iEpikaira

Βίντεο: esxatianasxesi

[iEpikaira: Γιατί κανείς δεν ασχολείται με το σοβαρότατο ζήτημα της αμυντικής ρήτρας κατά τα πρότυπα του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ υπό το πρίσμα της πυρηνικής κάλυψης της Τουρκίας από το Πακιστάν; Όσοι γνωρίζουν καλά την τουρκική εξωτερική πολιτική μπορούν εκ προοιμίου να προβλέψουν πώς η Τουρκία μπορεί να πιέσει το Πακιστάν προς αυτήν την κατεύθυνση αλλά και τι θα σήμαινε αυτό για την Ελλάδα... Οφείλουμε επίσης να είμαστε πολύ καλά προετοιμασμένοι για την συχνότερη παρουσία του Πακιστανού Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή μας! Για τους δε ελληνικούς Patriot σε Σαουδική Αραβία και την πώληση πυραύλων στο Κατάρ... Είναι πρόδηλο ότι αποτελεί εθνική αυτοχειρία!]

Ζούμε συχνά με την ψευδαίσθηση ότι οι μεταναστευτικές κρίσεις είναι ανθρωπιστικά δράματα, κάτι σαν τα φυσικά φαινόμενα που ξεσπούν απρόβλεπτα. Πέφτουμε από τα σύννεφα όταν βλέπουμε δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους να πολιορκούν τα ευρωπαϊκά σύνορα. Όμως, όποιος διαβάσει προσεκτικά τη γεωπολιτική σκακιέρα πίσω από την πρόσφατη μαζική εισβολή στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα, θα συνειδητοποιήσει κάτι πολύ πιο σκοτεινό. Ο κόσμος μας περνάει μια βίαιη γεωπολιτική μετάλλαξη. Σε αυτόν τον νέο κόσμο, η ανθρώπινη απελπισία έχει μετατραπεί στο απόλυτο υβριδικό όπλο.

Αναλύοντας τα όσα αναφέρει ο Ιάσωνας Αθανασιάδης (The Cradle, 11 Αυγούστου 2026, απόδοση στα ελληνικά anixneuseis.gr), γίνεται σαφές ότι η κρίση στη Θέουτα δεν ήταν απλώς μια παραβίαση συνόρων. Ήταν ένα ωμό, υπολογισμένο μήνυμα.

Είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια —εσκεμμένη; πολλοί αναρωτιούνται...— των ευρωπαϊκών ελίτ που αρνούνται να δουν το προφανές. Το Μαρόκο, εμφανώς υποκινούμενο, και νιώθοντας άτρωτο χάρη στις ισχυρές συμμαχίες του, εργαλειοποίησε τη δική του νεολαία για να στείλει μια προειδοποίηση στην Ισπανία. Η ισπανική κυβέρνηση τιμωρείται. Γιατί; Διότι τόλμησε να μην ευθυγραμμιστεί με τις επιταγές της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ: άσκησε κριτική για την Παλαιστίνη, δεν στήριξε τον πόλεμο κατά του Ιράν, και περιόρισε τις αγορές αμερικανικού LNG στρεφόμενη προς την Αλγερία.

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί δεν είναι να δεχθείς μια ασύμμετρη επίθεση. Το χειρότερο είναι να μην το συνειδητοποιείς, αποδίδοντάς την αποκλειστικά σε «δίκτυα διακινητών», όπως έκανε αμήχανα η Μαδρίτη —«damage control» ίσως να σκέφτονται κάποιοι—, κλείνοντας τα μάτια στην παρουσία πρακτόρων των μαροκινών μυστικών υπηρεσιών ανάμεσα στο πλήθος.

Η Ελλάδα, άλλωστε, έχει βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις. Όπως επεσήμανε και η ελληνική πολιτική ηγεσία στο παρελθόν, η κρίση του 2020 στον Έβρο ήταν το «πρότυπο παράδειγμα» αυτής της τακτικής. Χώρες στα όρια της Ε.Ε., όπως η Τουρκία και το Μαρόκο, έχουν κατανοήσει πλήρως πώς να εκβιάζουν μια Ευρώπη που στερείται στιβαρής ηγεσίας και αντανακλαστικών.

Για να κατανοήσουμε το μέγεθος του διακυβεύματος, πρέπει να κοιτάξουμε τον χάρτη. Το Στενό του Γιβραλτάρ δεν είναι απλώς ένα πέρασμα. Είναι το στρατηγικό σημείο συμφόρησης (chokepoint) της Δυτικής Μεσογείου.

-Ενεργειακή Ασφάλεια: Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία, το αμερικανικό LNG ρέει πλέον μέσω του Γιβραλτάρ, αυξάνοντας σημαντικά το αμερικανικά έσοδα.

-Θαλάσσιο Ντόμινο: Όταν κλείνουν άλλα περάσματα (όπως το Μπαμπ ελ Μαντέμπ από τους Χούθι ή το Στενό του Ορμούζ), το Γιβραλτάρ γίνεται το απόλυτο κλειδί για την παγκόσμια ναυσιπλοΐα.

-Η Κινεζική «Πίσω Πόρτα»: Η Κίνα επενδύει δισεκατομμύρια στο Μαρόκο (nearshoring), χρησιμοποιώντας τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου του Ραμπάτ με ΗΠΑ και Ε.Ε. για να παρακάμψει τους δυτικούς δασμούς. Το Μαρόκο είναι γνωστό πεδίο τριβής Πεκίνου-Ουάσινγκτον.

Η παράδοση του ελέγχου της Θέουτα στο Μαρόκο, την οποία σιγοντάρουν εμμέσως κέντρα σε ΗΠΑ και Ισραήλ, θα σήμαινε τη δημιουργία ενός «μαροκινού διαδρόμου» που θα αφαιρούσε τον έλεγχο από την Ισπανία.

Κοιτώντας πίσω, αναρωτιέται κανείς πώς αφήσαμε τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ. Η απάντηση κρύβεται στις Συμφωνίες του Αβραάμ (2021) και σε μια ιστορική, βαθιά σχέση μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ (Μοσάντ) και του Μαρόκου που κρατά δεκαετίες πίσω (υπόθεση Μπεν Μπάρκα).

Σήμερα, αυτή η σχέση μεταφράζεται σε:

-Τεχνολογική Εποπτεία: Το Ισραήλ πουλάει στο Μαρόκο λογισμικά παρακολούθησης (Pegasus) και συστήματα ραντάρ, εξασφαλίζοντας «μάτια» σε όλη τη Μεσόγειο, ειδικά τώρα που η πρόσβασή του στην Ερυθρά Θάλασσα έχει μπλοκαριστεί.

-Αδιαφανή Οικονομικά Συμφέροντα: Εταιρείες με διασυνδέσεις σε ΗΠΑ και Ισραήλ νέμονται τον πλούτο της Δυτικής Σαχάρας, ειδικά τα φωσφορικά άλατα —τον νέο «χρυσό» της παγκόσμιας επισιτιστικής ασφάλειας.

-Στρατιωτική Σύμπλευση: Αμερικανική στρατιωτική χρηματοδότηση και συμμετοχή του ισραηλινού στρατού σε ασκήσεις στο Μαρόκο.

Πώς να αγνοήσει κανείς την τραγική ειρωνεία;;Την ώρα που δεκάδες χιλιάδες νέοι Μαροκινοί ρίχνονταν στη θάλασσα για να φτάσουν στη Θέουτα, λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, στην Τετουάν γιόρταζαν την «Ημέρα του Θρόνου» —εθνική εορτή κατά την οποία οι ελίτ ανανεώνουν την αφοσίωσή τους στον βασιλιά, ο οποίος εκφωνεί ομιλία απευθυνόμενος στο έθνος, παρουσιάζοντας τις μεταρρυθμίσεις και τις επιτυχίες της χώρας.

Αυτή η γυάλα στην οποία ζουν οι ελίτ, είτε βρίσκεται στο Μαροκινό Ραμπάτ είτε στις Βρυξέλλες, είτε οπουδήποτε αλλού, κάποια στιγμή θα σπάσει. Η Ευρώπη καλείται να ανανήψει όχι με ευχολόγια, αλλά με ρεαλισμό απέναντι σε δρώντες που δεν διστάζουν να εργαλειοποιήσουν την ανθρώπινη δυστυχία ως πολιορκητικό κριό για να επαναχαράξουν τον χάρτη της Μεσογείου. Αν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε απέναντι σε αυτά τα υπαρξιακά ζητήματα, η σταθερότητα που θεωρούμε δεδομένη θα εκλείψει. Μήπως τα γεγονότα της Θέουτα ήταν μόνο η αρχή για τη στρατηγική ομηρεία ολόκληρης της Μεσογείου;

Κ. Κολοκούρης Ατιστράτηγος ε.α.

Αίτηση στον Άρειο Πάγο του Αν/γου ε.α Κ. Κολοκούρη κατά του π. π/θ Αλ. Τσίπρα

Ο Αν/γος Κ. Κολοκούρης που στο Φαρμακονήσι τον Απρίλιο του 1997 με τους Πεζοναύτες του άνοιξαν πυρ κατά Τουρκικού υποβρυχίου και αργότερα βρέθηκε δύο φορές στην Καμπούλ ως Δ,/της της Ελληνικής Δύναμης Αφγανιστάν αιτήθηκε κατά της ονομασίας του νέου πολιτικού φορέα του π. Π/θ Αλ. Τσίπρα. Ακολουθεί η αίτηση:

ΠΡΟΣ

Αξιότιμο

Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου

Άρειος Πάγος

Λεωφόρος Αλεξάνδρας 121

Αθήνα

ΑΝΑΦΟΡΑ – ΑΙΤΗΜΑ

Για συνεκτίμηση ζητημάτων σχετικά με την επωνυμία πολιτικού κόμματος <<ΕΛΛΑΣ>> ενόψη μελλοντικής εκλογικής διαδικασίας και ανεξάρτητα από αυτή.

Κύριε Εισαγγελεύ,

Με την παρούσα αναφορά επιθυμώ να θέσω υπόψη σας ένα ζήτημα το οποίο, κατά την άποψή μου, άπτεται της προστασίας της ελεύθερης εκδήλωσης της λαϊκής βούλησης, της διαφάνειας της εκλογικής διαδικασίας και της ανάγκης αποφυγής κάθε ενδεχόμενης σύγχυσης του εκλογικού σώματος.

Όπως είναι γνωστό, έχει δημιουργηθεί πολιτικός σχηματισμός με την επωνυμία «ΕΛΑΣ», ο οποίος δύναται να επιδιώξει τη συμμετοχή του σε προσεχή εκλογική διαδικασία.

Με απόλυτο σεβασμό στο συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα ίδρυσης και λειτουργίας πολιτικών κομμάτων, θεωρώ ότι η συγκεκριμένη επωνυμία δημιουργεί σοβαρούς προβληματισμούς, οι οποίοι θα πρέπει να τεθούν εγκαίρως υπόψη της Δικαιοσύνης.

Κατά την προσωπική μου άποψη, η επωνυμία «ΕΛΑΣ» είναι αντικειμενικά ικανή να δημιουργήσει σύγχυση στο εκλογικό σώμα, αλλά και σε κάθε Έλληνα πολίτη αφού η λέξη «Ελλάς», η οποία στον προφορικό λόγο ταυτίζεται, είναι ομόηχη με την επωνυμία «ΕΛΑΣ», αποτελεί έννοια υπεράνω πολιτικών σκοπιμοτήτων και κομματικών επιδιώξεων. Ακόμα αποτελεί τη διαχρονική ιστορική ονομασία του Ελληνικού Κράτους και στοιχείο της εθνικής και πολιτιστικής ταυτότητας του Ελληνικού λαού. Η λέξη <<Ελλάς>> προκαλεί αισθήματα συγκίνησης, υπερηφάνειας και ιστορικής συνέχειας σε κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα και αποτελεί κοινή εθνική κληρονομιά όλων των Ελλήνων, πέρα και πάνω από πολιτικές παρατάξεις και κομματικούς σχηματισμούς. Αξιοσημείωτο επίσης το γεγονός ότι ταυτίζεται και με την σύντμηση της λέξεως της Ελληνικής Αστυνομίας( ΕΛΑΣ ), που κατά κόρον χρησιμοποιείται από το σύνολο των Ελλήνων πολιτών και όχι μόνο.

Η προφορική αυτή ταύτιση μπορεί, κατά την άποψή μου, να δημιουργήσει στους πολίτες λανθασμένους συνειρμούς ή την εσφαλμένη εντύπωση ότι συγκεκριμένος πολιτικός σχηματισμός συνδέεται με την ίδια την Ελλάδα ή ότι εκφράζει το σύνολο του Ελληνικού Έθνους.

Ιδιαίτερα κατά την προεκλογική περίοδο, όπου η πολιτική επικοινωνία πραγματοποιείται κυρίως μέσω προφορικών αναφορών, τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών μεταδόσεων και δημόσιων ομιλιών, ο κίνδυνος σύγχυσης καθ’«ΕΛΑΣ» ίσταται εντονότερος.

Επίσης η επωνυμία αποτελεί το ιστορικά γνωστό ακρωνύμιο του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, γεγονός που της προσδίδει ιδιαίτερο ιστορικό και πολιτικό συμβολισμό.

Η χρήση της ίδιας επωνυμίας, από σύγχρονο πολιτικό σχηματισμό, είναι δυνατόν να δημιουργήσει ιστορικούς συνειρμούς ή εντυπώσεις συνέχειας, ανεξάρτητα από τις πραγματικές προθέσεις των ιδρυτών του.

Κατά την άποψή μου, η εκλογική διαδικασία πρέπει να χαρακτηρίζεται από απόλυτη σαφήνεια ως προς την ταυτότητα των πολιτικών σχηματισμών και να προστατεύεται η ελεύθερη και ανεπηρέαστη διαμόρφωση της λαϊκής βούλησης.

Για τους παραπάνω λόγους, θεωρώ ότι η χρήση της επωνυμίας «ΕΛΑΣ», λόγω της προφορικής της ταύτισης με την ονομασία «Ελλάς» και τον ιδιαίτερου ιστορικό συμβολισμό που αυτή φέρει, δεν θα πρέπει να επιτραπεί ως επωνυμία πολιτικού κόμματος, ακόμα και εάν αυτό δεν συμμετέχει σε εκλογική διαδικασία. Πολύ δε περισσότερο εάν συμμετέχει, διότι δύναται να προκαλέσει σύγχυση στο εκλογικό σώμα και να επηρεάσει την ελεύθερη και ανεπηρέαστη διαμόρφωση της λαϊκής βούλησης.

ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΩΝ ΑΝΩΤΈΡΩ :

Aιτούμαι,

να λάβετε γνώση της παρούσης και παρακαλώ όπως προβείτε στις κατά την κρίση σας ενέργειες.

Σε περίπτωση συμμετοχής του υπόψη πολιτικού κόμματος σε εκλογική διαδικασία παρακαλώ να τη θέσετε υπόψη του αρμόδιου Α1 Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου κατά τον χρόνο εξέτασης της ανακήρυξης πολιτικών κομμάτων, προκειμένου να συνεκτιμηθούν οι ανωτέρω αναφερόμενοι προβληματισμοί.

Επιπλέον, με την παρούσα επιφυλάσσομαι να ασκήσω κάθε νόμιμο δικαίωμα μου , καθώς και κάθε προβλεπόμενο από την εκλογική και λοιπή ισχύουσα νομοθεσία ένδικο βοήθημα ή μέσο, ενώπιον των αρμοδίων δικαστικών και διοικητικών αρχών, συμπεριλαμβανομένης της διαδικασίας ανακήρυξης των πολιτικών κομμάτων από τον Άρειο Πάγο, εφόσον συντρέξουν οι νόμιμες προϋποθέσεις.

Αρεόπολη 29 Ιουλίου 2026

Με σεβασμό

Κωνσταντίνος Κολοκούρης

Αντιστράτηγος ε.α.

Πηγή: anixneuseis.gr

Τουρκία: Υπάρχει κάτι χειρότερο από την απόκτηση των F-35, τονίζει ειδικός στο Κογκρέσο των ΗΠΑ

Η απόκτηση έξι F-35 από την Τουρκία δεν πρόκειται να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο, θα μπορούσε, όμως, να προκαλέσει κάτι πολύ χειρότερο, αποκαλύπτει ειδικός στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Οταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι η Τουρκία ενδέχεται να επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35, το αμερικανικό Κογκρέσο ζήτησε την αρωγή ειδικών ως προς το ζήτημα και τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια τέτοια εξέλιξη, πρωτίστως δε του δρα Σινάν Τζιντί, του τουρκικής καταγωγής ανώτερου ερευνητή και διευθυντή του Προγράμματος για την Τουρκία στο Foundation for Defense of Democracies, στην Ουάσιγκτον .

Ο δρ Τζιντί ειδικεύεται στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, διδάσκει στο Georgetown University, καθώς και Εθνική Ασφάλεια στο Marine Corps University.

Ειδικός στο Κογκρέσο των ΗΠΑ εντοπίζει τον μεσοπρόθεσμο κίνδυνο για την Ελλάδα, την Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή

Ερντογάν, αριστερά, και Τραμπ κατά την τελευταία συνάντησή τους στην Αγκυρα, στο πλαίσιο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ (φωτογραφία Reuters/Umit Bektas)

Τα όσα είπε εκεί, αλλά και όσα αναφέρει στον κυπριακό «Φιλελεύθερο», ξεκαθαρίζουν την εικόνα ως προς το τι ενδέχεται να γίνει και τι όχι, αλλά είναι κάθε άλλο παρά καθησυχαστικά για το τι έπεται εάν η Τουρκία επιστρέψει στο πρόγραμμα.

Η απόκτηση έξι F-35, λέει, δεν πρόκειται από μόνη της να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα μπορούσε, ωστόσο, να προκαλέσει κάτι πολύ χειρότερο.

Κάνοντας μια αναδρομή στα γεγονότα που επανέφεραν στην επικαιρότητα το θέμα της απόκτησης των F-35 από την Τουρκία, ο ακαδημαϊκός εξηγεί ότι στο επίκεντρο της συζήτησης δεν βρίσκεται κατ’ ανάγκην η δημιουργία ενός μεγάλου τουρκικού στόλου F-35, αλλά τα έξι αεροσκάφη τα οποία η Αγκυρα έχει ήδη πληρώσει και παραμένουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κατά την εκτίμηση του δρα Τζιντί, η παράδοσή τους δεν θα άλλαζε από μόνη της τη στρατιωτική ισορροπία με την Ελλάδα.

«Μια χώρα που αποκτά έξι F-35 δεν ανατρέπει τη στρατηγική ισορροπία», επισημαίνει, διευκρινίζοντας ότι οι πραγματικές συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης θα γίνονταν αισθητές σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.

Η σημασία των έξι αεροσκαφών, επισημαίνει, βρίσκεται κυρίως στην τεχνολογία στην οποία θα αποκτούσε πρόσβαση η Τουρκία.

Ο ίδιος δεν θεωρεί βέβαιο ότι η Αγκυρα εξακολουθεί να επιδιώκει την αγορά περίπου 100 F-35, όπως προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός της.

Πιθανότερο είναι να ενδιαφέρεται πρωτίστως για την παραλαβή των αεροσκαφών που έχει ήδη πληρώσει.

Η μάχη για τους κινητήρες

Η απόκτησή τους, προσθέτει, θα επέτρεπε στην τουρκική αμυντική βιομηχανία να μελετήσει σε βάθος τα εξαρτήματα, τα συστήματα και τις τεχνολογικές δυνατότητές τους.

«Αυτό πιστεύω ότι θέλει πραγματικά η Τουρκία», τονίζει. «Θέλει τα έξι αεροσκάφη που έχει πληρώσει, ώστε να κατανοήσει τα εξαρτήματα και την πολυπλοκότητα των κινητήρων τους».

Ακριβώς σε αυτό το σημείο εντοπίζει τον μεσοπρόθεσμο κίνδυνο για την Ελλάδα, την Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή.

Η τεχνογνωσία που θα αποκτούσε η Αγκυρα θα μπορούσε να επιταχύνει την ανάπτυξη εγχώριου τουρκικού κινητήρα και, κατ’ επέκταση, την εξέλιξη του μαχητικού KAAN.

Η Τουρκία θα μπορούσε έτσι να κατασκευάσει ένα μαχητικό πέμπτης γενιάς χωρίς να εξαρτάται από αμερικανικά ή ευρωπαϊκά εξαρτήματα και γραμμές παραγωγής.

Παράλληλα, η Αγκυρα επιδιώκει την προμήθεια περίπου 80 αμερικανικών κινητήρων F110, μέσω συμφωνίας ύψους περίπου 700 εκατομμυρίων δολαρίων.

Το τουρκικό μαχητικό KAAN (φωτογραφία από thearabweekly.com)

Οι συγκεκριμένοι κινητήρες δεν χρησιμοποιούνται στα F-35, αλλά σε μαχητικά τέταρτης γενιάς, όπως τα F-16.

Η Τουρκία θέλει να τους τοποθετήσει στην πρώτη γενιά των KAAN, μέχρι να αποκτήσει τη δυνατότητα να παράγει δικό της κινητήρα.

Με δικά της μαχητικά έως το 2030

Η φιλοδοξία της δεν περιορίζεται στην ενίσχυση της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Στόχος είναι το KAAN να εξαχθεί και σε τρίτες χώρες, όπως η Αίγυπτος και η Ινδονησία, ενώ έχουν ήδη εμφανιστεί σενάρια συμπαραγωγής με το Κάιρο.

Σύμφωνα με τον Τζιντί, η Αγκυρα επιδιώκει να είναι σε θέση να κατασκευάζει το μαχητικό χωρίς κρίσιμα ξένα εξαρτήματα μεταξύ 2030 και 2032.

«Εκεί βρίσκεται ο στρατηγικός υπολογισμός της Τουρκίας: στην πλήρη ανεξαρτησία από τη Δύση», τονίζει.

Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στην Αγκυρα να μην επηρεάζεται πλέον στον ίδιο βαθμό από αμερικανικούς ή ευρωπαϊκούς περιορισμούς στις εξαγωγές, στις παραδόσεις ανταλλακτικών και στην πρόσβαση σε κρίσιμη στρατιωτική τεχνολογία.

Πέρα από τη στρατιωτική διάσταση, η πιθανή παράδοση των F-35 θα έστελνε, σύμφωνα με τον ίδιο, ένα εξαιρετικά ανησυχητικό πολιτικό μήνυμα.

Θα έδειχνε ότι η κυβέρνηση Τραμπ είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει τους S-400 ως το μοναδικό πρόβλημα στις σχέσεις με την Τουρκία, παραβλέποντας μια σειρά από άλλες σοβαρές ενστάσεις.

Μεταξύ αυτών, ο ειδικός καταγράφει τις στενές σχέσεις της Αγκυρας με κινεζικές εταιρείες τηλεπικοινωνιών.

Η παρουσία κινεζικής τεχνολογίας στις τουρκικές υποδομές θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο ευαίσθητα δεδομένα και τα χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας των F-35.

Ανάλογες ανησυχίες είχαν, άλλωστε, συμβάλει στο πάγωμα της πώλησης των αεροσκαφών στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η απειλητική στάση της Αγκυρας

Στις αμερικανικές επιφυλάξεις, σημειώνει, προστίθενται η υποστήριξη της Τουρκίας προς τη Χαμάς, η απειλητική συμπεριφορά της απέναντι σε άλλους συμμάχους των ΗΠΑ και οι αναθεωρητικές της επιδιώξεις έναντι της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Επομένως, συμπεραίνει, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ύπαρξη έξι τουρκικών F-35. Είναι το ενδεχόμενο οι Ηνωμένες Πολιτείες να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην εμπορική πώληση στρατιωτικής τεχνολογίας παρά στην προστασία του σημαντικότερου αεροπορικού τους συστήματος και στην ασφάλεια των συμμάχων που το χρησιμοποιούν.

Το τελευταίο σοβαρό ανάχωμα παραμένει το Κογκρέσο. Ο ειδικός προβλέπει ότι οποιαδήποτε απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να προχωρήσει στην παράδοση θα προκαλούσε έντονη αντίδραση από διακομματική ομάδα γερουσιαστών και βουλευτών.

Πιθανότερη εξέλιξη θα ήταν η αποστολή διακομματικής επιστολής και η κατάθεση ψηφίσματος αποδοκιμασίας.

Ο Τραμπ, ωστόσο, θα μπορούσε να ασκήσει βέτο. Με τα σημερινά δεδομένα, εξηγεί, δεν θεωρείται βέβαιο ότι οι αντίπαλοι της μεταφοράς θα συγκέντρωναν την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτείται για να το ανατρέψουν.

Η απομάκρυνση των S-400 θα έθετε, συνεπώς, την αμερικανική κυβέρνηση σε σαφώς ισχυρότερη θέση για να προχωρήσει.

Ο πραγματικός κίνδυνος, καταλήγει ο καθηγητής, δεν βρίσκεται τόσο στα έξι αεροσκάφη όσο σε αυτό που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στην Τουρκία να πετύχει μέσα στα επόμενα χρόνια.

Το Κογκρέσο έχει ήδη καταγράψει, τονίζει, σε προηγούμενες επιστολές προς τον πρόεδρο και τον υπουργό Εξωτερικών, το σύνολο των ανησυχιών στις οποίες η Αγκυρα θα πρέπει να απαντήσει πριν εγκριθεί οποιαδήποτε μεταφορά αεροσκαφών.

Και κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν έχει γίνει. Ούτε και πρόκειται.

Καμία εγγύηση

«Μια στρατηγικά αυτόνομη Τουρκία μπορεί να ακούγεται πολύ καλή ιδέα στα χαρτιά», παρατηρεί και σημειώνει ότι σύμβουλοι του Τραμπ, όπως ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, μπορεί να υποστηρίζουν ότι η ενίσχυση της Αγκυρας ενδυναμώνει έναν σημαντικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ.

Αυτό, όμως, υπογραμμίζει, δεν προσφέρει καμία εγγύηση ότι θα αναχαιτιστεί η στρατιωτικοποιημένη, επιθετική και αναθεωρητική συμπεριφορά του Ερντογάν και του καθεστώτος του — συμπεριφορά την οποία, όπως λέει, «δεν κάνουν ιδιαίτερη προσπάθεια να κρύψουν».

Ακριβώς αυτό προσπαθούν να εξηγήσουν στον Τραμπ Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο.

Το ερώτημα, κατά τον καθηγητή Τζιντί, είναι τι θα συμβεί εάν, μέσα σε δύο, τρία ή πέντε χρόνια, μια Τουρκία εξοπλισμένη με μαχητικά πέμπτης γενιάς εμπλακεί σε μεγάλης κλίμακας περιφερειακή σύγκρουση, η οποία ενδεχομένως θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.

Γι’ αυτό θεωρεί ότι η Ουάσιγκτον οφείλει να διατηρήσει την πίεση προς την Αγκυρα, να απαιτήσει λογοδοσία και να πιστοποιεί, μέσω του Κογκρέσου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, βήμα προς βήμα, ότι η Τουρκία εγκαταλείπει πράγματι την επιθετική της συμπεριφορά.

Διαφορετικά, καταλήγει, η αμερικανική πολιτική κινδυνεύει να δημιουργήσει σήμερα ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για το αύριο.

Πηγή: in.gr

Aλέξανδρος Τάρκας

Αν παρέμβει πάλι το Τουρκικό Ναυτικό, οι ενδεδειγμένοι χειρισμοί θα γίνουν από την κυβέρνηση και το Πολεμικό Ναυτικό ή θα συνομιλήσουν η Meridiam και οι μισθωτές του ερευνητικού σκάφους με την Άγκυρα;

Η χθεσινή συμφωνία, για την απόκτηση πλειοψηφικού πακέτου της εταιρείας Great Sea Interconnector-GSI (που ως τώρα ήλεγχε ο ΑΔΜΗΕ) από το γαλλικό επενδυτικό όμιλο Meridiam, δημιουργεί θεωρητική αισιοδοξία για την επανεκκίνηση του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου.

Αντίθετα, εξαιρετικά ομιχλώδης εμφανίζεται εξαρχής -και, ως εκ τούτου, με στοιχεία κινδύνου- η παράλληλη τριμερής συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans (της γαλλικής εταιρείας που κατασκευάζει το καλώδιο της διασύνδεσης) για τις βυθομετρικές εργασίες που ανεστάλησαν, κατόπιν παράνομης παρέμβασης του Τουρκικού Ναυτικού, τον Ιούλιο του 2024.

Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης είναι πρόωροι (και με προφανή προεκλογική σκοπιμότητα), καθώς τα προβλήματα και τα ερωτηματικά παραμένουν πολλά. Συγκεκριμένα:

Ένα σημαντικό έργο, που ξεκίνησε το 2017 ως κυπριακό, εξελίχθηκε σε ελλαδικό και κυπριακό, και -από το 2023- έγινε κατά πλειοψηφία (76%) ελλαδικό, περνά πλέον σε ξένα χέρια. Το Ελληνικό Δημόσιο αντικαθίσταται από τη Meridiam, που έχει μεν τη στήριξη της φίλης και συμμάχου Γαλλίας, αλλά αποτελεί ιδιωτική εταιρία με διεθνή εξάπλωση. Ουδείς γνωρίζει ποιοι άλλοι επενδυτές θα εισέλθουν, άμεσα ή έμμεσα, στη Meridiam ή στην GSI, τι συμφέροντα θα εξυπηρετούν και τι επιδιώξεις θα έχουν τα επόμενα χρόνια.

Παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των εξωκοινοβουλευτικών υπουργών Εξωτερικών και Ενέργειας, Γιώργου Γεραπετρίτη και Σταύρου Παπασταύρου, η κυβέρνηση δεν κατάφερε να αναστρέψει την κατάσταση που επέβαλε το Τουρκικό Ναυτικό στη θαλάσσια περιοχή Κάσου-Καρπάθου. Το ιταλικό ερευνητικό σκάφος Ievoli Relume, που είχε μισθωθεί από τον ΑΔΜΗΕ, εκδιώχθηκε και ουδέποτε επανέλαβε τις έρευνες που είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθούν το Δεκέμβριο του 2025.

Η πλειοψηφική μετοχική είσοδος της Meridiam αποτελεί το επιστέγασμα διακριτικών κινήσεων του προέδρου της Γαλλίας, Εμμανουέλ Μακρόν, και όχι της ελληνικής πλευράς. Ο κ. Μακρόν είχε ενημερώσει σχετικά τον κ. Μητσοτάκη, κατά τις συνομιλίες τους στην Αθήνα τον περασμένο Απρίλιο, και από τότε όλες οι πρωτοβουλίες ανήκαν στον Παρίσι.

Το «σχέδιο Μακρόν» προέβλεπε, ως βασικότατο κορμό του, τη μίσθωση ερευνητικού σκάφους μόνον από τη Nexans. Ωστόσο, η γαλλική εταιρεία επικαλέστηκε διάφορες δικαιολογίες, κυρίως τεχνικής φύσεως, ώστε να μην αναλάβει μόνη της μια τόσο μεγάλη ευθύνη. Τώρα, το τελικό πακέτο προβλέπει τριμερή συνεργασία των ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans και απομένει να διευκρινιστεί αν η, εκ νέου, μίσθωση θα είναι, επίσης, τριμερής. Ο Πρωθυπουργός πρέπει να απαντήσει τι θα συμβεί, όταν το ερευνητικό σκάφος επανέλθει -όπως ελπίζεται- στην Κάσο.

Σε περίπτωση που παρέμβει πάλι, προκλητικά, το Τουρκικό Ναυτικό, οι ενδεδειγμένοι χειρισμοί θα γίνουν από την κυβέρνηση και το Πολεμικό Ναυτικό ή θα ενεργήσουν η Meridiam και οι μισθωτές του ερευνητικού σκάφους, συνομιλώντας και με την Άγκυρα;

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρ.Τ. Ερντογάν, έχει διακηρύξει, χωρίς ουσιαστική ελληνική αντίκρουση, ότι κανένα ενεργειακό σχέδιο δεν πρόκειται να προχωρήσει στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη ή και ανάμιξη της Άγκυρας. Η δήλωσή του δεν έχει κανένα νομικό αντίκρισμα (σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο η πόντιση καλωδίων είναι απολύτως ελεύθερη), αλλά πολλές ιδιωτικές εταιρείες τη λαμβάνουν υπόψη.

Άλλες για πολιτικούς λόγους συναίνεσης με την Άγκυρα και άλλες, αν και διαφωνούν, «για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο» και να μην διακινδυνεύσουν ανατροπή των οικονομικών πλάνων τους από το Τουρκικό Ναυτικό. Τον Απρίλιο φέτος, το ολλανδικό πλοίο Maasvliet (μισθωμένο από εταιρεία των ΗΠΑ) έλαβε άδειες, από τις αρχές της Ελλάδας και της Αιγύπτου, για την απλή ανέλκυση (όχι πόντιση) του παλαιού υποθαλάσσιου τηλεπικοινωνιακού καλωδίου ΝΑ Ασίας-Μέσης Ανατολής-Δυτικής Ευρώπης.

Μετά από παρακολούθησή του από τουρκικό UAV και παρέμβαση της φρεγάτας Goksu, το Maasvliet αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τις θαλάσσιες περιοχές πλησίον της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και εντός δυνητικής AOZ. Έκτοτε, δεν επέστρεψε και δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα, αν τα υπουργεία Εξωτερικών της Ολλανδίας και των ΗΠΑ αξιολογούν, τελικά, ως έγκυρες τις άδειες της Ελλάδας ή της Τουρκίας.

Εκτός από το ολλανδο-αμερικανικό περιστατικό, υπήρξαν και άλλα δύο. Τον περασμένο Ιούνιο, η Vodafone δεν διευκρίνισε απολύτως στο υπουργείο Εξωτερικών και στο Πολεμικό Ναυτικό αν ένα δικό της έργο θα βασιζόταν αποκλειστικά σε ελληνικές ερευνητικές άδειες ή όχι.

Επιπλέον, προ δεκαημέρου, ερευνητικό πλοίο που ενεργούσε για λογαριασμό της Cosmote ενοχλήθηκε, μέσω ασυρμάτου, από τουρκικό περιπολικό σκάφος. Το ερευνητικό σκάφος, αντί της ευθείας απάντησης ότι κινείται βάσει ελληνικών αδειών, ζήτησε διευκρινίσεις από την τουρκική πλευρά. Τα τρία αυτά περιστατικά, μαζί με την προϊστορία της Κάσου, δεν επιτρέπουν αισιοδοξία για τη στάση των Meridiam και Nexans.

Είτε εκ λάθους είτε σκόπιμα (θα διαπιστωθεί από τα νομικά κείμενα), η ανακοίνωση του Μαξίμου αναφέρεται μόνο στη διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, ξεχνώντας το τρίτο σκέλος του έργου: το Ισραήλ! Περίεργη παράλειψη, αν ληφθεί υπόψη ότι η ανάλογη συμφωνία Ελλάδας-Ισραήλ χρονολογείται από τον Αύγουστο του 2013 (πριν από το GSI) και ότι ο πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου έχει περιγράψει πολλές φορές τη σημασία του έργου για τη χώρα του.

Ως τώρα, η εταιρία GSI (η «Ηλεκτρική Διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, Μονοπρόσωπη Α.Ε») ελεγχόταν κατά 100% από τον ΑΔΜΗΕ στον οποίο μέτοχοι ήταν κατά 51% η ΑΔΜΗΕ Συμμετοχών Α.Ε., κατά 25% η ΔΕΣ ΑΔΜΗΕ Α.Ε. (με μετοχική παρουσία του Ελληνικού Δημοσίου σε αμφότερες) και κατά 24% η κινεζική State Grid Europe. Προφανώς, η ελληνική πλευρά δεν θα διαθέτει στο μέλλον σημαντικά περιθώρια παρέμβασης. Γιατί η πλειοψηφούσα Meridiam θα έχει συμφέρον διαβουλεύσεων με το ισχυρό Πεκίνο και όχι την ασθενή Αθήνα.

Η έλευση της Meridiam τερματίζει τη φημολογία περί επένδυσης της αμερικανικής DFC στον GSI και παρέμβασης των ΗΠΑ στην Τουρκία για άρση των εμποδίων στην Κάσο.

Η DFC είχε αποστείλει «Επιστολή Προθέσεως» από το Μάϊο του 2024, χωρίς η κυβέρνηση να αξιοποιήσει ποτέ αυτό το πλεονέκτημα. Επιπλέον, αποδεικνύονται έωλα όσα είχε μεταφέρει ο κ. Παπασταύρου στον κ. Μητσοτάκη (βάσει υποτιθέμενων εκμυστηρεύσεων του Νο. 2 της Αμερικανικής Πρεσβείας, Τζόσουα Χακ) για εσωτερική έκθεση του Στέητ Ντηπάρτμεντ, υπέρ της Ελλάδας, όσον αφορά το καλώδιο.

Η ως τώρα πορεία του έργου GSI έχει ορισμένες σκιές που θα πρέπει να απαντηθούν: – Πρώτον, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία συνεχίζει τις έρευνές της για το πώς χρησιμοποιήθηκαν οι χρηματοδοτήσεις της Ε.Ε. («Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος»-PCI). – Δεύτερον, η κυβέρνηση ουδέποτε απάντησε στο ερώτημα τι συνέβη με τις χρηματικές ποινές αναστολής των ερευνών του Ievoli Relume.

Για κάθε ημέρα αναστολής εργασιών, η ποινή σε βάρος της Αθήνας ήταν $ 149.000 και η επιπλέον κύρωση για μακρόχρονη αποχώρηση και επιστροφή του πλοίου στη συγκεκριμένη θαλάσσια όδευση ήταν $ 1.400.000. – Τρίτον, ο κ. Παπασταύρου είχε ανακοινώσει πέρυσι την πρόθεση ανάθεσης νέων οικονομικών και τεχνικών μελετών για την επανέναρξη του GSI, χωρίς έκτοτε να δοθούν άλλα στοιχεία.

Εκτός από τα προαναφερθέντα δέκα προβλήματα και ερωτήματα, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι, όσο γρήγορα κι αν κινηθούν οι νέοι επενδυτές, οι βυθομετρικές έρευνες θα χρειαστούν 20 περίπου μήνες. Κοινώς, ο δρόμος είναι μακρύς. Και να σκεφτεί κανείς ότι οι νέες έρευνες είναι απλώς επιβεβαιωτικές εκείνων του δευτέρου εξαμήνου του 2014, επί Σαμαρά-Βενιζέλου, στις οποίες η Τουρκία δεν είχε αντιδράσει.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Δημοκρατία” στις 6 Αυγούστου 2026 amynanet.gr

Summary

-Pact treats armed attack on one member as attack on all, joint statement says

-Fidan says Erdogan wants alliance to expand, Egypt seen as potential member

-New alliance to form ministers' committee and ​Saudi-based general secretariat, Fidan says

ANKARA, Aug 8 (Reuters) - A defence pact signed between Turkey, Pakistan and Saudi Arabia is ‌technically the same as NATO's Article 5 mutual defence agreement, Turkish Foreign Minister Hakan Fidan said on Saturday, adding the accord was not targeting Iran.

Fidan also said Turkish President Tayyip Erdogan wanted to see the alliance expand, and that Egypt was a potential candidate to ​join, among others.

The regional powers signed the "Mecca Joint Defence Agreement" on Friday, wedding Sunni Muslim U.S. allies alarmed ​at a regional conflagration that has brought Iranian missile fire onto Gulf oil exporters.

In a ⁠joint statement, they said the accord intended to strengthen collective deterrence against any act of aggression and stipulates ​that an armed attack against any of the three would be regarded as an attack on all.

Speaking to the ​state-run Anadolu news agency, Fidan said the new alliance was not directed against Iran or any other country, but rather served as a general pledge to support the three allies' security.

He added that the allies would decide through consultations what degree, form, and format of ​support they would ask for in the event of an attack, but that no country would be considered a ​threat as long as a member state is not attacked.

Turkey, which has NATO's second-largest army, has said the pact was open ‌to ⁠expansion to other regional countries and did not seek to replace any existing alliances.

"NATO is a giant military alliance where there are 32 countries. We have started here as three countries and we have to take very humble but concrete steps," he said, adding efforts to finalise the pact had been underway for two years and eight months.

He ​added that a committee ​of ministers similar to that ⁠within NATO would be formed as part of the alliance, as well as a general secretariat based in Saudi Arabia, but that operational details would be set at ​the first committee meeting.

"Our president's vision is that we don't remain limited to three ​countries, that ⁠we grow and bring together all (regional) countries under this roof," he said, adding Egypt could potentially join the pact once certain technical matters are resolved.

In recent months, Turkey, Saudi Arabia, Pakistan and Egypt formed a group to address regional issues, ⁠namely the ​war on Iran. Turkey has said the group - dubbed the R4 - ​aims to solidify its partnership through concrete mechanisms.

Fidan also said Turkey should be involved in an international coalition to protect shipping in the Red Sea ​from Houthi attacks because shipping safety concerned Ankara's interests.

Source: https://www.reuters.com/world/asia-pacific/turkey-pakistan-saudi-arabia-defence-pact-technically-same-natos-article-5-2026-08-08/

Συμπληρώνονται σήμερα 30 χρόνια από τα γεγονότα του Αυγούστου του 1996, όταν η Κύπρος βίωσε μία από τις πιο δραματικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της.

Μέσα σε διάστημα μόλις τριών ημερών, ο Τάσος Ισαάκ και ο Σολωμός Σολωμού δολοφονούνται από τον Αττίλα στη νεκρή ζώνη, στη Δερύνεια. Δύο δολοφονίες που καταγράφηκαν από τηλεοπτικές κάμερες και φωτογραφικούς φακούς, μεταδίδοντας σε ολόκληρο τον κόσμο εικόνες που σημάδεψαν τη συλλογική μνήμη του κυπριακού ελληνισμού.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στο χειρότερο σημείο

Το καλοκαίρι του 1996 βρήκε Ελλάδα και Τουρκία να διανύουν μία από τις πιο επικίνδυνες περιόδους στις μεταξύ τους σχέσεις, με την ένταση στο Αιγαίο να έχει ήδη φτάσει, λίγους μήνες νωρίτερα, στα όρια της στρατιωτικής σύγκρουσης.

Ήταν Ιανουάριος του 1996, όταν η κρίση των Ιμίων έφερε τις δύο χώρες αντιμέτωπες γύρω από δύο βραχονησίδες του ανατολικού Αιγαίου. Η κρίση έμεινε γνωστή και ως «ο πόλεμος των σημαιών». Πολεμικά πλοία αναπτύχθηκαν στην περιοχή, στρατιωτικές δυνάμεις τέθηκαν σε αυξημένη ετοιμότητα και για μερικές κρίσιμες ώρες Αθήνα και Άγκυρα βρέθηκαν ένα βήμα πριν από μια ένοπλη αναμέτρηση. Η κρίση αποκλιμακώθηκε έπειτα από αμερικανική παρέμβαση, όμως η επόμενη ημέρα βρήκε τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ακόμη πιο επιβαρυμένες.

Κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων στις 31 Ιανουαρίου 1996, έχασαν τη ζωή τους τρεις αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού, μετά από πτώση του ελικοπτέρου στο οποίο επέβαιναν. Το Πολεμικό Ναυτικό απέδωσε την πτώση σε συνθήκες έλλειψης προσανατολισμού του πληρώματος και κακών καιρικών συνθηκών. Όμως γύρω από το περιστατικό διατυπώθηκαν κατά καιρούς διάφορες ερμηνείες.

Την ίδια χρονιά τον Ιούνιο, πέφτει νεκρός από τους πυροβολι σμούς του Αττίλα ο Στέλιος Παναγή Καλλής. Ενώ υπηρετούσε σε προκεχωρημένο φυλάκιο στην πράσινη γραμμή, εισήλθε στη νεκρή ζώνη και εντελώς απρόκλητα πυροβολήθηκε άνανδρα από Τούρκο στρατιωτικό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα οργανώθηκε η πανευρωπαϊκή πορεία των κυπρίων μοτοσικλετιστών από το Βερολίνο προς την κατεχόμενη Κερύνεια, με στόχο να αναδείξει διεθνώς το ζήτημα της συνεχιζόμενης κατοχής της Κύπρου.

Ήταν 11 Αυγούστου 1996

Ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας των Μοτοσικλετιστών, Γιώργος Χατζηκώστας, κλήθηκε εκτάκτως στο Προεδρικό από τον τότε ΠτΔ Γλαύκο Κληρίδη. Στη μεταξύ τους συνομιλία ο Κληρίδης του ζητά επίμονα, την ματαίωση της πορείας, έστω και την ύστατη στιγμή.

Κατά την συνάντηση με τον Γλαύκο Κληρίδη, ο τότε πρόεδρος του έδειξε μια τηλεόραση, στην οποία φαίνονταν άρματα μάχης, έτοιμα να κάνουν επίθεση στις ελεύθερες περιοχές. «Δεν με έπεισε αλλά στην συνέχεια μου έδειξε άκρως απόρρητα έγγραφα. Μου είπε σε παρακαλώ, ακύρωσε την πορεία και θα σου πω εγώ πότε να την κάνεις. Διότι σήμερα δεν είμαστε έτοιμοι, ούτε η Ελλάδα είναι έτοιμη να μας υπερασπιστεί».

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στα τηλεφωνήματα από ξένους ηγέτες και ΟΗΕ στον Γλαύκο Κληρίδη για την πορεία, ο οποίος του είχε πει ότι «όλοι πιέζουν να ακυρωθεί».

Πρόσθεσε ότι δεν μπορούσε να ανακοινώσει κάτι άλλο από την ακύρωση της πορείας, «διότι υπήρχε ο κίνδυνος να χτυπηθούν οι μοτοσικλετιστές, όπως απειλούσε ο Ραούφ Ντενκτάς».

Αυτό προκύπτει και από την επίσημη έκθεση του ΟΗΕ για τα γεγονότα της περιόδου. Ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών καταγράφει ότι υπήρχαν πληροφορίες για οργανωμένες αντιδιαδηλώσεις στην απέναντι πλευρά, στις οποίες συμμετείχαν και μέλη της τουρκικής εθνικιστικής οργάνωσης των «Γκρίζων Λύκων».

Ο Χατζηκώστας εν τέλει κάνει πίσω και ανακοινώνει την απόφαση στους μοτοσικλετιστές. Η πορεία ματαιώνεται και η μεγαλύτερη μερίδα των μοτοσικλετιστών αγανακτούν και εξαγριώνονται. Παρά την εντολή ματαίωσης της πορείας, αποφασίζουν να συνεχίσουν τη πορεία που ξεκίνησε στο Βερολίνο.

Η κατάσταση ξέφυγε εκτός ελέγχου

Οι μοτοσικλετιστές χωρίστηκαν σε ομάδες. Άλλοι κατέληξαν στο Λήδρα Πάλας, άλλοι στο ΣΟΠΑΖ, άλλοι στην Άχνα και άλλοι στην Δερύνεια με την Αστυνομία να μην μπορεί να τους ελέγξει.

Ακολουθεί το χάος. Στην Δερύνεια συνέβησαν τα πιο σοβαρά επεισόδια. Οι διαδηλωτές κρατώντας ελληνικές σημαίες βρίσκονται στη νεκρή ζώνη και έρχονται αντιμέτωποι με όχλο τουρκοκυπρίων και «γκρίζων λύκων». Ένας νεαρός μπλέκεται στα σύρματα της νεκρής ζώνης και πέφτει κάτω. Αμέσως πέφτουν πάνω του Τουρκοκύπριοι και αρχίζουν να τον χτυπούν. Ο 24χρονος Τάσος Ισαάκ σπεύδει να βοηθήσει τον απεγκλωβίζει με τίμημα τον δικό του εγκλωβισμό.

Εκεί δέχθηκε άγρια επίθεση από ομάδα εξαγριωμένων Τούρκων, μεταξύ αυτών και ψευδοαστυνομικοί οι οποίοι τον χτυπούσαν με μένος και επανειλημμένα με ξύλα, πέτρες και κλωτσιές. Ο Τάσος Ισαάκ χάνει τη ζωή του με μαρτυρικό τρόπο ένα μήνα πριν τη γέννηση της κόρης του, Αναστασίας.

Ο θάνατός του καταγράφηκε από τηλεοπτικές κάμερες και μεταδόθηκε σχεδόν σε πραγματικό χρόνο από διεθνή μέσα ενημέρωσης. Οι εικόνες ενός άοπλου ανθρώπου που λιντσαριζόταν μπροστά στα μάτια κυανόκρανων προκάλεσαν σοκ τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό.

«Πάμε πάνω στις σημαίες»

Η κηδεία του στις 14 Αυγούστου στο Παραλίμνι, μετατράπηκε σε παλλαϊκό συλλαλητήριο, με την οργή του πλήθους να ξεχειλίζει. Αμέσως μετά μια ομάδα νεαρών κατευθύνεται στο οδόφραγμα της Δερύνειας προκειμένου να αφήσει ένα λουλούδι στο σημείο της στυγερής δολοφονίας. Ανάμεσά τους και ο 26χρονος ξάδελφος του Τάσου, Σολωμός Σολωμού.

Ο Σολωμός με το τσιγάρο στα χείλη έχει ήδη πάρει την απόφαση του. Να περάσει το συρματόπλεγμα και να κατεβάσει τη τουρκική σημαία «Πάμε πάνω στις σημαίες ρε κοπέλια». Μέσα σε δευτερόλεπτα πετάγεται, ξεφεύγει από τους ΟΗΕδες και οδεύει προς τον ιστό. «Που πας ρε μαλ…, γύρνα πίσω, θα σου ρίξουν…» ακούγεται από το πλήθος.

Καθώς αρχίζει να σκαρφαλώνει τον ιστό, τουρκικοί πυροβολισμοί θα τον σκοτώσουν, ποτίζοντας με το αίμα του την κατεχόμενη πατρίδα μας.

Τι ισχύει με τα εντάλματα σύλληψης των δολοφόνων

Έρευνα του ΣΙΓΜΑ αποκάλυψε πως πράγματι βρίσκονται σε ισχύ εντάλματα σύλληψης για τις δύο δολοφονίες και φέρνει στο «φως» νέα στοιχεία.

Για τη δολοφονία του Τάσου Ισαάκ τα πρώτα εντάλματα σύλληψης που εκδόθηκαν το 1996 χρειάστηκε για διαδικαστικούς λόγους να ακυρωθούν το 2013 και να εκδοθούν οκτώ νέα από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου. Ανάμεσά τους, ο Χασίμ Γιλμάζ -πρώην στέλεχος της ΜΙΤ, ο Μεχμέτ Μουσταφά Αρσλάν -επικεφαλής των Γκρίζων Λύκων στα κατεχόμενα- και ο Ερχάν Αρικλί, λεγόμενος «υπουργός μεταφορών» του ψευδοκράτους. Και για τα οκτώ πρόσωπα βρίσκεται σε ισχύ «κόκκινη ειδοποίηση» της Interpol, η οποία ανανεώνεται κάθε πέντε χρόνια. Εντούτοις δεν έχουν εκδοθεί ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης.

Σύμφωνα με τα αρχεία της αστυνομίας, για τη δολοφονία του Σολωμού Σολωμού εκδόθηκαν αρχικά πέντε εντάλματα σύλληψης - ωστόσο «κόκκινες ειδοποιήσεις» εκδόθηκαν μόνο για τα δύο. Τα υπόλοιπα τρία αιτήματα απορρίφθηκαν από την Interpol με αιτιολογικό ότι δεν εξασφαλίστηκε πειστική μαρτυρία εναντίον τους.

Ανάμεσα τους και ο Χασάν Κουντακτσί που απεβίωσε.

Κόκκινες ειδοποιήσεις ισχύουν σήμερα μόνο για τον Κενάν Ακίν -πρώην λεγόμενο «υπουργό» γεωργίας του ψευδοκράτους και τον Ερντάλ Χατζιαλί Εμανέτ - πρώην διοικητή των λεγόμενων «ειδικών δυνάμεων». Στην προκειμένη περίπτωση εκδόθηκαν και ισχύουν και ευρωπαϊκά εντάλματα σύλληψης. Τα εντάλματα και οι κόκκινες ειδοποιήσεις ισχύουν, εντούτοις οι δολοφόνοι παραμένουν μέχρι σήμερα ασύλληπτοι και τα εγκλήματα ατιμώρητα. Τουρκογενή κράτη βάζουν πλάτες στο ψευδοκράτος και την Άγκυρα, κλείνοντας τα μάτια.

Ενδεικτικό το παράδειγμα του Ερχάν Αρικλί, ο οποίος ως λεγόμενος “υπουργός” ταξίδεψε ανενόχλητος σε Αζερμπαϊτζάν και Κιργιστάν. Μέχρι σήμερα, ο Αρικλί συνελήφθη μόνο μία φορά στο Κιργιστάν το 2012, ωστόσο μετά από παρέμβαση της Τουρκίας δεν εκδόθηκε στις αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας και αφέθηκε ελεύθερος. Ο ίδιος φέρεται να ταξίδεψε ιδιωτικά και στην Τυνησία για διακοπές του 2017, χωρίς να συλληφθεί.

Πριν κάποια χρόνια στην εκπομπή του ΣΙΓΜΑ 60 λεπτά, ο ίδιος Κενάν Ακίν σε συνέντευξη του ισχύριζεται ότι θα τον πυροβολούσε, αλλά δεν πυροβόλησε.

30 χρόνια Ισαάκ-Σολωμού

Με αφορμή τα 30 χρόνια από τις θυσίες του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, η πρωτοβουλία μνήμης Ισαάκ-Σολωμού οργάνωσε φέτος οδοιπορικό στην Ελλάδα. Το οδοιπορικό είχε περάσει από την Κερύνεια Αχαΐας, τον Καραβά Κυθήρων, τη Σαλαμίνα Αττικής, τη Ρόδο, το Καστελλόριζο και τη νήσο Ρω, με εκδηλώσεις μνήμης, διαφώτισης και ονοματοδοσίες δρόμων. Κορυφαία στιγμή αποτέλεσε η κατάθεση στεφάνου στον Άγνωστο Στρατιώτη από την Τασούλα Σολωμού, μητέρα του Σολωμού.

Μιλώντας στο SigmaLive ο εκπρόσωπος της Πρωτοβουλίας μνήμης Ισαάκ-Σολωμού Δρ. Κυριάκος Γιάγκου εξήρε τη σημασία του οδοιπορικού στην Ελλάδα, τονίζοντας ότι μπορεί να ξεκινούμε από ελεύθερες αφετηρίες, όμως οι προορισμοί είναι ακόμη σκλαβωμένοι. «Κάθε οδοιπορικό έχει έντονα συναισθήματα ως προς τον σκοπό για τον οποίο πραγματοποιείται. Είτε είναι στα 20, στα 25 είτε ακόμη και σήμερα στα 30 χρόνια. Ο σκοπός είναι η προσπάθεια διαφύλαξης της μνήμης των ηρώων του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού, ανάδειξης των μηνυμάτων που απορρέουν από την θυσία, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης, της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Αυτά είναι τα μηνύματα που απορρέουν από κάθε οδοιπορικό»

Επισήμανε ότι «Το συγκεκριμένο οδοιπορικό ήταν πολύ φορτισμένο συναισθηματικά. Οι προορισμοί μας, αφορούσαν ειδικά την Κύπρο. Να το εξηγήσω καλύτερα. Το 2021 όταν περάσαμε από την Αλεξανδρούπολη τιμήσαμε ήρωες που σκοτώθηκαν στην Κύπρο, όταν περάσαμε από το Σιδηρόκαστρο τιμήσαμε τον Γεώργιο Κατσάνη, στα Ιωάννινα τον Μιχάλη Στιβάρο και τον Χριστόδουλο Σώζο. Από κάθε τόπο που περνούμε προσπαθούμε να αναδείξουμε τον συμβολισμό και την σύνδεση του με την Κύπρο. Φέτος όμως οι προορισμοί σαν ονόματα συνδέονται άμεσα με την Κύπρο, όπως η Κερύνεια της Αχαΐας, ο Καραβάς των Κυθήρων και η Σαλαμίνα της Αττικής».

Καταλήγοντας έκανε ιδιαίτερη μνεία στους συμβολισμούς και στις μικρές πράξεις που κρατούν ζωντανό τον ελληνισμό. «Αυτοί οι 3 προορισμοί έχουν άμεση σχέση με την Κύπρο και αναδεικνύουν τον συμβολισμό ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε από ελεύθερες αφετηρίες αλλά δεν μπορούμε να πάμε σε σκλαβωμένους προορισμούς. Όπως και το Καστελόριζο έχει επίσης ιδιαίτερο συμβολισμό. Ένα κομμάτι γης στο στόμα της Τουρκίας που δοκιμάζεται καθημερινά και αντιστέκεται η αξιοπρέπεια και τα όρια του Ελληνισμού. Όπως η Ρόδος και η νήσος Ρω, σε μια φαινομενικά μικρή πράξη αντίστασης όπως να υψώσεις την Ελληνική σημαία, είναι αυτό που κράτησε τον ελληνισμό ζωντανό και δυνατό, σε τοποθεσίες που βρίσκονται μακριά από την μητρόπολη».

Σχετικά με τις εξελίξεις στην προσπάθεια από την Κυβέρνηση για ενεργοποίηση ενταλμάτων σύλληψης για τους δολοφόνους του Τάσου και του Σολωμού, ο ίδιος ανέφερε ότι προς το παρόν δεν έχει κάποια νέα ενημέρωση. ­«Αν υπάρξει κάτι θα ενημερωθούν πρώτα οι οικογένειες» είπε.

Πηγή: sigmalive.com

Τη στενότερη στρατιωτική και διπλωματική συνεργασία με την Ελλάδα και την Κύπρο προκρίνουν Ισραηλινοί διπλωμάτες, ως άμεση απάντηση στη διαμορφούμενη συμμαχία μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της ισραηλινής ιστοσελίδας ynetnews, η υπογραφή του «Συμφώνου Κοινής Άμυνας της Μέκκας» από τις τρεις μουσουλμανικές χώρες έχει προκαλέσει έντονο προβληματισμό στο Τελ Αβίβ. Το σύμφωνο προβλέπει κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, ανταλλαγή πληροφοριών και τεχνολογική συνεργασία, συνδυάζοντας την οικονομική ισχύ του Ριάντ, τη στρατιωτική βιομηχανία της Άγκυρας και το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισλαμαμπάντ.

Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, Ισραηλινός διπλωμάτης που διατηρεί την ανωνυμία του υπογράμμισε την ανάγκη άμεσης ενεργοποίησης των δυτικών και περιφερειακών εταίρων. «Η απάντησή μας απέναντι σε αυτό το νέο μπλοκ πρέπει να είναι η άμεση εμβάθυνση των στρατηγικών μας δεσμών με την Ελλάδα και την Κύπρο, ενισχύοντας τον αμυντικό άξονα της Ανατολικής Μεσογείου», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο ανώτερος Ισραηλινός αξιωματούχος δήλωσε ότι η συμφωνία αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη περιφερειακή μετατόπιση. «Ο σιιτικός άξονας έχει αποδυναμωθεί και για πολύ καιρό βλέπουμε τον σουνιτικό άξονα να ενισχύεται», δήλωσε ο αξιωματούχος. «Το Ισραήλ πρέπει να οικοδομήσει εναλλακτικές συμμαχίες, ειδικά με τον ελληνικό άξονα, την Ελλάδα και την Κύπρο, μαζί με την Ινδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα», τόνισε.

Το Ισραήλ, πρόσθεσε, πρέπει να γίνει «πολύ, πολύ ισχυρό» και να κάνει άλλες χώρες να εξαρτώνται από αυτό. «Το Ισραήλ χρειάζεται ένα τεράστιο πρόγραμμα ανάπτυξης δυνάμεων», δήλωσε ο αξιωματούχος και εξέφρασε για την Τουρκία και τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ιδιαίτερη ανησυχία.

«Η ιστορία της Τουρκίας και του Ερντογάν είναι επικίνδυνη», είπε. «Δεν θα μας εξέπληττε αν οι Αιγύπτιοι ενταχθούν στη «Συμμαχία της Μέκκας». Αυτή η συμμαχία στοχεύει εναντίον του Ισραήλ. Εναντίον τίνος νομίζετε ότι το κάνουν αυτό; Επιτρέψτε μου να είμαι επιφυλακτικός όταν λένε ότι στην πραγματικότητα στοχεύει το Ιράν».

[iEpikaira: Λίγες ώρες πριν το παρόν δημοσίευμα σχολιάσαμε ΕΔΩ σχετικά με την Ισραηλινή τακτική να εμπλέκουν τρίτους στην προσπάθεια υπονόμευσης των αντιπάλων τους. Το παρόν άρθρο προστίθεται στη σειρά αντίστοιχης αρθρογραφίας που παρακινεί σε δράση έναντι της Τουρκίας με τρόπο που την παροξύνει. Εάν αυτό αποτελούσε πραγματικό στρατηγικό στόχο του Ισραήλ είναι σίγουρο ότι δεν θα γινόταν μέσω δημοσίου διαλόγου... Επομένως άλλος είναι σκοπός τους. Περισσότερα και ΕΔΩ!]

Πηγή: dimokratia.gr

Το ολλανδικό πλοίο που αποχώρησε, η Vodafone και η τουρκική άδεια, η ασάφεια σε ενέργειες της Cosmote

Η συμφωνία για την απόκτηση πλειοψηφικού πακέττου της εταιρείας Great Sea Interconnector – GSI (που έως τώρα ήλεγχε ο ΑΔΜΗΕ) από τον γαλλικό επενδυτικό όμιλο Meridiam δημιουργεί θεωρητική αισιοδοξία για την επανεκκίνηση του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου.

Αντίθετα, εξαιρετικά ομιχλώδης εμφανίζεται εξ αρχής –και, ως εκ τούτου, με στοιχεία κινδύνου– η παράλληλη τριμερής συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans (της γαλλικής εταιρείας που κατασκευάζει το καλώδιο της διασύνδεσης) για τις βυθομετρικές εργασίες που ανεστάλησαν, κατόπιν παράνομης παρέμβασης του Τουρκικού Ναυτικού, τον Ιούλιο του 2024.

Οι πανηγυρισμοί της Κυβέρνησης είναι πρόωροι (και με προφανή προεκλογική σκοπιμότητα), καθώς τα προβλήματα και τα ερωτηματικά παραμένουν πολ- λα.

Συγκεκριμένα:

1. Ένα σημαντικό έργο, που ξεκίνησε το 2017 ως κυπριακό, εξελίχθηκε σε ελλαδικό και κυπριακό, και από το 2023 έγινε κατά πλειοψηφία (76%) ελλαδικό, περνά πλέον σε ξένα χέρια. Το Ελληνικό Δημόσιο αντικαθίσταται από την Meridiam, που έχει μεν την στήριξη της φίλης και συμμάχου Γαλλίας, αλλά αποτελεί ιδιωτική εταιρεία με διεθνή εξάπλωση. Ουδείς γνωρίζει ποιοί άλλοι επενδυτές θα εισέλθουν, άμεσα ή έμμεσα, στην Meridiam ή στην GSI, τι συμφέροντα θα εξυπηρετούν και τι επιδιώξεις θα έχουν τα επόμενα χρόνια.

2. Παρά τις επανειλημμένες διαβεβαιώσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και των εξωκοινοβουλευτικών υπουργών Εξωτερικών και Ενέργειας, Γιώργου Γεραπετρίτη και Σταύρου Παπασταύρου αντίστοιχα, η Κυβέρνηση δεν κατάφερε να αναστρέψει την κατάσταση που επέβαλε το Τουρκικό Ναυτικό στην θαλάσσια περιοχή Κάσου – Καρπάθου. Το ιταλικό ερευνητικό σκάφος «Ievoli Relume», που είχε μισθωθεί από τον ΑΔΜΗΕ, εκδιώχθηκε και ουδέποτε επανέλαβε τις έρευνες που είχε προγραμματιστεί να ολοκληρωθούν τον Δεκέμβριο του 2025.

3. Η πλειοψηφική μετοχική είσοδος της Meridiam αποτελεί το επιστέγασμα διακριτικών κινήσεων του Προέδρου της Γαλλίας, Εμμανυέλ Μακρόν, και όχι της ελληνικής πλευράς. Ο κ. Μακρόν είχε ενημερώσει σχετικά τον κ. Μητσοτάκη, κατά τις συνομιλίες τους στην Αθήνα τον περασμένο Απρίλιο, και από τότε όλες οι πρωτοβουλίες ανήκαν στο Παρίσι.

4. Το «σχέδιο Μακρόν» προέβλεπε, ως βασικώτατο κορμό του, την μίσθωση ερευνητικού σκάφους μόνον από την Nexans. Ωστόσο, η γαλλική εταιρεία επικαλέστηκε διάφορες δικαιολογίες, κυρίως τεχνικής φύσεως, ώστε να μην αναλάβει μόνη της μια τόσο μεγάλη ευθύνη. Τώρα, το τελικό πακέττο προβλέπει τριμερή συνεργασία των ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans, και απομένει να διευκρινιστεί αν η, εκ νέου, μίσθωση θα είναι, επίσης, τριμερής.

Ο Πρωθυπουργός πρέπει να απαντήσει τι θα συμβεί, όταν το ερευνητικό σκάφος επανέλθει -όπως ελπίζεται– στην Κάσο. Σε περίπτωση που παρέμβει πάλι, προκλητικά, το Τουρκικό Ναυτικό, οι ενδεδειγμένοι χειρισμοί θα γίνουν από την Κυβέρνηση και το Πολεμικό Ναυτικό ή θα ενεργήσουν η Meridiam και οι μισθωτές του ερευνητικού σκάφους, συνομιλώντας και με την Άγκυρα;

5. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, Ρ. Τ. Ερντογάν, έχει διακηρύξει, χωρίς ουσιαστική ελληνική αντίκρουση, ότι κανένα ενεργειακό σχέδιο δεν πρόκειται να προχωρήσει στην Ανατολική Μεσόγειο, χωρίς την σύμφωνη γνώμη ή και ανάμειξη της Άγκυρας. Η δήλωσή του δεν έχει κανένα νομικό αντίκρισμα (σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η πόντιση καλωδίων είναι απολύτως ελεύθερη), αλλά πολλές ιδιωτικές εταιρείες την λαμβάνουν υπόψη. Άλλες για πολιτικούς λόγους συναίνεσης με την Άγκυρα και άλλες –αν και διαφωνούν– «για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο» και να μην διακινδυνεύ- σουν ανατροπή των οικονομικών πλάνων τους από το Τουρκικό Ναυτικό.

Τον Απρίλιο, φέτος, το ολλανδικό πλοίο «Maasvliet» (μισθωμένο από εταιρεία των ΗΠΑ) έλαβε άδειες, από τις Αρχές της Ελλάδας και της Αιγύπτου, για την απλή ανέλκυση (όχι πόντιση) του παλαιού υποθαλάσσιου τηλεπικοινωνιακού καλωδίου ΝΑ Ασίας – Μέσης Ανατολής – Δυτικής Ευρώπης.

Μετά από παρακολούθησή του από τουρκικό UAV και παρέμβαση της φρεγάτας «Göksu», το «Maasvliet» αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τις θαλάσσιες περιοχές πλησίον της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και εντός δυνητικής AOZ. Έκτοτε, δεν επέστρεψε και δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα αν τα υπουργεία Εξωτερικών της Ολλανδίας και των ΗΠΑ αξιολογούν, τελικά, ως έγκυρες τις άδειες της Ελλάδας ή της Τουρκίας.

6. Εκτός από το ολλανδο-αμερικανικό περιστατικό, υπήρξαν και άλλα δύο. Τον περασμένο Ιούνιο, η Vodafone δεν διευκρίνισε, από την αρχή και απολύτως, στο Υπουργείο Εξωτερικών και στο Πολεμικό Ναυτικό αν το έργο «Thetis Mavi» (ψηφιακή διασύνδεση Αθήνας – Άνδρου – Χίου – Τσεσμέ) θα βασιζόταν αποκλειστικά σε ελληνικές ερευνητικές άδειες ή όχι. Επί πλέον, προ δεκαημέρου, ερευνητικό πλοίο που ενεργούσε για λογαριασμό της Cosmote ενοχλήθηκε, μέσω ασυρμάτου, από τουρκικό περιπολικό σκάφος. 

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Σε προηγούμενο άρθρο στο SLpress είχαμε εξετάσει τη γεωιστορική δυναμική που διαμόρφωσε το Δίκαιο της Θάλασσας μέχρι σήμερα και πώς αυτό είναι ένα δυναμικό και συνεχώς εξελισσόμενο μέγεθος, το οποίο συνεχίζει να αλλάζει ανάλογα με τις διεθνείς εξελίξεις και τις μεταλλάξεις της στρατιωτικής ισχύος, ιδιαίτερα τη μονομαχία μεταξύ χερσαία εδραζόμενων συστημάτων προβολής ισχύος προς τη θάλασσα Ναυτικού “Βαθέων Κυανών Υδάτων” (Deep Blue Water Navy), βασισμένο σε εμβληματικά μεγάλα πολεμικά πλοία.

Σήμερα, οι μεταλλάξεις στο ισοζύγιο ισχύος, όχι μόνο μεταξύ Θάλασσας και Στεριάς, αλλά μεταξύ “παραδοσιακών” πλατφορμοκεντρικών μοντέλων μάχης και και οπλικών συστημάτων χαμηλής τεχνολογίας και κόστους, μαζικής και γρήγορης παραγωγής, θέτει νέα δεδομένα στις παγκόσμιες εξελίξεις. Αυτές οι εξελίξεις αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης μονομαχίας ιστορικών διαστάσεων, που μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή γεωπολιτικού παραδείγματος ως προς τη φύση των εγγύς υδάτων.

Από τη μία έχουμε την ομάδα των χερσαίων δυνάμεων που επιδιώκουν να μετατρέψουν μεγάλα κομμάτια των εγγύς υδάτων σε γαλάζιο έδαφος και από την άλλη έχουμε τις Ναυτικές Δυνάμεις που μάχονται να επιτύχουν την ανάσχεση αυτής της γεωπολιτικής επιχωμάτωσης και να κρατήσουν τα εγγύς ύδατα κομμάτι των ωκεανών και όχι προέκταση της στεριάς.

Και κατά την άποψη του γράφοντος αυτή η επική μονομαχία θα κριθεί, εν πολλοίς, σε δύο σημεία του πλανήτη. Το ένα είναι οι σινικές θάλασσες και οι προεκτάσεις τους στον Ειρηνικό. Και το άλλο είναι το Αιγαίο. Συγκεκριμένα, τυχόν επιτυχία της Τουρκίας να επιβάλει τη “Γαλάζια Πατρίδα”, έστω και ντε φάκτο, δια της αδράνειας και πολύ περισσότερο δια της άτυπης συνεργασίας της Ελλάδας μέσω κάποιου “συμβιβασμού”, θα αποτελέσει δυνάμει συντριπτικό πλήγμα στη γεωστρατηγική των Ναυτικών Δυνάμεων, κυρίως φυσικά των Ηνωμένων Πολιτειών, με απρόβλεπτες αρνητικές συνέπειες ως προς τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στη δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική.

Κινεζική κατά αμερικανικής στρατηγικής

Αναλυτικότερα, η δημόσια συζήτηση γύρω από την άνοδο της Κίνας επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην ταχύτατη ανάπτυξη του Κινεζικού Ναυτικού και στην υποτιθέμενη επιδίωξη του Πεκίνου να αναλάβει τον ρόλο που διαδραμάτισαν άλλοτε η Βρετανική Αυτοκρατορία και αργότερα οι Ηνωμένες Πολιτείες ως κυρίαρχες Ναυτικές Δυνάμεις. Η ερμηνεία αυτή, όσο διαδεδομένη και αν είναι, ενδέχεται να βασίζεται σε μια λανθασμένη ιστορική αναλογία. Αντί να εξετάζεται η κινεζική στρατηγική μέσα από το δικό της γεωιστορικό πλαίσιο, ερμηνεύεται με βάση τα πρότυπα της δυτικής ναυτικής ιστορίας.

Η υπόθεση του παρόντος άρθρου είναι διαφορετική. Η Κίνα πιθανότατα δεν επιδιώκει να μετατραπεί σε μια νέα παγκόσμια ναυτική αυτοκρατορία δυτικού τύπου αλλά να επιδιώξει τη δημιουργία ενός εκτεταμένου θαλασσοχερσαίου χώρου απόλυτης στρατηγικής κυριαρχίας γύρω από την κινεζική επικράτεια. Με άλλα λόγια, δεν επιχειρεί πρωτίστως να κυριαρχήσει στους ωκεανούς αλλά προσπαθεί να μετατρέψει μεγάλα τμήματα των εγγύς θαλασσών της σε “γαλάζιο έδαφος”, δηλαδή σε λειτουργική προέκταση της χερσαίας ισχύος της. Ή, υπό μία έννοια, να ενώσει το έδαφός της με μια μεγάλη “ωκεάνια λίμνη” σε έναν χώρο, αποκλειστικής και αναντίρρητης κυριαρχίας.

Η δυνητική αυτή αλλαγή εδράζεται πάνω στις μεταλλάξεις στη γεωγραφία της στρατιωτικής ισχύος τα τελευταία χρόνια. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα εκτεταμένο χερσαία εδραζόμενο πλέγμα αισθητήρων, πυραυλικών συστημάτων, μη επανδρωμένων μέσων και δικτύων διοίκησης και ελέγχου μπορεί να ασκεί αποφασιστική στρατιωτική επιρροή σε τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι εγγύς θάλασσες παύουν να λειτουργούν ως προέκταση των ωκεανών και αρχίζουν να μετατρέπονται σε προέκταση της χερσαίας επικράτειας.

Αυτό ακριβώς φαίνεται να επιδιώκει η Κίνα. Το εντυπωσιακά αναπτυσσόμενο κινεζικό ναυτικό δεν πρέπει να ιδωθεί ως ένας ανεξάρτητος στόλος “βαθέων κυανών υδάτων” αλλά ως τμήμα μιας ενιαίας θαλασσοχερσαίας αρχιτεκτονικής ισχύος, στην οποία το ναυτικό, η αεροπορία, οι αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί πύραυλοι, τα υπερ – υπερηχητικά βλήματα αερολίσθησης (HGV), τα δίκτυα αισθητήρων και οι διαστημικές υποδομές λειτουργούν ως ένα ολοκληρωμένο σύστημα – συστημάτων (system – of – systems).

Ο στόχος της Κίνας

Στόχος του δεν είναι απλώς η νίκη σε μια δυνητική μεγα – ναυμαχία με το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος στο οποίο η στρατιωτική παρουσία και δράση κάθε άλλης Δύναμης, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, να καθίσταται εξαιρετικά επισφαλής. Με άλλα λόγια, επιδιώκεται η δημιουργία μιας εικόνας αναντίρρητης κινεζικής κυριαρχίας σε ένα μεγάλο κομμάτι του Ειρηνικού, η οποία θα επιτρέψει την άτυπη ενοποίηση αυτής της θαλάσσιας έκτασης με τη στεριά σε έναν και ενιαίο χώρο αδιαίρετης κινεζικής κυριαρχίας.

Εάν αυτή η ανάγνωση είναι ορθή, τότε η σημαντικότερη γεωστρατηγική μεταβολή της εποχής μας δεν είναι η άνοδος μιας νέας μεγάλης Ναυτικής Δύναμης, δηλαδή της Κίνας, αλλά η σταδιακή αντικατάσταση της λογικής του “ανοικτού ωκεανού” από τη λογική του “γαλάζιου εδάφους” και των “ωκεάνιων λιμνών”. Υπό μία έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι αναφερόμαστε σε έναν πιθανό νέο κόσμο όπου θα έχουμε υβριδικές υπερ – ηπείρους αποτελούμενες από “καφέ και γαλάζιο έδαφος” και συρρικνωμένους ωκεανούς.

Υπό αυτήν την έννοια, η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση αποκτά μια διάσταση που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της Ανατολικής Μεσογείου και θα παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του μελλοντικού διεθνούς συστήματος.