Η Κύπρος μπροστά στον κίνδυνο κατάργησής της (Π. Ήφαιστος)
Yourvibe
Κυπριακή Δημοκρατία, διαπραγματεύσεις, βιώσιμο κράτος, σταθερότητα και ειρηνικές σχέσεις: Η Διεθνής και Ευρωπαϊκή Νομιμότητα χρήζει να είναι «κόκκινη διαπραγματευτική γραμμή» https://wp.me/p3OqMa-4ac
Γράφει ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ
Εν μέσω μεγάλων στρατηγικών ανακατατάξεων πολλά ζητήματα όπως το Κυπριακό και η εφαρμογή των προνοιών του διεθνούς δικαίου στο Αιγαίο βρίσκονται στην πιο κρίσιμη φάση των τελευταίων δεκαετιών. Αναφορικά με πρωτοβουλίες περί το Κυπριακό κρίθηκε σκόπιμο να υπάρξει μια ακόμη παρέμβαση, η παρούσα. Απευθυνόμενος στον ΓΓ του ΟΗΕ και στον νέο αντιπρόσωπο της ΕΕ για τις διαπραγματεύσεις του κυπριακού, τονίστηκε ότι για αντικειμενικούς νομικούς, θεσμικούς, πολιτικούς και στρατηγικούς λόγους, αφενός τα Ηνωμένα Έθνη χρήζει να προσεγγίσουν το μείζον αυτό ζήτημα με όρους συμβατούς με τις υψηλές αρχές του διεθνούς δικαίου και με τις πρόνοιες του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και αφετέρου, η ΕΕ συνεκτιμώντας ότι η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) είναι πλήρες κράτος-μέλος, χρήζει να υιοθετήσει θέσεις συμβατές με την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Αυτονόητα, πριν άλλα κράτη και οι διεθνείς θεσμοί τηρήσουν μια τέτοια στάση επιτάσσεται οι θέσεις αυτές να αποτελέσουν κόκκινη διαπραγματευτική γραμμή της Ελληνικής πλευράς. Αντίστοιχα και ανάλογα με τις επιστολές στον ΓΓ του ΟΗΕ και στον νέο αντιπρόσωπο της ΕΕ κ Raffaele Fitto γράφτηκε και αναρτήθηκε σημείωμα στην Αγγλική γλώσσα (https://wp.me/p3OqMa-49U) το οποίο κοινοποιήθηκε στους Ευρωβουλευτές και πολλούς αξιωματούχους της ΕΕ. Κρίθηκε αναγκαίο να επισυναφθούν δύο αρχεία. Τα δύο αυτά αρχεία μαζί με συνοδευτικό εισαγωγικό σημείωμα έχουν επίσης αποσταλεί στον ΓΓ του ΟΗΕ, στον νέο αντιπρόσωπο της ΕΕ και στους Ευρωβουλευτές.
Το πρώτο αφορά την μελέτη για την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα του διεθνούς Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων (μεταφρασμένο στα Αγγλικά, Ελληνικά, Γαλλικά και Γερμανικά). Το δεύτερο, του υπογράφοντος είναι δοκίμιο γραμμένο στην αγγλική γλώσσα που δημοσιεύτηκε στο τεύχος 11 του περιοδικού της Εταιρείας Διεθνών Σχέσεων και Διεθνούς Δικαίου. Στο τέλος του παρόντος σημειώματος, θα παρατεθούν τίτλοι και σύνδεσμοι σε συναφή αναρτημένα δοκίμια και άρθρα γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα.
Μόνος σκοπός των διαπραγματεύσεων στις οποίες την πρωτοβουλία έχουν ο ΟΗΕ και η ΕΕ είναι ο τερματισμός των παράνομων τετελεσμένων της παράνομης Τουρκικής εισβολής του 1974. Μόνο ο τερματισμός των παράνομων τετελεσμένων μπορεί να οδηγήσει σε ειρηνικές σχέσεις, σταθερότητα, ασφάλεια και βιωσιμότητα του Κυπριακού κράτους στο μέλλον. Σημειώνεται το πολύ θετικό γεγονός ότι διόλου τυχαία τα παράνομα τετελεσμένα δεν αναγνωρίστηκαν επί 52 χρόνια, ότι η προσπάθεια νομιμοποίησής τους με σχέδιο το 2004 απορρίφθηκε από την Κυπριακή Κοινωνία και ότι η ΚΔ το 2004 έγινε πλήρες κράτος-μέλος της ΕΕ με σαφή επιβεβαίωση στην Πράξη Προσχώρησης ότι εντάσσεται όλη η Επικράτειά της. Όπως ρητά ορίστηκε στην Πράξη Προσχώρησης: Μετά την ένταξη «η ΕΕ είναι έτοιμη ναπροσαρμόσει τους όρους επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος στην βάση των αρχών που δημιούργησαν την ΕΕ, και η ένταξη θα αποβεί προς όφελος όλων των πολιτών της ΚΔ διευκολύνοντας έτσι την αποκατάσταση της ειρήνης». Το Κοινοτικό κεκτημένο εφαρμοσμένο στην Κύπρο οδηγεί σε ειρήνη, σταθερότητα και βιώσιμο κράτος. Αυτή την πολύτιμη θέση της ΕΕ πόσο και πως η Ελληνική πλευρά την αξιοποιούν διαπραγματευτικά για να επιτευχθεί βιώσιμη διευθέτηση του Κυπριακού; Επειδή η Ελλάδα και η ΚΔ είναι κράτη-μέλη της ΕΕ πότε και πως απαίτησαν το Ευρωπαϊκό κεκτημένο να αποτελέσει επίσημη θέση της ΕΕ για να «προσαρμόσει τους όρους επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος στην βάση των αρχών που δημιούργησαν την ΕΕ, και η ένταξη θα αποβεί προς όφελος όλων των πολιτών της ΚΔ διευκολύνοντας έτσι την αποκατάσταση της ειρήνης»; Το ίδιο ερώτημα τίθεται, βεβαίως, για τα κράτη-μέλη της ΕΕ και τους θεσμούς της.
Το πρώτο συνημμένο αρχείο τιτλοφορείται «A principled basis for a just and lasting Cyprus settlement in the light of International and European Law» / «Πλαίσιο Αρχών για μια δίκαιη λύση και βιώσιμη λύση του Κυπριακού με γνώμονα το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο». Γράφτηκε από το «Διεθνές Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων» που δημιουργήθηκε από την «Πανελλήνια Επιτροπή για Ευρωπαϊκή Λύση του Κυπριακού» και στα συνέδρια συμμετείχαν 7 εξαιρετικοί ειδικοί επιστήμονες από το εξωτερικό και 5 Έλληνες ερευνητές και αναλυτές στα επίμαχα πεδία. Πρόεδρος ήταν ο αείμνηστος πλέον Συνταγματολόγος καθηγητής Γιώργος Κασιμάτης. Ως συμμετέχων στην Πανελλήνια Επιτροπή αναφέρω ότι προηγήθηκε βασανιστική συζήτηση για την πρόσκληση των σημαντικότερων επιστημόνων της Ευρώπης στα υπό συζήτηση ζητήματα. Μια ακόμη σημαντική πτυχή, είναι ότι ενώ την ίδια εποχή είχαμε έξωθεν αθέατες χρηματοδοτήσεις για την υποστήριξη του σχεδίου που θα καταργούσε την ΚΔ και θα δημιουργούσε ένα προβληματικό κρατίδιο, η κάλυψη των εξόδων πρόσκλησης και φιλοξενίας των επιστημόνων του εξωτερικού έγινε από Έλληνες συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων πανεπιστημιακών που διέθεσαν για τον σκοπό αυτό τους μισθούς τους. Όσον αφορά την Έκθεση πιο συγκεκριμένα, διευκρινίζεται ότι πρόκειται για μια αξιολογικά ουδέτερη περιγραφή και ερμηνεία των νομικών και θεσμικών πτυχών του Κυπριακού ζητήματος. Η Έκθεση-ανάλυση είναι διαχρονικής σημασίας απολύτως αναγκαία και χρήσιμη για κάθε ενδιαφερόμενο να αντιληφθεί ποιες είναι οι προϋποθέσεις για ένα ειρηνικό και βιώσιμο κράτος στην Κύπρο. Στο συνέδριο συμμετείχε και ένας από τους πλέον ειδικούς στο θέμα του εγκλήματος πολέμου των εποίκων, του Alfred de Zayas, ο οποίος στην συνέχεια έγραψε ένα εξαιρετικό δοκίμιο: «The Anan planand the implication of Turkish settlers in Northern Cyprus» https://wp.me/P3OqMa-MM.
Το δεύτερο συνημμένο άρθρο είναι του υποφαινόμενου γραμμένο στα Αγγλικά και δημοσιευμένο στον τόμο 11, 2024-5 του περιοδικού της Εταιρείας Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων με τίτλο «Republic ofCyprus: International and European Rule of Law as a Cornerstone of Peace, Stability and a Viable State» («Κυπριακή Δημοκρατία: Διεθνής και Ευρωπαϊκή Νομιμότητα ως ακρογωνιαίος λίθος Ειρήνης, Σταθερότητας και Βιώσιμου Κράτους»). Είναι αναρτημένο και στην διεύθυνση https://wp.me/p3OqMa-3u9 ενώ όπως αναφέρθηκε πιο πάνω στο τέλος του παρόντος σημειώματος παρατίθενται περισσότερα συναφή αναρτημένα δοκίμια και άρθρα γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα. Στο δοκίμιο αυτό, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζει την μεγάλη σημασία του γεγονότος ότι επειδή η ΚΔ έγινε πλήρες κράτος-μέλος της ΕΕ παρέχονται πολύτιμες προϋποθέσεις για επίτευξη συμφωνίας για ένα βιώσιμο κράτος οι πρόνοιες του οποίου θα είναι συμβατές με το Ευρωπαϊκό νομικό και πολιτικό κεκτημένο. Αυτό εξάλλου ήταν και το κύριο επιχείρημα όταν επί δεκαετίες ο υποφαινόμενος σε βιβλίο και σε εκατοντάδες δοκίμια και άρθρα υποστήριξε την ένταξη της ΚΔ στην ΕΕ. Επιπλέον, στο άρθρο αυτό, μεταξύ άλλων, γίνεται περιγραφή και ερμηνεία σημαντικών πτυχών που αφορούν την διεθνή νομιμότητα όπως ορίζεται από τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, τον ακριβή ρόλο του Συμβουλίου Ασφαλείας, τις Υψηλές Αρχές του Διεθνούς Δικαίου και συγκεκριμένων αποφάσεων του ΣΑ του 1974, 1975 και 1983 για την παράνομη Τουρκική εισβολή και τα παράνομα τετελεσμένα του 1974. Ρητά αναγνωρίζεται η ΚΔ ως το μόνο κράτος στην Κύπρο και ρητά γίνεται σαφές ότι οι διαπραγματεύσεις δεν πρέπει να επηρεαστούν από τα παράνομα τετελεσμένα και δεν θα αποτελέσουν προϋπόθεση συμφωνίας (βλ. πιο κάτω παράθεση μερικών αποσπασμάτων των αποφάσεων του ΣΑ).
Στο σημείο αυτό, χρήζει να αναφερθεί ότι όταν παραβιάζεται η διεθνής τάξη ο ακριβής ρόλος του ΟΗΕ, του ΣΑ, του ΓΓ και των αντιπροσώπων του; Απάντηση: Όπως ρητά αναφέρεται στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, ο ρόλος του σημαντικού αυτού διεθνούς οργανισμού και ο ρόλος των αντιπροσώπων του είναι η αποκατάσταση της διεθνούς τάξης χωρίς καμιά δικαιοδοσία υποδείξεων για το εσωτερικό καθεστώς. Επειδή ο ρόλος του ΣΑ συνίσταται στη διαφύλαξη της διεθνούς τάξης και της διεθνούς ασφάλειας, και επειδή εξ αντικειμένου δεν έχει δικαιοδοσία για το εσωτερικό καθεστώς των κυρίαρχων κρατών-μελών, οι μόνες ισχύουσες αποφάσεις είναι οι αποφάσεις του 1974,1975,1983, 1984 και μη ισχύουσες όσες μεταγενέστερα καλούν για καθεστώς «διζωνικής, δικοινοτικής και ομοσπονδίας» και μάλιστα με «πολιτική ισότητα» σε διχαστική εθνική βάση που αναπόδραστα πρώτον, νομιμοποιεί τον επιτιθέμενο και τα τετελεσμένα και δεύτερον, δημιουργεί ένα μη βιώσιμο κράτος υπό τουρκική επικυριαρχία που αναπόφευκτα οδηγεί σε διενέξεις και πόλεμο.
Πιο συγκεκριμένα, το ΣΑ δεν έχει δικαιοδοσία να καταγράφει τις υποχωρήσεις του θύματος που επειδή ο ΟΗΕ και το ΣΑ παρά τις προαναφερθείσες αποφάσεις μέχρι και το 1984 δεν μερίμνησε να ληφθούν μέτρα αποκατάστασης της διεθνούς τάξης. Το γεγονός ότι η ΚΔ επί δεκαετίες μετά το 1984 προσέρχεται σε διαδοχικές διαπραγματεύσεις όπου με το «πιστόλι των παράνομων στρατευμάτων στον κρόταφο» υποχρεώνεται να συζητά και να υποχωρεί και το γεγονός ότι μολαταύτα μετά από μισό αιώνα δεν δέχθηκε να τις επικυρώσει με νέα Συνθήκη, απαιτείται να συνεκτιμάται δεόντως.
Σε κάθε περίπτωση, αυτές τις υποχωρήσεις η κυπριακή κοινωνία τις απέρριψε στο δημοψήφισμα του 2004, και όπως ήδη τονίστηκε πιο πάνω, πριν και μετά το 2004 δεν προχώρησε στην επικύρωσή τους με Συνθήκη. Αυτό σημαίνει, αφενός, ότι το μόνο αναγνωρισμένο κράτος συνεχίζει να είναι η ΚΔ, και αφετέρου, ότι όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ η μόνη αρμοδιότητα του ΣΑ και των αντιπροσώπων του ΟΗΕ είναι η αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας. Για το εσωτερικό καθεστώς της ΚΔ είναι αναρμόδιο και στερούνται δικαιοδοσίας. Αρμόδιοι είναι οι νόμιμοι πολίτες του Κυπριακού κράτους.
Με συντομία και για να γίνει πιο κατανοητή η σημασία των ψηφισμάτων του του ΣΑ του 1974, 1975, 1983 και 1984, ο πολύ σημαντικός ρόλος του ΟΗΕ και τα όρια της δικαιοδοσίας του ΣΑ όταν οι αποφάσεις του είναι συμβατές με τον Καταστατικό Χάρτη, θα παραθέσουμε μερικά σημεία που αφορούν την διεθνή νομιμότητα (η έμφαση δική μας).
Απόφαση 353 ΣΑ 20 Iουλίου 1974: υπενθυμίζοντας το ψήφισμα του 186 (1964): «Kαλεί όλα τα Kράτη να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Kύπρου … τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην KΔ .. αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση από την KΔ του ξένου στρατιωτικού προσωπικού ..»
Ψήφισμα 360 (1974) 16 Aυγούστου 1974: Καλεί για «…διαπραγματεύσεις που ζητεί στο ψήφισμα 353 (1974), των οποίων [διαπραγματεύσεων] το αποτέλεσμα δεν θα πρέπει να παρεμποδισθεί ή να προδικασθεί από την απόκτηση πλεονεκτημάτων σαν αποτέλεσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων».
Ψήφισμα 367 (1975) 12 Mαρτίου 1975: Καλεί «… για άλλη μια φορά όλα τα κράτη να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο της KΔ και τα καλεί επειγόντως, όπως και τα ενδιαφερόμενα μέρη, να απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια η οποία δυνατόν να θέσει σε κίνδυνο την κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο, καθώς επίσης και από οποιαδήποτε απόπειρα διχοτόμησης της νήσου ή ένωσής της με οποιανδήποτε άλλη χώρα. … Εκφράζει τη λύπη του για τη μονομερή απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 1975 η οποία διακηρύττει ότι τμήμα της ΚΔ θα καταστεί «Oμόσπονδο Tουρκικό Kράτος» … τα τετελεσμένα δεν προδικάζουν «την τελική πολιτική διευθέτηση του προβλήματος της Kύπρου …».
Ψήφισμα 541 (1983) 18 Nοεμβρίου 1983: «Aνησυχώντας για τη διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών που εκδόθηκε στις 15 Nοεμβρίου 1983, η οποία φέρεται να δημιουργεί ένα ανεξάρτητο κράτος στη βόρεια Kύπρο, Θεωρώντας ότι αυτή η Διακήρυξη είναι ασυμβίβαστη με τη Συνθήκη του 1960 αναφορικά με την εγκαθίδρυση της Kυπριακής Δημοκρατίας και τη Συνθήκη Eγγυήσεως του 1960, Θεωρώντας ως εκ τούτου ότι η προσπάθεια δημιουργίας μιας «Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου» είναι άκυρη και θα συμβάλει σε επιδείνωση της κατάστασης στην Kύπρο, Eπαναβεβαιώνοντας τα ψηφίσματά του 365 (1974) και 367 (1975),1ον. Aποδοκιμάζει τη Διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών της δήθεν απόσχισης τμήματος της Kυπριακής Δημοκρατίας. 2ον. Θεωρεί την πιο πάνω διακήρυξη σαν νομικά άκυρη και ζητά την ανάκληση της. 3ον. Zητεί την επείγουσα και αποτελεσματική εφαρμογή των ψηφισμάτων 365 (1974) και 367 (1975), …6ον. Kαλεί όλα τα κράτη να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο της Kυπριακής Δημοκρατίας.
Ψήφισμα 550 (1984) 11 Mαΐου 1984: «Aνησυχώντας σοβαρά λόγω των περαιτέρω αποσχιστικών ενεργειών στο κατεχόμενο τμήμα της Kυπριακής Δημοκρατίας, οι οποίες παραβιάζουν το ψήφισμα 541 (1983), δηλαδή, της δήθεν ανταλλαγής πρεσβευτών μεταξύ της Tουρκίας και της νομικά άκυρης «Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου» και της μελετώμενης διεξαγωγής «συνταγματικού δημοψηφίσματος» και «εκλογών», καθώς και λόγω άλλων ενεργειών ή απειλών για ενέργειες που αποσκοπούν στην περαιτέρω παγίωση του δήθεν ανεξάρτητου κράτους και τη διαίρεση της Kύπρου. Aνησυχώντας βαθιά λόγω των πρόσφατων απειλών για εποικισμό των Bαρωσίων από άτομα άλλα από τους κατοίκους τους, 2. Kαταδικάζει όλες τις αποσχιστικές ενέργειες, περιλαμβανομένης της δήθεν ανταλλαγής πρεσβευτών μεταξύ της Tουρκίας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας, κηρύσσει αυτές παράνομες και άκυρες και ζητά την άμεση ανάκλησή τους. 3. Eπαναλαμβάνει την έκκλησή του προς όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν το δήθεν κράτος της «Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου» που εγκαθιδρύθηκε με τις αποσχιστικές ενέργειες και τα καλεί να μη διευκολύνουν ή με οποιοδήποτε τρόπο βοηθήσουν την προαναφερθείσα αποσχιστική οντότητα. 5. Θεωρεί τις απόπειρες για εποικισμό οποιουδήποτε τμήματος των Bαρωσίων από άτομα άλλα από τους κατοίκους τους ως απαράδεκτες και ζητά τη μεταβίβαση της περιοχής αυτής στη διοίκηση των Hνωμένων Eθνών».
Το γεγονός ότι η Ελληνική πλευρά παρά την ύπαρξη τόσο σημαντικών ψηφισμάτων του ΣΑ δέχθηκε να συζητεί νομιμοποίηση των παράνομων τετελεσμένων με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε συζητήσεις για «διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα» δύο κρατιδίων (τέτοιο κράτος δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη – έχουμε γράψει σχετικές μελέτες περί αυτού) η ΚΔ αντιμετωπίζει κίνδυνο κατάργησής της και δημιουργία συνθηκών αστάθειας και πολεμικών συγκρούσεων. Επιπλέον, όχι μόνο αυτά επαναφέρουν τις λογικές του απορριφθέντος σχεδίου Αναν αλλά παραμερίζουν και το ευρωπαϊκό νομικό κεκτημένο (acquis Communautaire). Μετά από πέντε δεκαετίες άγονων συζητήσεων και διαπραγματεύσεων, όσον αφορά τις θέσεις και στάσεις της Ελληνικής πλευράς (ΚΔ και Ελλαδικού κράτους), έχουν σαν αποτέλεσμα τα εξής:
1ον. Αφήνει το ΣΑ να καταγράφει τις υποχωρήσεις σε συνομιλίες υπό συνθήκες εκβιασμού λόγω παρουσίας παράνομων στρατευμάτων και να καλεί σε νέες διαπραγματεύσεις σε αυτή την βάση μη εκπληρώνοντας έτσι τον ρόλο του ως θεματοφύλακα της διεθνούς τάξης και υπερβαίνοντας έτσι την δικαιοδοσία του εις βάρος της ΚΔ (επειδή ακριβώς αναφέρεται στο εσωτερικό καθεστώς ενός κράτους μέλους).
2ον. Δεν απαιτεί από το ΣΑ να ζητά σε κάθε νέα διαπραγμάτευση θέμα συζήτησης η βάση συνομιλιών να είναι αποκλειστικά η αποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας σύμφωνα με τα ψηφίσματα που αφορούν την διεθνή τάξη του 1974,1975, 1983, 1984,
3ον. Δέχεται να γίνεται λόγος για «διαπραγματευτικό κεκτημένο» που νομιμοποιεί τα παράνομα τετελεσμένα και οδηγεί στην δημιουργία ενός μη βιώσιμου κρατιδίου που αναπόδραστα θέτει σε κίνδυνο την διεθνή σταθερότητα και την διεθνή ασφάλεια, και βασικά και ουσιαστικά επικυρώνει την Τουρκική επικυριαρχία επί της Κύπρου.
Για την αντίκρουση τυχόν αμφισβήτησης των προαναφερθέντων επαρκεί η ανάγνωση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ που ορίζει και οριοθετεί τον ρόλο και την δικαιοδοσία του ΣΑ. Στο Άρθρο 2 του Κεφαλαίου Ι παράγραφος 7 ρητά δηλώνεται ότι το ΣΑ αφορά την διεθνή τάξη όπως ορίζεται από τις Συνθήκες και ότι (το ΣΑ ή αντιπρόσωποι του ΟΗΕ) δεν έχουν το δικαίωμα να ορίζουν το εσωτερικό καθεστώς των κρατών-μελών. Η αναφορά στο Κεφάλαιο 7 και την διεθνή ασφάλεια σχετίζονται με την Κύπρο όπου το ίδιο το ΣΑ όρισε επανειλημμένα ποιοι παραβίασαν την κυριαρχία της ΚΔ θέτοντας σε κίνδυνο την διεθνή ασφάλεια και ρητά αποφάσισε ότι τα παράνομα τετελεσμένα δεν μπορούν να αποτελέσουν βάση διαπραγματεύσεων εις βάρος του θύματος. Επειδή η σημασία του τελευταίου ζητήματος που αφορά το λεγόμενο δήθεν διαπραγματευτικό κεκτημένο και τον ρόλο του ΣΑ είναι μεγάλης σημασίας, θα μπορούσαμε να αναφερθούμε περαιτέρω ή να υπενθυμίσουμε ξανά μερικές ακόμη συγκεκριμένες πτυχές του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Στο Κεφάλαιο Ι Άρθρο 2 του Χάρτη του ΟΗΕ διαβάζουμε:
Ο Οργανισμός εδράζεται πάνω στις αρχές της κυρίαρχης ισότητας μεταξύ των κρατών-μελών (του ΟΗΕ) «… τα μέλη στις διεθνείς τους σχέσεις θα απέχουν από την απειλή ή την χρήση βίας που εκδηλώνεται εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας ή της πολιτικής ανεξαρτησίας οποιουδήποτε κράτους» … Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει στα Ηνωμένα Έθνη το δικαίωμα να επεμβαίνουν σε ζητήματα που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δε θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη. Η αρχή όμως αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται από το Κεφάλαιο 7.
Στεκόμαστε λοιπόν στο Κεφάλαιο 7 άρθρο 39 και την διεθνή ασφάλεια. Οι ειδοποιοί διαφορές είναι μεγάλης σημασίας, ιδιαίτερα στην περίπτωση αυτή όπου όλες οι νομικές, πολιτικές και θεσμικές πτυχές είναι ξεκάθαρες: Στο άρθρο 39 αναφέρεται ότι «το ΣΑ θα ορίζει την ύπαρξη απειλής κατά της διεθνούς ασφάλειας που απορρέει από κάθε απειλή, διατάραξη της ειρήνης και επιθετικές πράξεις, ούτως ώστε να κάνει προτάσεις ή να αποφασίσει μέτρα σύμφωνα με τα άρθρα 41 και 42 για την διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας». Ως προς αυτό, ακριβώς, η ΚΔ είναι απόλυτα νομιμοποιημένη να απορρίψει τις υποχωρήσεις που έγιναν υπό καθεστώς στρατιωτικού εκβιασμού και να επισημάνει τα όρια της δικαιοδοσίας του ΣΑ όσον αφορά την διεθνή ασφάλεια. Αυτά τα όρια ορίζονται ρητά, όπως ήδη τονίστηκε αλλά αξίζει να υπογραμμιστεί ξανά, από τις αποφάσεις του ΣΑ 1974,1975,1983,1984, οι οποίες, ως προς την παρανομία και τους κινδύνους για την διεθνή ασφάλεια με ξεκάθαρο τρόπο ζητά εμφατικά τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων της Τουρκικής εισβολής τα οποία θέτουν σε κίνδυνο τόσο την ακεραιότητα και κυριαρχία ενός κράτους μέλους όσο και την διεθνή ασφάλεια.
Τουτέστιν, τα περί δήθεν «διαπραγματευτικού κεκτημένου» που νομιμοποιεί την παρανομία εις βάρος του θύματος της παράνομης χρήσης βίας αφενός αντιβαίνουν στον ρόλο του ΣΑ/ΟΗΕ και αφετέρου δεν οδηγούν στην αποκατάσταση της διεθνούς τάξης αλλά στην αποδοχή ως τετελεσμένου της παράνομης διατάραξής της και οδηγούν σε μεγάλους κινδύνους για την διεθνή σταθερότητα και την διεθνή ασφάλεια. Εξ αντικειμένου, και αυτά ισχύουν για κάθε κράτος σε αντίστοιχη περίπτωση όταν υπερασπίζεται την Επικράτειά του, οι μόνες νομικά, πολιτικά και στρατηγικά ορθολογιστικές και νομιμοποιημένες θέσεις της ΚΔ και της Ελλάδας, είναι, οι εξής:
1) Εφαρμογή των ψηφισμάτων του ΣΑ που αφορούν την παράνομη διατάραξη της διεθνούς τάξης και την δημιουργία κινδύνων για την διεθνή ασφάλεια εκ μέρους της Τουρκίας.
2) Απόρριψη κάθε παρότρυνσης του ΣΑ, αντιπροσώπων του ή αντιπροσώπων τρίτων κρατών για αποδοχή των παράνομων τετελεσμένων επειδή αυθαίρετα και λανθασμένα θεωρούν ως δήθεν «διαπραγματευτικό κεκτημένο» τις υποχωρήσεις του θύματος που προσερχόταν με το πιστόλι των παράνομων τουρκικών στρατευμάτων στον κρόταφο. Νομιμοποιημένα απαιτείται έτσι κάθε νέα διαπραγμάτευση να αρχίζει από μηδενική βάση, δηλαδή τις αποφάσεις 1974,1975,1983,1984 και του acquis Communautaire, καθότι πλέον η ΚΔ είναι πλήρες μέλος της ΕΕ.
3) Ως κράτος-μέλος της ΕΕ, η ΚΔ αλλά και η Ελλάδα απαιτούν, λοιπόν, να αποσυρθούν όλες οι παροτρύνσεις αποδοχής των παράνομων τετελεσμένων και ορίζουν ως κόκκινη γραμμή σε διαπραγματεύσεις επίλυσης του κυπριακού ζητήματος την πλήρη εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας.
4) Μια ορθολογιστική στρατηγική που θα δημιουργούσε προϋποθέσεις ειρηνικής επίλυσης του Κυπριακού ζητήματος με όρους διεθνούς νομιμότητας απαιτεί ισορροπία δυνάμεων και αυτό σημαίνει πλήρη στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο (ΕΑΧ), με υπενθύμιση ότι αφενός είναι εγγυήτρια και αφετέρου είναι η Μητρόπολη του ενός δέκατου του Ελληνισμού που αποτελεί και το 82% της Κύπρου.
Καταληκτικά, για ένα ακόμη λόγο, εάν δεν υιοθετηθεί άμεσα μια ορθολογιστική προσέγγιση οι άλλοι αντιλαμβάνονται ότι η Ελληνική πλευρά αποδέχεται την κατάλυση της ΚΔ και την ένταξή της στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας. Θεωρείται έτσι αναλώσιμη και εν μέσω ανελέητων στρατηγικών ανακατατάξεων οδηγείται στην Κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων και των συναλλαγών οι οποίες, όπως είναι γνωστό αλλά και όπως καθημερινά καταμαρτυρείται, διεξάγονται στην βάση ρευστών εξισορροπητικών πρακτικών με όρους στρατηγικών σκοπιμοτήτων και τίποτα άλλο.
Καταληκτικά, επισημαίνεται εμφαντικά ότι η Τουρκία είναι ένα αναθεωρητικό κράτος. Τα πιο πάνω για την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι η ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας και η θεμιτή, νόμιμη και νομιμοποιημένη πλήρης εξισορρόπηση της Τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο όπου πέραν του ότι βρίσκεται το ένα δέκατο του Ελληνισμού το Ελληνικό κράτος είναι εγγυήτρια δύναμη. Ασφαλώς, κάτι τέτοιο απαιτεί αξιόπιστη εθνική στρατηγική που ενισχύει και διασφαλίζει τέτοιες προϋποθέσεις εξισορρόπησης με διπλωματία και ισχυρή παρουσία εντός των συμμαχιών και των διεθνών θεσμών στους οποίους συμμετέχουν η Ελλάδα και η Κύπρος. Ακολουθούν μερικές παρεμβάσεις —υπάρχουν αναρίθμητες αντίστοιχες δημοσιεύσεις σε βιβλία και άρθρα— οι οποίες περιγράφουν λεπτομερέστερα τις προϋποθέσεις αξιόπιστης στρατηγικής και σταθεροποίησης των σχέσεων με άλλα κράτη με όρους διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας.
Πηγή: militaire.gr
Κύπρος
Π. Ήφαιστος
Τουρκία
σχόλιο iΕpikaira
.png)
