iEpikaira

Ενώ εμείς χασμουριόμαστε, οι φίλοι οι προστάτες, σχεδιάζουν στο τραπέζι τους, μοιράζοντας τους χάρτες. Σαν τον χασάπη τον καλό που κόβει το κρεατάκι, τεμαχίζουν την Ανατολή, Συρία, Λιβανάκι. «Εδώ θα μπει ένας αγωγός, κι εκεί μια γκρίζα ζώνη, ο άγριος ο γείτονας, εμάς δεν μας θυμώνει!»

Και η Κύπρος η καημένη, το νησί το μαρτυρικό, φιγουράρει στο τραπέζι σαν σπουδαίο ορεκτικό! Ο θείος Σαμ ετοιμάζεται, βάζει σάλτσα στο πιατάκι: «Τι κοιτάσματα είν’ αυτά; Τι ωραίο μεζεδάκι!» Και φωνάζει την Τουρκία που τα σάλια της της τρέχουν: «Έλα φάε και εσύ, οι Ρωμηοί δεν βλέπουνε κιμούνται ξυπνητοί!»

Κι Αθήνα και Λευκωσία, στ' όνειρό τους το βαθύ, περιμένουνε το Δίκαιο εξ ουρανού να κατεβεί. Πίνουνε καφέ φραπέ, με ρουφηξιές ηρωικές, και μοιράζουν καταδίκες σε δηλώσεις τηλεοπτικές! Κρατούσαν τον EastMed αγκαλιά σαν ψεύτικο μπαλόνι, μα το non-paper σκάει μπαμ, τα μούτρα τους λερώνει!

Ο Χόκσταϊν παίζει τάβλι με τον Τούρκο υπουργό, ρίχνει εξάρες και του λέει: «Πάρε εσύ τον ουρανό! Θα γκριζάρουμε το κύμα, τα νερά τα ξακουσμένα, να περνάνε οι αγωγοί μου δίχως διόδια από σένα! Κι αν ο Έλληνας τύχει και ξυπνήσει, μη σκιάζεσαι καρντάσι, η γειτονία του έχει πάρει ήδη φωτιά έτοιμη να τον φτάσει!»

Αχ, δυστυχή Ρωμιοσύνη μου, μόνιμα εν υπνώσει, νομίζεις πως η νομική κάποτε θα σε γλιτώσει. Αν δεν ξυπνήσεις γρήγορα, ν' ακονίσεις το σπαθί σου, θα σε πουλήσουν οι τρανοί, μαζί με την ψυχή σου. Κι αντί για κράτος κυρίαρχο, στων θαλασσών τον δρόμο, θα γίνουμε σταθμάρχες τους, με ξένο αστυνόμο!

Ήδη από τις 31 Ιουλίου επεσήμαινε αυτό που οι υπόλοιποι ανεκάλυψαν χθες. Ότι το Ιράν στοχοποιεί την Ευρώπη. Ως προς την Ελλάδα, οι κύριοι στόχοι είναι δύο: ο σταθμός υποδοχής φυσικού αερίου στην Ρεβυθούσα και η Αλεξανδρούπολις, όπου, πέρα από τις ενεργειακές εγκαταστάσεις, υπάρχει και αμερικανική στρατιωτική παρουσία.

Χθες η ειδησεογραφία επανελάμβανε ακριβώς αυτά που είχε γράψει η «Εστία». Ότι, σε περίπτωση νέας κλιμακώσεως των επιθέσεων των ΗΠΑ, το Ιράν θα απαντήσει πλήττοντας ενεργειακές εγκαταστάσεις και στόχους αμερικανικού ενδιαφέροντος στην Ευρώπη. Με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Βουλγαρία να ευρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Η κατάστασις απαιτεί αναδιάταξη των αμυντικών δυνάμεων της χώρας και τούτο ήδη εξετάζεται από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Εδώ όμως τίθενται σοβαρά ερωτήματα, διότι οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι, υπό το πρίσμα των εξελίξεων, μελετάται η μεταφορά της πυροβολαρχίας πυραύλων αεραμύνης Patriot από την Κάρπαθο στην Κρήτη. Υπάρχει λόγος όμως να γίνει αυτή η μετακίνησις; Κατά την γνώμη μας, το ορθόν θα ήτο, αν η Κρήτη χρειάζεται αντιαεροπορική και αντιβαλλιστική προστασία, να επαναπατρισθεί αμέσως η πυροβολαρχία μας από την Σαουδική Αραβία και να εγκατασταθεί αυτή στην Μεγαλόνησο. Δεν είναι νοητόν να διαθέτουμε σημαντικά οπλικά συστήματα για την προστασία τρίτης χώρας, όταν αντιμετωπίζεται κίνδυνος επί ελληνικού εδάφους.

Οι πληροφορίες περί πληγμάτων από το Ιράν ανεφέρθησαν σε δημοσίευμα των «Financial Times», συμφώνως προς το οποίο οι πιθανές επιλογές της Τεχεράνης, σε περίπτωση περαιτέρω αμερικανικής στρατιωτικής κλιμακώσεως, περιλαμβάνουν και στόχους που συνδέονται με την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη, μεταξύ των οποίων στην Ελλάδα, την Βουλγαρία και την Κύπρο.

Το ΝΑΤΟ διεμήνυσε ότι παρακολουθεί στενά την κατάσταση και ότι παραμένει έτοιμο να προστατεύσει όλα τα κράτη-μέλη του έναντι οιασδήποτε απειλής. Εν πάση περιπτώσει, η κάθε χώρα έχει την πρωταρχική ευθύνη να προστατευθεί. Και για την Ελλάδα η πρώτη απαίτησις είναι ο επαναπατρισμός κρισίμων συστημάτων που έχουν αναπτυχθεί για την προστασία οιουδήποτε τρίτου. Φυσικά, δεν συζητείται θέμα αποσύρσεως των πλοίων και αεροπλάνων μας που προστατεύουν την Κύπρο. Αυτά πρέπει να μείνουν ως έχουν.

Οι πύραυλοι στην Σαουδική Αραβία όμως είναι άλλο ζήτημα. Και το θέτουμε, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η Σαουδική Αραβία προσφάτως συνυπέγραψε σύμφωνο στρατιωτικής συνεργασίας με την Τουρκία και το Πακιστάν. Η κατακλείς είναι ότι τους Patriot τους χρειαζόμαστε για την άμυνα του εθνικού εδάφους.

Η πολιτική διάστασις του ζητήματος είναι ότι η μεταστάθμευσις της πυροβολαρχίας Patriot στην Κάρπαθο είχε ενοχλήσει ιδαιτέρως την Τουρκία, η οποία υποστηρίζει ότι τα Δωδεκάνησα είναι αποστρατιωτικοποιημένα. Σε περίπτωση λοιπόν που οι πύραυλοι αποσυρθούν, τούτο θα φαίνεται ως έμμεσος παραδοχή των ισχυρισμών της Αγκύρας για το καθεστώς αποστρατιωτικοποιήσεως. Και τούτο συνιστά διπλωματική ήττα για την Ελλάδα. Επιβάλλεται λοιπόν να αποφευχθεί. Επιπροσθέτως, η απόσυρσις των πυραύλων λίγες ημέρες μετά την σύναψη της συμφωνίας (κατ’ ουσίαν συμμαχίας) της Τουρκίας με την Σαουδική Αραβία μπορεί να φανεί και ως αποτέλεσμα αυτής. Και τούτο θα ήταν μια ήττα γοήτρου για την Ελλάδα.

Αντιπαρερχόμεθα τα όσα σχολιάζονται ως προς την τακτική αναγκαιότητα αναδιατάξεως των δυνάμεων, καθώς ως επί το πλείστον προέρχονται από πρόσωπα που θεωρητική μόνον γνώση της καταστάσεως έχουν. Θα σημειώσουμε μόνον ότι η πυροβολαρχία μετεκινήθη στην Κάρπαθο όταν για πρώτη φορά ετέθη ζήτημα απειλής από ιρανικούς πυραύλους. Και τώρα περί της ιδίας απειλής πρόκειται. Ποιος ο λόγος να μετεγκατασταθούν οι πύραυλοι; Και το ξαναλέμε, αν απαιτείται ενίσχυσις της αντιαεροπορικής και αντιβαλλιστικής προστασίας της Κρήτης, επιβάλλεται ο άμεσος επαναπατρισμός των Patriot από την Σαουδική Αραβία.

Να θυμίσουμε πάντως ότι στην Κρήτη είναι εγκατεστημένοι οι πύραυλοι S-300, που επίσης έχουν αντιαεροπορικές και αντιπυραυλικές δυνατότητες. Οι πύραυλοι αυτοί έχουν παύσει να συντηρούνται από τότε που η ελληνική Κυβέρνησις θεώρησε ότι «είναι σε πόλεμο» με την Ρωσσία, οπότε διεκόπη και η ροή ανταλλακτικών για αυτούς, όπως και για άλλα ρωσσικής προελεύσεως συστήματα που διαθέτουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας. Να γιατί οι κυβερνήσεις πρέπει να έχουν στρατηγική σκέψη και μακρόπνοο σχεδιασμό.

Πηγή: estianews.gr

Στην Ελλάδα συνηθίζουμε, διαχρονικά, να διαβάζουμε τις διεθνείς εξελίξεις μέσα από τον παραμορφωτικό φακό των δικών μας επιθυμιών. Πιστεύουμε ότι το διεθνές δίκαιο και το ιστορικό δίκιο αρκούν για να μας θωρακίσουν, ξεχνώντας το βασικό αξίωμα που υπογράμμιζε ο Παναγιώτης Κονδύλης, ότι η επίκληση του «δικαίου» ή των «κανονιστικών αξιών» αποτελεί πάντοτε είτε την ιδεολογική εκλογίκευση των αξιώσεων ισχύος του εκάστοτε κυρίαρχου, είτε την απελπισμένη, πολεμική ρητορεία του αδυνάμου που στερείται πραγματικής αποτρεπτικής ικανότητας. Αγνοώντας λοιπόν τον βαθύ, σχεδόν αμείλικτο κυνισμό με τον οποίο οι μεγάλες δυνάμεις σχεδιάζουν τον χάρτη των συμφερόντων τους, πορευόμαστε «στο άγνωστο με βάρκα» τις ψευδαισθήσεις μας. 

σχόλιο iΕpikaira

Η Κίνα διευρύνει σταδιακώς την παρουσία της στον Ειρηνικό μέσω «γκρίζων ζωνών» επιχειρήσεων, από ναυτικές περιπολίες μέχρι χαρτογραφήσεις βυθού, ενισχύοντας τον έλεγχο γύρω από την Ταιβάν και προκαλώντας ανησυχία σε ΗΠΑ και συμμάχους

Tης ΣΤΕΛΛΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Η Κίνα έχει εντείνει τις τελευταίες εβδομάδες μια σειρά από ναυτικές και παραστρατιωτικές κινήσεις στον δυτικό Ειρηνικό, τις οποίες αναλυτές περιγράφουν ως μέρος μιάς μακροχρονίου στρατηγικής «σαλαμοποιήσεως» – δηλαδή της σταδιακής αποσπάσεως ελέγχου σε αμφισβητούμενες θαλασσίες περιοχές μέσα από μικρά, σχεδόν αόρατα βήματα, που δεν φθάνουν το όριο μιάς ανοικτής συγκρούσεως.

Σε διάστημα ολίγων εβδομάδων, κινεζικά σκάφη έχουν πραγματοποιήσει «επιχειρήσεις επιβολής νόμου» σε αποστάσεις μεγαλύτερες από ποτέ από τις ακτές της χώρας, έχουν χαρτογραφήσει τον βυθό σε ευαισθήτους περιοχές και έχουν διεξαγάγει «επιστημονικές έρευνες» εντός αμφισβητουμένων λιμνοθαλασσών που ευρίσκονται εκατοντάδες μίλια από την ηπειρωτική Κίνα.

Συμφώνως με αναλυτές, οι κινήσεις αυτές δεν είναι τυχαίες, αλλά εντάσσονται σε μια ευρύτερη στρατηγική επεκτάσεως της κινεζικής παρουσίας πέραν της αποκαλουμένης «Πρώτης Νησιωτικής Αλυσίδος», μιάς γεωστρατηγικής γραμμής που εκτείνεται από την Ιαπωνία έως τις Φιλιππίνες και θεωρείται κρίσιμο όριο επιρροής μεταξύ Κίνας και Ηνωμένων Πολιτειών στον Ειρηνικό.

Για πρώτη φορά, σκάφη της κινεζικής Υπηρεσίας Θαλασσίας Ασφαλείας (MSA), μιάς πολιτικής υπηρεσίας με αρμοδιότητες επιβολής νόμου στην θάλασσα, διέσχισαν τον Δίαυλο Μπάσι ανάμεσα στις Φιλιππίνες και την Ταιβάν και ήρχισαν επιχειρήσεις χαρτογραφήσεως ανατολικώς της Ταιβάν. Αναλυτές εκτιμούν ότι πρόκειται για την πρώτη καταγεγραμμένη παρουσία τέτοιων κινεζικών σκαφών ανατολικώς της Πρώτης Νησιωτικής Αλυσίδος.

«Η Κίνα ουσιαστικώς δηλώνει ότι έχει δικαιοδοσία και στην άλλη πλευρά της Πρώτης Νησιωτικής Αλυσίδος» ανέφερε στο CNBC ο Ραίη Πάουελ από το Πανεπιστήμιο Stanford, περιγράφοντας την κίνηση ως ιδιαιτέρως σημαντική για τη γεωστρατηγική ισορροπία στην περιοχή. Η κινεζική πλευρά, μέσω κρατικών μέσων ενημερώσεως, επαρουσίασε τις επιχειρήσεις αυτές ως «νόμιμο άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων», υποστηρίζοντας ότι αποτελούν απάντηση σε ξένες αμφισβητήσεις της κινεζικής παρουσίας στην περιοχή.

Η Ταιβάν παραμένει ο κεντρικός άξονας της κινεζικής στρατηγικής. Το Πεκίνο θεωρεί το νησί αποσχισθέν έδαφος και έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι επιδιώκει την «επανένωση», χωρίς να αποκλείει την χρήση βίας. Οι πρόσφατοι κινήσεις των κινεζικών σκαφών ερμηνεύονται από αναλυτές ως προσπάθεια δημιουργίας μιάς «κανονικότητος επιτηρήσεως» γύρω από την Ταιβάν, όπου η κινεζική παρουσία εμφανίζεται ως διοικητική και όχι στρατιωτική απειλή.

Η χρήσις πολιτικών σκαφών, όπως αυτά της MSA, θεωρείται ιδιαιτέρως σημαντική, καθώς επιτρέπει στο Πεκίνο να λειτουργεί σε μια «γκρίζα ζώνη» μεταξύ ειρήνης και πολέμου. Τα σκάφη αυτά εκτελούν καθήκοντα επιβολής κανονισμών, περιβαλλοντικού ελέγχου και ναυτικής αστυνομεύσεως, αποφεύγοντας την στρατιωτική κλιμάκωση. Ωστόσο, συμφώνως με τον Πάουελ, αυτή η στρατηγική ενδέχεται να έχει πιο μακροπρόθεσμο στόχο: την σταδιακή μετατροπή των θαλασσίων ζωνών γύρω από την Ταιβάν σε περιοχές κινεζικής «κανονιστικής δικαιοδοσίας».

Η έννοια του «salami slicing» περιγράφει ακριβώς αυτήν την διαδικασία: μικρές, επαναλαμβανόμενες κινήσεις που κάθε μία ξεχωριστά δεν προκαλεί αντίδραση, αλλά στο σύνολό τους αλλάζουν σταδιακώς το status quo. Στην πράξη, αυτό σημαίνει περιπολίες, χαρτογραφήσεις, παρουσία ερευνητικών σκαφών και περιοδικές παρενοχλήσεις εμπορικών πλοίων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, κινεζικά σκάφη έχουν εκπέμψει προειδοποιήσεις σε πλοία που κατευθύνονται προς την Ταιβάν, συμφώνως με τις τοπικές Αρχές. Οι αναλυτές προειδοποιούν ότι το επόμενο βήμα θα μπορούσε να είναι η επιβολή ελέγχου στην ναυσιπλοία, με την Κίνα να επιχειρεί να κατευθύνει ή να εμποδίζει πλοία, πριν φθάσουν στην Ταιβάν, δημιουργώντας μια de facto θαλασσία «ζώνη ελέγχου».

Οι κινήσεις αυτές δεν περιορίζονται μόνον στο σκέλος της Ταιβάν. Στο ευρύτερο πλαίσιο, Κίνα, Ιαπωνία και Φιλιππίνες εμπλέκονται σε μια σειρά από αλληλοεπικαλυπτόμενες θαλασσίες διεκδικήσεις. Η πρόσφατος δραστηριότης της Κίνας κοντά στο Σκάρμπορο Σολ, ένα αμφισβητούμενο νησιωτικό σύμπλεγμα εντός της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης των Φιλιππίνων, έχει προκαλέσει εντόνους αντιδράσεις στην Μανίλα. Οι Φιλιππίνες και δυτικοί σύμμαχοι έχουν καταγγείλει την κινεζική παρουσία ως παραβίαση του διεθνούς δικαίου, ενώ το Πεκίνο επιμένει ότι πρόκειται για ιστορικά δικαιώματα. Παραλλήλως, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ευρωπαικές χώρες έχουν εκφράσει ανησυχία για την «σταδιακή αποσταθεροποίηση» της περιοχής και την απειλή στην ελευθερία της ναυσιπλοίας.

Η διάστασις της «ηπίας ισχύος»

Ο αρχηγός του γενικού επιτελείου εθνικής άμυνας του Ισραήλ διεμήνυσε σήμερα πως ο ισραηλινός στρατός δεν θα επιτρέψει «σε εχθρικές δυνάμεις να εδραιώσουν την παρουσία τους στα σύνορα» με τη Συρία.

Η Τουρκία φαίνεται έτοιμη να μονιμοποιήσει την παρουσία της στην αεροπορική βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ. Το Ισραήλ θεωρεί την προέλαση της Τουρκίας προς τα νότια ως άμεση απειλή για την ασφάλεια του . Η Συρία και η Τουρκία αρνήθηκαν οποιαδήποτε σχέδια για μόνιμη βάση, χαρακτηρίζοντας τις επιθέσεις αδικαιολόγητες, ενώ απεσταλμένος των ΗΠΑ τις χαρακτήρισε περιττή κλιμάκωση.

Ο αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ επισκέφθηκε ισραηλινά στρατεύματα που ελέγχουν εδάφη εντός της συριακής επικράτειας. «Παρακολουθούμε τις εξελίξεις στο συριακό μέτωπο. Δεν θα επιτρέψουμε σε εχθρικές δυνάμεις να εδραιώσουν την παρουσία τους στα σύνορά μας. Γνωρίζουμε πώς να χρησιμοποιήσουμε τις επιχειρησιακές μας ικανότητες με ακρίβεια, όπου κι όποτε απαιτείται», δήλωσε ο αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ, την επομένη των ισραηλινών βομβαρδισμών στην αεροπορική βάση Αμπού Ντουχούρ της βορειοδυτικής Συρίας, περίπου 70 χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορα με την Τουρκία.

«Το Ισραήλ δεν θα ανεχθεί απειλές για την ασφάλειά του», ήταν το μήνυμα που έστειλε χθες Τρίτη ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου. «Το Ισραήλ και η Συρία συμφώνησαν σε ένα status quo για θέματα ασφαλείας, το οποίο η Συρία ήταν στα πρόθυρα να παραβιάσει, επιτρέποντας σε τουρκικά στρατεύματα να αναπτυχθούν σε αεροπορική βάση κοντά στο Χαλέπι», ανέφερε η ανακοίνωση που εκδόθηκε από το γραφείο του ισραηλινού πρωθυπουργού, υπογραμμίζοντας πως «το Ισραήλ προειδοποίησε κατ’ επανάληψη τη Συρία ότι μια τέτοια ανάπτυξη θα αποτελούσε απειλή για την ασφάλεια του Ισραήλ», αλλά η Δαμασκός αγνόησε αυτές τις προειδοποιήσεις.

Το Ισραήλ έχει εξαπολύσει εκατοντάδες αεροπορικές επιδρομές εναντίον της Συρίας μετά την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ από συμμαχία ισλαμιστών τον Δεκέμβριο του 2024. Επιπλέον ανέπτυξε στρατεύματα σε ουδέτερη ζώνη υπό επιτήρηση του ΟΗΕ, που χώριζε τις ισραηλινές από τις συριακές δυνάμεις στο υψίπεδο του Γκολάν, κάνοντας λόγο για «ζώνη ασφαλείας» από την οποία δεν προτίθεται να αποχωρήσει.

Η Τουρκία, η οποία έχει τεταμένες σχέσεις με το Ισραήλ εδώ και αρκετά χρόνια, διέψευσε πως σχεδίαζε την ανάπτυξη στρατευμάτων στη Συρία. Από την πλευρά του, ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία και ειδικός απεσταλμένος του Λευκού Οίκου στη Συρία, Τομ Μπαράκ, καταδίκασε τις επιθέσεις κατηγορώντας το Ισραήλ για «αχρείαστη κλιμάκωση».

Ο Χούπης στο Ισραήλ

Σ’ αυτό το κλίμα είχαμε και την επίσκεψη του Α/ΓΕΕΘΑ στο Ισραήλ. Η ανανκοίνωση του ΓΕΕΘΑ για τις συναντήσεις που είχε ο Χούπης στο Ισραήλ, προκαλεί ερωτήματα για το κατά πόσο η ελληνική ηγεσία έχει κατά νου ότι μπορεί να εργαλειοποιηθεί η Ελλάδα στην κλιμάκωση της σύγκρουσης Τουρκίας-Ισραήλ. Στην ανακοίνωση αναφέρεται:

«Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Δημήτριος Χούπης, πραγματοποίησε επίσκεψη στο Ισραήλ, στο πλαίσιο της οποίας συναντήθηκε με τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισραήλ (IDF), Αντιστράτηγο Eyal ZAMIR.

Η επίσκεψη αναδεικνύει τη στρατηγική σημασία και την ιδιαίτερη βαρύτητα της ήδη εδραιωμένης στρατιωτικής σχέσης μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Η σχέση αυτή ενισχύει σταθερά τους μακροχρόνιους δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες παραμένουν προσηλωμένες στην προώθηση της διμερούς συνεργασίας για την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων και στην ενίσχυση της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.»

Να επισημάνουμε ότι οι χώρες της περιοχής έχουν καταδικάσει τις ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία και οι ΗΠΑ τηρούν επιφυλακτική στάση για όσα διαπράττει το Ισραήλ.

Πηγή: militaire.gr

σχόλιο iΕpikaira

Με ικανοποίηση διαβάζουμε ότι, μετά την συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, Meridiam και Nexans για δημιουργία κοινοπραξίας, δρομολογείται και πάλι η πόντισις του καλωδίου ηλεκτρικής διασυνδέσεως Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ

Με Iκανοποίηση διαβάζουμε ότι, μετά την συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, Meridiam και Nexans για δημιουργία κοινοπραξίας, δρομολογείται και πάλι η πόντισις του καλωδίου ηλεκτρικής διασυνδέσεως Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ (Great Sea Interconnector, GSI), οι εργασίες για το οποίο σταμάτησαν όταν υποχωρήσαμε ατάκτως προ της τουρκικής επιθετικότητος στα ανοικτά της Κάσου.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι η άμεσος προώθησις των επομένων βημάτων υπό την νέα μετοχική σύνθεση και υπό την ηγεσία της ισχυρής γαλλικής εταιρείας Meridiam, αλλά και από την επίσης γαλλική Nexans, που εκτελεί το συμβόλαιο κατασκευής και ποντίσεως του καλωδίου, απετέλεσε αντικείμενο τηλεφωνικών διαβουλεύσεων μεταξύ του Νίκου Χριστοδουλίδη, του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Εμμανυέλ Μακρόν.

Δεν είναι όμως η μετοχική σύνθεσις της κοινοπραξίας που θα καθορίσει τις εξελίξεις. Ούτε πρόκειται να έλθουν γαλλικά πολεμικά πλοία να αντιμετωπίσουν τους Τούρκους στο πεδίο. Ότι η Τουρκία θα αντιδράσει πρέπει να το θεωρούμε βέβαιον.

Μετά την φυγή μας από την Κάσο, η Τουρκία έχει «πάρει αέρα» και δεν θα κάνει πίσω επ’ ουδενί. Θα επιμείνει δηλαδή ότι έχει λόγο για την αδειοδότηση του έργου. Ότι θα πρέπει να της ζητηθεί άδεια. Και εδώ τίθεται το ζήτημα ότι άλλο ο επενδυτής και άλλο η προστασία των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Η υπεράσπισίς τους είναι αποκλειστικώς εθνική ευθύνη!

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι η Κυβέρνησις δεν θα διαπράξει την πονηρία να αφήσει την γαλλική εταιρεία Meridiam, η οποία πλέον ηγείται του έργου, να ζητήσει σιωπηρώς άδεια από την Τουρκία, ώστε εν συνεχεία να θριαμβολογήσουν ότι κατάφεραν να «ξεκολλήσουν» το έργο. Μπορούν να είναι βέβαιοι ότι ο Ταγίπ Ερντογάν δεν θα τους αφήσει να επαναπαυθούν. Θα προβάλει παντοιοτρόπως το γεγονός ότι η κυριαρχία του ανεγνωρίσθη από μια εταιρεία που εργάζεται για το ελληνικό Δημόσιο. Θα είναι μια ευκαιρία να καταγάγει τεράστια διπλωματική επιτυχία, που θα απογειώσει το κύρος του μεταξύ των μουσουλμανικών κρατών της Μεσογείου.

Δεν σώζονται τα προσχήματα διά της ιδιωτικοποιήσεως της εξωτερικής πολιτικής της χώρας. Δεν αποτελεί ευθύνη μιάς εταιρείας, πόσω μάλλον γαλλικής, το να επιλέξει από ποιόν θα αδειοδοτηθεί για ένα έργο που εκτελείται στην ελληνική υφαλοκρηπίδα. Δεν μπορεί αυτή η εταιρεία να ενεργήσει χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψιν της το νομικό καθεστώς της χώρας που ανέθεσε το έργο. Δεν μπορεί να πράττει αντιθέτως προς αυτό, ακόμη και αν έχει την σιωπηρά συναίνεση της Κυβερνήσεως. Σε αυτήν την περίπτωση μάλιστα, δεν είναι η εταιρεία, αλλά η Κυβέρνησις που υπέχει σοβαρές ευθύνες, πολιτικές και άλλες.

Να σημειώσουμε επιπροσθέτως ότι η Meridiam δεν μπαίνει απλώς σε ένα έργο το οποίο παρεμποδίζει η Τουρκία. Η εταιρεία έχει σημαντική παρουσία στην τουρκική αγορά. Προετοιμάζεται, σε σύμπραξη με την τουρκική Makyol, να διεκδικήσει τα δικαιώματα λειτουργίας των δύο γεφυρών του Βοσπόρου και ενός εκτεταμένου δικτύου αυτοκινητοδρόμων.

Έχει επίσης σημαντικές επενδύσεις σε δημόσια νοσοκομεία και γενικώς στο τουρκικό σύστημα Υγείας. Είναι δηλαδή ένας οργανισμός που έχει κάθε λόγο να έλθει σε συνδιαλλαγή με την Άγκυρα. Όχι να μετατρέψει μια επένδυση υποδομής σε γεωπολιτική σύγκρουση. Υπό την έννοια αυτή, δεν είναι η εταιρεία στην οποία θα μπορούσε να στηριχθεί η ελληνική Κυβέρνησις για να ασκήσει την εθνική πολιτική που απαιτείται για την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο.

Ούτε η παρουσία της προαναγγέλλει ευρωπαική αναμέτρηση με την Τουρκία. Αντιθέτως, δημιουργεί υποψίες ότι υποκρύπτεται κάποια πρόθεσις συμβιβασμού. Και τούτο θα ήταν ολέθριο και για την Ελλάδα και για την Κύπρο. Ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι ήδη έχει αρχίσει να διαχέεται η φημολογία ότι πλέον το έργο εξυπηρετεί και γαλλικά οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα, όχι μόνον ελληνικά.

Τούτο όμως θα κριθεί από την αντίδραση της Τουρκίας όταν η Ελλάς εκδώσει την απαραίτητη NAVTEX. Εκτός εάν η τουρκική άδεια προς την κοινοπραξία έχει ήδη χορηγηθεί.

[iEpikaira: Υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ανησυχητικό σχετικά με το πράσινο φως στο καλώδιο και αφορά στα σχέδια των ΗΠΑ για την ευρύτερη περιοχή μας όπως σχολιάστηκαν ΕΔΩ!]

Πηγή: estianews.gr

του Χάλεντ Αμπού Τοάμεχ • 17 Αυγούστου 2026, 5:00 π.μ.

-Παρότι ορισμένοι παρουσιάζουν τη Συμφωνία της Μέκκας ως ένδειξη ότι οι χώρες αναλαμβάνουν επιτέλους την ευθύνη για την άμυνά τους, αντί να βασίζονται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες —όπως κάνει σήμερα η Σαουδική Αραβία—, η συγκεκριμένη διευθέτηση φαίνεται πιθανό να προκαλέσει «ακούσιες συνέπειες».

-Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να ξεχνούν ότι, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το τελευταίο πράγμα που επιθυμούσαν ήταν να διαθέτουν η Ευρώπη και άλλες περιοχές ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις. Πολλοί στη Δύση κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία είχε ουσιαστικά προκαλέσει δύο παγκόσμιους πολέμους μέσα σε έναν αιώνα και ότι, γενικότερα, δυσκολευόταν να συνυπάρξει ειρηνικά με τους άλλους. Η προστασία των συμμάχων μπορεί να είναι δαπανηρή για τις ΗΠΑ, αλλά η μη προστασία τους θα μπορούσε να κοστίσει πολύ περισσότερο.

-Το ίδιο ισχύει και για μια συμμαχία όπως η Συμφωνία της Μέκκας. Εκ πρώτης όψεως, η συμμαχία Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας θα μπορούσε να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να μοιραστούν το αμυντικό βάρος. Μακροπρόθεσμα, όμως, το σύμφωνο ενδέχεται να καταλήξει να δημιουργήσει ένα πολύ μεγαλύτερο βάρος για την άμυνα.

-Οι χώρες που συμμετέχουν στη Συμφωνία της Μέκκας δεν μετατρέπονται κατ’ ανάγκην σε εχθρούς της Αμερικής. Θα μπορούσαν, ωστόσο, να ενεργήσουν εναντίον των συμφερόντων των ΗΠΑ και της Δύσης.

-Η Σαουδική Αραβία, η οποία ενδεχομένως εξέταζε την ένταξή της στις Συμφωνίες του Αβραάμ, αλλά πάντοτε προέβαλλε κάποιον όρο που καθιστούσε μια συμφωνία πρακτικά απαράδεκτη, και στην οποία μόλις επετράπη από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να εμπλουτίζει ουράνιο για πυρηνικούς αντιδραστήρες, επέλεξε να συνάψει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία και το Πακιστάν — δύο χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις τηρούν έντονα αντιισραηλινές θέσεις.

-Η ανησυχία, επομένως, είναι ότι μια ολοένα ισχυρότερη Τουρκία επιδιώκει να μετατρέψει τη διεύρυνση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της σε περιφερειακή ηγεμονία, υιοθετώντας ταυτόχρονα επιθετική στάση απέναντι στο Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα.

-Εάν, για παράδειγμα, η Τουρκία παραλάβει από τις Ηνωμένες Πολιτείες τα μαχητικά αεροσκάφη τεχνολογίας stealth F-35 που επιδιώκει να αποκτήσει και στη συνέχεια επιτεθεί στο Ισραήλ, με το Ισραήλ να ανταποδίδει, θα ισχυριστεί τότε το Πακιστάν ότι η Τουρκία «δέχθηκε επίθεση» και θα εξαπολύσει πυρηνικά όπλα εναντίον του Ισραήλ; Μήπως μια τέτοια μακροπρόθεσμη επιδίωξη βρίσκεται στην πραγματικότητα στον πυρήνα του «αμυντικού συμφώνου»;

-Επιπλέον, η Τουρκία διευρύνει ταχύτατα την επιρροή της στη Συρία. Τόσο η Τουρκία όσο και το Κατάρ αποτελούν σημαντικούς συμμάχους της κυβέρνησης του Σύρου προέδρου Αχμέντ αλ-Σάρα, ενώ η Άγκυρα έχει εμπλακεί σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη των νέων ενόπλων δυνάμεων της Συρίας.

-Η Τουρκία τοποθετεί τον εαυτό της ως ηγετική δύναμη ενός ολοένα πιο διεκδικητικού, σουνιτικού και ισλαμιστικού προσανατολισμού συνασπισμού. Το Πακιστάν επιχειρεί να μετατρέψει το καθεστώς του ως πυρηνικής δύναμης σε μεγαλύτερη πολιτική επιρροή, ενώ η Σαουδική Αραβία αποτελεί τον χρηματοδότη τους και έναν δυνητικό εταίρο στον τομέα των πυρηνικών όπλων.

-Ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται στη στρατηγική κατεύθυνση που αντιπροσωπεύει η συμφωνία: αποτελεί απάντηση στην εκλαμβανόμενη υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής, στην αυξανόμενη ισχύ της Τουρκίας και στην αποδυνάμωση των προοπτικών για μια ειρηνική Μέση Ανατολή. Παράλληλα, σηματοδοτεί την ανάδυση ενός νέου περιφερειακού συνασπισμού, τα ηγετικά μέλη του οποίου αντιμετωπίζουν ολοένα περισσότερο το Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα και γενικότερα τη Δύση όχι ως δυνητικούς εταίρους, αλλά ως αντιπάλους.

Η Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας, την οποία υπέγραψαν η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν στις 7 Αυγούστου, θα πρέπει να σημάνει συναγερμό για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Παρότι ορισμένοι την παρουσιάζουν ως ένδειξη ότι οι χώρες αναλαμβάνουν επιτέλους την ευθύνη για την άμυνά τους, αντί να βασίζονται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες —όπως κάνει σήμερα η Σαουδική Αραβία—, η συγκεκριμένη διευθέτηση φαίνεται πιθανό να προκαλέσει «ακούσιες συνέπειες».

Η Κοινή Συμφωνία Άμυνας της Μέκκας, την οποία υπέγραψαν η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν στις 7 Αυγούστου, θα πρέπει να αποτελέσει προειδοποιητικό μήνυμα για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Η συμφωνία προβλέπει ότι μια ένοπλη επίθεση εναντίον οποιασδήποτε από τις τρεις χώρες θα θεωρείται επίθεση εναντίον όλων και έχει παρουσιαστεί από τα συμβαλλόμενα μέρη ως αμιγώς αμυντική. Πακιστανοί και Τούρκοι αξιωματούχοι επιμένουν ότι δεν στρέφεται εναντίον κάποιας συγκεκριμένης χώρας.

Αυτό, ωστόσο, ενδέχεται να μην είναι απολύτως ακριβές — και αποτελεί μόνο μία πτυχή του ζητήματος.

Παρότι ορισμένοι παρουσιάζουν τη Συμφωνία της Μέκκας ως ένδειξη ότι οι χώρες αναλαμβάνουν επιτέλους την ευθύνη για την άμυνά τους, αντί να βασίζονται αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες —όπως κάνει σήμερα η Σαουδική Αραβία—, η συγκεκριμένη διευθέτηση φαίνεται πιθανό να προκαλέσει «ακούσιες συνέπειες».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες φαίνεται να ξεχνούν ότι, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το τελευταίο πράγμα που επιθυμούσαν ήταν να διαθέτουν η Ευρώπη και άλλες περιοχές ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις. Πολλοί στη Δύση κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η Γερμανία είχε ουσιαστικά προκαλέσει δύο παγκόσμιους πολέμους μέσα σε έναν αιώνα και ότι, γενικότερα, δυσκολευόταν να συνυπάρξει ειρηνικά με τους άλλους. Η προστασία των συμμάχων μπορεί να είναι δαπανηρή για τις ΗΠΑ, αλλά η μη προστασία τους θα μπορούσε να κοστίσει πολύ περισσότερο.

Το ίδιο ισχύει και για μια συμμαχία όπως η Συμφωνία της Μέκκας. Εκ πρώτης όψεως, η συμμαχία Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας θα μπορούσε να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να μοιραστούν το αμυντικό βάρος. Μακροπρόθεσμα, όμως, το σύμφωνο ενδέχεται να καταλήξει να δημιουργήσει ένα πολύ μεγαλύτερο βάρος για την αμερικανική άμυνα.

Εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρουν γενναιόδωρα προστασία έναντι χωρών που απειλούν τη Δύση και τα δυτικά συμφέροντα. Τώρα, μέσω της Συμφωνίας της Μέκκας, τρεις σημαντικές μουσουλμανικές χώρες —δύο μακροχρόνιοι εταίροι των Ηνωμένων Πολιτειών και μία χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ— οικοδομούν ένα περιφερειακό πλαίσιο ασφάλειας που δεν εξαρτάται από την Ουάσιγκτον.

Επί δεκαετίες, η Σαουδική Αραβία θεωρούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες κύριο εγγυητή της ασφάλειάς της. Η Τουρκία παραμένει μέλος του ΝΑΤΟ. Το Πακιστάν διατηρεί μια μακρά και περίπλοκη σχέση ασφαλείας με την Ουάσιγκτον. Τώρα, αυτές οι τρεις χώρες δημιουργούν τον δικό τους μηχανισμό συλλογικής άμυνας.

Ορισμένοι από τους παραδοσιακούς εταίρους της Αμερικής προφανώς δεν εμπιστεύονται πλέον τις Ηνωμένες Πολιτείες ως προστάτη τους. Η Σαουδική Αραβία δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν επιθυμεί πλέον να τοποθετεί όλα τα «αβγά» της ασφάλειάς της στο αμερικανικό καλάθι.

Οι χώρες που συμμετέχουν στη Συμφωνία της Μέκκας δεν μετατρέπονται κατ’ ανάγκην σε εχθρούς της Αμερικής. Θα μπορούσαν, ωστόσο, να ενεργήσουν εναντίον των συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης.

Οι σπόροι της σαουδαραβικής δυσπιστίας φυτεύτηκαν πριν από χρόνια. Το 2019, το Ιράν θεωρήθηκε υπεύθυνο για την καταστροφική επίθεση στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις Αμπκάικ και Χουράις της Σαουδικής Αραβίας, η οποία έθεσε προσωρινά εκτός λειτουργίας ένα τεράστιο μέρος της σαουδαραβικής παραγωγής πετρελαίου.

Ωστόσο, η Ουάσιγκτον δεν προχώρησε στη στρατιωτική απάντηση που, όπως φαίνεται, ανέμεναν πολλοί Σαουδάραβες. Σύμφωνα με σχετικές αναφορές, το περιστατικό «κλόνισε την εμπιστοσύνη της Σαουδικής Αραβίας στις Ηνωμένες Πολιτείες». Το Middle East Institute έγραψε ότι η ιρανική επίθεση του 2019 και η απουσία αμερικανικής αντίδρασης «εξάλειψαν ουσιαστικά κάθε εμπιστοσύνη της Σαουδικής Αραβίας στην αμερικανική δέσμευση για την ασφάλειά της».

Η Συμφωνία της Μέκκας φαίνεται να αποτελεί ακόμη μία συνέπεια αυτής της απώλειας εμπιστοσύνης.

Η Σαουδική Αραβία εισφέρει στη νέα συνεργασία τεράστιους οικονομικούς πόρους. Το Πακιστάν προσφέρει στρατιωτική εμπειρία και, κυρίως, είναι η μοναδική χώρα με μουσουλμανική πλειονότητα που διαθέτει πυρηνικά όπλα. Η Τουρκία συνεισφέρει έναν από τους μεγαλύτερους στρατούς του ΝΑΤΟ και μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη εγχώρια αμυντική βιομηχανία.

Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι η πυρηνική ομπρέλα του Πακιστάν έχει επεκταθεί ώστε να καλύπτει τη Σαουδική Αραβία ή την Τουρκία. Ούτε σημαίνει ότι οι τρεις χώρες θα εμπλέκονται αυτομάτως σε πόλεμο κάθε φορά που μία από αυτές δέχεται επίθεση. Πράγματι, οι επιχειρησιακές λεπτομέρειες της συμφωνίας παραμένουν ασαφείς.

Ωστόσο, ο πολιτικός συμβολισμός δεν πρέπει να υποτιμηθεί.

Για το Ισραήλ, η εξέλιξη είναι ιδιαίτερα ανησυχητική, καθώς σημειώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι ελπίδες για εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία φαίνονται περιορισμένες.

Η Σαουδική Αραβία, η οποία ενδεχομένως εξέταζε το ενδεχόμενο να ενταχθεί στις Συμφωνίες του Αβραάμ, αλλά πάντοτε προέβαλλε κάποιον όρο που καθιστούσε μια συμφωνία απαράδεκτη, και στην οποία μόλις επετράπη από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να εμπλουτίζει ουράνιο για πυρηνικούς αντιδραστήρες, επέλεξε να συνάψει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία και το Πακιστάν — δύο χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις τηρούν έντονα αντιισραηλινές θέσεις.

Ο Τζόναθαν Σπάιερ, διευθυντής ερευνών του Middle East Forum, έγραψε ότι πριν από την εισβολή της Χαμάς στο Ισραήλ, στις 7 Οκτωβρίου 2023, ο Σαουδάραβας διάδοχος του θρόνου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν θεωρούνταν συχνά, μαζί με τους ηγέτες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Μπαχρέιν, μέρος μιας αναδυόμενης ηγεσίας του Κόλπου, η οποία επιδίωκε να υπερβεί τους παραδοσιακούς περιφερειακούς ανταγωνισμούς και να στραφεί προς την οικονομική και τεχνολογική συνεργασία, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης στενότερων σχέσεων με το Ισραήλ.

«Δεν θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο ότι το Ριάντ έχει εγκαταλείψει οριστικά αυτόν τον προσανατολισμό», προειδοποίησε ο Σπάιερ. Παρατήρησε, ωστόσο, ότι στη Μέση Ανατολή μετά την 7η Οκτωβρίου οι στρατιωτικές παράμετροι και οι «θρησκευτικές και πολιτισμικές συμβολικές αφοσιώσεις» έχουν επιστρέψει στο προσκήνιο.

Η Συμφωνία της Μέκκας προσφέρει στη Σαουδική Αραβία το ακριβώς αντίθετο στρατηγικό πλαίσιο, τη στιγμή που η Ουάσιγκτον ήλπιζε ότι η εμβάθυνση της συνεργασίας ΗΠΑ–Σαουδικής Αραβίας στον τομέα της ασφάλειας θα μπορούσε να διευκολύνει την εξομάλυνση των σχέσεων του Ριάντ με το Ισραήλ.

Ο ρόλος της Τουρκίας είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος.

Υπό τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία έχει τοποθετήσει εδώ και χρόνια τον εαυτό της μεταξύ των πλέον εχθρικών αντιπάλων του Ισραήλ. Η Άγκυρα διατηρεί στενές σχέσεις με τη Χαμάς και έχει επανειλημμένα προσφέρει πολιτική υποστήριξη στην τρομοκρατική οργάνωση — όπως τεκμηριώνεται εδώ, εδώ, εδώ και εδώ.

Η ανησυχία, επομένως, είναι ότι μια ολοένα ισχυρότερη Τουρκία επιδιώκει να μετατρέψει τη διεύρυνση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της σε περιφερειακή ηγεμονία, υιοθετώντας ταυτόχρονα επιθετική στάση απέναντι στο Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα.

Εάν, για παράδειγμα, η Τουρκία παραλάβει από τις Ηνωμένες Πολιτείες τα μαχητικά αεροσκάφη τεχνολογίας stealth F-35 που επιδιώκει να αποκτήσει και στη συνέχεια επιτεθεί στο Ισραήλ, με το Ισραήλ να ανταποδίδει, θα ισχυριστεί τότε το Πακιστάν ότι η Τουρκία «δέχθηκε επίθεση» και θα εξαπολύσει πυρηνικά όπλα εναντίον του Ισραήλ; Μήπως μια τέτοια μακροπρόθεσμη επιδίωξη βρίσκεται στην πραγματικότητα στον πυρήνα του «αμυντικού συμφώνου»;

Ο Σπάιερ προειδοποιεί ότι η αναδυόμενη σύμπραξη Τουρκίας, Πακιστάν και Σαουδικής Αραβίας είναι, σε επίπεδο ρητορικής, «από κοινού και ακραία αντιισραηλινή». Επισημαίνει την πρόσφατη έκκληση του Πακιστανού υπουργού Άμυνας Χαουάτζα Ασίφ για τη συγκρότηση ενός ενιαίου ισλαμικού μετώπου εναντίον του Ισραήλ, καθώς και τον ισχυρισμό του Ερντογάν ότι ο σιωνισμός απειλεί τους πάντες. Το σημαντικότερο, σύμφωνα με τον Σπάιερ, είναι ότι η Τουρκία και το Κατάρ συγκαταλέγονται στους «έμπρακτους υποστηρικτές» της Χαμάς.

Επομένως, η Συμφωνία της Μέκκας δεν μπορεί να εξεταστεί απομονωμένα.

Η Τουρκία, επιπλέον, διευρύνει ταχύτατα την επιρροή της στη Συρία. Τόσο η Τουρκία όσο και το Κατάρ αποτελούν σημαντικούς συμμάχους της κυβέρνησης του Σύρου προέδρου Αχμέντ αλ-Σάρα, ενώ η Άγκυρα έχει εμπλακεί σε μεγάλο βαθμό στην ανάπτυξη των νέων ενόπλων δυνάμεων της Συρίας. Ως εκ τούτου, το Ισραήλ, η Κύπρος και η Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο μιας διευρυνόμενης τουρκικής στρατηγικής παρουσίας, η οποία θα εκτείνεται μέσω της Συρίας στον ευρύτερο σουνιτικό μουσουλμανικό κόσμο και θα υποστηρίζεται από στενότερη στρατιωτική συνεργασία με το πυρηνικά εξοπλισμένο Πακιστάν και από την οικονομική ισχύ της Σαουδικής Αραβίας.

Παράλληλα, η Τουρκία προσθέτει στην εξίσωση προηγμένη στρατιωτική τεχνολογία. Η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ διευρύνουν σταθερά τη συνεργασία τους στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, μεταξύ άλλων στην κατασκευή αεροσκαφών, μη επανδρωμένων αεροχημάτων και άλλων στρατιωτικών συστημάτων. Η σαουδαραβική χρηματοδότηση θα μπορούσε να επιταχύνει σημαντικά αυτά τα προγράμματα.

Η Τουρκία τοποθετεί τον εαυτό της ως ηγετική δύναμη ενός ολοένα πιο διεκδικητικού συνασπισμού με σουνιτικό ισλαμιστικό προσανατολισμό. Το Πακιστάν επιχειρεί να μετατρέψει το καθεστώς του ως πυρηνικής δύναμης σε μεγαλύτερη πολιτική επιρροή, ενώ η Σαουδική Αραβία αποτελεί τον χρηματοδότη τους και έναν δυνητικό εταίρο στον τομέα των πυρηνικών όπλων.

Ακόμη και εάν η Συμφωνία της Μέκκας δεν εξελιχθεί ποτέ σε ένα πραγματικό «ισλαμικό ΝΑΤΟ» και παραμείνει εν μέρει συμβολική, αυτό δεν την καθιστά ακίνδυνη.

Ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται στη στρατηγική κατεύθυνση που αντιπροσωπεύει: αποτελεί απάντηση στην εκλαμβανόμενη υποχώρηση της αμερικανικής επιρροής, στην αυξανόμενη ισχύ της Τουρκίας και στην αποδυνάμωση των προοπτικών για μια ειρηνική Μέση Ανατολή. Παράλληλα, σηματοδοτεί την ανάδυση ενός νέου περιφερειακού συνασπισμού, τα ηγετικά μέλη του οποίου αντιμετωπίζουν ολοένα περισσότερο το Ισραήλ, την Κύπρο, την Ελλάδα και γενικότερα τη Δύση όχι ως δυνητικούς εταίρους, αλλά ως αντιπάλους.

Ο Χάλεντ Αμπού Τοάμεχ είναι βραβευμένος δημοσιογράφος με έδρα την Ιερουσαλήμ.

Πηγή: gatestoneinstitute.org απόδοση anixneuseis.gr

Γράφει ο Σπυρίδων Κίσσας*

Σύμφωνα με “ελεγχόμενες διαρροές” που βλέπουν το φως της δημοσιότητας στον τουρκικό ηλεκτρονικό τύπο, η πρόσφατη ανακήρυξη δύο «εθνικών θαλάσσιων πάρκων», το ένα στο βόρειο Αιγαίο και το άλλο στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, είναι μόνο “μια γεύση” από αυτά που πρόκειται να ανακοινωθούν τους αμέσως επόμενους μήνες.

Πλέον συγκεκριμένα, τον ερχόμενο Οκτώβριο αναμένεται η νομοθέτηση του νομοσχεδίου που αφορά στη “Γαλάζια Πατρίδα”, το οποίο έχει στόχονα μετατρέψει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της Άγκυρας σε εσωτερικό νόμο του τουρκικού κράτους.

Οι βασικοί άξονες του νομοσχεδίου, όπως έχουν διαρρεύσει, περιλαμβάνουν:

α. Δίνεται η δυνατότητα στον Τούρκο Πρόεδρο να ανακηρύσσει μονομερώς Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) έως και τα 200 ναυτικά μίλια, καθώς και θαλάσσιες περιοχές «ειδικού καθεστώτος» για αλιεία και εξορύξεις.

β. Ενσωματώνεται στο εσωτερικό δίκαιο η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια στη Μαύρη Θάλασσα και τη Μεσόγειο, ενώ για το Αιγαίο διατηρείται το καθεστώς των 6 μιλίων (διατηρώντας παράλληλα την απειλή πολέμου/casus belli).

γ. Θεσμοθετείται το πλαίσιο για τη δημιουργία τουρκικών θαλάσσιων πάρκων και εγκαταστάσεων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (π.χ. αιολικά πάρκα) σε αμφισβητούμενες θαλάσσιες ζώνες.

δ. Στόχος είναι να δημιουργηθεί ένα νομικό πλαίσιο που θα δεσμεύει και τις μελλοντικές τουρκικές κυβερνήσεις, ενισχύοντας τη θέση της χώρας σε ενδεχόμενες μελλοντικές διαπραγματεύσεις.

Στα μέσα Απριλίου τρέχοντος έτους (2026), το Εθνικό Κέντρο Ερευνών για τη Θάλασσα και το Ναυτικό Δίκαιο του Πανεπιστημίου της Άγκυρας, δημοσίευσε την παρακάτω μελέτη για το Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό της χώρας:

Ο χάρτης, πάνω στον οποίο όπως φαίνεται βασίζεται εν πολλοίς το νομοσχέδιο της “Γαλάζιας Πατρίδας”, αποτυπώνει σχέδια για οικονομικές, επιστημονικές και στρατιωτικές δραστηριότητες σε θαλάσσιες περιοχές πέρα από τα τουρκικά χωρικά ύδατα.

Υπενθυμίζεται σχετικά ότι, στις 14 Μαι 26, το τουρκικό ΥΠΑΜ εξέδωσε ανακοίνωση που αφορούσε στο νομοσχέδιο για την “Γαλάζια Πατρίδα”, σημειώνοντας μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:

"Η μελέτη του Νομοσχεδίου για τις Περιοχές Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας, είναι ένας νόμος-πλαίσιο που θα καθορίσει τις ευθύνες στις θαλάσσιες δικαιοδοσίες της Τουρκίας και θα εξαλείψει τις ελλείψεις στην εγχώρια νομοθεσία. Το Υπουργείο μας συμμετείχε στις εν λόγω μελέτες σε στρατιωτικό, τεχνικό, ακαδημαϊκό και νομικό επίπεδο και οι απόψεις μας γνωστοποιήθηκαν στους αρμόδιους φορείς της χώρας ".

*Σμχος (ΥΠΛ) ε.α. militaire.gr

Του Π. Κασφίκη για το ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στην ενεργειακή ασφάλεια και τη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο υπογράμμισε εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σε δήλωσή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, μετά τη διακομματική παρέμβαση στο Κογκρέσο για τον Great Sea Interconnector.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες στηρίζουν την ενεργειακή ασφάλεια και τη συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο, μεταξύ άλλων μέσω του Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου», ανέφερε ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

«Η κυβέρνηση Τραμπ παραμένει προσηλωμένη στην ενίσχυση καίριων ενεργειακών συνεργασιών που ενισχύουν την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια και προωθούν ένα πιο ασφαλές και ευημερούν μέλλον, με ενεργειακή επάρκεια για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους εταίρους τους», πρόσθεσε χαρακτηριστικά.

Η δήλωση έρχεται μετά την επιστολή διακομματικής ομάδας μελών του Κογκρέσου προς τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και τον επικεφαλής της Αναπτυξιακής Τράπεζας των ΗΠΑ (DFC), με την οποία ζητούν από την κυβέρνηση Τραμπ να θέσει σε προτεραιότητα την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Οι Αμερικανοί νομοθέτες συνδέουν το έργο με τον Οικονομικό Διάδρομο Ινδίας, Μέσης Ανατολής και Ευρώπης (IMEC) και με τα στρατηγικά συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή.

Η δήλωση του εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ακολουθεί τη συμφωνία που υπεγράφη στις 5 Αυγούστου για την είσοδο του γαλλικού επενδυτικού ομίλου Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία που έχει συσταθεί για την υλοποίηση και χρηματοδότηση του έργου.

[iEpikaira: Καταρχάς σημειώνεται ότι τελικά δεν ήταν καθόλου τυχαία η σπουδή του Κ. Μητσοτάκη λίγους μήνες πριν τις εκλογές να προωθήσει την κατασκευή του καλωδίου. Πέραν τούτου όμως η είδηση επιβεβαιώνει το βασικό επιχείρημα της ανάλυσης ΕΔΩ: η αμερικανική στρατηγική δεν φαίνεται να εγκαταλείπει τη Rimland καθώς περιορίζει τη στρατιωτική της παρουσία (αρχικά από Αφγανιστάν, τώρα από το Ιράκ και απ'ότι φαίνεται και από άλλες περιοχές της Μ. Ανατολής οσονούπω), αλλά να μεταφέρει μέρος της επιρροής της από την άμεση στρατιωτική επιστασία στη διαμόρφωση κρίσιμων δικτύων. 

Η δημόσια στήριξη της Ουάσιγκτον στον Great Sea Interconnector, και μάλιστα η ευθεία σύνδεσή του από Αμερικανούς νομοθέτες με τον IMEC και τα στρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, δείχνει ότι οι ενεργειακές διασυνδέσεις δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως μεμονωμένα έργα υποδομής αλλά ως τμήμα μιας ευρύτερης αρχιτεκτονικής συνδεσιμότητας και ασφάλειας. Το ίδιο το αίτημα του Κογκρέσου για ενημέρωση σχετικά με τις γεωπολιτικές προκλήσεις της υλοποίησης του έργου είναι ενδεικτικό. Η Ουάσιγκτον αφήνει να εννοηθεί ότι το ζήτημα υπερβαίνει την οικονομική ή τεχνική διάσταση.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία όταν διαβαστεί παράλληλα με την αναβίωση του τουρκικής εμπνεύσεως Four Seas Project. Όπως στο Ιράκ η Ουάσιγκτον μειώνει το στρατιωτικό της αποτύπωμα και προωθεί αγωγούς από τον Περσικό στη Μεσόγειο, Κασπία και Εύξεινο Πόντο (διαμέσου Τουρκίας), ταυτόχρονα στην Ανατολική Μεσόγειο υποστηρίζει υποδομές που αυξάνουν τη συνδεσιμότητα, διαφοροποιούν τις διαδρομές των δικτύων και δημιουργούν νέες μορφές στρατηγικής κεντρικότητας (βαρύτητα) -το πόσο κρίσιμη θέση κατέχει δηλαδή κάποιος μέσα στα σύγχρονα δίκτυα εμπορίου, ενέργειας, τεχνολογίας, εφοδιαστικών αλυσίδων κλπ-. Με άλλα λόγια, επιβεβαιώνεται η μετάβαση που περιγράφει η ανάλυση ΕΔΩ: από την αμερικανική παρουσία πάνω στον χώρο, στην αμερικανική επιρροή πάνω στη λειτουργία του χώρου (από το “control of territory” στο “design of networks”). 

Και εδώ χρειάζεται μια πιο διεισδυτική ανάγνωση της είδησης, ιδιαίτερα απέναντι στην αυτόματη ελληνική ερμηνεία ότι η αμερικανική στήριξη σημαίνει πως η Ουάσιγκτον θα αναλάβει την «αστυνόμευση» του GSI απέναντι στην Τουρκία. Κάτι τέτοιο εννοείται ότι δεν προκύπτει από τη δήλωση. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ μιλά για ενεργειακή ασφάλεια, περιφερειακή συνεργασία και στρατηγικές ενεργειακές συνεργασίες. Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι οι Αμερικανοί νομοθέτες δεν αντιμετωπίζουν τον GSI ως ένα αποκλειστικά ελληνοκυπριακό έργο, αλλά τον τοποθετούν μέσα σε ένα μεγαλύτερο γεωοικονομικό πλέγμα που συνδέεται με τον IMEC και την αμερικανική στρατηγική στην περιοχή.

Αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία δεν είναι ο «αντίπαλος» δρών σε αυτή την αμερικανική εξίσωση. Αντιθέτως, είναι ο δρών που η Ουάσιγκτον μάλλον θα επιδιώξει να εντάξει στο ευρύτερο δίκτυο IMEC με τον ένα ή τον άλλο τρόπο -ακόμη κι αν δεν συμμετέχει στο συγκεκριμένο καλώδιο-. Για την αμερικανική στρατηγική, ένας περιφερειακός παίκτης που συμμετέχει σε μια αρχιτεκτονική διασυνδεδεμένων υποδομών που αποκτά συμφέρον από τη λειτουργία της, είναι ασφαλώς χρησιμότερος από έναν παίκτη που παραμένει εκτός και διαθέτει δυνατότητα παρεμπόδισης. 

Και εδώ ακριβώς συναντάται η είδηση με την «Παγίδα του Spykman», το στρατηγικό παράδοξο κατά το οποίο μια ηγεμονική δύναμη εγκλωβίζεται στο δυσανάλογα υψηλό κόστος ασφάλειας και συντήρησης των παγκόσμιων δικτύων (εμπορίου, ενέργειας, τεχνολογίας) που η ίδια δημιούργησε ή ελέγχει. 

Το ζήτημα δεν είναι εάν οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να έχουν επιρροή στη Rimland, αλλά με ποιον τρόπο θα την ασκούν και ποιοι θα συμμετέχουν στην νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας. Η αμερικανική στρατηγική είναι πρόδηλο ότι φεύγει από την λογική της άμεσης στρατιωτικής επιστασίας του χώρου και κινείται προς την εκ του μακρόθεν στρατηγική επιστασία των ροών. 

Το ερώτημα, συνεπώς, δεν είναι «ποιος θα προστατεύει τον GSI από την Τουρκία;», αλλά, ποιος σχεδιάζει το δίκτυο στο οποίο θα αποτελεί εξάρτημα το καλώδιο, ποιος καθορίζει τους όρους συμμετοχής και, τελικά, εάν η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ θα είναι οι κύριοι αποδέκτες της νέας συνδεσιμότητας ή απλοί κόμβοι μιας αρχιτεκτονικής στην οποία η Ουάσιγκτον θα επιχειρήσει να εντάξει και την Τουρκία; 

Η αντιπαλότητα βέβαια Ισραήλ-Τουρκίας, που στην πραγματικότητα είναι μεταξύ Ερντογάν-Νετανιάχου, μπορεί να σημαίνει ότι δεν είναι εξασφαλισμένη η συμμετοχή της Τουρκίας στο καλώδιο. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν θα συμμετέχει στο ευρύτερο δίκτυο IMEC του οποίου το καλώδιο αποτελεί μόνο ένα σκέλος -όπως επιβεβαιώνουν οι Αμερικανοί νομοθέτες- ή ότι δεν θα απαιτήσει ο IMEC να παρακάμψει την Ελλάδα και να συνδεθεί με την Ιταλία. Η Τουρκία ούτως ή άλλως είναι καίριος κόμβος στο Four Seas Project. Καθίσταται σαφές, επομένως, πως ο Ελληνισμός θα δεχθεί εκ νέου πιέσεις και δεν είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς ποια πλευρά θα κληθεί να κάνει νέες υποχωρήσεις. Περισσότερα και ΕΔΩ!]