iEpikaira

Ζούμε σε μια χώρα που διαχρονικά αναζητάει μεγάλες συμμαχίες και «συμβόλαια ασφάλειας» στο εξωτερικό, αγνοώντας το εσωτερικό της και το τι ακριβώς οργανώνεται ή διακινείται κάτω από τη μύτη της.

Οι διαδοχικές αποκαλύψεις για παράνομα φορτία οπλισμού που περνούν τον Έβρο, οι συλλήψεις Τούρκων υπηκόων με δεκάδες πιστόλια χωρίς σειριακούς αριθμούς, τα βαρέα όπλα σε αποθήκες της Θεσσαλονίκης και, το σοκαριστικό περιστατικό της ένοπλης επίθεσης εναντίον στελεχών της ΕΥΠ, δεν αποτελούν απλά αστυνομικά δελτία. Είναι τα θραύσματα ενός επικίνδυνου παζλ που σκιαγραφούν μια σοβαρή, υβριδική απειλή.

Η ελληνική αυταπάτη τείνει να αντιμετωπίζει τέτοια φαινόμενα αποδίδοντάς τα στο συνηθισμένο λαθρεμπορίου ή σε «εισαγόμενη» μαφία που λύνει τις διαφορές της. Όμως η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και σκοτεινή. Οι επίσημες εκθέσεις της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών αλλά και οι αναλύσεις της Europol προειδοποιούν ρητά για κάτι πολύ πιο ανησυχητικό: τα οργανωμένα εγκληματικά δίκτυα μπορούν να λειτουργήσουν -και συχνά λειτουργούν-, ως «εντολοδόχοι» (proxies) τρίτων κρατικών ή μη κρατικών δρώντων. Αναλαμβάνουν τη συλλογή πληροφοριών, τον εντοπισμό στόχων και την απόκτηση εξοπλισμού όχι απαραίτητα για την κοινή εγκληματικότητα, αλλά για ευρύτερους σκοπούς αποσταθεροποίησης.

Το κρίσιμο ερώτημα που αποφεύγουμε να θέσουμε είναι απλό: τι ακριβώς εξυπηρετεί η παρουσία εντός της ελληνικής επικράτειας οπλισμού χωρίς ίχνη (σειριακούς αριθμούς); Σε μια ενδεχόμενη ελληνοτουρκική κρίση, η ύπαρξη αποθεμάτων και τοπικών δικτύων υποστήριξης στα μετόπισθεν της χώρας δεν είναι θεωρητικό σενάριο επί χάρτου. Είναι μια δυνητική υποδομή υβριδικού πολέμου στα μετόπισθεν.

Η προετοιμασία προηγείται πάντα -συχνά για μεγάλο διάστημα-, της εκδήλωσης μιας κρίσης. Το γεγονός ότι ένα οπλοστάσιο παραμένει κρυμμένο σε μια αποθήκη σήμερα, δεν απαντά στο ερώτημα ποιος το ελέγχει, ποιος το χρηματοδοτεί και υπό ποιες συνθήκες θα εργαλειοποιηθεί αύριο.

Ένα κράτος που συνεχίζει να κρύβει το κεφάλι στην άμμο, αντιμετωπίζοντας τα πάντα με τη λογική του «πάμε και όπου βγει», είναι πολύ εύκολο να γίνει έρμαιο επίβουλων σχεδιασμών. Η θωράκιση της χώρας απαιτεί διορατικότητα, αυστηρή επαγρύπνηση και στρατηγική ασφάλειας που αντιλαμβάνεται ότι το μέτωπο δεν είναι μόνο εκεί που φαίνεται στον χάρτη, αλλά και εκεί που δεν τολμούμε να κοιτάξουμε.

Μανώλης Κοττάκης 

Kάποιοι προσπαθούν να ορίσουν το εθνικό συμφέρον με βάση τις φιλοδοξίες τους

Εις τρόπον ώστε να τις υπηρετεί. Ενώ πρέπει να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Να ορίζουν τις φιλοδοξίες τους αποκλειστικά με βάση το εθνικό συμφέρον. Είτε αυτό αποβαίνει υπέρ των φιλοδοξιων τους, είτε εναντίον τους. Είτε τις περιορίζει, είτε συμβαδίζει με αυτές. Η Ελλάς πάνω από όλα!

Στην πατρίδα μας υπάρχουν δύο σχολές σκέψης περί αυτού. Η πρώτη είναι η σχολή σκέψης που είναι «φιλική προς τον χρήστη» ξένο παράγοντα. Σπεύδει να πάρει θέσεις που εικάζει ότι θα αρέσουν στους συμμάχους, ώστε με όπλο αυτές και την προθυμία υλοποίησής τους να δημιουργηθεί το εφαλτήριο για την κατάληψη υψηλών θώκων. Ή για την διατήρησή τους. Αυτή η σχολή προσέγγισης εγκαταλείπει εθνικές θέσεις με την δουλική σκέψη ότι «απασχολούμε», «ενοχλούμε» και «κουράζουμε» τους συμμάχους. Αφόρητα απολογητική!

Είναι ευδιάκριτη αυτή η σχολή την τελευταία εβδομάδα, έκανε με δυναμισμό την επανεμφάνισή της μετά από αγρανάπαυση μηνών. Το πρόβλημα που υπάρχει είναι πως βασίζεται σε έναν λανθασμένο υπολογισμό: Οι δυνατοί δεν είναι πιά τόσο δυνατοί για να επιβάλλουν την θέλησή τους. Οι δυνατοί επίσης δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τις ηγεσίες της περιοχής. Έχουν αλλού το μυαλό τους.

Η δεύτερη σχολή σκέψης έχει μια ιδιορρυθμία: Δρα με βάση το καλώς νοούμενο εθνικό συμφέρον, επενδύει στον χρόνο για την δικαίωσή της, αλλά δεν προσαρμόζει τις προτεραιότητες της πατρίδας πάνω στα προσωπικά της κίνητρα για υψηλά αξιώματα. Αυτή η σχολή μιλά χωρίς να περιμένει κάτι.

Δείγματα γραφής αυτών των σχολών είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τους δύο τελευταίους μήνες. Οι ρεαλιστές της εξωτερικής μας πολιτικής υποβάθμισαν την αξία του καλωδίου και τις επιπτώσεις που θα έχουν οι χειρισμοί της Κυβέρνησης στην μελλοντική μας ελευθερία να ορίσουμε το μέλλον μας στο Αιγαίο και την Μεσόγειο και επικεντρώθηκαν στην έναρξη των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Αλλά το καλώδιο δεν είναι απλώς ένα καλώδιο.

Είναι μια άσκηση συνδιαχείρισης προς επιβολή. Η τυχόν έναρξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία πριν υπάρξουν εξελίξεις με το καλώδιο στοχεύει στο πάγωμα των ερευνών και στην διαδικασία της αλληλοενημέρωσης μεταξύ κρατών για θέματα κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η ιδέα πως είναι ιστορική υποχρέωση αυτού του πολιτικού συστήματος, να κλείσει την εκκρεμότητα για τα χωρικά ύδατα, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, όπως-όπως, με αυτούς τους συσχετισμούς, με συμβιβασμό ανάλογο των Πρεσπών, και πάνω σε αυτόν τον συμβιβασμό να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του είναι καθαρά καιροσκοπική. εκτός πεδίου εθνικών συμφερόντων.

Κανείς δεν θα γίνει ή θα επανεκλεγεί έτσι Πρωθυπουργός. Και να το πετύχει, θα έχει υπονομεύσει την εξουσία του. Οι άνεμοι που φυσούν στον κόσμο είναι ορμητικοί, αναθεωρητικοί, ευνοούν τον ριζοσπαστισμό και για να έχει κανείς την συναίνεση των κυβερνήσεων και των κοινωνιών στους χειρισμούς οφείλει και να έχει στοιχειώδη επαφή με τα ριζοσπαστικοποιημένα τμήματά τους για να τα διαχειριστεί. Κάποτε αυτά ήταν «περιθώριο» ανάξιο λόγου, όχι πιά. Το 30% των νέων γερουσιαστών και των βουλευτών των Δημοκρατικών αυτή την στιγμή είναι απέναντι σε αυτή την κυβέρνηση και σε αυτόν τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ.

Η ιδέα ότι μπορεί κανείς να συνεχίσει με τα παλαιά ιδιώματα, ενώ το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια του, και με παλαιές συμμαχίες που δεν έχουν αντίκρισμα, είναι κάτι που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας. Οι αναδυόμενες δυνάμεις επίσης. Το πολιτικό μας σύστημα, που σπούδασε στην Δύση, έχει τις καταθέσεις του στην Δύση, ταξιδεύει τακτικά στην Δύση, εμμένει στην στατική ανάγνωση του κόσμου. Στην τελευταία συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, διέγραψαν την αναφορά μας για το Δίκαιο της Θάλασσας από το ψήφισμα για την Λιβύη οι ΗΠΑ και η Κίνα.

Σιωπήσαμε. Ελάχιστοι Έλληνες πολιτικοί έχουν διατηρήσει επαφές με μια χώρα που έχει ήδη πάρει κεφάλι στον κόσμο και διεισδύει με ορμή στις αγορές του κόσμου. Κάποτε το κέντρο βάρους του κόσμου έγερνε προς την Δύση και άριστα πράτταμε που επενδύαμε όλα τα λεφτά μας εκεί. Αλλά τώρα τι έχουμε; Δυαρχία στην Αμερική. Η μισή εξουσία στον Πρόεδρο και η μισή στο Κογκρέσσο. Ψυχική ρήξη των ΗΠΑ με το Ισραήλ. Το 60% και άνω των Αμερικανών απορρίπτει τον πόλεμο στον οποίο ενέπλεξε τις ΗΠΑ το Ισραήλ. Θα έχουμε, ως φαίνεται, και νέο Πρωθυπουργό στην Ιερουσαλήμ. Τι γίνεται αν ο νέος Πρωθυπουργός προσεγγίσει σταδιακά ξανά την Τουρκία κατόπιν επιθυμίας των Αμερικανών;

Πως θα χαράξεις λοιπόν σχεδιασμό για την χώρα όταν όλα είναι στον αέρα; Πως μιλάς χωρίς δεδομένα; Με ποια Τουρκία θα μιλήσεις; Με αυτήν που φεύγει στα επόμενα χρόνια ή με αυτήν που έρχεται; Ως πότε θα δίνεις παλαιές απαντήσεις σε νέα ερωτήματα; Οι ευσεβείς πόθοι και ο βολονταρισμός εκ του προχείρου δεν είναι στρατηγική. Ο συμβιβασμός και οι συμβιβασμένοι ούτε υπεύθυνη εξωτερική πολιτική είναι ούτε αποτελούν υπόδειγμα ηγεσίας. Τα «είπαμε» και την προηγούμενη εβδομάδα. Αν δεν είσαι αδιάλλακτος στα δύσκολα και αν δεν «διαβάζεις» τον νέο συσχετισμό δυνάμεων με προσοχή, θα σε πάρουν από κάτω.

Πηγή: estianews.gr

Η ρηματική διακοίνωση των Γάλλων προς την Τουρκία αποτελεί το τέλος μυστικών διαβουλεύσεων ,οι οποίες ολοκληρώθηκαν την περασμένη Πέμπτη. Η ελληνική κυβέρνηση προετοιμάζει πανηγυρισμούς σε περίπτωση που οι Τούρκοι τηρήσουν τη συμφωνία και δεν στείλουν πολεμικά πλοία στην περιοχή που θα πλεύσει το γαλλικό ερευνητικό πλοίο. Αυτό που δεν μας έχουν πει είναι τι γράφουν οι Γάλλοι στη ρηματική διακοίνωση. Μας το αποκαλύπτει ο Δημήτρης Μηλάκας, διπλωματικός συντάκτης με εμπειρία τριάντα ετών, ο οποίος σε ρεπορτάζ του στο ΠΟΝΤΙΚΙ, έγραψε για περιεχόμενο της ρηματικής διακοίνωσης. Από όσα αποκαλύπτει καταλαβαίνουμε, γιατί η ελληνική κυβέρνηση αρνείται να αποκαλύψει τι αναφέρεται στην ρηματική διακοίνωση! Οι Γάλλοι, μετά από τους Αμερικανούς, νίπτουν τας χείρας τους και δηλώνουν ότι «δεν αναμειγνύονται σε διαφορές χωρών»!

Πηγή: militaire.gr

Αν ο αγωγός EastMed λειτούργησε ως πρώιμος διπλωματικός μοχλός για να σύρει την Ελλάδα σε μια εξαναγκαστική διαπραγμάτευση θαλασσίων ζωνών, οι εξελίξεις των τελευταίων μηνών αποκαλύπτουν μια πολύ πιο σκοτεινή, μεθοδική μετάλλαξη της στρατηγικής των «συμμάχων» μας. Η Άγκυρα δεν χρειάζεται πλέον μεγαλεπήβολα ενεργειακά σχέδια. Της αρκεί η ίδια η διαδικασία κατασκευής υποδομών –από ηλεκτρικά καλώδια διασύνδεσης έως καλώδια οπτικών ινών– για να επιβάλει ένα νέο καθεστώς: το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος «υπό συγκατάθεση».

Το iEpikaira έγραφε από τον Δεκέμβριο του 2020: «Μήπως ο τεχνοοικονομικά αμφισβητούμενος EastMed -κατά παλαιότερη δήλωση των Αμερικανών- αποτελεί το κατ' εξοχήν εργαλείο που χρησιμοποιείται για να γίνει η μοιρασιά της ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου με τους όρους της Άγκυρας και με ευρωπαϊκή -κυρίως γερμανική- αλλά και αμερικανική υψηλή επιστασία;»

Αποκαλυπτικά στοιχεία του datajournalists.co.uk φέρνουν στο φως μια κρίσιμη «πρόβα τζενεράλε» που προηγήθηκε της θορυβώδους υπόθεσης του γαλλικού ερευνητικού. Στα μέσα Οκτωβρίου 2026, το γερμανικό ερευνητικό πλοίο Kobi Reugg βρέθηκε στην περιοχή της Κάσου για έρευνες πόντισης οπτικής ίνας.

Η γερμανική εταιρεία απέστειλε αρχικά ηλεκτρονικό μήνυμα στην ελληνική υδρογραφική υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού αναφέροντας ότι οι έρευνες θα γίνουν στα… «τουρκικά ύδατα», αποκαλύπτοντας την προεργασία συνεννόησης με την Άγκυρα.

Όταν διορθώθηκε τυπικά το μήνυμα, η Τουρκία έσπευσε να εκδώσει ανακοίνωση ότι οι έρευνες του γερμανικού πλοίου γίνονται με τη «συγκατάθεσή» της, επιτρέποντας τελικά στον πλου να πραγματοποιηθεί εν μέρει υπό την απειλή ή την παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων.

Αυτή η διακριτική, υπογείως συντονισμένη επιχείρηση δείχνει ότι το Βερολίνο –αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας– εφάρμοσε πρώτο την τακτική της αναγνώρισης του τουρκικού δικαιώματος «συγκατάθεσης» σε περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας.

Ενώ ο EastMed κατέρρευσε, τα καλώδια αποδείχθηκαν τα «ιδανικά» εργαλεία υπονόμευσης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η πόντιση καλωδίων δεν απαιτεί προηγούμενη οριοθέτηση ΑΟΖ, γεγονός που εκμεταλλεύονται οι Ευρωπαίοι «εταίροι» –για να μην πούμε δήμιοι– ώστε να δημιουργήσουν ένα τεχνητό κενό νομιμότητας, εφαρμόζοντας μια πολιτική «επιτήδειας ουδετερότητας» –όπως ορθά εξηγούν δημοσιεύματα στην «Εστία» και το «Ποντίκι»– και τεχνητής ασάφειας.

Μέσω αυτού του κενού, η Τουρκία κατορθώνει να προβάλλει αξιώσεις ακόμη και δυτικά του 25ου μεσημβρινού (βλ. χάρτη, περισσότερα και εδώ). Όπως φάνηκε και στη γαλλική ρηματική διακοίνωση για τον GSI, το Παρίσι δήλωσε κυνικά ότι «δεν παίρνει θέση σε ζητήματα θαλασσίων ζωνών», αναγνωρίζοντας de facto ως «αμφισβητούμενες» τις ελληνικές περιοχές και νομιμοποιώντας τις τουρκικές διεκδικήσεις της «Γαλάζιας Πατρίδας» μέχρι την καρδιά του Αιγαίου.

Γιατί όμως οι σύμμαχοι της Ελλάδας θυσιάζουν το Διεθνές Δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ; Η απάντηση βρίσκεται στα τεράστια οικονομικά συμφέροντα που συνδέουν το Βερολίνο και το Παρίσι με την Τουρκία του Ερντογάν και φυσικά και στην υπόγεια στάση και μυστική διπλωματία του Μαξίμου που άνοιξε τον δρόμο ήδη από τα γεγονότα του Oruc Reis (θυμάστε την περιβόητη συνάντηση Καλίν-Σουρανή στο Βερολίνο;).

-Η Γαλλία, πέρα από τις πωλήσεις δισεκατομμυρίων σε εξοπλιστικά προγράμματα στην Ελλάδα, βλέπει την τουρκική αγορά ως εξίσου χρυσοφόρο πεδίο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ισχυρό γαλλικό fund Meridiam, το οποίο δραστηριοποιείται κατασκευαστικά στην Τουρκία (νοσοκομεία σε Γκαζιαντέπ, Προύσα, Άδανα) και ετοιμάζεται να διεκδικήσει την ιδιωτικοποίηση των εμβληματικών γεφυρών του Βοσπόρου σε σύμπραξη με τουρκικούς κολοσσούς όπως η Makyol.

-Η Γερμανία, από την πλευρά της, διατηρεί ιστορικά δεσμούς στρατηγικής και οικονομικής αλληλεξάρτησης με την Άγκυρα, αποτρέποντας οποιαδήποτε ουσιαστική ευρωπαϊκή κύρωση και επιβάλλοντας τη λογική της «συνδιαχείρισης» για να διασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα.

Η σύγκλιση της γερμανικής μεθόδευσης (όπως αποκαλύφθηκε με το Kobi Ruegg) και της γαλλικής ουδετερότητας (στο ζήτημα του GSI) δεν είναι τυχαία. Συνθέτουν ένα συντονισμένο ευρωπαϊκό σχέδιο πίεσης υπό αμερικανική υψηλή επιστασία–όπως εξηγήσαμε παλαιότερα. Με πρόσχημα την τεχνική υλοποίηση έργων, η Αθήνα οδηγείται αργά αλλά σταθερά σε μια κατεύθυνση συνδιαχείρισης του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Οι σύμμαχοι δεν λειτουργούν ως προστάτες του Διεθνούς Δικαίου, αλλά ως διαμεσολαβητές μιας «ειρηνικής» διευθέτησης που ικανοποιεί τις τουρκικές ορέξεις, αφήνοντας τα ελληνικά δικαιώματα στα αζήτητα.

Στο πλαίσιο αυτό, η ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη καθίσταται πρωτοφανής και βαρύτατη. Μέσα από ένα πέπλο μυστικής διπλωματίας, επικοινωνιακών υπεκφυγών και ψευδών διαβεβαιώσεων περί «απλών ενημερώσεων», η Αθήνα παρακολουθεί –σιωπηρώς συναινετικά– τους Ευρωπαίους εταίρους να αναγνωρίζουν τις τουρκικές διεκδικήσεις. Αντί για μια σθεναρή προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων που κατοχυρώνει το Δίκαιο της Θάλασσας, η τακτική των συστηματικών υποχωρήσεων και της απόκρυψης της αλήθειας από τον κυρίαρχο λαό στρώνει ουσιαστικά το χαλί στις ευρωπαϊκές μεθοδεύσεις και αφήνει κερκόπορτες διευκολύνοντας την Άγκυρα να μετατρέψει την Ελλάδα σε υποτελή δορυφόρο. 

Η δήλωση του Βέλγου δημοσιογράφου Michel Collon που εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και όχι μόνο:

«Η Δύση είναι απλώς ένας πολιτισμός κλεφτών!

Αν η Ισπανία και η Γαλλία σε 17 αιώνες πλούτισαν, ήταν επειδή έκλεψαν χρυσό και ασήμι από τη Λατινική Αμερική και σκότωσαν Ινδιάνους χωρίς να πληρώσουν τίποτα. Η Γαλλία, η Αγγλία και οι ΗΠΑ πλούτισαν τόσο πολύ χάρη στη δουλεία και την κλοπή ανθρώπων από την Αφρική χωρίς να πληρώσουν τίποτα.

Ομοίως, το Βέλγιο και η Ολλανδία ήταν πολύ πλούσιες εδώ και 19 αιώνες επειδή έκλεψαν πρώτες ύλες από την Αφρική και την Ασία.

Τα τελευταία 500 χρόνια οι δυτικές μας κοινωνίες έχουν ληστέψει τον πλούτο του τρίτου κόσμου χωρίς να πληρώσουν.

Μπορούμε να φτιάξουμε γραφήματα για όλες τις φτωχές χώρες της Αφρικής και να δείξουμε ποιος τις λήστεψε και πώς.

Με λίγα λόγια, είμαστε – ή μάλλον μερικοί από εμάς είναι, κλέφτες, αλήτες, μαφιόζοι, δολοφόνοι και έτσι έχουμε γίνει πλούσιες χώρες εις βάρος άλλων»!

[iEpikaira: Εμείς ποιά πρότυπα έχουμε;]

Πηγή: triklopodia.gr

Η δημοσιογραφική ομάδα των data journalists , αποκαλύπτει ότι οι Τούρκοι έδωσαν τη «συγκατάθεση» τους και πλοίο γερμανικής εταιρείας που εκτελούσε έρευνες για την πόντιση οπτικής ίνας , στην επίμαχη περιοχή της Κάσου!

Το περιστατικό έγινε πριν από περίπου ένα μήνα και οι data journalists αποκαλύπτουν όλο το παρασκήνιο.

Η κυβέρνηση δεν είπε λέξη για τις navtex και αντι-navtex από Ελλάδα και Τουρκία ,οι οποίες κατέληξαν με αντι-navtex της τουρκικής πλευράς ,στην οποία ανέφεραν ότι δίνουν τη συγκατάθεση τους στις έρευνες του πλοίου που διαχειριζόταν γερμανική εταιρεία.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ,ενδέχεται οι Γερμανοί να είχαν ενημερώσει την Τουρκία και η υποψία αυτή προκαλείται από e mail που έστειλαν στην υδρογραφική υπηρεσία του Πολεμικού Ναυτικού, στο οποίο έγραφαν ότι οι εργασίες που θα κάνουν θα γίνουν «σε τουρκικά ύδατα»!

Διαβάστε όλο το ρεπορτάζ στο datajournalists.co.uk

Πηγή: militaire.gr

Στον απόηχο των επθέσεων του Ιράν

Το Συμβούλιο Συνεργασίας για τα Αραβικά Κράτη του Κόλπου, στο οποίο περιλαμβάνονται η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενέκρινε τη δημιουργία ενός κοινού κέντρου διοίκησης, σε μια απόφαση που υποπδεικνύει την επιθυμία των μελών του να εμβαθύνουν τη στρατιωτική τους ενοποίηση στον απόηχο του πολέμου με το Ιράν.

Η Ενιαία Στρατιωτική Διοίκηση θα εδρεύει στο Κουβέιτ και θα της διατεθούν δυνάμεις, ανακοίνωσε την Τρίτη ο Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου, Τζασίμ Αλ-Μπουνταΐουι.

Σημειώνεται ότι στην ένωση συμμετέχουν η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, το Κουβέιτ και το Ομάν.

«Αυτές οι οδηγίες αντικατοπτρίζουν τη σταθερή δέσμευση του Κόλπου για την προστασία της ασφάλειας και της κυριαρχίας των κρατών του Συμβουλίου Συνεργασίας για τα Αραβικά Κράτη του Κόλπου και την ενίσχυση της ικανότητάς τους να αντιμετωπίζουν κοινές απειλές», προστίθεται στην ανακοίνωση.

Η ανακοίνωση ακολούθησε συνάντηση των υπουργών Άμυνας των κρατών-μελών της οργάνωσης στο Μπαχρέιν.

Τα έξι κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου έχουν δεχθεί φέτος χιλιάδες επιθέσεις από ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και πυραύλους, ως αντίποινα για αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις που ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου. Η Τεχεράνη δήλωσε ότι τα αντίποινα αυτά είχαν ως στόχο αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία, ωστόσο, σε πολλές από τις επιθέσεις στοχοθετήθηκαν πολιτικές υποδομές, όπως λιμάνια και πόλεις.

Τα πλήγματα από το Ιράν αλλά και από ένοπλες ομάδες στο Ιράκ και την Υεμένη που υποστηρίζονται από την Τεχεράνη έχουν καταστήσει αναγκαίο τον πιο στενό συντονισμό των χωρών του Κόλπου προκειμένου να βελτιώσουν την ασφάλειά τους.

Δεν είναι σαφές εάν το νέο κέντρο διοίκησης θα ενσωματώσει τα συστήματα αεράμυνας των έξι χωρών —κάτι που, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, είναι απαραίτητο για την απόκρουση τυχόν μελλοντικών επιθέσεων.

Η επιλογή του Κουβέιτ «στέλνει ένα μήνυμα»

Σχολιάζοντας στο Al Jazeera την ανακοίνωση, ο Μουχανάντ Σελούμ του Middle East Council on Global Affairs, χαρακτήρισε καθοριστικής σημασίας την απόφαση να επιλεγεί το Κουβέιτ ως έδρα της κοινής στρατιωτικής διοίκησης είναι καθοριστικής σημασίας.

«Το Κουβέιτ έχει τηρήσει στάση ισορροπίας και έχει υιοθετήσει μια μετριοπαθή στάση απέναντι στις πολυάριθμες ιρανικές επιθέσεις στο έδαφός του. Ωστόσο, το Κουβέιτ έχει δεχθεί πλήγματα, όχι μόνο από το Ιράν αλλά και από το Ιράκ. Επομένως, η ύπαρξη μιας ενιαίας διοίκησης προκεχωρημένων δυνάμεων στην περιοχή στέλνει ένα μήνυμα», ανέφερε.

«Η απόφαση στέλνει το μήνυμα ότι οι χώρες του Συμβουλίου Συνεργασίας για τα Αραβικά Κράτη του Κόλπου ότι είναι έτοιμες για όλα τα πιθανά σενάρια, ωστόσο δεν γνωρίζουμε ακόμη ποιες χώρες θα συνεισφέρουν σε αυτή τη δύναμη», συνέχισε.

Κατά τον ίδιο, παρά την ανακοίνωση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ πως ο πόλεμος με το Ιράν είχε ουσιαστικά λήξει, η ανακοίνωσε αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για την «ύπαρξη επαρκούς αποτροπής έναντι του Ιράν».

«Πιστεύω ότι ο πόλεμος έχει αλλάξει την αρχιτεκτονική ασφαλείας στην περιοχή με τρόπους που είναι μη αναστρέψιμοι», δήλωσε.

Πηγή: naftemporiki.gr

Σχέδια για συμπαραγωγή πολεμικών πλοίων αλά... Πακιστάν - Ποιες είναι οι φρεγάτες MİLGEM

Νικολέτα Πετανίδου • npetanidou@naftemporiki.gr

Αμέσως μετά την κοινή άσκηση Αιγύπτου – Τουρκίας «Θάλασσα της Φιλίας – 2026» (Dostluk Denizi-2026) στην Αλεξάνδρεια, η Άγκυρα προσπαθεί να κάνει ένα ακόμη… στενότερο βήμα προσέγγισης του Καΐρου.

Αυτή τη φορά με «δόλωμα» πολεμικά πλοία και σε χρόνο που η Άγκυρα έχει βρεθεί «απέναντι» στον κοινό βηματισμό όχι μόνο Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου, αλλά Μπαχρέιν, ΗΑΕ και Ευρωπαϊκής Ένωσης μετά την κύρωση του παράνομου ναι ανυπόστατου τουρκολιβυκού μνημονίου από την Βουλή της Λιβύης.

Η προσπάθεια αυτή, αποτυπώνεται για την ώρα στον τουρκικό τύπο, με σενάρια να θέλουν την πρόθεση της Τουρκίας να προχωρήσει σε κοινή ναυπήγηση πολεμικών πλοίων με την Αίγυπτο, κατά το πρότυπο της συνεργασίας που έχει αναπτύξει με το Πακιστάν στο πλαίσιο του προγράμματος κορβετών MILGEM, όπως γνωστοποίησε ο αρχηγός του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, ναύαρχος Ερτζουμέντ Τατλίογλου.

Η δήλωση έγινε κατά τη διάρκεια της ημέρας διακεκριμένων παρατηρητών της διμερούς ναυτικής άσκησης «Θάλασσα της Φιλίας – 2026» (Dostluk Denizi-2026).

«Θέλουμε να αναβαθμίσουμε τη συνεργασία στην άμυνα»

«Στόχος μας είναι να αναβαθμίσουμε τη συνεργασία μας με την Αίγυπτο στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας και ειδικότερα στη ναυτική τεχνολογία, προχωρώντας σε κοινές ναυπηγικές δραστηριότητες, αντίστοιχες με εκείνες που υλοποιήσαμε με το Πακιστάν στο πλαίσιο του προγράμματος MILGEM», όπως ανέφερε προσθέτοντας ότι η συγκεκριμένη προσέγγιση εκτιμάται ότι θα οδηγήσει τις σχέσεις των δύο ναυτικών σε μια πιο ολοκληρωμένη και μακροπρόθεσμη εταιρική συνεργασία.

Ο Τούρκος αρχηγός υπογράμμισε ότι τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τα μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας έχουν καταστεί αναπόσπαστο στοιχείο του σύγχρονου ναυτικού πολέμου. Παράλληλα, ανέδειξε τις δυνατότητες της Τουρκίας στους συγκεκριμένους τομείς, τις οποίες απέδωσε στην ανάπτυξη της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας.

Από εχθροί… φίλοι

Όπως ανέφερε, η Άγκυρα αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη μεταφορά αυτών των δυνατοτήτων προς φιλικές και συμμαχικές χώρες, (σσ: δεκατρία χρόνια μετά που αποκαλούσαν εχθρό την Αίγυπτο και τον αλ-Σίσι) καθώς και στην ανάπτυξη κοινών εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων, επιχειρήσεων και συνεργασιών στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.

Στο πλαίσιο αυτό, σημείωσε ότι έχουν ήδη αναληφθεί συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την ενίσχυση της συνεργασίας με το Αιγυπτιακό Ναυτικό στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και στα μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας.

Σημειώνεται ότι στην άσκηση συμμετείχαν το τουρκικής ανάπτυξης μη επανδρωμένο αεροσκάφος Bayraktar TB3, καθώς και το περιφερόμενο πυρομαχικό επιφανείας PİRANA, ένα μη επανδρωμένο σκάφος καμικάζι (K-USV).

Türkiye-Mısır Dostluk Denizi-2026 Tatbikatı “Seçkin Gözlemci Günü” yapıldı

🗣️ Deniz Kuvvetleri Komutanı Oramiral Ercüment Tatlıoğlu, tatbikatın Seçkin Gözlemci Günü’nde konuştu:

— Doğu Akdeniz, sahip olduğu jeostratejik konum, enerji kaynakları, kritik deniz ulaştırma hatları ve bölgesel gelişmeler nedeniyle uluslararası güvenlik ortamında giderek daha fazla önem kazanmaktadır

— Bu stratejik coğrafyada güvenlik ve istikrarın sağlanmasında iki temel aktör, Türk Deniz Kuvvetleri ile Mısır Deniz Kuvvetleridir

— Bu anlayışla icra ettiğimiz Dostluk Denizi Tatbikatı, Türkiye ile Mısır arasında Doğu Akdeniz’de gelişen işbirliğinin somut bir göstergesidir

📌 Tatbikat, Mısır ile Türk Deniz Kuvvetleri arasında ikili ilişkilerin geliştirilmesi ve karşılıklı çalışılabilirliğin artırılması maksadıyla 4 Kasım’dan bu yana İskenderiye açıklarında icra ediliyor

https://t.co/6VsPJeIm01

— Anadolu Ajansı (@anadoluajansi) November 9, 2026

Η γεωγραφική.. θέση

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη γεωστρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου, επισημαίνοντας ότι η περιοχή αποκτά ολοένα μεγαλύτερη βαρύτητα στο διεθνές περιβάλλον ασφάλειας, εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης, των ενεργειακών της πόρων, των κρίσιμων θαλάσσιων οδών επικοινωνίας και των περιφερειακών εξελίξεων.

Σύμφωνα με τον ίδιο, το Τουρκικό και το Αιγυπτιακό Ναυτικό αποτελούν δύο βασικούς παράγοντες για τη διασφάλιση της ασφάλειας και της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.

Όπως ανέφερε, η άσκηση αποτελεί έμπρακτη απόδειξη της ενισχυόμενης συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου στην Ανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, χαρακτήρισε τις δύο χώρες σημαντικότερους παράγοντες της περιοχής, επισημαίνοντας ότι τις συνδέει μια μακρά κοινή ιστορία.

Η ενδεχόμενη επέκταση του MİLGEM στην Αίγυπτο έχει και ευρύτερη στρατηγική διάσταση. Για την Τουρκία, θα αποτελούσε ακόμη ένα βήμα στην προσπάθεια να μετατρέψει την εγχώρια αμυντική της βιομηχανία σε μοχλό πίεσης και εργαλείο εξαγωγικής πολιτικής και αμυντικής διπλωματίας με στόχο να αποκτήσει ισχυρότερους δεσμούς με το Κάιρο.

Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κανένα σχόλιο από την Αίγυπτο.

Πηγή: naftemporiki.gr

«Ο Έλληνας είναι πλασμένος φιλόσοφος, είναι και πλασμένος Χριστιανός, είναι πλασμένος να γνωρίζει την Αλήθειαν και να την διαδίδει εις τα αλλά Έθνη. Ναι, ο Έλλην εγεννήθη κατα την Θεία Πρόνοιαν διδάσκαλος της ανθρωπότητας. Αυτή είναι η αποστολή του, αυτό είναι το ξεχωριστό κάλεσμα μεταξύ των Εθνών. Από καταβολής κόσμου το Ελληνικόν Έθνος ήταν πλασμένο δια τον σκοπόν αυτόν. Ο Θεός διέπλασεν το Ελληνικό Έθνος ως εις το σώμα της ανθρωπότητας.» Αγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως

Πηγή: «Περί της Ελληνικής Φιλοσοφίας ως προπαιδείας εις τον Χριστιανισμόν. Άγιου Νεκταρίου Πενταπόλεως

Levent Kenez, Στοκχόλμη

Μια νέα έκθεση της Εθνικής Ακαδημίας Πληροφοριών της Τουρκίας (Millî İstihbarat Akademisi – MİA) κατηγορεί το Ισραήλ ότι ακολουθεί μια περιφερειακή στρατηγική με στόχο τον περιορισμό της τουρκικής επιρροής, την εκμετάλλευση των εθνοτικών διαιρέσεων και την παρεμπόδιση της Άγκυρας να εδραιώσει τις συνεργασίες της στον τομέα της ασφάλειας σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική.

Η έκθεση προειδοποιεί ότι ο ανταγωνισμός αυτός εκτείνεται πλέον από τη Συρία μέχρι τη Σομαλία, το Σουδάν και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η έκθεση, έκτασης 82 σελίδων, με τίτλο «Η ανατομία του ισραηλινού επεκτατισμού» (Anatomy of Israeli Expansionism), δημοσιεύθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2026 και παρουσιάζει τις περιφερειακές πολιτικές του Ισραήλ ως άμεση πρόκληση για τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας.

Υποστηρίζει ότι το Ισραήλ επιδιώκει να διατηρήσει τη δυνατότητά του να επεμβαίνει σε γειτονικές χώρες, περιορίζοντας τις στρατιωτικές τους δυνατότητες και εμποδίζοντας την ανάδειξη ισχυρών περιφερειακών κυβερνήσεων που διατηρούν στενούς δεσμούς με την Άγκυρα.

Η αξιολόγηση, η οποία εκπονήθηκε από ακαδημία συνδεδεμένη με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών της Τουρκίας (Millî İstihbarat Teşkilatı – MİT), υπερβαίνει τη μακροχρόνια αντιπαράθεση για το Παλαιστινιακό.

Περιγράφει μια διευρυνόμενη γεωπολιτική αντιπαράθεση που περιλαμβάνει στρατιωτικές συνεργασίες, πρόσβαση σε θαλάσσιες οδούς, εθνοτικές εντάσεις, οικονομικούς διαδρόμους και ανταγωνιστικά συστήματα περιφερειακής ασφάλειας.

Η έκθεση προσδιορίζει ως απώτερο στόχο του Ισραήλ την ώθηση της Τουρκίας προς μια περισσότερο εσωστρεφή γεωπολιτική στάση, εξαναγκάζοντας την Άγκυρα να επικεντρωθεί στην εσωτερική της ασφάλεια αντί να προβάλλει την επιρροή της στις γύρω περιοχές.

Παρουσιάζει τις ισραηλινές διπλωματικές και στρατιωτικές πρωτοβουλίες στην Ανατολική Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα και το Κέρας της Αφρικής ως αλληλοσυνδεόμενα στοιχεία αυτής της στρατηγικής.

Η Συρία στο επίκεντρο της τουρκοϊσραηλινής αντιπαράθεσης

Η Συρία κατέχει κεντρική θέση στην αξιολόγηση.

Η τουρκική ακαδημία υποστηρίζει ότι το Ισραήλ αντιμετωπίζει ολοένα περισσότερο τις προσπάθειες αποτροπής της ανασυγκρότησης των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Συρίας και τις προσπάθειες περιορισμού της στρατηγικής συνεργασίας της Τουρκίας με τη Δαμασκό ως δύο πλευρές του ίδιου στόχου.

Η Τουρκία τάσσεται υπέρ της ανασυγκρότησης της κεντρικής εξουσίας της Συρίας, της διατήρησης της εδαφικής της ακεραιότητας και της ενίσχυσης θεσμών ικανών να διασφαλίσουν την ασφάλεια.

Αντίθετα, το Ισραήλ παρουσιάζεται στην έκθεση ως χώρα που επιδιώκει να περιορίζει τη στρατιωτική ισχύ των γειτονικών κρατών, ώστε να διατηρεί την ικανότητά του να διεξάγει επιχειρήσεις πέρα από τα σύνορά του.

Η ακαδημία προειδοποιεί ότι η συνέχιση της ισραηλινής στρατιωτικής δραστηριότητας στη Γάζα, στον Λίβανο και στη Συρία θα μπορούσε να δημιουργήσει μια μόνιμη ζώνη στρατιωτικών επεμβάσεων.

Μια τέτοια εξέλιξη θα καθιστούσε τις γειτονικές κυβερνήσεις ευάλωτες σε επαναλαμβανόμενες στρατιωτικές επιχειρήσεις και θα αποδυνάμωνε την ικανότητά τους να ασκούν την κυριαρχία τους.

Αντί να αντιδρά ξεχωριστά σε κάθε ισραηλινή στρατιωτική κίνηση, η έκθεση συνιστά στην Τουρκία να ενισχύσει τις περιφερειακές κυβερνήσεις και να υποστηρίξει μια αρχιτεκτονική ασφάλειας που περιορίζει τις ευκαιρίες εξωτερικών επεμβάσεων.

Προσδιορίζει την αποκατάσταση των συριακών κρατικών θεσμών και τη διατήρηση της παλαιστινιακής κυριαρχίας ως βασικά συστατικά αυτής της προσέγγισης.

Το Κουρδικό και η ειρηνευτική διαδικασία με το PKK

Ομάδα μαχητών του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) παρέδωσε συμβολικά τα όπλα της στις 11 Ιουλίου 2025, στο πλαίσιο ειρηνευτικής διαδικασίας με την τουρκική κυβέρνηση. Η έκθεση των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών παρουσιάζει τη διαδικασία ως δυνητικό εμπόδιο στις φερόμενες ισραηλινές προσπάθειες εκμετάλλευσης των εθνοτικών διαιρέσεων μεταξύ τουρκικών, κουρδικών και αραβικών κοινοτήτων για την επέκταση της περιφερειακής επιρροής του Ισραήλ.

Η έκθεση συνδέει επίσης την περιφερειακή στρατηγική του Ισραήλ με τη νέα ειρηνευτική διαδικασία της Τουρκίας με το εκτός νόμου Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK).

Το PKK διεξάγει ένοπλη εξέγερση εναντίον της Τουρκίας από το 1984, σε μια σύγκρουση που έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 40.000 ανθρώπους.

Η πρωτοβουλία, την οποία η κυβέρνηση του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποκαλεί «Τουρκία χωρίς Τρομοκρατία», επιδιώκει να τερματίσει τη σύγκρουση των τελευταίων δεκαετιών μέσω του αφοπλισμού και της διάλυσης του PKK.

Η ακαδημία παρουσιάζει τη διαδικασία ως πιθανό εμπόδιο στις προσπάθειες που αποδίδει στο Ισραήλ να εκμεταλλευτεί εθνοτικές και πολιτικές διαιρέσεις στην Τουρκία, το Ιράκ και τη Συρία.

Υποστηρίζει ότι το Ισραήλ επωφελείται από περιβάλλοντα στα οποία οι αδύναμες κεντρικές κυβερνήσεις και οι εντάσεις που βασίζονται σε ζητήματα συλλογικής ταυτότητας δημιουργούν ευκαιρίες εξωτερικής επέμβασης.

Ως παράδειγμα αναφέρει την επίκληση από το Ισραήλ ανησυχιών για την ασφάλεια του πληθυσμού των Δρούζων στη Συρία, καθώς και τις εξελίξεις στην περιοχή της Σουέιντα, προκειμένου να δικαιολογήσει την εμπλοκή του σε ζητήματα που επηρεάζουν την εξουσία της Δαμασκού στη νότια Συρία.

Σύμφωνα με την έκθεση, μια επιτυχής τουρκική ειρηνευτική πρωτοβουλία θα μπορούσε να περιορίσει τον ρόλο των ένοπλων οργανώσεων στις σχέσεις μεταξύ της Άγκυρας και των κουρδικών κοινοτήτων των γειτονικών χωρών.

Θα μπορούσε επίσης να ενισχύσει τους πολιτικούς, οικονομικούς και κοινωνικούς δεσμούς μεταξύ των τουρκικών, κουρδικών και αραβικών πληθυσμών, περιορίζοντας τις δυνατότητες ξένων κυβερνήσεων να χρησιμοποιούν τις εθνοτικές διαιρέσεις ως εργαλεία επιρροής.

Η ακαδημία δεν παραθέτει κάποια συγκεκριμένη ισραηλινή δήλωση εναντίον της τουρκικής πρωτοβουλίας.

Αντίθετα, παρουσιάζει τη διαδικασία ως στρατηγικά σημαντική, με το σκεπτικό ότι η μεγαλύτερη κοινωνική ενσωμάτωση και η μειωμένη εξάρτηση από ένοπλες ομάδες θα περιόριζαν τα περιθώρια επέμβασης που αποδίδει στην περιφερειακή πολιτική του Ισραήλ.

Οι επιπτώσεις, σύμφωνα με την έκθεση, εκτείνονται και πέρα από τα σύνορα της Τουρκίας.

Η ακαδημία υποστηρίζει ότι η πρόοδος της πρωτοβουλίας θα μπορούσε να μειώσει τις πολιτικές και κοινωνικές διαιρέσεις στο Ιράκ, τη Συρία και το Ιράν, περιορίζοντας παράλληλα τη δυνατότητα ένοπλων οργανώσεων να λειτουργούν ως διαμεσολαβητές μεταξύ της Τουρκίας και των κουρδικών κοινοτήτων.

Αντιμετωπίζει τη στενότερη συνεργασία μεταξύ Τούρκων, Κούρδων και Αράβων ως μορφή περιφερειακής ανθεκτικότητας απέναντι σε αυτό που χαρακτηρίζει ισραηλινό επεκτατισμό.

Η Σομαλία και ο ανταγωνισμός στο Κέρας της Αφρικής

Η έκθεση αφιερώνει ιδιαίτερη προσοχή στη Σομαλία, χαρακτηρίζοντάς την ως ένα από τα σαφέστερα παραδείγματα της διευρυνόμενης αντιπαράθεσης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ στο Κέρας της Αφρικής και στην Ερυθρά Θάλασσα.

Το Ισραήλ έγινε η πρώτη χώρα που αναγνώρισε επισήμως τη Σομαλιλάνδη, η οποία είχε ανακηρύξει την ανεξαρτησία της από τη Σομαλία το 1991, ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος στις 26 Δεκεμβρίου 2025.

Οι διπλωματικές σχέσεις στη συνέχεια επεκτάθηκαν, με τον πρόεδρο της Σομαλιλάνδης, Abdirahman Mohamed Abdullahi, να πραγματοποιεί επίσημη επίσκεψη στο Ισραήλ τον Ιούνιο του 2026 και να εγκαινιάζει πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ στις 15 Ιουνίου.

Η Τουρκία αντιτάχθηκε στην αναγνώριση, χαρακτηρίζοντάς την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις της Σομαλίας και παραβίαση της εδαφικής της ακεραιότητας.

Η ακαδημία εντάσσει αυτή τη διπλωματική διαμάχη σε έναν ευρύτερο ανταγωνισμό που περιλαμβάνει τη θαλάσσια ασφάλεια, τη στρατιωτική συνεργασία και την πρόσβαση σε στρατηγικής σημασίας θαλάσσιες οδούς.

Η γεωγραφική θέση της Σομαλιλάνδης, κοντά στον Κόλπο του Άντεν και στα Στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ, προσφέρει στο Ισραήλ πρόσθετη πρόσβαση στις θαλάσσιες εμπορικές οδούς και στο περιβάλλον ασφάλειας της Ερυθράς Θάλασσας.

Η αναπτυσσόμενη σχέση παρουσιάζεται ως μέρος μιας ισραηλινής προσπάθειας εδραίωσης στρατηγικής παρουσίας υπό το πλαίσιο της θαλάσσιας ασφάλειας και της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας.

Η αυξανόμενη στρατιωτική υποστήριξη και βοήθεια ασφαλείας που παρέχει η Τουρκία στη Σομαλία δημιουργεί μια περιοχή αλληλοεπικαλυπτόμενων στρατηγικών συμφερόντων γύρω από τον Κόλπο του Άντεν και την Ερυθρά Θάλασσα.

Η ακαδημία προειδοποιεί ότι η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ θα μπορούσε να επιδεινώσει την ήδη υπάρχουσα αστάθεια, η οποία συνδέεται με την ένοπλη οργάνωση Αλ Σαμπάμπ, τη σύγκρουση στην Υεμένη και τον εμφύλιο πόλεμο στο Σουδάν.

Το έγγραφο εξετάζει επίσης το ενδεχόμενο και άλλες χώρες να ακολουθήσουν το Ισραήλ στην αναγνώριση της Σομαλιλάνδης, γεγονός που θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες περιφερειακές συμμαχίες και να περιπλέξει τις προσπάθειες επίλυσης των υφιστάμενων συγκρούσεων.

Προειδοποιεί ότι οι συνέπειες θα μπορούσαν να επεκταθούν πέρα από το Κέρας της Αφρικής, στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Το Σουδάν ως πρόσθετο πεδίο ανταγωνισμού

Το Σουδάν αποτελεί μια ακόμη σημαντική διάσταση της αντιπαράθεσης.

Η ακαδημία αναφέρει ότι ούτε η Τουρκία ούτε το Ισραήλ εμπλέκονται άμεσα στον πόλεμο στο Σουδάν, κατηγορεί όμως το Ισραήλ ότι υποστηρίζει έμμεσα τη σύγκρουση και την αστάθεια μέσω συμμαχικών κρατών.

Η Τουρκία, αντίθετα, παρουσιάζεται ως χώρα που παρέχει διπλωματική, οικονομική και ανθρωπιστική βοήθεια στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του Σουδάν, ενώ παράλληλα επιδιώκει να αναλάβει διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες.

Η έκθεση δεν κατονομάζει τις κυβερνήσεις που φέρονται να είναι σύμμαχοι του Ισραήλ και να υποστηρίζουν τη σύγκρουση, ούτε παραθέτει συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία για τις δραστηριότητές τους στο τμήμα που εξετάζει την Τουρκία.

Η ακτογραμμή του Σουδάν στην Ερυθρά Θάλασσα, τα λιμάνια του και η θέση του στα περιφερειακά δίκτυα ασφάλειας το καθιστούν σημαντικό στοιχείο της ευρύτερης τουρκικής στρατηγικής.

Η ακαδημία υποστηρίζει ότι οι εξελίξεις στο Σουδάν δεν μπορούν να αξιολογηθούν ανεξάρτητα από τις εξελίξεις στη Σομαλία, επειδή οι δύο χώρες βρίσκονται στον ίδιο στρατηγικό διάδρομο που συνδέει το Κέρας της Αφρικής με την Ερυθρά Θάλασσα.

Παρότι το έγγραφο αναγνωρίζει ότι το Σουδάν δεν έχει καταστεί πεδίο άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, περιγράφει τον διάδρομο Σουδάν–Σομαλίας ως μια ολοένα σημαντικότερη περιοχή, στην οποία διασταυρώνονται τα συμφέροντα ασφάλειας της Τουρκίας, του Ισραήλ και των χωρών του Κόλπου.

Η Ανατολική Μεσόγειος, η Ελλάδα και η Κύπρος

Ο γεωγραφικός ανταγωνισμός επεκτείνεται και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η αυξανόμενη συνεργασία του Ισραήλ με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία στους τομείς της άμυνας, της ενέργειας και της πολιτικής χαρακτηρίζεται από την τουρκική έκθεση ως προσπάθεια περικύκλωσης της Τουρκίας και περιορισμού των διπλωματικών και στρατηγικών επιλογών της Άγκυρας.

Τουρκικά στρατιωτικά ελικόπτερα πετούν πάνω από την τουρκική πρεσβεία στο Μογκαντίσου της Σομαλίας. Η Τουρκία διατηρεί στενούς στρατιωτικούς δεσμούς με τη Σομαλία και υποστηρίζει την κυβέρνησή της σε αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις.

Οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών προειδοποιούν ότι η αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ —μιας αποσχισθείσας περιοχής της οποίας η διεκδίκηση ανεξαρτησίας απορρίπτεται από τη Σομαλία— θα μπορούσε να οξύνει τις εντάσεις μεταξύ Μογκαντίσου και Σομαλιλάνδης, διευρύνοντας παράλληλα τη στρατηγική παρουσία του Ισραήλ στο Κέρας της Αφρικής, όπου η Άγκυρα διατηρεί σημαντικά στρατιωτικά συμφέροντα και συμφέροντα ασφαλείας.

Η ακαδημία εντάσσει τις σχέσεις του Ισραήλ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Ινδία στο ίδιο στρατηγικό πλαίσιο, υποστηρίζοντας ότι τα ευρύτερα δίκτυα ασφάλειας και διασυνδεσιμότητας θα μπορούσαν να αυξήσουν το κόστος διατήρησης στενών συνεργασιών με την Τουρκία.

Ανάλογες ανησυχίες διατυπώνονται σχετικά με τις ισραηλινές διπλωματικές, στρατιωτικές και οικονομικές πρωτοβουλίες στα Βαλκάνια και στον τουρκόφωνο κόσμο.

Οι δραστηριότητες αυτές παρουσιάζονται ως προσπάθειες περιορισμού της στρατηγικής εμβέλειας της Τουρκίας και εξισορρόπησης της επιρροής της στους περιφερειακούς της εταίρους.

Ο ανταγωνισμός για τους οικονομικούς και ενεργειακούς διαδρόμους

Οι οικονομικές υποδομές αποτελούν ένα ακόμη στοιχείο της αξιολόγησης.

Ο Οικονομικός Διάδρομος Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης (India–Middle East–Europe Economic Corridor – IMEC), μαζί με τα ενεργειακά έργα της Ανατολικής Μεσογείου και τα δίκτυα εφοδιαστικής που συνδέονται με το Ισραήλ, περιγράφονται ως μέσα για την ανάδειξη του Ισραήλ σε σημαντικό κόμβο διασύνδεσης μεταξύ Ασίας, Περσικού Κόλπου και Ευρώπης.

Η ακαδημία συνιστά στην Τουρκία να ενισχύσει ανταγωνιστικές διαδρομές, ιδιαίτερα:

Τον Αναπτυξιακό Διάδρομο (Development Road), που συνδέει τον Περσικό Κόλπο, το Ιράκ και την Τουρκία.

Τον Μεσαίο Διάδρομο (Middle Corridor), που συνδέει την Κεντρική Ασία μέσω της περιοχής της Κασπίας με την Τουρκία και την Ευρώπη.

Υποστηρίζει ότι ο συνδυασμός αυτών των διαδρομών θα μπορούσε να καταστήσει οικονομικά λιγότερο ελκυστική την παράκαμψη της Τουρκίας.

Η στρατηγική που προτείνουν οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών

Παρότι η έκθεση παρουσιάζει τις δραστηριότητες του Ισραήλ ως πρόκληση για τα τουρκικά συμφέροντα, δεν εισηγείται τη δημιουργία μιας ανταγωνιστικής περιφερειακής τάξης πραγμάτων υπό τουρκική κυριαρχία.

Αντίθετα, προτείνει ευέλικτες συνεργασίες στον τομέα της ασφάλειας με τις χώρες του Κόλπου, το Πακιστάν, την Αίγυπτο και το Ιράκ, διατηρώντας παράλληλα τις υφιστάμενες σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.

Η κεντρική σύσταση είναι να αποτραπεί το ενδεχόμενο οι στρατιωτικές και τεχνολογικές δυνατότητες του Ισραήλ να καταστούν αναντικατάστατο θεμέλιο της περιφερειακής ασφάλειας.

Η ακαδημία παρουσιάζει την ενίσχυση των κρατικών θεσμών, τη μείωση των εθνοτικών διαιρέσεων και τη διαφοροποίηση των οικονομικών συνεργασιών και των συνεργασιών ασφάλειας ως τα βασικότερα μέσα περιορισμού της περιφερειακής επιρροής που αποδίδει στο Ισραήλ.

Πηγή: Nordic Monitor απόδοση anixneuseis.gr

Καθεύδομεν τον νήδυμον... Αυτός είναι ο θλιβερός επίλογος μιας πορείας που χαρακτηρίζεται από αβελτηρία, κοντόφθαλμο τακτικισμό και έναν επικίνδυνο –δήθεν προοδευτικό– κοσμοπολιτισμό. Όσοι επί χρόνια πίστευαν ότι τα εθνικά μας δίκαια θα θωρακιστούν κάτω από την ομπρέλα ξένων «προστατών» και «συμμάχων», ας ανοίξουν τώρα τα μάτια τους στην οδυνηρή πραγματικότητα. 

Η πρόσφατη ρηματική διακοίνωση της Γαλλίας προς την Τουρκία, με την οποία υποκύπτει στις παράνομες αξιώσεις της Άγκυρας για το καλώδιο στην Κάσο, δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική υποχώρηση, είναι μια εθνική Κερκόπορτα. Ενώπιον αυτού του εθνικού ναυαγίου, εύλογα αναδύεται το αμείλικτο ερώτημα: 

Ακούγαμε επί μακρόν διθυράμβους για τις πανάκριβες εξοπλιστικές συμβάσεις, για τα Rafale και τις Belharra, για τη δήθεν «ατσάλινη αμυντική ρήτρα» με το Παρίσι, η οποία –κατά τους πολιτικάντηδες του συρμού– θα μας προστάτευε από κάθε επιβουλή. Και ιδού τώρα τα επίχειρα! H «pax gallica» του κ. Μακρόν αποδείχθηκε χάρτινος πύργος μόλις η Τουρκία ύψωσε ανάστημα. Οι Γάλλοι, στο βωμό των δικών τους γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, έσπευσαν να τα βρουν με τον «εχθρό», αναγνωρίζοντας de facto τουρκική δικαιοδοσία σε ελληνικές θαλάσσιες ζώνες.

Και ερωτούμε ευθέως: Εάν οι σύμμαχοί μας μας προδίδουν και υποκλίνονται στον αναθεωρητισμό για ένα καλώδιο βυθού, τι θα πράξουν σε περίπτωση μιας αιματηρής πολεμικής σύρραξης; Θα στείλουν τις φρεγάτες τους να υπερασπιστούν το Αιγαίο η θα επικαλεστούν «τεχνικές δυσχέρειες» και «διπλωματικές ισορροπίες»; Η απάντηση είναι προφανής για όποιον διαθέτει ιστορική μνήμη.

Είναι δυνατόν να πληρώνει το κράτος τα δισεκατομμύρια του κυρίαρχου λαού σε εξοπλισμούς και την ίδια στιγμή να μετατρέπεται σε χώρα-περίγελο που αφήνει τρίτους να διαπραγματεύονται ερήμην της; Εδώ δεν έχουμε απλώς αμέλεια, έχουμε συνειδητή η ασυνείδητη εκτροπή από την ιστορική μας ευθύνη. Ο πρωθυπουργός, δίνοντας μια sui generis «λευκή επιταγή» στις διαβουλεύσεις του Παρισιού με την Άγκυρα, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.

Ο εθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός, έγραψε στους Ελεύθερους Πολιορκημένους:

Αυτός ο ύψιστος πατριωτικός στοχασμός μοιάζει σήμερα ξένος προς τους σύγχρονους ταγούς της ημιμάθειας και του «ζεμανφουτισμού». Αντί για το φρόνημα των ελεύθερων πολιορκημένων, επικρατεί ο νερόβραστος πατσιφισμός και ο φραγκολεβαντινισμός των αθηναϊκών σαλονιών, όπου το Αιγαίο αντιμετωπίζεται σαν οικόπεδο προς διάθεση.

Το Αιγαίο δεν είναι παιγνίδι στα ζάρια για να το διαχειρίζονται πειθήνιοι γκαουλάιτερ που πάσχουν από πολιτική μυωπία και γεωπολιτικό στραβισμό. Εάν το καλώδιο κατασκευαστεί υπό αυτές τις συνθήκες της προδοτικής συνδιαχείρισης τότε αποδεχόμαστε την πλήρη φιλανδοποίηση της χώρας. Και σε όσους αντιτάξουν το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να δυσαρεστήσουμε τους Γάλλους, τους υπενθυμίζουμε ότι οι μεγάλες δυνάμεις ενεργούν πάντοτε με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα. Αφού ούτε η Κύπρος, ούτε η Μικρασιατική καταστροφή μας αφύπνισαν, τότε ετοιμαστείτε για τα χειρότερα!  

Ας το εννοήσουμε επιτέλους: Ελευθερία σημαίνει υπεράσπιση! Εάν σκύψουμε το κεφάλι, ο Ελληνισμός θα σβήσει όχι από τα βόλια του εχθρού, αλλά από την ίδια μας την αβελτηρία. Ζούμε ώρες ευθύνης. Αν δεν την αναλάβουμε συλλογικά –κάλπες έρχονται–, σύντομα θα είναι πολύ αργά. Και τότε ο Παλαμάς θα είναι όντως προφητικός, αφού καταντάμε «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι».

Δημήτρης Μηλάκας

Η φράση κλειδί και πώς αναγνωρίζει το ρόλο της Άγκυρας

«Η Γαλλία δεν επιθυμεί να έχει οποιαδήποτε ανάμιξη (implication) σε θέματα που αφορούν κυριαρχικά δικαιώματα χωρών». Αυτή είναι η χαρακτηριστική αναφορά που περιλαμβάνεται στη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Άγκυρα για τις επικείμενες εργασίες πόντισης του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ, σύμφωνα με όσα μετέφερε στο «Ποντίκι» Έλληνας διπλωμάτης που έχει γνώση του εγγράφου.

Η συγκεκριμένη διατύπωση αποτυπώνει την επιλογή του Παρισιού να κρατήσει αποστάσεις από τις ελληνοτουρκικές διαφορές για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες στην Ανατολική Μεσόγειο, παρά τη στρατηγική συνεργασία της Γαλλίας με την Ελλάδα και την άμεση εμπλοκή της γαλλικής Nexans στο έργο.

Με άλλα λόγια, η Γαλλία δεν αμφισβητεί τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά αποφεύγει και να τοποθετηθεί υπέρ τους στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαδικασίας. Μια στάση που μπορεί να εξηγείται από την επιθυμία της να αποφύγει μια ελληνοτουρκική αντιπαράθεση, δημιουργεί όμως πολιτικές συνέπειες.

Κι αυτό γιατί η ουσία της υπόθεσης δεν περιορίζεται στο εάν η γαλλική διακοίνωση αποτελεί απλή ενημέρωση ή αίτημα άδειας προς την Τουρκία, όπως σπεύδει να διευκρινίσει η ελληνική κυβέρνηση. Αφορά κάτι σημαντικότερο: Κατά πόσο η Άγκυρα κατορθώνει, χωρίς να εξασφαλίσει νομική αναγνώριση των αξιώσεών της, να επιβάλει στην πράξη την παρουσία της ως αναγκαίου παράγοντα για τις δραστηριότητες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η ενημέρωση και η ουσία της διαφοράς

Η γαλλική ρηματική διακοίνωση έχει, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αποτελεί αίτημα άδειας προς την Τουρκία. Κατά τη συνήθη διπλωματική πρακτική, μια τέτοια γνωστοποίηση περιλαμβάνει τα στοιχεία του πλοίου, τη φύση και τον χρόνο των εργασιών, καθώς και τις συντεταγμένες της περιοχής στην οποία πρόκειται να κινηθεί.

Η ελληνική κυβέρνηση υπογραμμίζει ότι οι απαιτούμενες άδειες έχουν χορηγηθεί αποκλειστικά από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές και ότι καμία άδεια δεν ζητήθηκε από την Τουρκία. Πρόκειται για μια ουσιαστική νομική διάκριση, η οποία όμως δεν εξαντλεί την πολιτική διάσταση της υπόθεσης.

Διότι το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έχει την αρμοδιότητα να χορηγήσει την άδεια, αλλά και γιατί κρίθηκε αναγκαίο να ενημερωθεί επισήμως η Άγκυρα για δραστηριότητες σε θαλάσσιες περιοχές στις οποίες η Ελλάδα θεωρεί ότι ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Η «γκρίζα» περιοχή της διπλωματίας

Η επιλογή του Παρισιού να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί εμπλοκή σε ζητήματα κυριαρχικών δικαιωμάτων μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια να αποφύγει οποιαδήποτε τοποθέτηση επί των αντικρουόμενων ελληνικών και τουρκικών διεκδικήσεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Γαλλία αναγνωρίζει νομικά μια «γκρίζα ζώνη» ή ότι αποδέχεται τις τουρκικές αξιώσεις. Σημαίνει, ωστόσο, ότι επιλέγει να μην πάρει θέση στη συγκεκριμένη αντιπαράθεση, αφήνοντας το ζήτημα της θαλάσσιας δικαιοδοσίας έξω από τη διαδικασία ενημέρωσης. Και εδώ βρίσκεται το πολιτικά ευαίσθητο σημείο.

Η Τουρκία επιδιώκει συστηματικά να εμφανίζεται ως αναγκαίος συνομιλητής για κάθε δραστηριότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η έκδοση της τουρκικής αντι-NAVTEX, με την οποία απαιτεί τον συντονισμό των ερευνών με τις δικές της αρχές, εντάσσεται σε αυτή τη στρατηγική.

Η γαλλική ενημέρωση, ακόμη και αν δεν αναγνωρίζει τουρκική δικαιοδοσία, προσφέρει στην Άγκυρα ένα επιχείρημα: ότι οι δραστηριότητες στην περιοχή δεν μπορούν να προχωρούν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη η τουρκική παρουσία και αντίδραση.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκην να εξασφαλίσει νομική αναγνώριση των αξιώσεών της για να επιδιώξει ένα πολιτικό αποτέλεσμα. Της αρκεί να καθιερώσει στην πράξη την προσδοκία ότι θα προηγείται συνεννόηση ή έστω επίσημη ενημέρωσή της.

Το δόγμα Ερντογάν στην πράξη

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι δεν μπορεί να υπάρξει καμία εξέλιξη στην Ανατολική Μεσόγειο ερήμην της Τουρκίας. Αυτό ακριβώς το πολιτικό δόγμα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην υπόθεση του καλωδίου.

Η Άγκυρα έχει ήδη διατυπώσει τις αξιώσεις της μέσω της αντι-NAVTEX, ενώ το Παρίσι επέλεξε τη διπλωματική οδό για να γνωστοποιήσει τις προγραμματισμένες εργασίες. Η ελληνική πλευρά υποστηρίζει ότι δεν παραχωρεί κανένα δικαίωμα και ότι η ενημέρωση δεν επηρεάζει το νομικό καθεστώς της περιοχής.

Ωστόσο, η νομική κατοχύρωση ενός δικαιώματος και η δυνατότητα ανεμπόδιστης άσκησής του δεν είναι πάντοτε το ίδιο πράγμα. Εάν μια χώρα καταφέρνει, με την απειλή αντίδρασης, να καταστήσει την παρουσία της αναπόφευκτο παράγοντα στον σχεδιασμό ενός διεθνούς έργου, αποκτά πολιτική επιρροή χωρίς να χρειάζεται να μεταβληθεί το ισχύον διεθνές δίκαιο.

Το ερώτημα για την Αθήνα

Η ελληνική κυβέρνηση διαβεβαιώνει ότι το έργο προχωρά κανονικά και ότι η γαλλική διακοίνωση δεν δημιουργεί κανένα ζήτημα κυριαρχικών δικαιωμάτων. Απομένει, ωστόσο, να αποδειχθεί στην πράξη εάν η διαδικασία που επιλέχθηκε θα επιτρέψει την απρόσκοπτη πραγματοποίηση των ερευνών ή θα αποτελέσει προηγούμενο για αντίστοιχες τουρκικές απαιτήσεις στο μέλλον.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο αν το γαλλικό πλοίο θα αποπλεύσει από την Κρήτη και θα ολοκληρώσει τις εργασίες του, αλλά εάν, προκειμένου να πραγματοποιηθούν αυτές οι εργασίες, καθιερώνεται σταδιακά μια διπλωματική πρακτική που δίνει στην Τουρκία ρόλο σε δραστηριότητες για τις οποίες η Αθήνα υποστηρίζει ότι δεν έχει καμία αρμοδιότητα.

Διότι η πραγματική δοκιμασία για την ελληνική διπλωματία δεν είναι να αποδείξει ότι δεν ζητήθηκε τουρκική άδεια, αλλά να διασφαλίσει ότι η τουρκική ενημέρωση δεν θα μετατραπεί αύριο σε προϋπόθεση για την άσκηση ελληνικών δικαιωμάτων.

Πηγή: topontiki.gr