iEpikaira

Σχολικά βιβλία Δημοτικού: Μάθημα σε 7χρονα για ομόφυλα ζευγάρια

5.9.26

Αυτή την προειδοποίηση «Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο θα υπάρξει σύγκρουση στο Αιγαίο, μπορεί να βυθιστεί ελληνικό σκάφος»... την θυμάστε;

4.9.26

Το Σύνδρομο της «Ασπίδας του Αχιλλέα» και η Μετα-Νετανιάχου Εποχή

4.9.26

Τι συζητήθηκε στη συνάντηση μυστικών υπηρεσιών Ελλάδας και Τουρκίας

4.9.26

Η Μέση Ανατολή της μετα-Νετανιάχου εποχής και οι απαραίτητες κινήσεις της Ελλάδας

4.9.26

Μητσοτάκης προς Τουρκία: Η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις για την άμυνά της

4.9.26

Greece's pivot to Israel: Spyware, war corridors, and a risky alliance

4.9.26

Why has Israel’s Security Doctrine begun targeting Turkey?

4.9.26

The logic of prevention

By Lorenzo Maria Pacini | Strategic Culture Foundation | April 20, 2026

To understand why Turkey has gradually come to be viewed as a strategic concern for Israel, we must start with a methodological premise: in the Middle East, security doctrines are not formulated solely in response to immediate threats, but primarily in anticipation of future power dynamics. From this perspective, security does not equate to the mere defense of borders, but rather to the ability to prevent the emergence of regional actors capable of limiting Israel’s freedom of action or altering existing strategic balances.

Turkey is today viewed by a segment of the Israeli discourse not simply as a complex neighbor, but as a rising regional power with autonomous ambitions. This development is significant because, within the logic of Israeli security, an actor does not necessarily become a threat only when it displays direct hostility; it can also become one when it acquires sufficient military capabilities, geopolitical influence, and strategic depth to constrain Israel’s operational margin.

Israeli security doctrine has historically been associated with a preventive approach, grounded in the need to neutralize threats before they mature into a fully hostile form. This framework, applied over time to various theaters and adversaries, tends to view the growth in power of other actors as a potential long-term risk, even when it does not yet translate into a direct and immediate threat.

In this context, the issue is not merely what an actor does in the present, but what it might do in the future if it further strengthened its capabilities. For Israel, therefore, strategic analysis includes not only an assessment of intentions but also of potential. This is why attention focuses on states or organizations capable of influencing the regional balance of power, supporting alternative alliances, or limiting Israeli military superiority.

Turkey increasingly fits into this framework because it combines three key elements: a decisive geographical position, a sophisticated military apparatus, and an increasingly assertive foreign policy. Its ability to operate simultaneously in the Levant, the Eastern Mediterranean, the Black Sea, and the Caucasus makes it a geopolitical actor that cannot easily be reduced to a single bilateral dimension.

From Iran to Turkey

For years, Iran has represented the primary paradigm of strategic threat to Israel. However, Turkey’s growing centrality in Israeli discourse does not indicate a straightforward replacement, but rather an extension of the same logic of containment toward another regional actor perceived as capable of building systemic autonomy.

The statement attributed to Naftali Bennett—according to which a “new Turkish threat” is emerging and Israel should act simultaneously against Tehran and Ankara—is significant not so much for its rhetorical value as because it signals the inclusion of Turkey in a security lexicon that until recently was reserved for other regional adversaries. Similarly, the interpretation put forward by Israeli analytical and media circles emphasizes the need not to underestimate Turkey’s potential, especially as Ankara strengthens its military capabilities and consolidates alternative regional partnerships.

The most important shift is therefore conceptual: Turkey is no longer viewed merely for its immediate moves, but as a potential structural factor in the transformation of the regional order. In this light, Israeli-Turkish tensions are not a diplomatic incident, but a reflection of a broader competition for regional hegemony.

The eastern Mediterranean and Syria

One of the main theaters of this rivalry is the Eastern Mediterranean. Here, Israel has progressively strengthened its cooperation with Greece and Cyprus, contributing to the formation of a security axis that also addresses concerns stemming from Turkish activism in the region. The energy issue, control of maritime routes, and the delimitation of exclusive economic zones have transformed the Eastern Mediterranean into a space of strategic competition with high political stakes.

Syria, however, remains the most sensitive issue. Following the collapse of the Assad government in December 2024, the dynamics of influence within the country rapidly shifted, and the overlap between Turkish and Israeli operations has heightened the risk of miscalculation. On the one hand, Ankara has sought to consolidate its presence and prevent the emergence of hostile entities along its southern border; on the other, Israel has pursued the need to preserve freedom of air action and the ability to strike infrastructure deemed hostile.

In this scenario, the problem is not merely the divergence between two states, but the collision between two incompatible security projects. Turkey aims for a strategic depth that allows it to project stability and influence; Israel, by contrast, tends to prefer a fragmented surrounding environment, devoid of powers capable of consolidating to the point of influencing its operational space.

Turkey’s transformation into an object of Israeli strategic attention also depends on its military evolution. The modernization of the Turkish armed forces, the development of missile systems, the extensive use of drones, and the desire to acquire autonomous regional projection capabilities reinforce the perception of Ankara as a revisionist power or, at the very least, as an actor not aligned with Israeli interests.

In terms of perception, the decisive point is that Turkey is no longer viewed merely as a difficult interlocutor or an ambiguous NATO ally, but as a power that could influence the security architecture of the Levant and the Eastern Mediterranean. This explains why Israeli circles speak of a “new Turkish threat” and why political discourse has begun to place Ankara in a category close to the more established one reserved for Iran.

This perception is also fueled by Turkey’s stance on the Palestinian issue and its relations with Islamist or anti-Israeli actors. Strategically, this reinforces the idea that Turkey is not merely a regional mediator but an actor capable of forming alternative coalitions and providing political support to forces hostile to Israel.

Normalization of the confrontation

One of the most significant aspects of the current dynamic is the normalization of conflict-laden language. When a threat is repeatedly invoked by former prime ministers, analysts, the media, and strategic circles, it ceases to be a remote possibility and becomes a mentally viable option in public discourse. This does not mean that conflict is inevitable, but that the discursive and psychological conditions are being established that make a future escalation plausible.

The logic is well-known in the history of international relations: before a clash manifests itself militarily, it takes root in security discourse, in preventive doctrines, and in representations of the adversary. Speaking of a “new threat” or the “need to act simultaneously” on two fronts helps redefine the cognitive framework within which political elites interpret available options.

In this sense, the Turkish case is particularly significant because it signals a shift from diplomatic rivalry to a deeper strategic competition. Turkey is not merely criticized for certain foreign policy decisions; it is increasingly treated as a potential structural obstacle to Israeli security.

The reason why Israeli security doctrine has begun to target Turkey must therefore be sought in a combination of structural factors: Turkish geopolitical autonomy, military buildup, competition in the Eastern Mediterranean, overlapping interests in Syria, and the growing political distance between Ankara and Tel Aviv. The problem, from Israel’s perspective, is not merely what Turkey is today, but what it could become if it succeeds in consolidating a regional sphere of influence consistent with its own interests.

In this context, Israel appears to be applying to Turkey the same preventive logic it has already employed with other actors: to contain at an early stage what might, in the future, reduce Israel’s freedom of action or challenge its strategic superiority. The issue, therefore, is not merely bilateral but concerns the entire Middle Eastern power architecture.

For this reason, interpreting the Israeli-Turkish rivalry as a simple contingent dispute would be misleading. Instead, it must be understood as an expression of a broader transformation of the regional order, in which states with autonomous ambitions and growing capabilities are viewed as potential systemic threats. It is within this logic that Turkey has entered Israel’s strategic radar.

Source: https://strategic-culture.su/news/2026/04/20/why-has-israels-security-doctrine-begun-targeting-turkey/

Ο θησαυρός... αποδείχθηκε άνθρακας

4.9.26

Τουρκικός Τύπος: Η αχίλλειος πτέρνα της Ασπίδας του Αχιλλέα... “Το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα”

3.9.26

Μαρία Ζαχαράκη

Με αιχμηρή και απαξιωτική ρητορική υποδέχεται πλέον η φιλοκυβερνητική αρθρογραφία στην Τουρκία την υπογραφή της ελληνοϊσραηλινής αμυντικής συμφωνίας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», επιχειρώντας να μετατρέψει την ίδια την ονομασία της σε ειρωνικό επιχείρημα κατά της Ελλάδας.

Η αρθρογράφος της «Σαμπάχ» Χιλάλ Καπλάν παρουσιάζει την ελληνική αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ ως ‘εξάρτηση’ και υποστηρίζει ότι η «αχίλλειος πτέρνα» της Αθήνας βρίσκεται ακριβώς στην επιλογή της να στηρίξει κρίσιμες αμυντικές της δυνατότητες σε ισραηλινή τεχνολογία.

«Το νευραλγικό σύστημα της εναέριας κυριαρχίας»

Η Χιλάλ Καπλάν, αρθρογράφος που βρίσκεται κοντά στην τουρκική προεδρία, υποστηρίζει σε άρθρο της στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σαμπάχ», με τίτλο «Η αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδας», ότι η ελληνική επιλογή για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν συνιστά απλώς αγορά αμυντικού εξοπλισμού, αλλά μεταφορά κρίσιμων λειτουργιών της εθνικής άμυνας σε ξένη χώρα.

«Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν αγοράζει όπλα από το Ισραήλ· αναθέτει σε τρίτους το νευραλγικό σύστημα της εναέριας κυριαρχίας της!

Να πιστεύει κανείς ότι η ελευθερία ενός κράτους μπορεί να προστατευθεί προσδένοντάς το με το λογισμικό ενός άλλου κράτους· η πραγματικότητα που οι αγαπητοί Έλληνες φίλοι μας θα μάθουν με τον πιο σκληρό τρόπο είναι ότι ακριβώς εδώ βρίσκεται η αχίλλειος πτέρνα...».

Το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα

Η τουρκική αρθρογραφία αντιπαραβάλλει τη συμφωνία Αθήνας-Τελ Αβίβ με την ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, επιχειρώντας να παρουσιάσει τις δύο χώρες ως δύο διαφορετικά μοντέλα αμυντικής πολιτικής. Η Καπλάν υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει την αυτάρκεια, ενώ η Ελλάδα επιλέγει, κατά την ίδια, να καλύψει τις αμυντικές της ανάγκες μέσω ξένων συστημάτων.

«Ενώ η Τουρκία αναπτύσσει τη δική της αμυντική βιομηχανία, η Ελλάδα διαθέτει τον ίδιο προϋπολογισμό στο Τελ Αβίβ και προσπαθεί να παρουσιάσει την εξάρτησή της ως αποτροπή.

Ωστόσο, η εξάρτηση δεν αποτρέπει· αντίθετα, περιορίζει. Επιπλέον, το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα· δεν υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας όπως εκείνη στη Συμφωνία της Μέκκας. Αυτό που απομένει είναι ένα δορυφορικό κράτος που δεν μπορεί να χαράξει τη δική του πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο. Το γεγονός ότι η Ελλάδα θεωρεί ξανά, έναν αιώνα μετά, σκόπιμο να γίνει και πάλι όργανο άλλων δείχνει ότι δυστυχώς δεν έχουν αντληθεί διδάγματα από την ιστορία».

«Παρέδωσε την αχίλλειο πτέρνα της»

Στο πιο επιθετικό σημείο της παρέμβασής της, η αρθρογράφος χρησιμοποιεί την ίδια την ονομασία «Ασπίδα του Αχιλλέα» για να υποστηρίξει ότι η συμφωνία δεν ενισχύει αλλά, κατά την άποψή της, δημιουργεί ένα ευάλωτο σημείο για την Ελλάδα. Παράλληλα, επιχειρεί να αντιπαραβάλει τη γεωγραφική εγγύτητα Ελλάδας και Τουρκίας με την απόσταση Αθήνας και Τελ Αβίβ.

«Η Αθήνα μπορεί να πιστεύει ότι αγόρασε τον ουρανό για τρία δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά παρέδωσε την αχίλλειο πτέρνα της με αντάλλαγμα μια υπογραφή. Η απόσταση μεταξύ των δύο ακτών του Αιγαίου είναι μικρότερη από εκείνη μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ. Τη μέρα που η Ελλάδα θα το θυμηθεί αυτό, δεν θα χρειαστεί πλέον ούτε ασπίδα», καταλήγει ειρωνικά.

Πηγή: sigmalive.com

WARGAME: Τρία σενάρια πολέμου - Υπάρχει δυνατότητα προστασίας της ελληνικής κυριαρχίας χωρίς τα όπλα;

3.9.26

Που είναι το Καστελλόριζο στον χάρτη σας, κύριε Πρωθυπουργέ;

3.9.26

Που είναι το Καστελλόριζο στον χάρτη σας, κύριε Πρωθυπουργέ;

«Άφαντο» το ιστορικό σύμπλεγμα νήσων μας στον χάρτη που περιλαμβάνεται στο βίντεο για το Ταμείο Ανακάμψεως το οποίο ανήρτησε ο κ. Μητσοτάκης

Την ώρα που οι τουρκικές προκλήσεις στην περιοχή συνεχίζονται.

H εικόνα ομιλεί από μόνη της. Από τον χάρτη της Ελλάδος και των νησιών της απουσιάζει το Καστελλόριζο. Υπάρχει μια σήμανσις που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είναι τα χωρικά ύδατα του νησιωτικού συμπλέγματος, αλλά οι νησίδες πουθενά. Και ίσως να μην δίναμε σημασία στην «παράλειψη» αν επρόκειτο για χάρτη που ανηρτήθη από κάποιον τυχαίο. Όταν όμως αναρτάται από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος στο βίντεο για το Ταμείο Ανακάμψεως, «παραλείψεις» δεν επιτρέπονται.

Ούτε μπορεί να γίνουν δεκτές δικαιολογίες του τύπου «είναι μικρά και δεν φαίνονται». Έπρεπε να φαίνονται. Πόσω μάλλον όταν τις ίδιες ημέρες εξελίσσεται η γνωστή επιχείρησις αμφισβητήσεως του καθεστώτος των νησιών, της κυριαρχίας μας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, από πλευράς Τουρκίας.

Χθες μόλις, επανέλαβε τις γνωστές του θέσεις ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, ενώ ακολούθησαν δημοσιεύματα στην Άγκυρα που μιλούσαν για «μονομερείς» ενέργειες της Ελλάδος. Και τούτο λίγο μετά από την ανακοίνωση των τουρκικών χαρτών για θαλάσσια πάρκα διά των οποίων καταπατάται η ελληνική κυριαρχία στο Καστελλόριζο. Και την ίδια στιγμή ο Έλλην Πρωθυπουργός δεν περιλαμβάνει το νησιωτικό σύμπλεγμα στον χάρτη που αναρτά.

Τις τουρκικές διεκδικήσεις επανέλαβε ο Ταγίπ Ερντογάν σε δηλώσεις του κατά την επιστροφή του από το Κιργιστάν, όπου μετείχε στην Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης. Όπως εδήλωσε:

«Η Ελλάδα πρέπει να το κατανοήσει αυτό μια για πάντα: Η Τουρκία δεν εποφθαλμιά τα εδάφη κανενός, όμως δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να καταπατήσει τα δικαιώματά της. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει πίσω από τον λανθασμένο δρόμο που έχει επιλέξει και να σταματήσει την στρατιωτικοποίηση των νησιών που έχουν αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς. Η Ιστορία αποτελεί πολύ καλό οδηγό για όσους διδάσκονται από αυτήν».

Την ίδια στιγμή, διακοίνωση προς την Αθήνα επέδωσε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αμφισβητώντας την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος. Συμφώνως προς διπλωματικές πηγές τις οποίες επικαλείται η εφημερίς «Milliyet», η Τουρκία υποστηρίζει, στην διακοίνωση, ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει «καμμία δραστηριότητα που μεταβάλλει το status quo στο Αιγαίο», ενώ κάνει λόγο για επιπτώσεις που, κατά την άποψή της, έχουν διασυνοριακό και περιβαλλοντικό χαρακτήρα.

Στην διακοίνωση η Άγκυρα χαρακτηρίζει «απαράδεκτη» την προώθηση «μαξιμαλιστικών ισχυρισμών υπό το πρόσχημα του περιβαλλοντικού σχεδιασμού», υποστηρίζοντας ότι οι ελληνικές πρωτοβουλίες δεν μπορούν να επηρεάσουν «τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και το φυσικό νομικό καθεστώς της Τουρκίας». Παραλλήλως, η τουρκική πλευρά επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, σημειώνοντας ότι «ενθαρρύνει την συνεργασία σε κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες».

Όπως αναφέρει η «Milliyet», στην διακοίνωση γίνεται επίσης αναφορά στο ενδεχόμενο δημιουργίας «τετελεσμένων» σε γεωγραφικούς σχηματισμούς του Αιγαίου, για τους οποίους η Άγκυρα υποστηρίζει ότι «η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα μέσω διεθνών συνθηκών». Η Τουρκία επαναλαμβάνει, συμφώνως προς το δημοσίευμα, την πάγια θέση της ότι τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο μπορούν να καθοριστούν μόνο μέσω συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, η οποία θα λαμβάνει υπ’ όψιν «όλες τις σχετικές προϋποθέσεις».

Στα ελληνοτουρκικά ανεφέρθη και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, κατά την Άτυπη Συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ. Όπως εδήλωσε: «Η Ελλάδα στέκεται πάντοτε στο πλευρό του Διεθνούς Δικαίου. Στέκεται πάντοτε υπέρ της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να δεχθούμε οποιαδήποτε υποχώρηση σε σχέση με την κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Εκτιμούμε ότι θα έχουμε την άμεση αλληλεγγύη εκ μέρους της Ευρωπαικής Ένωσης και των κρατών-μελών σε οποιαδήποτε επιθετικότητα. Η επιθετικότητα, από όπου και αν προέρχεται, δεν έχει χρώμα. Οφείλει να αντιμετωπίζεται ενιαία και σταθερά».

Πηγή: estianews.gr

Η Γαλανοσκουφίτσα κι η ασπίδα τ' Αχιλλέα...

3.9.26

Επιμέλεια iEpikaira

Στης Μεσογείου τα νερά, που βράζουν και αφρίζουν, η Αθήνα εδώ, πιο πέρα η Λευκωσία, αγνάντευαν τα γλαρόπουλα, την Άγκυρα την αγνοούσαν. Αυτή κρυφά το σκηνικό, της ρήξης ετοιμάζει. Μαζεύει ορμή και μπαμπεσιά, τους Έλληνες να κουμπουριάσει. Φοράει η Κύπρος κι η Ελλάς, σαν Γαλανοσκουφίτσα, σκουφάκι, τόσο δα μικρό, κρατούν δήθεν Συνθήκες, φοβέριζαν νόμιζαν τον Τούρκο τον κακό, με γέλια και καλοσύνες.

Μα στο κρεβάτι της γιαγιάς (της Δύσης που 'χει γείρει), ένας καινούργιος σύμμαχος ετοιμάζει μέγα πανηγύρι. Το Ισραήλ μεταμφιέστηκε σε στοργική γριούλα, φόρεσε ρόμπα αμυντική, γυαλάκια και κουκούλα. Με χάρτες, τρύπανα, ραντάρ και λόγια γεμάτα μέλι, τα ανυποψίαστα μικρά, μπροστάρηδες να κάνει.

«Γιαγιάκα, τι μεγάλα drones, τι σιδερένια δόντια!» «Είναι για να σε προστατεύω εγώ, σαν πέσουν του Τούρκου τα κανόνια.» «Γιαγιά, τι συμμαχίες βαριές, τι νύχια σαν ατσάλι!» «Για να 'ναι η ασπίδα τ' Αχιλλέα μας τρανή, ακόμη πιο μεγάλη!»

Κρατά η Γαλανοσκουφίτσα μες στο πλεχτό καλάθι, χαρτιά του ΟΗΕ πολλά, να τα 'χει για τα πάθη! «Γιαγιάκα, δες τι σου 'φερα! Ψηφίσματα δυο-τρία, και Δίκαιο Διεθνές πολύ, για την υπογλυκαιμία!» Ο Λύκος πνίγει το γελάκι του στα τριχωτά του χείλη, και σκέφτεται: «Τι χάπατο μου έχουν ξαποστείλει; Παιδί μου, άσ’ τα νομικά, και πιάσε το ραβδάκι, και πήγαινε να τσιγκλήσεις το τουρκικό φιδάκι!»

Γιατί στης τρύπας το βαθύ, στο πιο σκοτεινό το ρέμα, παραμονεύει η τουρκική οχιά, διψώντας για το αίμα. Ο Λύκος ξέρει το θεριό, μα δεν θα βρέξει νύχι, στον τζόγο ρίχνει της μικρής μας Γαλανοσκουφίτσας ολάκερη την τύχη. Να βγάλει το φίδι απ’ τη φωλιά, με τα δικά της χέρια, κι ο Λύκος να μετρά κέρδη σε ήσυχα λημέρια.

«Πήγαινε βγάλε την Οχιά με μια... διαμαρτυρία, ή κάνε της παράπονα για τη δημοκρατία!» Κι οι υπουργοί μας βγαίνουνε, τεντώνοντας το στέρνο: «Μας αγαπάει η γιαγιά πολύ, τον λόγο μου σας φέρνω! Αν το ταΐσουμε καλά τούτο το ερπετό, ίσως χορτάσει εδώ κι λύσει και το Κυπριακό!» Κι ενώ το φίδι άρχισε και δάγκωνε, εκείνοι selfie βγάζουνε σαν να 'ναι ζώο σπιτικό!

Την σπρώχνει την Γαλανοσκουφίτσα μας στο ξέφωτο να τρέξει, να γίνει ασπίδα, δόλωμα, και στον γκρεμό να πέσει! «Τράβα μπροστά, μικρούλα μου, τον Τούρκο να χτυπήσεις, κι εγώ θα στέλνω ευχές πολλές, προτού να ξεψυχήσεις. Το φίδι που θα δαγκώσει εσέ, εγώ θα μείνω να το κοιτώ, τα χέρια μου θα τρίβω, τον Τούρκο έκαμα οχτρό, για να σε θυσιάσω!»

iEpikaira

Σχολικά βιβλία Δημοτικού: Μάθημα σε 7χρονα για ομόφυλα ζευγάρια

Αυτή την προειδοποίηση «Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο θα υπάρξει σύγκρουση στο Αιγαίο, μπορεί να βυθιστεί ελληνικό σκάφος»... την θυμάστε;

Το Σύνδρομο της «Ασπίδας του Αχιλλέα» και η Μετα-Νετανιάχου Εποχή

Τι συζητήθηκε στη συνάντηση μυστικών υπηρεσιών Ελλάδας και Τουρκίας

Η Μέση Ανατολή της μετα-Νετανιάχου εποχής και οι απαραίτητες κινήσεις της Ελλάδας

Μητσοτάκης προς Τουρκία: Η Ελλάδα δεν δέχεται υποδείξεις για την άμυνά της

Greece's pivot to Israel: Spyware, war corridors, and a risky alliance

Why has Israel’s Security Doctrine begun targeting Turkey?

Ο θησαυρός... αποδείχθηκε άνθρακας

Τουρκικός Τύπος: Η αχίλλειος πτέρνα της Ασπίδας του Αχιλλέα... “Το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα”

WARGAME: Τρία σενάρια πολέμου - Υπάρχει δυνατότητα προστασίας της ελληνικής κυριαρχίας χωρίς τα όπλα;

Που είναι το Καστελλόριζο στον χάρτη σας, κύριε Πρωθυπουργέ;

Η Γαλανοσκουφίτσα κι η ασπίδα τ' Αχιλλέα...

iEpikaira

Επιλέξτε μια χώρα

Φόρμα επικοινωνίας