iEpikaira

Για «αδιανόητη εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων» , η οποία μπορεί να προκύψει μέσα από τη συμφωνία που διαφημίζει η ελληνική κυβέρνηση με τη Chevron, μιλά ο πρέσβυς ε.τ Γιώργος Αυφαντής.

Ο κ. Αυφαντής αποκαλύπτει ότι στις σελίδες 18 και 19 της σχετικής συμφωνίας προβλέπεται με σαφήνεια «ρήτρα παραχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων». «Δεν πρόκειται ούτε για συνωμοσιολογίες ,ούτε για υπερβολές. Οι πολίτες ας διαβάσουν τι έγραψε στην ΕΣΤΙΑ ο κ.Κοττάκης και ας διαβάσουν το κείμενο της συμφωνίας».

Όπως λέει τα όσα ετοιμάζεται να φέρει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στη Βουλή προς επικύρωση ,εξηγούν τις δηλώσεις Ερντογάν περί προβλημάτων για τα οποία «μπορούν να βρεθούν λύσεις».

Ο κ. Αυφαντής μιλά για τη χαλαρή στάση της αντιπολίτευσης σ’ αυτό το πολύ σοβαρό θέμα , κατηγορώντας την ότι «κάνει πλάτες στην κυβέρνηση Μητσοτάκη».

«Πίστευε κανείς ότι αυτή η κυβέρνηση δεν θα ξεπουλούσε την εθνική κυριαρχία; Έλεγαν για τον πατέρα Μητσοτάκη ότι ήταν ικανός να πουλήσει και την Ακρόπολη. Φαίνεται ότι το κάνει ο υιός του», λέει ο κ. Αυφαντής.

Ο κ. Αυφαντής επισημαίνει ακόμη τους πολύ σοβαρούς κινδύνους που θα προκύψουν από την μακρά όπως προβλέπει σύγκρουση στο Ιράν. Κίνδυνοι οικονομικοί, αλλά και εθνικοί, καθώς όπως επισημαίνει η Τουρκία ετοιμάζεται να συμμετάσχει στην επίθεση κατά του Ιράν. «Αν το σενάριο της βγει, τότε θα έχουμε σοβαρό θέμα με την ενδυνάμωση της Τουρκίας», λέει ο κ. Αυφαντής.

Η Τουρκία η οποία εξοπλίζεται με ραγδαίους ρυθμούς κι ετοιμάζεται να παραλάβει γρήγορα μαχητικά αεροσκάφη Eurofighter.Κάποια απ’ αυτά από το Κατάρ, όπου όπως αποκαλύπτει, ως σύμβουλος εργάζεται ανώτατος απόστρατος αξιωματικός της ΠΑ, πρώην Α/ΓΕΑ, ο οποίος είχε διατελέσει και σύμβουλος ασφαλείας του κ. Μητσοτάκη, όσο ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης!

[iEpikaira: Οι αγαπητοί αναγνώστες γνωρίζουν πολύ καλά τι εστί «εταιρική συνεκμετάλλευση»! Περισσότερα και ΕΔΩ!]

Πηγή: militaire.gr

Ώρες πολέμου στην Μέση Ανατολή

Εσπευσμένη συνάντησις Γεραπετρίτη-Ρούμπιο στην σκιά των φημών περί αμερικανικής επιθέσεως στο Ιράν – Η ελληνική εμπλοκή, η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας και η συνεκμετάλλευσις

ΣΤΟ Σταίητ Ντηπάρτμεντ προσεκλήθη εσπευσμένως ο υπουργός Εξωτρικών κ. Γιώργος Γεραπετρίτης, εν όψει ραγδαίων εξελίξεων στην Μέση Ανατολή, καθώς οι συνομιλίες για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν είναι βέβαιον ότι θα έχουν αισία κατάληξη, οπότε ένα νέο αμερικανικό πλήγμα πρέπει να θεωρείται άμεσο. Καθώς η έκβασις των συνομιλιών θα έχει ξεκαθαρίσει μέχρι αύριο, είναι πιθανόν οι πολεμικές εξελίξεις να έλθουν ακόμη και το προσεχές Σαββατοκύριακο. Ο Έλλην υπουργός Εξωτερικών ευρίσκεται στην Ουάσιγκτων προκειμένου να απευθύνει ομιλία στην «δεξαμενή σκέψεως» Atlantic Council και θα έχει συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο με τον οποίο θα συζητήσει πέρα από την κατάσταση στην Μέση Ανατολή και το Ουκρανικό. Να σημειωθεί ότι για τις επιχειρήσεις που σχεδιάζονται στις ΗΠΑ κατά του Ιράν, η συμμετοχή της Σούδας ως βάσεως υποστηρίξεως είναι πολύτιμη και τούτο κατέστησε επιβεβλημένη την συνάντηση Ρούμπιο-Γεραπετρίτη.

Η συνάντησις αυτή δεικνύει την θέση της Ελλάδος στην νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας την οποία διαμορφώνουν οι ΗΠΑ, οι οποίες όμως θεωρούν (όπως έχει δηλώσει και ο πρέσβυς στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ) ενιαία την θέση της χώρας μας με την Τουρκία. Και τούτο σημαίνει συμφωνίες και συνεκμετάλλευση φυσικών πόρων. Χαρακτηριστική είναι η δήλωσις του υπουργού Ενεργείας κ. Σταύρου Παπασταύρου, ο οποίος επίσης ευρίσκεται στην Ουάσιγκτων: «Κάναμε τη γεωγραφία μας, γεωπολιτική δύναμη». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Η γεωγραφία μας έχει καταδικάσει να συνορεύουμε με την Τουρκία. Η γεωπολιτική δύναμις στην οποία αναφέρεται ο κ. Παπασταύρου, σημαίνει άρά γε συνεργασία και συνεπώς συνεκμετάλλευση;

Η γενικώτερη κατάστασις πάντως περιπλέκεται. Η πιθανή αντίδρασις του Ιράν θα είναι να κινητοποιήσει τις σιιτικές οργανώσεις που ελέγχει και κυρίως την Χεζμπολλάχ του Λιβάνου, κάτι που ήδη προεκάλεσε την αντίδραση του Ισραήλ. Καθώς η κατάστασις είναι εξαιρετικά ασταθής με την απειλή στρατιωτικής κλιμακώσεως, το Ισραήλ έστειλε έμμεσο μήνυμα στον Λίβανο ότι θα πλήξει σκληρά τη χώρα, στοχοποιώντας και μη στρατιωτικές υποδομές συμπεριλαμβανομένου του αεροδρομίου της Βηρυτού, στην περίπτωση που η Χεζμπολλάχ εμπλακεί σε ενδεχόμενες εχθροπραξίες ΗΠΑ – Ιράν. Αυτό τουλάχιστον ανέφεραν δύο υψηλόβαθμοι Λιβανέζοι αξιωματούχοι. Και δεν θεωρείται άσχετο προς τις διαγραφόμενες εξελίξεις το γεγονός ότι οι ΗΠΑ προχώρησαν στην απόσυρση μη απαραίτητου προσωπικού από την πρεσβεία τους στην Βηρυτό.

Όλα αυτά ενώ οι ΗΠΑ τηρούν σκληρή στάση στις διαπραγματεύσεις προειδοποιώντας ότι αν η Τεχεράνη δεν καταθέσει ένα πειστικό σχέδιο για τον περιορισμό του πυρηνικού της προγράμματος, θα εξετάσουν το ενδεχόμενο στρατιωτικής δράσεως με στοχευμένα πλήγματα. Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ φέρεται να δηλώνει ότι, αν αποτύχουν οι διπλωματικές προσπάθειες, θα προχωρήσει σε στρατιωτική δράση χωρίς να αποκλείει μία ευρείας κλίμακος επέμβαση. Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, δηλώνει έτοιμη να αντιμετωπίσει κάθε ενδεχόμενο. Υπενθυμίζεται ότι το Ιράν και οι ΗΠΑ θα έχουν έναν τρίτο γύρο συνομιλιών για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα αύριο στην Γενεύη.

Εν τω μεταξύ, οι αμερικανικές δυνάμεις αναπτύσσονται σε θέσεις προσβολής του Ιράν. Το αεροπλανοφόρο USS Gerald Ford ευρίσκεται ακόμη στην βάση της Σούδας για ανεφοδιασμό, αλλά αναμένεται να κινηθεί ανατολικά εντός των αμέσως προσεχών ημερών, ώστε να ευρίσκεται εις θέσιν από την οποία να μπορεί να εξαπολύσει αεροπορικές επιθέσεις κατά του Ιράν. Συνοδεύεται από έξι αντιτορπιλλικά και συγκεκριμένα τα USS Winston S. Churchill (από το οποίο γίνεται ο συντονισμός αεραμύνης της ομάδος) USS Bainbridge, USS Mahan, USS Roosevelt, USS Bulkeley και USS Thomas Hudner, ορισμένα από τα οποία είναι εξοπλισμένα με πυραύλους Tomahawk, των οποίων το βεληνεκές επιτρέπει να εκτοξευθούν κατά του Ιράν από την ανατολική Μεσόγειο.

Μια δεύτερη ομάς μάχης με το αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln ευρίσκεται νοτίως του Ομάν, ήδη σε θέση από την οποία μπορεί να πλήξει το Ιράν. Συνοδεύεται από οκτώ αντιτορπιλλικά εκ των οποίων τα τέσσερα είναι οπλισμένα με πυραύλους. Πρόκειται για τα USS Frank E. Petersen, USS Spruance. USS McFaul, USS John Finn, USS Delbert D. Black, USS Pickney, USS Tulsa και USS Santa Barbara. Στον Περσικό Κόλπο ευρίσκονται ευρίσκονται ακόμη τα USS Canberra, USS Mitscher και USS Michael Murphy.

[iEpikaira: Μήπως η εσπευσμένη επίσκεψη Γεραπετρίτη στη Ουάσινγκτον σχετίζεται με το γεγονός ότι η Τουρκία ετοιμάζεται να συμμετάσχει στην επίθεση κατά του Ιράν ΕΔΩ; Μήπως η Τουρκία συμφώνησε δολίως με τις ΗΠΑ υπό την προϋπόθεση ότι οι ΗΠΑ θα πιέσουν την Ελλάδα στα ελληνοτουρκικά και δη στην συνεκμετάλλευση;]

Πηγή: estianews.gr

Kώστας Δημητριάδης

Τις τελευταίες μέρες και ειδικότερα μετά τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Άγκυρα (11/2), έρχονται στο φως πιο ανάγλυφα σχεδιασμοί που επί αρκετό διάστημα κυοφορούνται «στη σκιά». Διαφορετικά νήματα εξελίξεων συγκλίνουν. Σε τι;

Σε πρώτο πλάνο, οι ΗΠΑ της εποχής Τραμπ παρεμβαίνουν άμεσα και χοντροκομμένα. Πάνε «να κόψουν και να ράψουν στα μέτρα τους» την ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής. Με τις «λύσεις» που απεργάζονται και έχουν στον πυρήνα τους την προώθηση ενός «μεγάλου Ισραήλ». Με τη διάλυση της Συρίας και τώρα με τη μεθοδευόμενη επίθεση με στόχο τον διαμελισμό του Ιράν να είναι στο επίκεντρο των επιδιώξεών τους. Ενταγμένοι μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο έρχονται –και μάλιστα εξ όσων αποκαλύπτονται, σύντομα, με ορίζοντα το 2027‒ σχεδιασμοί για προκρούστειες μοιρασιές του Αιγαίου, και της Ανατολικής Μεσογείου. Και βεβαίως για αντίστοιχες «λύσεις κλεισίματος» του Κυπριακού.

Η δουλειά έχει ανατεθεί σε πρόσωπα του περιβάλλοντος Τραμπ (έξω από την παραδοσιακή γραφειοκρατία της αμερικανικής διπλωματίας). Στους πρέσβεις των ΗΠΑ σε Άγκυρα και Αθήνα – τον Τ. Μπάρακ και την Κ. Γκίλφοϊλ αντίστοιχα και σ’ έναν διαχρονικό άνθρωπο ειδικών αποστολών, τον Ρ. Γκρενέλ. Ο τελευταίος, που παλαιότερα είχε υπάρξει βασικός παράγοντας των αμερικανικών «σχεδίων» για το Κοσσυφοπέδιο, τώρα αποκαλύπτεται ότι ως σύμβουλος του Αμερικανού προέδρου μαγειρεύει με γοργό βηματισμό από το παρασκήνιο την παρουσίαση συγκεκριμένων σχεδίων.

Κεντρικός αμερικανικός στόχος που θέτει τις προτεραιότητες και δίνει ρυθμό στις σχετικές διαδικασίες, όπως τον έκφρασε πριν λίγο καιρό με την κυνική γλώσσα του τραμπικού «κρεοπωλείου», ο Τ. Μπάρακ: «Ελλάδα και Τουρκία πρέπει να συγκολληθούν σαν δύο τούβλα (!), το ένα δίπλα στο άλλο που θα εγγυώνται από κοινού την πύλη για τη μεταφορά ενέργειας κυρίως αλλά και για άλλες εμπορευματικές ροές από την Κασπία μέσω της Υπερκαυκασίας προς τη Μεσόγειο».

Η συνάντηση της Άγκυρας δείχνει συνεκμετάλλευση-συγκυριαρχία

Η πραγματικότητα κινείται στον αντίποδα της εικόνας που προβάλλεται επίσημα. Ότι δήθεν οι δύο πλευρές επανέλαβαν τις θέσεις τους, συμφώνησαν ότι δεν επιθυμούν την μεσολάβηση τρίτων και επαναβεβαίωσαν «τα ήρεμα νερά» εστιάζοντας για την ώρα σε θέματα «θετικής ατζέντας».

Ακόμη και παραμένοντας αποκλειστικά στο επίπεδο των δημόσιων δηλώσεων των δύο ηγετών και στο επίσημο ανακοινωθέν του 6ου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας με το οποίο έκλεισε η συνάντηση της Άγκυρας, προκύπτουν καίρια ζητήματα ενώ φαίνεται ότι επιταχύνονται μεθοδεύσεις.Πρώτον, προκύπτει ότι τώρα εγκαταλείπεται ακόμη και η «Χάγη» (που άλλωστε θα απαιτούσε συνυποσχετικό για το ποιες είναι οι παραπεμπόμενες διαφορές) και ότι έχει υπάρξει ήδη συνεννόηση για μια διαιτησία «σ’ ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο» (όπως το έθεσε ο Μητσοτάκης) χωρίς καν τη θεωρητική δέσμευση της ευθυγράμμισης με τα θέσμια του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Στο ίδιο πλαίσιο αποκαλύπτει πολλά για το τι έχει συμφωνηθεί, ότι ο Ερντογάν μίλησε για πρόοδο στα ζητήματα οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών του Αιγαίου και στα «αλληλένδετα» θέματα και μάλιστα μέσα στο 2027 – «αισιοδοξία» που έσπευσε να συμμεριστεί και ο Μητσοτάκης. Όταν βεβαίως είναι γνωστό ποια είναι αυτά τα «αλληλένδετα» θέματα: Η συνεκμετάλλευση του θαλάσσιου πλούτου του Αιγαίου, η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, οι γκρίζες ζώνες και ό,τι άλλο θα προστεθεί εν τω μεταξύ στις τουρκικές αξιώσεις.Κατά δεύτερον, και το κοινό ανακοινωθέν αποκαλύπτει προχωρημένα επίπεδα συμφωνίας: Δύο χαρακτηριστικές διατυπώσεις: «Η Τουρκία και η Ελλάδα επαναβεβαίωσαν τη δέσμευσή τους για βελτίωση των αποτελεσματικών διαύλων και μηχανισμών επικοινωνίας σε όλα τα επίπεδα, καθώς και για την εξάλειψη αδικαιολόγητων πηγών έντασης, ώστε να αποφευχθεί πιθανή κλιμάκωση και κίνδυνοι για την επιτυχή διαχείριση των διμερών τους σχέσεων» και «οι δύο χώρες εξέφρασαν την αποφασιστικότητά τους να αξιολογήσουν υφιστάμενες ευκαιρίες συνεργασίας στον τομέα της ενέργειας –ιδίως στη διασύνδεση ηλεκτρικής ενέργειας και στις ανανεώσιμες πηγές– με στόχο την ενίσχυση της περιφερειακής σταθερότητας».

Σε «απλή αλλά ακριβέστατη γλώσσα»: Αφενός υποχρέωση προκαταβολικής ειδοποίησης του γείτονα για οποιαδήποτε ενέργεια θα μπορούσε να εκληφθεί απ’ αυτόν ως μονομερής και να «προκαλέσει ένταση». Δηλαδή ουσιαστικό πάγωμα άσκησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και κυριαρχίας που αμφισβητεί η Τουρκία μέχρι την επίλυσή τους από όργανο διαιτησίας. Αφετέρου ήδη στρωμένοι δρόμοι για την προώθηση συγκυριαρχίας-συνεκμετάλλευσης (συνεργασίας) στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τόσο για τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων όσο και για το πέρασμα καλωδίων ηλεκτρικής διασύνδεσης (μέσα στο πλαίσιο όπου η Τουρκία παγιώνει την αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε μεγάλα τμήματα ακόμη και του κεντρικού Αιγαίου με τη διετή Navtex και αμφισβητεί βραχονησίδες ακόμη και εντός των Κυκλάδων!).

Πυκνές προετοιμασίες κατευθυνόμενες από τις ΗΠΑ

Έχουν γίνει εδώ και καιρό σημαντικές, σχετικές αποκαλύψεις. Κυρίως από την Εστία. Που στο μεγαλύτερο μέρος τους είτε δεν έτυχαν καν επίσημης διάψευσης ή όπου έτυχαν αρχικά, στη συνέχεια επιβεβαιώθηκαν από τις εξελίξεις. Για δύο διαδικασίες μυστικών συνομιλιών Ελλάδας-Τουρκίας. Στη Γενεύη όπου μεταξύ άλλων συμφωνήθηκε ο «αόρατος» μηχανισμός επικοινωνίας προκειμένου να επιλύονται θέματα μέχρι να παραπεμφθούν οι διαφορές στη διαιτησία. Με εμπέδωση της λογικής: «Τίποτα δεν θα γίνεται χωρίς την προηγούμενη άδεια της Άγκυρας». Και πιο πρόσφατα στο ΝΑΤΟ-Βρυξέλλες με αντικείμενο το Αιγαίο, τα Στενά, τον εναέριο χώρο και τα «αλληλένδετα ζητήματα», όπου δουλεύονται «ιδέες» ενός αμερικανικού σχεδίου πατρότητος Γκρενέλ για την προώθηση συγκυριαρχίας-συνεκμετάλλευσης με την πιθανή εισαγωγή επιχειρηματικών πρότζεκτ τραμπικής κοπής.

Παράλληλα υπάρχει μια σειρά πυκνότατων επαφών ανάμεσα στους Χακάν Φιντάν (τον Τούρκο ΥΠΕΞ), Τ. Μπάρακ, Κ. Γκίλφοϊλ και Ρ. Γκρενέλ. Και τώρα ακριβώς πριν τη συνάντηση της Άγκυρας υπήρξε η επίσκεψη του τελευταίου στην Αθήνα και οι επαφές του υπό άκρα μυστικότητα με κυβερνητικούς αξιωματούχους. Ίσως και με τον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη όπως αποκάλυψε το Βήμα και διέψευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μόνο ως προς το τελευταίο (επιβεβαιώνοντας έτσι όλα τα υπόλοιπα).

Αναγκαία συμπεράσματα: Όλοι οι χειρισμοί, οι κυβερνητικοί για τα θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο, για την προώθηση «Πενταμερούς», για την «Ελλάδα ενεργειακός κόμβος», οι συμφωνίες με τη Chevron και τέλος τα σημεία προωθημένης συμφωνίας που εμφανίστηκαν στην Άγκυρα (και κρατιούνται επιμελώς υποφωτισμένα από την κοινή γνώμη για προφανείς λόγους) είναι ενταγμένα στο ενιαίο πλαίσιο της υλοποίησης των αμερικανικών σχεδιασμών για διαιτησία – συγκυριαρχία – συνεκμετάλλευση – έλεγχο των ενεργειακών διαδρόμων. Όσα λέει η ελληνική (αλλά και η τουρκική) κυβέρνηση ότι δεν υπάρχει αμερικανική μεσολάβηση στο παρασκήνιο είναι στο σύνολο τους ψέμματα. Προφανώς υπάρχει και αυτή καθορίζει τη γραμμή.

Και επιδιώκεται συνέχεια. Οι δύο πλευρές να συνεχίσουν να διαπραγματεύονται μυστικά για το περίγραμμα της λύσης μέχρι κάποια στιγμή μέσα στο 2027 οπότε θα επιχειρηθεί να του δώσουν τον μανδύα της επικύρωσης παραπέμποντάς το σε κάποιας μορφής διαιτησία. Δεν θα πρέπει μάλιστα να θεωρείται απίθανο το θέμα να τεθεί με δημοψηφισματικούς όρους στις προσεχείς εκλογές (με διλήμματα του τύπου: ευημερία από τους υδρογονάνθρακες – ειρήνη έναντι «πολέμου και αδιέξοδου πατριωτισμού κ.λπ.»).

Μεταξύ τραμπικού άκμονος και γερμανικής σφύρας

Τα αμήχανα βήματα της ελληνικής κυβερνητικής πολιτικής σχετικά με τη συμμετοχή στο Συμβούλιο Ειρήνης του Τραμπ για τη Γάζα δείχνουν τα δισεπίλυτα διλήμματα της γραμμής απόλυτης υπαγωγής στη Δύση μέσα στις σημερινές συνθήκες όξυνσης των ενδορρήξεων ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ευρώπη. Από τη μια δεν υπάρχει περιθώριο αποκλίσεων από τη γραμμή Τραμπ, πολύ περισσότερο που στο Συμβούλιο Ειρήνης συμμετέχουν καίριοι παίκτες για τις ισορροπίες που είναι δύσκολο να αγνοήσει η ελληνική πλευρά (Ισραήλ, Αίγυπτος, Τουρκία, Ιταλία και τώρα και η ευρωπαϊκή Κομισιόν). Από την άλλη ένα «δυσαρεστημένο» Βερολίνο (η Γερμανία και η Γαλλία παραμένουν εκτός Συμβουλίου Ειρήνης) έχει στον έλεγχό του την χρηματοδότηση του ελληνικού χρέους και ταυτόχρονα πρωταγωνιστεί στο αβαντάρισμα της Τουρκίας (στο θέμα των στρατιωτικών, εξοπλιστικών προγραμμάτων-SAFE και σε όλο το πλέγμα των γεωπολιτικών τόξων που περιλαμβάνουν τη Ρωσία, τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο κ.λπ.).

Ο δρόμος της κυβέρνησης (και του εγχώριου πολιτικού συστήματος συνολικά που είτε συναινεί είτε ψελλίζει κάτι για να σώζονται τα προσχήματα) είναι η απόλυτη πρόσδεση στο άρμα του Ισραήλ (η μετατροπή της Ελλάδας σε στρατηγικό βάθος του), μια θλιβερά παθητική παρουσία στο Συμβούλιο Ειρήνης (εκπροσωπεί ο υφυπουργός Εξωτερικών Θ. Θεοχάρης) και μια μισοκακόμοιρη και έκθετη σε κινδύνους ελληνική στρατιωτική παρουσία στη Γάζα.

Πηγή: edromos.gr

Μαρία Ζαχαράκη

Την ανάγκη εγκατάλειψης της αντιπαράθεσης για τα θαλάσσια σύνορα και στροφής σε ένα μοντέλο κοινής εκμετάλλευσης των ενεργειακών πόρων σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο υποστηρίζει ο Τούρκος αναλυτής, Αϊντίν Σεζέρ, προτείνοντας τη δημιουργία κοινοπραξιών ως ρεαλιστική διέξοδο από το αδιέξοδο των τελευταίων δεκαετιών.

«Το κεφάλαιο είναι δειλό»

Ο Αϊντίν Σεζέρ εκτιμά ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική στο ζήτημα των θαλάσσιων δικαιοδοσιών έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο αντιπαραθέσεων χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα στην εκμετάλλευση υδρογονανθράκων.

Όπως σημειώνει, «σχεδιάζουμε χάρτες, η άλλη πλευρά σχεδιάζει χάρτες. Ναυτικά περιπολούν το Αιγαίο και τη Μεσόγειο, αλλά στο τέλος, ούτε φυσικό αέριο ούτε πετρέλαιο εξορύσσεται. Γιατί; Επειδή ξεχνάμε τον χρυσό κανόνα της ενεργειακής γεωπολιτικής: Το κεφάλαιο είναι δειλό. Κανένας διεθνής ενεργειακός γίγαντας δεν θα έφερνε και δεν θα ανέπτυσσε μια πλατφόρμα δισεκατομμυρίων δολαρίων σε μια θάλασσα με αμφισβητούμενο νομικό καθεστώς και κίνδυνο πολέμου».

Στο πλαίσιο αυτό, θέτει ως κεντρικό ερώτημα: «Λοιπόν, ποια είναι η λύση;».

Ανατολική Μεσόγειος: «Είμαστε μόνοι μας»

Αναφερόμενος στις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο, ο Τούρκος αναλυτής υποστηρίζει ότι η Άγκυρα έχει μείνει εκτός περιφερειακών σχηματισμών.

Όπως σημειώνει, «η Τουρκία λέει ‘είμαι εδώ’ με ανακοινώσεις NAVTEX και ερευνητικά σκάφη, αλλά ποιο είναι το αποτέλεσμα; Είμαστε μόνοι μας».

Κατά τον ίδιο, η δημιουργία Κοινών Ζωνών Ανάπτυξης (JDZs) αποτελεί αναγκαία προσαρμογή της πρότασης του 1974 στα σημερινά δεδομένα.

«Εκτός αν δημιουργήσουμε Κοινές Ζώνες Ανάπτυξης (JDZs), αφήνοντας στην άκρη τη διαμάχη ‘είναι δική σας ή δική μου’ και λέγοντας ότι ‘από τις κάθε 100 λίρες που προέρχονται από εδώ, οι 50 είναι δικές σας και οι 50 είναι δικές μου’».

«Η ειρήνη είναι βιώσιμη μόνο εάν έχει οικονομικό ισοδύναμο»

Ο Σεζέρ επισημαίνει ότι η αβεβαιότητα αποτελεί τον μεγαλύτερο αποτρεπτικό παράγοντα για επενδύσεις και θεωρεί ότι η μεταφορά των αμφισβητούμενων περιοχών σε μια «Κοινή Εταιρεία» χωρίς παραίτηση από αξιώσεις κυριαρχίας θα μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο.

Όπως τονίζει, «Η ειρήνη είναι βιώσιμη μόνο εάν έχει ένα οικονομικό ισοδύναμο».

Πρόταση για «γιγαντιαία Κοινή Εταιρεία Ανάπτυξης» με συμμετοχή ΕΕ

Σε μια πιο ριζοσπαστική κατεύθυνση, προτείνει τη δημιουργία μιας ευρείας «Κοινής Εταιρείας Ανάπτυξης» που θα περιλαμβάνει Τουρκία, Ελλάδα και Κύπρο, ενδεχομένως υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κατά τον ίδιο, σε ένα περιβάλλον τελωνειακής ένωσης και οικονομικής αλληλεξάρτησης, η διαμάχη για το «δικό σου και δικό μου» συνιστά «ξεπερασμένο εθνικισμό του 20ού αιώνα».

Υποστηρίζει επίσης ότι μια τέτοια ενεργειακή σύμπραξη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο επίλυσης του Κυπριακού και να επιταχύνει την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.

«Διπλωματία, όχι ρητορική» – Το δίλημμα της Άγκυρας

Ο Αϊντίν Σεζέρ θέτει, τέλος, το στρατηγικό δίλημμα για την Τουρκία, αναφέροντας: «Η Τουρκία αντιμετωπίζει δύο δρόμους: Είτε θα συνεχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε την εγχώρια κοινή γνώμη κουνώντας χάρτες της Γαλάζιας Πατρίδας, οδηγώντας σε απομόνωση και φτώχεια στο εξωτερικό, είτε θα θυμηθούμε το όραμα του Ετζεβίτ το 1974 και του Οζάλ το 1988 και θα στραφούμε σε μια στρατηγική «Ανάπτυξης μέσω της Κοινής Χρήσης».

Καταλήγοντας, σημειώνει: «Ας μην ξεχνάμε ότι το πιο ακριβό αέριο είναι το αέριο που δεν μπορεί να εξαχθεί. Και το μεγαλύτερο όριο είναι το όριο στο μυαλό μας».

Πηγή: sigmalive.com

Μανώλης Κοττάκης 

-Ο ρόλος του Αμερικανού προεδρικού απεσταλμένου Ρίτσαρντ Γκρενέλλ που επεσκέφθη την Αθήνα και η διεθνής διαιτησία.

-Οι μυστικές διαπραγματεύσεις Ελλάδος-Τουρκίας στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες και στην Γενεύη

Στις 17 Ιουνίου 2025 γράφαμε από αυτήν εδώ τη θέση: «Εν εξελίξει είναι, όπως αποκαλύπτεται από δημοσιεύματα, αμερικανική πρωτοβουλία που αποσκοπεί εις το να έλθουν (ή να συρθούν) στο τραπέζι του διαλόγου η Ελλάς και η Τουρκία. Το αμερικανικό σχέδιο φέρεται να έχει αναπτύξει σε συνομιλητές του στην Ουάσιγκτων ο σύμβουλος του Ντόναλντ Τράμπ για ειδικές αποστολές Ρίτσαρντ Γκρενέλλ, χωρίς, ωστόσο, να έχει υπεισέλθει σε λεπτομέρειες ως προς την υλοποίησή της.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γκρενέλλ φέρεται να έχει ήδη συζητήσει το θέμα τόσο με τον Αμερικανό πρέσβυ στην Άγκυρα (που είναι αρκετά δραστήριος και στην Συρία) Τομ Μπαράκ όσο και με την αναμενομένη στην Αθήνα πρέσβυ Κίμπερλυ Γκίλφοϋλ, καθώς και με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Χακάν Φιντάν. Οι δύο πρέσβεις αναφέρεται ότι έχουν, επί της αρχής, αντιμετωπίσει θετικά την πρωτοβουλία, θεωρώντας ότι η τρέχουσα συγκυρία της σχετικής αποκλιμακώσεως στις διμερείς σχέσεις Ελλάδος – Τουρκίας επιτρέπει την διερεύνηση του ενδεχόμενου ενός πιο δομημένου διαλόγου μεταξύ Αθηνών και Αγκύρας. Αν και το ακριβές περιεχόμενο των ενδεχόμενων συνομιλιών δεν έχει ακόμη προσδιορισθεί, οι πρώτες σκέψεις φαίνεται πως περιλαμβάνουν την έναρξη μιάς διαδικασίας που θα μπορούσε να οδηγήσει στην λύση της διεθνούς διαιτησίας για την οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών.

Αυτό σημαίνει απομάκρυνση από την διαδικασία του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης με όλα τα ενδεχόμενα “λύσεως” ανοικτά, χωρίς καν την θεωρητική δέσμευση της ευθυγραμμίσεως με τα θέσμια του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης, τα οποία η ελληνική πλευρά θεωρεί ότι πρέπει να διέπουν οποιαδήποτε διευθέτηση της οριοθετήσεως των θαλασσίων ζωνών στο Αιγαίο.

»Η προώθησις της λύσεως της διεθνούς διαιτησίας, στην παρούσα χρονική συγκυρία και, ιδιαιτέρως μετά τις επιθέσεις του Ισραήλ κατά του Ιράν, αποτελεί μέρος των “ιδεών” που αναπτύσσονται στην αμερικανική πρωτεύουσα για μία συνολική διευθέτηση στην Μέση Ανατολή, με την Τουρκία να αναλαμβάνει τον κεντρικό ρόλο, υποκαθιστώντας και το Ιράν, καθώς άλλως τε, ήδη έχει επεκτείνει την επιρροή της στην τελευταία σύμμαχο της Τεχεράνης, Συρία».

Από τότε που διατυπώσαμε αυτές τις σκέψεις μέχρι σήμερα μεσολάβησαν τα εξής γεγονότα:

Πρώτον, η δήλωσις του πρέσβεως Μπάρακ στην Τουρκία για την συνεργασία Ελλάδος και Τουρκίας στον ενεργειακό τομέα και για την μετατροπή του Αιγαίου σε κόμβο μεταφοράς φυσικού αερίου από την Κασπία θάλασσα προς την Μεσόγειο.

Δεύτερον, η αποκάλυψις της εφημερίδος μας πριν από την συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν για μυστικές διαπραγματεύσεις Ελλάδος – Τουρκίας στο ΝΑΤΟ με αντικείμενο το Αιγαίο, τα Στενά και τον εναέριο χώρο. Αποκάλυψις που προσετέθη σε παλαιότερα ρεπορτάζ μας του Οκτωβρίου 2025 για τις μυστικές συναντήσεις της Γενεύης όπου συνεφωνήθη ο αόρατος μηχανισμός επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών, προκειμένου να επιλύονται θέματα μέχρι να παραπεμφθούν και να επιλυθούν οι διαφορές από διεθνές δικαιοδοτικό όργανο. Πρόκειται για αυτό που ονομάσαμε «νομοθέτηση της συγκυριαρχίας» και επ’ αόριστον πάγωμα της ασκήσεως κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο. Άνευ αδείας της Αγκύρας, ουδέν. Σημειωτέον: κορυφαίος κυβερνητικός αξιωματούχος που επικοινώνησε μαζί μας πριν από την συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δεν διέψευσε τις μυστικές συνομιλίες στο ΝΑΤΟ!

Τρίτον, η μυστική επίσκεψις που πραγματοποίησε ο κύριος Γκρενέλ στην Αθήνα πριν από την επίσκεψη του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην Άγκυρα και η συνάντησίς του με κυβερνητικούς αξιωματούχους υπό καθεστώς απόλυτης μυστικότητος, πιθανώς ακόμη και με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Την αποκαλύπτει στο χθεσινό της φύλλο η εφημερίς το «Βήμα» άνευ ιδιαιτέρων διευκρινήσεων για το περιεχόμενό της. Περιττό να επισημανθεί πως όσα λένε οι δύο κυβερνήσεις ότι δεν υπάρχει αμερικανική μεσολάβησις στο παρασκήνιο είναι όλα ψέματα. Προφανώς και υπάρχει. Μόνον αυτή υπάρχει.

Τέταρτον, οι δηλώσεις που πραγματοποίησαν μετά από την συνάντησή τους ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Πρόεδρος Ερντογάν. Ο κύριος Μητσοτάκης μίλησε για παραπομπή των διαφορών σε ένα διεθνές δικαιοδοτικό όργανο χωρίς να κατονομάζει την Χάγη ενώ ο Πρόεδρος Ερντογάν μίλησε για πρόοδο στα θέματα του Αιγαίου και της Μεσογείου και στα αλληλένδετα θέματα το έτος 2027. Γι’ αυτό άλλως τε η εφημερίδα μας ερμηνεύοντας πιστά τις δηλώσεις των δύο ηγετών μίλησε για διεθνή διαιτησία για το Αιγαίο και τα αλληλένδετα θέματα από την πρώτη στιγμή μολονότι αυτό αμφισβητήθηκε. Τώρα δεν αμφισβητείται.

Πέμπτον, στην κοινή διακήρυξη των δύο χωρών για το ανώτατο συμβούλιο συνεργασίας υπάρχει σαφής αναφορά στην συνεργασία των δύο χωρών σε θέματα ενεργειακής πολιτικής και ιδιαίτερα ηλεκτρικών διασυνδέσεων. Πίσω από την λέξη «συνεργασία» μπορεί να κρύβεται η λέξις «συνεκμετάλλευσις». 

Δημήτρης Μηλάκας

Υπάρχει κάτι βαθιά παράδοξο στη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν που έχει ήδη «κλειδώσει» για τα μέσα Φεβρουαρίου.

Όχι ως γεγονός, αλλά ως πολιτικό σύμπτωμα. Με δεδομένη την σημερινή τουρκική στάση – NAVTEX διαρκείας, χάρτες με τον 25ο μεσημβρινό, λίστες αποστρατιωτικοποίησης, ρητή αμφισβήτηση κυριαρχίας σε νησιά και βραχονησίδες – το ερώτημα δεν είναι τι θα συζητήσουν οι δύο ηγέτες. Το ερώτημα είναι σε ποιο πλαίσιο θα συζητήσουν.

Ως δύο χώρες με σαφή σύνορα και αδιαπραγμάτευτα δικαιώματα; Ή ως δύο διαχειριστές ενός “κοινού προβλήματος” που πρέπει απλώς να μην ξεφύγει από τον έλεγχο;

Αν ισχύει το δεύτερο, τότε το παιχνίδι έχει ήδη χαθεί για την Ελλάδα στο επίπεδο της αρχής. Γιατί όταν δεν αποφασίζεις για τον χώρο σου, αλλά τον “διαχειρίζεσαι”, έχεις ήδη αποδεχθεί ότι δεν σου ανήκει αποκλειστικά.

Και αυτό ακριβώς είναι το κληροδότημα των Ιμίων.

Το «λογιστήριο» του Αιγαίου

Υπάρχουν κρίσεις που τελειώνουν όταν πέφτουν οι τόνοι. Και υπάρχουν κρίσεις που δεν τελειώνουν ποτέ – απλώς μετατρέπονται σε καθεστώς. Τα Ίμια ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Δεν ήταν απλώς ένα επεισόδιο οριακής πολεμικής αντιπαράθεσης. Ήταν η στιγμή που το Αιγαίο απέκτησε λογιστήριο: καταγράφηκαν κέρδη, απώλειες, “εκκρεμότητες”, δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Η αμερικανική παρέμβαση του 1996 («no ships, no troops, no flags») δεν ήταν ουδέτερη. Μετέτρεψε ένα ζήτημα κυριαρχίας σε ζήτημα διαχείρισης κρίσης. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το πρόβλημα δεν ήταν ποιος έχει δίκιο, αλλά ποιος προκαλεί λιγότερο. Κι αυτό είναι η ουσία της φράσης:

το Αιγαίο έπαψε να είναι χώρος απόφασης και έγινε χώρος διαχείρισης.

Δηλαδή δεν συζητάμε πια “σε ποιον ανήκει τι”, αλλά “πώς θα συνυπάρχουν οι διαφωνίες χωρίς να σκάσει κρίση”. Δεν επιβεβαιώνεται η κυριαρχία, απλώς δεν αμφισβητείται πολύ. Δεν κλείνουν ζητήματα, απλώς κρατιούνται ανοιχτά με χαμηλή ένταση.

Το γκρίζο στη Μαδρίτη

Το 1997, στη Μαδρίτη (συμφωνία αμερικανικής έμπνευσης που δέχτηκε η κυβέρνηση της «ισχυρής Ελλάδας» του Σημίτη), η Ελλάδα αποδέχθηκε επισήμως ότι στο Αιγαίο υπάρχουν τουρκικά “ζωτικά συμφέροντα και ανησυχίες”. Όχι δικαιώματα. Όχι σύνορα. Συμφέροντα. Δηλαδή κάτι που δεν τελειώνει ποτέ.

Έτσι το Αιγαίο μετατράπηκε από χώρο κυριαρχίας σε χώρο διαπραγμάτευσης. Και ό,τι μπαίνει σε διαπραγμάτευση, κάποια στιγμή μπαίνει και σε «λογιστικό φύλλο»: τι πήρες, τι έδωσες, τι χρωστάς.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάχθηκαν και τα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης του ΝΑΤΟ και η ανάθεση της επιχειρησιακής εποπτείας στο στρατηγείο της Νάπολης. Όχι τυπικά, αλλά λειτουργικά, το Αιγαίο έπαψε να είναι αποκλειστικά ελληνικός επιχειρησιακός χώρος. Και ό,τι ελέγχεται επιχειρησιακά από τρίτους, αργά ή γρήγορα τίθεται και πολιτικά υπό αμφισβήτηση. Η Τουρκία το κατάλαβε. Η Ελλάδα προσποιήθηκε ότι δεν το είδε.

Παρενθετικά εδώ θα πρέπει να κρατήσουμε την πρόσφατη βλάβη στα συστήματα επιτήρησης του ελληνικού FIR δεδομένων των τουρκικών αμφισβητήσεων στον ελληνικό χώρο ευθύνης εναέριας κυκλοφορίας και μιας «υπόγειας» συζήτησης που αναγνωρίζει την τουρκική λογική περί ελληνικής αδυναμίας να διαχειριστεί το τόσο μεγάλο εύρος του ελληνικού FIR, άρα λογικό θα ήταν ο επανασχεδιασμός του…

Η Τουρκία παράγει – H Ελλάδα αγοράζει

Η σημερινή διαφορά Ελλάδας – Τουρκίας δεν είναι μόνο ισχύος. Είναι διαφορά μοντέλου. Η Άγκυρα παίζει ως παραγωγός ισχύος. Η Αθήνα ως καταναλωτής ασφάλειας.

Η Τουρκία επενδύει σε δική της αμυντική βιομηχανία, drones, πλοία, γεωπολιτική αφήγηση (“Γαλάζια Πατρίδα”). Παρεμβαίνει σε Συρία, Λιβύη, Ουκρανία, διαπραγματεύεται με όλους, συγκρούεται με όλους, αλλά κανείς δεν την αγνοεί.

Η Ελλάδα, αντίθετα, δανείζεται για να αγοράσει όπλα που εντάσσονται σε ΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, για να προστατευθεί από μια χώρα που είναι σύμμαχος στο ίδιο ΝΑΤΟ. Δηλαδή πληρώνει για να συμμετέχει σε έναν μηχανισμό που της ζητά αυτοσυγκράτηση απέναντι σε αυτόν που την απειλεί.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί το ΝΑΤΟ ως εργαλείο.

Η Ελλάδα χρησιμοποιείται από το ΝΑΤΟ «εργαλειακά»

Και εδώ βρίσκεται το παράδοξο: η Ελλάδα ξοδεύει περισσότερα για την άμυνά της από σχεδόν οποιαδήποτε χώρα στην Ευρώπη, αλλά δεν αποκτά αντίστοιχη αυτονομία. Γιατί τα χρήματα δεν επενδύονται σε στρατηγική ικανότητα, αλλά σε συμμόρφωση.

Το τελικό « εκκαθαριστικό»

Σήμερα η Τουρκία δεν εμφανίζεται ως αναθεωρητική δύναμη. Εμφανίζεται ως δύναμη που ζητά εφαρμογή όσων θεωρεί ότι έχουν ήδη συμφωνηθεί σιωπηρά. Σαν λογιστής που δεν ανοίγει νέα καρτέλα, αλλά υπενθυμίζει παλιές οφειλές.

NAVTEX διαρκείας, λίστες αποστρατιωτικοποίησης, “νησιά χωρίς διευκρινισμένη κυριαρχία”, δεν είναι κλιμάκωση. Είναι υπενθύμιση.

Το “Γραμμάτιο των Ιμίων” δεν ζητά πια σημαίες. Ζητά διαδικασίες. Δεν ζητά επεισόδια. Ζητά μηχανισμούς.

Και αυτό είναι πιο επικίνδυνο από μια κρίση. Γιατί οι κρίσεις τελειώνουν. Αλλά τα τετελεσμένα μένουν….

Η πικρή πραγματικότητα για την Ελλάδα είναι ότι βρίσκεται μπροστά σε μια συνάντηση κορυφής (Μητσοτάκης – Ερντογάν μέσα Φλεβάρη) όπου δεν διαπραγματεύεται πια δικαιώματα, αλλά όρους διαχείρισης. Όχι το “αν”, αλλά το “πώς”. Όχι την κυριαρχία, αλλά την ηρεμία.

Και όταν μια χώρα φτάνει στο σημείο να θεωρεί επιτυχία το “να μη συμβεί κάτι”, έχει ήδη αποδεχθεί ότι κάτι έχει χαθεί.

Πηγή: topontiki.gr

Ζητούν να τους… ρωτάμε για τις έρευνες που κάνουμε στο Αρχιπέλαγος και την Μεσόγειο – Πικρή δικαίωσις της «Εστίας», η οποία απεκάλυψε τις μυστικές διαπραγματεύσεις της Γενεύης και τον συντονισμό Αθηνών και Αγκύρας για τον μηχανισμό διαχειρίσεως κρίσεων που ισοδυναμεί με συνδιοίκηση.

H «Eστία» είχε προειδοποιήσει από τον περασμένο Σεπτέμβριο για την επικίνδυνη ατραπό που ακολουθείται ως προς την διαχείριση των ελληνο-τουρκικών και είχε εκφράσει φόβους ότι τα πράγματα οδηγούνται σε συγκυριαρχία της ελληνικής θαλάσσης. Και ενώ κάποιοι στην Αθήνα εξακολουθούν να μας αμφισβητούν, εξακολουθούν ενδεχομένως να τρέφουν ψευδαισθήσεις για «ήρεμα νερά», η Τουρκία δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα. Ήδη χθες εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Αμύνης ανεκοίνωσε ότι οι Navtex που κλείνουν το Αιγαίο και που αρχικώς ήσαν διετούς διαρκείας τώρα παρατείνονται επ’ αόριστον, ενώ η Άγκυρα απαιτεί να ερωτάται για κάθε ενέργεια που θα γίνεται στο Αρχιπέλαγος. Έρευνες, καλώδια, διασυνδέσεις και κάθε άλλη δραστηριότητα.

Συγκεκριμένα, ο εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Αμύνης εδήλωσε: «Στο Αιγαίο όλες οι έρευνες που θα διενεργούνται πρέπει να συντονίζονται με εμάς. Οι αγγελίες ναυτιλίας (Navtex), οι οποίες έχουν την φύση τεχνικών αντιρρήσεων σχετικώς με τις δραστηριότητες της Ελλάδος στο Αιγαίο Πέλαγος που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο, δημοσιεύονται επ’ αόριστον, όχι για περίοδο δύο ετών, όπως ισχυρίζεται ο ελληνικός Τύπος. Με τις Navtex που εκδίδουμε, λαμβάνοντας υπ’ όψιν την ασφάλεια της ναυσιπλοίας, τονίζουμε ότι οι ναυτικές αναγγελίες που καλύπτουν την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο Πέλαγος και όλες οι ερευνητικές δραστηριότητες εντός των θαλασσίων περιοχών δικαιοδοσίας πρέπει να συντονίζονται με την χώρα μας. Υπογραμμίζουμε ότι η διεξαγωγή στρατιωτικών δραστηριοτήτων που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο την ασφάλεια της ναυσιπλοίας σε περιοχές που περιλαμβάνουν τα χωρικά ύδατα των Νησιών με Αποστρατιωτικοποιημένο Καθεστώς (GASA) αντιτίθεται στις διεθνείς συνθήκες.

Οι τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις θα συνεχίσουν να καθιστούν ανενεργούς, στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, τις μονομερείς ενέργειες και πρωτοβουλίες που αγνοούν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας, τα οποία απορρέουν από τις θαλάσσιες περιοχές δικαιοδοσίας της».

Υπενθυμίζουμε ότι η «Εστία» είχε αξιόπιστες πληροφορίες, τις οποίες εδημοσίευσε στο φύλλο της 21ης Σεπτεμβρίου και συμφώνως προς τις οποίες η Άγκυρα επιδιώκει την συγκυριαρχία στο Αιγαίο, μέσω της εφαρμογής ενός μηχανισμού διαχειρίσεως κρίσεων με την μορφή «προσωρινών πρακτικών μέτρων». Ο μηχανισμός αυτός, που προβλέπει η Σύμβασις για το Δίκαιο της Θαλάσσης, θα υποχρεώνει τα δύο μέρη να ενημερώνουν το ένα το άλλο για κάθε κίνηση στην οποία προβαίνουν στο πεδίο εν όσω διαρκούν οι διαπραγματεύσεις για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών. Σε πλείστες όσες περιπτώσεις θα δεσμεύονται να ζητούν και άδεια από το άλλο μέρος. Πρόκειται δηλαδή για την νομοθέτηση της συγκυριαρχίας στο Αιγαίο και την Μεσόγειο με την μορφή «ασφαλιστικών μέτρων».

Οι δηλώσεις του εκπροσώπου του τουρκικού Υπουργείου Αμύνης συνιστούν μιάν ακόμη πικρή δικαίωση για την «Εστία», η οποία εγκαίρως είχε επισημάνει τα ύπουλα σχέδια της Τουρκίας, ενώ οι πλείστοι ομιλούσαν για «ήρεμα νερά». Αποδεικνύεται για μιάν ακόμη φορά ότι η Τουρκία δεν έχει υποχωρήσει ούτε βήμα από τις πάγιες θέσεις της και πιέζει για μια «συνολική λύση» σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Παραλλήλως, εξακολουθεί να εγείρει ζήτημα αναγνωρίσεως τουρκικής μειονότητος στην Θράκη με την συνακόλουθη δημιουργία τουρκικών συλλόγων. Υπενθυμίζεται ότι, σε δηλώσεις του στις αρχές του 2026 και στα τέλη του 2025, ο Χακάν Φιντάν υπεστήριξε ότι τα ζητήματα της «τουρκικής», όπως την απεκάλεσε, μειονότητος στην Δυτική Θράκη θα πρέπει να εξετάζονται ως μέρος του συνολικού πακέτου των ελληνοτουρκικών διαφορών στο Αιγαίο.

...Το τουρκικό ΥΠΕΞ επανήλθε με ανακοίνωση για την «Ημέρα Εθνικής Αντιστάσεως και Κοινωνικής Αλληλεγγύης των Τούρκων της Δυτικής Θράκης». Σε αυτήν, αφού κάνει λόγο για «τουρκική μειονότητα», τονίζει ότι «συνεχίζουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των συνθηκών και θα τα υπερασπιζόμαστε πάντα».

Αναφέρει συγκεκριμένα: «Στις 29 Ιανουαρίου, Ημέρα Εθνικής Αντιστάσεως και Κοινωνικής Αλληλεγγύης των Τούρκων της Δυτικής Θράκης, η οποία συμβολίζει την πορεία που σηματοδότησε την αναγνώριση της εθνικής ταυτότητος της Τουρκικής Μειονότητος της Δυτικής Θράκης, τονίζουμε για άλλη μια φορά ότι συνεχίζουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματα των συμπατριωτών μας βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των συνθηκών και ότι θα τα υπερασπιζόμαστε πάντα».

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: estianews.gr

H Turkish Petroleum Corp (TPAO) σχεδιάζει να συνεργαστεί με τη Chevron σε σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις

Η Τουρκία βρίσκεται σε συνομιλίες με τη Chevron για κοινές έρευνες πετρελαίου και φυσικού αερίου, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Bloomberg.

H κρατική ενεργειακή εταιρεία της τουρκίας βρίσκεται σε συνομιλίες με τη Chevron, σύμφωνα με Tούρκο αξιωματούχο που γνωρίζει τις συζητήσεις.

H Turkish Petroleum Corp (TPAO) σχεδιάζει να συνεργαστεί με τη Chevron σε σεισμικές έρευνες και γεωτρήσεις, ανέφερε ο αξιωματούχος υπό το καθεστώς ανωνυμίας.

Η πιθανή συμφωνία αποτελεί την πιο πρόσφατη κίνηση της Αγκυρας για την ενίσχυση της ενεργειακής παραγωγής και έρχεται σε μια περίοδο ευρύτερης αναθέρμανσης των σχέσεων ΗΠΑ – Τουρκίας.

Μία αντίστοιχη συμφωνία με την ExxonMobil προβλέπει κοινές έρευνες στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το υπουργείο Ενέργειας της Τουρκίας δεν απάντησε σε αίτημα για σχόλιο ενώ εκπρόσωπος της Chevron δήλωσε στο Bloomberg: «Η Chevron διαθέτει παγκοσμίως ένα διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο έρευνας και παραγωγής και συνεχίζει να αξιολογεί δυνητικές ευκαιρίες. Στο πλαίσιο της πολιτικής μας, δεν σχολιάζουμε εμπορικά ζητήματα».

Δεν είναι σαφές σε ποια έργα θα μπορούσαν να συνεργαστούν οι εταιρείες. Η TPAO δραστηριοποιείται ήδη στη Μαύρη Θάλασσα, στο Ιράκ, στη Ρωσία και στη Σομαλία, ενώ στο παρελθόν έχει πραγματοποιήσει γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η Chevron δραστηριοποιείται σε κοιτάσματα σε ισραηλινά και κυπριακά ύδατα.

Η Aγκυρα επιδιώκει τα τελευταία χρόνια να μειώσει τη σχεδόν πλήρη εξάρτησή της από εισαγόμενο πετρέλαιο και φυσικό αέριο, αυξάνοντας την εγχώρια παραγωγή και επεκτείνοντας τις δραστηριότητες της TPAO στο εξωτερικό.

Η εταιρεία έχει επεκτείνει τον στόλο εξειδικευμένων πλοίων για υπεράκτιες έρευνες και πρόσφατα ανακοίνωσε σχέδια για άντληση έως και 4 δισ. δολαρίων μέσω της πρώτης έκδοσης χρέους.

Πηγή: Bloomberg kathimerini.gr

Τις εντολές Μπάρακ υλοποιεί ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, ο οποίος μίλησε για «πάγο», για «δύο κράτη» και για «πολιτική ενότητα» αργότερα

Το πλέον ανησυχητικό είναι ότι μπορεί να υποβόσκει μια μυστική διπλωματία που αντίκειται προς την δεδηλωμένη πολιτική της χώρας. Ότι μπορεί η Κυβέρνησις να απεργάζεται οριοθετήσεις και συνεκμεταλλεύσεις θαλασσίων ζωνών χωρίς την εφαρμογή των στοιχειωδών διατάξεων του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης, για την εφαρμογή του οποίου έχουμε δεσμευθεί.

Ως συνήθως, τα νέα τα μαθαίνουμε εξ ανατολών και στην συγκεκριμένη περίπτωση έχουμε τον Χακάν Φιντάν, το Τούρκο υπουργό Εξωτερικών να προαναγγέλλει «πάγωμα» του Κυπριακού προκειμένου να προχωρήσουν τα «άλλα ζητήματα», δηλαδή η συνεκμετάλλευσις. Να σημειωθεί ότι κάτι ανάλογο, χωρίς να χρησιμοποιήσει την λέξη «πάγωμα», είχε δηλώσει ο πρέσβυς των ΗΠΑ στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ. Είχε χαρακτηρίσει το Κυπριακό «απόστημα» υποδεικνύοντας ευθέως πως η Ελλάς και η Τουρκία θα πρέπει να προχωρήσουν σε διευθετήσεις, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν την κατάσταση στην Μεγαλόνησο. Είναι ξεκάθαρο ότι ο Χακάν Φιντάν εφαρμόζει τις εντολές του Τομ Μπάρακ, με την ελληνική πλευρά να τηρεί αιδήμονα σιγή.

Δεν είναι δε τυχαίο το γεγονός ότι οι δηλώσεις του Φιντάν συμπίπτουν με τις πληροφορίες περί αναβολής θαλασσίων γεωλογικών ερευνών, οι οποίες επρόκειτο να αρχίσουν χθες! Όμως χθες ακυρώθηκαν.

«Πάγωσαν» και αυτές. Θυσιάσθηκαν άραγε στον βωμό των «ηρέμων νερών» και της συνεκμεταλλεύσεως;

Και αν αναρωτηθεί κανείς τι κερδίζει η Ελλάς από τέτοιες υποχωρήσεις, θα απαντήσουμε ξεκινώντας από το γεγονός ότι η Τουρκία δεν χάνει τίποτε. Επιβάλλει την βούλησή της χωρίς να υποχωρεί ούτε χιλιοστό στις αξιώσεις. «Παγώνει» μεν το Κυπριακό, αλλά στην απαίτησή της για λύση δύο κρατών μένει αμετακίνητη. Αυτό προκύπτει από τις δηλώσεις του Χακάν Φιντάν, ο οποίος είπε: «Ας παγώσουμε το πολιτικό πρόβλημα και ας απολαύσουμε την οικονομική συνεργασία, την ανάπτυξη της περιοχής». Διά του όρου «πολιτικό πρόβλημα» εννοεί το Κυπριακό και δυστυχώς υπάρχουν πρόσωπα στην Αθήνα και στην Λευκωσία που ακολουθούν την φρασεολογία αυτή, για ένα εθνικό θέμα που είναι ξεκάθαρα πρόβλημα εισβολής και κατοχής.

Για να μην έχει κανείς αμφιβολίες, παραθέτουμε τις δηλώσεις Φιντάν: «Η σημερινή γενιά έχει κληρονομήσει το πρόβλημα, αλλά δεν θέλει να το αφήσει άλυτο για τις επόμενες γενεές. Υπάρχει η πραγματικότητα στο νησί. Η λύση των δυό κρατών είναι η μόνη ρεαλιστική λύση στο νησί κι όλοι το γνωρίζουν αυτό. Εμείς ως Τουρκία πήραμε θετική στάση στο Σχέδιο Αννάν στο Κραν Μοντανά και οι Τουρκοκύπριοι υπερψήφισαν το σχέδιο του ΟΗΕ. Όμως οι Ελληνοκύπριοι το απέρριψαν και δεν αποδέχθηκαν την ίση κατανομή πολιτικής ισχύος, κατανομής πλούτου και εξουσιών στην Κύπρο. Εκείνοι το ξέρουν, το γνωρίζουμε κι εμείς, αλλά και οι Ευρωπαίοι το γνωρίζουν.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ποια είναι η εναλλακτική σε αυτό; Η ρεαλιστική λύση λοιπόν είναι τα δυό κράτη. Μπορούμε να κάνουμε αυτό. Αργότερα μπορούν να δημιουργήσουν μια εναλλακτική συνεργασία για πολιτική ενότητα, αυτό εξαρτάται από αυτούς. Αλλά αυτό που πρέπει να κάνουμε τώρα είναι να αδράξουμε τη στιγμή έτσι ώστε να βρούμε κάθε ευκαιρία να μετατρέψουμε την Κύπρο σε παράδεισο. Καθώς άλλες χώρες της περιοχής Μεσογείου κάνουν μεγάλες επενδύσεις στον τουρισμό, στην βιομηχανία, στην οικονομία. Ας σταματήσει η απομόνωση των Τουρκοκυπρίων, ας ξεκινήσει η ποιοτική συνεργασία. Βάζοντας σε πάγο το πολιτικό πρόβλημα, μπορούμε να απολαύσουμε την οικονομική συνεργασία, την ανάπτυξη της περιοχής, την εκμετάλλευση της ενέργειας, της βιομηχανίας, της οικονομίας. Όλοι μαζί».

Θα προβούμε σε μια μόνον επισήμανση. Ο Χακάν Φιντάν κόπτεται ότι οι Ελληνοκύπριοι δεν εδέχθησαν ίση κατανομή ισχύος. Δεν εδέχθησαν δηλαδή να εξομοιωθεί το 80% του πληθυσμού της Κύπρου με το 20% που (συμφώνως ακόμη και με το Σχέδιο Αννάν) είναι οι Τουρκοκύπριοι. Ομοίως τώρα θέλει συνεκμετάλλευση των θαλασσών που είναι σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν ελληνικές. Και αυτός μεν μπορεί να θέλει. Στην Αθήνα, στην ελληνική Κυβέρνηση, από που και έως που το συζητούν;

Πηγή: estianews.gr

Επειδή γράφονται πολλά σχετικά με την «ατζέντα Τραμπ» και την παρέμβαση των ΗΠΑ στα ελληνοτουρκικά -και δη στα ενεργειακά της περιοχής (1, 2, 3, 4)-, θα επιχειρήσουμε μια σύντομη ανάλυση, βασισμένη σε όσα έχουμε προειδοποιήσει ήδη από τον Μάρτιο του 2025 (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7), λίγο μετά την ανάληψη καθηκόντων του Αμερικανού Προέδρου. Η λογική λοιπόν των Αμερικανών είναι επί της ουσίας απλή και συνοψίζεται στα εξής στάδια: 

1ον Διαπίστωση/αποδοχή ως δεδομένο ότι δεν πρόκειται να προκύψει ελληνοτουρκική συμφωνία μέσω διμερούς διαλόγου. Εάν μια από τις πλέον ενδοτικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, η οποία άφησε το Oruc Reis να το «παρασύρει ο άνεμος» εντός ελληνικών θαλασσίων ζωνών επί 3,5 μήνες, που επέτρεψε στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό να παραβιάσει τα 6νμ και να διώξει «κακήν κακώς» το Ievoli Relum από την Κάσο, που προώθησε σθεναρά την ελληνοτουρκική προσέγγιση μέσω του «οράματος Μητσοτάκη» (1, 2, 3), και παρά ταύτα οι δυο πλευρές δεν κατέληξαν σε καμία σοβαρή συμφωνία -πέραν της ανεφάρμοστης, ετεροβαρούς «διακήρυξης των Αθηνών»-, τότε ποιά η πιθανότητα το πρόβλημα να λυθεί μέσω του ατέρμονου διμερούς διαλόγου;

2ον Απόφαση εμπλοκής στα ενεργειακά (εκμετάλλευση / συνεκμετάλλευση), χωρίς προηγούμενη συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, εφόσον ο ελληνοτουρκικός διάλογος δεν πρόκειται να τελεσφορήσει. Όταν ερωτήθηκε (15/09/2025) ο υπουργός Εσωτερικών των ΗΠΑ Νταγκ Μπέργκαμ εάν «είναι η αμερικανική κυβέρνηση έτοιμη να υποστηρίξει τις αμερικανικές εταιρείες» όπως η Chevron, δεδομένου ότι «υπάρχουν πολλές διαφορές, αντιπαραθέσεις και αμφισβητήσεις στα [ελληνικά κυριαρχικά] δικαιώματα στη Μεσόγειο Θάλασσα», απάντησε ευθαρσώς ότι, «εμείς κινηθήκαμε έξυπνα και μείναμε εκτός της διαπραγμάτευσης. Δεν είναι δική μας δουλειά.»

3ον Άμεση κατοχύρωση των ενεργειακών «φιλέτων» επί των ελληνικών θαλασσίων ζωνών, στα οποία η Τουρκία δεν δύναται ή δύσκολα μπορεί να επικαλεστεί ότι έχει δικαιώματα (Ιόνιο πέλαγος: Μπλοκ 2 και δυτικά/νοτιοδυτικά της Κρήτης: Δ Κρήτη & ΝΔ Κρήτη). Εξού και οι σχετικές συμφωνίες (1 και 2), οι οποίες ολοκλήρωσαν το πρώτο «σκέλος δράσης» των Αμερικανών -που κρύβει κι άλλα ένοχα μυστικά (1 και 2) τα οποία δεν θα αναλυθούν περαιτέρω εδώ-.

4ον Πλέον, οι ΗΠΑ μας προετοιμάζουν για την δεύτερη και δυσκολότερη φάση που θα αφορά στην περιοχή νοτίως της Κρήτης (Κρήτη 1 & Κρήτη 2) μέχρι και την Κύπρο. Στην εν λόγω περιοχή λοιπόν θα εστιάσει η συνδιάσκεψη/φόρουμ Ανατολικής Μεσογείου -του οποίου ο Κ. Μητσοτάκης ΔΕΝ είναι ο ΕΜΠΝΕΥΤΗΣ αλλά ο ΕΚΤΕΛΕΣΤΗΣ-, και εκεί... ό,τι ήθελε προκύψει! Εάν καταφέρουν οι ΗΠΑ να παρεμβληθούν ως «ενδιάμεσος» σε ρόλο «κονιάματος» μεταξύ των «τούβλων» Ελλάδας και Τουρκίας -κατά τον Αμερικανό πρέσβη στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ-, εργαλειοποιώντας την «εταιρική συνεκμετάλλευση», έχει καλώς. Αν όχι, τότε πάμε στο λιγότερο πιθανό «Plan B», το οποίο θα τεθεί στη λογική: «ή επιλέγετε την πρότασή μου με το όποιο κόστος στα κυριαρχικά σας δικαιώματα ή/και την κυριαρχία σας» ή «βρείτε τα μόνοι σας επί του πεδίου με το σοβαρό ενδεχόμενο να πάτε σε "μίνι πόλεμο" -για τον οποίο ο ίδιος ο Ντ. Τραμπ μίλησε το 2020-», οπότε οι ΗΠΑ θα αναλάβουν ρόλο «πυροσβέστη». 

Κλείνοντας, χωρίς περαιτέρω σχολιασμό, και όσων αφορά στην Κύπρο, η λογική στην αντιμετώπιση ενός προβλήματος ως «απόστημα» -πάλι κατά τον Τομ Μπάρακ-, σημαίνει ότι εφόσον έχεις ήδη δοκιμάσει τα διάφορα «αντιβιοτικά» που δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα εδώ και μισό αιώνα, τότε προχωράς σε «επέμβαση με ή χωρίς αναισθησία» (γράφαμε κάτι επί τούτου εδώ)... Και ο νοών νοείτω για το τί αυτό μπορεί να σημαίνει στην τράμπια λογική εξάσκησης εξωτερικής πολιτικής! Αυτά προς απάντηση σε όσους υποστηρίζουν ότι ξαφνικά «αναβαθμίστηκε» ο ρόλος του Ελληνισμού εν συνόλω.

Ο Αμερικανός πρέσβης στην Άγκυρα μιλά για νέα δυναμική, αποστάσεις από τις έριδες του παρελθόντος και «γέφυρες» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην περιοχή

Του Στέφανου Νικολαΐδη

Μια δήλωση που ίσως να μην προκαλεί έκπληξη, αλλά σίγουρα έχει βαρύτητα, έκανε ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ: οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να λειτουργήσουν ως «γέφυρα» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, ανοίγοντας – όπως είπε – τον δρόμο για μια «νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων» στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με αναφορές στην ανάγκη να «ξεπεραστούν οι πικρίες του παρελθόντος», στην ευημερία που μπορεί να φέρει η οικονομική συνεργασία και στον ρόλο της Ουάσιγκτον ως ενωτικού παράγοντα, ο Μπάρακ σκιαγράφησε ένα σχέδιο που εμφανίζεται να έχει την πλήρη έγκριση του προέδρου Τραμπ.

Ωστόσο, πίσω από τις γραμμές της συνέντευξής του κρύβεται κάτι πολύ ευρύτερο: η αμερικανική βούληση να διαμορφώσει ξανά –σχεδόν από την αρχή– τις ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, με όρους που δεν συμπίπτουν πάντοτε με τις σταθερές του Διεθνούς Δικαίου όπως τις αντιλαμβάνεται η Αθήνα.

Ο Μπάρακ ως άτυπος ΥΠΕΞ των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο

Ο Μπάρακ δεν είπε κάτι που δεν αναμενόταν. Όσοι παρακολουθούν συστηματικά τις κινήσεις του, γνωρίζουν ότι λειτουργεί εδώ και μήνες ως άτυπος υπουργός Εξωτερικών του προέδρου Τραμπ στην ευρύτερη περιοχή.

Έχει αναλάβει πρωτοβουλίες:για την επαναπροσέγγιση Ισραήλ – Τουρκίας

για την εμπλοκή των ΗΠΑ στη Συρία

ενώ η παρουσία ενός πρώην τρομοκράτη, του Αλ Σάραα, στον Λευκό Οίκο για συνάντηση με τον Τραμπ, αποτελεί – κατά κοινή ομολογία στην Ουάσιγκτον – προσωπικό επίτευγμα Μπάρακ.

Η επιρροή του έχει φτάσει μέχρι τη Λιβύη. Μαζί με τον Μάικλ Μπούλος – συμπέθερο του Τραμπ – και την Κίμπερλι Γκιλφόιλ, που έχει πλέον συχνή παρουσία στην Αθήνα, συγκροτούν ένα άτυπο τρίγωνο προσωπικών απεσταλμένων. Δεν είναι διπλωμάτες καριέρας, και αυτό είναι κρίσιμο: φέρνουν λύσεις «εκτός πλαισίου», με έμφαση όχι μόνο στη διπλωματία, αλλά και στο πώς «θα γίνουν business».

Στην πραγματικότητα, αυτό το δίκτυο προσωπικών διαύλων αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ αντιλαμβάνεται την άσκηση εξωτερικής πολιτικής: ευελιξία, προσωπικές σχέσεις, συμφωνίες μετρήσιμου οφέλους.

Ο Μπάρακ μίλησε για μια «νέα δυναμική» στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου οι ΗΠΑ θέλουν να αφήσουν πίσω τις «έριδες αιώνων» και να χτίσουν ένα νέο πλαίσιο συνεργασίας.

Ωστόσο, το σημαντικό δεν είναι τι λέει, αλλά πώς το εννοεί:

-Για τον Μπάρακ, οι επιμέρους διαφορές Ελλάδας – Τουρκίας είναι «ψιλά γράμματα»

-Η πραγματική προτεραιότητα είναι η οικονομική ευημερία μέσω ενεργειακών projects

-Οι αμερικανικές business πρέπει να προχωρήσουν – και το Διεθνές Δίκαιο δεν πρέπει να αποτελεί εμπόδιο

Το δόγμα «drill, baby, drill», που συνοδεύει τον τρόπο σκέψης της κυβέρνησης Τραμπ, επανέρχεται σαφώς στο προσκήνιο.

Το μήνυμα του Μπάρακ προς τα κράτη της περιοχής ήταν ξεκάθαρο. «Αν θέλετε ευημερία, οι διακρατικές διαφορές δεν μπορούν να στέκονται εμπόδιο. Είναι δική σας επιλογή».

Η αμερικανική ανάγνωση: Σταθερότητα μέσω… γεωοικονομίας

Η Ουάσιγκτον βλέπει την Ανατολική Μεσόγειο ως:

-ενεργειακό διάδρομο

-κόμβο μεταφοράς αερίου

-επενδυτική ευκαιρία

-περιφερειακή πλατφόρμα συνεννόησης [iEpikaira: Ήτοι... συνεκμετάλλευσης!]

Δεν είναι τυχαίο ότι το 2022 ολοκληρώθηκε η ιστορική συμφωνία οριοθέτησης Ισραήλ – Λιβάνου, ενώ πριν λίγες ημέρες έκλεισε η συμφωνία Λιβάνου – Κύπρου μετά από 17 χρόνια. Παράλληλα, οι ΗΠΑ σπρώχνουν ενεργά τις διεθνείς εταιρείες προς τα οικόπεδα νότια της Κρήτης, αλλά και βόρεια της Λιβύης και της Αιγύπτου.

Από αμερικανικής πλευράς, όλα αυτά συνδέονται με ένα ενιαίο αφήγημα: εκεί όπου υπάρχει προοπτική οικονομικής συνεργασίας, οι πολιτικές συνέπειες «θεραπεύονται» αυτόματα.

Ωστόσο, η πιο φορτισμένη φράση του Μπάρακ αφορά την Κύπρο: «Δεν μπορείς να έχεις ένα απόστημα στο κέντρο ενός κατά τα άλλα υγιούς σώματος». [iEpikaira: Το ότι οι Αμερικανοί βλέπουν το Κυπριακό ως "απόστημα" σημαίνει ότι αντίστοιχη θα είναι και η αντιμετώπισή του!]

Για τις ΗΠΑ, η Κύπρος δεν είναι ένα αμιγώς πολιτικό πρόβλημα, αλλά επί της ουσίας αποτελεί στοιχείο που πρέπει να «θεραπευτεί» για να προχωρήσουν τα υπόλοιπα.

Επομένως, η αμερικανική προσέγγιση δεν ασκεί πίεση μόνο προς την Άγκυρα — συγκαλυμμένα, πιέζει και την Αθήνα: «η λύση πρέπει να βρεθεί, γιατί χωρίς αυτήν δεν υπάρχει μεγάλη εικόνα».

Τι σημαίνει η αμερικανική ατζέντα για Ελλάδα και Τουρκία

Για την Αθήνα, η πρόκληση είναι διπλή:

Α. Πώς εξασφαλίζεται ότι το Διεθνές Δίκαιο προηγείται και δεν ακολουθεί τα ενεργειακά deals;

Για την Ελλάδα οι οριοθετήσεις, η άρση του casus belli, η διευθέτηση των θαλασσίων ζωνών δεν είναι τεχνικά ζητήματα. Είναι ζητήματα κυριαρχίας.

Για ένα μέρος όμως του αμερικανικού κατεστημένου θεωρούνται δευτερεύοντα.

Β. Η Αθήνα πρέπει να αξιοποιήσει την αμερικανική δυναμική χωρίς να «παρασυρθεί»

Με τον Κάθετο Άξονα να προχωρά και τη Chevron να εμπλέκεται σε περιοχή ανοριοθέτητη, η Ελλάδα έχει ευκαιρίες. [iEpikaira: Είπαμε ότι στην Αν. Μεσόγειο οι ΗΠΑ πρώτη φορά εφαρμόζουν το "δόγμα" εκμετάλλευση -για την ακρίβεια (συν)εκμετάλλευση- χωρίς προηγούμενη οριοθέτηση! Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Αλλά έχει και υποχρεώσεις: να καταστήσει σαφές στην Ουάσιγκτον ότι οι σταθερές της ελληνικής πολιτικής — κυριαρχία, διεθνές δίκαιο, απαλοιφή απειλών — δεν είναι διαπραγματεύσιμες.

Από την πλευρά της η Άγκυρα επιθυμεί να αναβαθμίσει τις σχέσεις της με τις ΗΠΑ επί Τραμπ.

Η οπτική Μπάρακ την ευνοεί, γιατί:

-μετατοπίζει τη συζήτηση από τα νομικά στα οικονομικά

-αφήνει περιθώρια για λύσεις χωρίς άκαμπτους κανόνες

-της δίνει ρόλο-κλειδί ως «πύλη» της Κασπίας και της Ασίας.

Το αν θα το αξιοποιήσει και πώς, μένει να φανεί.

Μια νέα πραγματικότητα ανατέλλει

Η παρέμβαση Μπάρακ επιβεβαιώνει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ξεκάθαρη φιλοδοξία να αναδιαμορφώσουν την Ανατολική Μεσόγειο ώστε να γίνει λειτουργική, παραγωγική και επιχειρηματικά ελκυστική.

Η προσπάθεια να παίξουν ρόλο «κονιάματος» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εντάσσεται σε αυτήν ακριβώς τη στρατηγική.

Όμως για την Ελλάδα, η εξίσωση δεν είναι τόσο απλή. Δεν μπορεί να μπει το ενεργειακό άλογο μπροστά από το νομικό κάρο.

Και όσο οι ΗΠΑ προωθούν λύσεις «επιχειρησιακές» και «γρήγορες», η Αθήνα πρέπει να υπενθυμίζει ότι στα Βαλκάνια και στην Ανατολική Μεσόγειο η σταθερότητα χτίζεται μόνο όταν:

-λύνονται οι διαφορές

-καταργούνται οι απειλές

-σεβαστεί το Διεθνές Δίκαιο

Η «νέα τάξη πραγμάτων» που περιγράφει ο Μπάρακ βρίσκεται στο τραπέζι.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η νέα αρχιτεκτονική μπορεί να διαμορφωθεί χωρίς να θυσιαστεί τίποτα από όσα για την Ελλάδα δεν αποτελούν ούτε «ψιλά γράμματα» ούτε λεπτομέρειες — αλλά θεμελιώδεις αρχές.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: skai.gr φωτο protagon.gr

Τις τελευταίες μέρες, κάτι ηλεκτρίζει και δεν είναι άλλο απο τον τουρκικό κολοσσό Koç Holding – ένας όμιλος που στην άλλη πλευρά του Αιγαίου δεν θεωρείται απλώς επιχειρηματικός γίγαντας, αλλά παράγοντας με βαθιές ρίζες σε πολιτικούς διαδρόμους και γεωπολιτικά παιχνίδια. Κι όμως, το όνομά του ακούγεται τώρα… στην Κρήτη.

Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για ενδιαφέρον –ή και κάτι παραπάνω– γύρω από άδειες μεγάλης κλίμακας για αποθήκευση ηλεκτρικής ενέργειας στο νησί. Κι εδώ αρχίζει η ιστορία να αποκτά πιο πικάντικο άρωμα από ό,τι θα περίμενε κανείς. Γιατί η Κρήτη δεν είναι μια ακόμη περιοχή στον ενεργειακό χάρτη· είναι κόμβος με ΑΠΕ, διασυνδέσεις, υποθαλάσσια καλώδια και κρίσιμες υποδομές που «κουμπώνουν» με το ενεργειακό μέλλον της χώρας.

Γι’ αυτό και το θέμα δεν περνά στα «ψιλά».

Ο έλεγχος της αποθήκευσης ενέργειας, η καρδιά του ενεργειακού συστήματος των επόμενων δεκαετιών, δεν είναι απλή υπόθεση… σημαίνει επιρροή, πρόσβαση, στρατηγικό πλεονέκτημα. Άλλωστε, όποιος ελέγχει το ρεύμα, ελέγχει και το… παιχνίδι.

Κι εδώ είναι που τα ερωτήματα αποκτούν βάρος.

Η συμμετοχή τουρκικών κεφαλαίων σε νευραλγικές ενεργειακές υποδομές της Ελλάδας δεν είναι μια απλή επιχειρηματική κίνηση. Είναι ζήτημα ασφάλειας, διαφάνειας και εθνικού ελέγχου. Εκτός, αν μπορεί να υπάρξει μια κοινοπραξία με μια αντίστοιχη ελληνική εταιρεία, η οποία μεταξύ άλλων θα μπορεί να ελέγχει τα παραπάνω σε συνεργασία με το κράτος.

Μέχρι να δοθούν απαντήσεις, η υπόθεση θα συνεχίσει να σιγοβράζει. Γιατί όταν εμπλέκεται η Κρήτη, η ενέργεια και μια πολυεθνική με βαριά σκιά στην Τουρκία, το παιχνίδι δεν είναι ποτέ απλό. Και σίγουρα όχι χωρίς παρασκήνιο.

Πηγή: piestirio.gr (21/11/2025)

[iEpikaira: Στις 01/07/2024 το iEpikaira παρουσίασε αδιάψευστα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ο τούρκος μεγιστάνας Ραχμί Κοτς -ο οποίος δραστηριοποιείται και στον τομέα της ενέργειας, με το διυλιστήριο πετρελαίου «Tupras», την εταιρεία παροχής ενέργειας «Aygaz» και κατέχοντας το πλειοψηφικό πακέτο της «Τουρκικής Εταιρείας Ερευνών Πετρελαίου» (ΤΡΑΟ) [αυτήν που διενεργεί ανενόχλητη έρευνες εντός της ελληνικής και κυπριακής υφαλοκρηπίδας και έχει ήδη διαμοιράσει βυθοτεμάχια σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο] στην οποία εκτός των άλλων ανήκει και το γνωστό πλοίο ερευνών Oruc Reis, το οποίο το 2020 το «παρέσυρε ο άνεμος»-, είναι ο μυστικός σύνδεσμος Ερντογάν-Μητσοτάκη και ένας από τους πρωτεργάτες της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» μέσω της δημιουργίας μιας «οικονομικής βάσης» εργαλειοποιώντας την ενέργεια. Στις 20/10/2025 το παρόν βήμα έγραφε: Για τον ρόλο του Τούρκου επιχειρηματία Ραχμί Κοτς ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη, έχουμε αναφερθεί εκτενώς (1 και 2), και όπως αναφέραμε και παλαιότερα (04/07/24), «υπάρχει οργιώδες παρασκήνιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στο οποίο εμπλέκονται και επιχειρηματίες, κυρίως από τον τομέα της ενέργειας που ωθούν τις κυβερνήσεις σε συμφωνίες με κοινές ελληνοτουρκικές επιχειρήσεις στο Αιγαίο. Ωστόσο η επιχειρηματική συνεργασία δεν μπορεί να γίνει στο κενό, δεδομένου ότι η Τουρκία έχει πάντα ως βάση την συνεκμετάλλευση...» (περισσότερα και ΕΔΩ). O Ραχμί Κοτς λοιπόν, παραμένει -παρά το προχωρημένο της ηλικίας του- ένας από τους πρωτεργάτες της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» μέσω της δημιουργίας μιας «οικονομικής βάσης». Βάσει της αποκάλυψης εδώ, συνάγεται λοιπόν ότι το νέο εργαλείο «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» είναι η αποθήκευση ενέργειας στην γενέτειρα του πρωθυπουργού... Με αυτόν τον τρόπο, ακόμη κι αν δεν συμμετέχει άμεσα η Τουρκία στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων νοτίως της Κρήτης εργαλειοποιώντας το τουρκολιβυκό ψευδομνημόνιο, η έμμεση παρεμβολή δια της πλαγίας οδού μέσω της αποθήκευσης ενέργειας, θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην όλη διαδικασία.]

«Μια απροσδόκητη προσφορά από Ελληνίδα πολιτικό στην Τουρκία!»

Η Ελληνίδα πρώην Επίτροπος της ΕΕ, Μαρία Δαμανάκη, τράβηξε την προσοχή με την πρότασή της για τη δημιουργία ενός κοινού θαλάσσιου πάρκου με την Τουρκία στο Αιγαίο Πέλαγος.

Οι δηλώσεις της στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης είχαν ευρεία απήχηση στο κοινό, γράφει ο Γιασάρ Άντερ στην τουρκική Sözcü Gazetesi.

«Γιατί όχι ένα κοινό θαλάσσιο πάρκο με την Τουρκία;» ρώτησε η Δαμανάκη, προσθέτοντας: «Οι δύο χώρες θα μπορούσαν να προχωρήσουν με μια κοινή πρωτοβουλία για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος στο Αιγαίο. Το κοινό πάρκο θα μπορούσε να επεκταθεί πέρα ​​από τα χωρικά ύδατα, καλύπτοντας μια πολύ μεγαλύτερη περιοχή. Αυτή τη στιγμή, έχουμε τα χωρικά μας ύδατα και της Τουρκίας. Υπάρχει μια ζώνη στη μέση που δεν έχει ακόμη οριστεί. Θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι εκεί μαζί».

Αναφέρθηκε στις δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν

Αναφερόμενη στις πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου Υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, η Δαμανάκη είπε: «Τα λόγια του δείχνουν επιθυμία για συνεργασία».

Ο ελληνικός τύπος ερμήνευσε την έκκληση Δαμανάκη για συνεργασία με την Τουρκία ως «τολμηρή πρόταση».

Ορισμένες εφημερίδες έγραψαν ότι η ιδέα ενός κοινού θαλάσσιου πάρκου με την Άγκυρα στο Αιγαίο ήταν «αντισυμβατική» αλλά θα μπορούσε να θεωρηθεί «σημαντική ευκαιρία» για περιβαλλοντική διπλωματία.

«Θαλάσσιο Πάρκο» ένταση στο Αιγαίο

Μετά την ανακήρυξη από την Ελλάδα δύο νέων θαλάσσιων πάρκων στο Αιγαίο και το Ιόνιο Πέλαγος, το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε γραπτή δήλωση την περασμένη εβδομάδα, προειδοποιώντας ότι «οι μονομερείς ενέργειες θα πρέπει να αποφεύγονται σε κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες όπως το Αιγαίο και η Μεσόγειος».

Η Τουρκία καταχώρησε νέες θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές στον ΟΗΕ

Οι νέες Θαλάσσιες Προστατευόμενες Περιοχές (ΘΠΠ) της Τουρκίας καταγράφηκαν στον εθνικό χάρτη θαλάσσιου σχεδιασμού που καταχωρήθηκε στη Διακυβερνητική Ωκεανογραφική Επιτροπή (ΔΟΕ) στο πλαίσιο του Εκπαιδευτικού, Επιστημονικού και Πολιτιστικού Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών (UNESCO) τον Αύγουστο.

[iEpikaira: Από τις 19/06/2024 το παρόν βήμα μιλούσε για «συγκεκαλυμμένη συνδιαχείριση» με τη δημιουργία κοινών θαλάσσιων πάρκων ακόμη και με την εμπλοκή επιχειρηματιών. Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Σαχίνης Γιώργος

Εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες η Ανατολική Μεσόγειος δοκιμάζει την ικανότητα των περιφερειακών κρατών να υπερασπίζονται τα συμφέροντά τους απέναντι σε ισχυρούς διεθνείς παίκτες. Είναι μια σκακιέρα όπου τα πιόνια αλλάζουν χέρια, οι κανόνες γράφονται εκ του συστάδην αλλού και οι τοπικοί παίκτες συχνά αδυνατούν να πείσουν για τις προτεραιότητές τους. Σ’ αυτή τη σκακιέρα η Ελλάδα και η Κύπρος κρατούν τα πιο σημαντικά κομμάτια, αλλά παράδοξα εμφανίζονται να μην τα αξιοποιούν.

Το κεντρικό σημείο της σύγκρουσης δεν είναι απλά οι υδρογονάνθρακες, το ενεργειακό. Είναι ποιος ορίζει τους κανόνες, ποιος χαράσσει τα θαλάσσια σύνορα και ποιος αποφασίζει για τις επενδύσεις που μετατρέπουν υποθαλάσσιους πόρους σε εθνική ισχύ. Στην “καρδιά” αυτού του ζητήματος βρίσκεται το σύμπλεγμα του Καστελόριζου - όχι ως περιφερειακή λεπτομέρεια, αλλά ως αποφασιστικός μοχλός: Όποιος ελέγχει τη νομική και γεωπολιτική του θέση, ελέγχει το νότιο άκρο της ελληνικής παρουσίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Κι όμως, την ώρα που η περιοχή αναδιατάσσεται, βλέπουμε σχέδια και “σκέψεις εργασίας” να κυκλοφορούν, από εγχώρια think tanks όπως το περίφημο ΕΛΙΑΜΕΠ, που έχει γίνει περίπου ο επίσημος σύμβουλος της εξωτερικής μας πολιτικής αν και ιδιωτικός φορέας, έως διεθνή γραφεία στρατηγικής και forum - σχέδια που εισηγούνται ειδικά καθεστώτα ή ευελιξίες στην αντιμετώπιση του Καστελόριζου. Είναι σχέδια που δεν εκφέρονται πάντα φωναχτά, αλλά υλοποιούνται βήμα-βήμα στο πεδίο. Αυτά τα σενάρια έχουν πλέον μεταβληθεί σε πρακτική - όχι επειδή είναι απαραίτητα, αλλά επειδή κάποιοι μεγάλοι παίκτες τα θεωρούν βολικά.

Αν δεν υπάρξει άμεση, ξεκάθαρη και αδιαπραγμάτευτη απάντηση από την Αθήνα και τη Λευκωσία - την οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δύο κρατών - τότε το Καστελόριζο κινδυνεύει να μετατραπεί από μοχλός εθνικής ισχύος σε εργαλείο “ευελιξίας” τρίτων. Και αυτό δεν είναι θεωρητική απειλή: Είναι το κεντρικό σημείο της νέας γεωπολιτικής εξίσωσης που παίζεται αυτή τη στιγμή.

Το καλώδιο που δεν τόλμησε να περάσει

Το πρόγραμμα ηλεκτρικής διασύνδεσης Κύπρου- Κρήτης- Ελλάδας, που για χρόνια παρουσιάστηκε ως κορυφαίο έργο κοινού ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος, απέδειξε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πόσο εύθραυστη είναι η διεθνής σφαίρα εμπιστοσύνης, όταν στις θαλάσσιες περιοχές υπάρχουν ασαφείς οριοθετήσεις. Η διακοπή ή αναβολή των εργασιών δεν οφείλεται μόνο σε τεχνικά ή οικονομικά ζητήματα - ο κύριος λόγος ήταν πολιτικός: η Τουρκία ξεκαθάρισε ότι δε θα επιτρέψει την έξοδο του καλωδίου πέρα από τα 6 ν.μ. σε ορισμένες περιοχές, κι αυτό ήταν η αφορμή για την αναβολή που εξελίχθηκε σε ουσιαστική καθυστέρηση.

Μπορεί κάποιοι να μιλούν για «οικονομοτεχνικά εμπόδια» ή για «επανασχεδιασμό»(δηλαδή ακόμη και επενδυτικά, φτου και από την αρχή και σε νέα βάση παιχτών με κεφάλαια από ΗΠΑ έως αραβικές χώρες του Κόλπου), όμως η ουσία είναι μία: Απουσία οριοθετημένων θαλάσσιων ζωνών αφήνει τα έργα εκτεθειμένα σε πιέσεις και απειλές. Και όταν η απειλή είναι στρατιωτική, η πολιτική επιλογή συχνά είναι το πιο εύκολο εργαλείο. Η ακύρωση ή αναστολή τέτοιων έργων σημαίνει πρακτικά αποδέσμευση γεωπολιτικής πρωτοβουλίας.

Αν η Αθήνα και η Λευκωσία είχαν προχωρήσει από καιρό σε πλήρη και αμοιβαία οριοθέτηση ΑΟΖ, το πεδίο διαπραγμάτευσης θα ήταν διαφορετικό - δε θα υπήρχε το κενό που σήμερα εκμεταλλεύονται τρίτοι. [iEpikaira: Σωστά αλλά στην Κάσο ούτε εντός οριοθετημένης ΑΟΖ με την Αίγυπτο δεν διασφαλίσαμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Επομένως το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και πολύ χειρότερο!]

Το “υπαρκτό σενάριο” ανασχεδιασμού: όταν οι ιδέες γίνονται πολιτική

Σε διπλωματικά και ακαδημαϊκά γραφεία κυκλοφορεί εδώ και καιρό ένα σχέδιο που δεν αποτελεί θεωρία εργασίας, αλλά λειτουργεί ως πρακτική γραμμή: η “ειδική διαχείριση” του συμπλέγματος του Καστελόριζου. Το σενάριο αυτό - που έχει μάλιστα διατυπωθεί σε αναλύσεις εγχώριων και διεθνών think tanks - προτείνει ευελιξίες στην εφαρμογή των δικαιωμάτων, ώστε να διευκολυνθεί ο διάλογος ΗΠΑ-Τουρκίας και να αποφευχθούν εντάσεις που θεωρούνται επικίνδυνες για το ΝΑΤΟ.

Στην πράξη, η παραχώρηση σημαντικού μεριδίου σε διεθνή όμιλο με όρους που του επιτρέπουν αποχώρηση χωρίς συνέπειες σημαίνει ότι η εθνική απόδοση από μια πιθανή ανακάλυψη συχνά μειώνεται δραστικά

Είναι κρίσιμο να σημειωθεί πως δε γίνεται λόγος για επισήμως προτεινόμενη “παραίτηση δικαιωμάτων”, το αφήγημα παρουσιάζεται ως “ρεαλιστική ρύθμιση”, ως “διπλωματική ευελιξία”. Η μετάφραση όμως στη γεωπολιτική γλώσσα είναι μία: αν αποδέχεσαι ότι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα δεν έχει το ίδιο βάρος που το δίνει το διεθνές δίκαιο, τότε διαπραγματεύεσαι την ουσία.

Αυτό το “υπαρκτό σενάριο”, όσα ονόματα κι αν αλλάξουν γύρω του, έχει την ίδια φόρμουλα: η αποδυνάμωση του ρόλου του Καστελόριζου ανοίγει παράθυρο για μεγαλύτερη “ευελιξία” στην περιοχή - ευελιξία που εξυπηρετεί πρωτίστως τις ισχυρές πλευρές του παιχνιδιού.

Οι ΗΠΑ και το παιχνίδι των διαδρόμων

Η Ουάσινγκτον έχει καταστήσει τον ενεργειακό ανασχεδιασμό εργαλείο διεθνούς επιρροής: η προώθηση του ακριβού και λιγότερο φίλιου στο περιβάλλον αμερικανικού LNG και η προσπάθεια σύνδεσης πλωτών ή χερσαίων διαδρόμων προς την Ανατολική Ευρώπη είναι καθαρά στρατηγικές επιλογές που εξυπηρετούν τον γεωπολιτικό στόχο περιορισμού ρωσικής επιρροής.

Για να λειτουργήσει αυτή η στρατηγική, χρειάζονται σταθεροί συνεργάτες και ασφαλείς θαλάσσιες οδοί - και συχνά προτιμά λύσεις που καθιστούν την περιοχή εξαρτώμενη από συστήματα και υποδομές υπό αμερικανικό έλεγχο. Η Ελλάδα εμφανίζεται ως ιδανικός ενδιάμεσος: θέση, λιμάνια, υποδομές. Όμως το τίμημα αυτού του ρόλου δεν έχει υπολογιστεί σωστά: περιλαμβάνει απώλεια στρατηγικής αυτονομίας, μετατόπιση αποφάσεων εκτός της χώρας και αποδοχή λύσεων που δε διασφαλίζουν τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα Ελλάδας και Κύπρου. Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές είναι πως η προώθηση ενός κάθετου διαδρόμου LNG προς την Ουκρανία ή την κεντρική Ευρώπη δεν εξασφαλίζει αυτόματα την ενίσχυση της ελληνικής θέσης. Χωρίς πλήρη οριοθέτηση, χωρίς αποθήκες και χωρίς δομές που να ωφελούν πραγματικά τη χώρα, η Ελλάδα παραμένει πάροχος υποδομών, όχι παραγωγός του δικού της φυσικού αερίου - όχι κυρίαρχος παράγοντας.

ExxonMobil και οι άλλες “σφήνες”

Όταν μεγάλοι ενεργειακοί όμιλοι επενδύουν “ψίχουλα” σε σεισμικές έρευνες και όρους που τους επιτρέπουν δικαίωμα αποχώρησης χωρίς κόστος, το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο: οι εταιρείες παίρνουν πρόσβαση σε γεωλογικά δεδομένα με χαμηλό ρίσκο και η χώρα χάνει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει πλήρως τυχόν ανακαλύψεις. Στην πράξη, η παραχώρηση σημαντικού μεριδίου σε διεθνή όμιλο με όρους που του επιτρέπουν αποχώρηση χωρίς συνέπειες σημαίνει ότι η εθνική απόδοση από μια πιθανή ανακάλυψη συχνά μειώνεται δραστικά. Επιπλέον, οι εταιρείες συχνά λειτουργούν ως παράγοντας αδρανοποίησης: το αφήγημα ότι «είναι νωρίς να δεσμευτούμε, χρειάζονται περισσότερα δεδομένα» χρησιμοποιείται ως κάλυμμα για να κερδηθεί χρόνος - χρόνος που εξυπηρετεί εσωτερικά και εξωτερικά συμφέροντα που δεν ταυτίζονται με την εθνική στρατηγική. [iEpikaira: Όπως συμβαίνει με το κοίτασμα Αφροδίτη της Κύπρου επί σχεδόν μια 15ετία με βεβαιωμένα κοιτάσματα που παραμένουν στο βυθό τους ΕΔΩ... Είναι τυχαίο ότι οι ίδιες διαχειρίστριες αμερικανικές εταιρίες του κοιτάσματος Αφροδίτη ΕΔΩ ενώ κωλυσιεργούν, ταυτόχρονα θέλουν να εξασφαλίσουν και τα πιθανά κοιτάσματα της Κρήτης/Πελοποννήσου;]

Κύπρος: η μικρή που πληρώνει για τα μεγάλα λάθη

Η Κύπρος, με τους δικούς της περιορισμούς λόγω τουρκικής κατοχής στο βόρειο τμήμα της αν και χώρα-μέλος της Ε.Ε. και γεωπολιτικής έκθεσης, είναι θύμα μιας διπλής αδυναμίας: της δικής της υποδομής και της εθνικής αστάθειας των συμμάχων της. Η επίδραση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά κυρίως πολιτική: Όταν τα ενεργειακά της σχέδια υπεισέρχονται σε διεθνείς ισορροπίες χωρίς να υπάρχει πολιτική θωράκιση, η Λευκωσία βλέπει τα οφέλη της να συρρικνώνονται.

Η οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ελλάδα είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει: Όχι για να δείξει μεγαλοψυχία, αλλά για να κατοχυρώσει νομικά και στρατηγικά τα δικαιώματα που διαθέτει. Χωρίς αυτήν την οριοθέτηση, κάθε project, κάθε καλώδιο και κάθε γεώτρηση παραμένει ευάλωτο στις πολιτικές πιέσεις άλλων.

Η λέξη “συνεκμετάλλευση” ως εργαλείο χειραγώγησης

Η συνεκμετάλλευση, όταν προτείνεται από τρίτους χωρίς προηγούμενη και πλήρη οριοθέτηση δικαιωμάτων, αποτελεί καμουφλαρισμένη υποχώρηση και επί της ουσίας είναι συνδιαχείριση επί των δικών σου δικαιωμάτων. Η επιχείρηση να παρουσιάζεται ως “ευέλικτη λύση” την καθιστά προοδευτικά αποδεκτή, ενώ στην ουσία πρόκειται για μετατροπή δικαιωμάτων σε διαπραγματευτικό αντικείμενο.

Αν την ίδια ώρα το πολιτικό σύστημα επιτρέπει τέτοια θέματα να απασχολούνται περισσότερο από την επικοινωνία παρά από τη στρατηγική, το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο: η χώρα χάνει πρωτοβουλία. Και όταν χάνει πρωτοβουλία, χάνει και την ικανότητα να προφυλάξει κρίσιμα συμφέροντα.

Το σύστημα ευθύνης: κυβέρνηση, αντιπολίτευση, θεσμοί

Η ευθύνη γι’ αυτήν την κατάσταση δεν καταλογίζεται αποκλειστικά σε μία παράταξη. Είναι συλλογική: Η κυβέρνηση φέρει την κύρια ευθύνη γιατί έχει στη διάθεσή της τα εργαλεία πολιτικής και δεν τα χρησιμοποίησε για να κατοχυρώσει πλήρως τα συμφέροντα της χώρας. Αντί για αποφασιστικές πρωτοβουλίες, επέλεξε τη διαχείριση ρίσκου που τελικά ισοδυναμεί με αποδοχή τετελεσμένων. Η αντιπολίτευση έχει μερίδιο ευθύνης γιατί πολύ συχνά περιορίζεται στη μικροπολιτική αντιπαράθεση και στην καταγραφή λαθών, αντί να παρουσιάζει θεσμικό και μακρόπνοο εθνικό σχέδιο. Η απουσία ρεαλιστικού, αξιόπιστου και συναινετικού σχεδίου από την πλευρά των κομμάτων μειώνει την πίεση για αποφασιστικές κινήσεις. Οι θεσμοί - ακαδημαϊκοί, νομικοί, τεχνοκρατικοί - πολλές φορές αναλαμβάνουν ρόλο “διαχειριστή” και όχι “σχεδιαστή”, αποδεχόμενοι εισήγηση τρίτων ως δεδομένο, αντί να αναπτύσσουν ανεξάρτητη και εθνικά προσανατολισμένη πολιτική. Η κοινωνία επίσης έχει ευθύνη, καθώς η δημόσια σφαίρα συχνά δεν απαιτεί ή δεν κατανοεί το βάθος των επιλογών που διακυβεύονται. Όταν όλα τα παραπάνω συνδυαστούν, το αποτέλεσμα είναι ένα πολιτικό σύστημα που δεν ασκεί στρατηγική, αλλά διαχειρίζεται ανακολουθίες και στο βάθος, πικρές ήττες...

Τι πρέπει να γίνει - και γιατί πρέπει να γίνει τώρα

Υπάρχει μία και μόνη πρακτική, νομικά και γεωπολιτικά ισχυρή απάντηση: άμεση, πλήρης και αμοιβαία οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου. Όχι ως τελεσίγραφο, αλλά ως θεμέλιο της εθνικής στρατηγικής.

Αυτό σημαίνει:

- Να “κλειδώσουν” τα σύνορα με νομικό τρόπο και να τεθεί τέλος στις αμφισβητήσεις που γεννούν ευελιξίες.

- Να σχεδιαστούν και να εφαρμοστούν έργα (αγωγοί, καλώδια, αποθήκες) με όρους που διασφαλίζουν τη μέγιστη προστιθέμενη αξία για Ελλάδα και Κύπρο - όχι με όρους που υπαγορεύονται από τρίτους.

- Να μην παραχωρούνται αποκλειστικά δικαιώματα διαχείρισης σε εξωτερικούς ομίλους χωρίς ρητή πρόβλεψη για εθνικά οφέλη (τεχνογνωσία, αποθήκευση, βιομηχανία).

- Να επανεξεταστεί κάθε “σενάριο ευελιξίας” και να αποκρουστούν τυχόν εισηγήσεις που στοχεύουν στην αποδυνάμωση του ρόλου του συμπλέγματος Καστελόριζου.

- Να υπάρξει εθνική και διακομματική συμφωνία που να δίνει σταθερότητα στο εγχείρημα μακράς πνοής.

Αν αυτά δε συμβούν τώρα, δεν υπάρχει λογική βάση να αναμένουμε ότι σε μερικά χρόνια οι συνθήκες θα είναι ευκολότερες. Η ιστορία δείχνει το αντίθετο: όποιος διστάζει, χάνει έδαφος.

Η πραγματικότητα: Σκληρή γεωπολιτική, σκληρή ευθύνη

Η Ανατολική Μεσόγειος δε συγχωρεί αναβολές. Δεν αναγνωρίζει καλές προθέσεις χωρίς πράξεις. Και πάνω απ’ όλα, δεν περιμένει τις εσωτερικές πολιτικές μας αδυναμίες.

Η ευθύνη είναι συλλογική αλλά συγκεκριμένη: Οι κυβερνήσεις οφείλουν να πράξουν ως κυρίαρχοι θεματοφύλακες, η αντιπολίτευση οφείλει να παράξει στρατηγική πέρα από μιντιακές επικοινωνίες, οι θεσμοί οφείλουν να σχεδιάσουν με βάση το εθνικό συμφέρον και η κοινωνία να απαιτήσει από τους πολιτικούς της να μην παραδίδουν τα “κλειδιά” της γεωπολιτικής.

Το πρώτο βήμα είναι ένα και σαφές: οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου τώρα. Χωρίς αυτό, κάθε συζήτηση για αγωγούς, καλώδια, LNG ή κοιτάσματα είναι, στην καλύτερη περίπτωση, διαχείριση μιας ήδη χαμένης μάχης.

Αν οι ελληνικές και κυπριακές ηγεσίες δεν κατανοήσουν αυτό το απλό αλλά κομβικό γεγονός, τότε το μέλλον της περιοχής θα συνεχίσει να γράφεται από άλλους - με συνέπειες που δεν περιορίζονται σε οικονομικούς δείκτες, αλλά που αφορούν την ίδια την εθνική ασφάλεια και τη διεθνή θέση των δύο κρατών. Η μεγάλη εικόνα είναι αδυσώπητη: όποιος δε χαράσσει στρατηγική, δεν απειλείται μόνο να χάσει ενεργειακά οφέλη, απειλείται να χάσει το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον του και την εθνική του κυριαρχία.

Κι αυτό δεν είναι απλώς γεωπολιτική ρητορεία. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που απαιτεί αποφασιστική πολιτική και όχι αναβολές.

Πηγή: neakriti.gr φωτο protagon.gr