iEpikaira

Υπάρχει μια βολική αυταπάτη η οποία συντηρείται εδώ και χρόνια στην Αθήνα και την Λευκωσία: ότι το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί αδιαπέραστο τείχος και ότι οι σύμμαχοι –αργά ή γρήγορα– θα επιβάλουν την τάξη.

Οι τελευταίες εξελίξεις, ωστόσο, έρχονται να διαλύσουν αυτό το ουτοπικό συννεφάκι. Όσοι επιλέγουν να κλείνουν τα μάτια μπροστά στη μεγάλη εικόνα, περιοριζόμενοι σε πανηγυρικές ανακοινώσεις για διπλωματικές επαφές υψηλού επιπέδου, πέφτουν για πολλοστή φορά από τα σύννεφα. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα γεγονότα. Πρόκειται για τα κομμάτια ενός παζλ που συναρμολογείται μεθοδικά πίσω από κλειστές θύρες. Και το τελικό αποτέλεσμα φέρει τον δυσοίωνο τίτλο: εταιρική συνεκμετάλλευση δίχως προηγούμενη οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών.

Δημοσίευμα της Εστίας (25/10/2026) ρίχνει φως στα άκρως ανησυχητικά τεκταινόμενα και για να κατανοήσει κανείς τι ακριβώς κυοφορείται, αρκεί να συνδέσει τις παρακάτω τελείες:

-Η έμμεση ομολογία της Ουάσινγκτον: Κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 2025 ο υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ Νταγκ Μπέργκαμ ήταν αποκαλυπτικός και εμμέσως πλην σαφώς επιβεβαίωσε ότι η Chevron θα προχωρήσει στην εκμετάλλευση/συνεκμετάλλευση υδρογονανθράκων, χωρίς να υπάρξει προηγούμενη συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών. Συγκεκριμένα όταν ερωτήθηκε εάν «είναι η αμερικανική κυβέρνηση έτοιμη να υποστηρίξει τις αμερικανικές εταιρείες;» όπως η Chevron, δεδομένου ότι «υπάρχουν πολλές διαφορές, αντιπαραθέσεις και αμφισβητήσεις στα [ελληνικά κυριαρχικά] δικαιώματα στη Μεσόγειο Θάλασσα», ο Ντ. Μπέργκαμ διευκρίνισε ότι «εμείς κινηθήκαμε έξυπνα και μείναμε εκτός της διαπραγμάτευσης. Δεν είναι δική μας δουλειά. Αλλά, όταν πρέπει να εμπλακούμε σε αυτές τις συζητήσεις, το κάνουμε.» Σε παλαιότερα σημειώματά μας από το 2023 (1, 2) γράφαμε ότι κυοφορείται «εταιρική συνεκμετάλλευση» ακόμη και χωρίς προηγούμενη οριοθέτηση. Μετάφραση; Οι ενεργειακοί κολοσσοί και τα αμερικανικά συμφέροντα βιάζονται να τρυπήσουν τον βυθό. Εφόσον η οριοθέτηση αργεί, θα εφαρμοστεί φόρμουλα για να προχωρήσουν οι εξορύξεις χωρίς αυτήν.

-Η ακαδημαϊκή «νομιμοποίηση»: Η συγκυρία κυκλοφορίας του νέου βιβλίου υπό τον τίτλο «Ελευθερία των Θαλασσών» του ομότιμου καθηγητή Χρήστου Ροζάκη –γνωστό για τις θέσεις του περί συνεκμετάλλευσης– δεν είναι τυχαία. Ένα βιβλίο το οποίο λειτουργεί ως θεωρητικό/ακαδημαϊκό άλλοθι υπέρ των εξορύξεων από ιδιωτικές εταιρείες με τη συμμετοχή ακόμη και οντοτήτων που δεν έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ όπως το ψευδοκράτος αλλά και κρατών που δεν έχουν υπογράψει την UNCLOS, όπως η Τουρκία. Ο ορυκτός πλούτος βαφτίζεται «κοινός τοις πάσιν» (κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας), ανοίγοντας τον δρόμο για έναν διαμοιρασμό με τη «μεζούρα» της ισχύος.

-Η αποχαλίνωση του τουρκολιβυκού άξονα: Η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη λιβυκή Βουλή των Αντιπροσώπων, οι ρηματικές διακοινώσεις κατά των ελληνικών γεωτρήσεων νότια της Κρήτης και η Διεθνής Διάσκεψης Blue COP31 στην Αττάλεια δείχνουν ότι η Άγκυρα δεν περιμένει –ή μάλλον έχει πάρει το πράσινο φως–. Δημιουργεί νέα διπλωματικά τετελεσμένα, έχοντας στο πλευρό της μια Λιβύη που λειτουργεί πλέον ως προτεκτοράτο της.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν κατά νου, δύσκολα κανείς αποφεύγει τους συνειρμούς και τα συμπεράσματα στο τί συμβαίνει παρασκηνιακά εδώ και καιρό και πλέον εκτελείται μπροστά στα μάτια μας. Όταν το διεθνές σύστημα αναζητά εσπευσμένα τρόπους για να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις σε ενέργεια, τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα των ηττοπαθών και των «δεδομένων» μετατρέπονται σε διαπραγματεύσιμες λεπτομέρειες. Τόση αξία έχουμε στα μάτια των «μεγάλων συμμάχων». Ο πυρήνας αυτής της πολιτικής είναι στην ουσία η υποκατάσταση της διεθνούς νομιμότητας από τη λογική της αγοράς.

Η ιδέα είναι απλή και άκρως δελεαστική για τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων: αντί οι ναρκοθετημένες περιοχές όπως η Ανατολική Μεσόγειος να παραμένουν «αδρανείς» –επειδή οι ιθαγενείς δεν συμφωνούν στα θαλάσσια σύνορα–, ανατίθεται στις πολυεθνικές (πχ Chevron) η εξόρυξη. Τα έσοδα διανέμονται σε κράτη και σε «οντότητες» όπως το ψευδοκράτος μέσω μηχανισμών του ΟΗΕ. Με άλλα λόγια:

-Πρώτον, παρακάμπτεται η αρχή της μέσης γραμμή, η επήρεια των νησιών (Κρήτη, Κάρπαθος, Ρόδος, Καστελόριζο) και ο Χάρτης της Σεβίλλης.

-Δευτέρον, νομιμοποιούνται de facto τα τετελεσμένα του τουρκολιβυκού μνημονίου, αφού η συνεκμετάλλευση προϋποθέτει συναινέσεις εκεί που δεν υπάρχουν σαφώς αναγνωρισμένες δικαιοδοσίες.

-Τρίτον, η Κυπριακή Δημοκρατία εξισώνεται με το παράνομο μόρφωμα των κατεχομένων, αποδεχόμενη έμμεσα μια λύση δύο κρατών μέσω της πίσω πόρτας της ενέργειας.

Ο υποθαλάσσιος πλούτος στα ανοικτά της Κύπρου και των Δωδεκανήσων δεν αποτελεί «κοινό αγαθό» για να το μοιραστούν οι Τούρκοι, οι Αιγύπτιοι και οι Λίβυοι με τη μεσολάβηση ξένων ενεργειακών κολοσσών και υπό αμερικανική υψηλή επιστασία. Η αποδοχή μιας τέτοιας φόρμουλας ισοδυναμεί με γεωστρατηγική αυτοχειρία στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Η ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ –σαν άλλο κερασάκι στην τούρτα–, μετά την κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου, ήρθε να προσγειώσει όσους πίστεψαν στα επικοινωνιακά παιχνίδια περί αμερικανικής προστασίας και επιβολής δικαιοσύνης.

Η Ουάσινγκτον δεν πείρε θέση για τη νομιμότητα του μνημονίου όπως κάνει για παράδειγμα σε παρόμοιες περιπτώσεις κατάφορης καταπάτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Νότια Σινική Θάλασσα από την Κίνα. Δεν καταδίκασε την στάση της Άγκυρας. Αντιθέτως, κρατά τις γνωστές «ίσες αποστάσεις», καλώντας την Αθήνα και την Άγκυρα να «τα βρουν».

Αυτό είναι το βαθύ κράτος της αμερικανικής διπλωματίας εν δράσει: η ροή ενέργειας προηγείται της δικαιοσύνης. Εφόσον η οριοθέτηση καθυστερεί, η λύση που προωθείται είναι η «διευθέτηση» μέσω ακραίων συμβιβασμών και πιέσεων. Σε προηγούμενη ανάλυση γράφαμε ότι: «Το Διεθνές Δίκαιο φαίνεται να έχει αντικατασταθεί από το «Δίκαιο του Ισχυρού». Το δε Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) επιχειρείται να καταστεί «νεκρό γράμμα», παντελώς ανίκανο να προστατεύσει έναντι της επιβουλής των αναθεωρητικών δυνάμεων». Και μάλιστα προειδοποιούσαμε ότι: «Η παραδοχή ότι η Τουρκία αντιμετωπίζεται πλέον από την Ουάσιγκτον ως ένας αναντικατάστατος «Περιφερειακός Κόμβος», καθώς και η επικράτηση του κυνικού δόγματος της «ειρήνης μέσω των ροών» στη Μέση Ανατολή, καθιστούν τη μέχρι πρότινος ελληνική στρατηγική του «προβλέψιμου συμμάχου» ξεπερασμένη και επικίνδυνη.»

Βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η πίεση για την εταιρική συνεκμετάλλευση δεν είναι θεωρητική. Έχει πλέον περάσει στο στάδιο της εφαρμογής. Για την Αθήνα και την Λευκωσία ο χρόνος δεν δουλεύει υπέρ τους. Οι «λύσεις πακέτο» των ξένων αποσκοπούν στην απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων –ή/και κυριαρχίας– με πρόσχημα την σταθερότητα και το κέρδος. Και η αλήθεια είναι ότι η μυστική διπλωματία της κυβέρνησης Μητσοτάκης, όχι απλά δεν προσπαθεί να αποτρέψει την διαφαινόμενη γεωστρατηγική καταστροφή που μας ετοιμάζουν αλλά αντιθέτως ραδιουργεί παρασκηνιακά για να την προωθήσει.  

Αν οι ιθύνοντες συνεχίσουν να θεωρούν ότι τα σύνορα και η κυριαρχία είναι διαπραγματεύσιμα, το τίμημα αργά ή γρήγορα θα κληθεί να το πληρώσει η ίδια η κοινωνία. Και τότε, καμία τεχνική φόρμουλα «συνεκμετάλλευσης εξπρές» δεν θα μπορεί να καλύψει το κενό της εθνικής ασφάλειας. Διότι όταν αυτόβουλα αποποιήσαι τον πυρήνα των δικαιωμάτων σου, αργά ή γρήγορα θα χρειαστεί να αποφασίσεις εάν και πώς θα υπερασπιστείς την γη που με θυσίες και αίμα σου παραδόθηκε. 

Φόρμουλα συνεκμετάλλευσης χωρίς Δίκαιο της Θάλασσας!

Μανώλης Κοττάκης 

Η ιδέα ότι ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να εξορύξουν και να διανείμουν κέρδη σε κράτη και στον ΟΗΕ, χωρίς να έχει λυθεί το ζήτημα της οριοθετήσεως, είναι ελκυστική για την διεθνή αγορά ενέργειας, αλλά σίγουρα βλαπτική με στενούς όρους εθνικού συμφέροντος

Πρόταση-σοκ από τον υποψήφιο για την Ακαδημία Αθηνών Χρήστο Ροζάκη στο νέο του βιβλίο για την «Ελευθερία των Θαλασσών».– Επαναφέρει στον διάλογο την πρόνοια για κοινές εξορύξεις ιδιωτικών εταιρειών στην ανοικτή θάλασσα, καθώς, σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, μπορούν να πραγματοποιηθούν με την συμμετοχή κρατών και «οντοτήτων» (ψευδοκράτος), αλλά και κρατών που δεν έχουν αναγνωρίσει το Δίκαιο της Θάλασσας (Τουρκία, Ισραήλ, ΗΠΑ) – «Κοινό τοις πάσιν» για την ανθρωπότητα ο ορυκτός πλούτος της Μεσογείου – Γιατί η πρόταση ταιριάζει με την κατάσταση που επικρατεί στις μη οριοθετημένες περιοχές μεταξύ Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ, Συρίας, Αιγύπτου, Λιβύης και Τουρκίας – Η Διάσκεψη της Αττάλειας και η πρόσκληση Χριστοδουλίδη στην Τουρκία.

Ο χρόνος έκδοσης ενός νομικού βιβλίου, το οποίο δίκην επιτομής διατρέχει περιληπτικώς αλλά με ευκρίνεια σε 130 σελίδες κρίσιμες έννοιες του Διεθνούς Δικαίου, έχει πάντοτε την σημασία του. Όχι μόνον γιατί ο συγγραφέας του βιβλίου, που κυκλοφορεί εδώ και μερικές ημέρες από τον εκδοτικό οίκο «Σιδέρη» (έτος ιδρύσεως 1891), είναι ο ομότιμος καθηγητής Χρήστος Ροζάκης, ο οποίος εγγράφει υποθήκες για να εκλεγεί μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, ούτε επειδή είναι τακτικός συνομιλητής του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και μοιράζεται τις σκέψεις του μαζί του. Έχει σημασία, λόγω της συγκυρίας. Σε μια εποχή κατά την οποία η Ευρώπη «διψά» για ενέργεια, ενώ στην Μεσόγειο έχει ξεσπάσει –με αφορμή το τουρκολιβυκό μνημόνιο– διαμάχη κρατών για την οριοθέτηση περιοχών που σήμερα θεωρούνται από τον διεθνή παράγοντα «διαφιλονικούμενες» (άρα, θα απαιτηθεί χρόνος για διαπραγματεύσεις και συμφωνίες), έρχεται ο κ. Ροζάκης και επαναφέρει από το «οπλοστάσιο» της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας και των αποφάσεων του ΟΗΕ μία ξεχασμένη πρόβλεψη: την συνεκμετάλλευση-εξπρές του ορυκτού πλούτου του διεθνούς βυθού από ιδιωτικές εταιρείες, μετά από συμφωνία των κρατών χωρίς προηγούμενη οριοθέτηση. Με την φόρμουλα της Σύμβασης που ορίζει ότι ο υποθαλάσσιος ορυκτός πλούτος είναι «κοινός τοις πάσιν» στην ανθρωπότητα, και άρα ο διαμοιρασμός του μπορεί να γίνει με την λογική της ισχύος και των συμβιβασμών, και όχι με βάση στην εθνική δικαιοδοσία ποίου κράτους υπάρχουν τα περισσότερα κοιτάσματα. Διανομή με την μεζούρα, λοιπόν!

Η κρίσιμη χρονική συγκυρία

Η εν λόγω φόρμουλα έχει το «πλεονέκτημα» ότι σε αυτήν την διαπραγμάτευση μπορούν να συμμετάσχουν «οντότητες» που δεν έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ, όπως το ψευδοκράτος, χωρίς προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού, καθώς και κράτη που δεν έχουν αναγνωρίσει και δεν έχουν υπογράψει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και η Τουρκία! Θα θέλαμε να θεωρήσουμε απλή σύμπτωση το κεφάλαιο αυτό του νέου βιβλίου του κυρίου καθηγητού, αλλά, επειδή αν και δεν ταιριάζει πλήρως με τον τίτλο του βιβλίου, που πραγματεύεται την «Ελευθερία των Θαλασσών και τους Περιορισμούς της», αλλά, αντιθέτως, πίπτει στην τρέχουσα επικαιρότητα, θεωρούμε ότι έχει στόχο. Την στιγμή που κυκλοφορεί το βιβλίο Ροζάκη από τις εκδόσεις «Σιδέρη», συμβαίνουν τα εξής:

■ Από τις 9 έως τις 20 Νοεμβρίου συγκαλείται στην Αττάλεια της Τουρκίας η Διεθνής Διάσκεψη Blue COP31, «με την προσδοκία να θέσει τις θάλασσες και τους ωκεανούς στο επίκεντρο της κλιματικής δράσης». Σύμφωνα με την καθηγήτρια Στέλλα Κυβέλου, «η ατζέντα της Προεδρίας περιλαμβάνει την ανθεκτικότητα θαλάσσιων και παράκτιων περιοχών, τον γαλάζιο άνθρακα, την ανταλλαγή δεδομένων και την σχετική χρηματοδότηση. Διαμορφώνεται ένα πεδίο συζητήσεων με σημαντικές προεκτάσεις για την θαλάσσια πολιτική και την θαλάσσια διακυβέρνηση οι οποίες εκτείνονται στο επίπεδο της θαλάσσιας λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου». Είναι δε σημαντικό ότι σε αυτήν την Διάσκεψη, που θα γίνει σε τουρκικό έδαφος, προσεκλήθη και θα παραστεί για πρώτη φορά, παρά το βέτο που ήγειραν οι Τούρκοι, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης. Οι συμμαχίες του στην Δύση είναι ισχυρές. Η πρόταση του Προέδρου Ερντογάν περί Διεθνούς Διασκέψεως χωρών της Μεσογείου για διαμοιρασμό του πλούτου της εξακολουθεί να παραμένει στο τραπέζι – διατυπώθηκε και κατά την τελευταία επίσκεψη του Πρωθυπουργού στην Άγκυρα.

■ Επικυρώθηκε με απόφαση της λιβυκής Βουλής το τουρκολιβυκό μνημόνιο, που αμφισβητεί την επήρεια της Κρήτης, του Καστελλορίζου και της Γαύδου στις μελλοντικές οριοθετήσεις. Είναι πικρό να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα, αλλά με βάση το Δίκαιο των Συνθηκών το μνημόνιο (που είναι ήδη κατατεθειμένο στα αποθετήρια των χαρτών του ΟΗΕ, χωρίς αντίρρηση από τον διεθνή οργανισμό), από απόψεως τύπων, προσέλαβε πλέον κάποια στοιχεία εγκυρότητας. Από απόψεως ουσίας, προφανώς, και δεν είναι έγκυρο, γιατί η Τουρκία δεν έχει αντικείμενες ακτές με την Λιβύη, και αυτό παραβιάζει κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο. Για να το ανατρέψουμε, όμως, πρέπει να ολοκληρώσουμε την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, ο ΥΠΕΞ της οποίας συναντήθηκε προχθές με τον Τούρκο ομόλογό του κ. Φιντάν.

■ Η Λιβύη αμφισβήτησε με ρηματική διακοίνωσή της –απειλώντας με διακοπή διπλωματικών σχέσεων με την Ελλάδα– την θέση ότι οι γεωτρήσεις της Chevron νοτίως της Κρήτης είναι σε αμφισβητούμενη περιοχή. Την στιγμή μάλιστα που τόσο η ίδια όσο και η Τουρκία έχουν υπογράψει συμβάσεις με την Chevron για εξορύξεις στο Λιβυκό πέλαγος και στην Κασπία. Ενώ, σύμφωνα με το Bloomberg, οι Τούρκοι μετά την επικύρωση του τουρκολιβυκού σχεδιάζουν εξορύξεις φυσικού αερίου ανατολικά της Κρήτης.

Οι δύο λύσεις

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο ξένος παράγων, που σήμερα επείγεται για την εξόρυξη, εκμετάλλευση και πώληση των ορυκτών καυσίμων της Μεσογείου και βιάζεται, έχει δύο λύσεις:

■ Η πρώτη είναι η προσφυγή των κρατών που έχουν διαφορές για τις θαλάσσιες ζώνες σε διεθνή διαιτησία (διμερή ή πολυμερή) από δικαστές του Δικαστηρίου της Χάγης, χωρίς να δεσμεύονται όμως στην κρίση τους από το Δίκαιο της Θάλασσας (μέση γραμμή, επήρειες νησιών, υφαλοκρηπίδες νησιών και ΑΟΖ). Η ιδέα έχει κατατεθεί από τον ειδικό απεσταλμένο του Προέδρου Τράμπ, Ρίτσαρντ Γκρενέλλ, και δεν έχει απορριφθεί, μολονότι ο κ. Γκρενέλλ έχει κάποια προβλήματα στις ΗΠΑ με κατηγορίες για υπεξαίρεση 5 εκατ. δολλαρίων από ΜΚΟ.

■ Η δεύτερη ιδέα, με δημιουργική φαντασία, κατατίθεται σήμερα, χωρίς να συνδέεται ευθέως με την κατάσταση στην Μεσόγειο (είναι προσεκτικός ο καθηγητής), από τον Χρήστο Ροζάκη. Στο κεφάλαιο του βιβλίου του για την εξέλιξη της έννοιας του διεθνούς βυθού (σελ. 89-109), ο οποίος είναι το υποθαλάσσιο τμήμα του εδάφους και του υπεδάφους που δεν ανήκει στην αιγιαλίτιδα ζώνη, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα (πέρα από τα όρια της εθνικής δικαιοδοσίας), αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής:

► Γίνεται πρώτα αναδρομή του πως καθιερώθηκε με αποφάσεις του ΟΗΕ και διεθνείς συμβάσεις ο όρος «κοινό τοις πάσιν» (κοινή κληρονομιά της ανθρωπότητας), που προβλέπει τον διαμοιρασμό του ορυκτού πλούτου στην ανοικτή θάλασσα σε περιοχές που δεν είναι οριοθετημένες ως εθνικής δικαιοδοσίας. Η σχετική πρωτοβουλία ανελήφθη το 1967 από πρέσβυ μεσογειακού κράτους. Τον Μαλτέζο Pardo.

► Δίδει τον ορισμό των εννοιών «κοινή», «κληρονομιά», της «ανθρωπότητας». Και τούτο, διότι ένα μέρος των κερδών από την εξόρυξη υδρογονανθράκων μπορεί να αποδίδεται, μέσω του ΟΗΕ, σε υποανάπτυκτα κράτη, ανεξαρτήτως της γεωγραφικής τους θέσης (παράκτια ή μη).

► «(…) αναγνωρίζονται ως δικαιούχοι του παραγόμενου πλούτου και μη αναγνωρισμένες από τον ΟΗΕ και όχι μόνο κρατικές οντότητες» (στον ορισμό θα μπορούσαν να περιληφθούν το ψευδοκράτος, η Παλαιστίνη και η Συρία).

► Με βάση το άρθρο 133 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, ως πόροι προς συνεκμετάλλευση ορίζονται «όλοι οι υπό στερεά, υγρή ή αεριώδη κατάσταση ορυκτοί πόροι in situ, περιλαμβανομένων και των πολυμεταλλικών κονδύλων».

► Υπάρχει πρόβλεψη για εκείνα τα κράτη που προτιμούν «η Αρχή Διαχείρισης Βυθού του ΟΗΕ να δίνει στην ιδιωτική πρωτοβουλία να εκμεταλλεύεται τον πλούτο των διεθνών βυθών και να αποδίδει τμήμα των κερδών στην Αρχή του ΟΗΕ».

► Εκτός από τα μέλη της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, η Συμφωνία της Νέας Υόρκης ορίζει ότι «προσωρινά μέρη μπορεί να είναι και άλλα κράτη που δεν είναι μέλη της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Οι λαοί δεν είναι fund

Είναι ξεκάθαρο από τις αναφορές που κάνει ο καθηγητής ότι ομάς κρατών σε περιοχές που δεν έχουν οριοθετηθεί και ανήκουν στην ανοικτή θάλασσα μπορεί να προχωρήσει στην εμπορική εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων, με το επιχείρημα ότι ανήκουν στην ανθρωπότητα και όχι στις δικαιοδοσίες τους, πραγματικές ή μη. Θα πρόκειται όμως για διανομή με βάση την ισχύ και τους συσχετισμούς, και όχι με βάση τους αληθινούς κανόνες της Διεθνούς Δικαιοσύνης. Η ιδέα ότι ιδιωτικές εταιρείες μπορούν να εξορύξουν και να διανείμουν κέρδη σε κράτη και στον ΟΗΕ, χωρίς να έχει λυθεί το ζήτημα της οριοθετήσεως, είναι ελκυστική για την διεθνή αγορά ενέργειας, αλλά σίγουρα βλαπτική με στενούς όρους εθνικού συμφέροντος. Ο υποθαλάσσιος ορυκτός πλούτος που υπάρχει στα ανοικτά της Κύπρου, εκεί που με βάση τον Χάρτη της Σεβίλλης ενώνονται οι δυνητικές ΑΟΖ μας, ή ανοικτά νησιών της Δωδεκανήσου, Ρόδου, Κάσου και Καστελλορίζου, στην Μεσόγειο (εκεί που δεν έχουμε οριοθετήσει την επέκτασή μας στα 12 μίλια), είναι δικός μας. Δεν είναι κοινός ούτε με τους Τούρκους, ούτε με τους Αιγυπτίους, ούτε με τους Λιβανέζους, ούτε με τους Παλαιστινίους, ούτε με άλλα κράτη της περιοχής. Οι χώρες δεν είναι εταιρείες, οι λαοί δεν είναι fund.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: estianews.gr

Ο Αμερικανός πρέσβυς στις ΗΠΑ Τομ Μπάρακ δίνει «οδηγίες» για να τα βρούμε με την Τουρκία στο θέμα των ενεργειακών διαδρόμων. Μιλώντας για τα ενεργειακά σχέδια που προγραμματίζονται στην Μέση Ανατολή μετά το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ ο Τομ Μπάρακ, κάλεσε Αθήνα και Άγκυρα να συντονίσουν την δράση τους για τους ενεργειακούς διαδρόμους και να αφήσουν κατά μέρος τις διαφωνίες.

«Το Κατάρ δεν έχει πίσω πόρτα. Πρέπει να περάσει από την μπροστινή πόρτα. Τώρα όλοι χρειάζονται μία δεύτερη πόρτα οπότε θα χτίσουμε αγωγούς από την Συρία μέχρι το Ιράκ, την Τουρκία», είπε ο Τομ Μπάρακ .

«Αυτό το πράγμα τώρα με την Τουρκία και την Ελλάδα. Η Ελλάδα σίγουρα πρέπει να είναι μέρος αυτού του ενεργειακού διαδρόμου. Αυτό βγαίνει από τη συζήτηση. Η Ελλάδα και η Τουρκία διαφωνούν συνεχώς, κάτι το οποίο είναι γελοίο. Το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να συντονιστούν μεταξύ τους και να πουν «θα έχουμε δύο ενεργειακούς διαδρόμους και θα βοηθήσουμε η μία την άλλη».

U.S. Ambassador to Türkiye Tom Barrack: Greece and Türkiye have been arguing forever, which is ridiculous. All they have to do is align with each other and say, "Great, we're going to have two energy corridors, and we're going to help each other." Source: @MarioNawfal https://t.co/YInOf9xBAW

— Clash Report (@clashreport) October 23, 2026

[iEpikaira: Ας προετοιμαζόμαστε για αναταράξεις και παρεμβάσεις στα ελληνοτουρκικά μετά τις ενδιάμεσες εκλογές...]

Πηγή: militaire.gr

Δίκτυο μυστικών λογαριασμών, μέσω των οποίων η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα χρηματοδοτούσαν τον γαμπρό και σύμβουλο του Τραμπ, Τζάρεντ Κούσνερ, την περίοδο που ο ίδιος διαμόρφωνε την αμερικανική πολιτική για τη Γάζα και τη Μέση Ανατολή, αποκαλύπτει το Vanity Fair. Οι τελευταίες αποκαλύψεις έρχονται να συμπληρώσουν προηγούμενες έρευνες για τις παρασκηνιακές οικονομικές σχέσεις του Κούσνερ τόσο με το Ισραήλ, όσο και με τα κράτη του Κόλπου.

Στα τέλη της άνοιξης του 2020, αξιόπιστη πηγή επικοινώνησε με τον Αμερικανό ερευνητικό δημοσιογράφο Μάθιου Κόουλ για να του μεταφέρει τις εξής πληροφορίες: Οι ολλανδικές μυστικές υπηρεσίες είχαν παραβιάσει το κινητό τηλέφωνο του Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρού και ανώτερου συμβούλου του Τραμπ, για να διαπιστώσουν ότι είχε πρόσβαση σε τραπεζικό λογαριασμό στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Στον εν λόγω λογαριασμό είχαν καταλήξει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από τράπεζα του Αζερμπαϊτζάν, ενώ μέρος των χρημάτων φέρεται να είχε μεταφερθεί σε τρίτα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ένας πολέμαρχος, ένας μισθοφόρος και ένας πρώην επαγγελματίας δολοφόνος. Στο δίκτυο ενδιάμεσων σταθμών εμφανίζεται και η Κύπρος.

Ο Κόουλ θεώρησε αρχικά την πληροφορία εξωφρενική. Έξι μήνες αργότερα, όμως, δεύτερη πηγή επιβεβαίωσε την υπόθεση. Ακολούθησε έρευνα τεσσάρων ετών, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάζονται στο βιβλίο του Κόουλ «Πρίγκιπες και Κλέφτες: Το μυστικό σχέδιο του Τζάρεντ Κούσνερ και του Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ για την αναδιαμόρφωση της Μέσης Ανατολής», απόσπασμα του οποίου δημοσιεύθηκε στο Vanity Fair στις 22 Οκτωβρίου του 2026.

Η υπόθεση άρχισε να εξελίσσεται σύμφωνα με το ρεπορτάζ στα τέλη του 2017, όταν η ολλανδική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών MIVD στρατολόγησε με τη συνεργασία των βρετανικών αρχών, έναν Ρώσο χάκερ της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών GRU. Ο πράκτορας έδωσε στους Ολλανδούς πρόσβαση σε μυστικό διακομιστή στο Ροστόφ, όπου βρέθηκαν στιγμιότυπα οθόνης από το iPhone X του Κούσνερ. Οι Ολλανδοί αναπαρήγαγαν τη μέθοδο παραβίασης και, στις αρχές του 2018, μπορούσαν πλέον να παρακολουθούν όσα εμφανίζονταν στην οθόνη του τηλεφώνου του Κούσνερ.

Η έρευνα του Vanity Fair τοποθετεί τις επίμαχες συναλλαγές στο πλαίσιο της στενής σχέσης που αναπτύχθηκε κατά την πρώτη προεδρία Τραμπ μεταξύ του Κούσνερ, του Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ, ηγέτη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, και του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, διαδόχου του σαουδαραβικού θρόνου.

Τα συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας, των ΗΑΕ και του Ισραήλ συνέκλιναν γύρω από έναν κοινό στόχο – τον περιορισμό του Ιράν. Ο Μπιν Σαλμάν επιδίωκε την υποστήριξη της Ουάσιγκτον για να εδραιώσει την εξουσία του στη Σαουδική Αραβία, ενώ ο Μπιν Ζαγέντ ήθελε την ανατροπή της πυρηνικής συμφωνίας του 2015, θεωρώντας ότι η άρση των κυρώσεων ενίσχυε οικονομικά το Ιράν ενισχύοντας την περιφερειακή του δράση. Το Ισραήλ που επίσης είχε συμφέρον να περιοριστεί το Ιράν, επιθυμούσε την προσέγγιση με τις δύο αραβικές μοναρχίες, δεν είχε ωστόσο επίσημες διπλωματικές σχέσεις. Ο Κούσνερ έγινε έτσι ο βασικός δίαυλος επικοινωνίας του Λευκού Οίκου με τις τρεις χώρες. Αποτέλεσμα ήταν το 2020 να υπογραφούν οι Συμφωνίες του Αβραάμ, στις οποίες ο ίδιος είχε κεντρικό διαμεσολαβητικό ρόλο και οι οποίες οδήγησαν στην εξομάλυνση των σχέσεων του Ισραήλ με τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν, όχι όμως με τη Σαουδική Αραβία, όπου μια επίσημη συμφωνία με το Ισραήλ θα είχε πολύ μεγαλύτερο πολιτικό κόστος και αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας.

Έτσι, οι δυο Άραβες ηγέτες συζήτησαν αρχικά τη δημιουργία ενός μυστικού ταμείου άνω των 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που θα χρηματοδοτούσε πολιτικές πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Τραμπ, ακόμη και την κατασκευή του τείχους στα σύνορα με το Μεξικό. Το σχέδιο τελικά αντικαταστάθηκε από μια πιο περιορισμένη και αδιαφανή διευθέτηση: τουλάχιστον δύο δισεκατομμύρια δολάρια σε τραπεζικούς λογαριασμούς στους οποίους είχε πρόσβαση ο Κούσνερ.

Ο πρώτος λογαριασμός, ο λεγόμενος «alpha», βρισκόταν στην First Abu Dhabi Bank, της οποίας πρόεδρος ήταν ο Ταχνούν μπιν Ζαγέντ, αδελφός του ηγέτη των Εμιράτων. Εκεί κατατέθηκαν συνολικά 750 εκατομμύρια δολάρια. Ο λογαριασμός ανήκε στο φιλανθρωπικό ίδρυμα Watani Al Emarat, στο οποίο ο Κούσνερ είχε δικαίωμα υπογραφής. Σύμφωνα με εμπιστευτική πηγή του Κόουλ, το εν λόγω ίδρυμα χρησιμοποιούνταν επίσης ως κάλυψη για μυστικά προγράμματα προμήθειας όπλων και επιχειρήσεις πληροφοριών των Εμιράτων στο εξωτερικό.

Το Αζερμπαϊτζάν αποτελούσε κρίσιμο ενδιάμεσο σταθμό. Ο Κόουλ περιγράφει έναν μηχανισμό μέσω του οποίου ορισμένες τράπεζες της χώρας δέχονταν κεφάλαια σε νομίσματα του Κόλπου και μετέφεραν αντίστοιχα ποσά σε αμερικανικά δολάρια από διαφορετικούς λογαριασμούς, έναντι προμήθειας 6% έως 7%. Έτσι, σύμφωνα με την έρευνα, δυσχεραινόταν ο εντοπισμός της πραγματικής προέλευσης των χρημάτων.

Ο δεύτερος λογαριασμός, με την ονομασία «Beta», συνδεόταν με ακόμη μεγαλύτερο ποσό. Μέχρι την άνοιξη του 2018, σύμφωνα με το Vanity Fair, ο Μπιν Ζαγέντ είχε μεταφέρει περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια στο Ισραήλ, επίσης μέσω Αζερμπαϊτζάν. Πηγή του Κόουλ υποστηρίζει ότι ο Νετανιάχου ενθάρρυνε τον Κούσνερ να καταθέσει τα χρήματα στην Κεντρική Τράπεζα του Ισραήλ, ώστε να εμφανίζονται ως κυβερνητικά κεφάλαια. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός φέρεται να απαιτούσε ενημέρωση πριν από κάθε συναλλαγή, μέσω του τότε Αμερικανού πρέσβη Ντέιβιντ Φρίντμαν.Ο Φρίντμαν αρνήθηκε κατηγορηματικά οποιαδήποτε εμπλοκή.

Η κυπριακή διαδρομή

Η Κύπρος εμφανίζεται επίσης, ως πιθανός ενδιάμεσος σταθμός στη διακίνηση των χρημάτων του λογαριασμού Beta. Πρόσωπο που είχε συνεργαστεί με τον Κούσνερ για τη μεταφορά κεφαλαίων εκτός Ισραήλ υποστήριξε ότι μεγάλο μέρος των χρημάτων κατέληξε αρχικά σε κυπριακούς τραπεζικούς λογαριασμούς, προτού διοχετευθεί σε άλλους προορισμούς. Ωστόσο, προς το παρόν δεν έχουν κατονομστεί οι κυπριακές τράπεζες, τα ποσά ή οι ημερομηνίες μεταφορών.

Έτσι η Κύπρος μπορεί να αποτέλεσε κρίκο μιας αλυσίδας που, σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, ξεκινούσε από τα Εμιράτα, περνούσε από το Αζερμπαϊτζάν και το Ισραήλ και κατέληγε σε λογαριασμούς που είχε πρόσβαση ο Κούσνερ.

Αυτή ωστόσο, δεν είναι η μοναδική σύνδεση του περιβάλλοντος Κούσνερ με την Κύπρο. Μια άλλη δημοσιογραφική διαδρομή οδηγεί από τους τραπεζικούς λογαριασμούς στις επενδύσεις ακινήτων και από εκεί, στη διπλωματία για τη Γάζα. Όπως αποκάλυψε η Cyprus Mail, επικαλούμενη και την ισραηλινή Yedioth Ahronoth, ο Ισραηλινοκύπριος δισεκατομμυριούχος Γιακίρ Γκαμπάι διατηρεί στενή προσωπική σχέση με τον Κούσνερ για περισσότερο από μία δεκαετία και φέρεται να προσκλήθηκε από τον ίδιο να συμμετάσχει στον σχεδιασμό για την «ανοικοδόμηση» της Γάζας.

Ο Γκαμπάι διαθέτει παράλληλα σημαντικά επιχειρηματικά συμφέροντα στην Κύπρο, μεταξύ των οποίων επενδυτικό σχέδιο ύψους 856 εκατομμυρίων ευρώ στη Λεμεσό. Το The New Arab, σε έρευνα για την αυξανόμενη ισραηλινή οικονομική παρουσία στο νησί, ανέδειξε επίσης τον συνδυασμό των κυπριακών επενδύσεων του Γκαμπάι με τον ρόλο του στις διεθνείς «πρωτοβουλίες για τη Γάζα».

Η σχέση με τη Σαουδική Αραβία

Οι στενές σχέσεις του Κούσνερ με τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν είχαν προκαλέσει ανησυχίες ήδη από το 2018. Σύμφωνα με δημοσίευμα του The Intercept, ο Σαουδάραβας πρίγκιπας φέρεται να είχε αποκαλύψει σε συνεργάτες του ότι ο Κούσνερ τού παρείχε πληροφορίες για μέλη της βασιλικής οικογένειας που δεν του ήταν πιστά, ενώ φέρεται να καυχήθηκε στον Μπιν Ζαγέντ ότι είχε τον Αμερικανό σύμβουλο «στο τσεπάκι του».

Το 2021, λίγους μήνες μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο, ο Κούσνερ εξασφάλισε επένδυση δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων από το σαουδαραβικό κρατικό επενδυτικό ταμείο Public Investment Fund (PIF) για την εταιρεία του, την Affinity Partners.

Το 2022, οι New York Times αποκάλυψαν βάσει εσωτερικών εγγράφων, ότι η αρμόδια επιτροπή του σαουδαραβικού ταμείου είχε εισηγηθεί να μη γίνει η επένδυση. Οι αντιρρήσεις αφορούσαν την περιορισμένη εμπειρία της Affinity, τις υπέρογκες αμοιβές, τους επενδυτικούς κινδύνους και την πιθανή πολιτική έκθεση της Σαουδικής Αραβίας λόγω της προηγούμενης θέσης του Κούσνερ. Παρά τις επιφυλάξεις, η συμφωνία εγκρίθηκε από το διοικητικό συμβούλιο του PIF, υπό την προεδρία του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.

Στη συνέχεια, ακολούθησε έρευνα της Επιτροπής Οικονομικών της αμερικανικής Γερουσίας. Τον Σεπτέμβριο του 2024, ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Ρον Γουάιντεν δημοσιοποίησε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η Affinity είχε εισπράξει ή εξασφαλίσει έως 157 εκατομμύρια δολάρια σε αμοιβές από ξένους επενδυτές, εκ των οποίων 87 εκατομμύρια από τη Σαουδική Αραβία.

Οι επενδύσεις στο Ισραήλ

Μια ακόμη πτυχή της οικονομικής δραστηριότητας του Κούσνερ αποκαλύφθηκε την 1η Οκτωβρίου 2026, όταν το CNN δημοσίευσε έρευνα για τις επενδύσεις της Affinity Partners στο Ισραήλ.

Σύμφωνα με το αμερικανικό δίκτυο, η Affinity είχε καταστεί ο μεγαλύτερος μέτοχος της ισραηλινής χρηματοοικονομικής εταιρείας Phoenix Financial, με συμμετοχή 7,4%, αξίας άνω του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων τον Ιούλιο του 2026. Η Phoenix, με τη σειρά της, κατείχε επενδύσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων σε τουλάχιστον εννέα εταιρείες που προμήθευαν εξοπλισμό στον ισραηλινό στρατό, μεταξύ των οποίων η Elbit Systems, κατασκευάστρια οπλικών συστημάτων, και εταιρείες παραγωγής εξοπλισμού για drones, πυρομαχικά και πολεμικά πλοία.

Να θυμίσουμε ότι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του Κούσνερ και η εμπλοκή του στην προετοιμασία του «ειρηνευτικού σχεδίου» για τη Μέση Ανατολή είχαν προκαλέσει διεθνείς αντιδράσεις ήδη από το 2025, όταν ο Τραμπ έκανε λόγο για μια εν δυνάμει «Ριβιέρα στη Μέση Ανατολή». Ο Κούσνερ είχε χαρακτηρίσει με τη σειρά του τις φρικαλεότητες στη Γάζα ως «μια λίγο ατυχή κατάσταση», συμπληρώνοντας ότι «από τη σκοπιά του Ισραήλ θα έκανα ό,τι μπορούσα για να απομακρύνω τους ανθρώπους και στη συνέχεια να την καθαρίσω».

Οι νέες αποκαλύψεις πιθανόν να φέρουν τον Κούσνερ αντιμέτωπο με κατηγορίες για δωροδοκία και παραβίαση της νομοθεσίας περί ξένων πρακτόρων. Ο ίδιος, μέσω των νομικών εκπροσώπων του, αρνείται ότι είχε γνώση ή σχέση με τους επίμαχους λογαριασμούς και υποστηρίζει ότι συμμορφώθηκε με όλες τις νομικές του υποχρεώσεις.

Πηγή: info-war.gr

Οι ανακοινώσεις της Γραφείου του Καναδού Πρωθυπουργού για την «Στρατηγική Εταιρική Σχέση» με την Τουρκία

Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

Την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, το Γραφείο του Καναδού πρωθυπουργού εξέδωσε δυο ανακοινώσεις σχετικά με την επίσκεψη του Μαρκ Κάρνεϊ στην Άγκυρα.

Η πρώτη ανακοίνωση κάνει λόγο για «μια φιλόδοξη Στρατηγική Εταιρική Σχέση, με στόχο την εμβάθυνση της συνεργασίας στους τομείς του εμπορίου και των επενδύσεων, της ενέργειας, της άμυνας και της ασφάλειας, καθώς και των δεσμών μεταξύ των λαών των δύο χωρών».

Η δεύτερη ανακοίνωση, που πρόκειται για κοινό ανακοινωθέν του Μαρκ Κάρνεϊ με τον Ταγίπ Ερντογάν, αναλύει περισσότερο την Στρατηγική Εταιρική Σχέση Καναδά–Τουρκίας.

Ακολουθούν οι ανακοινώσεις από το Γραφείο του Καναδού πρωθυπουργού, μεταφρασμένες στα Ελληνικά:

Ο πρωθυπουργός Κάρνεϊ συναντά τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

«Σήμερα, ο πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στο πλαίσιο της πρώτης διμερούς επίσκεψης Καναδού πρωθυπουργού στην Τουρκία.

Οι δύο ηγέτες επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους για την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ του Καναδά και της Τουρκίας, ως στενών συμμάχων στο ΝΑΤΟ και μελών της G20. Στο πλαίσιο αυτό, εγκαινίασαν μια φιλόδοξη Στρατηγική Εταιρική Σχέση, με στόχο την εμβάθυνση της συνεργασίας στους τομείς του εμπορίου και των επενδύσεων, της ενέργειας, της άμυνας και της ασφάλειας, καθώς και των δεσμών μεταξύ των λαών των δύο χωρών.

Στο πλαίσιο της Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης, ο πρωθυπουργός Κάρνεϊ και ο πρόεδρος Ερντογάν συζήτησαν την επέκταση των εμπορικών και επενδυτικών δεσμών. Χαιρέτισαν την έναρξη του πρώτου γύρου διαπραγματεύσεων για τη σύναψη Συμφωνίας Ελεύθερων Συναλλαγών μεταξύ Καναδά και Τουρκίας και υπέγραψαν τη διευρυμένη Συμφωνία Αεροπορικών Μεταφορών Καναδά–Τουρκίας, η οποία θα ενισχύσει τη συνδεσιμότητα, θα διευκολύνει το εμπόριο και τον τουρισμό και θα συμβάλει στη διασύνδεση καναδικών και τουρκικών επιχειρήσεων. Χαιρέτισαν επίσης την ενισχυμένη συνεργασία μεταξύ της Export Development Canada και της Türk Eximbank, με σκοπό την υποστήριξη εμπορικών ευκαιριών σε αγορές τρίτων χωρών.

Ο πρωθυπουργός Κάρνεϊ υπογράμμισε τις δυνατότητες ενίσχυσης της εμπορικής συνεργασίας σε στρατηγικούς τομείς, μεταξύ των οποίων η πυρηνική ενέργεια, η αεροδιαστημική βιομηχανία, η άμυνα και οι προηγμένες τεχνολογίες. Επιπλέον, ανακοίνωσε ότι το 2027 θα πραγματοποιηθεί καναδική εμπορική αποστολή στην Τουρκία. Εξέφρασε επίσης την προσδοκία του να συναντηθεί, κατά την επίσκεψή του, με κορυφαίους εκπροσώπους του τουρκικού ιδιωτικού τομέα.

Ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος συζήτησαν την εμβάθυνση της συνεργασίας στον τομέα της ενεργειακής ασφάλειας και των φυσικών πόρων. Ο πρωθυπουργός Κάρνεϊ υπογράμμισε την παγκοσμίου επιπέδου τεχνογνωσία του Καναδά και την ικανότητά του να στηρίξει τους στόχους της Τουρκίας για διαφοροποίηση των ενεργειακών της πηγών, μεταξύ άλλων μέσω της συνεργασίας στον τομέα του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας και των αναδυόμενων ενεργειακών τεχνολογιών.

Οι δύο ηγέτες επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους στη συλλογική ασφάλεια και συζήτησαν την ενίσχυση των αμυντικών δεσμών, μεταξύ άλλων μέσω της στενότερης συνεργασίας μεταξύ της καναδικής και της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, με στόχο την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων ασφαλείας.

Ο πρωθυπουργός και ο πρόεδρος αντάλλαξαν επίσης απόψεις για επείγουσες διεθνείς προκλήσεις, μεταξύ των οποίων ο πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στη Μαύρη Θάλασσα. Τόνισαν τη σημασία της συνέχισης του διαλόγου για την προώθηση της ειρήνης και της σταθερότητας.

Ο πρωθυπουργός Κάρνεϊ ευχαρίστησε τον πρόεδρο Ερντογάν για τη θερμή υποδοχή και εξέφρασε την προσδοκία του να τον υποδεχθεί στον Καναδά για επίσημη κρατική επίσκεψη στο προσεχές μέλλον. Οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να διατηρήσουν στενή επικοινωνία, καθώς οι δύο χώρες εργάζονται για την υλοποίηση της νέας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης τους».

Δήλωση του πρωθυπουργού Κάρνεϊ και του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν

«Ο αξιότιμος Μαρκ Κάρνεϊ, πρωθυπουργός του Καναδά, και η Αυτού Εξοχότητα Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρόεδρος της Δημοκρατίας της Τουρκίας, εγκαινίασαν σήμερα τη Στρατηγική Εταιρική Σχέση Καναδά–Τουρκίας.

Σε ένα ολοένα και πιο σύνθετο περιβάλλον παγκόσμιας ασφάλειας, με αυξανόμενες γεωπολιτικές αβεβαιότητες και εξελισσόμενες ανθρωπιστικές προκλήσεις, μια ισχυρή και ανθεκτική εταιρική σχέση Καναδά–Τουρκίας είναι απαραίτητη, καθώς παρέχει τη βάση για τον μετριασμό κοινών απειλών και την αξιοποίηση νέων ευκαιριών. Αυτή η Στρατηγική Εταιρική Σχέση θα εμβαθύνει ουσιαστικά και θα αναβαθμίσει το επίπεδο συνεργασίας μεταξύ Καναδά και Τουρκίας, προς υποστήριξη κοινών στόχων για τη διεύρυνση του πολιτικού διαλόγου, την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης και του εμπορίου, την προώθηση της τεχνολογικής ανάπτυξης και την περαιτέρω ενίσχυση της κοινής ασφάλειας.

Ως σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ, ο Καναδάς και η Τουρκία συνδέονται με κοινές αξίες: τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις ατομικές ελευθερίες, τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Βασιζόμενη σε 83 χρόνια διπλωματικών σχέσεων, η Εταιρική Σχέση αντανακλά τη δέσμευση των δύο χωρών να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητες της σχέσης τους, αυξάνοντας το εμπόριο και τις επενδύσεις, ενισχύοντας τη συνεργασία σε ενεργειακά έργα και στους φυσικούς πόρους, προωθώντας τη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας και καλλιεργώντας ακόμη στενότερους δεσμούς μεταξύ των κυβερνήσεων και μεταξύ των λαών των δύο χωρών. Για την υλοποίηση αυτού του οράματος, οι ηγέτες εγκαινίασαν ένα τριετές Σχέδιο Δράσης, το οποίο βασίζεται σε τέσσερις πυλώνες.

Σχετικά με το εμπόριο, τις επενδύσεις και την καινοτομία, οι ηγέτες συμφώνησαν να εργαστούν για την επιτυχή ολοκλήρωση μιας Συμφωνίας Ελεύθερων Συναλλαγών Καναδά–Τουρκίας· να διευρύνουν το διμερές εμπόριο και τις επενδύσεις σε τομείς προτεραιότητας, μεταξύ των οποίων ο ενεργειακός εφοδιασμός, η αμυντική παραγωγή, η αεροδιαστημική και η τεχνητή νοημοσύνη· να κυρώσουν τη Συμφωνία Αεροπορικών Μεταφορών Καναδά–Τουρκίας· και να ενισχύσουν τη συνεργασία μεταξύ των φορέων εμπορίου και εξαγωγών, συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας σε τρίτες χώρες. Συμφώνησαν επίσης να υποστηρίξουν την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των οικοσυστημάτων καινοτομίας.

Σχετικά με την ενέργεια και τη συνεργασία για το κλίμα, οι ηγέτες συμφώνησαν να προωθήσουν σημαντικά τη συνεργασία σε ολόκληρο τον ενεργειακό τομέα, συμπεριλαμβανομένων του υγροποιημένου φυσικού αερίου, της ειρηνικής χρήσης της πυρηνικής ενέργειας, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, των καθαρών τεχνολογιών και της ανθεκτικότητας των κρίσιμων ενεργειακών υποδομών. Θα ενθαρρύνουν τις επενδύσεις, θα υποστηρίξουν τον διάλογο μεταξύ των ενδιαφερόμενων φορέων στον πυρηνικό τομέα, θα ενισχύσουν τη συνεργασία για τη βιώσιμη εξόρυξη και τις αλυσίδες εφοδιασμού κρίσιμων ορυκτών και θα εντείνουν τη συνεργασία για την ανθεκτικότητα στην κλιματική αλλαγή, τις καθαρές τεχνολογίες και την προστασία του περιβάλλοντος.

Οι ηγέτες χαιρέτισαν την Κοινή Δήλωση για τη Συνεργασία Καναδά–Τουρκίας στον Τομέα της Ενέργειας, η οποία συμφωνήθηκε από τους αντίστοιχους υπουργούς Ενέργειας και Φυσικών Πόρων των δύο χωρών. Ο Καναδάς χαιρετίζει την ανάληψη από την Τουρκία της διοργάνωσης και της προεδρίας της 31ης Διάσκεψης των Μερών της Σύμβασης-Πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP31), η οποία θα πραγματοποιηθεί στην Αττάλεια από τις 9 έως τις 20 Νοεμβρίου 2026, και εξέφρασε την ετοιμότητά του να συνεργαστεί στενά με την τουρκική προεδρία για την επίτευξη ενός επιτυχημένου αποτελέσματος.

Σχετικά με την άμυνα και την ασφάλεια, οι ηγέτες υπογράμμισαν την πρόθεσή τους να εμβαθύνουν τη διμερή και πολυμερή συνεργασία, μεταξύ άλλων στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, όπως προβλέπεται στη Δήλωση Προθέσεων για την Αμυντική Συνεργασία. Συμφώνησαν να ενισχύσουν τη συνεργασία για την υποστήριξη της ειρήνης και της ασφάλειας στην ευρωατλαντική περιοχή και πέραν αυτής, μεταξύ άλλων στην Ουκρανία, στον Νότιο Καύκασο και στη Μέση Ανατολή, ιδίως στη Γάζα.

Χαιρέτισαν την ολοκλήρωση Μνημονίου Συνεννόησης για τις Συμπράξεις στον Αμυντικό Τομέα μεταξύ του υπουργείου Παγκόσμιων Υποθέσεων του Καναδά (Global Affairs Canada) και της Γραμματείας Αμυντικών Βιομηχανιών της Προεδρίας της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Το μνημόνιο θα διευκολύνει την επέκταση των συνεργασιών μεταξύ των αμυντικών βιομηχανιών, καθώς και τις συνεχιζόμενες συζητήσεις για τις δυνατότητες περαιτέρω διεύρυνσης της αμυντικής συνεργασίας σε βασικούς τομείς κοινού ενδιαφέροντος, με βάση τη Δήλωση Προθέσεων για την Αμυντική Συνεργασία που υπογράφηκε πρόσφατα. Υπογράμμισαν τη σημασία της έναρξης διαλόγου για την ενίσχυση της συνεργασίας όσον αφορά την αμοιβαία δικαστική συνδρομή σε ποινικές υποθέσεις και την έκδοση.

Σχετικά με τον διάλογο μεταξύ των κυβερνήσεων και τους δεσμούς μεταξύ των λαών, οι ηγέτες συμφώνησαν να θεσπίσουν έναν ετήσιο Στρατηγικό Διάλογο Καναδά–Τουρκίας, να συνεχίσουν τη διεξαγωγή ετήσιων συνεδριάσεων της Μικτής Επιτροπής Οικονομίας και Εμπορίου, καθώς και διαβουλεύσεων για πολιτικοστρατιωτικά θέματα και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, να ενισχύσουν τη συνεργασία σε προξενικά ζητήματα και θέματα μετανάστευσης, να διερευνήσουν μέτρα για τη διευκόλυνση των ταξιδιών και της κινητικότητας και να υποστηρίξουν τις πολιτιστικές ανταλλαγές και την ενεργότερη συμμετοχή των κοινοτήτων της διασποράς.

Ο πρόεδρος Ερντογάν και ο πρωθυπουργός Κάρνεϊ συμφώνησαν ότι οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών θα εποπτεύουν την εφαρμογή του τριετούς Σχεδίου Δράσης, με στόχο την εμβάθυνση της διμερούς εταιρικής σχέσης τους, την προώθηση της διεθνούς ασφάλειας και την οικοδόμηση των ευημερουσών και πράσινων οικονομιών του μέλλοντος.

Με την ευκαιρία της πρώτης επίσκεψης αρχηγού κυβέρνησης μεταξύ των δύο χωρών, ο πρωθυπουργός Κάρνεϊ εξέφρασε την εκτίμησή του προς την κυβέρνηση της Τουρκίας για τη θερμή και φιλική φιλοξενία. Η Τουρκία αποδέχθηκε την πρόσκληση για επίσκεψη του προέδρου Ερντογάν στον Καναδά σε χρόνο που θα εξυπηρετεί αμοιβαία τις δύο πλευρές».

Πηγή: militaire.gr

Πως κατάφερε η ελληνική κυβέρνηση να χάσει και τον Χαφτάρ στη Λιβύη; Ο πρέσβυς ε.τ Γιώργος Αυφαντής είναι καταιγιστικός στη συνέντευξη του στο militaire news.

Ο κ. Αυφαντής είχε προειδοποιήσει εδώ και μήνες για το «μαύρο χρήμα» που προοριζόταν για τον Χαφτάρ, αλλά όπως φαίνεται ένα μέρος αυτών των χρημάτων «έκανε φτερά». Ο κ. Αυφαντής επαναφέρει αυτό το θέμα για το οποίο ίσως θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο έρευνας και από τη δικαιοσύνη. «Διάφοροι επιτήδειοι ανέλαβαν να μεταφέρουν τα λεφτά στον Χαφτάρ , λες και δεν διαθέτουμε σοβαρούς και έμπιστους διπλωμάτες για να αναλάβουν τέτοιες αποστολές», λέει ο κ. Αυφαντής.

«Χάσαμε το παιχνίδι στη Λιβύη από το 2020, όταν δεν αντιληφθήκαμε τίποτα για το τουρκολιβυκό μνημόνιο», επισημαίνει ο κ. Αυφαντής, ο οποίος επιρρίπτει ευθύνες στον Νίκο Δένδια που ήταν τότε ΥΠΕΞ, σήμερα ΥΕΘΑ και φιλοδοξεί να διαδεχτεί τον κ. Μητσοτάκη.

Ο πρέσβυς ε.τ θέτει ένα σοβαρότατο ζήτημα που προκύπτει από την μετατροπή της Λιβύης σε τουρκικό προπύργιο. Είναι ο στρατιωτικός κίνδυνος που προκύπτει για την Ελλάδα, αφού οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα μπορούν να την πλήξουν από τις βάσεις τους στη Λιβύη.

Ο κ.Αυφαντής μιλά και για τα δυσκολότερα που έρχονται στο Αιγαίο. Σχολιάζει την απαράδεκτη θέση του ΥΠΕΞ Γιώργου Γεραπετρίτη, ο οποίος δήλωσε ότι δεν έχει αντίρρηση να ενημερώσουμε γραπτώς για το καλώδιο! «Ο Φιντάν θα πάρει τη γραπτή δήλωση μας και μετά θα βγάλει και πολεμικά πλοία στο Αιγαίο», προβλέπει ο κ. Αυφαντής.

Τι λέει για τη στάση Πόντιου Πιλάτου των ΗΠΑ και την ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ; Ο κ. Αυφαντής προτείνει να παίξει η ελληνική κυβέρνηση το χαρτί της Σούδας. Μέχρι στιγμής βεβαίως η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει τολμήσει να αξιοποιήσει ούτε τις αυτονόητες δυνατότητες που έχουμε ως μέλος της ΕΕ που χρηματοδοτεί τη Λιβύη, με την έγκριση της ελληνικής κυβέρνησης.

Πηγή: militaire.gr

Ελεύθερον λάκτισμα

Μανώλης Κοττάκης 

Η Λιβύη και η Αίγυπτος ήταν παραδοσιακά δύο χώρες με τις οποίες οι σχέσεις μας ήταν στο παρελθόν τόσο στέρεες και είχαν τέτοιο βάθος ώστε οι αξιωματικοί τους στο Πολεμικό Ναυτικό και στον Στρατό Ξηράς εκπαιδεύονταν στις ημέτερες Στρατιωτικές Σχολές.

Αυτό που έγινε προχθές λοιπόν με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από την Βουλή της Βεγγάζης και αυτό που επίκειται με την απώλεια της κυριότητας 15 αιώνων στο Σινά αύριο-μεθαύριο ξεπερνά κατά πολύ την ουσία των θεμάτων –είναι αναμφισβήτητα μεγάλες εθνικές ήττες–, πρόκειται για διακύβευμα κατά πολύ μεγαλύτερο: Για το πόσο υπολογίζουν οι παλιοί φίλοι το μπόι μας. Για το πως αξιολογούν οι σύμμαχοι το «κύρος» μας.

Η απάντηση είναι λυπηρή: Καθόλου πλέον. Μας κοροϊδεύουν ανοικτά. Μας περιπαίζουν. Κάνουν πλάκα. Ο υπουργός Εξωτερικών υπερηφανευόταν μέχρι προσφάτως ότι οι Λίβυοι αναγνωρίζουν την ελληνική μέση γραμμή με τα οικόπεδα των γεωτρήσεων που ανακοίνωσαν, ενώ ήταν υπερήφανος που είχαν αρχίσει οι…. συνομιλίες μαζί τους σε επίπεδο υφυπουργών για την οριοθέτηση ΑΟΖ και θαλασσίων ζωνών. Εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι οι Λίβυοι προσέγγιζαν τις συνομιλίες με την ελληνική αντιπροσωπεία υπό την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου με φιλοπαίγμονα διάθεση, ως χρόνο αναψυχής. Κέρδιζαν χρόνο, κέρδιζαν ενδεχομένως και άλλα οφέλη και στην πραγματικότητα μας δούλευαν «ψιλό γαζί».

Πως συμβιβάζονται τώρα οι θαλάσσιες ζώνες που ονειρευόμασταν προ μηνών με το επικυρωθέν τουρκολιβυκό μνημόνιο που δεν αναγνωρίζει επήρεια ούτε στην Κρήτη ούτε σε κρίσιμα άλλα νησιά του Αιγαίου στα Δωδεκάνησα; Καμαρώνετε, κύριε Γεραπετρίτη; Δυστυχώς, η διαχείριση της βαριάς ήττας είναι χειρότερη και από την ίδια την ήττα! Τα ψέματα είναι πιο θλιβερά και από το ανυπόστατο μνημόνιο. Ο υπουργός των Εξωτερικών επετέθη χθες στον Αντώνη Σαμαρά με το επιχείρημα ότι έκανε μόνο κριτική κατά της Κυβερνήσεως και δεν αποδοκίμασε την Λιβύη για την επικύρωση. Πλέον του γεγονότος ότι ο ελληνικός λαός… Μητσοτάκη εψήφισε και όχι Χάφταρ για να του ζητείται ο λόγος που δεν τον «στόλισε».

Ο κύριος υπουργός δεν άκουσε ποτέ, δύο χρόνια τώρα, και τους δύο Πρωθυπουργούς που τον προειδοποιούσαν διαρκώς (ο ένας μάλιστα διεγράφη για χάρη του) ότι «με τον πειρατή δεν κάνεις διάλογο»; Τώρα που ο πειρατής του πήρε την ταυτότητα, του φταίει ο αγγελιοφόρος και όχι ο πειρατής; Ζήτησε επίσης τον λόγο ο κύριος Γεραπετρίτης από τον Μεσσήνιο για την παράλειψη της καταδίκης με το επιχείρημα ότι ακόμη και η Πρόεδρος της Κομμισσιόν φον ντερ Λάυεν και ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα αποδοκίμασαν «με βαθιά λύπη» την επικύρωση της συμφωνίας Τουρκίας και Λιβύης. Πράγματι!

«Λυπήθηκαν» τόσο πολύ αυτοί οι δύο ώστε «επέβαλαν» στην Τουρκία για χάρη της Ελλάδος… κυρώσεις ανάλογες με αυτές της Ουκρανίας! Τέτοια «λύπη». Καμμία κύρωση δεν επέβαλαν προφανώς, μας δουλεύουν και αυτοί. Με πρώτη την Ούρσουλα, που υποδύεται την τεθλιμμένη χήρα, με ύφος βαρυπενθούσας και μη. Βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, μέχρι και ο κύριος Καιρίδης, απέδωσαν χθες την ήττα Γεραπετρίτη στην Λιβύη στον χρηματισμό βουλευτών της λιβυκής Βουλής «με βαλίτσες».

Υπονοώντας την γείτονα. Πριν το πεί αυτό ο οιοσδήποτε για να απαλύνει την ένταση της απογοητεύσεως του κόσμου για το ηχηρό χαστούκι, δεν ρωτά τι κάναμε και εμείς στο παρασκήνιο στο πρόσφατο παρελθόν, με συνέπεια οι Λίβυοι που τα ακούνε αυτά να κρατούν το στομάχι τους σήμερα από τα τρανταχτά γέλια, που πιαστήκαμε… κορόιδα; Επί τέλους όλα έχουν ένα όριο όταν καταγγέλλεται υποκριτικώς η «συναλλακτική διπλωματία». Σέβομαι την πατρίδα μας και δεν προχωρώ περισσότερο.

Να μην ξεχνάμε άλλως τε ότι έχουμε τόσο «πρόσωπο» στην Λιβύη ώστε προ έτους οι σύμμαχοί μας, που στο μεταξύ είχαν γαζώσει κομβόι ανθρωπιστικής βοήθειας του Ελληνικού Στρατού με αποτέλεσμα νεκρούς (τόσο φίλοι), έδιωξαν άκομψα με τις κλωτσιές τον Έλληνα υπουργό Μεταναστεύσεως Θάνο Πλεύρη όταν προσπάθησε να επισκεφτεί με Ευρωπαίους συναδέλφους του την Βεγγάζη για το μεταναστευτικό. Τέτοιο «εκτόπισμα» έχει η χώρα. Τέτοιου «σεβασμού» τυγχάνει. Σε σημείο ελευθέρου λακτίσματος. Να μας έχουν εγγεγραμμένους προς λάκτισμα στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Εκτός όμως από την Λιβύη, χάσαμε και την Αίγυπτο από το οπτικό μας πεδίο. Μεθαύριο θα ανακοινωθεί η τελική συμφωνία για το νέο νομικό καθεστώς της Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά και, δυστυχώς για τον κύριο υπουργό, θα υπάρξει ένα μέτρο σύγκρισης για την επιτυχία ή την αποτυχία του, όσους και αν εμπλέξει στην εξίσωση για να τον αποθεώσουν, να θολώσουν τα νερά και να κρύψουν την μεγάλη ήττα που συμβαίνει επί των ημερών του και επί αυτής της Κυβερνήσεως.