iEpikaira

Μανώλης Κοττάκης 

Οι πράξεις της υποταγής μίας πρόθυμης πολιτικής τάξης

Μοναδικά ιστορικά ντοκουμέντα δημόσιων δηλώσεων Δυτικών υπουργών Εξωτερικών και πρέσβεων για την συμμόρφωση Ελλήνων αξιωματούχων προς τις υποδείξεις του ξένου παράγοντα: «Οι Αμερικανοί μας έγραψαν την Συμφωνία της Μαδρίτης για νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο, εμείς απλώς την υπογράψαμε!»

Πάυαττ: «Το Υπουργικό Συμβούλιο Μητσοτάκη μοιάζει με τον κατάλογο προσκεκλημένων στην δεξίωση της 4ης Ιουλίου»!

Οι αποκαλύψεις της έγκυρης αμερικανικής εφημερίδας «Wall Street Journal» –τον ιδιοκτήτη της οποίας, Ρούπερτ Μέρντοχ, δεξιώθηκε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο Μαξίμου– για τις δηλώσεις της πρέσβεως των ΗΠΑ Κίμπερλυ Γκίλφοϋλ, αναφορικά με την αποφασιστικότητά τους να ρίξουν από την εξουσία όποια κυβέρνηση επιθυμούν στα Βαλκάνια, ξύπνησαν μνήμες. Οι περισσότεροι θυμήθηκαν τις δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουόρρεν Κρίστοφερ στην Βουλιαγμένη τον Ιούνιο του 1993, με τις οποίες προανήγγειλε την διεξαγωγή πρόωρων εκλογών για τον Οκτώβριο του ίδιου μήνα στην Ελλάδα.

Η «Εστία της Κυριακής» αποφάσισε να προχωρήσει σε μια διαφορετική προσέγγιση: να υπενθυμίσει, στην βάση αδιάσειστων ιστορικών μαρτυριών, τις πράξεις υποταγής της προθύμου πολιτικής μας τάξης, οι οποίες ικανοποίησαν σε διάφορες στροφές της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας τους συμμάχους μας, ώστε να κινηθούν προς την αντίθετη κατεύθυνση: να στηρίξουν την παραμονή των προθύμων στην εξουσία. Δεν θα λείψουν, βεβαίως, από την εξιστόρησή μας ντοκουμέντα από την δράση των ολίγων απροθύμων, που όντως πλήρωσαν με την πτώση τους την ανυπακοή τους, στο όνομα του εθνικού συμφέροντος. Υπάρχουν και τέτοιοι.

Μπέρνς: «Ο Σημίτης συζητούσε να παραπέμψουμε την κυριαρχία των Ιμίων και την αποστρατιωτικοποίηση στην Χάγη»

Η αναδρομή μας ξεκινά από την μακρινή περίοδο των Ιμίων. Τότε που δεχθήκαμε, ως Ελλάς, ισχυρή πίεση να θέσουμε θέματα κυριαρχίας στην κρίση τρίτων, όπως το Δικαστήριο της Χάγης. Όπως προκύπτει από τα απόρρητα τηλεγραφήματα της 20ης Ιανουαρίου 1998, του Αμερικανού πρέσβεως Νίκολας Μπέρνς προς το State Department, τα οποία δημοσιεύει στο βιβλίο του ο Μιχάλης Ιγνατίου:

– Πρώτον, η Ελλάς συζητούσε να κριθεί η κυριαρχία των Ιμίων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά υπό την προϋπόθεσιν ότι θα προσέφευγε η Τουρκία σε αυτό για να αμφισβητήσει την κυριαρχία τους! Σύμφωνα με τον Μπέρνς, «η ελληνική κυβέρνηση θέλει να αναγνωριστεί ότι είναι η Τουρκία που αμφισβητεί το εδαφικό στάτους κβο. Και έπειτα η Ελλάδα θα αποδεχόταν την παραπομπή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».

– Δεύτερον, η κυβέρνηση Σημίτη «απέρριπτε την ιδέα ότι τα Ίμια μπορούν να διασυνδεθούν με προϋπάρχουσες διαφορές για τα χωρικά ύδατα και την υφαλοκρηπίδα». Σύμφωνα με τον Μπέρνς, ο Σημίτης επεδείκνυε «επιμονή» για τον διαχωρισμό των θεμάτων, «αν και δεν είναι σαφές για πόσο» (σημείωνε ειρωνικώς)».

– Τρίτον, σύμφωνα με τα ίδια τηλεγραφήματα Μπέρνς, «από την άποψη της ελληνικής πλευράς η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μπορεί να ακολουθήσει ή να αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος, αλλά όχι να προηγηθεί μιάς συμφωνίας για τις βασικές πολιτικές και νομικές διαφορές στο Αιγαίο».

«Οι Αμερικανοί έγραψαν την Συμφωνία της Μαδρίτης για νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο και μας ζήτησαν να την υπογράψουμε»

Έναν χρόνο μετά τα Ίμια, Ελλάς και Τουρκία υπέγραψαν την επονείδιστη για τα εθνικά μας συμφέροντα Συμφωνία της Μαδρίτης. Ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αποκάλυψε στον Αλέξη Παπαχελά τι ακριβώς συνέβη με αυτήν την συμφωνία. Κρατηθείτε!

Kωνσταντίνος Μητσοτάκης: «Και πήγαν στην Ισπανία τότε, στην Μαδρίτη. Και υπέγραψαν μια συμφωνία στην Μαδρίτη, η οποία είχε μεν αυτά τα στοιχεία στα οποία παγίως συμφωνούσαμε, αλλά είχε και “σκουλαρίκια” συμπληρωματικά, τα οποία δεν χρειαζόντουσαν. Εγώ ήθελα ένα λιτό κείμενο με τρεις φράσεις. Αυτοί προσέθεσαν ότι έχουν θεμιτά συμφέροντα οι Τούρκοι στο Αιγαίο, ένα πράγμα το οποίο είναι μεν αληθές αλλά προστιθέμενο· εκείνη την ώρα δημιουργεί την δυνατότητα παρερμηνειών, πολλών παρερμηνειών. Και μάλιστα ρώτησα εκ των υστέρων: “Γιατί το κάνετε αυτό; Γιατί τα βάζετε αυτά μέσα;”. Μας απάντησαν: “Τα ζήτησαν αυτά οι Αμερικάνοι”. Λέω, άμα οι Αμερικάνοι σας κάνουν τα κείμενα, καλά να πάθετε.

Αλλά πάλι λέω, καλύτερα να σας τα κάνουν οι Αμερικάνοι παρά να σας τα κάνουν οι Τούρκοι. Διότι θυμήθηκα αυτό που μου είχε πεί ο Γιλμάζ, όταν ο Ανδρέας είχε υπογράψει αυτό το φιάσκο στο Νταβός. Είπε ο Ανδρέας: “Αυτό το επαίσχυντο κείμενο ποιος το έγραψε;”. Εγώ ρώτησα τον Γιλμάζ ποιος το έγραψε αυτό το κείμενο και μου είπε: “Εγώ το έγραψα. Αλλά, αφού αυτοί το δεχθήκανε, τι θες να κάνω εγώ; Να μην το δεχθώ; Αφού τους το 'δωσα και δεχθήκανε”. Και έτσι, είπα εγώ μετά την Μαδρίτη: Καλύτερα τουλάχιστον να σ' τα γράφουν οι Αμερικάνοι τα κείμενα παρά να σ' τα γράφει ο Γιλμάζ. Αλλά το καλύτερο θα ήταν να μην σ' τα γράφει κανένας! Να τα γράφεις ο ίδιος».

Πηγή: estianews.gr

Άριστος Μιχαηλίδης 

«Το Κυπριακό και πάλι για πολλοστή φορά θυσία στο βωμό των εκλογικών σκοπιμοτήτων!», γράφει η πρώην υπουργός και νυν παράγοντας, Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή, αλλά κατά την ανάλυσή της όλες οι εκλογικές σκοπιμότητες είναι του Νίκου Χριστοδουλίδη.

Τα κόμματα, ας πούμε, είναι αφοσιωμένα στο Κυπριακό, όλοι το βλέπουμε! Ειδικά το μεγάλο κόμμα της δεξιάς, που βάζει πάνω από όλα την Κύπρο και την επίλυση του εθνικού θέματος. Άλλη δουλειά δεν κάνουν παρά να αγωνίζονται μακριά από εκλογικές σκοπιμότητες. Και ο Τουφάν Έρχιουρμαν, επίσης, κι αυτός αφοσιωμένος στην επίλυση του Κυπριακού. Ο οποίος Έρχιουρμαν δεν έχει ψηφοφορίες σε δύο χρόνια αλλά σε δυο μήνες (6 Δεκεμβρίου). Δεν τον αφορούν προσωπικά αλλά αφορούν το κόμμα του, το οποίο θέλει να είναι πρώτο και θέλει να γίνει και «κυβέρνηση».

Αλλά, αυτό δεν έχει σημασία, παρότι τον περασμένο Φεβρουάριο η Ολγκίν έκανε και γραπτή δήλωση να μας αποχαιρετίσει, διότι όπως έλεγε, στη μια πλευρά ήθελε χρόνο ο Έρχιουρμαν για «εδραίωση της νέας ηγεσίας» και στην άλλη πλευρά «υπάρχουν οι βουλευτικές εκλογές και η Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ». Τώρα που έχουν «βουλευτικές» και «τοπικές» εκλογές στα κατεχόμενα δεν υπάρχει πρόβλημα.

Τα σημειώνω, διότι οι σπουδαίοι αναλυτές μας, που βάζουν το Κυπριακό πάνω από όλα, δεν τα βλέπουν όλα, βλέπουν μόνο αυτά που πιάνει η ιδεοληπτική τους εμβέλεια.

«Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης προσπαθεί συνεχώς να δημιουργεί εντυπώσεις ότι κάτι κινείται στο Κυπριακό», γράφει λοιπόν η κ. Ερατώ, και «έχουμε δει μέχρι σήμερα δεκάδες σαπουνόφουσκες να σκάνε, αποκαλύπτοντας το κενό και τα κούφια λόγια που βρίσκονται πίσω από τις μεγαλοστομίες και τις πομπώδεις δηλώσεις».

Δεν λέω, αρέσκεται ο Πρόεδρος στις δηλώσεις, απανωτές τις κάνει, αλλά αυτή η διαπίστωση δεν μπορεί να είναι η ουσία για όποιον πραγματικά επιθυμεί να προωθηθεί μια διαδικασία προς την κατεύθυνση της λύσης. Και σε αυτή την ουσία ο Νίκος Χριστοδουλίδης πέτυχε πράγματι κινητικότητα και δημιούργησε κάποιες πιθανότητες για επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Πέρα όμως από αυτό υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα, που οι φωτισμένοι εμπειρογνώμονές μας αρνούνται να αγγίξουν. Ότι στην άλλη πλευρά του τραπεζιού δεν θέλει να κάτσει κανένας. Ούτε η Άγκυρα, ούτε ο αγιοποιημένος (από τους ίδιους) Έρχιουρμαν.

Γι΄ αυτό, όπως έγραψα και προχτές, καλύτερα να μας πουν τι θέλουν να κάνει η πλευρά μας για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες. Αν εννοούν ότι πρέπει να δεχτεί τους όρους του Έρχιουρμαν, να το εξηγήσουν και να μην ντρέπονται. Για να ξεκινήσουν οι συνομιλίες, όχι για να λυθεί το Κυπριακό. Όταν ξεκινήσουν θα έχουμε άλλες απαιτήσεις.

Θα ήθελα να δω κάποιον από αυτούς τους εμπειρογνώμονες του Κυπριακού, που δεν τους αρέσουν οι σαπουνόφουσκες αλλά οι σουρεαλιστικές σαπουνόπερες, να καταγράψει και μια φορά τι δέχτηκε η πλευρά μας (και οι ίδιοι προπάντων) και τότε ίσως καταλάβουμε σε ποια άβυσσο μας οδήγησαν, και πάλι σκάβουν να βρουν κι άλλη.

Πού βρισκόμαστε τώρα είναι γνωστό. Στον εκβιασμό να κάνει παραχωρήσεις ο Χριστοδουλίδης για να δημιουργηθεί ευνοϊκό κλίμα. Το λέει και η απεσταλμένη Μαρία Άνχελα Ολγκίν, στην τελευταία της δήλωση από τη Νέα Υόρκη. Θα έρθει, λέει, τον Οκτώβριο για να «συνεχίσω να ενθαρρύνω τα δύο μέρη να δημιουργήσουν το ευνοϊκό κλίμα που απαιτείται για την έναρξη μιας νέας διαδικασίας».

Πείσθηκε κι αυτή ότι είναι το ευνοϊκό κλίμα που χρειαζόμαστε και όχι να αλλάξει σκοπούς η κατοχική Τουρκία. Και για το ευνοϊκό κλίμα ουδέν ζητείται από τον Έρχιουρμαν. Μόνο από τον Χριστοδουλίδη. Να δώσει υπηκοότητες σε 30 – 40 χιλιάδες παιδιά εποίκων, να ανοίξει το οδόφραγμα της Μιας Μηλιάς, να αφαιρεθούν νάρκες από τη νεκρή ζώνη για να πηγαινοέρχονται με ασφάλεια οι μετανάστες που ξεφορτώνονται από την Τουρκία και άλλα τέτοια, που δεν ευνοούν το κλίμα, αλλά την κανονικοποίηση της οντότητας (έτσι το λέει πια η Άγκυρα, «οι δύο οντότητες») των κατεχομένων.

Αλλά, ατού οι φωστήρες μας! Δώσε – δώσε διότι θέλουμε ευνοϊκό κλίμα. Θέλουμε ναι, αλλά να έχει και προοπτικές για απαλλαγή από την κατοχή, όχι προοπτικές νομιμοποίησής της.

Πηγή: philenews.com

Ο Μάρκο Ρούμπιο βρίσκεται στην Αθήνα για μια επίσκεψη με ουσιαστικό αμυντικό, ενεργειακό και πολιτικό περιεχόμενο. Ο έκτος γύρος του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας–ΗΠΑ και οι συναντήσεις του με την ελληνική ηγεσία προσφέρουν την ευκαιρία να εξεταστεί τι αποδίδει στην πράξη η στενή σχέση των δύο χωρών.

Για την Αθήνα, το ζητούμενο είναι πώς η συνεργασία αυτή μεταφράζεται σε μεγαλύτερη ασφάλεια και σε έμπρακτη υποστήριξη των ελληνικών θέσεων.

Ήδη, όμως, μέρος της δημόσιας συζήτησης διολισθαίνει σε έναν εύκολο πανηγυρισμό: ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών έρχεται στην Ελλάδα, ενώ δεν επισκέπτεται την Τουρκία. Η συγκεκριμένη έμφαση εμφανίζεται και σε τίτλους ελληνικών δημοσιευμάτων, που παρουσιάζουν την απουσία της Άγκυρας από το πρόγραμμα ως ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο.

Όσα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος προβάλλουν αυτό το επιχείρημα ως απόδειξη διπλωματικού θριάμβου επιλέγουν μια επιφανειακή και πολιτικά παραπλανητική προσέγγιση. Καλλιεργούν την εντύπωση ότι η εξωτερική πολιτική κρίνεται από τις στάσεις ενός αεροπλάνου και ότι η επίσκεψη στην Αθήνα ισοδυναμεί με εγκατάλειψη της Άγκυρας.

Η περιοδεία περιλαμβάνει την Ισλανδία, την Ελλάδα και την Πορτογαλία. Η επίσημη ατζέντα που μεταδίδει το Reuters αφορά την οικονομική συνεργασία, την άμυνα, την ενέργεια και την περιφερειακή ασφάλεια. Το δημοσίευμα δεν τεκμηριώνει κάποια αμερικανική απόφαση ανατροπής των σχέσεων με την Τουρκία.

Η προσπάθεια να μετατραπεί το ταξιδιωτικό πρόγραμμα του Ρούμπιο σε εσωτερικό κομματικό τρόπαιο υποβαθμίζει, τελικά, τη σοβαρότητα της ίδιας της επίσκεψης. Η κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει ποια συγκεκριμένα οφέλη επιδιώκει και ποιες δεσμεύσεις εξασφαλίζει.

Η αμερικανική ειδησεογραφία φωτίζει μια λιγότερο πανηγυρική πλευρά. Το Associated Press, καλύπτοντας την περιοδεία του Ρούμπιο, επισημαίνει ότι το ελληνικό σκέλος συνοδεύεται από τις καταγγελίες για τη συμπεριφορά της Αμερικανίδας πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Καταγράφει παράλληλα ότι εκείνη αρνείται οποιαδήποτε παρατυπία και ότι ο Ρούμπιο έχει υπερασπιστεί δημοσίως το έργο της.

Η Wall Street Journal έχει αναδείξει ερωτήματα για την ενεργειακή διπλωματία της πρέσβειρας και τις σχέσεις της με ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα. Σε συνέχεια των δημοσιευμάτων, η γερουσιαστής Τζιν Σαχίν και ο βουλευτής Γκρέγκορι Μικς ζήτησαν έλεγχο και εξηγήσεις. Η πλευρά της Γκίλφοϊλ απορρίπτει τις αιτιάσεις και υποστηρίζει ότι τηρούνται οι σχετικοί κανόνες.

Το ζήτημα έχει πλέον και επίσημη κοινοβουλευτική διάσταση. Σε επιστολή προς τον Ρούμπιο, η οποία δημοσιοποιήθηκε από την Επιτροπή Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, η Σαχίν ζητά διευκρινίσεις για τη συμμετοχή του λομπίστα Χρήστου Μαραφάτσου σε κυβερνητικές συναντήσεις, για ενδεχόμενες συγκρούσεις συμφερόντων και για καταγγελλόμενες παρεμβάσεις στην εσωτερική πολιτική άλλων χωρών. Πρόκειται για καταγγελίες υπό διερεύνηση, όχι για διαπιστωμένες παραβάσεις.

Για την ελληνική πλευρά, το πολιτικό ερώτημα είναι: Η στενή συνεργασία με μια μεγάλη δύναμη απαιτεί θεσμική σαφήνεια, διαφάνεια και σεβασμό στην αυτονομία των ελληνικών αποφάσεων. Η υπεράσπιση αυτών των προϋποθέσεων αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση μιας κυβέρνησης.

Στο εξοπλιστικό πεδίο, η Αθήνα προσέρχεται με συγκεκριμένα αιτήματα. Η Ελλάδα ενδιαφέρεται για προηγμένα όπλα που θα εξοπλίσουν τα F-35, μεταξύ των οποίων οι πύραυλοι αέρος–αέρος AIM-9X Block II και AIM-120D, καθώς και για τεθωρακισμένα Stryker. Το ίδιο δημοσίευμα, επικαλούμενο διπλωματικές πηγές, αναφέρει παρασκηνιακές ελληνικές παρεμβάσεις για να αποτραπεί η επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35.

Ποια μέσα αποδέχεται να διαθέσει η Ουάσιγκτον, με ποιους όρους, σε ποιον χρόνο και με ποιο κόστος; Μια εξοπλιστική συμφωνία κρίνεται από την επιχειρησιακή της αξία, την υποστήριξή της και την επίδρασή της στον συσχετισμό δυνάμεων. Η υπογραφή μιας νέας παραγγελίας δεν εξασφαλίζει από μόνη της πολιτική προστασία.

Η ενέργεια αποτελεί το άλλο μεγάλο πεδίο αμερικανικού ενδιαφέροντος. Το Γαλλικό Πρακτορείο συνδέει την επίσκεψη με την προσπάθεια της Ελλάδας να ενισχύσει τον ρόλο της στη μεταφορά φυσικού αερίου προς τη νοτιοανατολική Ευρώπη. Υπενθυμίζει επίσης τις συμφωνίες με κοινοπραξίες υπό τη Chevron για θαλάσσιες περιοχές νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης και υπό την ExxonMobil για έρευνες στο βορειοδυτικό Ιόνιο.

Αυτή η παρουσία μπορεί να ενισχύσει την οικονομική και γεωπολιτική σημασία της χώρας. Η μετατροπή, όμως, της οικονομικής εμπλοκής σε πολιτική υποστήριξη απαιτεί διαπραγμάτευση. Δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητο ότι κάθε αμερικανική επένδυση συνεπάγεται και συγκεκριμένη αμερικανική στάση σε μια ελληνοτουρκική κρίση.

Η Αθήνα χρειάζεται να αποσαφηνίσει πώς συνδέονται οι ενεργειακές συνεργασίες με την ανεμπόδιστη άσκηση των δικαιωμάτων της. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος οι εμπορικές συμφωνίες να παρουσιάζονται στην κοινή γνώμη ως εγγυήσεις ασφάλειας που ουδέποτε δόθηκαν.

Τα τουρκικά μέσα παρακολουθούν ακριβώς αυτή τη διασύνδεση εξοπλισμών, ενέργειας και περιφερειακής ισχύος.

Η Halk TV, σε δημοσίευμα της 5ης Οκτωβρίου, παρουσιάζει την Ελλάδα ως χώρα που αναζητά αμερικανική υποστήριξη στην Ανατολική Μεσόγειο. Εστιάζει στα F-35, στα Stryker και στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου. Αναφέρεται επίσης στη σχέση Τραμπ–Ερντογάν και στο ερώτημα πώς θα ισορροπήσει η Ουάσιγκτον μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Μεγάλο μέρος της κάλυψης στηρίζεται σε ελληνικά δημοσιεύματα και πρέπει να διαβάζεται ως τουρκική επεξεργασία αυτών των πληροφοριών.

Η Aydınlık, στο δημοσίευμά της της 7ης Οκτωβρίου, χρησιμοποιεί εντονότερη διατύπωση, παρουσιάζοντας την ελληνοαμερικανική συνεργασία ως ενίσχυση ενός άξονα εναντίον της Τουρκίας. Συνδέει τα ελληνικά εξοπλιστικά αιτήματα με τον Κάθετο Διάδρομο φυσικού αερίου και ερμηνεύει την ενεργειακή συνεργασία ως προσπάθεια περιορισμού της περιφερειακής βαρύτητας της Άγκυρας. Αναπαράγει, μάλιστα, την ελληνική συζήτηση για την απουσία της Τουρκίας από την περιοδεία.

Προκύπτει έτσι μια ενδιαφέρουσα αντίθεση στις δημόσιες αφηγήσεις: στην Ελλάδα προβάλλεται ο φόβος ότι η Ουάσιγκτον ευνοεί την Τουρκία, ενώ σε τουρκικά δημοσιεύματα εμφανίζεται η εικόνα μιας αμερικανικής πολιτικής που ενισχύει την Ελλάδα εις βάρος της Άγκυρας. Καμία από αυτές τις αφηγήσεις δεν αρκεί για ασφαλή συμπεράσματα. Απαιτείται εξέταση των πραγματικών αποφάσεων.

Η ευρύτερη διεθνής κάλυψη αναδεικνύει και τον συμβολισμό της προγραμματισμένης ομιλίας του Ρούμπιο στην Πνύκα. Σύμφωνα με το AFP, η αμερικανική πλευρά προαναγγέλλει μήνυμα για την ανανέωση της Δύσης και την κοινή πολιτισμική της κληρονομιά. Η επιλογή της Αθήνας υπηρετεί επομένως και έναν ευρύτερο πολιτικό λόγο της Ουάσιγκτον.

Η προβολή της ιστορικής σημασίας της Ελλάδας έχει αξία. Η ελληνική διπλωματία, ωστόσο, καλείται να αξιοποιήσει αυτή την ευκαιρία για να θέσει συγκεκριμένα ζητήματα κυριαρχίας, ασφάλειας και περιφερειακής σταθερότητας.

Ο ερευνητής Παναγιώτης Παύλος σε άρθρο του στην Hellas Joural ζητά από την ελληνική κυβέρνηση να θέσει στον Ρούμπιο το ζήτημα της αμερικανικής στήριξης για επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια ή μέχρι τη μέση γραμμή, όπου οι αποστάσεις μεταξύ των ακτών επιβάλλουν περιορισμό.

Το κεντρικό του επιχείρημα είναι ότι η Ελλάδα οφείλει να αξιοποιήσει τη στρατηγική της σημασία, ζητώντας σαφή υποστήριξη στην άσκηση δικαιωμάτων που προβλέπει το διεθνές δίκαιο.

Η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας προβλέπει δυνατότητα καθορισμού χωρικών υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια. Η οριοθέτηση μεταξύ κρατών με αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές διέπεται από ιδιαίτερους κανόνες, με αναφορά στη μέση γραμμή και εξαιρέσεις για ιστορικό τίτλο ή ειδικές περιστάσεις.

Η πρόταση μεταφέρει τη συζήτηση σε ένα ουσιαστικό πεδίο: ποια πολιτική υποστήριξη είναι διατεθειμένος να προσφέρει ο στρατηγικός σύμμαχος; Η αμερικανική συναίνεση δεν συνιστά τη νομική πηγή του ελληνικού δικαιώματος. Η επιδίωξη στήριξης αφορά τις διπλωματικές και στρατηγικές συνθήκες άσκησής του.

Η επίσκεψη Ρούμπιο προσφέρει, συνεπώς, ένα συγκεκριμένο μέτρο κρίσης για την ελληνική κυβέρνηση. Θα υπάρξουν σαφέστερες αμερικανικές τοποθετήσεις για την ασφάλεια της χώρας; Θα προχωρήσουν ουσιαστικά τα εξοπλιστικά αιτήματα; Θα εξασφαλιστεί αποτελεσματική υποστήριξη για τις ενεργειακές και διασυνδετικές υποδομές; Θα τεθούν με σαφήνεια τα ζητήματα που η Αθήνα θεωρεί κρίσιμα;

Οι απαντήσεις θα προκύψουν από τις συνομιλίες, τις επίσημες διατυπώσεις και την εφαρμογή των συμφωνιών. Μέχρι τότε, οι πανηγυρισμοί επειδή ο Ρούμπιο δεν περιλαμβάνει την Άγκυρα στην περιοδεία του είναι πρόωροι και αποπροσανατολιστικοί. Η επιτυχία της επίσκεψης θα κριθεί από όσα εξασφαλίσει η Ελλάδα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Πηγή: anixneuseis.gr

Abdullah Bozkurt/Stockholm

A growing series of weapons seizures across Europe, along with Turkey-linked Glock cases extending into the Americas, has raised concerns that an industrial-scale trade in counterfeit Glock-style pistols may be part of a clandestine operation overseen by Turkey’s intelligence apparatus, designed to give the government of President Recep Tayyip Erdogan leverage abroad and arm criminal proxies that could be tapped for violent assignments, intimidation or attacks on dissidents.

As the issue has become an increasingly contentious point in talks between Turkey and its European partners in recent years, with such pistols appearing on European streets, threatening public safety, law and order and putting additional pressure on governments, Turkey’s powerful intelligence service, the National Intelligence Organization (Milli İstihbarat Teşkilatı, MIT), has taken no visible action against the alleged masterminds behind the sophisticated manufacturing network producing counterfeit Glock-style pistols.

Experts with years of experience combating organized crime in Turkey believe the emerging pattern points to a calculated and strategic operation conceived within elements of the Turkish state rather than simply the work of Turkish gangs and mafia networks that have been empowered and expanded under Erdogan’s government over the past decade.

One such expert is former Turkish police chief Mustafa Okumuş, who says the scale, uniformity and international reach of the trafficking operation indicate a centralized structure that could not survive inside Turkey without the knowledge, protection and direct involvement of the Turkish spy agency MIT.

Okumuş, who had spent years hunting organized crime figures in Turkey, alleges that Turkish intelligence is using a new generation of Turkish mafia groups operating across Europe as armed proxy networks, allowing them to pursue ordinary criminal business while retaining the ability to use them as a means of pressure against foreign governments or against Erdogan opponents abroad.

Le Parisien’s story shows French police displayed 47 Glock-style pistols, ammunition and large amounts of cash seized in a September 2026 operation in Mantes-la-Jolie, west of Paris. Investigators said the trafficking network was linked to the Turkish criminal group Daltonlar.

He described the armed criminal networks as effectively developing into a transnational “paramilitary army” and said they could be used as leverage against other countries or as a threat to unwanted opponents overseas.

The seizure of illegal Glock-style pistols across Europe and the Americas in recent years has increasingly put the spotlight on the Erdogan government, which has ruled Turkey over the past decade in alliance with far-right nationalists (milliyetçiler) and neo-nationalists (ulusalcılar). Both currents are deeply embedded in Turkey’s security establishment, including the intelligence apparatus, and have longstanding ties to mafia groups and organized crime figures. Individuals associated with these networks have repeatedly been implicated in criminal enterprises, murders and assassinations carried out in pursuit of political, financial or institutional interests.

German federal investigators have explicitly confirmed that seized pistols made to resemble Austrian Glock handguns were being manufactured in illegal weapons workshops in Turkey and supplied to traffickers in Germany through Turkish intermediaries.

A German Federal Police investigation originating in Wuppertal uncovered what authorities described as a flourishing illegal firearms business. According to the Federal Police Directorate Hannover, the traffickers obtained firearms and ammunition through intermediaries in Turkey. Most of the weapons were pistols made to look like Glock handguns but actually manufactured in illegal weapons workshops in Turkey.

Investigators concluded that at least 100 firearms had already been brought into Germany and that approximately 70 more had been ordered. Several defendants were ultimately convicted and given lengthy prison sentences.

That investigation became even more significant after another massive German seizure on September 4, 2026, when customs investigators searched premises in Cologne and Wuppertal and seized 165 semiautomatic 9mm pistols. German authorities said all 165 were counterfeits of Glock firearms. Six suspects were arrested. The larger investigation involved seven suspects — five Turkish nationals, one Syrian and one German.

Counterfeit Glock-style pistols seized by German federal police during an investigation into an illegal firearms trafficking network. Authorities said the weapons were obtained through intermediaries in Turkey and that most had been manufactured in illegal workshops there. Photo: Bundespolizeidirektion Hannover.Quelle: ZFA Frankfurt am Main

France has meanwhile become one of the principal destinations uncovered in the expanding network. On September 10 French organized-crime investigators intercepted a shipment containing approximately 150 counterfeit Glock pistols after suspects returned from Hanover, Germany. Seven Turkish nationals between the ages of 19 and 37 were charged with arms trafficking and criminal conspiracy and remanded in custody.

French investigators suspect the men were connected to Daltonlar, a Turkish organized crime network that has expanded operations across Europe. Police had reportedly been following the organization for around a year.

The seized weapons were not genuine Glocks diverted from legitimate dealerships. French reporting described them as counterfeit copies being sold on the criminal market for roughly €1,300 to €2,800 each.

Only days later investigators working in the Versailles region broke up another network. Police seized 47 counterfeit Glock pistols and €120,000 in cash in the Mantes-la-Jolie area. Seven Turkish nationals aged 25 to 35 were charged. Six were remanded in custody, while the seventh was put under judicial supervision. Investigators again identified links to Daltonlar and said the organization had been trafficking counterfeit Glocks since at least November 2025.

The two cases alone accounted for almost 200 Glock-style pistols within days. They followed another August seizure in which a Turkish national was caught in Paris carrying dozens of similar pistols.

The scale and repetition are central to Okumuş’s argument. He says the weapons appearing in different European countries display such similar construction that they point to centrally coordinated industrial production rather than unrelated criminals independently making pistols in scattered workshops. According to Okumuş, somebody must provide standardized technical specifications, arrange production of barrels, frames and slides, bring the components together, organize couriers, establish smuggling routes and connect manufacturers with buyers.

Counterfeit Glock-style pistols and other evidence seized during a German federal police investigation into an arms-trafficking network supplied through intermediaries in Turkey. German authorities said the pistols were manufactured in illegal weapons workshops in Turkey. Photo: Bundespolizeidirektion Hannover.

He adds that the consistency of the pistols seized across different countries would be extremely difficult to explain without centralized management.

The Greek-Turkish border offers another striking example for similar trafficking allegedly coordinated by Turkish intelligence. In October 2025 Greek police arrested 13 Turkish nationals near Soufli after they crossed the Evros region from Turkey carrying bags loaded with firearms. Police seized 147 pistols,190 magazines and numerous firearm parts. The suspects faced felony firearms-trafficking proceedings.

Subsequent Greek investigations have uncovered additional unmarked Glock-style handguns entering through the Turkish border, reinforcing concerns that Greece is being used both as a destination and as a transit corridor toward Western Europe.

Okumuş says Turkish criminal organizations including the Daltonlar and Baygaralar repeatedly appear as suspected recipients of the weapons intercepted in Europe. In his account, European investigations have increasingly exposed Turkish organized-crime groups as the customer base for firearms originating from the same broader supply network.

On March 13, 2026, Romanian authorities stopped a Turkish-registered truck traveling from Turkey toward Germany. The driver was Turkish. Inside the truck authorities discovered 106 pistols and 131 magazines, in addition to contraband cigarettes. The firearms had crossed multiple borders hidden in commercial freight.

İbrahim Kalın, a longtime confidant of Turkish President Recep Tayyip Erdogan and head of Turkey’s National Intelligence Organization (MIT), is seen walking on a New York street in September 2026.

Similar interceptions followed in Bulgaria. In May Bulgarian customs officers stopped another truck entering from Turkey. The Turkish driver said he was carrying legitimate commercial goods to Norway. Authorities found 198 pistols concealed with the cargo.

In June another truck travelling from Turkey to the Netherlands was found carrying 73 pistols hidden inside furniture and mattresses. Then on August 15 Bulgarian customs officers at Kapitan Andreevo inspected a Turkish-registered truck loaded with figs bound for Germany. The driver was again a Turkish citizen. Customs officers found 45 pistols concealed in seven locations around the cab and trailer.

The Bulgarian Customs Agency disclosed an extraordinary statistic after the seizure: Over only three months officers at Kapitan Andreevo had confiscated 1,640 firearms and firearm components — five times the total seized during the entire six-year period from 2020 through 2025.

Sweden has emerged as one of the European countries confronting the influx of counterfeit Glock-style pistols, with Swedish police and customs authorities seizing such weapons and finding them at multiple crime scenes. Swedish investigations have linked the growing market for industrially manufactured Glock and other branded pistol copies to supply channels originating in Turkey.

The Svenska Dagbladet newspaper’s 2026 investigation found that counterfeit pistols bearing brands such as Glock had been flowing into Sweden since at least 2022 and had appeared in cases involving murders, attempted murders and terrorism-related offenses. One major customs interception involved 15 counterfeit pistols found in a car arriving from Belgium. The investigation linked this emerging supply chain to trafficking routes involving Turkey.

The seizures demonstrate a large and recurring logistics route for moving handguns from Turkey through the Balkans toward Western and Northern Europe.

Mustafa Okumuş, a former Turkish investigator, has been publicizing a series of explosive allegations about alleged wrongdoing by President Recep Tayyip Erdogan’s government from his adopted home in Europe. Turkish authorities have blocked access to his social media accounts inside Turkey.

While seizures have been mounting across Europe, a striking pattern of events inside Turkey has fueled further suspicions that the manufacture and distribution of counterfeit Glock-style pistols are in fact a part of a larger intelligence-linked operation rather than an ordinary criminal enterprise. Okumuş raises one of his most serious claims in this context, focusing on what he says repeatedly happens inside Turkey in the days immediately following major European interceptions.

Turkish police and gendarmerie have themselves confiscated hundreds of illegal pistols in Istanbul and elsewhere. Okumuş says that is precisely what makes the pattern suspicious. He identified a series of cases in which major Turkish firearms seizures allegedly occurred only days after similar shipments had been intercepted abroad.

Among the examples he cited were a Romanian seizure of 106 pistols on March 13 followed two days later by the seizure of 122 pistols in Istanbul’s Kartal district; an August Bulgarian interception followed several days later by a 100-pistol operation in Zeytinburnu; and major French Glock seizures followed shortly thereafter by large handgun seizures in Istanbul.

Okumuş, who says he spent years conducting and coordinating international smuggling investigations, disputes the idea that the timing could simply reflect foreign police passing intelligence to Turkish authorities. He argues that international evidence-sharing, suspect identification and preparation of operational intelligence normally take longer than the few days separating some of the raids.

Instead he alleges that the organization controlling the larger supply chain also knows where reserve weapons are stored inside Turkey and can tip off police about selected shipments after seizures abroad. He explicitly says rank-and-file police officers and gendarmes conducting such raids have no idea about who tipped them off. They simply receive information identifying a vehicle, route or shipment and legitimately carry out the seizure, unaware of who supplied the tip or why that particular batch was sacrificed.

It is clear that the timing of the Turkish seizures is not incidental but part of a deliberate countermeasure designed to shield the Erdogan government from growing pressure abroad. These domestic raids serve a dual purpose: sacrificing selected shipments or low-level couriers while creating a ready-made defense for Ankara. If questioned by European governments about the growing number of Turkey-linked firearms appearing abroad, Turkish authorities can point to their own operations and argue that Turkey is facing the same criminal problem and is actively combating it. This allows Turkish spy agency MIT to preserve plausible deniability while the larger manufacturing and trafficking structure remains untouched.

Turkish intelligence agency MIT headquarters in Ankara.

Okumuş argues that the real test is what happens afterward. He says investigators should follow telephone communications, funds transfers, common contacts, production sites and ultimate destinations. Yet investigations involving this particular firearms pipeline repeatedly stop with drivers or low-level couriers instead of moving upward toward manufacturers and coordinators.

From that pattern Okumuş draws his most serious conclusion: that Turkey’s intelligence service is actively controlling the arms network and deliberately allowing it to operate. It simply would have been impossible for MIT to be genuinely unaware of an operation producing and exporting such quantities of illegal firearms over such an extended period of time.

The question then becomes why Turkish intelligence is shipping arms abroad with Turkish criminal gangs and tolerating an armed Turkish mafia presence. The answer lies in strategic planning by the Erdogan government to create a proxy groups and networks in Germany, France, Sweden, the Netherlands, Belgium, Greece, Spain and other European countries.

A MIT capable of supplying or protecting those networks could easily gain considerable leverage over such criminal networks and use them to send messages to European capitals. A criminal group dependent on a protected weapons pipeline, safe passage or protection from prosecution could be asked to provide favors in return — surveillance, intimidation, violent contract work or operations against individuals considered enemies by Ankara.

Law and order, immigration and public security have become highly sensitive issues in European domestic politics, putting governments under intense electoral pressure and, in some cases, contributing to major political upheaval. That sensitivity creates an obvious vulnerability that a foreign government could seek to exploit by aggravating social tensions through criminal activity, gang violence, intimidation or targeted attacks.

Turkish President Recep Tayyip Erdogan is shown alongside nationalist leaders Devlet Bahçeli and Doğu Perinçek, three figures who have played influential roles in shaping Turkey’s political and security establishment over the past decade.

Critics of the Erdogan government argue that Ankara has already demonstrated a willingness to instrumentalize migration for political leverage, pointing in particular to Turkey’s role in directing and facilitating the movement of thousands of migrants toward the Greek border during earlier confrontations with the European Union. Against that background, they warn that Ankara could employ similar coercive tactics through criminal networks or co-opted gangs operating inside Europe, using violence and disorder to deepen political polarization and increase pressure on European governments.

Turkish gang groups have already demonstrated a capacity for lethal violence on European soil, including assassinations and retaliatory shootings against rival criminals. That existing capability is what makes Okumuş’s allegation particularly serious: if Ankara were to ever seek deniable violent action against a political opponent abroad or stir and influence domestic political debate, such networks would already possess the weapons, manpower, logistics and operational experience needed to carry it out. The capability, in other words, would not have to be created from scratch. What is more, such an arrangement would offer plausible deniability for Turkey.

Erdogan government has a proven and documented history of transnational operations against critics. MIT has publicly acknowledged overseas operations that resulted in political opponents of the Erdogan regime being returned to Turkey, while a number of European investigations have scrutinized Turkish intelligence surveillance or targeting of critics abroad. In several high-profile cases in Germany and Switzerland, Turkish intelligence officers and alleged assets have faced criminal investigations, prosecutions and trials, with convictions secured in a small number of cases.

That history makes the question of whether criminal networks could serve as auxiliary tools particularly sensitive.

The problem is not limited to Europe, either. The Turkey-linked firearms trail has also reached Mexico. In January 2026 Mexican federal authorities seized 24 new 9mm pistols and 70 magazines near the Guatemalan border in Tabasco. Local reporting citing police information said the weapons had been manufactured in Turkey and were still packed in boxes.

Greek investigators reported that Mexican authorities sought information after 147 Turkish-made pistols seized on the Turkish-Greek border appeared strikingly similar to weapons recovered in Mexico, possibly originating from the same production batch. The development is particularly significant because US authorities have separately documented efforts by a Sinaloa cartel weapons specialist to procure hundreds of handguns and military-grade weapons in Europe.

An industrially produced counterfeit can reproduce characteristics of genuine Glock pistols while eliminating one of law enforcement’s most valuable investigative tools: a legitimate manufacturing trail. Counterfeit pistols can contain no meaningful serial number, duplicated numbers or markings designed merely to resemble those of a genuine manufacturer.

That can make traditional firearm tracing — from manufacturer to distributor to purchaser — effectively impossible. If the same supply system can manufacture hundreds of mechanically similar weapons and distribute them through commercial trucks, private vehicles and criminal couriers, the result is a standardized firearm market designed specifically for the underworld.

Europe-wide investigations have not publicly established who ultimately sits above the manufacturers and traffickers. Okumuş says the answer is MİT. He argues that a network capable of coordinating clandestine manufacturing, standardized components, bulk distribution, international couriers and organized-crime customers for years inside an increasingly centralized Turkish security state could not plausibly remain invisible to the intelligence agency.

He goes further, alleging that the mafia groups being armed through the pipeline provide the Erdogan government with a reservoir of deniable manpower abroad — an instrument that could potentially be used for coercion, blackmail, influence operations, the deliberate sowing of social and political divisions in other countries, contract crimes or violence against dissidents.

Source: https://nordicmonitor.com/2026/10/turkish-intelligence-linked-to-counterfeit-glock-distribution-networks-across-europe/

Στην Αθήνα ο Ρούμπιο – Οι συναντήσεις, οι συμφωνίες και οι συνομιλίες κεκλεισμένων των θυρών

Ο συμβολισμός της επίσκεψης Ρούμπιο στην Αθήνα, οι θεματικές του στρατηγικού διαλόγου και τα μηνύματα που θα στείλει από την Πνύκα.

Αλεξάνδρα Φωτάκη

Στην Αθήνα βρίσκεται από το βράδυ της Τρίτης ο αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, το πρόγραμμα και οι επαφές του οποίου θα είναι σε πλήρη εξέλιξη την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου.

Το πρόγραμμα Ρούμπιο στην Αθήνα

Οι επαφές Ρούμπιο ανοίγουν με τη διμερή συνάντηση που θα έχει με τον Υπουργό Εξωτερικών, Γιώργο Γεραπετρίτη, στις 9πμ στο Υπουργείο Εξωτερικών, όπου θα τεθεί το σύνολο των ζητημάτων που αγγίζουν τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, αλλά και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Σε αυτή τη συνάντηση, η οποία θα είναι κεκλεισμένων των θυρών εκτιμάται ότι θα συζητηθούν και οι προκλήσεις στα ελληνοτουρκικά, με την Αθήνα να βάζει τις κόκκινες γραμμές της.

Θα ακολουθήσουν οι δηλώσεις των δύο Υπουργών Εξωτερικών στους δημοσιογράφους και στις 10πμ Γεραπετρίτης και Ρούμπιο θα κηρύξουν την έναρξη του 6ου Γύρου του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδος–ΗΠΑ, στον οποίο για πρώτη φορά μπαίνει το κεφάλαιο της ναυτιλίας.

Στο Υπουργείο Εξωτερικών θα πραγματοποιηθεί η πρώτη συνεδρία του Στρατηγικού Διαλόγου σε σύνθεση ολομέλειας, στο πλαίσιο της οποίας θα συζητηθούν μείζονες περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις.

Ο στρατηγικός διάλογος

Ο 6ος Γύρος του Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδος–ΗΠΑ θα καλύψει ένα ευρύτατο φάσμα της διμερούς συνεργασίας, με επιμέρους συνόδους εργασίας στις οποίες θα συμμετάσχουν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των δύο χωρών. Οι θεματικές περιλαμβάνουν τα Περιφερειακά Ζητήματα, τους Δεσμούς μεταξύ των δύο Λαών, τις Διεθνείς Εξελίξεις, την Ασφάλεια και την Εφαρμογή του Νόμου, την Ενέργεια, τη Ναυτιλία, την Τεχνολογία, το Εμπόριο και τις Επενδύσεις και την Άμυνα.

Στο πλαίσιο του Στρατηγικού Διαλόγου θα υπογραφούν:

• Ανανέωση Μνημονίου Συνεργασίας σχετικά με την Επιβολή Εισαγωγικών Περιορισμών σε Κατηγορίες Αρχαιολογικού και Εθνολογικού Υλικού μέχρι τον 15ο αι. μ.Χ.

• Επιστολή Προθέσεων (Letter of Intent) Ελλάδος – ΗΠΑ για εγκαθίδρυση συνεργασίας μεταξύ των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Εθνοφρουράς της Φλόριδας.

• Μνημόνιο Κατανόησης (MoU) για την αμοιβαία αναγνώριση των Πιστοποιητικών Ικανότητας Ναυτικών, σύμφωνα με τη Διεθνή Σύμβαση STCW 1978, με σκοπό τη διευκόλυνση της απασχόλησης και την ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας στον τομέα της ναυτικής εκπαίδευσης.

Το δεύτερο μέρος των συνεδριάσεων του Στρατηγικού Διαλόγου θα πραγματοποιηθούν στο ξενοδοχείο Conrad, όπου θα υπογραφούν τα δύο μνημόνια συνεργασίας και η επιστολή προθέσεων.

Κατά την υπογραφή της επιστολής προθέσεων για την εγκαθίδρυση συνεργασίας μεταξύ των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων και της Εθνοφρουράς της Φλόριδας, που θα γίνει στο Conrad, στις 12:30 το μεσημέρι, θα συναντηθούν Ρούμπιο – Δένδιας. Την επιστολή προθέσεων θα υπογράψουν ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Δημήτρης Χούπης και ο Διοικητής της Εθνοφρουράς της Φλόριδας, Υποστράτηγος Τζον Χάας.

Στα περιφερειακά και διεθνή ζητήματα, που αποτελούν βαρύ κομμάτι της ατζέντας του στρατηγικού διαλόγου της συζήτησης από ελληνικής πλευράς θα προεδρεύσει η Υπηρεσιακή Υφυπουργός Εξωτερικών, Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, ενώ από την αμερικανική πλευρά ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Μπρένταν Χάνραχαν αρμόδιος για ευρωπαϊκά και ευρασιατικά θέματα.

Σημαντικό και το κεφάλαιο της Άμυνας, αλλά και αυτό που αφορά ενέργεια, ναυτιλία, τεχνολογία και εμπόριο – επενδύσεις.

Σε αυτό το κεφάλαιο, θα γίνει μία ανακεφαλαίωση των ενεργειακών σχεδιασμών που βρίσκονται σε εξέλιξη με τη συμμετοχή αμερικανικών εταιρειών, θα συζητηθεί – μεταξύ άλλων – το θέμα του κάθετου διαδρόμου, η θέση της Ελλάδας για την ασφάλεια στη ναυτιλία και οι πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει, ενώ θα συζητηθεί και το ζήτημα της συνεργασίας 3+1 (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ + ΗΠΑ).

Στο πλαίσιο του Στρατηγικού Διαλόγου θα συζητηθούν επίσης οι θεματικές: περιφερειακά ζητήματα, δεσμοί μεταξύ των λαών, ασφάλεια και εφαρμογή του νόμου.

Μετά την ολοκλήρωση των συνεδριάσεων για το Στρατηγικό Διάλογο ο Ρούμπιο θα εκφωνήσει ομιλία στην Πνύκα, στις 18:30, με τις ΗΠΑ να οδεύουν προς τις ενδιάμεσες εκλογές και τους συμβολισμούς να είναι υψηλοί. Μία ομιλία που αναμένεται να έχει αναφορές στην γέννηση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και στη σύνδεση της με τη δημοκρατία τις ΗΠΑ. Θα ακολουθήσει η συνάντηση του αμερικανού ΥΠΕΞ, με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου στις 19:00 και το πρόγραμμα του Ρούμπιο θα κλείσει με το γεύμα που θα παραθέσει προς τιμήν του ο Γεραπετρίτης σε κεντρικό ξενοδοχείο.

Η σημασία της επίσκεψης Ρούμπιο

Διπλωματικές πηγές σημείωναν ότι «η επίσκεψη του Αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα στην παρούσα συγκυρία και η διεξαγωγή του 6ου Γύρου του Στρατηγικού Διαλόγου επιβεβαιώνουν το υψηλότατο επίπεδο και το στρατηγικό βάθος των σχέσεων Ελλάδος–ΗΠΑ, καθώς και την κοινή βούληση για περαιτέρω εμβάθυνση της διμερούς συνεργασίας σε ένα διαρκώς διευρυνόμενο φάσμα τομέων. Σε μια περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών προκλήσεων, αστάθειας και ανακατατάξεων, αναδεικνύεται ο κομβικός ρόλος της Ελλάδας ως σταθερού και αξιόπιστου στρατηγικού εταίρου των ΗΠΑ, πυλώνα σταθερότητας και παρόχου ασφάλειας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, την Ανατολική Μεσόγειο και την ευρύτερη περιοχή».

Για την Αθήνα είναι σημαντικό ότι ο Ρούμπιο δεν πάει μετά τις επαφές του στην Ελλάδα στην Τουρκία, ωστόσο η ελληνική πλευρά δεν σκοπεύει να θέσει τα ελληνοτουρκικά στην κρίση των ΗΠΑ.

Είναι σαφές άλλωστε πως παρά τις προσδοκίες και τις όποιες δηλώσεις έχει επιχειρήσει κατά καιρούς η αμερικανική πλευρά, πάντα η πολιτική του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναγνωρίζει την σημασία της Τουρκίας στην περιοχή και τη σημασία της ως συμμάχου.

Ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το 2019 και την επίσκεψη του τότε αμερικανού Υπουργού Εξωτερικών, Μάικ Πομπέο στην Αθήνα για το δεύτερο γύρο του στρατηγικού διαλόγου, ακολούθησε το τουρκολιβυκό μνημόνιο, αποδεικνύοντας πως δεν υπήρξε κανένας ενδοιασμός στην τουρκική πλευρά για να προχωρήσει τους σχεδιασμούς της, από τις δηλώσεις για ενίσχυση της στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας – ΗΠΑ.

[iEpikaira: Στο ίδιο άρθρο στον πρόλογο -ο οποίος σχεδόν πάντα είναι γραμμένος από το χέρι του αρθρογράφου- αναφέρεται ότι "εκτιμάται ότι θα συζητηθούν και οι προκλήσεις στα ελληνοτουρκικά, με την Αθήνα να βάζει τις κόκκινες γραμμές της" ενώ εν συνεχεία -βάσει της αναφοράς της Πρεσβείας ίσως;- αναφέρεται ότι "ο Ρούμπιο δεν πάει μετά τις επαφές του στην Ελλάδα στην Τουρκία, ωστόσο η ελληνική πλευρά δεν σκοπεύει να θέσει τα ελληνοτουρκικά στην κρίση των ΗΠΑ". Από αυτό και μόνο συνάγεται το συμπέρασμα ότι το κλίμα είναι τεταμένο ενώ οι ΗΠΑ δεν φαίνεται να έχουν καμία διάθεση να ακούσουν την ελληνική πλευρά... πολλώ δε μάλλον να προσπαθήσουν να "συνετίσουν" την γείτονα, όπως η υπναλέα εξωτερική πολιτική του "δεδομένου συμμάχου" ελπίζει! Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: in.gr

Νότης Μαριάς*

Την περίφημη «Παγίδα του Θουκυδίδη» και τις θέσεις του κινέζου ηγέτη Σι Τζινπίνγκ είχαμε την ευκαιρία να αναλύσουμε τηλεοπτικά (https://www.youtube.com/watch?v=-owuCurOp2I) στις 18/5/2026 με αφορμή την συνάντηση Σι Τζινπίνγκ-Τράμπ στο Πεκίνο στις 14 Μαΐου 2026.

Όμως η πρόσφατη νέα επίκληση της «Παγίδας του Θουκυδίδη» από τον πρόεδρο της Κίνας Σι Τζινπίνγκ, κατά τη διάρκεια της επίσημης συνάντησής του με τον Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο στις 24 Σεπτεμβρίου 2026 έφερε την ελληνική κλασική ιστορία και τη διαχρονική σημασία της ξανά στο επίκεντρο της παγκόσμιας διπλωματικής σκηνής.

Απευθυνόμενος στον Αμερικανό ομόλογό του, ο Κινέζος ηγέτης έθεσε ξανά το πλέον καθοριστικό ερώτημα για το μέλλον του πλανήτη: μπορούν η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες να ξεπεράσουν τη λεγόμενη «Παγίδα του Θουκυδίδη» και να διαμορφώσουν ένα νέο παράδειγμα σχέσεων μεταξύ των μεγάλων χωρών;

Για να κατανοήσουμε τη βαρύτητα αυτής της τοποθέτησης, οφείλουμε να αναλύσουμε επιστημονικά τη θεωρία που εγκαθίδρυσε στη διεθνή βιβλιογραφία ο διαπρεπής Αμερικανός καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Γκράχαμ Άλισον, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο το Πεκίνο την αποκωδικοποιεί και την εφαρμόζει στη σύγχρονη γεωπολιτική σκακιέρα.

Ο Γκράχαμ Άλισον, μια εξέχουσα προσωπικότητα των διεθνών σχέσεων που διετέλεσε πρύτανης του Kennedy School του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ και σύμβουλος σε αμερικανικές κυβερνήσεις, βάσισε το αφήγημά του σε μια συγκεκριμένη, εμβληματική φράση του Θουκυδίδη από την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου που έχει ως εξής: «Η άνοδος της Αθήνας και ο φόβος που αυτή ενστάλλαξε στη Σπάρτη έκανε τον πόλεμο αναπόφευκτο».

Το σχήμα αυτό περιγράφει μια κλασική νομοτέλεια των διεθνών σχέσεων. Από τη μία πλευρά υπάρχει μια κραταιά, κυρίαρχη δύναμη –εν προκειμένω η Αρχαία Σπάρτη– και από την άλλη μια νέα, ραγδαία ανερχόμενη δύναμη, η Αρχαία Αθήνα, η οποία αμφισβητεί την υφιστάμενη ισχύ της πρώτης Αυτό το δυναμικό κενό και ο φόβος απώλειας της πρωτοκαθεδρίας είναι που οδηγούν τις δυνάμεις σε σύγκρουση.

Βασιζόμενος σε αυτό το αξίωμα, ο Άλισον έθεσε το κυρίαρχο ερώτημα: υπό ποιους όρους και προϋποθέσεις δύο μεγάλες χώρες μπορούν να καταλήξουν σε πόλεμο όταν η μία αμφισβητεί την κυριαρχία της άλλης;

Η επιστημονική συνεισφορά του Άλισον κρυσταλλώθηκε στο διάσημο βιβλίο του «Σε τροχιά πολέμου: Μπορούν οι ΗΠΑ και η Κίνα να αποφύγουν την Παγίδα του Θουκυδίδη;» Ο καθηγητής μελέτησε 16 ιστορικές περιπτώσεις των τελευταίων 500 ετών, όπου μια ανερχόμενη δύναμη αμφισβήτησε την κυρίαρχη.

Τα στατιστικά δεδομένα της έρευνας προκαλούν δέος: στις 12 περιπτώσεις η κατάληξη ήταν ο πόλεμος, ενώ μόνο σε 4 περιπτώσεις η σύγκρουση αποφεύχθηκε.

Οι 12 ιστορικές περιπτώσεις όπου η «παγίδα» λειτούργησε και οδηγηθήκαμε σε αιματηρές αναμετρήσεις και Πολέμους:

1.Γαλλία εναντίον Αψβούργων (Πρώτο μισό 16ου αιώνα).

2.Αψβούργοι εναντίον Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (16ος–17ος αιώνας).

3.Αψβούργοι εναντίον Σουηδίας (Πρώτο μισό 17ου αιώνα).

4.Ολλανδική Δημοκρατία εναντίον Αγγλίας (Μέσα έως τέλη 17ου αιώνα).

5.Γαλλία εναντίον Μεγάλης Βρετανίας (Τέλη 17ου έως μέσα 18ου αιώνα).

6.Ηνωμένο Βασίλειο εναντίον Γαλλίας (Τέλη 18ου έως αρχές 19ου αιώνα).

7.Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο εναντίον Ρωσίας (Μέσα 19ου αιώνα).

8.Γαλλία εναντίον Γερμανίας (Τέλη 19ου αιώνα).

9.Κίνα και Ρωσία εναντίον Ιαπωνίας (Τέλη 19ου έως αρχές 20ού αιώνα).

10.Ηνωμένο Βασίλειο (με συμμάχους) εναντίον Γερμανίας (Αρχές 20ού αιώνα).

11.Σοβιετική Ένωση και Δυτικοί Σύμμαχοι εναντίον Γερμανίας και Ιαπωνίας (Μέσα 20ού αιώνα).

12.ΗΠΑ εναντίον Ιαπωνίας (Μέσα 20ού αιώνα).

Τις 4 περιπτώσεις στις οποίες σύμφωνα με τον Άλισον αποφεύχθηκε ο πόλεμος αλλά και την αμείλικτη σημερινή πραγματικότητα των ανταγωνισμών για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο σύστημα θα αναλύσουμε την επόμενη εβδομάδα.

Tουρκία και Πακιστάν θα ενισχύσουν την Σαουδική Αραβία κόντρα στους Χούθι. 

Στο πλαίσιο του συμφώνου αμοιβαίας άμυνας με τη Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και το Πακιστάν ανακοίνωσαν ότι θα στείλουν στρατιωτικές δυνάμεις στο βασίλειο, το οποίο αντιμετωπίζει επιθέσεις από τους Χούθι της Υεμένης.

Ο υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας ενημέρωσε πως η επιτροπή του Συμφώνου της Μέκκας αποφάσισε να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες ώστε να διασφαλίσει την ταχεία ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων στο σαουδαραβικό έδαφος.

Ειδικότερα, όπως αναφέρεται στην κοινή ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά την έκτακτη συνεδρίαση των τριών χωρών, η επιτροπή του αμυντικού συμφώνου της Μέκκας, στο οποίο συμμετέχουν η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, αποφάσισε να προχωρήσει «άμεσα στην πρακτική εφαρμογή των δεσμεύσεων συλλογικής άμυνας».

Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία υπέγραψαν τον Αύγουστο το «Σύμφωνο της Μέκκας», λίγες εβδομάδες πριν από τις επιθέσεις που εξαπέλυσαν οι Χούθι εναντίον της Σαουδικής Αραβίας, απόρροια του ευρύτερου πολέμου στο Ιράν. Το σύμφωνο αυτό περιλαμβάνει μια ρήτρα παρόμοια με το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ που ορίζει ότι μια επίθεση σε έναν από τους συμμάχους θεωρείται επίθεση εναντίον όλων.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση των τριών μερών, η επιτροπή αποφάσισε να λάβει τα απαραίτητα μέτρα για τη διάθεση στρατιωτικών δυνάμεων και δυνατοτήτων που έχουν συμφωνηθεί και να διασφαλίσει την ταχεία ανάπτυξή τους στη Σαουδική Αραβία, «ενισχύοντας την ετοιμότητα, τη στρατιωτική ολοκλήρωση και τη συλλογική ικανότητα αντιμετώπισης και απόκρουσης απειλών».

Οι τρεις χώρες καταδίκασαν «με τον εντονότερο τρόπο» την απόπειρα στοχοποίησης της Μέκκας και της Μεδίνας, επαναλαμβάνοντας την κατηγορηματική αντίθεσή τους σε οποιαδήποτε επίθεση ή απειλή κατά της ασφάλειας και της εδαφικής ακεραιότητας της Σαουδικής Αραβίας.

Παράλληλα, υπογράμμισαν ότι «η ασφάλεια κάθε μέρους αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της συλλογικής ασφάλειας των τριών χωρών». Ο Πακιστανός Ναουμάν Μαχμούντ ορίστηκε, επίσης, πρώτος γενικός γραμματέας της Αμυντικής Συμμαχίας της Μέκκας, με τριετή θητεία, σύμφωνα με το υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν.

«Συζητήσαμε επίσης τι θα μπορούσε να γίνει για την ειρηνική επίλυση του ζητήματος μέσω διαλόγου. Η Σαουδική Αραβία έχει υιοθετήσει μια πολύ εποικοδομητική προσέγγιση για την επίλυση του ζητήματος», δήλωσε ο Χακάν Φιντάν σε δημοσιογράφους μετά την έκτακτη συνεδρίαση της Στρατηγικής, Πολιτικής και Αμυντικής Επιτροπής του αμυντικού συμφώνου της Μέκκας.

Από την πλευρά του ο υπουργός Άμυνας της Σαουδικής Αραβίας σε ανάρτησή του στο Χ έγραψε ότι «η επιτροπή του αμυντικού συμφώνου της Μέκκας μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν «επαναβεβαίωσε την αλληλεγγύη και την ενότητα των χωρών μας απέναντι στις αποτρόπαιες επιθέσεις κατά του Βασιλείου και των ιερών τόπων».

«Η επιτροπή συμφώνησε να ενεργοποιήσει μέτρα συλλογικής αποτροπής στο στο πλαίσιο της Συμμαχίας, ως απάντηση στις επιθέσεις και εναντίον όλων όσοι ευθύνονται γι’ αυτές», πρόσθεσε.

Τουρκία – Φιντάν: Σε αναζήτηση διπλωματικής λύσης

Στο τελικό στάδιο βρίσκονται οι εργασίες για τη θεσμική συγκρότηση της αμυντικής συμμαχίας της Μέκκας, δήλωσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, μετά τη συνεδρίαση της Στρατηγικής Πολιτικής και Αμυντικής Επιτροπής στο Ριάντ.

Ο Φιντάν ανέφερε ότι η συνάντηση ήταν ήδη προγραμματισμένη, αλλά πραγματοποιήθηκε εκτάκτως λόγω των εξελίξεων στην Υεμένη και των επιθέσεων που εξαπολύουν οι αντάρτες Χούθι εναντίον της Σαουδικής Αραβίας. Στην ατζέντα περιλήφθηκαν η δομή της συμμαχίας και ο διορισμός γενικού γραμματέα.

«Έχουν γίνει πολλές εργασίες για τη θεσμική συγκρότηση της Συμφωνίας Αμυντικής Συμμαχίας της Μέκκας που υπογράφηκε. Δόξα τω Θεώ, φτάσαμε στο τέλος και αυτών των εργασιών». «Η Σαουδική Αραβία έχει πραγματικά μια πολύ εποικοδομητική προσέγγιση για την επίλυση αυτού του προβλήματος. Είχαμε την ευκαιρία να την ακούσουμε ξανά. Μοιραστήκαμε ορισμένες απόψεις μας».

Ο Φιντάν επισήμανε τη συμβολή του υπουργού Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, στρατηγού Σελτσούκ Μπαϊρακτάρογλου, στις στρατιωτικές, επιχειρησιακές και τεχνικές συζητήσεις.

«Τι μπορεί να γίνει σε θεσμικό επίπεδο, τόσο στρατιωτικά όσο και τεχνικά; Πού κατευθυνόμαστε; Συζητήσαμε τη θεσμική μας συγκρότηση στην Αμυντική Συμμαχία της Μέκκας, αλλά και τι μπορεί να γίνει σχετικά με το υφιστάμενο πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας. Συζητήσαμε αυτά τα ζητήματα. Ήταν μια παραγωγική ημέρα», δήλωσε στους δημοσιογράφους των κρατικών ΜΜΕ της Τουρκίας.

Σαφείς και ασαφείς πτυχές της επίσκεψης Ρούμπιο

Aλέξανδρος Τάρκας

Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, στην Ελλάδα, αν τελικά πραγματοποιηθεί (στην Αθήνα ή, έστω, στη Σούδα) εν μέσω των πολέμων στην Ουκρανία και το Ιράν και των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, σαφώς πρέπει να επικεντρωθεί στην ουσία και όχι στις δημόσιες σχέσεις. Στα λεγόμενα «παραδοτέα» και όχι στις «ευκαιρίες για φωτογραφίες».

Όμως, αν ερωτηθεί οποιοσδήποτε Έλληνας ή Αμερικανός διπλωμάτης, η ταυτόσημη απάντησή τους θα είναι ότι η ιδιομορφία της ενδεχόμενης επίσκεψης εντοπίζεται, ακριβώς, στην ασάφειά της. Γιατί -αν δεν αλλάξει κάτι την τελευταία στιγμή- δεν θα υπάρξουν σημαντικά «παραδοτέα». Λίγο-πολύ, κατά την αμερικανική οπτική, η έλευση Ρούμπιο «γίνεται για να γίνει και να αποτραπούν παρεξηγήσεις», καθώς οι διαβουλεύσεις του 6ου γύρου του -θεωρητικά ετήσιου- Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας-ΗΠΑ έχουν καθυστερήσει πλέον πάρα πολύ.

Έπρεπε να διεξαχθούν στις αρχές του 2025, ενώ κάποια στιγμή, λόγω αφελών προσδοκιών του εξωκοινοβουλευτικού υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, η κυβέρνηση θεωρούσε βέβαιο ότι θα οριστούν το φθινόπωρο ή στα τέλη του 2025. Στο ενδιάμεσο διάστημα, το Στέητ Ντηπάρτμεντ πρότεινε την εναλλακτική διεξαγωγής του 6ου γύρου μόνο σε επίπεδο υφυπουργών (σ.σ.: έτσι κι αλλιώς οι υπουργοί μόνον εγκαινιάζουν το διάλογο και μετά αναλαμβάνουν υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς).

Ορθώς, τα στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών επεσήμαναν στο -αρχικά πρόθυμο- Μαξίμου ότι ο θεσμός θα υποβαθμιζόταν και εκφυλιζόταν, αν μάλιστα ληφθεί υπόψη ότι οι ΗΠΑ διεξάγουν «Στρατηγικό Διάλογο» με περίπου 25 χώρες και διατηρούν το συγγενή «Στρατηγικό Μηχανισμό» με άλλα 10 κράτη και διεθνείς οργανισμούς.

Σε γενικές γραμμές, η παρούσα αντιφατική κατάσταση, κατά την οποία οι όντως άριστες σχέσεις δεν μεταφράζονται σε κάτι χειροπιαστό και ωφέλιμο για την Αθήνα, αποδίδεται σε δύο κύριους λόγους:

Πρώτον, ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν εκφράζει, από το 2019 ως σήμερα, αντίρρηση ή επιφύλαξη για κανένα θέμα, σε αντίθεση με τις τριβές των περιόδων 1974-80 (Κυπριακό και επανένταξη στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ), 1981-89 (βάσεις και Ελληνοτουρκικά), 1992-2000 (βαλκανικές κρίσεις και «17 Νοέμβρη») και 2004-2009 (σχέσεις Ε.Ε.-Τουρκίας, οδεύσεις αγωγών, ένταξη της τότε ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ). Σε όλες αυτές τις περιόδους, είχαν συμβεί ακόμα και πολλές και σοβαρές παρεξηγήσεις, αλλά η Ουάσιγκτον σεβόταν την Αθήνα, τη θεωρούσε άξια λόγου συνομιλητή και χρήσιμο μεσολαβητή στις σχέσεις με τρίτες χώρες.

Δεύτερον, πέρα από τη μη έκφραση επιφυλάξεων ή δημιουργικής κριτικής, ο σημερινός ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου ούτε θέτει κάποιο σοβαρό αίτημα ούτε ζητά οποιοδήποτε σημαντικό αντάλλαγμα, όπως θα ήταν απολύτως φυσιολογικό και θεμιτό μεταξύ φίλων και συμμάχων. Τον Ιούλιο του 2019, κατά την προετοιμασία της πρώτης αναθεώρησης της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA), οι τότε υπηρετούντες στην Αμερικανική Πρεσβεία της Αθήνας ρώτησαν τους Έλληνες ομολόγους τους ποια ανταλλάγματα θα ζητούσε η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση. Οι Έλληνες διπλωμάτες -αυθόρμητα και φυσιολογικά- απάντησαν «κάτι ανάλογο με όσα δώσατε κατά την ανανέωση του 1990». (Τότε, οι Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και Αντώνης Σαμαράς εξασφάλισαν δωρεάν χρηματοδότηση $ 345 εκατ., διαγραφή οφειλής $ 50 εκατ., 28 Φάντομ F-4Ε, 28 Κορσέρ Α-7, 6 αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας Ρ-3Α, 4 αντιτορπιλικά Adams και υπόσχεση -που τηρήθηκε- για την παραλαβή μεγάλων ποσοτήτων υλικού τις χώρες του πρώην Συμφώνου της Βαρσοβίας βάσει των συμφωνιών CFE).

Προς τρισμέγιστη έκπληξη των Ελλήνων και Αμερικανών διπλωματών, η τελική απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, πριν από την υπογραφή της αναθεώρησης τον Οκτώβριο του 2019, ήταν ότι «δεν ζητάμε τίποτα» ως αντάλλαγμα! Ενδεχομένως, ο Πρωθυπουργός να ήλπιζε ότι, με αυτόν τον τρόπο, θα έπειθε τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ (στην πρώτη θητεία) για τις καλές προθέσεις του ως «προβλέψιμου συμμάχου».

Ωστόσο, αποδείχθηκε ότι ουδείς στην Ουάσιγκτον σέβεται τους ξένους πολιτικούς που δεν ζητούν ούτε τα στοιχειώδη ως σύμμαχοι. Γι’ αυτό και ακόμα και επί Προεδρίας Μπάιντεν, παρά την καθ’ υπερβολή αντιγραφή της woke ατζέντας και άλλες αστειότητες εν Αθήναις, ο υπουργός Εξωτερικών, Άντονι Μπλίνκεν, τον Ιανουάριο του 2024 απέστειλε στον κ. Μητσοτάκη μια επιστολή-κωμωδία για τη δωρεάν παραχώρηση πλεονάζοντος αμυντικού υλικού.

Ο Πρωθυπουργός, είτε επειδή δεν αντελήφθη τη μηδενική αξία των υποσχέσεων Μπλίνκεν είτε σκόπιμα προς εντυπωσιασμό της κοινής γνώμης, έκανε λόγο -σε έκτακτο τηλεοπτικό μήνυμα- για «μία σημαντική ημέρα για την εθνική μας άμυνα και για την ελληνική διπλωματία», υπερτονίζοντας την αξία του προς παραχώρηση υλικού.

Σύμφωνα με εγκυρότατη πηγή, ο σημερινός υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ (ο οποίος δεν είναι και από τους πιο πεπειραμένους επικεφαλής στη ιστορία του Πενταγώνου), έχει σχολιάσει ευθέως τη μηδενική αξία της επιστολής Μπλίνκεν (και, εμμέσως, την τότε αξιολόγηση του Μαξίμου) με μια φράση του τύπου «μα, πώς γράφτηκε κάτι τέτοιο»;

Με εδραιωμένες πια τις απόψεις της λεγόμενης υπηρεσιακής γραφειοκρατίας του Στέητ Ντηπάρτμεντ και του Πενταγώνου για τη στάση του κ. Μητσοτάκη (μεταξύ άλλων, αρνήθηκε αμυντικό δάνειο $ 2 δις με συμφέροντες όρους), τα «παραδοτέα» της επίσκεψης Ρούμπιο και του 6ου γύρου θα είναι λίγα: 

– α) στο κεφάλαιο Άμυνα-Ασφάλεια, θα επιβεβαιωθεί η «στρατηγική σημασία» της συνεργασίας και η «αποφασιστικότητα» για την ανθεκτικότητα και ετοιμότητα των Ενόπλων Δυνάμεων και της αμυντικής-βιομηχανικής συνεργασίας, 

– β) ως προς την Ενέργεια και το Περιβάλλον, θα τονιστεί η αξία της διαφοροποίησης των πηγών προμήθειας για την ενεργειακή ασφάλεια και η σημασία του Κάθετου Διαδρόμου, 

– γ) στην Επιβολή Νόμου-Καταπολέμηση Τρομοκρατίας, θα υπογραμμιστεί η συνεργασία στο Μεταναστευτικό και στην αντιμετώπιση των ασύμμετρων απειλών, και 

– δ) στο Εμπόριο-Επενδύσεις, ίσως σημειωθούν νέες ευκαιρίες για συνεργασία εντός και εκτός των ρυθμίσεων με την Ε.Ε. Δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί αν ο Στρατηγικός Διάλογος θα καλύψει, σε μεγάλο βαθμό, θέματα της Κοινωνίας των Πολιτών, ενώ ίσως υπάρξει μια σημαντική ανακοίνωση παροχής αμερικανικής τεχνογνωσίας και μέσων προς αντιμετώπιση ανθρωπιστικών αναγκών και καταστροφών.

Από εκεί και πέρα, στην εσωτερική σκηνή, το Μαξίμου μάλλον δεν θα αποφύγει τον πειρασμό των επικοινωνιακών υπερβολών, ενώ εκκρεμεί το ερώτημα αν ο κ. Ρούμπιο θα συναντήσει τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Νίκο Ανδρουλάκη, και -επισήμως ή ατύπως- άλλους πολιτικούς.

Ο Μάικ Πομπέο δεν είχε επαφές με την αντιπολίτευση το 2019 και το 2020, αλλά η Κοντολίζα Ράις συνάντησε τον Γιώργο Παπανδρέου τον Απρίλιο του 2006 και ο Άντονι Μπλίνκεν τον Αλέξη Τσίπρα το Φεβρουάριο του 2023.

Πάντως, τα σημαντικότερα για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις ίσως έρθουν προς τα τέλη του έτους. Τότε, θα έχουν ολοκληρωθεί οι -αυστηρά διμερείς και όχι πολυμερείς στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ- διαβουλεύσεις των ΗΠΑ με τα ευρωπαϊκά κράτη (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) για τη μελλοντική συνεισφορά των αμερικανικών δυνάμεων στην Ατλαντική Συμμαχία.

Η Ουάσιγκτον φέρεται ήδη ικανοποιημένη με τις ελληνικές απαντήσεις στο περίφημο ερωτηματολόγιο του υφυπουργού Πολέμου των ΗΠΑ για Πολιτικές Υποθέσεις, Έλμπριτζ Κόλμπι, προς όλους τους Συμμάχους, για το «σχέδιο ΝΑΤΟ 3.0». Η δυσάρεστη πλευρά είναι ότι -προς το παρόν τουλάχιστον- το ίδιο κλίμα ικανοποίησης δεν αρκεί για την ουσιώδη μεταβολή της αμερικανικής στάσης αφενός ως προς ορισμένα προβλήματα που έχουν παρουσιαστεί στο ελληνικό πρόγραμμα των F-35 και αφετέρου ως προς τη μη χορήγηση αδειών εξαγωγής και χρήσης άλλων σημαντικών συστημάτων, κυρίως, από το Στέητ Ντηπάρτμεντ.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Δημοκρατία” στις 23 Σεπτεμβρίου 2026, amynanet.gr

Γαλλία και Τουρκία υπέγραψαν στρατιωτική και αμυντική συμφωνία

Προ μερικών εβδομάδων η ελληνική Κυβέρνησις πανηγύριζε επειδή η Γαλλία ανεκοίνωσε την ενεργό εμπλοκή της στην πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου στην Ελλάδα. Καλλιεργήθηκε η εντύπωσις στην Αθήνα ότι θα ερχόταν γαλλικό πλοίο για να πραγματοποιήσει τις απαραίτητες έρευνες στον βυθό του Αιγαίου.

Όμως τα χαμόγελα διήρκεσαν λίγα 24ωρα, καθώς Γαλλία και Τουρκία συνάπτουν σημαντική αμυντική και στρατιωτική συνεργασία. Οι σχέσεις των δύο χωρών εισέρχονται σε νέα φάση μετά την υπογραφή του Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας, ο οποίος αποσκοπεί στην περαιτέρω ενίσχυση των διμερών σχέσεων. Όπως εγνωστοποίησε το τουρκικό Υπουργείο Αμύνης, Τουρκία και Γαλλία κατέληξαν σε συμφωνία για την αναβάθμιση του στρατηγικού διαλόγου τους, καθώς και για την προώθηση συγκεκριμένων πρωτοβουλιών και μέτρων που θα συμβάλουν στην περαιτέρω διεύρυνση και εμβάθυνση της μεταξύ τους συνεργασίας. Οι επαφές επραγματοποιήθησαν στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών και σε υψηλό επίπεδο.

Στις συνομιλίες συμμετείχαν από γαλλικής πλευράς η αναπληρώτρια υπουργός παρά τω υπουργώ Ενόπλων Δυνάμεων και Βετεράνων Alice Rufo, ο στρατηγός Vincent Giraud, στρατιωτικός επιτελάρχης του Γάλλου Προέδρου, καθώς και ο Guillaume Ollagnier, γενικός διευθυντής Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικής. Κατά την διάρκεια των συζητήσεων εξετάσθηκε η υφισταμένη κατάστασις των διμερών αμυντικών και στρατιωτικών σχέσεων, καθώς και η πορεία του στρατηγικού διαλόγου μεταξύ Αγκύρας και Παρισίων. Παραλλήλως, συμφώνως προς την τουρκική πλευρά, συζητήθηκαν οι δυνατότητες ενισχύσεως της συνεργασίας τόσο στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας όσο και στο στρατιωτικό πεδίο. Οι δύο πλευρές υπεγράμμισαν επίσης την σημασία της διατηρήσεως τακτικών επαφών με στόχο την επίτευξη συγκεκριμένων αποτελεσμάτων.

Η υπογραφή του Οδικού Χάρτη Αμυντικής Συνεργασίας απετέλεσε, κατά την Τουρκία, το σημαντικώτερο αποτέλεσμα των επαφών. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση του τουρκικού Υπουργείου Αμύνης, η συμφωνία αποσκοπεί στην περαιτέρω αναβάθμιση της αμυντικής συνεργασίας των δύο χωρών και στην δημιουργία ενός θεσμικού πλαισίου για τον στρατηγικό τους διάλογο. Η συνεργασία Γαλλίας-Τουρκίας καταδεικνύει κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο στην στρατηγική σκέψη των Ελλήνων.

Η Γαλλία μπορεί ταυτοχρόνως να έχει στρατηγική αμυντική συμφωνία με την Ελλάδα και να επιδιώκει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία. Η Γαλλία βλέπει την Τουρκία ως σημαντική περιφερειακή δύναμη και μέλος του ΝΑΤΟ, ενώ ταυτοχρόνως διατηρεί ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα. Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η διαφορά μεταξύ συμμαχίας συμφερόντων και απόλυτης πολιτικής ταυτίσεως. Το γεγονός ότι αγοράζουμε αεροσκάφη, φρεγάτες και πυραύλους και έχουμε υπογράψει ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής δεν σημαίνει ότι πρέπει να θεωρούμε δεδομένο πως το Παρίσι θα επιλέξει σε κάθε κρίση την ελληνική θέση ανεξάρτητα από το γαλλικό συμφέρον.

Πηγή: estianews.gr

Του Μάθιου Μπόιλ — Breitbart News

4 Οκτωβρίου 2026 — Νέα Υόρκη

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ — Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, δήλωσε σε αποκλειστική συνέντευξη στο Breitbart News, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ διαθέτει ένα «μοναδικό πλεονέκτημα» στις διεθνείς υποθέσεις: παρότι είναι τολμηρός, όλοι γνωρίζουν πώς τους βλέπει, γεγονός που τον βοηθά να διαπραγματεύεται καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον.

«Για μένα, ο πρόεδρος Τραμπ έχει ένα μοναδικό πλεονέκτημα», είπε ο Χριστοδουλίδης κατά τη διάρκεια της αποκλειστικής συνέντευξης, διάρκειας σχεδόν μίας ώρας, στα τέλη Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη.

«Είτε σου αρέσει είτε όχι, ξέρεις πού βρίσκεσαι. Όταν ξέρεις πού βρίσκεσαι, μπορείς να καθίσεις μαζί του, να συζητήσεις και, ακόμη και στα πιο απαιτητικά και δύσκολα ζητήματα, να βρεις λύση. Αποδεικνύει ότι μπορεί να διαφωνούμε, αλλά αν καθίσουμε μαζί, μπορούμε να βρούμε τη λύση».

Οι δηλώσεις του Χριστοδουλίδη για τον Τραμπ έγιναν σε ένα ευρύτερο μέρος της συνέντευξης, με επίκεντρο την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την οποία η Κύπρος ολοκλήρωσε νωρίτερα φέτος. Ο ίδιος εξήγησε πώς επιδίωξε να φέρει την Ευρώπη πιο κοντά τόσο στην Ανατολική Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Υποστήριξε ότι η Ευρώπη «δεν έχει την πολυτέλεια» να μη βρίσκεται στο πλευρό του Τραμπ και των ΗΠΑ και ότι ο δυτικός πολιτισμός χρειάζεται μια πραγματικά ενωμένη Δύση.

Ο επικεφαλής του γραφείου του Breitbart News στην Ουάσιγκτον, Μάθιου Μπόιλ, δεξιά, παίρνει συνέντευξη από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη, στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

«Το σημαντικότερο επίτευγμα της προεδρίας μας ήταν ότι φέραμε την περιοχή πιο κοντά στην Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε ο Χριστοδουλίδης.

«Χρειάστηκε πολύς χρόνος και προσπάθεια για να κάνω τους συναδέλφους μου στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να κατανοήσουν τη σημασία της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, και είμαστε πολύ ικανοποιημένοι. Σε αυτό το πλαίσιο πραγματοποιήσαμε επίσης μια άτυπη συνάντηση στην Κύπρο, με τους ηγέτες των 27 κρατών-μελών, τους προέδρους των θεσμικών οργάνων και ηγέτες της περιοχής.

»Το δεύτερο είναι η σημασία που επιτέλους αποδίδουμε, ως Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ζήτημα της άμυνας. Μέσω του χρηματοδοτικού εργαλείου SAFE διαθέτουμε 150 δισεκατομμύρια ευρώ για να ενισχύσουμε τις δυνατότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών-μελών.

»Το τρίτο σημείο, που είναι πάρα πολύ σημαντικό για εμάς, είναι ότι μπορεί σε ορισμένα ζητήματα να έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις από τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχουμε την πολυτέλεια μιας διατλαντικής ρήξης».

Ο νέος πρέσβης του Τραμπ στην Κύπρο, Τζον Μπρέσλοου, ανέλαβε καθήκοντα νωρίτερα τον Σεπτέμβριο. Ο Χριστοδουλίδης δήλωσε στο Breitbart News ότι ο πρέσβης έχει ήδη ξεκινήσει δυναμικά τη δουλειά του.

«Ο νέος πρέσβης επισκέφθηκε αρκετά μέρη και εργάστηκε την περασμένη εβδομάδα», είπε στη συνέντευξη, η οποία πραγματοποιήθηκε στα τέλη Σεπτεμβρίου, την εβδομάδα των συναντήσεων υψηλού επιπέδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο σημαντικότερος εταίρος μας στο εμπόριο, στην άμυνα και στην ασφάλεια — σε όλους τους τομείς», δήλωσε ο Χριστοδουλίδης.

«Όπως σας είπα, ένας από τους λόγους για τους οποίους υπάρχει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η υποστήριξη που παρείχαν οι Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Δεν έχουμε την πολυτέλεια μιας διατλαντικής ρήξης. Πρέπει να συνεργαστούμε.

»Το ανέφερα και προηγουμένως: επί σειρά ετών, ως Ευρωπαίοι, συζητούσαμε την ανάγκη να ενισχύσουμε τις αμυντικές μας δυνατότητες. Το θυμάμαι από τότε που ήμουν υπουργός Εξωτερικών ή, ακόμη νωρίτερα, κυβερνητικός εκπρόσωπος και διπλωματικός σύμβουλος του προηγούμενου προέδρου. Συζητήσεις, συζητήσεις, μόνο συζητήσεις — και πολύ ωραίες διακηρύξεις, πολύ ωραία συμπεράσματα.

»Είναι η πρώτη φορά που αποφασίσαμε, με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, να διαθέσουμε 150 δισεκατομμύρια ευρώ για την ενίσχυση των δυνατοτήτων μας στην άμυνα και στην ασφάλεια. Η Κύπρος θα ωφεληθεί από αυτό το εργαλείο με 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ, προκειμένου να ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες.

»Παράλληλα, συνεργαζόμαστε πολύ στενά με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την αναβάθμιση των στρατιωτικών υποδομών μας στην Κύπρο. Είναι ένας από τους τομείς στους οποίους συνεργαζόμαστε στενά με την αμερικανική κυβέρνηση και ένα από τα ζητήματα που συζητήσαμε με τον νέο πρέσβη».

Η ομιλία του Χριστοδουλίδη στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ περιλάμβανε μια ιδιαίτερα αιχμηρή απάντηση στον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος είχε κάνει αρκετές αναφορές στο διεθνές δίκαιο και στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Ο Χριστοδουλίδης υποστήριξε, όμως, ότι η στάση του Ερντογάν απέναντι στην Κύπρο, το νησιωτικό κράτος της Ανατολικής Μεσογείου, συνιστά υποκρισία στον υπέρτατο βαθμό.

Η Κύπρος παραμένει εδώ και δεκαετίες διαιρεμένη, με τους Τουρκοκυπρίους να ελέγχουν το βόρειο τμήμα και τους Ελληνοκυπρίους το νότιο, παρότι όλες οι χώρες του κόσμου —εκτός από την Τουρκία— αναγνωρίζουν την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως τη νόμιμη κυβέρνηση της επικράτειας. Το Κυπριακό αποτελεί διαχρονικό θέμα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και φέτος οι διπλωμάτες το συζήτησαν ξανά. Ωστόσο, ο Χριστοδουλίδης δήλωσε στο Breitbart News ότι το «μεγάλο εμπόδιο» στην εξεύρεση λύσης είναι η αδιαλλαξία του Ερντογάν.

«Στην πραγματικότητα, λένε ότι πρέπει να λύσουμε το Κυπριακό μέσω του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, με την υποστήριξη και της Ευρωπαϊκής Ένωσης», δήλωσε ο Χριστοδουλίδης.

«Όπως γνωρίζετε, η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα συνεχίσει να είναι και μετά τη λύση του Κυπριακού. Το μεγάλο εμπόδιο που αντιμετωπίζουμε είναι ο κ. Ερντογάν, ο οποίος επιμένει σε λύση δύο κρατών, σε μια λύση εκτός του πλαισίου του ΟΗΕ.

»Ήμουν παρών κατά την ομιλία του. Είναι μία από τις λίγες φορές που ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι παρών όταν μιλά ο πρόεδρος Ερντογάν. Εμείς οι πολιτικοί κρινόμαστε από τις πράξεις μας και όχι από όσα λέμε. Ήταν υποκρισία να ακούω τον κ. Ερντογάν να μιλά για τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ, το διεθνές δίκαιο και τους πρόσφυγες.

»Παρουσίασε τον εαυτό του ως προστάτη όλων των λαών, όλων των χωρών που αντιμετωπίζουν κατοχή, προβλήματα και προκλήσεις. Έπρεπε να του απαντήσω. Έπρεπε να ανταποκριθώ, διότι, όπως σας είπα, βλέπουμε —και όχι μόνο στην περίπτωση της Κύπρου— μια νέα οθωμανική προσέγγιση από την Τουρκία, η οποία παρουσιάζεται ως προστάτης του αραβικού και του μουσουλμανικού κόσμου. Αυτό, όμως, δεν ισχύει.

»Ακόμη και οι αραβικές χώρες της περιοχής —δεν θέλω να μιλήσω εξ ονόματός τους— δεν βλέπουν την Τουρκία ως προστάτη. Αντιθέτως, η Τουρκία αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο. Έχει ζητήματα με όλες τις γειτονικές της χώρες. Και βλέπουμε τον κ. Ερντογάν να έρχεται στη Νέα Υόρκη και να παρουσιάζεται σαν να είναι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ που θα προστατεύσει την ανθρωπότητα».

Στη συνέντευξή του στο Breitbart News, ο Χριστοδουλίδης πρόσθεσε ότι οι άλλες χώρες συνεργάζονται μεταξύ τους. Κατονόμασε, μεταξύ άλλων, την Ελλάδα, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία, τον Λίβανο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Ινδία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, υποστηρίζοντας ότι η Τουρκία αποτελεί την εξαίρεση.

«Όπως σας είπα προηγουμένως, όλοι κρινόμαστε από όσα κάνουμε και όχι από όσα λέμε. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετές χώρες με κοινές αντιλήψεις που συνεργάζονται: η Κύπρος, η Ελλάδα, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Ιορδανία, ο Λίβανος, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ινδία, η ευρύτερη Μέση Ανατολή — όλοι συνεργαζόμαστε με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών», είπε.

«Θα μιλήσουμε αργότερα για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά είμαστε πολύ ικανοποιημένοι που επέστρεψαν στην περιοχή. Χωρίς την αμερικανική παρουσία, ανησυχώ ιδιαίτερα ότι θα δημιουργηθεί ένα κενό, το οποίο θα καλυφθεί από κακόβουλους δρώντες. Μπορούμε να το συζητήσουμε αργότερα.

»Όλες αυτές οι χώρες της περιοχής, που έχουν κοινές αντιλήψεις, μαζί με τις ΗΠΑ, συνεργάζονται πάνω σε μια θετική ατζέντα. Δεν εργαζόμαστε εναντίον καμίας χώρας. Η μόνη χώρα που δεν συμμετέχει σε αυτή την περιφερειακή συμμαχία είναι η Τουρκία.

»Δεν συμμετέχει λόγω της συμπεριφοράς της, λόγω των ενεργειών του κ. Ερντογάν, λόγω όσων κάνουν χωρίς να σέβονται την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία των γειτονικών τους χωρών. Γι’ αυτό δεν μπορούσα να αφήσω αναπάντητα όσα έλεγε ο κ. Ερντογάν».

Ο Χριστοδουλίδης δήλωσε ότι ήταν παρών στην ομιλία του Τραμπ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, όπου ο Αμερικανός πρόεδρος αναφέρθηκε στη χρήση της σκληρής αμερικανικής ισχύος για την προώθηση των συμφερόντων των ΗΠΑ παγκοσμίως. Πρόσθεσε ότι, σε όλες τις δεκαετίες κατά τις οποίες εργάζεται για την ενίσχυση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν έχει δει ποτέ τη χώρα του τόσο κοντά στην Αμερική όσο σήμερα.

«Εντάχθηκα στο υπουργείο Εξωτερικών ως νέος διπλωμάτης το 1999», είπε. «Το μοναδικό θέμα στην ατζέντα μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν το Κυπριακό — τίποτε άλλο.

»Σήμερα είμαι πολύ ικανοποιημένος που οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο στενότερος σύμμαχός μας στην άμυνα, στην ασφάλεια και στις πληροφορίες. Εργαζόμαστε πολύ εντατικά. Έχουμε αμερικανικές επενδύσεις στην Κύπρο στον τομέα του εμπορίου. Δεν υπάρχει όριο στις δυνατότητες των διμερών μας σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

»Όπως σας είπα προηγουμένως, είμαστε πολύ ικανοποιημένοι που οι Ηνωμένες Πολιτείες επέστρεψαν στην περιοχή, ιδιαίτερα με αυτή την κυβέρνηση, η οποία κατανοεί πλήρως τη σημασία της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης περιοχής της. Χαιρόμαστε πολύ που συνεργαζόμαστε.

»Η ενέργεια είναι ένας πολύ σημαντικός τομέας, τον οποίο μπορούμε να συζητήσουμε αργότερα. Αυτή τη στιγμή, όμως, οι διμερείς μας σχέσεις με την αμερικανική κυβέρνηση βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο που έχουν φτάσει ποτέ».

Ο ίδιος εξήγησε ότι η Κύπρος και οι Ηνωμένες Πολιτείες, ιδιαίτερα υπό τη σημερινή ηγεσία του Τραμπ, είναι φυσικοί σύμμαχοι λόγω των ισχυρών κοινών τους συμφερόντων.

«Είναι αυτό που σας είπα προηγουμένως: είμαστε αξιόπιστοι και προβλέψιμοι εταίροι των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή. Έχουμε κοινά συμφέροντα», δήλωσε.

«Έχουμε κοινές προσεγγίσεις. Πρέπει να συνεργαστούμε και συνεργαζόμαστε. Οι χώρες της περιοχής —αν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματός τους— είναι πολύ ικανοποιημένες που οι Ηνωμένες Πολιτείες επέστρεψαν.

»Για παράδειγμα, στη Μέση Ανατολή είναι η πρώτη φορά που έχουμε ένα συγκεκριμένο σχέδιο από τον πρόεδρο Τραμπ και το υποστηρίζουμε πλήρως. Καταθέσαμε μάλιστα ορισμένες ιδέες για τον τρόπο εφαρμογής του. Αυτό αποτελεί σαφή ένδειξη του ενδιαφέροντος του προέδρου Τραμπ για την περιοχή μας.

»Φανταστείτε να μην υπήρχε αμερικανικό ενδιαφέρον για τις γειτονικές μας χώρες. Ποιοι θα κάλυπταν το κενό που θα δημιουργούνταν χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ στην περιοχή; Κακόβουλοι δρώντες. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει μια κυβέρνηση που κατανοεί πλήρως τη γεωπολιτική σημασία της περιοχής».

Ένας από τους τομείς στους οποίους οι σχέσεις ΗΠΑ–Κύπρου έχουν ενισχυθεί σημαντικά το τελευταίο διάστημα είναι η ενέργεια. Η Chevron και η ExxonMobil, δύο από τις μεγαλύτερες αμερικανικές ενεργειακές εταιρείες, δραστηριοποιούνται στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου, επιδιώκοντας να συμβάλουν στην παραγωγή φυσικού αερίου.

Το Breitbart News είχε παραχωρήσει εκτενή χώρο σε αποκλειστική συνέντευξη με τον υπουργό Ενέργειας της Κύπρου για το συγκεκριμένο θέμα το καλοκαίρι — μια συνέντευξη που ο Τραμπ αναδημοσίευσε στο Truth Social.

Ερωτηθείς για την ανάπτυξη της συνεργασίας των δύο χωρών στον συγκεκριμένο τομέα, ο Χριστοδουλίδης δήλωσε στο Breitbart News ότι, καθώς οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή προκαλούν αναταραχή στον παγκόσμιο ενεργειακό εφοδιασμό, η αξιοποίηση της Ανατολικής Μεσογείου ως εναλλακτικής πηγής αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία για την Ευρώπη και τον κόσμο. Πρόσθεσε ότι στις αρχές Οκτωβρίου αναμένονται σημαντικές ενεργειακές ανακοινώσεις στην Κύπρο, οι οποίες θα ενισχύσουν περαιτέρω τους δεσμούς με τις ΗΠΑ.

«Ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη τις εξελίξεις στον Κόλπο, η Ανατολική Μεσόγειος προσελκύει πλέον πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από ενεργειακή άποψη. Μέσω της συνεργασίας της Κύπρου, του Ισραήλ, της Αιγύπτου, ακόμη και του Λιβάνου, μπορεί να αναπτυχθεί ως εναλλακτικός ενεργειακός διάδρομος για την Ευρώπη. Γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι σήμερα η στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης, ιδιαίτερα στον τομέα της ενέργειας», είπε.

«Είμαστε πολύ ικανοποιημένοι που δύο αμερικανικοί ενεργειακοί κολοσσοί δραστηριοποιούνται στην αποκλειστική οικονομική ζώνη μας. Χθες και προχθές είχα συναντήσεις τόσο με την Exxon όσο και με τη Chevron. Και θα σας δώσω μια αποκλειστική πληροφορία: μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες του Οκτωβρίου θα έχουμε μια σημαντική ανακοίνωση σχετικά με την παρουσία αμερικανικών ενεργειακών εταιρειών στην ΑΟΖ μας.

»Είμαι πολύ ικανοποιημένος, διότι πλέον βρισκόμαστε στο στάδιο της εκμετάλλευσης, στο στάδιο της παραγωγής. Υπογράψαμε συμφωνία με την Αίγυπτο και συζητούμε με το Ισραήλ. Η παρουσία αυτών των δύο μεγάλων αμερικανικών εταιρειών αποτελεί, πρώτα απ’ όλα, ψήφο εμπιστοσύνης προς εμάς, αλλά και σαφή ένδειξη της σημασίας της περιοχής».

Το φυσικό αέριο που η Κύπρος σκοπεύει να εξορύξει από τα ύδατά της δεν προορίζεται μόνο για εγχώρια κατανάλωση, αλλά και για την Ευρώπη και άλλους εταίρους.

«Προορίζεται για εγχώρια κατανάλωση, αλλά και για εξαγωγή στην Ευρώπη», δήλωσε ο Χριστοδουλίδης. «Έχουμε ήδη υπογράψει την πρώτη συμφωνία για την εξαγωγή κυπριακού φυσικού αερίου στην Ευρώπη έως το τέλος του 2027 ή στις αρχές του 2028. Τότε θα στείλουμε το πρώτο κυπριακό φυσικό αέριο στην Ευρώπη.

»Όπως σας είπα προηγουμένως, από την ανακοίνωση που θα γίνει μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες του Οκτωβρίου θα δείτε ότι θα πραγματοποιηθούν περισσότερες έρευνες στην ΑΟΖ μας από αμερικανικές εταιρείες».

Ο Χριστοδουλίδης ανέφερε επίσης ότι η δυνατότητα της Κύπρου να συμβάλει στον ενεργειακό εφοδιασμό της Ευρώπης και η προσπάθεια ανάπτυξης περισσότερων δυτικών ενεργειακών πηγών έχουν εξαιρετική σημασία. Όπως υποστήριξε, ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία έδειξε ότι η ενεργειακή εξάρτηση από κακόβουλους δρώντες μπορεί να οδηγήσει τη Δύση σε καταστροφικές συνέπειες.

«Πρώτα απ’ όλα, από την πλευρά της Κύπρου, όπως γνωρίζετε, ο προσανατολισμός μας είναι σαφώς δυτικός. Δεν υπάρχει περίπτωση να παραχωρήσουμε άδεια για οποιοδήποτε τεμάχιο της ΑΟΖ μας σε εταιρείες που αντιστρατεύονται τον ξεκάθαρο προσανατολισμό της εξωτερικής μας πολιτικής», είπε.

«Ταυτόχρονα, αυτό που έχει σημασία —ιδιαίτερα για την Ευρώπη, όπως ανέφερα προηγουμένως— είναι οι μεγάλες προοπτικές της Ανατολικής Μεσογείου να αναπτυχθεί ως εναλλακτικός ενεργειακός διάδρομος. Είδαμε τις συνέπειες της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία».

Ένας ακόμη σημαντικός τομέας συνεργασίας ΗΠΑ–Κύπρου είναι η προστασία των χριστιανικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή. Η προηγούμενη συνομιλία του Breitbart News με τον Χριστοδουλίδη είχε πραγματοποιηθεί κατά τη μετάβαση από την κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν στη δεύτερη θητεία Τραμπ, όταν ο Κύπριος πρόεδρος προχωρούσε στον διορισμό ειδικού εκπροσώπου για τη θρησκευτική ελευθερία στη Μέση Ανατολή, μετά την πτώση του καθεστώτος του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία.

Ερωτηθείς για την πορεία αυτής της πρωτοβουλίας, δήλωσε ότι οι χριστιανικές μειονότητες σε πολλές αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής είναι κρίσιμες για τη «σταθερότητα» και ότι συνεργάζεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Τραμπ σε αυτό το πεδίο.

«Πράγματι, διόρισα ειδικό εκπρόσωπο και έστειλα επιστολή στον πρόεδρο Τραμπ, ενημερώνοντάς τον για τον διορισμό και για την ανάγκη να συνεργαστούμε με τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες προκειμένου να προστατεύσουμε τις χριστιανικές μειονότητες.

»Οι χριστιανικές μειονότητες στις χώρες της περιοχής αποτελούν πυλώνα σταθερότητας. Είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους υπάρχει σταθερότητα σε αυτές τις χώρες.

»Εξακολουθούμε, όμως, να αντιμετωπίζουμε πολλές προκλήσεις, ιδιαίτερα στη Συρία. Γι’ αυτό, τόσο μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και σε διμερές επίπεδο, όταν συνομιλούμε με τους Σύρους, επισημαίνουμε συνεχώς την ανάγκη να προστατεύουν και να σέβονται τη χριστιανική μειονότητα και να διασφαλίζουν τη συμμετοχή όλων.

»Υπάρχουν ακόμη αρκετοί τομείς στους οποίους πρέπει να συνεργαστούμε με τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες χώρες για να προστατεύσουμε ουσιαστικά τις χριστιανικές μειονότητες της περιοχής. Σκεφτείτε πώς θα ήταν σήμερα η κατάσταση χωρίς αυτές, καθώς όλες οι χώρες της περιοχής έχουν χριστιανικές μειονότητες».

Αργότερα στη συνέντευξη, ο Χριστοδουλίδης πρόσθεσε ότι οι «συγκλίσεις» μεταξύ ΗΠΑ και Κύπρου είναι αμέτρητες: από πολιτισμικά ζητήματα, όπως η προστασία των χριστιανών, μέχρι το εμπόριο, την ενέργεια και άλλα οικονομικά θέματα, και κυρίως την άμυνα και την ασφάλεια. Αναφέρθηκε επίσης στις προσδοκίες για πρόοδο στην υλοποίηση του Οικονομικού Διαδρόμου Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ευρώπης, γνωστού ως IMEC.

«Πριν από δύο εβδομάδες συναντήθηκα με τον πρόεδρο της Αιγύπτου, Ελ Σίσι. Στη συνέχεια, ο πρόεδρος του Ισραήλ επισκέφθηκε την Κύπρο. Εδώ συναντήθηκα με τον βασιλιά της Ιορδανίας. Είμαι σε στενή επαφή, σχεδόν κάθε εβδομάδα, με τον πρόεδρο του Λιβάνου. Συνομιλούμε με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα», είπε.

«Εργαζόμαστε, πρώτα απ’ όλα, για να διασφαλίσουμε συνθήκες σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή μας και να αξιοποιήσουμε τις μεγάλες προοπτικές της. Για να το πετύχουμε, χρειαζόμαστε και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

»Υπάρχουν τόσες πολλές συγκλίσεις στα συμφέροντά μας: οι χριστιανικές μειονότητες, η ασφάλεια του Ισραήλ, η σταθερότητα στον Λίβανο, στην Ιορδανία και στην Αίγυπτο. Υπάρχουν οι προοπτικές του IMEC, που θα συνδέσει την τεράστια αγορά της Ινδίας με τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, καθώς και διάφορα έργα με αμερικανικές ιδιωτικές εταιρείες, ιδιαίτερα στον τομέα της διασυνδεσιμότητας.

»Μπορούμε να κάνουμε πολλά για να δημιουργήσουμε συνθήκες σταθερότητας και ασφάλειας στην περιοχή. Παράλληλα, θα επαναλάβω: αν δεν συνεργαστούμε, θα δημιουργηθεί ένα κενό. Και αυτό θα καλυφθεί από κακόβουλους δρώντες, σε βάρος των δικών μας συμφερόντων και των συμφερόντων της Δύσης».

Ο Χριστοδουλίδης είπε επίσης ότι συναντήθηκε προσωπικά με τον Τραμπ στην Αίγυπτο, κατά τη σύνοδο για την ειρήνη στη Γάζα στην οποία πρωταγωνίστησε ο Αμερικανός πρόεδρος πέρυσι, και ότι ελπίζει να επισκεφθεί σύντομα τον Λευκό Οίκο.

«Είχα την ευκαιρία να συναντήσω προσωπικά τον πρόεδρο Τραμπ κατά τη σύνοδο για τη Γάζα στο Σαρμ ελ Σέιχ της Αιγύπτου», είπε. «Ελπίζω να τον επισκεφθώ σύντομα στον Λευκό Οίκο. Θέλω να κλείσω με αυτό που ανέφερα στην αρχή, επειδή πραγματικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει όριο στις δυνατότητες της συνεργασίας μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για εμάς, οι ΗΠΑ είναι ο σημαντικότερος εταίρος».

Μία από τις σημαντικές εξελίξεις στις αμυντικές σχέσεις ΗΠΑ–Κύπρου είναι η πρόσφατη άρση του εμπάργκο όπλων, η οποία επιτρέπει πλέον στις Ηνωμένες Πολιτείες να πωλούν όπλα στην Κύπρο.

«Σε αυτό το πλαίσιο, έχουμε ξεκάθαρη πολιτική βούληση να δαπανήσουμε πολύ περισσότερα για την άμυνα και την ασφάλεια. Πριν έρθω στη Νέα Υόρκη εγκρίναμε τον κρατικό προϋπολογισμό για το 2027, με μεγάλη αύξηση για το υπουργείο Άμυνας», δήλωσε ο Χριστοδουλίδης.

«Δαπανούμε πολλά για την άμυνα και την ασφάλεια και θέλουμε να αγοράσουμε εξοπλισμό. Για να το κάνεις, όμως, πρέπει να έχεις στρατηγική. Και δεν μπορείς να εφαρμόσεις μια στρατηγική με αυτόν τον περιορισμό του ενός έτους, που απαιτεί ανανέωση κάθε χρόνο».

Όπως εξήγησε, η επιδίωξη είναι η άρση του εμπάργκο να μη χρειάζεται πλέον ετήσια έγκριση, αλλά να ανανεώνεται ανά πενταετία.

«Ακριβώς, επειδή αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη στρατηγική μας», είπε. Πρόσθεσε ότι οι αμερικανικές επιχειρηματικές επενδύσεις στην Κύπρο, πέρα από τον αμυντικό τομέα, πραγματοποιούνται σήμερα σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.

«Ένας ακόμη πολύ σημαντικός τομέας είναι ότι έχουμε αμερικανικές επενδύσεις στην Κύπρο, πιθανότατα για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση», δήλωσε.

«Πέρυσι επισκέφθηκα τις Ηνωμένες Πολιτείες: τη Νέα Υόρκη, το Τέξας και τη Σίλικον Βάλεϊ. Θα επιστρέψω στα τέλη Νοεμβρίου για να επισκεφθώ τη Νέα Υόρκη, το Οχάιο, τη Βοστώνη και τη Φλόριντα, προκειμένου να προσελκύσω περισσότερες αμερικανικές επενδύσεις στην Κύπρο.

»Οι αμερικανικές εταιρείες που επενδύουν στην Κύπρο δεν επενδύουν απλώς σε μια χώρα σχεδόν ενός εκατομμυρίου κατοίκων. Επενδύουν στην Ευρώπη, σε μια αγορά 450 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιούν την Κύπρο ως πύλη πρόσβασης στην ευρύτερη Μέση Ανατολή».

Πηγή: breitbart.com απόδοση anixneuseis.gr