iEpikaira

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα iEpikaira

Ανοχύρωτοι σε περιόδους «κατεδάφισης»...

1.10.26

iEp/ODCASTS: The Velvet Demolition And The Architecture of Retreat

1.10.26

The Velvet Demolition: Why the Blueprint for the Middle East's Collapse Was Printed Years in Advance

30.9.26

iEp/ODCAST: The Spykman Trap — How the West Built a Fortress and Lost the World

29.9.26

Η Ψευδαίσθηση της «Αμερικανικής Ομπρέλας» και οι Πρόθυμοι: Ένα Μάθημα από τη Μέση Ανατολή

28.9.26

iEp/ODCAST: Loyal Only To Itself — Turkey

28.9.26

iEp/ODCAST: The Price of Geography — Cyprus

26.9.26

America’s Hegemony End Over The Middle East: A Comment On The Economist’s "Silk" Autopsy

25.9.26

Dragging the World Into the Abyss: Trump the ‘P(iss)maker’ is Doing His Best to Expand the Quagmire

24.9.26

Ο Λόρδος, ο Επενδυτής και ο Πρόεδρος με την Καρέκλα του...

23.9.26

Cyprus Land and Strategy On Sale...

22.9.26

Η αυταπάτη της «ασφάλειας» από ξένους «προστάτες»: Αυστηρά μόνο για όσους ξέρουν να μαθαίνουν από τα παθήματα των άλλων...

22.9.26

Η ψευδαίσθηση της "Ασπίδας": Ο Ελληνισμός ως Αναλώσιμο Προκεχωρημένο Φυλάκιο

20.9.26

The New Middle East: A Bloody End to Sykes-Picot Agreement

19.9.26

Λόγια καρδιάς του Ναύαρχου Κουντουριώτη προς όσους αποχαιρετούν πρόωρα το ένδοξο Πολεμικό Ναυτικό μας

18.9.26

Προς τους γενναίους νέους αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και ναύτας του Πολεμικού μας Ναυτικού,

Μετ’ οδύνης και βαθείας θλίψεως καρδίας ανέγνωσα τας αναφοράς και τα γράμματά σας, διά των οποίων δηλώνετε την πρόθεσιν να αποχωρήσητε των πολεμικών μας πλοίων. Και ιδού απαντώ, ουχί διά να σας μέμψω, αλλά διά να επικοινωνήσω μετά της συνειδήσεως και του ελληνικού φιλοτίμου σας.

Αντιλαμβανόμεθα πλήρως το βάρος το οποίον φέρετε εις τους ώμους σας. Γνωρίζομεν καλώς ότι αι συνθήκαι του ναυτικού βίου κατέστησαν αφόρητοι, ότι η μέριμνα διά τας οικογενείας σας είναι ελλιπής και ότι ο μόχθος σας εις τα καταστρώματα δεν αμείβεται ως θα έπρεπε. Δεν είσθε υμείς οι υπαίτιοι της πικρίας ταύτης.

Ιδιωφελείς όμως και μικρόνοιες άνθρωποι, πολιτευόμενοι χωρίς πυξίδα το αληθές εθνικόν συμφέρον, παρέλυσαν τα σωτήρια σχέδια διά την φροντίδα των υπερασπιστών της πατρίδος. Αντί να δαπανηθή ο πολύτιμος χρόνος και οι πόροι του Έθνους εις την ουσιαστικήν στήριξιν και ανακούφισιν των θαλασσίων μας Ελλήνων, εξωδεύθησαν εις ατελέσφορους σχεδιασμούς και αποφάσεις. Αυτή η πολιτική αβελτηρία είναι που σας απελπίζει και σας εξωθεί εκτός του Στόλου.

Όμως, αναλογισθήτε: εάν υμείς εγκαταλίπητε τα πολεμικά σκάφη, εις ποίους θα απομείνη η υπεράσπισις των θαλασσίων μας συνόρων; Μ’ όλον ότι ο εχθρός φαίνεται δραστηριότερος, καραδοκών εις το Αιγαίον και την Ανατολικήν Μεσόγειον, είναι δυνατόν να αφήσωμεν τα νέα λαμπρά μας πλοία —ωσάν τον «Κίμωνα» και τα άλλα κύτη του Στόλου— άνευ της ακαταβλήτου ελληνικής ψυχής; Τα σίδηρα και τα όπλα δεν μάχονται μόνα των· η ανδρεία και το φρόνημα των Ελλήνων είναι που χαρίζουν την νίκην!

Οι θαλασσοπόροι Έλληνες έκαμαν πάντοτε το χρέος των με αυταπάρνησιν. Ευρέθημεν και άλλοτε εις μεγαλυτέρους κινδύνους και με ολιγότερα μέσα, και όμως χάρις εις τον Θεόν και την ανδρείαν εθριαμβεύσαμεν.

Μη επιτρέψητε εις την απογοήτευσιν να σβήση την σπίθαν της φιλοπατρίας σας. Η πατρίς δεν είναι οι περιστασιακοί διοικηταί ή οι ολιγωρούντες πολιτικοί· πατρίς είναι αι θάλασσαί μας, οι βωμοί, αι εστίαι και η ελευθερία του Γένους. Σας καλώ λοιπόν, ως φιλόστοργος πατήρ και συμπαραστάτης, να σφίξετε τας οδόντας, να ανακαλέσετε τας παραιτήσεις σας και να επιστρέψετε εις τα καταστρώματα!

Ελάτε να δώσωμεν μαζί τον αγώνα, απαιτούντες τα δέοντα, αλλά κρατούντες παράλληλα την σημαίαν ψηλά. Ελπίζω, με την θείαν βοήθειαν, με την εθνικήν συνείδησιν και με την απαράμιλλον ανδρείαν σας, να στεφανωθή και τούτο μας το επιχείρημα με ευτυχές αποτέλεσμα δια να κατασχυνθούν οι εχθροί μας.

Προθυμότατος συμπαραστάτης του αγώνος σας,
Παύλος Κουντουριώτης

Σημείωση: Με αυτά τα λόγια, ίσως ο εμβληματικός ηγέτης να επιχειρούσε σήμερα να τονώσει το ηθικό των στελεχών του Στόλου, που βιώνουν δίκαιη αγανάκτηση. Σκοπός του θα ήταν να αγγίξει το εθνικό τους φιλότιμο και να ανακόψει το ανησυχητικό κύμα φυγής από το Πολεμικό Ναυτικό, την επικίνδυνη περίοδο που διανύουμε.

Γιατί η Ουάσιγκτον άφησε στα «κρύα του λουτρού» το Ριάντ: Η γεωστρατηγική ενηλικίωση και τα μετρημένα πυρομαχικά...

18.9.26

Τελευταία πέφτουμε συχνά από τα σύννεφα, διαπιστώνοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν θα συνεχίσει να παίζει εσαεί τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα. Η άρνηση των ΗΠΑ να χτυπήσουν τους Χούθι, παρά το επίμονο αίτημα του Πρίγκιπα MbS, αποτελεί ένα σκληρό, αλλά εξαιρετικά χρήσιμο μάθημα ρεαλισμού. Στη νέα πραγματικότητα, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται βάσει των παλαιών συμμαχιών ή τις ευχές όσων ζουν στη γυάλα τους, αλλά με το ψυχρό ζύγι του εθνικού συμφέροντος και των διαθέσιμων πόρων.

Επιμέλεια iEpikaira

Γιατί, λοιπόν, η Ουάσιγκτον είπε «όχι» στο Ριάντ;

Πρώτον, διότι η αμερικανική διπλωματία αρχίζει πλέον να ιεραρχεί αυστηρά τις απειλές. Όπως εύστοχα παρατηρεί η αναλύτρια April Longley Alley (ανώτερος συνεργάτης στο Washington Institute), το επιτελείο Τραμπ έχει «ανοιχτούς λογαριασμούς με το Ιράν και γύρω από τα Στενά του Ορμούζ και δεν επιθυμεί να ανοίξει ένα νέο μέτωπο, ειδικά πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές». Από την πλευρά τους, οι ίδιοι οι Χούθι, επιδεικνύοντας οξυδέρκεια που συχνά υποτιμούν οι «μεγάλοι» της Δύσης, φροντίζουν να κρατούν τις ΗΠΑ εκτός της εξίσωσης —χωρίς να τεστάρουν την υπομονή τους—, ώστε «να επικεντρώσουν την ενέργειά τους στη Σαουδική Αραβία και τους Υεμενίτες εταίρους της».

Τον συγκεκριμένο κυνικό πραγματισμό εξέφρασε ωμά και ο Ντόναλντ Τραμπ, σημειώνοντας πως οι Χούθι επιτρέπουν στα περισσότερα πλοία να περνούν από το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και ότι «υπάρχει μόνο μία χώρα με την οποία δεν είναι ικανοποιημένοι, και θα το τακτοποιήσουμε», φωτογραφίζοντας ξεκάθαρα τη Σαουδική Αραβία.

Υπάρχει, όμως, και η αμείλικτη επιχειρησιακή πραγματικότητα. Μπορεί ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος της αμερικανικής κυβέρνησης να απέρριψε πρόσφατα τις ανησυχίες περί εξάντλησης πόρων, υποστηρίζοντας ότι ο αμερικανικός στρατός «έχει αρκετά και περισσότερα από αρκετά πυρομαχικά και αποθέματα για να εκπληρώσει όλους τους στρατηγικούς στόχους του αρχιστράτηγου, και με το παραπάνω». Ωστόσο, η αλήθεια όλοι γνωρίζουν ότι είναι διαφορετική...

Σύμφωνα με ρεπορτάζ του πρακτορείου Reuters, το οποίο επικαλείται Αμερικανούς αξιωματούχους, μια απευθείας σύγκρουση με τους Χούθι θα απαιτούσε σημαντικούς πόρους. Θα μπορούσε, παράλληλα, να αποστραγγίσει ή να ανακατευθύνει τις αμερικανικές δυνατότητες συλλογής πληροφοριών, λόγω της ανάγκης να εντοπιστούν οι νέες θέσεις των Χούθι, οι οποίες έχουν αλλάξει από πέρυσι. Το κυριότερο; Οι ίδιοι αξιωματούχοι προειδοποίησαν ότι η αναχαίτιση των πυραύλων και των drones των ανταρτών θα μπορούσε να εξαντλήσει τα ήδη χαμηλά αποθέματα πυρομαχικών και αναχαιτιστικών βλημάτων.

Κάποτε, βέβαια, τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Ακόμη και μια αυστηρή αμερικανική δήλωση υποστήριξης αποτελούσε από μόνη της μια ομπρέλα ασφαλείας. Ο λόγος ήταν προφανής: ο ρόλος του παγκόσμιου ηγεμόνα και η ικανότητα των ΗΠΑ για άμεση προβολή ισχύος ήταν αδιαμφισβήτητα μεγέθη. Δύσκολα κανείς τολμούσε να δοκιμάσει τα όρια.

Σήμερα, το σκηνικό έχει αλλάξει δραματικά. Ειδικά μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και τις συγκρούσεις με το Ιράν, η κάποτε άτρωτη εικόνα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων έχει καταρρακωθεί. Σε αυτόν τον νέο, ρευστό κόσμο, οι αντίπαλοι της Δύσης οσμίζονται την αναποφασιστικότητα. Φτάσαμε στο σημείο όπου όχι μόνο δεν αρκεί πλέον μια ρητορική δήλωση στήριξης, αλλά ούτε καν η ίδια η φυσική παρουσία της αμερικανικής πολεμικής μηχανής σε μια περιοχή δεν θεωρείται ικανή να εξασφαλίσει, με απόλυτο τρόπο, αυτή την περίφημη ομπρέλα ασφαλείας. Οι «κόκκινες γραμμές» έχουν ξεθωριάσει και οι αποτρεπτικοί μηχανισμοί δοκιμάζονται καθημερινά στην πράξη.

Η εποχή όπου ένα τηλεφώνημα αρκούσε για να απλώσει η Αμερική την ασπίδα της έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η Ουάσιγκτον μετράει πλέον τα πυρομαχικά της ένα-ένα, την ώρα που ένα κύμα αντιδράσεων στο εσωτερικό της δεν συγχωρεί άσκοπες στρατιωτικές περιπέτειες που επιβαρύνουν τον μέσο φορολογούμενο.

Το δίδαγμα για όλους είναι αμείλικτο: Όποιος θέλει ασφάλεια στον 21ο αιώνα, καλό είναι να πάψει να ελπίζει σε υπερατλαντικούς σωτήρες. Πρέπει να είναι έτοιμος να ματώσει ο ίδιος και, κυρίως, να βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη. Η γεωστρατηγική ενηλικίωση δεν είναι πλέον επιλογή, είναι μονόδρομος...

*εξώφυλλο The Economist