iEpikaira

Προηγήθηκε δυστυχώς, το ξεκίνημα της δικής μας υποταγής …

Στο άρθρο του «Το ξαναζεσταμένο φαγητό» 3.8.2026 ο καθηγητής κ. Ν. Μαριάς του Πανεπιστημίου Κρήτης, θέτει πολλά σωστά ερωτήματα. Θα απαντήσω σε αυτό: «Γιατί άραγε ο ΓΓ του ΟΗΕ θωπεύει Τουρκία και ψευδοκράτος όταν το ΣΑ με το Ψήφισμα 367 (1975) της 12ης Mαρτίου 1975 τόνισε ότι «εκφράζει τη λύπη του για τη μονομερή απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 1975 η οποία διακηρύττει ότι τμήμα της Δημοκρατίας της Kύπρου θα καταστεί “Oμόσπονδο Tουρκικό Kράτος”»;

Προφανώς δεν θα γνωρίζει ο συγγραφέας ότι της μονομερούς απόφασης του Ραούφ Ντενκτάς της 13ης Φεβρουαρίου 1975, προηγήθηκε το ξεκίνημα της υποταγής από την κυπριακή κυβέρνηση (Αρχ. Μακαρίου που μόλις είχε επιστρέψει στην Κύπρο και αφού παρευρέθηκε στην συνάντηση της Αθήνας όπου υποστηρίχτηκε η ομοσπονδιακή λύση…)

6 Νοεμβρίου 1974 – Ο Κληρίδης σε ομιλία του στη γκαλερύ «Αργώ» στη Λευκωσία, ακολουθώντας τις βρετανικές παροτρύνεις, δημόσια υποστήριξε την τουρκική προϋπόθεση μιας γεωγραφικής (δι-περιφερειακής) λύσης, δηλαδή, διζωνικής. Ο βρετ. ΥΠΕΞ Τζέιμς Κάλαχαν, μέσω του βρετανού Υπάτου Αρμοστή στη Λευκωσία, του εξέφρασε τα συγχαρητήρια και τον θαυμασμό του...

26 Νοεμβρίου 1974 - Ο Τούρκος πρωθυπουργός επαναλαμβάνει την απαίτηση για γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων, για μια ομόσπονδη Κύπρο.

Ανταλλαγή πληθυσμών – Στις 28 Νοεμβρίου 1974, κατά τη διάρκεια της συνάντησης Κληρίδη και Ντενκτάς, συμφωνήθηκε η μετακίνηση των Τουρκοκυπρίων από την Πόλη Χρυσοχούς και όλων των κατοίκων από το Ζύγι, τα Μαντριά και τη Πιταρκού.

Συνάντηση στην Αθήνα 30 Νοεμβρίου – 1 Δεκεμβρίου 1974

Η ελληνική κυβέρνηση αντιπροσωπεύθηκε από τους Κ. Καραμανλή (πρωθυπουργό), Δ. Μπίτσιο (υπουργό Εξωτερικών), Ε. Αβέρωφ (υπουργό Άμυνας), Ι. Βαρβιτσιώτη (υφυπουργό Εξωτερικών) και Μ. Δούντα (πρέσβη της Ελλάδας στην Κύπρο). Η Κύπρος αντιπροσωπεύθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, Γλ.Κληρίδη (πρόεδρο της Βουλής), Ιων. Χριστοφίδη (υπουργό Εξωτερικών) Ν. Κρανιδιώτη (πρέσβη της Κύπρου στην Αθήνα), Αναστάσιο (Τάσσο) Παπαδόπουλο (βουλευτή), Χρ. Βενιαμίν (γενικό διευθυντή υπουργείου Εξωτερικών) και Σπύρο Κυπριανού.

(Για περισσότερες λεπτομέρειες βλέπε βιβλίο «Η Άλλη Κατάθεση –ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ Τα πρακτικά της συνάντησης το 1974» του Σάββα Παύλου που εκδόθηκε στη Λευκωσία το 1991.) Στην συνάντηση εκείνη ο Κ. Καραμανλής δήλωσε «Εν πάση περιπτώσει αποτελεί πρόοδον το γεγονός ότι δεχόμεθα την γεωγραφική βάσιν με τα πολλά, έστω, καντόνια…»

14 Φεβρουαρίου 1975 Βρετανική πρεσβεία στην Άγκυρα προς το Φόρειν ΄Οφις: O τότε υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Melih Esenbel (που ανέλαβε τον Νοέμβριο του 1974) έκανε ξεκάθαρο, ότι οι Τούρκοι δεν επρόκειτο να άλλαζαν θέση από το δι-περιφερειακό ομόσπονδο σύστημα. Ο Tούρκος υπουργός Εξωτερικών το ξεκαθάρισε ότι αν αυτό γινόταν δεκτό από τους Έλληνες, ο Ντενκτάς θα έπαιρνε εξουσιοδότηση να προχωρούσε στις συζητήσεις για την Κεντρική Διοίκηση, την Αμμόχωστο και το Αεροδρόμιο Λευκωσίας…

Το επίσημο ξεκίνημα της υποταγής…

Στις 10 Φεβρουαρίου 1975 ο Γλαύκος Κληρίδης έδωσε στον Ντενκτάς, δικοινοτικές πολυ-περιφερειακές ομόσπονδες προτάσεις, με τις οποίες η κυπριακή κυβέρνηση ξεκίνησε, με έγγραφο, την υποταγή στις τουρκικές απαιτήσεις. Το οποίο έλεγε ότι « Το Σύνταγμα θα είναι ενός δι-κοινοτικού , πολύ-περιφερειακού ομόσπονδου κράτους, η περιοχή που θα διοικείται από τους Τουρκοκύπριους θα περιλαμβάνει σημαντική περιοχή στο Βορρά, που θα επεκτείνεται από αμφότερες τις πλευρές Λευκωσίας – Κερύνειας προς τη θάλασσα… Η Κεντρική Κυβέρνηση του Ομόσπονδου Κράτους θα έχει σημαντικές εξουσίες…»

Και στο τέλος μια σημείωση έλεγε : «Αυτές οι προτάσεις δεν επιλαμβάνονται του θέματος των εγγυήσεων, που θα πρέπει να είναι αποτελεσματικές…»

Στις 13 Φεβρουαρίου 1975 ο Ρ. Ντενκτάς «απάντησε» με την πρόθεση του να ανακηρύξει μονομερώς το λεγόμενο «τουρκικό ομόσπονδο κράτος της Κύπρου» και προχώρησε στην προετοιμασία του καλούμενου συντάγματος.

Στις δικές τους προτάσεις οι Τουρκοκύπριοι, έγραψε στις 17.2.1975 το Φόρειν ΄Οφις, έκαναν αυστηρή έμφαση για δι-περιφερειακό ομόσπονδο κράτος με τις μίνιμουμ εξουσίες στη κεντρική κυβέρνηση.

Πηγές – Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, βιβλίο γράφουσας «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»)

Μαζεμένες γνωστοποιήθηκαν χθες οι εξελίξεις ως προς το φυσικό αέριο και τον κυπριακό ενεργειακό τομέα. Από τη μια η Shell ανακοίνωσε ότι συμφώνησε να πωλήσει τη μονάδα BG Cyprus (και το μερίδιό της, 35%, στο κοίτασμα Αφροδίτη) στον ουγγρικό όμιλο πετρελαίου και φυσικού αερίου MOL Group, έναντι ποσού που μπορεί να φθάσει τα 720 εκατ. δολάρια. Από την άλλη, η ΕΤΥΦΑ (Εταιρεία Υποδομών Φυσικού Αερίου) δημοσίευσε χθες τον διαγωνισμό για την παροχή υπηρεσιών και εκτέλεση εργασιών για την ολοκλήρωση του Έργου Τερματικού Εισαγωγής Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG) στο Βασιλικό.

Με την ολοκλήρωση της συναλλαγής για πώληση του μεριδίου της Shell στο κοίτασμα Αφροδίτη, η ουγγρική MOL θα αποκτήσει ποσοστό 35%. Άλλο 30% διαθέτει η ισραηλινή NewMed Energy, όμως διαχειριστής του κοιτάσματος, με 35% είναι η αμερικανική Chevron. Εν ολίγοις, η αλλαγή στη σύνθεση των εταίρων του Αφροδίτη δεν επηρεάζει τη συνεργασία Chevron – Κυπριακής Δημοκρατίας για την αξιοποίηση του κοιτάσματος.

Η Shell επιδιώκει την επέκταση του χαρτοφυλακίου της στο LNG, προκειμένου να κεφαλαιοποιήσει την αυξανόμενη παγκόσμια ζήτηση για το καύσιμο, ενώ την Πέμπτη ανακοίνωσε ότι θα λάβει την τελική επενδυτική απόφαση για τη δεύτερη φάση του έργου LNG στον Καναδά έως τα τέλη του 2026.

Σε ό,τι αφορά το τερματικό επαναεριοποίησης φυσικού αερίου στο Βασιλικό, η προκήρυξη του διαγωνισμού από την ΕΤΥΦΑ ήρθε δύο χρόνια μετά τη μονομερή διακοπή της σύμβασης από την κινεζική CPP, που είχε κερδίσει το 2019 τον διαγωνισμό.

Ο νέος διαγωνισμός είναι με κλειστή διαδικασία (Restricted Procedure) και περιλαμβάνει στάδιο προεπιλογής (Prequalification) των ενδιαφερόμενων εργολάβων. Δηλαδή, οι ενδιαφερόμενοι πρέπει αρχικά να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής και μόνο όσοι προεπιλεγούν θα προσκληθούν να καταθέσουν πλήρη οικονομική και τεχνική προσφορά.

Η εκτιμώμενη αξία των έργων που απομένει να γίνουν στο Βασιλικό ανέρχεται στα 180 εκατ. ευρώ και η διάρκεια της σύμβασης (των κατασκευών) υπολογίστηκε σε δύο χρόνια.

Μέχρι τις 26 Αυγούστου 2026 οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν ερωτήσεις στην ΕΤΥΦΑ ή αιτήματα για διευκρινήσεις. Τελευταία ημερομηνία εκδήλωσης ενδιαφέροντος καθορίστηκε η 9η Σεπτεμβρίου 2026, το μεσημέρι. Είναι όμως πιθανό να δοθεί παράταση, νοουμένου ότι αυτή θα ζητηθεί από ενδιαφερόμενους.

Πηγή: philenews.com

Τι ξέχασε να πει ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες για το Κυπριακό

Νότης Μαριάς*

Το ξαναζεσταμένο «φαγητό» της δήθεν επίλυσης του Κυπριακού επιχείρησε να λανσάρει για άλλη μια φορά ο ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες ζητώντας μάλιστα «συμβιβασμούς» (www.huffingtonpost.gr 29/7/2026). Επιπλέον παραλείποντας κάθε ρητή μνεία στα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ για το Κυπριακό, αναφέρθηκε αορίστως στις «παραμέτρους των Ηνωμένων Εθνών» (www.un.org/sg 29/7/2026).

Όμως τι είδους «συμβιβασμούς» ζητά ο ΓΓ του ΟΗΕ από Λευκωσία και Αθήνα την ώρα που σύμφωνα με το Ψήφισμα 353 (1974) της 20ης Ιουλίου 1974, το ΣΑ κάλεσε τα μέλη του ΟΗΕ «να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Kύπρου», απαιτώντας τον «άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Kυπριακή Δημοκρατία» ζητώντας επιπλέον «την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση από την Kυπριακή Δημοκρατία του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που βρίσκεται εκεί πέραν των προνοιών διεθνών συμφωνιών»;

Για ποιους «συμβιβασμούς» μιλά όταν το ΣΑ με το Ψήφισμα 360 (1974) που υιοθέτησε στις 16 Aυγούστου 1974 «ανησυχώντας βαθιά για την επιδείνωση της κατάστασης στην Kύπρο σαν αποτέλεσμα περαιτέρω στρατιωτικής επιχείρησης» κατέγραψε «την επίσημη αποδοκιμασία του για τις μονομερείς στρατιωτικές ενέργειες που εξαπολύθηκαν εναντίον της Kυπριακής Δημοκρατίας» και προέτρεψε «τα μέρη να συμμορφωθούν με όλες τις πρόνοιες των προηγουμένων ψηφισμάτων του Συμβουλίου Aσφαλείας, περιλαμβανομένων εκείνων που αφορούν την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση από την Kυπριακή Δημοκρατία του στρατιωτικού προσωπικού που βρίσκεται εκεί, πέραν του προβλεπομένου από διεθνείς συμφωνίες»;

Γιατί άραγε ο ΓΓ του ΟΗΕ θωπεύει Τουρκία και ψευδοκράτος όταν το ΣΑ με το Ψήφισμα 367 (1975) της 12ης Mαρτίου 1975 τόνισε ότι «εκφράζει τη λύπη του για τη μονομερή απόφαση της 13ης Φεβρουαρίου 1975 η οποία διακηρύττει ότι τμήμα της Δημοκρατίας της Kύπρου θα καταστεί “Oμόσπονδο Tουρκικό Kράτος”»;

Μήπως του διαφεύγει άραγε και το Ψήφισμα 541 (1983) της 18ης Nοεμβρίου 1983 με το οποίο το ΣΑ «ανησυχώντας για τη διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών που εκδόθηκε στις 15 Nοεμβρίου 1983, η οποία φέρεται να δημιουργεί ένα ανεξάρτητο κράτος στη βόρεια Kύπρο» δήλωσε ότι θεωρεί «ότι η προσπάθεια δημιουργίας μιας “Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου” είναι άκυρη» τονίζοντας μάλιστα ότι: «Aποδοκιμάζει τη Διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών της δήθεν απόσχισης τμήματος της Kυπριακής Δημοκρατίας. Θεωρεί την πιο πάνω διακήρυξη σαν νομικά άκυρη και ζητά την ανάκληση της» καλώντας «όλα τα κράτη να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο της Kυπριακής Δημοκρατίας» και «να μην αναγνωρίζουν οποιοδήποτε κυπριακό κράτος άλλο από την Kυπριακή Δημοκρατία». Ξεχνά άραγε ο κ. Γκουτέρες ακόμη και το Ψήφισμα 550 (1984) της 11ης Mαΐου 1984 με το οποίο το ΣΑ «ανησυχώντας σοβαρά λόγω των περαιτέρω αποσχιστικών ενεργειών στο κατεχόμενο τμήμα της Kυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή, της δήθεν ανταλλαγής πρεσβευτών μεταξύ της Tουρκίας και της νομικά άκυρης “Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου” και της μελετώμενης διεξαγωγής “συνταγματικού δημοψηφίσματος” και “εκλογών”» τόνισε ότι «καταδικάζει όλες τις αποσχιστικές ενέργειες, περιλαμβανομένης της δήθεν ανταλλαγής πρεσβευτών μεταξύ της Tουρκίας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας, κηρύσσει αυτές παράνομες και άκυρες και ζητά την άμεση ανάκλησή τους» επαναλαμβάνοντας «την έκκλησή του προς όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν το δήθεν κράτος της “Tουρκικής Δημοκρατίας της Bόρειας Kύπρου” που εγκαθιδρύθηκε με τις αποσχιστικές ενέργειες και τα καλεί να μη διευκολύνουν ή με οποιοδήποτε τρόπο βοηθήσουν την προαναφερθείσα αποσχιστική οντότητα».

Φανούλα Αργυρού

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974

Χ. Κίσινγκερ: «Οι Βρετανοί το μυαλό και οι Αμερικανοί τη γροθιά»

«Βρετανο/τουρκικό gang-up»

Διάσκεψη Γενεύης Ι. Στο κέντρο ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Τουράν Γκιουνές.

Μέρος Β’

Αφού Βρετανοί και Τούρκοι συμφώνησαν στις 17.7.1974, ο Ετζεβίτ έκανε την εισβολή (όπως συμφώνησαν να μην ενοχλούσε τις Βρετανικές Βάσεις και οι Βρετανοί να εμπόδιζαν ελληνική βοήθεια προς Κύπρο όπως είχε ζητήσει), και εκδόθηκε το Ψήφισμα του Σ.Α. 353, 20 Ιουλίου.

Τα περί Κύπρου Ψηφίσματα τα γράφουν οι Βρετανοί, οι καταγεγραμμένοι ως οι PEN HOLDERS για οτιδήποτε για την Κύπρο, αλλά υποτίθεται με τη σύμφωνη γνώμη των διαδοχικών κυπριακών κυβερνήσεων. Το Ψήφισμα καλούσε μεν τα ξένα στρατεύματα να αποχωρήσουν από την Κύπρο, όμως στην πραγματικότητα εννοούσε τα ελληνικά στρατεύματα, σύμφωνα με τις κατηγορίες Μακαρίου εναντίον της Ελλάδας ως εισβολέα, καμία αναφορά σε ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ και τουρκικά στρατεύματα, και καλούσε τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις (η μία εκ των οποίων είχε ήδη εισβάλει και δολοφονούσε στην Κύπρο), να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις δίχως καθυστέρηση για την αποκατάσταση της ειρήνης στην περιοχή και της συνταγματικής κυβέρνησης στην Κύπρο…

Οι Βρετανοί το μυαλό και οι Αμερικανοί τη γροθιά

22 Ιουλίου – Στις 19 Ιουλίου ο Μακάριος ζήτησε συνάντηση με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ, Δρα Χ. Κίσινγκερ. Συναντήθηκαν ιδιωτικά για 1 ώρα και 20 λεπτά στις 22/7 και έδωσε στον Κίσινγκερ χειρόγραφο σημείωμα με έξι προτάσεις για επίλυση του Κυπριακού, συμπεριλαμβανομένων αιτημάτων για επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση πραγμάτων και τη δημιουργία μεικτής αστυνομικής δύναμης στο νησί…

23 Ιουλίου - Αποκαλυπτικότατες δύο τηλεφωνικές συνομιλίες Δρος Henry Kissinger και Βρετανού πρέσβη στην Ουάσιγκτον, Peter Ramsbotham. Η πρώτη στις 3.23 μ.μ.

Ο Βρετανός πρέσβης ενημέρωσε ότι ο Κάλαχαν θα προχωρούσε την ίδια μέρα για συνάντηση στις 3.00 η ώρα, με Τουρκία, αντιπροσώπους του ΟΗΕ και Αμερικανούς, αλλά η Ελλάδα αδυνατούσε να στείλει αντιπρόσωπο. Ο Κίσινγκερ ενοχλημένος ρώτησε «Μα, γιατί τέτοια βιασύνη;» και πρόσθεσε: «Κατ’ αρχάς ελπίζω να μην κάνετε τίποτα δίχως να μας μιλήσετε. Εμείς δεν κάναμε βήμα δίχως να σας μιλήσουμε. Έστω και αν αφήνουμε εσάς να βάζετε το μυαλό και εμείς την πυγμή (γροθιά), θα ήταν καλό (να μας μιλήσετε πρώτα). Δεύτερον, δεν βλέπω αυτόν τον καταναγκασμό γι’ αυτήν τη συνάντηση… Kάντε το ξεκάθαρο στους ανθρώπους σας… Σίγουρα όλα τα μέρη πρέπει να παρευρεθούν προτού κάνουμε οτιδήποτε. Ό,τι και να συμβαίνει στην Ελλάδα, πρέπει να δοθούν 48 ώρες να βρουν τα πόδια τους. Εξ όσων γνωρίζω, δεν έχουν Πρωθυπουργό… Δεν νομίζω ο Ετζεβίτ να πεθάνει από καρδιακή προσβολή αν δεν υπάρξει διάσκεψη» (Η υπογράμμιση της συγγραφέως).

(What is the hurry now?.. First of all, I hope you will not act without talking to us. We did not make a move without talking to you. Even though we grant you the brains and us the muscle. It would still be nice. Secondly, I don’t see what the compulsion is to have this meeting… Make it clear to your people… Obviously all parties have to be there before we can do anything. Whatever happens Greece should be given 48 hours to settle down. As far as I can tell they have no PM now… I don’t have the impression that Ecevit will die of a heart attack if there is no conference.)

Η δεύτερη τηλεφωνική συνομιλία στις 5.30 μ.μ.:

«Βρετανο/τουρκικό gang-up»

«Κίσινγκερ: Θέλω να ξέρεις ότι άρχισα να είμαι ανήσυχος με το Λονδίνο… Ο Κανελλόπουλος μού είπε ότι, αν οι Τούρκοι επιτεθούν, η Ελληνική Δημοκρατία θα καταρρεύσει... Τηλεφώνησα στον Ετζεβίτ και του είπα να μην κάνει τίποτα.

Πρέσβης: Να επιτεθούν πού;

Κίσινγκερ: Λευκωσία.

Πρέσβης: Δεν έχω ακούσει τίποτα.

Κίσινγκερ: Το αεροδρόμιο, φοβούνται από γενική επίθεση… Όμως οι Έλληνες δεν είναι εις θέσιν να απαντήσουν. Και δεν υπάρχει τρόπος να το διευθετήσετε αυτό δίχως εμάς, και αν πάνε σόλο εμείς θα τραβήξουμε πίσω… Είναι απαράδεκτο η Ελληνική Δημοκρατική Κυβέρνηση να βρεθεί αντιμέτωπη με μια βρετανο/τουρκική επιβουλή (gang-up). Το καλό που σου θέλω είναι να το ξεκαθαρίσεις στο Λονδίνο ότι νομίζω οι επικοινωνίες μεταξύ μας έχουν σπάσει πλήρως και υπενθύμισέ τους ότι εγώ δεν έκανα βήμα δίχως να πάρω τη συγκατάθεση του Callaghan (clearing it with Callaghan)… Δεν θέλω Διάσκεψη δίχως τους Έλληνες.

Δεν θα είμαστε εκεί και δεν θα έχουμε τίποτα να κάνουμε με μια βρετανο/τουρκική --- (αφαιρέθηκε η λέξη)… Είναι ανήθικο να ζητάς από μια νέα κυβέρνηση, που δεν έχει ακόμα συγκροτηθεί, να πάει εκεί να διαπραγματευτεί. Αυτή είναι η ανησυχία μας. Εφόσον το αποτέλεσμα δεν θα είναι καλό για την Ελλάδα, δεν πρέπει σίγουρα να φαίνεται --- και μάξιμουμ αδυναμία… Όποια παραχώρηση κάνουν θα φαίνεται ως εκβιασμός» (Η υπογράμμιση της συγγραφέως). (Πηγή: US Dept of State Review authority Robert H. Miller, Date/Case ID: 01 June 2006, 200102979)

(Η λέξη gang-up μεταφράζεται ως «επιβουλή» εφόσον εμπεριέχει την έννοια της δολιότητας/συνωμοσίας).

Γενεύη Ι

Μετά τους διαξιφισμούς και μηνύματα του Δρος Χ. Κίσινγκερ, ο Κάλαχαν ξεκίνησε τη Διάσκεψη στη Γενεύη στις 25 Ιουλίου και ώρα 15.30, στο σπίτι τού εκεί Βρετανού πρέσβη, με παρόντες αξιωματούχους του Φόρεϊν Όφις, του ΟΗΕ και στη συνέχεια τις αντιπροσωπίες Ελλάδας και Τουρκίας, ΥΠΕΞ Τουράν Γκιουνές και Γεώργιο Μαύρο. Απούσα, η Κυπριακή Δημοκρατία.

Στις 30 Ιουλίου, James Callaghan, Γεώργιος Μαύρος και Τουράν Γκιουνές υπέγραψαν μια διακήρυξη ότι, για να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στην περιοχή της Δημοκρατίας που ήλεγχαν αντίθετες στρατιωτικές δυνάμεις (δεν ονόμαζαν τουρκικά στρατεύματα κατοχής), αυτές έπρεπε να σταματήσουν την προέλαση στις 30 Ιουλίου και ώρα 22.00.

Κατέγραψαν κάποιες ενέργειες που έπρεπε να γίνουν κ.λπ., αλλά το κυριότερο είναι η αναφορά στο έγγραφο με τις τρεις υπογραφές, ότι οι υπουργοί επεσήμαναν την έμπρακτη ύπαρξη στη Δημοκρατία της Κύπρου δύο αυτόνομων διοικήσεων, μία της ελληνοκυπριακής διοίκησης και μία της τουρκοκυπριακής, και ότι στην επόμενή τους συνεδρία, δίχως προκατάληψη, θα συζητούσαν τα προβλήματα που προέκυπταν από την ύπαρξη αυτών των αυτόνομων διοικήσεων.

Και αυτά ενόσω α) οι τουρκικές προελάσεις, ο ξεριζωμός και οι αγριότητες συνεχίζονταν, ενώ οι παραβιάσεις καταγράφονταν καθημερινά, τόσο από τα Ηνωμένα Έθνη όσο και από τους Βρετανούς καθώς και από ελλαδικής πλευράς προς το Φόρεϊν Όφις, τους Αμερικανούς και τα Ηνωμένα Έθνη και β) ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών απαιτούσε όπως η Τουρκία μη ονομάζεται ‘‘εισβολέας’’ - δεν είχε κάνει εισβολή!

27 Ιουλίου ο Γλ. Κληρίδης είχε ήδη συμφωνήσει με τον Ρ. Ντενκτάς, έτοιμος να διαπραγματευθεί ομοσπονδιακή λύση …

Πηγές: Βρετανικό Εθνικό Αρχείο και αμερικανικά έγγραφα, βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

*Το 3ο Μέρος (Γενεύη ΙΙ και συνέχεια) την επόμενη Κυριακή

Τα κέρδη της κατοχικής Τουρκίας στη Γενεύη Ι – Η συμφωνία με τις τρεις υπογραφές εκδόθηκε στα Αγγλικά και Γαλλικά.

1) Πρέσβης Ραμσπόθαμ, υπηρετήσας και στις μυστικές υπηρεσίες του ΗΒ.

2) Δρ Χ. Κίσινγκερ.

3) Τζέιμς Κάλαχαν.

Πηγή: simerini.sigmalive.com

«Ο Ελληνισμός συρρικνώνεται…Οδηγούν την Κυπριακή Δημοκρατία στην αυτοκατάργηση με μία μετεξέλιξη του σχεδίου Ανάν…Η Τουρκία ειδικά μετά από την διακήρυξη των Αθηνών έχει αποθρασυνθεί και ετοιμάζεται να επιβάλει τη Γαλάζια Πατρίδα…Οι εξελίξεις στην περιοχή μας είναι δραματικές κι εμείς τις παρακολουθούμε με το σπινθηροβόλο βλέμμα της αγελάδας».

Ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, Αντιστράτηγος ε.α και γεωπολιτικός αναλυτής είναι καταιγιστικός σχολιάζοντας τις εξελίξεις στα εθνικά θέματα ,μετά και από την «κινητικότητα» που παρουσιάζεται στο Κυπριακό.

Πηγή: militaire.gr

Η Τεχεράνη έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα όσα κράτη διαθέτουν το έδαφός τους για αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του, πως ενδέχεται να “έρθουν αντιμέτωπα με συνέπειες”.

Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί, καλεί τη Βουλγαρία να αναθεωρήσει την απόφασή της για την προσωρινή στάθμευση αμερικανικών στρατιωτικών αεροσκαφών στη βάση Μπέζμερ, σύμφωνα με όσα μεταδίδουν τα ιρανικά κρατικά ΜΜΕ.

Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τη Βουλγάρα ομόλογό του, Βελισλάβα Πέτροβα-Τσάμοβα, ο Αραγτσί τόνισε ότι η πράσινη κάρτα της Σόφιας στο αμερικανικό αίτημα για τη φιλοξενία αεροσκαφών προς υποστήριξη στρατιωτικών επιχειρήσεων συνιστά διευκόλυνση της επιθετικότητας κατά της Τεχεράνης. Παράλληλα, χαρακτήρισε την κίνηση αυτή απαράδεκτη και αντίθετη με το ιστορικά φιλικό κλίμα ανάμεσα στις δύο χώρες.

Το Ιράν, όπως αναφέρουν οι Times of Israel, έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα όσα κράτη διαθέτουν το έδαφός τους για αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του, πως ενδέχεται να «έρθουν αντιμέτωπα με συνέπειες».

Σε ξεχωριστή τηλεφωνική επαφή με τον Κύπριο Υπουργό Εξωτερικών, Κωνσταντίνο Κόμπο, ο Αραγτσί υπογράμμισε την ανάγκη να αποτραπεί η χρήση των ξένων στρατιωτικών βάσεων στο νησί για χτυπήματα κατά του Ιράν.

Την περασμένη εβδομάδα, το βουλγαρικό κοινοβούλιο ενέκρινε την προσωρινή ανάπτυξη έως και οκτώ αμερικανικών αεροσκαφών ανεφοδιασμού KC-135 και 250 ατόμων προσωπικού στην αεροπορική βάση Μπέζμερ, παρά τις αντιρρήσεις της Τεχεράνης. Η Σόφια ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να μεταφερθούν επιθετικά όπλα και ότι η απόφαση αυτή δεν εμπλέκει τη χώρα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Στην Κύπρο εδρεύουν δύο κυρίαρχες βρετανικές στρατιωτικές βάσεις, μεταξύ των οποίων και αυτή στο Ακρωτήρι, η οποία δέχτηκε επίθεση από ιρανικό drone στις αρχές Μαρτίου, λίγες μόλις ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου από τα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα.

Πηγή: news247.gr

Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ

Ολοκληρώθηκαν ήδη δύο εβδομάδες από την επανέναρξη των εχθροπραξιών μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Όπως αποδείχτηκε, η ανακωχή που επιτεύχθηκε τον Απρίλιο ήταν απλώς μια ανάπαυλα, με μία σημαντική όμως διαφορά: σε αυτή τη φάση του πολέμου δεν συμμετέχει (ακόμη) το Ισραήλ. Και για όσο θα ισχύει αυτό, η σύγκρουση δεν θα πρέπει να θεωρείται τελική.

Το μνημόνιο κατανόησης που υπέγραψαν απρόθυμα ΗΠΑ και Ιράν έχει βέβαια καταρρεύσει. Το Ιράν απέκλεισε ξανά το Στενό του Ορμούζ, ενώ οι ΗΠΑ επανέφεραν τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών. Σε αυτές τις δύο εβδομάδες, οι εχθροπραξίες γρήγορα απέκτησαν κλίμακα πλήρους πολέμου, με τη σύγκρουση να επικεντρώνεται στον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, αλλά παράλληλα να εκτείνεται και σε μια πολύ ευρύτερη περιοχή. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν μπορεί να υπάρξει ακόμη μια αποκλιμάκωση, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για την τελική σύγκρουση. Ήδη άλλωστε από την πλευρά των ΗΠΑ υπήρξε παύση των βομβαρδισμών τις τελευταίες ημέρες.

Η σημαντική εξέλιξη σε αυτή τη φάση είναι ότι οι Χούθι, οι σύμμαχοι του Ιράν στην Υεμένη, ανακοίνωσαν τον ναυτικό αποκλεισμό της Σαουδικής Αραβίας και εξαπέλυσαν επιθέσεις με drones και βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον εμπορικών της πλοίων και πετρελαϊκών της εγκαταστάσεων. Οι ενέργειες αυτές αποσκοπούν στο να περιορίσουν τη ναυσιπλοΐα μέσω του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και να καταστήσουν επισφαλή τη σαουδαραβική διέξοδο προς την Ερυθρά Θάλασσα. Με αυτή την κίνηση το Ιράν επιδιώκει μέσω των Χούθι να επιτύχει δύο στόχους.

Διπλός ενεργειακός αποκλεισμός

Ο πρώτος στόχος είναι να καταστεί πιο αποτελεσματικός ο οικονομικός στραγγαλισμός που επιχειρείται με το κλείσιμο του Ορμούζ. Έως τώρα σημαντικές ποσότητες πετρελαίου διοχετεύονταν εκτός Ορμούζ μέσω δύο αγωγών.

Ο ένας από αυτούς τους αγωγούς είναι ο East-West Pipeline, με τον οποίο η Σαουδική Αραβία μπορεί να διοχετεύει καθημερινά 5-7 εκατομμύρια βαρέλια στο λιμάνι Γιανμπού της Ερυθράς Θάλασσας.

Ο άλλος αγωγός είναι ο Abu Dhabi Crude Oil Pipeline των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ο οποίος παρακάμπτει το Στενό του Ορμούζ και καταλήγει στο λιμάνι της Φουτζέιρα στην Αραβική Θάλασσα. Μέσω του αγωγού αυτού μπορούν να διοχετεύονται 1,5-1,8 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

Εξ αιτίας αυτών των δύο αγωγών, περίπου το 30% του πετρελαίου που παράγεται στον Περσικό έχει παραμείνει έως τώρα διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές, παρά τον αποκλεισμό του Ορμούζ. Αυτός είναι πιθανότατα ένας από τους λόγους που οι τιμές του πετρελαίου έχουν παραμείνει γενικά υπό έλεγχο. Αν όμως παύσει η ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα ή πληγούν οι σαουδαραβικές εγκαταστάσεις στο Γιανμπού, τότε πιθανόν να δούμε τις τιμές του πετρελαίου σημαντικά υψηλότερα.

Πίεση προς τη Σαουδική Αραβία

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο το Ιράν επιχειρεί να κλείσει την Ερυθρά Θάλασσα μέσω των Χούθι είναι η άσκηση πίεσης στη Σαουδική Αραβία, βασικό σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή. Με ημερήσια παραγωγή πετρελαίου περίπου 9 εκατομμυρίων βαρελιών, η Σαουδική Αραβία μπορεί έως τώρα να διοχετεύει το 70-75% της παραγωγής της μέσω του East-West Pipeline και να έχει ικανοποιητική ροή εσόδων. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα κράτη του Περσικού Κόλπου είναι μεν πλούσια, αλλά έχουν κρατικό δανεισμό. Έτσι μια πιθανή διακοπή στη ροή εσόδων θα αύξανε τον δανεισμό της Σαουδικής Αραβίας και θα επιδείνωνε τη δημοσιονομική της κατάσταση, η οποία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο συχνά θεωρείται.

Μια άλλη παράμετρος που είναι ιδιαιτέρως σημαντική, είναι ότι όταν ένα κράτος δεν μπορεί να εξάγει το πετρέλαιό του, αναγκάζεται να το αποθηκεύει. Όταν εξαντληθούν οι διαθέσιμοι αποθηκευτικοί χώροι, πρέπει να περιορίσει ή να διακόψει την παραγωγή. Η απότομη και παρατεταμένη διακοπή λειτουργίας ορισμένων κοιτασμάτων μπορεί να συνεπάγεται σημαντικό οικονομικό κόστος, τεχνικές δυσκολίες και προβλήματα κατά την επανεκκίνησή τους.

Αυτή ακριβώς είναι και η πίεση που ασκούν οι ΗΠΑ μέσω του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν. Με τον αποκλεισμό λοιπόν της Ερυθράς Θάλασσας το Ιράν επιχειρεί να αντιστρέψει τον εκβιασμό εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας και να μεταθέσει τη χρονική πίεση στην πλευρά των ΗΠΑ.

Ποιος θα ελέγξει τον Περσικό

Σήμερα οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται ότι η αντοχή που επέδειξε το Ιράν στα αρχικά πλήγματα το έχει καταστήσει θανάσιμη απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή. Το διακύβευμα του πολέμου δεν είναι πια το αν οι ΗΠΑ θα ελέγξουν ή θα ποδηγετήσουν το Ιράν, αλλά ποιος από τους δύο θα κυριαρχήσει στον Περσικό.

Στην περίπτωση του Βιετνάμ, η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή είχε ως αποτέλεσμα το Βόρειο Βιετνάμ όχι μόνο να επικρατήσει επί του Νοτίου Βιετνάμ, αλλά και να θέσει υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος της Ινδοκίνας (Καμπότζη, Λάος).

Ο Περσικός όμως δεν είναι μια φτωχή περιοχή της Ασίας όπως ήταν τότε η Ινδοκίνα. Είναι η περιοχή από την οποία προέρχεται το 25% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου και το 20% του παγκόσμιου εμπορίου LNG. Παράλληλα οι πετρομοναρχίες του Κόλπου είναι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, σημαντικοί επενδυτές και μεγάλοι πελάτες της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας.

Επί πλέον, το γεγονός ότι οι πωλήσεις πετρελαίου των κρατών του Κόλπου πραγματοποιούνται σε δολάρια ενισχύει τη διεθνή ζήτηση για το αμερικανικό νόμισμα και συμβάλλει, μαζί με άλλους παράγοντες, στο να είναι το δολάριο το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Ως αντάλλαγμα για όλα αυτά, οι ΗΠΑ παρείχαν μέχρι τώρα εγγυήσεις ασφαλείας στις πετρομοναρχίες του Κόλπου. Ωστόσο, αυτός ο ρόλος πλέον αμφισβητείται.

Δεν μπορούν να φύγουν

Οι ΗΠΑ δεν μπορούν λοιπόν απλώς να αποχωρήσουν από τον Περσικό και να αφήσουν τις πετρομοναρχίες του Κόλπου στο έλεος του Ιράν. Υπενθυμίζεται ότι μεσαίοι αξιωματούχοι του Ιράν υπαινίχθηκαν πρόσφατα ότι αν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να πλήττουν τις υποδομές του, τότε το Ιράν θα μπορούσε να εισβάλει στην πλέον ευάλωτη χώρα της περιοχής, το Κουβέιτ, και ενδεχομένως και στο Μπαχρέιν.

Αν τέτοιες απειλές εκτοξεύονται, ενώ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή βρίσκονται ισχυρές αμερικανικές αεροναυτικές δυνάμεις, αντιλαμβάνεται κανείς πόση αξία μπορεί να έχει μια συμφωνία αποτυπωμένη σε ένα κομμάτι χαρτί, όταν κάποια στιγμή οι ΗΠΑ αποσύρουν τις δυνάμεις τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι ΗΠΑ δύσκολα μπορούν να αποφύγουν μια αναμέτρηση που θα κρίνει ποια δύναμη θα κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή. Μπορεί οι Αμερικανοί, όταν ξεκινούσαν τον πόλεμο, να μην είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους. Τώρα όμως το διακύβευμα είναι ακριβώς αυτό – και είναι τεράστιο.

Μια ενδεχόμενη έξωση των ΗΠΑ από τον Περσικό θα αποτελούσε γεωστρατηγική καταστροφή που θα κλόνιζε την εικόνα τους ως παγκόσμιας υπερδύναμης. Διότι μία τέτοια εξέλιξη θα συνεπαγόταν τεράστια απώλεια κύρους, μεγάλο οικονομικό κόστος και παράλληλα θα ενίσχυε τους κύριους αντιπάλους τους, την Κίνα και δευτερευόντως τη Ρωσία, οι οποίες θα αποκτούσαν σημαντικό έρεισμα στην περιοχή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η μεγάλη κλιμάκωση του πολέμου στο προσεχές διάστημα θα πρέπει να θεωρείται η πλέον πιθανή εξέλιξη. Θα καταλάβουμε ότι έχουμε εισέλθει σε αυτή τη φάση, όταν δούμε να συμμετέχει ξανά στον πόλεμο το Ισραήλ.

Πηγή: militaire.gr

Edited by iEpikaira*

[Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

The reporting period ending on 30 July 2026 confirms that the international system is entering a phase of heightened strategic volatility driven not merely by the accumulation of regional crises, but by deeper structural changes in the global distribution of power. The expanding use of military coercion, economic statecraft, and technological competition reflects an increasingly fragmented security environment in which geopolitical influence is exercised simultaneously across military, economic, technological, and energy domains. Rather than signalling the emergence of a new bipolar order, current developments point toward a more decentralized and transactional international system, where strategic resilience increasingly outweighs absolute power as the principal determinant of influence.

Μια ενδιαφέρουσα ανάλυση εξετάζει τις πρόσφατες εξελίξεις στις σχέσεις μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας και των Χούθι της Υεμένης, εντάσσοντάς τες στο ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο της αντιπαράθεσης Ιράν–Σαουδικής Αραβίας και των επιπτώσεων που αυτή έχει στην ασφάλεια της Μέσης Ανατολής και στις διεθνείς ενεργειακές ισορροπίες. Μέσα από την ανάλυση των γεγονότων και των στρατηγικών επιλογών των εμπλεκόμενων πλευρών, ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι το Ριάντ βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα ιδιαίτερα δύσκολο δίλημμα, καθώς κάθε πιθανή επιλογή συνεπάγεται σημαντικό πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό κόστος. Η ακόλουθη σύνοψη παρουσιάζει τα βασικά επιχειρήματα και συμπεράσματα του άρθρου του οποίου ο σύνδεσμος παρατίθεται εν συνεχεία.

-Η ένταση αναζωπυρώθηκε όταν οι Χούθι επιδίωξαν να ανοίξουν απευθείας αεροπορική σύνδεση Τεχεράνης–Σαναά, την οποία η Σαουδική Αραβία θεωρεί στρατηγική απειλή.

-Το σαουδαραβικό πλήγμα στο αεροδρόμιο της Σαναά (13 Ιουλίου) προκάλεσε αντίποινα από τους Χούθι με πυραυλικές και μη επανδρωμένες επιθέσεις εναντίον σαουδαραβικών στόχων.

-Οι Χούθι διακήρυξαν πολιτική «αμοιβαιότητας» («αεροδρόμια για αεροδρόμια, λιμάνια για λιμάνια, αποκλεισμός για αποκλεισμό») και επέκτειναν τη σύγκρουση και στη θάλασσα, ανακοινώνοντας ναυτικό αποκλεισμό της Σαουδικής Αραβίας.

-Παράλληλα, επιτέθηκαν σε εμπορικά πλοία και απείλησαν πετρελαϊκές εγκαταστάσεις και κρίσιμες υποδομές της Σαουδικής Αραβίας.

Κατά τον συγγραφέα, η Σαουδική Αραβία έχει δύο δυσάρεστες επιλογές:

-Να αποδεχθεί έναν αεροπορικό διάδρομο Τεχεράνης–Σαναά, γεγονός που θα ενισχύσει στρατιωτικά και πολιτικά τους Χούθι και το Ιράν.

-Να αρνηθεί, ρισκάροντας μια γενικευμένη σύγκρουση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επιθέσεις κατά των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων και των εξαγωγικών της υποδομών.

Η δεύτερη επιλογή θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνη, επειδή η οικονομία της Σαουδικής Αραβίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εξαγωγές πετρελαίου μέσω της Ερυθράς Θάλασσας και του αγωγού Yanbu.

Το άρθρο εκτιμά ότι:

-το Ιράν στηρίζει στρατηγικά τους Χούθι,

-επιδιώκει τη δημιουργία ενός ασφαλούς «νότιου αεροπορικού διαδρόμου» προς την Υεμένη,

-θέλει να ενισχύσει τον λεγόμενο «Άξονα της Αντίστασης» μετά την απώλεια του συριακού διαδρόμου ανεφοδιασμού.

Έτσι, η κρίση δεν παρουσιάζεται ως τοπική, αλλά ως μέρος της ευρύτερης αντιπαράθεσης Ιράν–ΗΠΑ και της περιφερειακής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.

Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι οι Χούθι έχουν αποκτήσει τη δυνατότητα να απειλούν σοβαρά τις ενεργειακές υποδομές της Σαουδικής Αραβίας με σχετικά χαμηλού κόστους μέσα (drones, πυραύλους και νάρκες), δημιουργώντας μια νέα στρατηγική πραγματικότητα. Κατά την άποψή του, αυτό μειώνει την αποτελεσματικότητα της παραδοσιακής στρατιωτικής υπεροχής της Σαουδικής Αραβίας και των ΗΠΑ και μεταβάλλει την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.

Συνολικά, το άρθρο καταλήγει ότι η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο: είτε θα αποδεχθεί την ενίσχυση της ιρανικής επιρροής στην Υεμένη είτε θα διακινδυνεύσει έναν πόλεμο με σοβαρές οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες, όχι μόνο για την ίδια αλλά και για τη διεθνή αγορά ενέργειας.

Του Thomas S. Karat | 30 Ιουλίου 2026

Τέσσερις ημέρες προτού ο Ντόναλντ Τραμπ ορκιστεί για δεύτερη φορά, μια εταιρεία ελεγχόμενη από τον επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών μιας ξένης μοναρχίας κατέβαλε στην οικογένεια του εκλεγμένου προέδρου την πρώτη δόση των χρημάτων. Ήταν 16 Ιανουαρίου 2025.

Αγοραστής ήταν η Aryam Investment 1, ένα επενδυτικό όχημα που υποστηριζόταν από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και αδελφό του ηγέτη της χώρας – έναν άνθρωπο τον οποίο ακόμη και ο Τύπος της ίδιας του της χώρας αποκαλεί «σεΐχη-κατάσκοπο».

Η συναλλαγή αφορούσε την αγορά του 49% της World Liberty Financial, της εταιρείας κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ, έναντι 500 εκατομμυρίων δολαρίων. Τη συμφωνία υπέγραψε ο Έρικ Τραμπ. Από την πρώτη δόση, 187 εκατομμύρια δολάρια κατευθύνθηκαν απευθείας σε εταιρικές οντότητες που ανήκουν στον πρόεδρο.

Ήταν η πρώτη φορά που αξιωματούχος ξένης κυβέρνησης αγόραζε σημαντικό μερίδιο σε εταιρεία ενός εκλεγμένου Αμερικανού προέδρου. Και αυτό έγινε ανοιχτά, καταγεγραμμένο σε επίσημα έγγραφα, προτού ακόμη ο Τραμπ ορκιστεί.

Το τι αγόρασαν αυτά τα χρήματα αποτελεί το αντικείμενο αυτής της έρευνας. Δεν αγόρασαν ένα δείπνο, παρότι πράγματι πραγματοποιήθηκε και ένα δείπνο. Αγόρασαν, κομμάτι προς κομμάτι, τον μηχανισμό του αμερικανικού κράτους εθνικής ασφάλειας. Και οι συναλλαγές μπορούν να εντοπιστούν με την ακρίβεια τραπεζικού λογαριασμού, επειδή, αυτή τη φορά, οι συμμετέχοντες δεν μπήκαν καν στον κόπο να τις αποκρύψουν.

Ας αρχίσουμε από τα μικροκυκλώματα.

Επί χρόνια, οι εξαγωγές των πιο προηγμένων αμερικανικών ημιαγωγών προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα τελούσαν υπό περιορισμούς. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν εκτιμήσει ότι η συγκεκριμένη τεχνολογία θα μπορούσε να καταλήξει στις κινεζικές ένοπλες δυνάμεις μέσω εταιρειών των Εμιράτων με καταγεγραμμένους δεσμούς με τη Huawei.

Κυριότερη μεταξύ αυτών των εταιρειών ήταν η G42, πρόεδρος της οποίας είναι ο ίδιος ο σεΐχης Ταχνούν.

Οι περιορισμοί δεν είχαν επιβληθεί αυθαίρετα. Αποτελούσαν τη μελετημένη κρίση των ανθρώπων που έχουν ως αποστολή να εμποδίζουν το ισχυρότερο υπολογιστικό υλικό στον κόσμο να περάσει στα χέρια αντιπάλων των Ηνωμένων Πολιτειών.

Μερικούς μήνες αφότου τα χρήματα του Ταχνούν έφτασαν στην οικογένεια Τραμπ, η αμερικανική κυβέρνηση ανέτρεψε τους περιορισμούς και ενέκρινε την πώληση εκατοντάδων χιλιάδων προηγμένων μικροκυκλωμάτων τεχνητής νοημοσύνης στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Το ένα πέμπτο από αυτά προοριζόταν για την G42 του Ταχνούν.

Πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος αρμόδιος για τους ελέγχους των εξαγωγών, όταν κλήθηκε από τη Wall Street Journal να δικαιολογήσει την ανατροπή των περιορισμών με βάση την ουσία της απόφασης, δήλωσε ότι ήταν αδύνατο να την υπερασπιστεί είτε για λόγους εθνικής ασφάλειας είτε για οικονομικούς λόγους.

Ο σεΐχης Ταχνούν μπιν Ζαγέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και πρόεδρος της G42, συνδέεται με τις επενδύσεις που βρέθηκαν στο επίκεντρο του δημοσιεύματος.

Υπήρχε, όπως είπε, μόνο μία εξήγηση:

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα πλήρωσαν γι’ αυτήν.

Στη συνέχεια ήρθε το stablecoin.

Τον Μάρτιο του 2025, η World Liberty εξέδωσε το USD1, ένα ψηφιακό νόμισμα συνδεδεμένο με το δολάριο – το είδος του χρηματοοικονομικού μέσου του οποίου ο εκδότης εισπράττει τους τόκους από τα αποθεματικά που το υποστηρίζουν.

Πέντε εβδομάδες αργότερα, μια εταιρεία υπό την προεδρία του Ταχνούν, η MGX, χρησιμοποίησε USD1 αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων για να χρηματοδοτήσει επένδυση στην Binance, το μεγαλύτερο ανταλλακτήριο κρυπτονομισμάτων στον κόσμο.

Η συναλλαγή εκτόξευσε ένα μόλις πέντε εβδομάδων ψηφιακό νόμισμα της οικογένειας Τραμπ στην κορυφαία βαθμίδα της παγκόσμιας αγοράς και εξασφάλισε στην προεδρική οικογένεια τους τόκους ενός ποσού δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η ανακοίνωση έγινε από μια σκηνή στο Ντουμπάι από τον Ζακ Γουίτκοφ, συνιδρυτή της World Liberty και γιο του Στιβ Γουίτκοφ, ειδικού απεσταλμένου του προέδρου στη Μέση Ανατολή.

«Είναι μόνο η αρχή», δήλωσε ο νεότερος Γουίτκοφ.

Στη συνέχεια ήρθε η χάρη.

Ο ιδρυτής της Binance, Τσανγκπένγκ Ζάο, είχε δηλώσει ένοχος το 2023 για τη λειτουργία ενός ανταλλακτηρίου το οποίο, σύμφωνα με την αμερικανική κυβέρνηση, διακινούσε χρήματα για τρομοκράτες και κυβερνοεγκληματίες. Η τότε υπουργός Οικονομικών είχε δηλώσει ότι η Binance είχε επιτρέψει τη ροή κεφαλαίων προς τρομοκράτες, κυβερνοεγκληματίες και κακοποιητές παιδιών.

Η εταιρεία του είχε βοηθήσει στην κυκλοφορία του USD1. Ο σεΐχης, το επενδυτικό κεφάλαιο του οποίου απογείωσε το USD1, ήταν ο χρηματοδότης του.

Τον Οκτώβριο του 2025, ο Τραμπ του απένειμε χάρη.

Όταν ρωτήθηκε στην τηλεόραση πώς απαντούσε στην εντύπωση μιας συναλλαγής πολιτικών ανταλλαγμάτων, ο πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε ποιος ήταν ο άνθρωπος του οποίου το ανταλλακτήριο στήριζε την περιουσία της οικογένειάς του. Γνώριζε μόνο, πρόσθεσε, ότι η ποινή του ήταν τέσσερις μήνες και ότι είχε ακούσει πως επρόκειτο για «κυνήγι μαγισσών».

Χρήματα ξένου κράτους εισέρχονται· άδειες εξαγωγής, υποχώρηση των ρυθμιστικών αρχών και μια προεδρική χάρη εξέρχονται. Το κύκλωμα ολοκληρώθηκε και κάθε καλώδιό του είναι ορατό.

Αυτή δεν είναι η διαφθορά του παρελθόντος, η οποία απαιτούσε έναν κρυφό λογαριασμό, έναν μεσάζοντα και μια αληθοφανή ιστορία συγκάλυψης. Είναι διαφθορά που ασκείται ως εμπορική δραστηριότητα: καταχωρισμένη ανά συναλλαγή, με χρονική σήμανση και αναρτημένη σε ένα δημόσιο λογιστικό βιβλίο, με τον προφανή υπολογισμό ότι μια συναλλαγή η οποία πραγματοποιείται σε κοινή θέα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί συνωμοσία.

Ο Ζακ Γουίτκοφ ανακοινώνει στο Ντουμπάι ότι η επένδυση της MGX ύψους 2 δισ. δολαρίων στην Binance θα πραγματοποιηθεί μέσω του USD1, του stablecoin της World Liberty Financial.

Το meme coin αποτέλεσε την εκδοχή του ίδιου μηχανισμού για τους μικροεπενδυτές.

Τον Ιανουάριο του 2025, ο πρόεδρος κυκλοφόρησε ένα ψηφιακό νόμισμα που έφερε το όνομά του και το πρόσωπό του – την εικόνα από το Μπάτλερ, με την υψωμένη γροθιά, το αίμα στο αυτί και τις λέξεις «Fight, Fight, Fight» από κάτω.

Τον Μάιο, οι 220 μεγαλύτεροι κάτοχοι του νομίσματος προσκλήθηκαν να δειπνήσουν μαζί του. Είχαν δαπανήσει κατά μέσο όρο 1,8 εκατομμύρια δολάρια ο καθένας.

Η πρόσβαση στον εν ενεργεία αρχηγό των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων δημοπρατήθηκε σε όποιον ήταν διατεθειμένος να πληρώσει. Και πολλοί από εκείνους που πλήρωσαν ήταν οι ίδιοι οι υποστηρικτές του – αυτοί που είχαν εκλάβει την υψωμένη γροθιά ως υπόσχεση.

Από περίπου 1,48 εκατομμύρια ψηφιακά πορτοφόλια, τα 988.905 κατέληξαν με ζημίες, οι οποίες συνολικά ανήλθαν σε 3,81 δισεκατομμύρια δολάρια. Από το ίδιο χρηματοοικονομικό μέσο, ο πρόεδρος δήλωσε εισόδημα 636 εκατομμυρίων δολαρίων.

Οι πιστοί υποστηρικτές αποτέλεσαν τη ρευστότητα εξόδου. Το πρόσωπο που παραλίγο να δεχθεί μια σφαίρα ήταν το δόλωμα.

Τίποτε από αυτά δεν θα δικαιολογούσε τον χαρακτηρισμό αυτής της ιστορίας ως αντιπολεμικής, εάν τα χρήματα σταματούσαν στον προσωπικό πλουτισμό. Δεν σταματούν εκεί.

Ας εξετάσουμε την περίπτωση του γαμπρού του προέδρου.

Ο Τζάρεντ Κούσνερ αποχώρησε από τον πρώτο Λευκό Οίκο του Τραμπ και, μία ημέρα αργότερα, ίδρυσε μια επενδυτική εταιρεία. Έξι μήνες μετά, έλαβε 2 δισεκατομμύρια δολάρια από το κρατικό επενδυτικό ταμείο της Σαουδικής Αραβίας.

Η επιτροπή αξιολόγησης του ίδιου του ταμείου είχε εισηγηθεί την απόρριψη της συμφωνίας, επικαλούμενη την απειρία της εταιρείας και τις υπερβολικά υψηλές αμοιβές της. Η εισήγηση παρακάμφθηκε από τον πρίγκιπα διάδοχο.

Μέχρι το 2026, η εταιρεία αυτή, η Affinity Partners, διαχειριζόταν περίπου 6,16 δισεκατομμύρια δολάρια, το 99% των οποίων προερχόταν από ξένους υπηκόους – συγκεκριμένα, από τα κρατικά επενδυτικά ταμεία της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Κατάρ.

Ο ιδρυτής της Binance Τσανγκπένγκ Ζάο, ο οποίος είχε δηλώσει ένοχος για παραβιάσεις της αμερικανικής νομοθεσίας και έλαβε προεδρική χάρη από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Τραμπ, ο άνθρωπος που εισέπραττε αυτά τα χρήματα ήταν ταυτόχρονα ένας από τους κυριότερους Αμερικανούς διαπραγματευτές στη Μέση Ανατολή. Καθόταν στα ίδια τραπέζια με τον Στιβ Γουίτκοφ, στις ίδιες αίθουσες όπου οι πόλεμοι της περιοχής είτε τερματίζονται είτε παρατείνονται.

Όταν ο πρόεδρος διέταξε την αμερικανική επίθεση στο Ιράν, εξήγησε ότι η απόφασή του ήταν προϊόν των συμβουλών που είχε λάβει. Επιτέθηκε, όπως είπε, αφού άκουσε όσα του έλεγαν «ο Στιβ, ο Τζάρεντ και άλλοι».

Ο Στιβ είναι ο Γουίτκοφ, ο γιος του οποίου διευθύνει το ψηφιακό νόμισμα που τα Εμιράτα εκτόξευσαν με δύο δισεκατομμύρια δολάρια.

Ο Τζάρεντ είναι ο Κούσνερ, το 99% της περιουσίας του οποίου αποτελείται από ξένα κρατικά κεφάλαια. Μεγαλύτερος χρηματοδότης του είναι ένας Σαουδάραβας πρίγκιπας διάδοχος, η κυβέρνηση του οποίου, όπως επισήμανε η Επιτροπή Δικαιοσύνης της Βουλής των Αντιπροσώπων σε επιστολή της προς τον Κούσνερ, πίεζε τον Τραμπ να συνεχίσει τον πόλεμο.

«Δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα διπλωμάτης και οικονομικό πιόνι της σαουδαραβικής μοναρχίας», του έγραψε το ανώτερο μέλος της μειοψηφίας στην επιτροπή.

«Δεν μπορείς να εκπροσωπείς με πίστη τις Ηνωμένες Πολιτείες, έχοντας δισεκατομμύρια δολάρια από τη Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα να καίνε τρύπες σε κάθε τσέπη κάθε κοστουμιού που διαθέτεις».

Αυτό είναι το μέρος που δεν μπορεί να καταγράψει το λογιστικό βιβλίο των κρυπτονομισμάτων, αλλά το οποίο καθιστά σαφές το συνολικό μοτίβο.

Οι άνθρωποι που συμβούλευσαν τον πρόεδρο να προχωρήσει σε πόλεμο διαχειρίζονταν, ακριβώς τη στιγμή που έδιναν αυτή τη συμβουλή, δισεκατομμύρια δολάρια τα οποία ανήκαν στις μοναρχίες του Κόλπου που επιθυμούσαν να διεξαχθεί ο πόλεμος.

Οι συμβουλές και τα χρήματα έφτασαν μέσω των ίδιων ανθρώπων.

Δεν απαιτείται υποκλοπή επικοινωνιών για να γίνει αυτό αντιληπτό. Οι οικονομικές γνωστοποιήσεις είναι δημόσιες, οι επιστολές έχουν κατατεθεί επισήμως και ο ίδιος ο πρόεδρος κατονόμασε τους συμβούλους του.

Ας τοποθετήσουμε δίπλα σε όλα αυτά τον μηχανισμό που δημιουργήθηκε για να αποτρέπει ακριβώς τέτοιες καταστάσεις – και ας παρακολουθήσουμε την αποτυχία του.

Όταν το Κογκρέσο ψήφισε τον Ιούλιο του 2025 τον νόμο GENIUS για τη ρύθμιση των stablecoins, απαγόρευσε στα μέλη του Κογκρέσου και στις οικογένειές τους να αποκομίζουν κέρδη από αυτά. Αρνήθηκε, όμως, να επεκτείνει την ίδια απαγόρευση στον πρόεδρο και στην οικογένειά του.

Ο Τζάρεντ Κούσνερ με τον πρίγκιπα διάδοχο της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Η Affinity Partners του Κούσνερ χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό από κρατικά επενδυτικά ταμεία χωρών του Κόλπου.

Η εξαίρεση δεν πέρασε απαρατήρητη. Καταγράφηκε ρητά στον νόμο.

Ο Οργανισμός Τραμπ προσφέρει μια οικειοθελή δέσμευση αποχής από συναλλαγές με ξένες κυβερνήσεις, επιτρέποντας παράλληλα τις συναλλαγές με ξένες εταιρείες. Πρόκειται για ένα τείχος που διαλύεται τη στιγμή που αγοραστής είναι ένα κρατικό επενδυτικό ταμείο – δηλαδή, ουσιαστικά, πάντοτε.

Η ρυθμιστική αρχή που εποπτεύει το stablecoin του προέδρου λογοδοτεί στον ίδιο τον πρόεδρο, ο οποίος έχει θέσει με εκτελεστικό διάταγμα τις αρμόδιες υπηρεσίες υπό τον άμεσο έλεγχό του.

Ο μεγαλύτερος κάτοχος του meme coin του Τραμπ, ένας χρηματοδότης κρυπτονομισμάτων που αντιμετώπιζε κατηγορίες απάτης από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ, επένδυσε 75 εκατομμύρια δολάρια στη World Liberty. Μέσα σε τρεις εβδομάδες είδε την υπόθεση εναντίον του να αναστέλλεται και, έναν χρόνο αργότερα, να κλείνει με την καταβολή ενός μικρού μέρους του αρχικού ποσού, χωρίς παραδοχή ενοχής.

Κάθε δικλίδα ασφαλείας που θα μπορούσε να εντοπίσει τη συναλλαγή είτε συνοδευόταν από εξαίρεση είτε παρακάμφθηκε είτε βρισκόταν υπό τον έλεγχο των ίδιων των εμπλεκομένων.

Το Κογκρέσο διερευνά εάν οι χάρες προσφέρθηκαν έναντι ανταλλάγματος. Οι έρευνες, όμως, προϋποθέτουν την ύπαρξη κάποιου κρυμμένου στοιχείου που πρέπει να αποκαλυφθεί. Εδώ δεν υπάρχει τίποτε κρυφό.

Το δείπνο διαφημίστηκε. Η συμφωνία για το stablecoin ανακοινώθηκε από μια σκηνή. Η ανατροπή των περιορισμών για τα μικροκυκλώματα δημοσιεύθηκε στο Ομοσπονδιακό Μητρώο. Η προεδρική χάρη υπογράφηκε μέρα μεσημέρι. Οι συμβουλές που οδήγησαν στον πόλεμο περιγράφηκαν από τον ίδιο τον πρόεδρο μπροστά στις κάμερες.

Η ιδιοφυΐα της επιχείρησης –εάν αυτή είναι η κατάλληλη λέξη– βρίσκεται στο γεγονός ότι δεν χρειάζεται συγκάλυψη. Και καταργώντας την ανάγκη συγκάλυψης, αφαιρεί από τον νόμο ακριβώς εκείνο το στοιχείο που ο νόμος είχε σχεδιαστεί να εντοπίζει.

Αυτό που πωλείται δεν είναι απλώς η πρόσβαση στην εξουσία. Ούτε μόνο ο πλουτισμός μιας οικογένειας, παρότι συμβαίνουν και τα δύο.

Οι αγοραστές είναι ξένες μοναρχίες, οι οποίες επιθυμούν να διεξαχθούν συγκεκριμένοι πόλεμοι και να αποκτήσουν συγκεκριμένες τεχνολογίες. [iEpikaira: Περισσότερα και ΕΔΩ!]

Η τιμή είναι αναρτημένη. Οι αποδείξεις βρίσκονται σε ένα δημόσιο blockchain και στους φακέλους των επιτροπών του Κογκρέσου.

Ο πρόεδρος έχει δηλώσει στη χώρα ότι δεν γνωρίζει ποιοι είναι οι άνθρωποι των οποίων τα χρήματα πέρασαν από κάθε κρίκο αυτής της αλυσίδας.

Η χώρα έχει στη διάθεσή της όλα τα στοιχεία που χρειάζεται. Το τι θα κάνει με αυτά είναι το μόνο μέρος αυτής της ιστορίας που, προς το παρόν, δεν έχει ακόμη γραφτεί.

Πηγή: original.antiwar.com απόδοση anixneuseis.gr

Σερ Ντέιβιντ Χάνει, Σερ Άλαν Ντάνγκαν και ο μουσακάς στο Προεδρικό…

Φανούλα Αργυρού

Να θυμίσουμε 1) Όταν το 2004 απορρίψαμε το διαβόητο ‘Σχέδιο Ανάν’ ο αρχιμάστοράς του στο Φόρεϊν Όφις νευριασμένος για το ΟΧΙ μας, μάς υποσχέθηκε ότι θα «μας το φέρνουν και ξανα-φέρνουν μέχρι να το δεχθούμε»!

Δεν άντεξε τον θυμό του μετά τις τόσες και τόσες προσπάθειές τους να το περάσουν, με προετοιμασίες και πυρήνα υποστήριξής του από το 2002 αποτελούμενη από Ε/κ και Τ/κ (βλέπε Νταν Σμιθ ΠΡΙΟ Νορβηγίας…), και έγραψε και στο βιβλίο του κατηγορώντας τους δημοσιογράφους ότι φταίνε κ.τλ.

2) Κραν Μοντανά 2017. Ο θυμός του Σερ Άλαν Ντάνγκαν επικεφαλής του Φόρεϊν Όφις και της ομάδας του (35 συν) που πήγαν με τις βαλίτσες στο Κραν Μοντανά για να κλείσουν το Κυπριακό κατάγραψε και αυτός τον δικό του θυμό στο δικό του βιβλίο “IN THE THICK OF IT”. Τα σημαντικότερα σημεία στο βιβλίο του σε σχέση με την Κύπρο, α) η αναφορά ότι « η επαγγελματική του ομάδα στο Κραν Μοντανά ήταν απαρηγόρητη για τη σκληρή δουλειά που έκαναν αλλά οι συνομιλίες κατέρρευσαν, και ο βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής στη Λευκωσία Matthew Kidd, ένιωθε πλήρως απογοητευμένος και προδομένος «betrayed» από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη».

β) Η επαίσχυντη συμπεριφορά του ιδίου (Alan Duncan) προς την Κυπριακή Δημοκρατία και τους αξιωματούχους της, και τον ΄Υπ. Αρμοστή της στο Λονδίνο Ευριπίδη Ευρυβιάδη τον οποίο, έγραψε, κάλεσε στο Φόρεϊν Όφις και τον κατσάδιασε και ξεδιάντροπα τον πέταξε έξω απαγορεύοντάς του να μιλήσει!

Ας αναμένουν και την επόμενη … απογοήτευση, γιατί όπως φαίνεται ο Κουταμάρας και η συνοδεία του θα ανακοινώσουν και αυτοί τελικά … ότι περαιτέρω κουνουσμά γιοκ τουρ. Πάντως εν να πουν ότι ο μουσακάς στο Προεδρικό ήταν εξαίρετος αλλά ένε καταφέραν να τον διχοτομήσουν όπως έπρεπε!...

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com