iEpikaira

Θα μας φυλάει η Τουρκία; Ο νέος ρόλος στο ΝΑΤΟ και τα αλισβερίσια Τραμπ – Ερντογάν

Οι σύμμαχοι ετοιμάζονται να παραδώσουν στην Άγκυρα ρόλο φύλακα σε μια γειτονιά όπου συμπεριφέρεται ως εμπρηστής

Η Άγκυρα ετοιμάζεται να υποδεχθεί τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ σαν να ανεβαίνει σε σκηνή που περίμενε χρόνια. Όχι απλώς ως οικοδέσποινα. Ως χώρα που ζητά να της αναγνωριστεί ρόλος περιφερειακού ρυθμιστή – από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή και από την Ουκρανία έως την Ανατολική Μεσόγειο.

Το ενδιαφέρον, βέβαια, δεν είναι τι θέλει η Τουρκία. Αυτό το ξέρουμε. Το ενδιαφέρον είναι πόσοι εμφανίζονται διατεθειμένοι να της το δώσουν.

Διότι πίσω από τις μεγάλες λέξεις περί «νότιας πτέρυγας», «ανθεκτικότητας», «ενεργειακής ασφάλειας» και «νέας αρχιτεκτονικής του ΝΑΤΟ», υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα: μπορεί η Τουρκία να εμφανίζεται ως πυλώνας ασφάλειας σε μια περιοχή όπου η ίδια παραμένει μέρος του προβλήματος;

Η Άγκυρα θέλει αναβαθμισμένο ρόλο στα ΝΑΤΟϊκά στρατηγεία, λόγο στην Ανατολική Μεσόγειο, εμπλοκή στη θαλάσσια ασφάλεια, στα καύσιμα, στις κρίσιμες υποδομές, στις επιχειρήσεις. Θέλει, με λίγα λόγια, να μετατρέψει τη «Γαλάζια Πατρίδα» από σύνθημα εσωτερικής κατανάλωσης σε επιχειρησιακή πραγματικότητα με ΝΑΤΟϊκή σφραγίδα.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για Αθήνα και Λευκωσία. Γιατί άλλο πράγμα να συζητείται ο ρόλος της Τουρκίας στη Μαύρη Θάλασσα ή στη Συρία και άλλο να ανοίγει η πόρτα για κεντρικό ρόλο της στην Ανατολική Μεσόγειο, την ώρα που συνεχίζει την κατοχή στην Κύπρο, κρατά ανοιχτό το casus belli στο Αιγαίο και αμφισβητεί ελληνικές και κυπριακές θαλάσσιες ζώνες.

Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι η Ευρώπη δείχνει να βολεύεται με αυτή την ανάγνωση. Η Τουρκία παρουσιάζεται ξανά ως «κλειδί» για την ασφάλεια, το μεταναστευτικό, την ενέργεια. Μόνο που αυτό το κλειδί, όπως ξέρουμε καλά στην περιοχή, ανοίγει και πόρτες που η Αθήνα και η Λευκωσία δεν θα ήθελαν καθόλου να δουν ανοιχτές.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε και τα μαχητικά. Πρώτα θα δοθούν οι αμερικανικοί κινητήρες για τα τουρκικά μαχητικά KAAN και μετά η επανένταξη στο πρόγραμμα F-35. Αυτό τουλάχιστον θέλει ο Τραμπ, αυτό εννοούσε όταν μιλούσε για «δώρο» στον Ερντογάν. Το Κογκρέσο παραμένει παράγοντας-κλειδί και οι ομογενειακές οργανώσεις Ελλάδας και Ισραήλ στις ΗΠΑ προσπαθούν να φρενάρουν μια εξέλιξη που θα άλλαζε ισορροπίες. Τα πράγματα όμως είναι πιο δύσκολα από ποτέ.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Τουρκία θέλει περισσότερα. Πάντα ήθελε. Το ερώτημα είναι αν, στο όνομα της νέας ΝΑΤΟϊκής ανάγκης για έναν ισχυρό φρουρό στον Νότο, οι σύμμαχοι ετοιμάζονται να παραδώσουν στην Άγκυρα ρόλο φύλακα σε μια γειτονιά όπου συμπεριφέρεται ως εμπρηστής. [...]

Πηγή: naftemporiki.gr σκίτσο με χρήση εργαλείων ΤΝ

Νότης Μαριάς*

σχόλιο iΕpikaira

Η σύνοδος στην Τουρκία ανοίγει τη συζήτηση για τον αναβαθμισμένο ρόλο της Άγκυρας, με το casus belli, τη «Γαλάζια Πατρίδα» και το Κυπριακό να παραμένουν κρίσιμες παράμετροι για την ελληνική στάση.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΗΦΑΙΣΤΟΣ

Εν μέσω ρευστών διεθνών εξελίξεων και καταιγιστικών στρατηγικών ανακατατάξεων η σύνοδος της Ατλαντικής Συμμαχίας στην Τουρκία αποτελεί συνάντηση εν δυνάμει μεγάλης στρατηγικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει και για τυπικές συνόδους, συνδιασκέψεις ή άτυπες συναντήσεις στο πλαίσιο άλλων διεθνών θεσμών στους οποίους συμμετέχει η Ελλάδα. Τα ερωτήματα που τίθενται είναι πολλά. Μεταξύ άλλων:

Ποιος είναι ο προσανατολισμός και τα πιθανά χρονοδιαγράμματα σταθεροποίησης νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων πλανητικά και περιφερειακά;

Ποιες είναι οι τάσεις και ποιες οι υπό διαμόρφωση θεσμικές δομές στην ευρύτερη Μέση Ανατολή;

Είναι η όξυνση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ εφήμερο φαινόμενο, οφείλεται σε ηγετικά πρόσωπα ή οφείλονται σε βαθύτερα γεωπολιτικά κριτήρια, και ως προς αυτό ποιοι είναι οι προσανατολισμοί των ΗΠΑ και άλλων μεγάλων δυνάμεων εάν όπως όλα δείχνουν επιθυμούν να προσεγγίσουν την Άγκυρα;

Πώς θα εξελιχθεί το καθεστώς στο Ιράν, πως και πότε θα σταθεροποιηθούν νέες σχέσεις των ΗΠΑ με άλλα περιφερειακά κράτη συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας και του Ισραήλ;

Ποιος θα μπορούσε να είναι ο στρατηγικός ρόλος και θέση της Τουρκίας, της Ελλάδας και άλλων κρατών της περιφέρειάς μας;

Ποια είναι η γεωπολιτική και γεωστρατηγική σημασία του Αιγαίου και της Κύπρου και πως διασφαλίζεται η τήρηση των προνοιών των Συνθηκών και της Διεθνούς και Ευρωπαϊκής νομιμότητας;

Ποιες αποφάσεις ή αθέατες συναλλαγές θα επηρεάσουν την θέση και τον ρόλο κάθε κράτους εντός ενός πολυπολικού και ταυτόχρονα πολυκεντρικού συστήματος το οποίο, καθώς κινούμαστε στην τέταρτη Μεταψυχροπολεμική δεκαετία, εισήλθε σε μεταβατική φάση που μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα σε νέες περιφερειακές και πλανητικές ισορροπίες ισχύος και συμφερόντων;

Αναμφίβολα, σταθμίσεις, εκτιμήσεις και απαντήσεις στα πιο πάνω και πολλά άλλα ερωτήματα για τους προσανατολισμούς και τις αποφάσεις εντός του ρευστού Μεταψυχροπολεμικού διεθνούς συστήματος δεν είναι υπόθεση κειμένων όπως το παρόν αλλά αρμοδιότητα της εκάστοτε πολιτικής εξουσίας κάθε κράτους το οποίο διαθέτει κρατικά επιτελεία και κοινωνικοπολιτικό σύστημα.

Όσον αφορά την Ελλάδα ως πλήρες μέρος του ΟΗΕ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ είναι θεμιτό, νόμιμο και νομιμοποιημένο να υιοθετεί ως κόκκινη γραμμή την τήρηση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Μεταξύ άλλων,

1) στο Αιγαίο αυτό σημαίνει απόσυρση του ακραία παράνομου casus belli που αφορά την εκπλήρωση των προνοιών των Συνθηκών για την Αιγιαλίτιδα ζώνη,

2) τον τερματισμό των Τουρκικών αναθεωρητικών αξιώσεων σε όλο το φάσμα από την Θράκη μέχρι την Κύπρο και

3) τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων στην Κυπριακή Δημοκρατία.

Όσον αφορά την θέση και τον ρόλο του Ελληνικού κράτους τόσο εντός του ΝΑΤΟ όσο και εντός της ΕΕ αυτές οι τρεις θέσεις αποτελούν αυτονόητη προϋπόθεση λήψης αποφάσεων επί ζητημάτων για τα οποία η Τουρκία ολοφάνερα επιδιώκει να αναβαθμίσει τον ρόλο της. Είναι σημαντικές προϋποθέσεις —οι οποίες κατά τα άλλα ισχύουν για κάθε άλλο αμυνόμενο κράτος σε ανάλογες και αντίστοιχες περιπτώσεις και απαιτούν τα εξής:

α) Διασφάλιση πολιτικής συναίνεσης στην Ελλάδα και στην Κύπρο για αδιαπραγμάτευτες αξιώσεις της Ελληνικής πλευράς όσον αφορά την τήρηση της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας,

β) Χάραξη αξιόπιστης εθνικής αποτρεπτικής στρατηγικής ούτως ώστε ευκαιρίας δοθείσης και όποτε κριθεί ότι είναι εφικτό να είναι εφικτές αποφάσεις εκπλήρωσης των προνοιών των Συνθηκών και του εν γένει διεθνούς δικαίου,

γ) Υιοθέτηση αποτρεπτικών στρατηγικών προσεγγίσεων που θα καθιστούν ανέφικτη την όξυνση των αναθεωρητικών αξιώσεων της Τουρκίας και που δημιουργούν προϋποθέσεις εκπλήρωσης το γρηγορότερο δυνατό της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας,

δ) Χάραξη αποτρεπτικών στρατηγικών σχεδίων και λήψη αποφάσεων που διασφαλίζουν την ακεραιότητα της Επικράτειας της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας και

ε) Καθώς κινούμαστε βαθύτερα στον 21ο αι. κατάκτηση ισχυρής θέσης και ρόλου που αφορά την ασφάλεια και ακεραιότητα της Επικράτειας που προβλέπει το διεθνές δίκαιο και οι Συνθήκες, κάτι που απαιτείται διεξαγωγή επιδέξιων συναλλαγών που διασφαλίζουν ισόρροπες και συμφέρουσες σχέσεις εντός και εκτός συμμαχιών.

Ολοκληρώνοντας, υπογραμμίζεται ότι τα πιο πάνω είναι ολοένα και πιο σημαντικά επειδή η Τουρκία επιδιώκει να συμμετέχει σε πρωτοβουλίες για πιθανή νέα αρχιτεκτονική άμυνας/ασφάλειας ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Μεταξύ πολλών άλλων είναι η επιδίωξη νέων στρατηγείων στον Βόσπορο και στα Άδανα με σκοπό να αναβαθμιστεί ο ρόλος τη Άγκυρας στην Μεσόγειο και την Βόρειο Αφρική. Η παράκαμψη του προβλήματος των F-35, επίσης, με εξεζητημένες ρυθμίσεις. Γιατί όμως να γίνονται συζητήσεις και διαπραγματεύσεις για αρχηγεία στην Τουρκία και όχι στην Ελλάδα;

Γιατί είναι υποχρεωμένη η Ελλάδα -η οποία σημειώνεται ότι διαθέτει δικαίωμα veto-, να δεχθεί αναβάθμιση της Τουρκίας σε αυτούς και άλλους τομείς του ΝΑΤΟ και της ΕΕ εάν η Άγκυρα δεν αποσύρει το casus belli, εάν δεν τερματίσει τις ολοένα και πιο οξύτερες και διευρυμένες αναθεωρητικές αξιώσεις της «Γαλάζιας πατρίδας» και εάν δεν δεχθεί τερματισμό της παράνομης κατοχής της Κύπρου με εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομιμότητας;

Εάν η Ελλάδα τοποθετηθεί επί ζητημάτων όπως αυτά που αφορούν ζωτικά τα νόμιμα, θεμιτά και νομιμοποιημένα εθνικά της συμφέροντα δημιουργεί τόσο παραστάσεις αξιόπιστου κράτους όσο και θεμιτές προϋποθέσεων μελλοντικών διαπραγματεύσεων επί της ουσίας των προβλημάτων που οφείλονται στον Τουρκικό αναθεωρητισμό.

Πηγή: huffingtonpost.gr

Φανούλα Αργυρού

1957: «Η Κύπρος δεν στοίχιζε τίποτα του Bρετανού φορολογουμένου…»

Όταν Αμερικανοί και ΝΑΤΟ απέρριψαν τα βρετανικά διχοτομικά σχέδια και υποστήριζαν ανεξαρτησία.

Ένα από τα αποδεσμευμένα προ δεκαετιών έγγραφα της αποικιοκρατίας, που δεν έχω χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα, είναι και το σημερινό.

Ας δούμε το σχετικό έγγραφο.

Στις 8 Αυγούστου 1957 η βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα ζήτησε από το Γραφείο Αποικιών να μάθει:

Α) Κατά πόσον η οικονομία της Κύπρου εξαρτιόταν (για τη βιωσιμότητά της) από το Βρετανικό Υπ. Οικονομικών ή τον Βρετανό φορολογούμενο,

Β) Κατά πόσον εξαρτιόταν από το να έχει δυνατές σχέσεις με μια μεγάλη χώρα.

Το Γραφείο Αποικιών λοιπόν στο Λονδίνο ζήτησε με τη σειρά του από το Γραφείο Οικονομικών της αποικίας Κύπρου στη Λευκωσία ν’ απαντήσει σχετικά για να ενημερώσουν την πρεσβεία στην Αθήνα.

Και η απάντηση από τη Λευκωσία στο Γραφείο Αποικιών στο Λονδίνο εστάλη στις 16 Σεπτεμβρίου 1957, την οποία παραθέτω, και σε ελεύθερη μετάφραση είχε ως εξής:

«Καθυστέρησα να απαντήσω στην επιστολή σας 8 Αυγούστου (1957) (Ref: MED 339/340/01), σχετικά με την ερώτηση από την πρεσβεία στην Αθήνα, γιατί δεν είναι εύκολο να δοθεί μια απάντηση στην ερώτηση με τον τρόπο που την ζήτησαν.

»Όπως γνωρίζετε, υπό κανονικές συνθήκες, η Νήσος Κύπρος δεν στοιχίζει τίποτα του Βρετανικού Υπ. Οικονομικών. Είναι αλήθεια ότι, για ν’ αντιμετωπισθούν οι τρέχουσες φασαρίες, χρησιμοποιήθηκαν λεφτά του Βρετανού φορολογουμένου. Επίσης χορηγίες έγιναν και από το Ταμείο Αποικιακής Ανάπτυξης και Πρόνοιας. Όμως, σε σχέση με το σύνολο του ποσού που σπαταλιέται για Ανάπτυξη, αυτές οι χορηγίες δεν υπήρξαν σημαντικές. Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι Κύπριοι, έχοντας υπόψη τη θλιβερή ιστορία του τουρκικού φόρου, ίσως να θεωρούν ότι το βρετανικό Υπ. Οικονομικών να είχε κέρδος από την Κύπρο. Επίσης, είναι λάθος να υποθέτει ένας ότι η Μεγάλη Βρετανία αγοράζει από την Κύπρο, λόγω της καλοσύνης της καρδιάς της, περισσότερα κυπριακά προϊόντα απ’ ό,τι πραγματικά χρειάζεται.

»Η αλήθεια είναι ότι η Κύπρος είναι ένα μικρό Νησί, φτωχό σε φυσικούς πόρους, και αν είχε να βασιστεί πλήρως σ’ αυτούς τους πόρους είναι αμφίβολο κατά πόσον θα μπορούσε να καλύψει ένα όριο επιβίωσης για την πλειοψηφία των κατοίκων της. Αυτή η κατάσταση βοηθήθηκε τα τελευταία χρόνια από δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος ότι οι μάλλον περιορισμένoι ορυκτοί πόροι δούλεψαν ευνοϊκά, και ο δεύτερος επειδή κέρδισε κάποιο πλεονέκτημα από τη γεωγραφική της θέση και συγκεκριμένα από την απόφαση να δημιουργηθεί εδώ στρατιωτική Βάση.

»Το οικονομικό όφελος από αμφότερες αυτές τις δύο περιπτώσεις είναι προσωρινό σε χαρακτήρα και παραμένει το βασικό πρόβλημα κατά πόσον η Κύπρος θα μπορέσει να διατηρήσει κάτι σαν τα σημερινά επίπεδα αν είναι να εξαρτάται (βασίζεται) εξολοκλήρου πάνω στους τοπικούς πόρους. Για μια (καλή) οικονομία είναι σίγουρα ένα πλεονέκτημα να συνδέεται με μια Δύναμη με δυνατή οικονομία και το οικονομικό πλεονέκτημα που παίρνει η Κύπρος από τη βρετανική κυριαρχία οφείλεται στη συμμετοχή της στην περιοχή της στερλίνας και τα οφέλη από το προνομιακό καθεστώς της Κοινοπολιτείας. Ως ένα ανεξάρτητο κράτος, δίχως οικονομικές σχέσεις με μια πλουσιότερη Δύναμη, η Κύπρος θα ήταν σε χειρότερη μοίρα αν ήταν ανεξάρτητη. Όμως, αν το είδος της ανεξαρτησίας της είναι τέτοιο, που είτε διατηρεί τις διασυνδέσεις της με την στερλίνα ή τις αντικαθιστά με κάτι παρόμοιας αξίας, τότε η ανεξαρτησία ελάχιστη διαφορά θα κάνει.

»Ελπίζω αυτό ήταν που θέλατε και να έχω απαντήσει καθαρά…».

Το έγγραφο αυτό μας ενημερώνει καθαρά ότι η μικρή αποικία Κύπρος δεν στοίχιζε στους Βρετανούς φορολογούμενους, τουναντίον κέρδιζαν οι τελευταίοι …

Το παρασκήνιο

Τώρα, το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί ζητήθηκαν, άραγε, από τη βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα εκείνες οι εξηγήσεις.

Το ιστορικό παρασκήνιο έρχεται να συμπληρώσει.

1) Αμερικανοί και ΝΑΤΟ απέρριπταν τη διχοτόμηση, υποστήριζαν ανεξαρτησία.

2) Αρχές του 1957, όταν οι Βρετανοί έστειλαν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ τα διχοτομικά τους σχέδια με τη διχοτομική γραμμή Σερ Ι. Κιρκπάτρικ, ευελπιστώντας ότι θα εξασφάλιζαν την υποστήριξή τους, οι Αμερικανοί τα απέρριψαν. Αντιθέτως οι Αμερικανοί, προτού απαντήσουν, διεξήγαγαν δική τους έρευνα και αποφάνθηκαν ότι δεν μπορούσαν να υποστηρίξουν τέτοια σχέδια που η πλειοψηφία του λαού στην Κύπρο θα απέρριπτε. Το προηγούμενο με τη διχοτόμηση της Ιρλανδίας δεν ήταν ενθαρρυντικό. Απέρριψαν τα βρετανικά σχέδια υποστηρίζοντας ανεξαρτησία, πράγμα που εκνεύρισε τον Σερ Ι. Κιρκπάτρικ (πατέρα της διχοτομικής λύσης και όχι μόνο) καθώς η έρευνα των Αμερικανών ασχολήθηκε ονομαστικά με τη διχοτομική του γραμμή…

Η αμερικανική έκθεση φέρει ημερομηνία 30 Απριλίου 1957. Οι Αμερικανοί την έδωσαν εμπιστευτικά στους Βρετανούς μέσω της βρετανικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον στις 2 Μαΐου 1957…

Και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, μετά την επιστροφή του στην Αθήνα από τις Σεϋχέλλες στις 17 Απριλίου 1957, είχε αρχίσει μονομερώς να αναφέρεται σε λύση ανεξαρτησίας απομακρυνόμενος από τον στόχο της Ενώσεως με την Ελλάδα, που ήταν και ο στόχος και σκοπός του Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59. Και για τον οποίο και ο ίδιος είχε ορκιστεί και όρκιζαν και τα παιδιά της ΕΟΚΑ να υπερασπίζονται μέχρι θανάτου… Ενώ είχε ήδη δώσει πολύ πιο νωρίς ενδείξεις στους Βρετανούς (ο Μακάριος) - εβδομάδες μετά την έναρξη του Αγώνα την 1η Απριλίου 1955 - ότι ήταν ευέλικτος στην αλλαγή….

(Βλέπε βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος 

Ο κάθετος διχοτομικός χάρτης του Κιρκπάτρικ στο Φόρεϊν Όφις, ένας από τους πολλούς χάρτες που ετοίμασαν οι Βρετανοί και απέρριψαν το 1957 οι Αμερικανοί. Προβάλλεται και στο εξώφυλλο του βιβλίου της γράφουσας «Από την Ένωση στην Κατοχή» (Λευκωσία 1995) με χρηματοδότηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, με πρόλογο από την Α.Μ. τον Αρχιεπίσκοπο κ.κ. Χρυσόστομο (Α’) και τον φιλόλογο - ιστορικό, κ. Πέτρο Παπαπολυβίου.

Τούμπα επιδιώκει να φέρει και πάλι η Τουρκία το Κυπριακό και δη στο θέμα της ασφάλειας μέσω του ΝΑΤΟ.

Εκείνο που η Άγκυρα θέλει να δημιουργήσει είναι συνθήκες, κατά τρόπον ώστε, είτε πριν είτε μετά τη λύση του Κυπριακού, να τεθεί η περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, περιλαμβανομένης και της Κύπρου, κάτω από τον επιχειρησιακό έλεγχο του ΝΑΤΟϊκού Πολυεθνικού Στρατηγείου των Αδάνων.

Το εν λόγω στρατηγείο, του οποίου την έγκριση ζητά η Άγκυρα, θα είναι μεν πολυεθνικό, αλλά θα τελεί κάτω από τουρκική διοίκηση. Η Άγκυρα διεκδικεί τη λειτουργία ακόμη ενός στρατηγείου στην Κωνσταντινούπολη. Εάν δει κάποιος τον χάρτη, τα στρατηγεία εντός Τουρκίας θα καλύπτουν τον χώρο της «Γαλάζιας Πατρίδας» μέσω ΝΑΤΟ. Ένα στην Κωνσταντινούπολη, το άλλο στη Σμύρνη, που ήδη λειτουργεί, και το τρίτο στα Άδανα, που καλύπτει την Ανατολική Μεσόγειο και πέραν αυτής στη Μέση Ανατολή.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: sigmalive.com

Η κυβέρνηση έκανε λόγο για μια «υβριδική επίθεση». Κυβερνητικές πηγές μίλησαν για επιχείρηση με χρήση εξαιρετικά προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης, που μπορούσε να παράγει σε πραγματικό χρόνο την εικόνα και τη φωνή του Ουκρανού Ρουστέμ Ουμέροφ. Στόχος ήταν ο Θάνος Ντόκος, Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού της Ελλάδας. [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!] Ο ίδιος δήλωσε εκ των υστέρων πως μπροστά του έβλεπε τον Ουκρανό αξιωματούχο να αντιδρά φυσιολογικά, παραπέμποντας ευθέως σε τεχνολογίες deepfake.

Οι δύο φαρσέρ Βλαντίμιρ Κουζνέτσοφ και Αλεξέι Στολιάροφ, γνωστοί παγκοσμίως ως Vovan & Lexus αντί για "κυβερνοπόλεμο" αιχμής, μιλούν για μια πιο απλή διαδικασία, η οποία, όπως λένε, ξεκίνησε με μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο και μερικά email σε δημόσιες διευθύνσεις και σε καμία φάση της δεν συμπεριέλαβε χρήση ΑΙ ή παρόμοιας τεχνολογίας. [...]

Μακιγιάζ και λίγη αφηρημάδα

«Ειλικρινά μιλώντας, δεν έχουμε χρησιμοποιήσει ποτέ deepfakes ή AI στη δουλειά μας», υποστηρίζει στο WIRED Greece ο Αλεξέι Στολιάροφ. «Έτσι κι εδώ, δεν χρησιμοποιήσαμε καμία τεχνολογία για να κάνουμε φάρσα στον κ. Ντόκο και τον στενό του κύκλο». [...]

«Λοιπόν, συνήθως χρησιμοποιούμε μακιγιάζ. Έτσι έγινε και αυτή τη φορά. Και νομίζω ότι δεν ήταν πολύ συγκεντρωμένος σε αυτή τη συνομιλία. Ίσως δεν ενδιαφερόταν πολύ να κοιτάξει ποιος ακριβώς ήταν πίσω του. Εμείς βαφόμαστε και προσπαθούμε να μοιάζουμε πολύ με το πρόσωπο που παριστάνουμε», συμπληρώνει ο Στολιάροφ και λέει πως τους φάνηκε πολύ αστείο το γεγονός ότι η ελληνική πλευρά μίλησε για προηγμένες τεχνολογίες. «Θέλουμε να μάθουμε ποιες είναι αυτές οι εξελιγμένες μέθοδοι. Καλύτερα να τις περιγράψει ο ίδιος γιατί τότε θα μάθει ο ελληνικός λαός πώς λειτουργεί το πρωτόκολλο ασφαλείας σας», σημειώνει με νόημα. [...]

Οκτώ emails σε μία εβδομάδα

Το πιο ανησυχητικό σημείο, ωστόσο, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, ίσως αφορά το πώς στήθηκε η επαφή τους με τον Θάνο Ντόκο. Οι φαρσέρ υποστηρίζουν πως δεν χρειάστηκε κάποιο εξελιγμένο εργαλείο κυβερνοεπίθεσης. Αντίθετα, λένε πως βρήκαν δύο διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου ψάχνοντας απλώς στο Google, κάτω από τα domains primeminister.gr (το γενικό email του πρωθυπουργικού γραφείου) και eliamep.gr. [...]

«Μας εξέπληξε πραγματικά που πίστεψαν το email μας! Ήταν πολύ περίεργο και δεν το περιμέναμε», προσθέτει ο Βλαντίμιρ Κουζνέτσοφ, εξηγώντας τη φύση του μηνύματος: «Ήταν ένα απλό κείμενο, ότι το άτομο που παρουσιάζαμε ήθελε να συντονίσει μια συνομιλία με τον Έλληνα Σύμβουλο λόγω ενός περιστατικού με ουκρανικό drone στα ελληνικά ύδατα. Γράψαμε ότι θα θέλαμε να το συζητήσουμε, να καταλάβουμε την κατάσταση και να δώσουμε τις εξηγήσεις μας. Σε μερικές ημέρες είχαμε απάντηση». [...]

Η επικοινωνία κράτησε περίπου μία εβδομάδα και αντάλλαξαν συνολικά 7 με 8 emails μέσω ενός απλού λογαριασμού Gmail, προκειμένου να συντονίσουν την ώρα και τη μέρα της κλήσης στο Zoom, αναφέρουν, συμπληρώνοντας πως η ελληνική πλευρά έστειλε τον σύνδεσμο για τη διαδικτυακή συνάντηση. [...]

Οι επιφυλάξεις της ελληνικής πλευράς

Πάντως, οι φαρσέρ υποστηρίζουν ότι η ελληνική πλευρά φέρεται να είχε κάποιες επιφυλάξεις, οι οποίες όμως ξεπεράστηκαν με ένα απλό μήνυμα.

«Ένα άλλο τρελό πράγμα ήταν ότι μας έστειλαν ένα μήνυμα από το γραφείο του κ. Ντόκου, την ημέρα πριν από την επικοινωνία», λέει ο Βλαντίμιρ Κουζνέτσοφ. «Το μήνυμα ανέφερε: “Είστε σίγουροι ότι πρέπει να μιλήσουμε εξ αποστάσεως; Επειδή συναντηθήκαμε πρόσφατα στις Βρυξέλλες. Οπότε είστε σίγουροι ότι θέλετε να μιλήσουμε;”. Κι εμείς απαντήσαμε: “Ναι, σίγουρα, έχουμε κάποιες ειδικές λεπτομέρειες για τις οποίες θέλουμε να σας ενημερώσουμε”. Και εκείνος απάντησε: “ΟΚ, δεν υπάρχει πρόβλημα, ας μιλήσουμε”», σύμφωνα με τους Ρώσους φαρσέρ.

Μάλιστα, οι Ρώσοι επικαλούνται την μετέπειτα τηλεοπτική εμφάνιση του Έλληνα αξιωματούχου στον ΣΚΑΪ, σχολιάζοντας καυστικά το περιβάλλον από το οποίο επέλεξε να διαχειριστεί μια τέτοια κλήση.

Ο Κουζνέτσοφ αναφέρει: «Είδαμε τις εξηγήσεις του για την ιστορία σε screenshots, και ήταν επίσης πολύ αστείο, επειδή εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε ένα εστιατόριο! Φάνηκε στην τηλεόραση, υπήρχε μια κουζίνα πίσω του με έναν σεφ, ήταν πολύ περίεργο…»

Και ο Στολιάροφ προσθέτει: «Δεν ξέρουμε, ίσως δεν είμαστε οι μόνοι άνθρωποι στους οποίους αποκαλύπτει ζητήματα Εθνικής Ασφάλειας. Ίσως συζητάει τα ίδια πράγματα σε εστιατόρια, περιτριγυρισμένος από σερβιτόρους και πελάτες. Ποιος ξέρει…».

Όσο για το αν ο Θάνος Ντόκος υποψιάστηκε κάτι κατά τη διάρκεια της ίδιας της βιντεοκλήσης, ο Αλεξέι Στολιάροφ σημειώνει πως ο Σύμβουλος φάνηκε να παραξενεύεται από το περιεχόμενο της κουβέντας. «Τον προειδοποιήσαμε για μια επικίνδυνη κατάσταση, ότι ουκρανικά drones θα μπορούσαν να χτυπήσουν την ελληνική επικράτεια. Εξεπλάγη και μας είπε ότι έρχονται εκλογές και κάτι τέτοιο θα μπορούσε να πλήξει το κόμμα και την κυβέρνησή του».

Ανεξάρτητοι φαρσέρ ή κρατικός βραχίονας;

Πάντως, οι δύο Ρώσοι δέχονται κριτική και κατηγορίες πως δεν είναι απλοί κωμικοί, αλλά πως ενεργούν για λογαριασμό του Κρεμλίνου και των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών. Εδώ και χρόνια υπάρχουν δημοσιεύματα και πληροφορίες δυτικών υπηρεσιών και ΜΜΕ που τους συνδέουν με ρωσικά κρατικά συμφέροντα. [...]

Όταν ερωτώνται ευθέως για τη σύνδεσή τους με τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, η απάντησή τους επιστρατεύει μια δόση ειρωνείας.

«Αν έχετε οποιοδήποτε στοιχείο ότι εργαζόμαστε και το κάνουμε αυτό για τις ρωσικές ειδικές μυστικές υπηρεσίες, ΟΚ, παρουσιάστε το», λέει ο Στολιάροφ. «Κάνουμε τη δουλειά μας δημόσια και βάζουμε όλες τις φάρσες μας στην τηλεοπτική μας εκπομπή. Μπορείτε να το δείτε. Φυσικά, το κάνουμε για το κοινό μας που ενδιαφέρεται. Αυτός είναι ο στόχος μας. Σίγουρα κάποιοι άνθρωποι από την κυβέρνηση επίσης απολαμβάνουν τη δουλειά μας, όπως και οι απλοί άνθρωποι».

[iEpikaira: Είτε σχετίζονται με τις ρωσικές υπηρεσίες -που είναι πολύ πιθανό- είτε όχι, για την Ελλάδα και δη τον κυρίαρχο λαό, παρείχαν χειροπιαστές αποδείξεις για το επίπεδο που οι κυβερνώντες αντιμετωπίζουν τα ζητήματα Εθνικής Ασφάλειας. Εννοείται ότι θα ήταν τουλάχιστον αφέλεια να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός η επιλογή της παρούσας περιόδου -την οποία ο ίδιος ο Ντόκος επιβεβαιώνει ότι είναι προεκλογική- για να ασχοληθούν οι Ρώσοι "φαρσέρ" για πρώτη φορά με Έλληνα αξιωματούχο. Επομένως, είναι πρόδηλο ότι πρόκειται για ανθρώπους που παρακολουθούν στενά τα εσωτερικά της χώρας και υπό αυτήν την έννοια γιατί να μην υποθέσουμε ότι πρόκειται για ενέργεια αποδόμησης της εικόνας της κυβέρνησης ενόψει εκλογών... Και εάν το πάμε και ένα βήμα ακόμη παραπέρα, γιατί να μην υποθέσουμε ότι οι ιθύνοντες γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι κυβερνητικές επιλογές στον πόλεμο της Ουκρανίας δεν είναι αποδεκτές από το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων; Τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στη λογική του καθενός...]

Πηγή: wired.com.gr φωτό απο εργαλεία ΤΝ

Edited by iEpikaira*

[Σημ.: Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

The international strategic environment continues to be shaped by mounting systemic pressures across the energy, economic and security domains. Recent developments highlight persistent vulnerabilities in global energy markets, a gradual redistribution of influence within established alliance structures, and an increasingly competitive geoeconomic landscape. While several regional actors have strengthened their strategic autonomy through energy diplomacy and economic positioning, others are confronting mounting structural constraints and diplomatic headwinds. Economic statecraft—particularly through the control of critical resources, energy corridors and maritime chokepoints—is becoming an increasingly decisive instrument of geopolitical competition.

«Ο Τραμπ προειδοποιούσε τους Ιρανούς για ισραηλινές απόπειρες δολοφονίας»! Αποκαλύψεις από ΝΥΤ και WP

Αποκάλυψη Νew York Τimes και Washington Post: Ο Τραμπ προειδοποιούσε τους Ιρανούς πότε να φυλάγονται από ισραηλινές απόπειρες δολοφονίας!

Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

Απίστευτα ρεπορτάζ δημοσιεύονται στον αμερικάνικο Τύπο, καθώς αποκαλύπτεται ότι οι ΗΠΑ ζήτησαν από τους συμμάχους τους να προειδοποιήσουν το Ιράν για πιθανά ισραηλινά σχέδια δολοφονίας, που είχαν σκοπό να μπλοκάρουν τις συνομιλίες ειρήνευσης ΗΠΑ – Ιράν.

Σύμφωνα με ταυτόχρονα δημοσιεύματα των New York Times και Washington Post, οι Ηνωμένες Πολιτείες προέτρεψαν τους μεσολαβητές στη Μέση Ανατολή να προειδοποιήσουν το Ιράν ότι το Ισραήλ σχεδίαζε να στοχοποιήσει ανώτερους Ιρανούς διαπραγματευτές κατά τη διάρκεια των συνομιλιών που διεξάγονταν σε τεντωμένο σχοινί για την κατάπαυση του πυρός την άνοιξη.

Έτσι οι Αμερικανοί προειδοποίησαν μέσω τρίτων τους Ιρανούς με σκοπό να τους προστατέψουν από τους Ισραηλινούς και ουσιαστικά να προστατέψουν τις συνομιλίες.

Οι μεγάλες αυτές αμερικάνικες εφημερίδες αναφέρουν ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι ανησυχούσαν ολοένα και περισσότερο ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να επιχειρήσει να δολοφονήσει τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και τον πρόεδρο του Κοινοβουλίου Μοχάμαντ Μπαγέρ Γκαλιμπάφ, ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη διπλωματικές πρωτοβουλίες και διαπραγματεύσεις.

Αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ φοβούνταν ότι μια τέτοια επίθεση θα ανατίναζε τις διαπραγματεύσεις και θα αναζωπύρωνε τις εχθροπραξίες, γεγονός που οδήγησε την Ουάσιγκτον να ζητήσει από περιφερειακούς μεσολαβητές να μεταφέρουν προειδοποιήσεις στην Τεχεράνη σχετικά με την πιθανή απειλή, ανέφεραν τα δημοσιεύματα.

Οι ΝΥΤ επικαλούμενοι νυν και πρώην Αμερικανούς αξιωματούχους, ανέφεραν ότι η Ουάσιγκτον πληροφορήθηκε πως τουλάχιστον ο Γκαλιμπάφ είχε συμπεριληφθεί σε ισραηλινή λίστα στόχων και προέτρεψε το Ισραήλ να μην προχωρήσει όσο οι διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη.

Η Wall Street Journal είχε επίσης αναφέρει προηγουμένως, τον Μάρτιο, ότι τόσο ο Αραγτσί όσο και ο Γκαλιμπάφ είχαν συμπεριληφθεί σε ισραηλινή λίστα στοχοποίησης, προτού αφαιρεθούν προσωρινά καθώς οι συνομιλίες προχωρούσαν.

Όμως, σύμφωνα με τις νέες αποκαλύψεις όταν οι διαπραγματεύσεις εντάθηκαν τον Απρίλιο, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η δολοφονία οποιουδήποτε από τους δύο άνδρες πιθανότατα θα έθετε τέλος στη διπλωματική προσπάθεια.

Ένα από τα περιστατικά που αναφέρθηκαν αφορούσε την επιστροφή του Γκαλιμπάφ από συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ, όταν οι ιρανικές υπηρεσίες πληροφοριών προειδοποίησαν για πιθανή ισραηλινή απειλή εναντίον του αεροσκάφους του.

Σύμφωνα με Ιρανούς αξιωματούχους που επικαλούνται οι New York Times, το αεροσκάφος πραγματοποίησε αναγκαστική προσγείωση, προτού η αντιπροσωπεία ολοκληρώσει το ταξίδι της επιστροφής στην Τεχεράνη οδικώς.

Παρά τις ανησυχίες αυτές, ο Αραγτσί και ο Γκαλιμπάφ συνέχισαν τις διαπραγματεύσεις, συμπεριλαμβανομένων συναντήσεων στο Κατάρ και αργότερα στην Ελβετία, με τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς και την αμερικανική αντιπροσωπεία.

Όταν ρωτήθηκε από τους ΝΥΤ Αμερικανός αξιωματούχος σχετικά με τις αναφερόμενες ανησυχίες για την ισραηλινή στοχοποίηση, αυτός απάντησε ότι οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης παραμένουν σε εξέλιξη και ότι ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιθυμεί η ειρηνευτική διαδικασία «να αφεθεί να εξελιχθεί».

Εκπρόσωπος της ισραηλινής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον αρνήθηκε να σχολιάσει, σύμφωνα με την εφημερίδα.

«Αυτό καταδεικνύει την απόκλιση στους πολεμικούς στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, καθώς και τη θεμελιώδη αποφασιστικότητα του πρωθυπουργού του Ισραήλ να υπονομεύσει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση θα μπορούσαν να ολοκληρώσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες», δήλωσε στην Washington Post ο Aaron David Miller, πρώην αξιωματούχος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο οποίος έχει συμβουλεύσει τόσο Ρεπουμπλικανικές όσο και Δημοκρατικές κυβερνήσεις.

Ήταν συνεχής η προσπάθεια του Ισραήλ να δυναμιτίσει τις ειρηνευτικές συνομιλίες, με βομβαρδισμούς στον Λίβανο και δολοφονίες αξιωματούχων της Χεζμπολάχ εν μέσω συνομιλιών, όπως είναι τώρα συνεχής η προσπάθεια να «τελείωσει» το Μνημόνιο μεταξύ ΗΠΑ και Ιραν με την μόνιμη κατοχή στον Ν. Λίβανο.

Πηγή: militaire.gr

Edited by iEpikaira*

[Σημ.: Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

Strategic Competition & Power Realignment: The international system continues to undergo a gradual redistribution of power, driven by sustained great-power competition and the steady evolution of alliance structures. The United States remains challenged by the need to preserve technological superiority while maintaining alliance cohesion, whereas China continues to consolidate its strategic position through notable advances in critical technologies, particularly in satellite propulsion systems and artificial intelligence. These developments reinforce the long-term trajectory of a more contested and multipolar strategic environment.

Πηγή: Bestimage-Profimedia

Οι πληροφορίες θέλουν τον Τραμπ έτοιμο να προχωρήσει σε ένα deal με το οποίο η Αγκυρα θα «ξεφορτωθεί» με κάποιον τρόπο τους S-400 προκειμένου να πάρει τα F-35

Σάββας Καλεντερίδης

Ενώ μένουν μόνο λίγα εικοσιτετράωρα από την έναρξη της μεγάλης σημασίας Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα, έρχονται στο φως δεδομένα που αποκαλύπτουν και άλλες πτυχές, πέραν των νατοϊκών, των σχέσεων Ουάσινγκτον – Αγκυρας.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του Euractiv, τα σχέδια του Τραμπ για την κεντρική Ασία και τον νότιο Καύκασο, που αναμένεται να υλοποιηθούν μέσω της λειτουργίας της «Διαδρομής Τραμπ για Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία», η οποία διασχίζει τη νότια Αρμενία και διευκολύνει την επικοινωνία και τη μεταφορά εμπορευμάτων και στρατευμάτων προς το Αζερμπαϊτζάν και την κεντρική Ασία, παρακάμπτοντας ολόκληρη τη νότια περιφέρεια της Ρωσίας, είναι ένας από τους παράγοντες που αναβαθμίζουν τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Η συνεργασία Ουάσινγκτον – Αγκυρας σε αυτόν τον στρατηγικό τομέα, η Ναυτική Διοίκηση στα Στενά της Κωνσταντινούπολης και το Στρατηγείο, μαζί με το Πολυεθνικό Σώμα Στρατού, στα Αδανα, καθιστούν την Τουρκία κεντρικό παίκτη, ενώ δίνουν απρόσμενη δυναμική στην επάνοδό της στο πρόγραμμα των αμερικανικών μαχητικών F-35. Μάλιστα, σύμφωνα πάντα με το Euractiv, οι πληροφορίες θέλουν τον Τραμπ έτοιμο να προχωρήσει σε ένα deal με το οποίο η Τουρκία θα «ξεφορτωθεί» με κάποιον τρόπο τους S-400 προκειμένου να πάρει τα F-35, από τη συμπαραγωγή των οποίων απομακρύνθηκε το 2019 ακριβώς λόγω της αγοράς των εν λόγω ρωσικών αντιπυραυλικών συστημάτων.

Να σημειωθεί ότι η αγορά F-35 από την Τουρκία, πέραν της επιρροής που θα έχει στην ισορροπία δυνάμεων με την Ελλάδα, θα αποτελέσει σοβαρή απειλή για το Ισραήλ, δεδομένης της συγκρουσιακής σχέσης των δύο χωρών τα τελευταία χρόνια, που προκάλεσε και την αναγνώριση από το Ισραήλ της γενοκτονίας που υπέστησαν οι Αρμένιοι από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς τη δεύτερη δεκαετία του 20ού αιώνα.

Η Αγκυρα, πέραν της αναβάθμισης των αμερικανοτουρκικών σχέσεων, έχει αυξημένες προσδοκίες από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Σύμφωνα με τον Mehmet Ali Güller, αρθρογράφο της εφημερίδας «Cumhuriyet», η τουρκική κυβέρνηση θεωρεί τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ μια σημαντική πρόοδο για την αμυντική βιομηχανία, με επίκεντρο την Baykar, που ανήκει στον γαμπρό του Ερντογάν. Δεν είναι τυχαίο που οι συμμετέχοντες στην κοινοβουλευτική σύνοδο του ΝΑΤΟ που πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη πριν από τη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών στην Αγκυρα επισκέφθηκαν τις εγκαταστάσεις της Baykar.

Αυξημένες προσδοκίες

Η συνεχής έμφαση της κυβέρνησης στην Baykar, που είναι ιδιωτική εταιρία, αντί της κρατικής TUSAŞ, που παράγει πανομοιότυπα συστήματα, οφείλεται, φυσικά, στη νέα οικονομία του AKP, που επικεντρώνεται στην ανάπτυξη και προώθηση της αμυντικής βιομηχανίας. Ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έγραψε πρόσφατα ένα άρθρο για την ιαπωνική εφημερίδα «Nikei Asia», προσκαλώντας την Ιαπωνία, μαζί με τους εταίρους των ΗΠΑ σε Ασία – Ειρηνικό, τη Νότια Κορέα, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα.

Στο συγκεκριμένο άρθρο του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών γινόταν αναφορά στην πρόταση της τουρκικής κυβέρνησης προς την Ιαπωνία για «από κοινού ανάπτυξη και παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών». Δεν είναι και πάλι τυχαίο ότι ο Ιάπωνας υπουργός Αμυνας, στρατηγός Νακατάνι, όταν επισκέφθηκε την Τουρκία πέρυσι για να συναντηθεί με τον Τούρκο υπουργό Εθνικής Αμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ, ξεναγήθηκε και πάλι στο εργοστάσιο Baykar, του γαμπρού του Ερντογάν.

Σύμφωνα με τα σχέδια του Ερντογάν, η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ μπορεί να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την προώθηση των συστημάτων της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας στα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ, δεδομένης της απόφασης για δραματική αύξηση των αμυντικών δαπανών, που αναμένεται να φτάσει το 5% του ΑΕΠ.

Για τον λόγο αυτόν η Αγκυρα δίνει ιδιαίτερη σημασία στο Φόρουμ Αμυντικής Βιομηχανίας του ΝΑΤΟ, το οποίο θα πραγματοποιηθεί το πρωί της 7ης Ιουλίου, με τη συμμετοχή αξιωματούχων της Συμμαχίας και ανώτατων στελεχών αμυντικών εταιριών, όπου η Τουρκία θα επιδιώξει να προωθήσει τα τουρκικής κατασκευής οπλικά συστήματα. Και όλα αυτά, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ. Η αναβάθμιση των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή.

Πηγή: dimokratia.gr

Από αυτό της διεύρυνσης των χωρικών υδάτων σε αυτό του εξοπλισμού των νήσων του Αιγαίου

Λάζαρος Καμπουρίδης*

Ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. Μία απλή ματιά των κινήσεων των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο Αιγαίο και κυρίως η καθαρή ανάγνωση των δηλώσεων Τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων και αναλυτών αρκούν για να γίνει αντιληπτό ότι οι απαιτήσεις της Αγκυρας εναντίον της Ελλάδας έχουν λάβει μία νέα επιθετική διάσταση ολισθαίνοντας προς το χειρότερο, το οποίο θα πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψη η ελληνική πλευρά.

Ενώ στο παρελθόν η Τουρκία έθετε ως αιτία απειλής πολέμου (casus belli) το θέμα της επέκτασης των χωρικών μας υδάτων πέραν των 6 ν.μ., τώρα το θέμα έχει διαφοροποιηθεί προς το χειρότερο, αφού ως αιτία πολέμου οι Τούρκοι πλέον θεωρούν και το θέμα του περαιτέρω εξοπλισμού των νησιών μας στο Αιγαίο. Ενα άλλο σημείο που ενοχλεί πολύ την Τουρκία και το συναντά κανείς σε τουρκικά θεσμικά κείμενα ως αιτία σύγκρουσης αποτελεί το θέμα μιας πιθανής συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας – Κύπρου. Ομως το θέμα της απειλής από τουρκικής πλευράς για απαγόρευση εξοπλισμού των νησιών μας ξεπερνά κάθε προηγούμενη αναθεωρητική στάση της Αγκυρας έναντι της Αθήνας.

Τουρκικές προθέσεις

Τις προθέσεις της στο θέμα του εξοπλισμού των νησιών μας η Τουρκία τις έδειξε αμέσως μετά την ένταση – κρίση με το πλοίο ερευνών «Ορούτς Ρέις» το καλοκαίρι του 2020. Την αμέσως επόμενη περίοδο η Τουρκία είχε αναγγείλει πολλές Νavtex στο Αιγαίο απαιτώντας την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Το αποκορύφωμα της τουρκικής προκλητικότητας ήρθε λίγους μήνες αργότερα, όταν η Αγκυρα κατέθεσε στον ΟΗΕ τις θέσεις της για τον εξοπλισμό των νησιών μας θέτοντας για πρώτη φορά το θέμα της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας για τα νησιά που η Ελλάδα διατηρούσε στρατό και τα οποία, κατά την Αγκυρα, θα έπρεπε να υπόκεινται σε καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης.

Το λάθος της Αθήνας την αμέσως επόμενη περίοδο ήταν να προχωρήσει στην υπογραφή της Διακήρυξης Φιλίας των Αθηνών. Ο ισχυρός και ο επιτιθέμενος έχει την πολυτέλεια και το προνόμιο της επιλογής του χρόνου και των συνθηκών της πρόκλησης έντασης – κρίσης – πολέμου. Για τον αμυνόμενο και ασθενέστερο κρίνεται επιβεβλημένη όχι μόνο η αμυντική θωράκιση των αμφισβητούμενων περιοχών αλλά και η συνεχής προβολή της επιθετικότητας και της προκλητικότητας του αναθεωρητή ισχυρού. Στην προκειμένη περίπτωση, η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε τη Διακήρυξη Φιλίας των Αθηνών και παθητικοποίησε τις αντιδράσεις μας, με αποτέλεσμα η Αγκυρα να μην αισθάνεται καμία πίεση από τον διεθνή παράγοντα και επιπλέον να αρθεί και το εμπάργκο που είχαν επιβάλει πολλές χώρες στην Τουρκία σε θέματα αμυντικών εξοπλισμών.

Μάλιστα κάποιες χώρες-μέλη της Ε.Ε. στο διάστημα αυτό, πίεσαν για ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και στον ευρωπαϊκό αμυντικό μηχανισμό. Επιπλέον, η Αγκυρα, εκμεταλλευόμενη την έμμεση «καλή μαρτυρία» της Ελλάδας ότι η Τουρκία αποτελεί «έναν ήσυχο γείτονα», διεκδικεί και διευρυμένο – προνομιούχο ρόλο στο ΝΑΤΟ. Το νέο τουρκικό casus belli για την απαγόρευση εξοπλισμού των νησιών μας, αν και όχι επίσημα διακηρυγμένο από την Αγκυρα, έχει γίνει ευδιάκριτο από την ανακοίνωση τού υπό ψήφιση νέου νόμου, της αποκαλούμενης «Γαλάζιας Πατρίδας».

Η Τουρκία, στη βάση αυτού του νόμου, επιδιώκει την απαγόρευση του εξοπλισμού των νησιών μας με τα νέα υψηλής τεχνολογίας ισραηλινής κατασκευής οπλικά συστήματα. Αυτό φαίνεται καθαρά εξετάζοντας τον χρόνο που η Τουρκία έφερε στην επιφάνεια την πρόθεσή της να περάσει από την τουρκική Εθνοσυνέλευση τον νόμο αυτό. Θορυβήθηκε από την ενίσχυση του άξονα Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ και συγκεκριμένα από τις συζητήσεις που έγιναν κατά την τριμερή σύνοδο στο Τελ Αβίβ τον περασμένο Δεκέμβριο, με τη συμμετοχή του Ελληνα πρωθυπουργού, του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού του Ισραήλ. Επίσης η Τουρκία έδειξε ιδιαίτερη ανησυχία από την εξαγγελία από ελληνικής πλευράς να εγκαταστήσει τα ισραηλινά οπλικά συστήματα στα νησιά του Αιγαίου. Η τουρκική πλευρά αντέδρασε ρητορικά αλλά και επιχειρησιακά, ανακοινώνοντας Navtex μόνιμης διάρκειας σε όλο το Αιγαίο.

Οι ανάγκες του ΝΑΤΟ

Οι τελευταίες δηλώσεις Ερντογάν και του κυβερνητικού του εταίρου Μπαχτσελί υποδηλώνουν μία άνευ προηγουμένου αποφασιστικότητα να εκμεταλλευτούν την ανάγκη που δείχνουν το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε. στις τουρκικές στρατιωτικές δυνατότητες, ενώ δεν πρέπει να παραβλέπεται και η αίσθηση ψυχολογικής υπεροχής που αισθάνεται η Αγκυρα λόγω των καλών λόγων και εκπεφρασμένων καλών προθέσεων του Αμερικανού προέδρου Ντ. Τραμπ για δωράκια στην Τουρκία και στον «φίλο του» Ερντογάν. Επίσης η Αγκυρα στην παρούσα χρονική συγκυρία σκοπεύει να εκμεταλλευτεί και το πολιτικό και επιχειρησιακό «τσαλάκωμα» που φαίνεται να υπέστη το Ισραήλ λόγω του πολέμου με το Ιράν.

Η Τουρκία υπό αυτές τις συνθήκες θα απαιτήσει την απαγόρευση του εξοπλισμού των νησιών μας με νέα συστήματα, έχοντας καλλιεργήσει όλο αυτό το διάστημα ότι αποτελεί το θύμα μιας προσπάθειας Ελλάδας – Κύπρου και Ισραήλ να την περικυκλώσουν στρατιωτικά. Η ψήφιση του νόμου «Γαλάζια Πατρίδα» από την τουρκική Εθνοσυνέλευση θα δώσει στον Ερντογάν την εσωτερική νομιμοποίηση να απαιτήσει αποκλεισμό περιοχών του Αιγαίου και φυσικά να απαγορεύσει τον περαιτέρω εξοπλισμό των νησιών μας. Η Ελλάδα θα πρέπει να είναι έτοιμη έναντι αυτής της τουρκικής πρόθεσης. Η Αθήνα θα έπρεπε ήδη να είχε καταγγείλει τον υπό ψήφιση νόμο «Γαλάζια Πατρίδα» και να προχωρήσει στον εξοπλισμό των νησιών μας χωρίς τυμπανοκρουσίες. Επίσης η Αθήνα θα πρέπει να δείξει αποφασιστικότητα στην περαιτέρω σύσφιγξη της συνεργασίας με το Ισραήλ διεξάγοντας κοινές ασκήσεις στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

[iEpikaira: Το παρόν βήμα επιβεβαιώνεται για το νέο casus belli που στήνεται ΕΔΩ γεγονός που είναι πλέον ορατό και σε άλλους αναλυτές. Το ότι τα ελληνοτουρκικά έχουν μπει σε άλλο επίπεδο αντιπαράθεσης δεν απασχολεί κανέναν;]

* Αντιστράτηγος ε.α. dimokratia.gr