρουση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν έχει τερματιστεί, ακριβώς καθώς η προθεσμία των 60 ημερών του Νόμου περί Πολεμικών Εξουσιών για την έγκριση του Κογκρέσου έληγε αργότερα μέσα σε εκείνη την ημέρα.

Εκείνη την επιστολή του Προέδρου Τραμπ μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ

Ο Τραμπ ανακοίνωσε επίσης τη Δευτέρα 13 Ιουλίου, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επανέφεραν τον ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμένων και πλοίων κάτι που αποτελεί πράξη πολέμου.

Ο κύριος λόγος που ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να ενημερώσει επισήμως τους βουλευτές ότι η χώρα βρίσκεται για ακόμη μία φορά σε πόλεμο με το Ιράν, ήταν η προσπάθεια του να δώσει στην κυβέρνησή ένα νέο χρονικό περιθώριο 60 ημερών για να χρησιμοποιεί τις ένοπλες δυνάμεις στην περιοχή, χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου.

Ο Πρόεδρος Τραμπ μετρούσε συνεχείς κοινοβουλευτικές ήττες σε γερουσία και Βουλή των Αντιπροσώπων για τον πόλεμο με το Ιραν, καθώς στις τελευταίες ψηφοφορίες ένας αριθμός Ρεπουμπλικάνων τον εγκατέλειψε στο θέμα του πολέμου.

Τώρα παραμένει ασαφές πώς θα αντιδράσουν οι Ρεπουμπλικανοί βουλευτές.

Ο Ρεπουμπλικανός Τόμας Μάσι, επικριτής του πολέμου κατά του Ιράν και του Ισραήλ, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι ο πόλεμος «ουδέποτε σταμάτησε» και υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δεν συμμορφώνεται με το όριο των 60 ημερών που προβλέπει ο Νόμος περί Πολεμικών Εξουσιών.

«Κυριολεκτικά προσπαθούν να τον παρακάμψουν προσποιούμενοι ότι μπορείς να σταματήσεις και να ξαναρχίσεις τον πόλεμο, επανεκκινώντας έτσι το χρονόμετρο», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο Δημοκρατικός Άνταμ Σιφ δήλωσε ότι «οποιοσδήποτε ισχυρισμός της κυβέρνησης Τραμπ ότι διαθέτει άλλες 60 ημέρες για να ενεργεί χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου δεν έχει κανένα έρεισμα στον νόμο», δηλώνοντας επίσης ότι κατέθεσε νέο ψήφισμα περί πολεμικών εξουσιών, το οποίο ζητεί την αποχώρηση των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων από τις εχθροπραξίες με το Ιράν .

Ακολουθεί η επιστολή του Προέδρου Τραμπ προς τον Πρόεδρο της Γερουσίας Τσακ Γκράσλεϊ, μεταφρασμένη στα Ελληνικά

Λευκός Οίκος

Ουάσιγκτον

10 Ιουλίου 2026

Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε,

Σας γράφω για να σας ενημερώσω σχετικά με τη στρατιωτική δράση που άρχισε στις 7 Ιουλίου 2026 κατά της κυβέρνησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.

Σας είχα προηγουμένως ενημερώσει για τις αλλαγές στη διάταξη των δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή ως απάντηση στις απειλές από το Ιράν, συμπεριλαμβανομένης, πιο πρόσφατα, της εξαμηνιαίας περιοδικής ενημέρωσης που υπέγραψα στις 11 Ιουνίου 2026, καθώς και των ενημερώσεων της 12ης Ιουνίου 2026 και της 29ης Ιουνίου 2026 σχετικά με τη στρατιωτική δράση που άρχισε στις 9 Ιουνίου 2026, στις 26 Ιουνίου 2026 και στις 28 Ιουνίου 2026, όλες σύμφωνα με το Ψήφισμα περί Πολεμικών Εξουσιών (Δημόσιος Νόμος 93-148).

Όπως είχε προηγουμένως γνωστοποιηθεί στο Κογκρέσο, διέταξα την κατάπαυση του πυρός στις 7 Απριλίου 2026. Στη συνέχεια, η κατάπαυση του πυρός παρατάθηκε για περίοδο δύο εβδομάδων. Κατά τη διάρκειά της, η κυβέρνησή μου συμμετείχε σε παραγωγικές, καλόπιστες προσπάθειες για την επίτευξη διπλωματικής λύσης όσον αφορά την κακόβουλη συμπεριφορά του Ιράν και για να τερματιστεί η απειλή που αυτό συνιστά για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους και εταίρους μας.

Οι προσπάθειες αυτές οδήγησαν στην υπογραφή από εμένα Μνημονίου Κατανόησης (MOU) με την κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν στις 17 Ιουνίου 2026. Το Μνημόνιο Κατανόησης απαιτεί από την κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν να προβεί στις απαραίτητες ρυθμίσεις, καταβάλλοντας τις βέλτιστες δυνατές προσπάθειές της, ώστε να διασφαλιστεί η ασφαλής διέλευση των εμπορικών πλοίων από τον Περσικό Κόλπο προς τη Θάλασσα του Ομάν. Παρά τη δέσμευση αυτή, το Ιράν επιτέθηκε σε αρκετά εμπορικά πλοία υπό ουδέτερη σημαία που διέρχονταν από τα Στενά του Ορμούζ μεταξύ 6 και 7 Ιουλίου 2026.

Κατόπιν εντολής μου, οι Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών αντέδρασαν, αρχίζοντας στις 7 Ιουλίου 2026, με αμυντικά πλήγματα κατά στόχων εντός του Ιράν, συμπεριλαμβανομένων εγκαταστάσεων εκτόξευσης πυραύλων, αντιαεροπορικής άμυνας, στρατιωτικών ναυτικών μέσων, υποδομών στρατιωτικής υποστήριξης και δυνατοτήτων διοίκησης και ελέγχου.

Οι χερσαίες δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών δεν συμμετέχουν στα πλήγματα αυτά. Τα πλήγματα αυτά είναι περιορισμένα, αναλογικά, σχεδιασμένα και εκτελεσμένα κατά τρόπο που αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση των απωλειών αμάχων. Εστιάζονται σε στρατιωτικές δυνατότητες που συνιστούν απειλή για τις τις Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή, προστατεύοντας την επικράτεια των Ηνωμένων Πολιτειών, προωθώντας τα συμφέροντα εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών, διασφαλίζοντας την ασφαλή διέλευση των εμπορικών πλοίων μέσω των Στενών του Ορμούζ και υπερασπιζόμενοι τους περιφερειακούς συμμάχους και εταίρους μας.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις των Ηνωμένων Πολιτειών παραμένουν σε θέση να αναλάβουν περαιτέρω δράση, εφόσον αυτό είναι αναγκαίο και ενδεδειγμένο, για την αντιμετώπιση περαιτέρω απειλών και επιθέσεων κατά των Ηνωμένων Πολιτειών ή των συμμάχων και εταίρων τους, καθώς και για να διασφαλίσουν ότι η κυβέρνηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν θα πάψει να αποτελεί απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους και εταίρους μας.

Διέταξα αυτή τη στρατιωτική δράση σύμφωνα με την ευθύνη μου να προστατεύω τους Αμερικανούς και τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, καθώς και προς προάσπιση των συμφερόντων εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Ενήργησα κατ’ εφαρμογή της συνταγματικής μου εξουσίας ως Αρχιστράτηγος και ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας για τη διεξαγωγή των εξωτερικών σχέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Υποβάλλω την παρούσα έκθεση στο πλαίσιο της προσπάθειάς μου να διατηρώ το Κογκρέσο πλήρως ενημερωμένο, σύμφωνα με το Ψήφισμα περί Πολεμικών Εξουσιών (Δημόσιος Νόμος 93-148).

Εκτιμώ την υποστήριξη του Κογκρέσου στις στρατιωτικές αυτές ενέργειες.

Με εκτίμηση,

Donald Trump

Προς:

Τον Αξιότιμο Charles Grassley

Πρόεδρο pro tempore της Γερουσίας

Πηγή: militaire.gr

Η ραγδαία επαναπροσέγγιση Άγκυρας-Καΐρου και η υπογραφή εξοπλιστικών συμφωνιών ανατρέπουν τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο

Ένα ακόμη καθοριστικό βήμα για την πλήρη εξομάλυνση των σχέσεών τους με ιδιαίτερο ελληνικό ενδιαφέρον, πραγματοποίησαν η Τουρκία και η Αίγυπτος, με την υπογραφή Μνημονίου Αμυντικής Συνεργασίας στην Άγκυρα. Η εξέλιξη αυτή έρχεται να επισφραγίσει τη σταδιακή επαναπροσέγγιση των δύο χωρών κατά την τελευταία τριετία, αφήνοντας οριστικά πίσω τους τη μακρά περίοδο διπλωματικής ψυχρότητας.

Την ίδια ώρα όμως γεννά ερωτήματα η εξέλιξη για το κατά πόσο έχει “θωρακιστεί” η στενή σχέση που προβάλει με κάθε ευκαιρία η ελληνική διπλωματία με την Αίγυπτο.

Στο πλαίσιο της επίσημης επίσκεψής του, ο Αιγύπτιος Υπουργός Άμυνας και αρχιστράτηγος των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, Αντιστράτηγος Άσραφ Σαλέμ Ζαχέρ, έγινε δεκτός με στρατιωτικές τιμές από τον Τούρκο ομόλογό του, Γιασάρ Γκιουλέρ. Οι δύο υπουργοί είχαν συνομιλίες κεκλεισμένων των θυρών και υπέγραψαν το μνημόνιο κατανόησης, το οποίο έρχεται σε συνέχεια των πρόσφατων συμφωνιών για το θαλάσσιο εμπόριο, την ασφάλεια στη ναυσιπλοΐα και τον συντονισμό της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα.

Συμμαχία και στην αμυντική βιομηχανία

Παράλληλα, ο Αιγύπτιος αξιωματούχος συναντήθηκε με τον επικεφαλής της Διεύθυνσης Αμυντικής Βιομηχανίας της Τουρκίας, Χαλούκ Γκοργκούν, με τον οποίο υπέγραψαν Επιστολή Πρόθεσης (LoI) για τη στενότερη σύμπραξη των δύο κρατών στον εξοπλιστικό τομέα. Όπως γνωστοποίησε ο κ. Γκοργκούν μέσω ανάρτησής του στην πλατφόρμα Χ, στο επίκεντρο βρέθηκαν οι προοπτικές κοινής ανάπτυξης αμυντικών δυνατοτήτων:

«Σε αυτό το πλαίσιο, υπογράψαμε μια Επιστολή Πρόθεσης που θα καθορίσει το πλαίσιο της συνεργασίας μας κατά την επόμενη περίοδο. Πιστεύω ότι η περαιτέρω συνεργασία μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας θα συμβάλει στην περιφερειακή ασφάλεια και την ανάπτυξη αμοιβαίων δυνατοτήτων».

Πηγή: dimokratia.gr

Η DP World σχεδιάζει εναλλακτικό κόμβο στη Φουτζάιρα για να “ξεμπερδεύει” με τα προβλήματα στα Στενά του Ορμούζ

Σε τροχιά υλοποίησης μπαίνει η κατασκευή ενός νέου λιμανιού και τερματικού σταθμού εμπορευματοκιβωτίων στην ανατολική ακτή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ), σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα των Financial Times. Την υλοποίηση του έργου έχει αναλάβει ο κολοσσός διαχείρισης λιμένων DP World, με ξεκάθαρο στόχο να παρακαμφθούν τα Στενά του Ορμούζ και να θωρακιστεί η εφοδιαστική αλυσίδα της περιοχής απέναντι στις συνεχιζόμενες εντάσεις με το Ιράν.

Η εφημερίδα, επικαλούμενη πηγές με γνώση των σχεδιασμών, αναφέρει ότι η εταιρεία βρίσκεται σε προχωρημένες συνομιλίες με κυβερνητικούς αξιωματούχους για την ανάπτυξη ενός ολοκαίνουργιου λιμανιού πολλαπλών χρήσεων στην παράκτια ζώνη της Φουτζάιρα, καθώς και για την προσθήκη ενός νέου σταθμού στο ήδη υπάρχον λιμάνι του εμιράτου. Η στρατηγική αυτή κίνηση θα επιτρέψει στα εμπορεύματα να διακινούνται εκτός των Στενών του Ορμούζ και στη συνέχεια να μεταφέρονται οδικώς προς το Ντουμπάι, το Αμπού Ντάμπι και τις υπόλοιπες χώρες του Κόλπου.

Η ανάγκη για μια εναλλακτική διαδρομή έγινε επιτακτική μετά τα αντίποινα του Ιράν στις αμερικανοϊσραηλινές επιθέσεις, που οδήγησαν στο κλείσιμο των Στενών. Το γεγονός αυτό προκάλεσε καθίζηση της τάξης του 90% με 95% στην κίνηση του Τζεμπέλ Άλι, που αποτελεί τη ναυαρχίδα των λιμανιών της περιοχής.

Σύμφωνα με ανώτερο στέλεχος της DP World που μίλησε στους Financial Times, το φιλόδοξο έργο έχει ήδη εγκριθεί και η κατασκευή του θα μπορούσε να ολοκληρωθεί μέσα στους επόμενους 18 μήνες, αν και η τελική δομή και η χρηματοδότηση δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί. Πάντως, αξιωματούχοι του Κόλπου ξεκαθαρίζουν ότι η μερική μεταφορά δραστηριοτήτων στα ανατολικά δεν πρόκειται να εκτοπίσει το Τζεμπέλ Άλι, το οποίο διαθέτει τεράστιες υποδομές και ελεύθερη οικονομική ζώνη.

Πηγή: dimokratia.gr