iEpikaira

Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

Στις 24 Μαρτίου ο οικονομολόγος και κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ Paul Krugman έγραψε μια ανάλυση στο προσωπικό του μπλογκ στο Substack, κατηγορώντας το περιβάλλον του Προέδρου Τραμπ για «εκμετάλλευση προνομιακής πληροφόρησης» με σκοπό το κέρδος.

Δίνοντας στοιχεία σχετικά με την χειραγώγηση των συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης λίγο πριν την ανακοίνωση Τραμπ περί μη βομβαρδισμού των ενεργειακών κοιτασμάτων του Ιράν, ο Krugman κατηγορεί ευθέως το περιβάλλον Τραμπ για προδοσία.

Να σημειώσουμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που στις ΗΠΑ έχουν σημειωθεί περίεργες συναλλαγές λίγο πριν ή λίγο μετά ανακοινώσει κάτι ο Πρόεδρος Τραμπ.

Απλά τώρα γίνεται και εν καιρώ πολέμου.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ανάλυσης.

Προδοσία στις αγορές μελλοντικής εκπλήρωσης

Άτομα κοντά στον Τραμπ κάνουν συναλλαγές με βάση εθνικά μυστικά

Paul Krugman, 24 Μαρτίου 2026

Το Σαββατοκύριακο, ο Ντόναλντ Τραμπ απείλησε με τρομερή εκδίκηση το Ιράν, εκτός εάν η κυβέρνησή του ανοίξει το Στενό του Ορμούζ εντός 48 ωρών, μια προθεσμία που θα έληγε το βράδυ της Δευτέρας στην Ουάσινγκτον.

Συγκεκριμένα, ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα αρχίσουν να βομβαρδίζουν σταθμούς παραγωγής ενέργειας – σταθμούς που παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια στον άμαχο πληθυσμό του Ιράν – εκτός εάν το Στενό ανοίξει.

Αλλά στις 7:05 π.μ. τη Δευτέρα, ο Τραμπ το πήρε πίσω – για πέντε ημέρες, είπε, αλλά πολλοί άνθρωποι άρχισαν να υποθέτουν ότι η απειλούμενη ενέργεια, η οποία θα ήταν ένα τεράστιο έγκλημα πολέμου, έχει πλέον αποσυρθεί ως πιθανότητα.

Ο λόγος για την ανατροπή, ισχυρίστηκε, ήταν ότι οι ΗΠΑ συμμετείχαν σε παραγωγικές διαπραγματεύσεις με Ιρανούς αξιωματούχους – αν και αυτό φαίνεται να ήρθε ως είδηση ​​και για τους Ιρανούς, οι οποίοι αρνήθηκαν ότι λαμβάνουν χώρα τέτοιες διαπραγματεύσεις.

Δυστυχώς, σε αυτήν την περίπτωση, όπως προσπάθησα να εξηγήσω χθες, το φανατικό, βάναυσο ιρανικό καθεστώς είναι πιο αξιόπιστο από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Λέει ψέματα ή ζει σε έναν φανταστικό κόσμο; Καμία από τις δύο πιθανότητες δεν είναι παρήγορη. Αλλά σε κάθε περίπτωση, η ξαφνική υποχώρηση του Τραμπ ήταν εκπληκτική.

Ποιος θα μπορούσε να το είχε προβλέψει αυτό;

Η απάντηση είναι, το άτομο ή τα άτομα που αγόρασαν μεγάλες ποσότητες συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης στο χρηματιστήριο και πούλησαν μεγάλες ποσότητες συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου περίπου 15 λεπτά πριν από την ανακοίνωση του Τραμπ.

Όπως αναφέρει το CNBC,

« Γύρω στις 6:50 π.μ. στη Νέα Υόρκη, οι συναλλαγές συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης S&P 500 e-Mini στο CME κατέγραψαν μια απότομη και μεμονωμένη αύξηση του όγκου, ξεφεύγοντας από ένα κατά τα άλλα υποτονικό προσυνεδριακό σκηνικό.

Με την περιορισμένη ρευστότητα που είναι χαρακτηριστική των πρώτων ωρών συναλλαγών, η ξαφνική έκρηξη ξεχώρισε ως μία από τις μεγαλύτερες στιγμές όγκου της συνεδρίασης μέχρι εκείνο το σημείο.

Ένα παρόμοιο μοτίβο παρατηρήθηκε στις αγορές πετρελαίου. Τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης του Μαΐου για το West Texas Intermediate παρουσίασαν επίσης αξιοσημείωτη αύξηση της εμπορικής δραστηριότητας περίπου την ίδια περίοδο, με μια σαφή αύξηση του όγκου συναλλαγών να διακόπτει τις κατά τα άλλα ήρεμες συνθήκες».

Αυτή η «απότομη και μεμονωμένη αύξηση του όγκου» – την οποία μπορείτε να δείτε για την αγορά συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου στο διάγραμμα στην κορυφή αυτής της ανάρτησης – ήταν ιδιαίτερα παράξενη επειδή δεν υπήρχαν σημαντικά νέα – κανένα σημαντικό δημόσια διαθέσιμο νέο – που να οδηγεί σε ξαφνικές μεγάλες συναλλαγές στην αγορά.

Η ιστορία θα ήταν περίεργη, εκτός από το ότι υπάρχει μια προφανής εξήγηση: Κάποιος κοντά στον Τραμπ ήξερε τι επρόκειτο να κάνει και εκμεταλλεύτηκε αυτές τις εσωτερικές πληροφορίες για να αποκομίσει τεράστια, άμεσα κέρδη.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο υπό τον Τραμπ. Υπήρξαν μεγάλες, ύποπτες κινήσεις στην πλατφόρμα αγοράς προβλέψεων Polymarket πριν από προηγούμενες επιθέσεις στο Ιράν και τη Βενεζουέλα.

Αλλά αυτή η εκμετάλλευση προνομιακής πληροφόρησης της πολιτικής των ΗΠΑ ήταν πραγματικά μεγάλη: οι Financial Times εκτιμούν τις πωλήσεις συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου σε εκείνο το μαγικό λεπτό το πρωί της Δευτέρας σε περίπου 580 εκατομμύρια δολάρια, και αυτό δεν υπολογίζει τις αγορές συμβολαίων μελλοντικής εκπλήρωσης μετοχών.

Όταν τα στελέχη μιας εταιρείας ή άτομα που βρίσκονται κοντά σε αυτά εκμεταλλεύονται εμπιστευτικές πληροφορίες για προσωπικό οικονομικό όφελος, αυτό αποτελεί εμπορική εκμετάλλευση εμπιστευτικών πληροφοριών — κάτι που είναι παράνομο.

Αλλά έχουμε μια άλλη λέξη για καταστάσεις στις οποίες άτομα με πρόσβαση σε εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με την εθνική ασφάλεια — όπως σχέδια για βομβαρδισμό ή μη βομβαρδισμό μιας άλλης χώρας — εκμεταλλεύονται αυτές τις πληροφορίες για κέρδος. Αυτή η λέξη είναι «προδοσία».

Γιατί το κέρδος από εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με αποφάσεις εθνικής ασφάλειας αποτελεί ουσιαστικά μορφή προδοσίας;

Πρώτον, είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς μια πιο θεμελιώδη αρχή για τους αξιωματούχους στους οποίους εμπιστευόμαστε σημαντικές αποφάσεις, ειδικά εκείνες που αφορούν την εθνική ασφάλεια, ότι αυτοί ή άτομα που γνωρίζουν δεν πρέπει να επιτρέπεται να εκμεταλλεύονται τις θέσεις τους για προσωπικό όφελος.

Δεύτερον, οι χρηματοοικονομικές συναλλαγές που βασίζονται σε αυτό που θα έπρεπε να είναι κρυμμένα μυστικά αποκαλύπτουν πληροφορίες σε τρέχοντες ή πιθανούς ξένους αντιπάλους.

Για να υπερβάλουμε λίγο, αλλά μόνο λίγο, ποιος χρειάζεται να δωροδοκήσει κυβερνητικούς πράκτορες ή να τους στρατολογήσει με κάποιο ερωτικό δόλωμα, όταν μπορείς να συμπεράνεις τις ίδιες πληροφορίες παρακολουθώντας τις συναλλαγές στις αγορές μελλοντικής εκπλήρωσης;

Τέλος, δεν υπάρχει τόσο μεγάλο χάσμα μεταξύ της χρήσης της γνώσης εθνικών μυστικών για την πραγματοποίηση επικερδών χρηματοοικονομικών συναλλαγών και της απλής πώλησης αυτών των μυστικών στον πλειοδότη.

Μόλις παραβιαστεί η γραμμή που λέει ότι δεν πρέπει να επωφελείστε προσωπικά από την πρόσβαση σε πληροφορίες που είναι ή θα έπρεπε να είναι αυστηρά απόρρητες, η γραμμή που βρίσκεται μεταξύ των συναλλαγών που βασίζονται σε κρατικά μυστικά και της άμεσης πώλησης αυτών των μυστικών είναι θολή.

Στην πραγματικότητα, θα ήθελα πολύ να μάθω ακριβώς ποιός έκανε αυτές τις συναλλαγές χθες το πρωί.

Ήταν άτομα που γνώριζαν άμεσα ή δισεκατομμυριούχοι/traders που πλήρωσαν άτομα που γνώριζαν για συμβουλές;

Είμαι σίγουρος ότι θα το μάθουμε μόλις το FBI του Kash Patel διεξάγει την προσεκτική, χωρίς περιορισμούς έρευνά του. Για όσους έχουν προβλήματα με το χιούμορ, αυτό ήταν ένα αστείο.

Ωστόσο, πιστεύω ότι οι ένοχοι θα είναι εύκολο να εντοπιστούν μόλις οι Δημοκρατικοί επιστρέψουν στην εξουσία και πρέπει να εφαρμόσουν την πλήρη ισχύ του νόμου στους υπεύθυνους.

Ένα ερώτημα που μπορεί να είναι πιο δύσκολο να επιλυθεί είναι ο βαθμός στον οποίο η πιθανότητα εμπορίας πληροφοριών εκ των έσω, μπορεί στην πραγματικότητα να έχει επηρεάσει την χάραξη πολιτικής.

Μήπως οι αποφάσεις για τον πόλεμο και την ειρήνη εξυπηρετούν εν μέρει την χειραγώγηση της αγοράς και όχι το εθνικό συμφέρον; Αν το απορρίψετε αυτό ως αδιανόητο, απλώς δεν έχετε δώσει προσοχή.

Υπάρχει ένα ευρύτερο μάθημα εδώ: Δεν μπορείτε να εμπιστευτείτε μια διεφθαρμένη κυβέρνηση για την προστασία της εθνικής ασφάλειας.

Και η κυβέρνησή μας είναι πλέον εντελώς διεφθαρμένη: Είναι δύσκολο να βρεθεί έστω και ένας ανώτερος αξιωματούχος, από τον Πρόεδρο και κάτω, που να αντιμετωπίζει το δημόσιο αξίωμα ως σοβαρή ευθύνη και όχι ως ευκαιρία για προσωπική ανέλιξη και για κέρδος.

Μεταξύ άλλων, οι βαθιά διεφθαρμένες κυβερνήσεις τείνουν να είναι πολύ κακές στη διεξαγωγή πολέμου, ανεξάρτητα από το πόσο μπορεί να εξυμνούν το «ήθος του πολεμιστή» και τη «φονικότητα»

Όταν θα κάνουμε μια μεταθανάτια έρευνα για το πώς συνέβη το φιάσκο στο Ιράν, η αλαζονική άγνοια μπορεί να εξακολουθεί να έχει την πρώτη θέση.

Αλλά το γκροτέσκο λάδωμα θα έρθει με διαφορά στήθους στην δεύτερη θέση.

Πηγή: militaire.gr

Ben Chu

The interruption of oil and gas supplied through the Strait of Hormuz due to the US-Israel war with Iran has dramatically pushed up global energy prices.

Petrol has gone up already and UK domestic heating bills are almost certain to follow.

But it's not just fuel that's been impacted by the conflict. A host of other vitally important chemicals, gases and other products normally enter international supply chains via the Hormuz Strait.

BBC Verify has found that the price of a host of goods - ranging from food, to smartphones, to medicines - could be affected, as the number of ships passing through the Hormuz Strait has dropped from well over 100 a day before the war to just a handful.

Here is what could be impacted.

Fertilisers (Food)

Petrochemicals are derived from oil and gas and they are produced in great quantities for export by countries in the Gulf region.

And one of the most important is fertiliser, vital for global agricultural production.

According to the United Nations, around a third of the world's fertilisers - such as urea, potash, ammonia and phosphates - normally pass through the Hormuz Strait.

Getty Images

Small farmers rely heavily on fertilising crops with urea

Data from the World Trade Organization shows that, since the conflict began, outbound shipments of fertiliser-related products through the waterway have collapsed.

Analysts have warned that a shortage of these ferilisers is likely to be particularly damaging to agricultural production now because March and April are the northern hemisphere's planting season and less fertiliser use now by farmers will impact yields for later in the year.

"A relatively brief closure could disrupt an entire growing season, with food security consequences that persist long after the strait reopens," according to researchers at the Kiel Institute.

The Institute's work suggests a full closure of the Strait of Hormuz could push up global wheat prices by 4.2% and fruit and vegetable prices by 5.2%.

And it estimates that the most badly affected countries in terms of the overall increase in food prices would be Zambia (31%), Sri Lanka (15%), Taiwan (12%) and Pakistan (11%).

[iEpikaira: Greece food prices +9.5% increase]

Russia normally supplies around a fifth of global fertiliser exports and analysts say it could potentially increase production to fill the gap.

Vladimir Putin's special envoy, Kirill Dmitriev, has said that Russia, a major producer of commodities like fertiliser, is "well positioned".

Helium (Microchips)

A third of global shipments of helium gas normally come from Qatar and pass through the Strait of Hormuz.

It's a byproduct of the production of natural gas and is used in the manufacture of semiconductor wafers, which are then processed into the microchips used in computers, vehicles and household appliances.

Helium is also used to cool the magnets in Magnetic Resonance Imaging (MRI) scanners used in hospitals.

AFP via Getty Images

Qatar's giant Ras Laffan plant, which produces the gas, has shut down production after Iranian missile and drone strikes.

And the Qatar government has warned it will take three to five years to repair the damage, raising fears about supplies.

In 2023, the US Semiconductor Industry Association warned of "price spikes" if global helium supplies were disrupted.

Analysts have warned the knock-on impact of the Hormuz blockage could be an increase in the prices of a host of cutting-edge technologies, from smartphones to data centres.

And Prashant Yadav, a senior fellow for global health at the Council on Foreign Relations, has warned MRI prices could be driven up by prolonged helium shortages.

"MRI machines require somewhere between 1,500 to 2,000 liters helium to cool the magnets. Every time you do a scan, a little bit of that boils off or evaporates.

"People like to think helium's predominant use is in data centers, semiconductors and cooling for the AI and data industry. But we can't forget that helium is quite important for MRIs and for other medical users," he told BBC Verify.

Petrochemical derivatives (Medicines)

Derivatives from petrochemicals - such as methanol and ethylene - are vital materials in the global production of pharmaceuticals, including painkillers, antibiotics and vaccines.

The countries of the Gulf Co-operation Council - Saudi Arabia, Qatar, Oman, the United Arab Emirates, Kuwait and Bahrain - are estimated to account for around 6% of global petrochemical production capacity.

These nations primarily use the Strait of Hormuz to export these chemicals to the wider world, with around half going to Asia.

India produces a fifth of the world's generic (non-branded) pharmaceutical exports, many of which are sent on to the US and Europe.

Many of these pharmaceutical products are also normally flown to global markets via Gulf hub airports, particularly Dubai, which have been severely disrupted by the conflict.

Some analysts have warned of the potential for higher medicine prices for households as a result of the disruption in the Strait of Hormuz.

Sulphur (Metals/Batteries)

Sulphur is another byproduct of the processing of crude oil and natural gas and produced in large volumes for export in the Gulf region.

Around half of the global seaborne sulphur trade normally passes through the Strait of Hormuz.

Its main use is as an agricultural fertiliser, but it is also vital for metal processing.

Sulphur is used to make sulphuric acid, which is used for processing copper, cobalt and nickel and also for the extraction of lithium.

All of those metals are needed for the production of batteries, which are used in everything from domestic appliances to electric vehicles to military hardware like drones.

Analysts warn that if sulphur supplies remain interrupted, the result will likely be higher prices for consumers of products containing batteries.

Additional reporting by Tom Edgington and Joshua Cheetham

Graphics by Phil Leake

Source: https://www.bbc.com/news/articles/c4gjxv5g19no

The closure of the Strait of Hormuz—a chokepoint just 21 nautical miles wide through which roughly one-fifth of global oil and one-quarter of liquefied natural gas flows—has triggered a far-reaching supply shock. A new analysis and an interactive website by the Kiel Institute show that the disruption extends well beyond energy, cascading through chemicals and fertilizers into food systems, with the most severe consequences falling on developing economies.

“The key issue is the chain reaction,” says Julian Hinz, head of the Trade Policy Research Group at the Kiel Institute. “An energy shock quickly becomes a fertilizer shock and then a food crisis—especially in countries that depend on imports at every stage.”

The shutdown follows the escalating conflict involving the United States, Israel, and Iran, which brought tanker traffic through the strait from around 40 daily passages to near zero within days. While attention has focused on oil and gas, the Gulf’s role in global trade runs much deeper. A small group of countries connected to the strait dominates exports in a wide range of critical products, from petrochemicals and fertilizers to metals and agricultural goods—many of which cannot be quickly sourced elsewhere.

To illustrate the full scope of this dependence, the Kiel Institute has launched a new interactive website mapping global reliance on products linked to the Strait of Hormuz.

This broader dependence is central to understanding the scale of the shock. Hydrocarbon derivatives, methanol, and urea fertilizers—key inputs into agriculture and manufacturing—are heavily concentrated in Gulf production. Energy-intensive metals such as aluminum and steel, as well as region-specific agricultural products, further anchor the Gulf’s position in global supply chains. In many of these sectors, dependence has increased over the past three decades, not declined.

Standard trade models underestimate the consequences because they miss how disruptions propagate through these tightly linked systems. Reduced energy flows constrain chemical production, which in turn limits fertilizer availability and drives up food prices, creating a bottleneck effect.

This effect amplifies the impact on countries that rely on imported inputs, particularly in South Asia, Sub-Saharan Africa, and parts of the Middle East. For example, under a short-run full closure scenario of the Strait of Hormuz, food prices in Sri Lanka, Pakistan, and India could rise by about 10–15 %, with higher increases possible. Welfare losses in these three countries are estimated to be between −3.5 % and −1.8 %. More broadly, welfare losses in these regions are estimated to be 10–20 times larger than in advanced economies, except in the case of oil-exporting countries.

For comparison, welfare effects in the European Union range only between −0.76 % and −0.36 %, while in the United States they are even smaller, ranging from −0.16 % to −0.04 %.

[iEpikaira: This statement is false since Greece welfare will fall at -1.75%. Source: current-trade-issues effect on welfare changes under full Strait of Hormuz closure (short-run). Countries directly affected by the conflict are excluded. Source: KITE model (Hinz, Mahlkow & Sogalla, 2026).]

The timing of the disruption makes the situation especially acute. March and April are peak months for fertilizer application in the Northern Hemisphere planting season. Although some market adjustment may occur over time, structural damage to supply chains and agricultural production is likely to persist.

The findings underscore the need for coordinated policy action. The Hormuz disruption is not only an energy shock, but also a manufacturing and food security crisis. Strategic fertilizer reserves in import-dependent countries, alongside stronger international mechanisms for rapid fertilizer and food aid deployment, could help mitigate future shocks. At the same time, reducing dependence on Gulf energy and energy-intensive imports through diversification, renewable investment, and efficiency gains remains the most effective long-term response.

“The central issue is not the global average impact, but its distribution,” Hinz says. “What appears manageable globally becomes a severe food security crisis for the world’s poorest countries.”

Read Kiel Policy Brief now:

Kiel Policy Brief

03/2026

Policy Article

Hinz, J., Mahlkow, H., Sogalla, R., Willmann, G.PDF

Source: https://www.kielinstitut.de/publications/news/strait-of-hormuz-closure-triggers-global-supply-shock-with-disproportionate-food-security-risks/

Ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζ.Ντ. Βανς φέρεται να τα «έψαλλε» στον ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου, κατηγορώντας τον ότι τον παρέσυρε στον πόλεμο κατά του Ιράν, διαβεβαιώνοντας τον ότι θα ήταν μια απλή υπόθεση. Οι Αμερικανοί έχουν εγκλωβιστεί , ο Νετανιάχου ούτε που συζητά λήξη του πολέμου και το αδιέξοδο παραμένει. Παρόλα αυτά ο Τραμπ φαίνεται ότι δεν είναι ακόμη διατεθειμένος να ακολουθήσει τη λογική του αντιπροέδρου του . Κι αυτή η εμμονή προκαλεί πολλά ερωτήματα και καχυποψία…

Ο Λευκός Οίκος και το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας εξετάζουν την αποστολή τουλάχιστον 10.000 επιπλέον στρατιωτών στη Μέση Ανατολή τις επόμενες ημέρες, ανέφερε σήμερα η εφημερίδα Wall Street Journal και ο ειδησεογραφικός ιστότοπος Axios.

Στόχος είναι να διαθέτει ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ περισσότερες στρατιωτικές επιλογές, σημείωσε η WSJ επικαλούμενη αξιωματούχους του υπουργείου Άμυνας, την ώρα που ο Ρεπουμπλικάνος παρέτεινε κατά 10 ημέρες το τελεσίγραφο που έχει απευθύνει στο Ιράν προκειμένου να ανοίξει το Στενό του Χορμούζ.

Αυτή η δύναμη, η οποία πιθανότατα θα περιλαμβάνει πεζικό και τεθωρακισμένα οχήματα, θα προστεθεί στους περίπου 5.000 πεζοναύτες και τους χιλιάδες αλεξιπτωτιστές της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας που έχουν ήδη αναπτυχθεί στην περιοχή, ανέφερε η WSJ.

«Δεν γνωρίζουμε πού ακριβώς θα αναπτυχθούν οι δυνάμεις στη Μέση Ανατολή, αλλά προφανώς θα βρεθούν σε απόσταση βολής από το Ιράν και το νησί Χαργκ, ένα νευραλγικό κέντρο για τις εξαγωγές πετρελαίου στα ανοικτά των ιρανικών ακτών», σημείωσε η εφημερίδα.

«Πρόκειται για μία νέα ένδειξη ότι γίνονται σοβαρές προετοιμασίες για μια χερσαία αμερικανική επιχείρηση στο Ιράν», επεσήμανε από την πλευρά του ο Axios.

Υψηλόβαθμος αξιωματούχος της αμερικανικής άμυνας, τον οποίο επικαλείται ο Axios, αναμένει ότι η απόφαση για την αποστολή επιπλέον στρατιωτών θα ληφθεί την επόμενη εβδομάδα, ενώ σημείωσε ότι αυτά τα στρατεύματα θα είναι από διαφορετικές μονάδες μάχης από αυτές που έχουν ήδη αναπτυχθεί στην περιοχή.

Σύμφωνα με τον Axios, το Πεντάγωνο αναπτύσσει στρατιωτικές επιλογές για ένα «τελικό πλήγμα» στο Ιράν, το οποίο ενδέχεται να περιλαμβάνει τη χρήση χερσαίων δυνάμεων και μια εκστρατεία μαζικών βομβαρδισμών.

Ο Τραμπ δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν θα ακολουθήσει κάποιο από αυτά τα σενάρια, σημειώνει ο ειδησεογραφικός ιστότοπος, όμως πηγές αναφέρουν ότι είναι έτοιμος για κλιμάκωση αν οι συνομιλίες με το Ιράν δεν αποφέρουν σύντομα απτά αποτελέσματα.

Ο Ντ. Τραμπ παρέτεινε τη διάρκεια του τελεσιγράφου του στο Ιράν – Το στενό του Χορμούζ στο μενού της G7

Ο Ντόναλντ Τραμπ παρέτεινε για άλλες έξι ημέρες τη διάρκεια του τελεσιγράφου του στο Ιράν προκειμένου να ανοίξει το στενό του Χορμούζ διότι σε διαφορετική περίπτωση θα διατάξει να βομβαρδιστούν ενεργειακές υποδομές του, διαβεβαιώνοντας πως οι συνομιλίες με την Τεχεράνη -που υπέστη νωρίς το πρωί νέους βομβαρδισμούς από την αεροπορία του Ισραήλ- «πάνε πολύ καλά».

Ο επικεφαλής της διπλωματίας της κυβέρνησής του Μάρκο Ρούμπιο έφθασε σήμερα στο Γαλλία, διαπίστωσε δημοσιογράφος του AFP, για τη δεύτερη ημέρα της G7, κατά τη διάρκεια της οποίας αναμένεται να ασκήσει πίεση στους ομολόγους του να βοηθήσουν να ανοίξει το στενό του Χορμούζ, εν μέσω του πολέμου.

Για να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη διέλευση από αυτή τη νευραλγική θαλάσσια οδό για το παγκόσμιο εμπόριο υδρογονανθράκων ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος απείλησε να καταστρέψει ηλεκτροπαραγωγικά εργοστάσια στο Ιράν «ξεκινώντας από το μεγαλύτερο».

Αλλά «κατόπιν αιτήματος της ιρανικής κυβέρνησης», κατ’ αυτόν, παρέτεινε τη διάρκειά του τελεσιγράφου του «ως τη Δευτέρα 6η Απριλίου ως τις 20:00» (σ.σ. ώρα Ουάσιγκτον· 03:00 της Τρίτης 7ης Απριλίου ώρα Ελλάδας) προτού διατάξει την καταστροφή ηλεκτροπαραγωγικών εργοστασίων στο Ιράν, όπως ανακοίνωσε χθες.

Η νέα αναβολή σταθεροποίησε κάπως τις τιμές του πετρελαίου, που υποχώρησαν ελαφρά σήμερα. Η τιμή του βαρελιού του Μπρεντ Βόρειας Θάλασσας, ποικιλίας αναφοράς στις διεθνείς αγορές, υποχώρησε περί τα 107 δολάρια — παραμένοντας πάντως πάνω από 40% ακριβότερη από ό,τι την παραμονή του πολέμου.

Προς μεγάλη ικανοποίηση του αμερικανού προέδρου Τραμπ, το Ιράν αφήνει, κατ’ αυτόν να περνούν «δέκα πλοία» την ημέρα από το στενό του Χορμούζ.

Εδώ και μέρες, ο πρόεδρος των ΗΠΑ μοιάζει να κινείται σε εκκρεμές, από τη μια απειλώντας να πλήξει πιο σκληρά «παρά ποτέ» την Ισλαμική Δημοκρατία, από την άλλη διαβεβαιώνοντας πως η ένοπλη σύρραξη θα τερματιστεί πολύ σύντομα.

«Οι συνομιλίες (με το Ιράν) συνεχίζονται και, παρ’ όλα όσα λένε τα μέσα ενημέρωσης των ψευδών ειδήσεων (…) πάνε πολύ καλά», υποστήριξε ο Ντόναλντ Τραμπ μέσω Truth Social, επιμένοντας ακόμη να λέει πως η Τεχεράνη θέλει περισσότερα από τον ίδιο να γίνει διαπραγμάτευση για να τελειώσει ο πόλεμος.

Η Τεχεράνη από την άλλη συνεχίζει να αρνείται να χρησιμοποιήσει τον όρο «συνομιλίες». Σύμφωνα πηγή του πρακτορείου ειδήσεων Tasnim που δεν κατονομάστηκε, το Ιράν διαβίβασε «επίσημα» και «μέσω ενδιάμεσων» απάντηση στο σχέδιο 15 σημείων που πρότειναν οι ΗΠΑ.

Έθεσε τους δικούς της όρους για να σιγήσουν τα όπλα και περιμένει πλέον «ανταπάντηση από την άλλη πλευρά».

Εν αναμονή, οι Φρουροί της Επανάστασης ανακοίνωσαν τις πρώτες πρωινές ώρες ότι επιτέθηκαν με πυραύλους και μη επανδρωμένα εναέρια οχήματα εναντίον στρατιωτικών κι ενεργειακών στόχων στο Ισραήλ και σε κράτη του Κόλπου, σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο ειδήσεων FARS.

«Στην καρδιά της Τεχεράνης»

Αύριο Σάββατο ο πόλεμος συμπληρώνει τον πρώτο του μήνα· ξέσπασε με την κοινή επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν την 28η Φεβρουαρίου, προτού εξαπλωθεί σε όλη τη Μέση Ανατολή, επιτείνοντας την ατμόσφαιρα ανησυχίας για τις συνέπειες στην παγκόσμια οικονομία και για τον εφοδιασμό με πετρέλαιο και αέριο.

Ενώ η Ουάσιγκτον μοιάζει να ψάχνει διπλωματική πόρτα εξόδου από τον πόλεμο, το Ισραήλ δεν σταματά να διατρανώνει την αποφασιστικότητά του να εντατικοποιήσει τις επιχειρήσεις του — σήμερα βομβάρδισε ξανά, σχεδόν ταυτόχρονα, τις πρωτεύουσες του Ιράν και του Λιβάνου.

Ο ισραηλινός στρατός ανακοίνωσε τις πρώτες πρωινές ώρες ότι εξαπέλυσε «κύμα ευρείας κλίμακας πληγμάτων που είχαν στο στόχαστρο υποδομές του ιρανικού τρομοκρατικού καθεστώτος στην καρδιά της Τεχεράνης», ενώ λίγο νωρίτερα ακούστηκαν ισχυρές εκρήξεις στο νότιο τμήμα της Βηρυτού, της πρωτεύουσας του Λιβάνου, περιοχή που το Ισραήλ θεωρεί προπύργιο του σιιτικού κινήματος Χεζμπολά, το οποίο πρόσκειται στο Ιράν.

Ο Λίβανος σύρθηκε τη 2η Μαρτίου στον πόλεμο με την επίθεση της Χεζμπολά σε αντίποινα για τη δολοφονία του ιρανού ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και πληρώνει πολύ βαρύ τίμημα, με πάνω από 1.100 νεκρούς και πάνω από ένα εκατομμύριο ξεριζωμένους, σύμφωνα με επίσημους αριθμούς.

Το Ισραήλ μέχρι σήμερα σιωπά για τις συνομιλίες που φέρονται να διεξάγονται ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, μέσω Πακιστάν, για τον τερματισμό του πολέμου.

Η απόφαση του ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου ο στρατός του να διεξάγει ταυτόχρονους πολέμους στο Ιράν και στον Λίβανο δεν έχει πλέον εξασφαλισμένη τη συναίνεση της αντιπολίτευσης, με τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης Γιαΐρ Λαπίντ να επικρίνει επιχειρήσεις «χωρίς στρατηγική, χωρίς τα απαραίτητα μέσα και με πολύ λίγους στρατιώτες».

Ο εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού Έφι Ντεφρίν αναγνώρισε χθες βράδυ πως οι μονάδες χρειάζονται «επιπρόσθετες δυνάμεις».

Πηγή: militaire.gr

του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου

Με το πρόσχημα ανάσχεσης της πορείας του προς τη δημιουργία πυρηνικών κεφαλών, οι αμερικανοησραηλινοί διενερ­γούν ένα πόλεμο ικανό να μετατρέψει το Ιράν σε μια άκρως ασταθή πυρηνική ύλη έκκλησης ραδιενέργειας η οποία δεν θα καλύψει μόνο την ασιατική ήπειρο αλλά και όλο το διαστημόπλοιό μας, τη Γη. Από τη μια πλευρά των «κόκκινων γραμμών» ο μάγκας της MAGA με τον υπό δίωξη στη χώρα του πρωθυπουργό του Ισραήλ, από την άλλη ένας λαός με ιστορία και συνεισφορά στον ανθρώπινο πολιτισμό διοικούμενος-με την αρχική συνδρομή χωρών της Δύσης-από θρησκευόμενους αποφασισμένους να «πεθάνουν μετά των αλλοφύλων» για να απαλλαγούν από τους επιτιθέμενους ή και από την επίγεια ζωή τους χάριν ενός παραδείσου, γνωστού καταφυγίου των απανταχού της γης φτωχών.

Έχουμε, λοιπόν, δύο πολιτικούς γκάγκστερ απέναντι σε έναν λαό με αυτοσεβασμό που, ξεπερνώντας τις όποιες εσωτερικές του αντιπαλότητες, συσπειρώνεται γύρω από το θεοκρατικό του καθεστώς ωθώντας τη σύρραξη στο κρισιμότερο σημείο των τελευταίων δεκαετιών μετατρέποντάς τη από σκιώδη πόλεμο σε μια άμεση και μεγάλης κλίμακας περιφερειακή αντιπαράθεση. Μια επιχείρηση «επικής οργής» η οποία πέτυχε τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας θανατώνοντας τον Αλί Χαμενεΐ και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους, αναδεικνύοντας την Λερναία Ύδρα διοίκησης της χώρας που, παρά τις απώλειές της, δεν άφησε αλώβητη την επιτιθέμενη πλευρά η οποία, εκτός από τις ζημίες της, κατέγραψε νέες δυνατότητες αμυντικής αντεπίθεσης των Περσών μαζί με την παγκοσμιοποίηση των οικονομικών και κοινωνικών συνεπειών της πολεμοκαπηλίας.

Με τον Αμερικανό πρόεδρο να παλεύει μεταξύ κυκλοθυμικότητας και συνειδητής ψευδολογίας, και τον ισραηλινό πρωθυπουργό να βρυχάται απειλώντας «θεούς και δαίμονες», οι ειδικότεροι του γράφοντα γεωπολιτικοί αναλυτές και στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες προσπαθούν να συμπεράνουν για το «τι μέλλει γενέσθαι», όπως αν:

α) Θα επέλθει η συμφωνία «μέγιστης πίεσης», ένα ειρηνευτικό σχέδιο 15 σημείων το οποίο φαίνεται να αγνοεί η άλλη πλευρά ή και να το απορρίπτει σαν «μαξιμαλιστικό», ή δεν θα χρειαστεί εφόσον καταρρεύσει το καθεστώς λόγω οικονομικής και στρατιωτικής υποβάθμισης;

β) Ο πόλεμος ως διάδοχη εξέλιξη μιας περιόδου έντονων εσωτερικών διαμαρτυριών στο Ιράν, θα ικανοποιήσει τον «ευσεβή πόθο» των ΗΠΑ να «αναλάβουν την κυβέρνησή του» χωρίς να μετεξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο ή να ενθαρρύνει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα παρόμοιας «δημοκρατικής σταθερότητας» με εκείνη των Ιράκ, Λιβύης, Συρίας και, πιθανώς, της Βενεζουέλας ή και της Κούβας; Οι ΗΠΑ, ως φαίνεται, προβαίνουν σε απονενοημένες ενέργειες εξαγωγής μοντέλων διακυβέρνησης βλέποντας τον εκτοπισμό του κατ’ εξοχήν εξαγώγιμου προϊόντας τους, του δολαρίου ($).

γ) Ο επαπειλούμενος παγκόσμιος ενεργειακός εφοδιασμός θα μπορούσε να αναγκάσει και άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Κίνα, η Ρωσία, ενδεχομένως και η Ινδία, αισθανόμενες ενεργειακά (και όχι μόνο) ανασφαλείς συνεπεία της «εξαγωγικής πολιτικής» των ΗΠΑ ώστε να πιέσουν για την κατάπαυση του πυρός, δυσμενώς ή ευμενώς για ποιούς; Πόσο, άραγε, θα νομιμοποιούσε την αλά Wilde West συμπεριφορά η ανάμειξή τους;

Αν επικρατήσει το (γ) σενάριο, πως μπορεί να γίνει πιστευτό ότι θα προκύψει ένα win-win αποτέλεσμα χωρίς να προκληθεί κάποια επαναχάραξη συνόρων στην Μ. Ανατολή, παρόμοια εκείνης που έθεσε τις γραμμές τους μετά την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας; Με ορατή την πιθανότητα ενός αποτελέσματος μηδενικού αθροίσματος (win-loose:ό,τι κερδίζει ο ένας το χάνει ο άλλος), ποιος θα υποστεί το κόστος μιας αναζωπύρωσης της δράσης των εξτρεμιστικών ομάδων η οποία-πιθανότατα-δεν θα περιοριστεί στα αναχαραγμένα σύνορα; Οι πολιτικοί τυχοδιώκτες ως «λύκοι που χαίρονται στην αναμπουμπούλα» καραδοκούν.

Τι να υποθέσουμε για την ευρισκόμενη στην «πρώτη γραμμή» των συνεπειών χώρα μας λόγω γεωγραφίας και (ζηλευτής για φίλους και εχθρούς) κυριαρχίας της στη ναυτιλία, όπως και των στρατηγικών συμμαχιών της; Εκτός από πιθανό-έστω και έμμεσο-στόχο αντιποίνων ή άλλων καινοφανών απειλών της σύγχρονης τεχνολογίας, μήπως συρθεί σε μία εμπλοκή εξ αιτίας της από 2021 εγκατεστημένης στη Σ. Αραβία πυραυλικής συστοιχίας Patriot μέσω της οποίας αναχαιτίστηκαν δύο ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι δίνοντας την ευκαιρία για κομπασμό της ελληνικής κυβέρνησης; Ένας πιθανός κίνδυνος συνεπικουρούμενος από τη βεβαιότητα των οικονομικών επιπτώσεων λόγω της ενεργειακής εξάρτησης από τα πετρέλαια του Κόλπου, ή και την παύση της μέχρι πρότινος βερεσέ τροφοδοσίας μας από τους αμυνόμενους που μας στάθηκαν κατά τα «πέτρινα χρόνια» των μνημονίων.

Πλέον των αναφερόμενων κινδύνων οφείλουμε να συνεκτιμήσουμε και την συνακόλουθη κρίση ένεκα μειωμένων ή ακριβότερων εισαγωγών αγροδιατροφικών προϊόντων από χώρες πλησιέστερα (Τουρκία, Συρία, Αίγυπτος) ή και μέσα στο πολεμικό πεδίο (Ισραήλ και Ιράν). Η μεταστροφή της ελληνικής αγοράς από την εξάρτηση των περιοχών αυτών ή της Ουκρανίας και της Ρωσίας, προς εκείνη των εναλλακτικών λύσεων από χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Γαλλία για να διασφαλιστεί η επισιτιστική επάρκεια, μπορεί να θεωρηθεί έξυπνη στρατηγική αντί της ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής η οποία παραπαίει εδώ και χρόνια;

Εκτός των παραπάνω θα πληγεί και η ναυτιλία (αδυναμία διέλευσης των στενών του Ορμούζ και εκπλήρωσης συμβολαίων, κατακόρυφη αύξηση των ασφαλίστρων κινδύνου κλπ.), αλλά και ο τουρισμός σαν παράπλευρη απώλεια ένεκα φόβου ή και κόστους παροχής υψηλής ποιότητας τουριστικών πακέτων στηριζόμενων αρκετά σε μια εφοδιαστική αλυσίδα υποκείμενη σε παρόμοιους με τους αναφερθέντες περιορισμούς. Η μόνη, δυστυχώς, αναμενόμενη αύξηση εντοπίζεται στην ενίσχυση των μεταναστευτικών ροών (προς μεγάλη τέρψη της Τουρκίας και των διακινητών τους) με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική συνοχή και ηρεμία καθώς στην εγχώρια φτώχεια θα προστεθεί και η εισαγόμενη.

Πηγή: anixneuseis.gr

Fertilizers waiting to be loaded onto ships this week in China’s Shandong Province.Source: CFOTO/Future Publishing/Getty Images

Governments are rushing to secure supplies of critical crop nutrients ahead of spring planting, as the Middle East war chokes off the flow of commodities and amplifies fears of a global food crisis.

Fertilizers exemplify the tight link between energy and food prices, underpinning harvests worldwide. The Middle East is a vital supplier, rich in both mineral reserves and the gas needed to produce nutrients for staples like corn, wheat and rice. With the Strait of Hormuz effectively shut, shipments have ground to a halt as Iran, the US and Israel continue to exchange strikes on energy infrastructure.

In turn, prices of urea — the most widely used nitrogen fertilizer — have surged, with phosphate supplies also at risk. Much of global stock is tied to the Persian Gulf, and panic is spreading across major agricultural economies.

Top exporters China and Russia are curbing some crop nutrient sales, while the US is loosening shipping restrictions to facilitate domestic flows. India, the largest urea buyer, is scrambling for supply and weighing a tender. Greece and France have expanded financial support for farmers, and in Africa, Ghana has rolled out a free fertilizer program.

“Farmers should not bear the burden of any crisis,” Indian Prime Minister Narendra Modi said Tuesday in Parliament, where he addressed the Middle East conflict and announced efforts to shore up fertilizer reserves. “The government stands with them.”

US Urea Fertilizer Cost Surges on Middle East Conflict

Rising fertilizer prices could push food costs higher, just as inflation in agricultural goods had started to ease after years of shocks — from the pandemic to the war in Ukraine and extreme weather. Typically excluded from core measures, they have challenged central bankers. Bank of England Governor Andrew Bailey warned of renewed price pressures as policymakers held rates steady this month.

At the same time, countries are moving to shield farmers already hit by weak crop prices, high input costs and US President Donald Trump’s tariffs.

Competition for supplies is intensifying. Earlier this month, the Trump administration lifted sanctions on Venezuelan fertilizers to “ease the impact on American farmers,” according to White House spokesperson Anna Kelly. Colombia’s state-owned Ecopetrol SA is seeking access to the same stock and considering a bid for Monómeros, a key plant on its Caribbean coast.

Further south, Brazil is ramping up purchases from Morocco and Gulf countries while exploring a joint fertilizer and energy project with Bolivia, according to a senior Brazilian official. A law reducing taxes on chemical inputs for fertilizer was also sanctioned recently, Brazil’s Ministry of Development, Industry, Trade and Services said in a note.

“Everyone is on the hunt,” said Randy Place, a senior grains analyst at The Hightower Report.

In key ways, the Middle East war marks a more perilous moment than when Russia’s 2022 invasion of Ukraine disrupted supply chains, partly because a larger share of nitrogen fertilizer trade is at stake. The region accounts for more than a third of urea exports and nearly a quarter of ammonia, another important crop ingredient. About half of sulfur trade — used in the production of phosphate fertilizers — also mostly passes through the Strait of Hormuz.

Jolts from Russia’s war in Ukraine exposed the risks of relying on imported nutrients. Efforts launched four years ago to shore up supply have gained fresh urgency in recent weeks. Unlike in 2022, when Russian goods were largely redirected, closure of the Strait of Hormuz is far more restrictive. Shipments are being physically blocked at a critical maritime chokepoint.

A worker spreads harvested rapeseed to dry at a grain market in Haryana this week.Photographer: Pratik Parija/Bloomberg

India is under particular pressure. Fertilizer production is the country’s biggest gas consumer, and some plants have shut as supplies of the fuel needed to make nitrogen-based nutrients have dwindled. To bridge the gap, officials are turning to China for cargoes. They’ve also approved at least one new type of fertilizer to shift toward less conventional alternatives.

In recent days, some urea producers have held daily meetings with farmers to restrain excessive usage, according to people familiar with the matter.

Sushil Kumar, a 42-year-old farmer in Haryana, is feeling the pinch. He cultivates rapeseed, wheat and rice on about 20 acres of leased land, but has been unable to find di-ammonium phosphate, a nutrient needed at sowing. Local dealers don’t have anything in stock.

“Fertilizer is never available on time when we need it,” Kumar said.

To get ahead, buyers are paying a premium. Saudi Arabia and Morocco have sold cargoes to Latin America at elevated prices. Dangote Fertiliser Ltd., one of Africa’s largest suppliers, says demand has surged. Russia paused some fertilizer exports on Tuesday, but the Kremlin said last week that it remains one of the few countries capable of meeting global demand.

“We are talking about an agricultural input that plays an important role in food security,” said Ticiana Alvares, technical director at INEEP, an energy research firm in Brazil. “Those who do not look out for themselves and their national interests, who do not start looking to regional supply chains instead of global ones, they are going to be in for a rough time.”

World's Top Ten Fertilizer Producing Countries

China maintains a big lead in nitrogen and phosphate production

If the conflict drags into mid-year, much of the world stands to lose. Major crop producers like the US, Brazil and India are already seeing margins squeezed, upping the threat of broader food-price spillovers. Wealthier nations may shield farmers with subsidies, but poorer countries face tighter budgets.

The risks are most acute in sub-Saharan Africa and parts of South Asia, where reliance on food imports is high and hunger already a problem. Nigeria, for instance, has reported delays in supplies from Russia and China. Some West African nations are “extremely worried” about protecting export crops like cocoa and cotton, said Ashish Lakhotia, the chief executive officer of fertilizers and agricultural inputs at ETG.

Even Gulf producers are unable to fully capitalize on higher prices or soft power advantages while the Strait of Hormuz remains shut, according to Nick Kraft, a senior analyst at the Eurasia Group whose focus includes agriculture.

If there’s one winner, he said, it’s China.

“As the world’s biggest urea producer, with large reserves and tight state control over exports, Beijing can shield its own farm system while forcing tighter conditions on everyone else,” he said. “That is exactly what it is doing now.”

In the US, the Trump administration has tried to temper price spikes. Agriculture Secretary Brooke Rollins said in an interview that officials are “looking at every single tool in the toolkit” to alleviate stress on farmers.

Last week, Washington waived a shipping law so foreign-flagged vessels can carry fuel, fertilizer and other goods between US ports. The White House will host agricultural executives at an event Friday, including to highlight the president’s efforts to lower input costs. Farm groups are also lobbying to remove duties on phosphate fertilizers from Morocco, which holds some of the world’s largest reserves.

Even with those measures, Sherman Newlin, a farmer in Illinois, said the US isn’t likely to tame prices quickly and significantly, short of ending the conflict and reopening the Strait of Hormuz. “Every time they say they’re going to make an announcement, it amounts to a hill of beans,” he said. “There’s not much they can do.”

David Delaney, the chief executive officer of phosphate producer Itafos Inc., said he can’t recall a tougher time across his four decades in the industry. After the war broke out, the United Nations warned of record levels of hunger this year. If the conflict continues for even a few more months, tens of millions of people may face severe food insecurity.

“The world is just used to big crop plantings every year and yields and crops getting to where they are needed,” he said. “I don’t want to sound the alarm too much yet, but this could be catastrophic if it lasts long.”

— With assistance from Hallie Gu, Pyotr Kozlov, Martha Viotti Beck, Beatriz Reis, Eric Ombok, Irina Anghel, Erin Ailworth, Dayanne Sousa, Mie Dahl, Skylar Woodhouse, Andreina Itriago, Matthew Bristow, Matthew Hill, Piotr Skolimowski, Andrey Lemeshko, Aliaksandr Kudrytski, David Herbling, and Elizabeth Elkin

Source: https://www.bloomberg.com/news/articles/2026-03-25/nations-race-to-secure-enough-fertilizer-and-prevent-food-crisis

BY ANIRUDDHA GHOSAL AND ALLAN OLINGO

HANOI, Vietnam (AP) — Farmers around the world are feeling the squeeze of the Iran war. Gas prices have shot up and fertilizer supplies are waning due to Tehran’s near shutdown of the Strait of Hormuz in retaliation for U.S. and Israeli bombing.

The fertilizer shortage is putting the livelihood of farmers in developing countries — already troubled by rising temperatures and erratic weather systems — further at risk, and could lead to people everywhere paying more for food.

The poorest farmers in the Northern Hemisphere rely on fertilizer imports from the Gulf, and the shortage comes just as planting season begins, said Carl Skau, deputy executive director of the World Food Program.

“In the worst case, this means lower yields and crop failures next season. In the best case, higher input costs will be included in food prices next year.”

Baldev Singh, a 55-year-old rice farmer in Punjab, India, says smallholders — the bulk of the country’s farmers — may not survive if the government cannot subsidize fertilizers when demand peaks in June.

“Right now, we are waiting and hoping,” he said.

The war halts supplies of key nutrients

Iran is seriously limiting shipments through the Strait of Hormuz, a narrow passage that usually handles about a fifth of the world’s oil shipments and nearly a third of global fertilizer trade.

Nitrogen and phosphate — two major fertilizer nutrients — are under immediate threat from the blockade.

Supplies of nitrogen including urea, the most widely traded fertilizer that helps plants grow and boosts yields, are the hardest hit because of shipping delays and the soaring price of liquefied natural gas — an essential ingredient.

The conflict has restricted about 30% of global urea trade, said Chris Lawson of CRU Group, a London-based commodities consultancy.

Some countries are already facing critical shortages, according to Raj Patel, a food systems economist at the University of Texas. For example, Ethiopia gets over 90% of its nitrogen fertilizer from the Gulf through Djibouti, a supply route that was strained even before the war began in February.

“The planting season is now,” Patel said. “The fertilizer isn’t there.”

Phosphate supplies, which support root development, are also under pressure. Saudi Arabia produces about a fifth of the world’s phosphate fertilizer, and the region exports more than 40% of the world’s sulfur, a key ingredient and byproduct of oil and gas refining, Lawson said.

Even after the war ends, producers in the Gulf would need clear security guarantees before resuming shipments through the strait, and insurance costs would almost certainly rise, said Owen Gooch, an analyst with London-based Argus Consulting Services.

In India, the government has prioritized urea supplies for domestic use and provides fertilizer manufacturers with about 70% of their natural gas needs. Some plants are still running below capacity, leading to lower output.

“The food system is fragile, and it depends on stable fertilizer supply chains to ensure farmers can produce the food the world relies on,” said Hanna Opsahl-Ben Ammar of Yara International, one of the world’s largest fertilizer companies.

Shortages hit at a critical time

Fertilizers are generally applied just before or at planting, so crops miss key early growth stages and yields can fall when deliveries are delayed, even if supplies improve later.

The impact is already being felt in the United States and Europe, where the main planting season is underway, and it is expected to hit the first planting season in much of Asia in the coming months.

“Our crops out in the field need nitrogen now — the sooner the better — so they can get off to a good start, helping them establish themselves and build up reserves for the harvest later this summer,” said Dirk Peters, an agricultural engineer who runs a farm outside Berlin.

Fertilizer prices are below the peaks seen after Russia’s invasion of Ukraine, but grain prices were higher then, helping farmers absorb the costs, said Joseph Glauber of the International Food Policy Research Institute. Grain prices are lower now meaning margins are tighter and farmers may have to switch to less fertilizer-intensive crops — such as soybeans in the U.S. — or apply less fertilizer, reducing yields. Lower yields can lead to higher consumer prices.

Other nations likely won’t make up the shortfall. China, the world’s largest producer of nitrogen and phosphate fertilizers, is prioritizing domestic supply, and urea shipments probably won’t resume until May, Lawson said. Plants in Russia, another major producer, are already running near full capacity, he said.

Developing nations are vulnerable

The disruptions are already being felt across Africa, where many farmers rely on fertilizer imported from the Middle East and Russia.

Early heavy rains in East Africa have left farmers with about a week of dry weather to prepare fields and apply fertilizer, said Stephen Muchiri, a Kenya maize farmer and CEO of the Eastern African Farmers Federation, which represents 25 million smallholders.

Fertilizer shortages and price hikes hit farmers hard, forcing them to use less and leading to reduced yields. Even short delays can reduce maize yields by about 4% in a season, Patel said, citing research from Zambia.

Governments can intervene by applying subsidies, promoting domestic production and controlling exports.

India already subsidizes fertilizer to ease the financial strain on farmers, but those subsidies leave less money for long-term farming investments. It has budgeted $12.7 billion this year for urea subsidies alone, according to the U.S.-based Institute for Energy Economics and Financial Analysis.

Efforts to produce domestic urea have increased India’s dependence on imported gas, and excessive urea use has harmed local soil, said Purva Jain of IEEFA, who supports the use of organic fertilizers.

Less reliance on imported fertilizers could protect farmers and consumers from energy price swings and climate shocks, said Oliver Oliveros, executive coordinator of the Agroecology Coalition.

“This could be a turning point,” he said.

__

Olingo reported from Nairobi, Kenya. Associated Press writer Jamey Keaten in Geneva and Kerstin Sopke in Berlin contributed.

__

Source: https://apnews.com/article/iran-war-fertilizer-exports-farming-3b7c92d58dba0817c3aa8f1db47464b7

Την παραμονή του Ευαγγελισμού (24 Μαρτίου) οι ουρανοί του Τελ Αβίβ γέμισαν με κοράκια όπως θα διαπιστώσετε και στο βίντεο...

Πολλοί το απέδωσαν σε σημείο του ουρανού με σχετικές βιβλικές αναφορές, άλλοι σε απλή μετανάστευση των πτηνών. Η πραγματικότητα είναι ότι το θέαμα είναι όντως απόκοσμο και οι συνειρμοί είναι ίσως δικαιολογημένοι...

Του Κωνσταντίνου Λουκόπουλου*,

Αύριο (28 Μαρτίου) συμπληρώνονται τέσσερις εβδομάδες από τον πόλεμο «επιλογής» που ξεκίνησε το Ισραήλ και οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Εκτιμάται ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται σε αδιέξοδο και αντιμετωπίζει ένα στρατηγικό δίλημμα. Είτε να βρει ευκαιρία να κηρύξει νίκη και να αποχωρήσει, άλλωστε τις τελευταίες ημέρες μιλάει διαρκώς για νίκη, είτε να κλιμακώσει και με επιλεκτικές χερσαίες επιχειρήσεις προκειμένου να καταβάλει το Ιράν.

Η απόρριψη του σχεδίου συμφωνίας των 15 σημείων από την Τεχεράνη και η σε εξέλιξη ανάπτυξη στην περιοχή δύο Τ/Σ Συγκροτημάτων Πεζοναυτών (11η και 31η Εκστρατευτική Μονάδα) και μέρους της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας κάνει το ενδεχόμενο χερσαίων επιχειρήσεων να είναι πλέον ορατό.

Και είναι ορατό επειδή ο Τραμπ έχει χάσει τον έλεγχο του πολέμου και διατάσσοντας χερσαίες επιχειρήσεις θεωρεί ότι έτσι θα οδηγηθεί στην νίκη με την… συνθηκολόγηση του Ιράν και την επίτευξη επιτέλους των πολεμικών στόχων που έχουν τεθεί.

Στην δημόσια συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα υποτιμάται ευρέως η πολυπλοκότητα και το κόστος τέτοιων επιχειρήσεων. Ιδιαίτερα όταν γίνεται λόγος είτε για κατάληψη νησιωτικών σημείων-κλειδιών στα Στενά του Ορμούζ είτε του νησιού Χαργκ που βρίσκεται βαθιά μέσα στον Περσικό Κόλπο είτε ακόμα για επιθετικές ενέργειες σε βάθος της ιρανικής επικράτειας, παρατηρείται μια απλοϊκή προσέγγιση που δεν ανταποκρίνεται στη στρατιωτική πραγματικότητα.

Η εξασφάλιση των Στενών του Ορμούζ

Ο έλεγχός τους δεν εξασφαλίζεται απλώς και μόνον με την κατάληψη των μικρών νησίδων που βρίσκονται στον κεντρικό δίαυλο των Στενών. Αντιθέτως, απαιτείται συνολική στρατιωτική κυριαρχία στην περιοχή και οπωσδήποτε κατάληψη και κατοχή των απέναντι από αυτά ιρανικών ακτών. Κοντολογίς η κατάληψη των νησιών μπορεί να είναι εφικτή μέσω αμφίβιων επιχειρήσεων, όμως η διατήρησή τους αποτελεί το πραγματικό πρόβλημα. Οι αμερικανικές δυνάμεις θα είναι διαρκώς εκτεθειμένες σε συνεχή απειλή από πυραυλικά συστήματα, drones, ναυτικές δυνάμεις, όχι αυτές που είναι στον βυθό του ωκεανού όπως μας είπε ο Τραμπ αλλά ο άνω των 1000 ταχυπλόων μικρών σκαφών των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης και λοιπές ασύμμετρες επιθέσεις από την ιρανική πλευρά.

Χωρίς λοιπόν πλήρη εξουδετέρωση των απειλών αυτών στην ενδοχώρα, η κατοχή καθίσταται επιχειρησιακά επισφαλής και εξαιρετικά υψηλού κόστους.

Ο έλεγχος του Νησιού Χαργκ

Το Νησί Χαργκ έχει ιδιαίτερη σημασία λόγω των πετρελαϊκών του υποδομών καθόσον από αυτό εξάγεται το 90% του ιρανικού πετρελαίου και η κατάληψη του θα αποστερήσει το Ιρανικό Καθεστώς από το «κύριο εισόδημα» της χώρας. Ωστόσο, βρίσκεται βαθιά μέσα στον Περσικό Κόλπο σε βάθος πάνω από 1200km γεγονός που δυσχεραίνει μια επιχείρηση κατάληψης με αμφίβια επιχείρηση. Ένα πιθανό σενάριο θα περιλάμβανε χρήση βαρέων ελικοπτέρων, όπως τα CH-53, ή Αεροσκαφών κάθετης προσγείωσης απογείωση V-22 Opsrey με στόχο την ταχεία κατάληψη του αεροδρομίου του νησιού ώστε να επιτραπεί η μεταφορά ενισχύσεων. Αλλά και εδώ η διατήρησή του προϋποθέτει τα όσα αναφέρθηκαν στην προηγούμενη παράγραφο.

Επιχειρήσεις σε βάθος στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν

Η ιδέα μιας κάθετης εφόδου σε πυρηνικές εγκαταστάσεις όπως αυτές στη Νατάνζ, Ισφαχάν και Φορντόου συχνά παρουσιάζεται ως εφικτή. Ωστόσο, μια απλή μελέτη του γεωγραφικού χάρτη αποκαλύπτει τις τεράστιες αποστάσεις και τις δυσκολίες πρόσβασης. Οι εγκαταστάσεις αυτές είναι βαθιά εντός της ιρανικής επικράτειας, καλά προστατευμένες και πιθανότατα διασπαρμένες. Η υπόθεση ότι κρίσιμα υλικά, όπως τα 440 kg εμπλουτισμένου ουρανίου σε ποσοστό 60%, θα βρίσκονται συγκεντρωμένα και εύκολα προσβάσιμα, δεν ανταποκρίνεται στις πρακτικές στρατηγικής απόκρυψης και διασποράς που εφαρμόζουν τέτοια κράτη.

Το κρίσιμο ερώτημα : και μετά τι;

Η διατήρηση του ελέγχου ενός τόσο απομονωμένου και εκτεθειμένου στόχου θα απαιτούσε συνεχή αεροναυτική υποστήριξη, ισχυρή αντιαεροπορική άμυνα και διαρκή ανατροφοδότηση δυνάμεων. Το κόστος και ο κίνδυνος μιας τέτοιας επιχείρησης θα ήταν εξαιρετικά υψηλό.

Σε αντίθεση με ορισμένες επιφανειακές αναλύσεις, η συντριπτική πλειονότητα των διακεκριμένων Αμερικανών Στρατιωτικών ε.α. αλλά και στρατιωτικών αναλυτών στις ΗΠΑ αντιμετωπίζει αυτά τα σενάρια με μεγάλη επιφύλαξη. Η εμπειρία από προηγούμενες συγκρούσεις έχει δείξει ότι το πιο δύσκολο μέρος δεν είναι η αρχική κατάληψη, αλλά η διατήρηση της κατοχής. Η ανάγκη για μακροχρόνια δέσμευση δυνάμεων, η πιθανότητα κλιμάκωσης και το πολιτικό κόστος καθιστούν τέτοιες επιχειρήσεις εξαιρετικά ριψοκίνδυνες και φυσικά δεν μπορεί να είναι το… τελειωτικό κτύπημα όπως διατείνονται κάποιοι κύκλοι. Και εδώ δεν μιλάμε καθόλου για τις οικονομικές επιπτώσεις.

Συμπερασματικά οφείλουμε να επισημάνουμε ότι μία χερσαία επιχείρηση υψηλής εντάσεως σε μία τέτοια περιοχή με μία τέτοια συγκεκριμένη γεωγραφία και με ένα Ιράν που βλέπουμε πως έχει δομήσει την ανθεκτικότητα και την αντίσταση του δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «εκδρομή» με κάποιους κινδύνους. Ένα τέτοιο εγχείρημα είναι πολλαπλάσια πιο απαιτητικό από προηγούμενες συγκρούσεις στην ευρύτερη περιοχή και φυσικά ο πόλεμος δεν είναι καζίνο, να ποντάρεις. Ίσως και για αυτό ο Πρόεδρος Τραμπ έδωσε χθες βράδυ νέα 10ημερη διορία είτε για να δώσει χώρο και χρόνο σε νέο κύκλο διαπραγματεύσεων (αν είναι τελικά σοβαρή μία τέτοια προσπάθεια) είτε για να προετοιμαστεί καλύτερα η χερσαία επιχείρηση.

Σε κάθε περίπτωση απαιτείται βαθιά κατανόηση της γεωγραφίας, της στρατηγικής και των επιχειρησιακών περιορισμών. Η δημόσια συζήτηση οφείλει να βασίζεται σε τεκμηριωμένη γνώση και όχι σε απλουστευτικές εκτιμήσεις. Διότι στον πόλεμο το οποίο είναι «το βασίλειο της αβεβαιότητας» το τίμημα των λανθασμένων υπολογισμών είναι πάντα βαρύ και η «λεγόμενη παγίδα κλιμάκωσης» είναι πλέον πιθανή για την Ουάσιγκτον καθόσον η κατάληψη εδαφών όσο κρισίμων και αν είναι δεν αποτελεί εγγύηση ότι ο πόλεμος θα τερματιστεί!

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Λουκόπουλος είναι Γεωστρατηγικός Αναλυτής. anixneuseis.gr

Για δεκαετίες, τα Στενά του Ορμούζ παραμένει μια «προβληματική γωνιά» του κόσμου, ένα στενό πέρασμα 21 μιλίων από το οποίο διέρχεται περίπου το 20 με 25% των παγκόσμιων ροών πετρελαίου και LNG. 

Καθώς ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν σταδιακά κλιμακώνεται, τα περιθώρια εξόδου στενεύουν επικίνδυνα και το ενδεχόμενο μιας απευκταίας χερσαίας επέμβασης γίνεται πιο ορατό. 

Σύμφωνα με την ανάλυση συστημικού κινδύνου που δημοσιεύεται με το παρόν σημείωμα (δείτε ΕΔΩ την ανάλυση), δεν μιλάμε πλέον για έναν απλό «περιφερειακό καυγά», αλλά μια δυνάμει «παγκόσμια κρίση». Αναλυτές μάλιστα την χαρακτηρίζουν ως «πολυεπίπεδη απειλή» για τη διεθνή ασφάλεια και σταθερότητα.

Τα δεδομένα της κλιμάκωσης της σύγκρουσης στον Περσικό Κόλπο είναι αρκετά κρίσιμα. Η δημοσιευθείσα ανάλυση προσδιορίζει διακριτές κατηγορίες κινδύνου. Το μόνιμο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, και η πιθανή ισραηλο-λιβανική ανάφλεξη «κερδίζουν» ενδέχεται να λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστές κινδύνου/αστάθειας.

Αν τα Στενά κλείσουν για περισσότερο από 30 ημέρες (ήδη είμαστε κοντά στο κατώφλι), η επίπτωση, από μια «γρατζουνιά» στις αγορές και τιμές ενέργειας, θα μετατραπεί σε «ακρωτηριασμό», με το αργό πετρέλαιο να εκτοξεύεται στα 200 και πλέον δολάρια το βαρέλι (το καταστροφικό σενάριο). Αυτό θα συνεπάγεται και μια ραγδαία αύξηση στα ασφάλιστρα κινδύνου για τη ναυτιλία. 

Οι διευθύνοντες σύμβουλοι της Shell, της TotalEnergies και της BlackRock χτυπούν ήδη το καμπανάκι του κινδύνου. Η σκληρή πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης σημαίνει ότι περαιτέρω κλιμάκωση στον Κόλπο δεν σταματά απλώς τα τάνκερ, σταματά και τα τρακτέρ στη Θεσσαλία, δημιουργεί πρόβλημα στα φαρμακεία στο Παρίσι και στα σούπερ μάρκετ στο Τόκιο.

Η απότομη άνοδος στην τιμή του πετρελαίου (και η διατήρηση σε υψηλά επίπεδα) επιφέρει επιπτώσεις σε διάφορους τομείς. Ένας από αυτούς που τονίζει η έκθεση είναι και η καθυστερημένη αλλά σημαντική επίδραση στις τιμές των τροφίμων.

Συγκεκριμένα η ανάλυση εκτιμά:

-Το φυσικό αέριο να εκτοξεύεται (επηρεάζοντας άμεσα την παραγωγή λιπασμάτων).

-Η παραγωγή ουρίας (το κύριο λίπασμα που χρησιμοποιείται παγκοσμίως) να γίνεται απαγορευτικά ακριβή, με τις τιμές να αγγίζουν δυσθεώρητα ύψη, κάτι που ήδη συμβαίνει.

-Οι σοδειές να μειώνονται επειδή οι αγρότες δεν θα μπορούν να αντέξουν το κόστος ενέργειας και λιπασμάτων.

-Οι παγκόσμιες τιμές τροφίμων να κάνουν άλμα, σε μια διαφαινόμενη επισιτιστική κρίση.

Πρόκειται για μια βραδυφλεγή βόμβα η οποία ακόμα κι αν οι πύραυλοι σταματήσουν να πέφτουν σε τρεις μήνες, η επισιτιστική κρίση μπορεί να ξεκινήσει από 6 έως 24 μήνες (δεδομένου ότι η παραγωγή πετρελαίου / φυσικού αερίου θα αργήσει να αποκατασταθεί πλήρως). 

Αν η προοπτική του ακριβού ψωμιού δεν σας ανησυχεί, ας μιλήσουμε και για την «Charming Kitten» (APT35) και τους φίλους της, όπως η APT33 (Elfin) και η APT34 (OilRig). Αυτές δεν είναι μπάντες Rock 'n Roll, αλλά ιρανικές ομάδες κυβερνοπολέμου με ικανότητα να προκαλέσουν ψηφιακό έμφραγμα σε κρίσιμες δυτικές δομές.

Σε ένα σενάριο κλιμάκωσης, ένας ψηφιακός πόλεμος λειτουργεί ως επιπλέον «καταλύτης κινδύνου», αυξάνοντας την επίδραση των υπόλοιπων αρνητικών συνθηκών έτι περαιτέρω. 

Φανταστείτε ένα διυλιστήριο σε μια άλλη γωνιά του κόσμου, να σταματά τη λειτουργία του λόγω ransomware, ενώ το Ορμούζ παραμένει κλειστό. Είναι το γεωπολιτικό ισοδύναμο του να παθαίνεις λάστιχο ενώ τρέχεις να ξεφύγεις από μια πυρκαγιά. Άλλωστε μόνο ελάχιστες ενεργειακές εγκαταστάσεις παραμένουν πλήρως λειτουργικές στον Κόλπο, όπως το παρόν βήμα έχει ήδη επισημάνει. 

Ένα ακόμη κρίσιμο εύρημα της έκθεσης αποτελεί η ευαλωτότητα του φαρμακείου της γειτονιάς. Περίπου τα 2/3 των ενεργών φαρμακευτικών συστατικών (APIs) παγκοσμίως παράγεται στην Κίνα και την Ινδία. 

Η εξάρτησή μας από την εφοδιαστική αλυσίδα σημαίνει ότι μια διαταραχή στη ναυτιλία άνω των 14 ημερών (πχ λόγω αυξημένων ναύλων ή έλλειψη καυσίμων ή απαγόρευση διάπλου Σουέζ) θα μπορούσε να οδηγήσει σε ελλείψεις βασικών φαρμάκων.  

Ξαφνικά, η γεωπολιτική επηρεάζει ακόμα και το αν μπορεί κανείς να βρει την ινσουλίνη ή τα αντιβιοτικά του (μνήμες covid).

Η ανάλυση δεν αποτελεί μια καταστροφολογική σύνοψη, αλλά ένα οδικό χάρτη βασισμένο σε τρία ρεαλιστικά σενάρια:

Για τις επιχειρήσεις, η συμβουλή είναι απλή. Αν δεν έχετε κλείσει συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης για καύσιμα και τρόφιμα, και δεν έχετε εναλλακτικούς προμηθευτές για φαρμακευτικά APIs, τότε είστε μάλλον πίσω από τις εξελίξεις.

Για τους πολίτες, η έκθεση προτείνει να αρχίσουν να σκέπτονται τις προετοιμασίες:

-Έκτακτο ταμείο: Τουλάχιστον 3 μήνες βασικών εξόδων σε ρευστό.

-Αποθέματα: Τρόφιμα μακράς διάρκειας, νερό και φάρμακα (ήδη πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν διανείμει φυλλάδια οδηγιών λόγω αβεβαιότητας του πολέμου στην Ουκρανία).

-Ενέργεια: Μείωση της εξάρτησης πριν οι τιμές εκτοξευτούν (ελπίζοντας εκτός των άλλων και σε καλύτερες εαρινές θερμοκρασίες).

Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι η κλιμάκωση ΗΠΑ-Ιράν-Ισραήλ θα λειτουργήσει σαν καταλύτης παγκόσμιων εξελίξεων. Η αλληλεξάρτηση ενέργειας, τροφίμων και φαρμάκων, σημαίνει ότι μια πολυεπίπεδη κρίση δεν είναι ένα απλό σενάριο επιστημονικής φαντασίας. 

Όπως σημειώνει η έκθεση, η στρατηγική μας πρέπει να μετατοπιστεί από την πρόβλεψη στην προετοιμασία. Ίσως ήρθε η ώρα να αγοράσετε εκείνο το ποδήλατο τελικά, ή τουλάχιστον να αρχίσετε να σκέφτεστε πώς θα ανταπεξέλθετε σε συνθήκες αστάθειας και ενδεχομένως και κοινωνικής αναταραχής. 

Είναι πολύ αμφίβολο ότι η παρούσα συγκυρία δεν θα επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις στην καθημερινότητά μας και τη διεθνή ασφάλεια. Οι καιροί ου μενετοί...

*με χρήση εργαλείων ΤΝ και των iEp Widgets™. Φωτο: Economist