Η επικίνδυνη γοητεία του «ούτε πόλεμος, ούτε ειρήνη» - Επιβεβαίωση πρόβλεψης από Axios
Yourvibe
Στη Μέση Ανατολή, η ελπίδα είναι συχνά ο προθάλαμος μιας νέας, μεγαλύτερης απογοήτευσης. Τις τελευταίες ώρες, η διπλωματική κινητικότητα γύρω από έναν «μονοσέλιδο οδικό χάρτη» 14 σημείων μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης δημιουργεί την ψευδαίσθηση μιας οριστικής διεξόδου. Οι πληροφορίες που μεταδίδει το «Axios» για ένα μνημόνιο συνεργασίας που θα «παγώσει» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, ακούγονται ως κλασική μουσική στα αυτιά των αγορών. Όμως, αν ξύσει κανείς την επιφάνεια αυτής της συμφωνίας, θα διαπιστώσει ότι δεν οδηγεί στην ειρήνη, αλλά στην επίσημη θεσμοθέτηση μιας «γκρίζας ζώνης».
Βρισκόμαστε μπροστά στην επιβεβαίωση του σεναρίου της «παρατεταμένης σύγκρουσης», η κατάσταση όπου ο πόλεμος δεν τελειώνει, αλλά μεταλλάσσεται σε έναν μαραθώνιο φθοράς. Το έγγραφο που διαπραγματεύονται οι απεσταλμένοι του Τραμπ δεν υπόσχεται μια «καθαρή λύση» —κάτι που η περιοχή σπάνια προσφέρει— αλλά ένα ιδιότυπο «limbo». Μια φούσκα επί της ουσίας... Ένα καθεστώς όπου οι εχθροπραξίες σταματούν προσωρινά, αλλά οι βαθύτερες αιτίες της ανάφλεξης παραμένουν ενεργές, έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.
Το μυστικό βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Η συζήτηση για μια μεταβατική περίοδο 30 ημερών και οι διαφωνίες για τη διάρκεια του μορατόριουμ στον εμπλουτισμό ουρανίου δείχνουν ότι η εμπιστοσύνη είναι ανύπαρκτη. Ακόμη και αν πέσουν οι υπογραφές στο Ισλαμαμπάντ ή τη Γενεύη, το φάντασμα του «Μαύρου Κύκνου» θα πλανάται πάνω από τη Μέση Ανατολή. Η παραδοχή των Αμερικανών αξιωματούχων ότι η ιρανική ηγεσία είναι διχασμένη, σε συνδυασμό με τις ωμές αναφορές του Μάρκο Ρούμπιο περί «ψυχικά διαταραγμένων» ηγετών της Τεχεράνης, προμηνύουν ότι η σταθερότητα θα αποτελεί μάλλον όνειρο θερινής νυκτός.
Για την Ευρώπη, και ειδικά για την Ελλάδα, αυτό το σενάριο που θα το παρομοιάζαμε με «γεωοικονομική χοληστερίνη», είναι πολύ επίπονο. Αποφεύγει το σοκ μιας ολικής σύγκρουσης που θα ανάγκαζε σε ριζικές αποφάσεις, αλλά προκαλεί μια αργή, βασανιστική έμφραξη —και πιθανώς τον αργό θάνατο—. Όσο η ναυσιπλοΐα στο Ορμούζ παραμένει όμηρος μιας εύθραυστης ανακωχής, το κόστος της ενέργειας, των μεταφορών και των λιπασμάτων θα παραμένει σε επίπεδα στρες. Η απόσταση από τις ακτές του Ιράν μέχρι το ράφι του ελληνικού σούπερ μάρκετ είναι πολύ μικρότερη από όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο/LNG και τα τρόφιμα είναι συγκοινωνούντα δοχεία ενώ η αβεβαιότητα λειτουργεί ως ο μόνιμος τροφοδότης του πληθωρισμού.
Ο Τραμπ φαίνεται να επιλέγει τον δρόμο του συναλλακτικού ρεαλισμού, αποφεύγοντας την στρατιωτική κλιμάκωση, χωρίς να είναι σίγουρο ότι τελικά θα την αποφύγει. Όμως, η ιστορία διδάσκει ότι στη Μέση Ανατολή, όταν προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο χωρίς να λύνεις την ρίζα του προβλήματος, συνήθως βάζεις τις βάσεις για μια μεγαλύτερη κρίση στο μέλλον.
Το σενάριο «ούτε πόλεμος, ούτε ειρήνη» δεν είναι μια λύση αλλά ένα στοίχημα υψηλού ρίσκου. Εν τοιαύτη περιπτώσει καλούμαστε να συνηθίσουμε σε μια «νέα κανονικότητα» όπου η παγκόσμια οικονομία και ενεργειακή/επισιτιστική ασφάλεια θα ακροβατεί σε ένα τεντωμένο σχοινί πάνω από τον Κόλπο. Για τις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες, η προετοιμασία για μια παρατεταμένη περίοδο αστάθειας δεν είναι πια μια απλή άσκηση επί χάρτου, αλλά εγχειρίδιο επιβίωσης. Το «τακτικό διάλειμμα» που βλέπουμε σήμερα μπορεί να είναι απλώς η σχετική ηρεμία πριν από την επόμενη, πιο απρόβλεπτη καταιγίδα. Κάτι που επαρκώς εξηγήθηκε —και πλέον μάλλον επιβεβαιώνεται ως το πιο πιθανό σενάριο— σε προηγούμενη ανάλυση του παρόντος βήματος.
*Φωτο: Axios
ΕΕ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ
ΗΠΑ
Ιράν
πετρέλαιο
πόλεμος
πυρηνικά
τρόφιμα
LNG
σχόλιο iΕpikaira

.jpg)












.jpg)



%20(1)%20(1).jpg)
.jpg)
.png)
