iEpikaira

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Μάθιου Μπράιζα

Στο μικροσκόπιο του Ισραήλ η τουρκική παρουσία στην Συρία

19.3.25

ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ

Λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του προσχεδίου συντάγματος από τον Σάρα, υψηλόβαθμοι Τούρκοι αξιωματούχοι επισκέφθηκαν τη Δαμασκό. Ο Χακάν Φιντάν, ο Γιασάρ Γκιουλέρ και ο Ιμπραήμ Καλίν συναντήθηκαν με τον Σάρα για περισσότερες από τρεις ώρες. Στο επίκεντρο των συνομιλιών βρέθηκε η συμφωνία με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDG), που ανακοινώθηκε στις 10 Μαρτίου.

Η Τουρκία υποστήριξε τη συμφωνία, υπό την προϋπόθεση της “πλήρους εφαρμογής” της. Το βασικό ζήτημα αφορά την ενσωμάτωση των δυνάμεων του SDG στον συριακό στρατό: θα διατηρήσουν τη δική τους διοικητική δομή ή θα υπαχθούν πλήρως στην ιεραρχία του στρατού; Ένα ακόμη ανοιχτό θέμα είναι η παράδοση του οπλισμού, ζήτημα που απασχολεί έντονα και την Άγκυρα.

Σύμφωνα με ανεπίσημες αναφορές, ο Σάρα και η κυβέρνησή του διαβεβαίωσαν την τουρκική πλευρά ότι “πρώτα θα προηγηθεί αφοπλισμός και στη συνέχεια η ένταξη”. Εάν αυτό υλοποιηθεί, θα μπορούσε να έχει θετικό αντίκτυπο και στην τουρκική στρατηγική για τον αφοπλισμό και την αυτοδιάλυση του PKK.

Η κινητικότητα στην Άγκυρα συμβαδίζει με τις εξελίξεις στη Συρία. Αν η Τουρκία εξασφαλίσει συγκεκριμένες εγγυήσεις από τη Δαμασκό, το προσεχές διάστημα – σε συνδυασμό με την γιορτή των Κούρδων, το Νεβροζ στις 21 Μαρτίου – ενδέχεται να σηματοδοτήσει νέες εξελίξεις στην περιοχή. Παράλληλα, εντείνεται η συζήτηση μεταξύ Ισραηλινών αξιωματούχων ασφαλείας και αναλυτών για την επιρροή της Άγκυρας στη “Νέα Συρία”, με την Τουρκία να θεωρείται απειλή για το Ισραήλ.

Για πολλά χρόνια, ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έχει χρησιμοποιήσει σφοδρή ρητορική κατά του Ισραήλ. Μετά την τελευταία ισραηλινή επίθεση στη Γάζα, τον Οκτώβριο του 2023, η σκληρή γλώσσα της Άγκυρας ανέδειξε τη σταθερή αντίθεση της Τουρκίας στη στρατηγική του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. Η κατάσταση στη Συρία έχει επιδεινώσει περαιτέρω τις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, καθώς Τουρκία και Ισραήλ είναι οι δύο βασικοί παίκτες που καλούνται να καλύψουν το κενό στη μετα-Άσαντ Συρία, με την ένταση μεταξύ τους να κλιμακώνεται. Πολλοί αναλυτές πλέον αναρωτιούνται αν, η αντι-ισραηλινή ρητορική του Ερντογάν μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι πιο ουσιαστικό.

Σύγκρουση συμφερόντων στην Συρία

Η Τουρκία υποστηρίζει την κυβέρνηση Σάρα στη Συρία και επιδιώκει την εδραίωση της εξουσίας των πρώην ανταρτών που κυβερνούν πλέον τη χώρα, επιθυμώντας να διατηρηθεί η Συρία ως ενιαίο κράτος. Για λόγους εθνικής ασφάλειας, η Τουρκία αντιτίθεται σθεναρά σε οποιοδήποτε αυτόνομο κουρδικό θύλακα στη βόρεια και ανατολική Συρία, πόσο μάλλον στη δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Οι Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG) και το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD) θεωρούνται από την Τουρκία παρακλάδια του PKK, γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία για τη δημιουργία κουρδικής διοίκησης σε οποιοδήποτε μέρος της Συρίας.

Ωστόσο, η συμφωνία μεταξύ των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και της Δαμασκού, που ανακοινώθηκε στις 10 Μαρτίου, θα έπρεπε να καθησυχάσει την Τουρκία. Σύμφωνα με τη συμφωνία αυτή, η SDF, μια κουρδοαραβική συμμαχία υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ, θα ενσωματώσει τις στρατιωτικές και πολιτικές της δομές στο συριακό κράτος, θα τερματίσει τις εχθροπραξίες και θα παραδώσει τον έλεγχο των αεροδρομίων, των πετρελαϊκών και φυσικού αερίου κοιτασμάτων, καθώς και των συνοριακών σταθμών στη Δαμασκό.

Εάν εφαρμοστεί με επιτυχία, αυτή η συμφωνία θα ωφελήσει τόσο την Τουρκία όσο και την κυβέρνηση Σάρα, ενισχύοντας τη μετάβαση προς μια ενιαία Συρία στη μετα-Άσαντ εποχή, παρά τις πρόσφατες συγκρούσεις στη Μεσόγειο. Η Άγκυρα επιθυμεί την άρση των δυτικών κυρώσεων στη μετα-Άσαντ Συρία, ώστε η χώρα να ανοικοδομηθεί και να αναπτυχθεί. Μια ενδεχόμενη κατάρρευσή της θα άφηνε επικίνδυνα κενά εξουσίας, ενισχύοντας τρομοκρατικές οργανώσεις όπως το Ισλαμικό Κράτος, γεγονός που θα απειλούσε άμεσα την Τουρκία, 900 χλμ. απόσταση συνόρων με τη Συρία.

Διαβάστε τη συνέχεια στο slpress.gr

Και μέσα στην αναμπουμπούλα, ψήνεται η Ηλεκτρική Διασύνδεση της Κύπρου με την Τουρκία...

16.7.24

Ο Μάθιου Μπράιζα υπέρμαχος του αγωγού φ/α προς την Τουρκία διαμέσου της Κύπρου. Πηγή: iEpikaira

Επειδή όπως ξέρετε η φύση, η ιστορία και η οικονομία απεχθάνονται τα κενά, και επειδή οι αδελφοί Κύπριοι φαίνεται να κοσκινίζουν με το πάσο τους την ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης – Κύπρου που θα άρει την ενεργειακή απομόνωση της χώρας τους, διαβάστε αυτά που είπε σήμερα στον Economist ο γνωστός μας Matthew Bryza, πρώην αναπληρωτής υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για Ευρωπαϊκές και Ευροασιατικές Υποθέσεις, πρώην Πρέσβης των ΗΠΑ στο Αζερμπαϊτζάν, και σήμερα κάτοικος Τουρκίας:

«Η Κύπρος έχει πολύ μεγάλο δυναμικό ΑΠΕ ωστόσο αυτό από μόνο του δεν διασφαλίζει συστηματική αξιοποίηση της παραγωγής. Τη λύση θα δώσουν οι διασυνδέσεις και συγκεκριμένα η διασύνδεση με την Τουρκία. Χρειάζεται ένα μη πολιτικοποιημενο πλαίσιο το οποίο θα προωθεί τη διασύνδεση της Τουρκίας με την Κύπρο, εφόσον υπάρχει ήδη μια λειτουργική σύνδεση του βορείου με το νότιο μέρος του νησιού, καθώς η Τουρκία είναι μπαταρία ενέργειας, που εκμεταλλεύεται και την πυρηνική ενέργεια, και μπορεί να στηρίξει την ανάγκη της Κύπρου για base load».

Νομίζω ότι τίποτα δεν λέγεται τυχαία, ειδικά από πρόσωπα αυτού του βεληνεκούς, και συνεπώς, αν συνεχιστεί η αβελτηρία στην κατασκευή του Great Sea Interconnector, πιθανόν τα διλήμματα για την Κύπρο να είναι πολύ μεγαλύτερα από εκείνα που τίθενται έως τώρα.

Άλλωστε, για να το δούμε και από μια άλλη πλευρά, οι Κύπριοι θα έπρεπε να έχουν διδαχθεί από τον κανόνα που προκύπτει από τη διαχρονική εξέλιξη του Κυπριακού: Κάθε πρόβλημα που δεν λύνεται στην ώρα του, καλείσαι να το λύσεις αργότερα υπό δυσμενέστερες όμως, κάθε φορά, συνθήκες…

Ραδιενεργά - energypress.gr

[iEpikaira: Τη συγκεκριμένη δήλωση του Μπράιζα την εντοπίσαμε ΕΔΩ. Εν συνεχεία, την σχολιάσαμε ΕΔΩ αναφέροντας ότι "ο ανοικτά φιλότουρκος Αμερικανός πρώην υφυπουργός εξωτερικών, ειδικός σε θέματα ενέργειας και λομπίστας υπέρ των τουρκικών συμφερόντων, Μάθιου Μπράιζα" προτείνει την κατασκευή καλωδίου ηλεκτρικής ενέργειας που να συνδέει την Κύπρο με την Τουρκία και μάλιστα σύμφωνα με τον ίδιο "χρειάζεται ένα μη πολιτικοποιημένο πλαίσιο το οποίο θα προωθεί τη διασύνδεση της Τουρκίας με την Κύπρο". Αν και είναι πρόδηλη η "εποικοδομητική ασάφεια" της τοποθέτησης, ενδέχεται να εννοεί ότι θα υπάρξουν πιέσεις για αυτήν την διασύνδεση ακόμη και χωρίς την επίλυση του Κυπριακού. Εάν η Κυπριακή Δημοκρατία όμως ενδώσει, εκτός από την εξάρτηση/εγκλωβισμό/παγίδευση που θα συνεπάγεται, ενδέχεται να εργαλειοποιηθεί από την Άγκυρα και να βαφτιστεί ως έμμεση αναγνώριση του ψευδοκράτους...]

Για «ενεργειακή συμμαχία» στην Ανατολική Μεσόγειο έκανε [πάλι] λόγο ο Πάιατ - Ο Μπράιζα μίλησε για διαπραγματεύσεις για τις θαλάσσιες ζώνες!

5.7.24

Οι ΗΠΑ σέρνουν την κυβέρνηση σε νέο 1974…

22.4.24

Η συνέντευξη του πρώην υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι σε ελληνική εφημερίδα, αναβιώνει τις πιο σκοτεινές στιγμές του τελευταίου αιώνα.

Ο Τζον Κέρι πρακτικά, καλεί την κυβέρνηση να διαπράξει εθνική προδοσία, απεμπολώντας τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο.

Το ότι η συγκεκριμένη συνέντευξη μεσουρανεί στο πρωτοσέλιδο ελληνικής εφημερίδας η οποία στηρίζει φανατικά την κυβέρνηση, δείχνει ακριβώς το βρώμικο σχέδιο που για άλλη μια φορά εξυπηρετεί την Τουρκία.

Από το 2008 και με το σχέδιο Πυθία και τον βρώμικο Μπράιζα, άπαντες θεωρούσαν ότι οι αμερικάνοι πιέζουν την Ελλάδα να παραδώσει κυριαρχία στην Τουρκία. Όπως όμως αποδείχτηκε και τεκμηριώθηκε, είναι η Τουρκία η οποία χρησιμοποιεί επίορκους Αμερικανούς πολιτικούς για να προωθεί τα συμφέροντα της.

Η συνεντευξη Κέρι

Ο «βρώμικος Μπράιζα», σήμερα αμείβεται με εκατομμύρια από τουρκική εταιρία, ενώ το γραφείο του είναι στην Κωνσταντινούπολη! Εάν ακόμα έχετε αμφιβολίες για το ποιος κινεί τα νήματα, διαβάστε και τους «Μυστικούς φακέλους Καραμανλή», το συγκλονιστικό βιβλίο του Μανώλη Κοττάκη.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει σήμερα με την παρέμβαση Κέρι και τον τρόπο που γίνεται. Εάν ψάξεις λίγο βαθύτερα, θα δεις πίσω πάλι, την Τουρκία…

Η κυβέρνηση πάντως θα πρέπει να προσέξει. Και το 1974, ο Ιωαννίδης πίστευε ότι εξυπηρετεί αμερικανικά συμφέροντα και εκτελεί αμερικανικές εντολές…

[iEpikaira: Έτσι ακριβώς συμβαίνει όπως αναλύσαμε διεξοδικά ΕΔΩ!]

Πηγή: newsbreak.gr

Μια απάντηση στον φιλότουρκο Μάθιου Μπράιζα από τον ίδιο τον Μπαχτσελί τον κυβερνητικό εταίρο του Ερντογάν

11.10.22

Μ. Μπράιζα: H Τουρκία αποφάσισε [και διέταξε] ότι θέλει λύση δύο κρατών

11.10.22

«Δώστε ανταλλάγματα» για να… σιωπήσει ο Ερντογάν: Ο Μπράιζα βρήκε τη φόρμουλα, «το αέριο στην Τουρκία»!

11.10.22

Ο ακραία φιλότουρκος Μάθιου Μπράιζα ξαναχτυπά: Επίθεση στην Ελλάδα από την Τουρκία με αμερικανική υποστήριξη!

18.9.22

Ο Μάθιου Μπράιζα πρώην διπλωμάτης που έχει υπηρετήσει σε σημαντικές θέσεις και γνωστός για τα φιλοτουρκικά του αισθήματα δηλώνει…συγκλονισμένος από «το γεγονός ότι η Ελλάδα προχώρησε σε μια «εχθρική πράξη» εναντίον μιας άλλης συμμάχου του ΝΑΤΟ, της Τουρκίας, κατά τη διάρκεια αποστολής του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο»!

Αναφέρεται στους τουρκικούς ισχυρισμούς περί «κλειδώματος» τουρκικών F-16 από τους ελληνικούς S-300! Οι δηλώσεις του…συγκλονισμένου Μπράϊζα φιλοξενούνται στο τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

O Μπράιζα παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζει τίποτα για τις χιλιάδες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά αεροσκάφη είπε στο πρακτορείο Anadolu: «… όπως δήλωσε η Άγκυρα, σαφώς αυτό θεωρείται μια εχθρική πράξη σύμφωνα με τις συνήθεις στρατιωτικές διαδικασίες. Είναι σοκαριστικό για μένα ότι ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ έκανε τέτοια ενέργεια εναντίον ενός άλλου συμμάχου του ΝΑΤΟ».

Ο Μπράιζα, ανώτερος ερευνητής στο Atlantic Council, μια δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσιγκτον, χαρακτήρισε το περιστατικό “ένα περαιτέρω σημάδι κλιμάκωσης” από την ελληνική πλευρά, απορρίπτοντας τις προσπάθειες της Άγκυρας να μειώσει τις διμερείς εντάσεις που αυξήθηκαν τον Αύγουστο του 2020»!!!

Σχολιάζοντας δημοσιεύματα των ελληνικών ΜΜΕ που υποστηρίζουν ότι το περιστατικό ήταν αποτέλεσμα της «απόφασης της Τουρκίας να προκαλέσει» την Αθήνα, είπε: «Αυτό είναι μια εντελώς ψευδής αφήγηση. Και νομίζω ότι η ελληνική πολιτική ηγεσία χρησιμοποιεί τον φόβο για την Τουρκία για να δυναμώσει εσωτερικά στην ελληνική εσωτερική πολιτική σκηνή».

Ποιος είναι ο Μπράιζα;

Διπλωμάτης καριέρας στις ΗΠΑ και από ότι δείχνει η διπλωματική του πορεία μέλος του τουρκικού λόμπυ. Λέγεται πως υπήερξε σύμβουλος της κυβέρνησης Μπάιντεν κάτι που διαψεύδεται.

Έχει διατελέσει και αναπληρωτής βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. Πιο συγκεκριμένα βοηθός υφυπουργού Εξωτερικών για τις ευρωπαϊκές και τις ευρασιατικές υποθέσεις, με αρμοδιότητα τα ενεργειακά και τα ελληνοτουρκικά. Έχει επίσης διατελέσεις πρέσβης στο Αζερμπαιτζάν.

Είναι από τους πρωτεργάτες της μη δημιουργίας του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, μαζί με την τουρκικής καταγωγής σύζυγό του, Ζέινο Μπαράν, διευθύντρια του κέντρου Ευρασιατικής πολιτικής του Hudson institute. Στο παρελθόν η κα Μπαράν υπήρξε αναλύτρια σε θέματα ενεργειακή πολιτικής.

Πηγή: militaire.gr

Το «δίκτυο» για τορπιλισμό του EastMed και το «άλλοθι» που προσφέρουν οι «ΗΠΑ»

16.1.22

Απολαύστε το γεράκι του Μπάιντεν, τον ακραία φιλότουρκο Matthew Bryza και δέστε τις ζώνες σας... Έτσι για μην τρέφουμε αυταπάτες!

30.11.20

Στην παρακάτω ανάλυση του Μ. Μπράιζα προωθεί ανοικτά την ιδέα ενός αγωγού φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα του Ισραήλ και κατευθυνόμενο διαμέσου της Κύπρου προς την ενδοχώρα της Τουρκίας με τελικό αποδέκτη την Ευρώπη, ανταγωνιστικό στον EastMed. Αγωγό που αποτελεί πάγιο αίτημα της Τουρκίας προς του Ισραήλ. Ο αγωγός αυτός προωθείται και στον γνωστό χάρτη Μπάιντεν. Περισσότερα ΕΔΩ... Όλα αυτά περίπου δύο χρόνια πριν την υπογραφή της τριμερούς Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ (Ιανουάριος 2020) και έξι μήνες πριν την "αποκάλυψη" του χάρτη Μπάιντεν (Ιούνιος 2019).

EAST MED ENERGY: RESTORING SQUANDERED OPPORTUNITIES

27 November 2018

Matthew J. Bryza Ambassador (ret.) Matthew J. Bryza is a Non-Resident Fellow of the Atlantic Council.

Geopolitical thinkers love to draw strategic lines on maps. They often dream of big infrastructure projects, such as energy pipelines, as catalysts of new patterns of geopolitical cooperation. In reality, however, multi-country energy projects can come to fruition only if the relevant countries have first identified a common set of geopolitical goals. Once in place, such projects can indeed build on these shared interests and develop new vectors of strategic collaboration.

This is precisely what happened in the strategically important sliver of territory between Russia and Iran during the late 1990s. At that time, Azerbaijan, Georgia, and Turkey resolved to work together to ensure that large new discoveries of hydrocarbons in Azerbaijan could reach global markets free from Russia’s pipeline monopoly and geographic chokepoints (e.g., the Straits of Hormuz and the Turkish Straits). Their quest was an “East-West Energy Corridor,” a network of five pipelines stretching from the Caspian Sea to the Mediterranean, whose backbone was the Baku-Tbilisi-Ceyhan (BTC) oil pipeline and the South Caucasus natural gas pipeline (SCP). A powerful external actor, the United States, provided essential political support, as well as a strategic counterweight to Russia, which strongly opposed BTC and SCP. The EU subsequently joined the project’s second round: the expansion and extension of the natural gas pipeline from Azerbaijan to Greece, Albania, and under the Adriatic Sea to Italy in what became known as the Southern Corridor.

Thanks to these efforts, Turkey, Georgia, and Azerbaijan developed new patterns of economic and security cooperation not only with each other, but also with the US and the EU. Armenia, however, was left out of this strategic triangle at the behest of Azerbaijan and Turkey, which sought to isolate their neighbor as punishment for occupying the Azerbaijani territory of Nagorno-Karabakh and its seven surrounding Azerbaijani regions.

A similar set of relationships is emerging today further south in the Eastern Mediterranean, where Israel, Cyprus, and Egypt are forming strategic triangles of their own which exclude Turkey. One of the principal reasons behind the political alignment between these three countries to explore natural gas pipeline projects is political tensions with Ankara.

Israel-Turkey relations collapsed in the summer of 2010 when Israeli commandos launched a deadly raid on a Turkish ship trying to deliver humanitarian aid to Gaza. Though Turkey and Israel finally restored diplomatic relations at the end of 2016, relations soured again in late 2017, when President Donald Trump announced the US Embassy move from Tel Aviv to Jerusalem, which resulted in Turkish President Recep Tayyip Erdoğan lashing out against Israel. Cyprus and Turkey, meanwhile, have no diplomatic relations, as Ankara does not recognize the existence of the Greek Cypriot-led Republic of Cyprus. Lastly, Egypt-Turkey relations have been tense since then General Abdel Fattah al-Sisi overthrew the Muslim Brotherhood-led government of Mohammed Morsi in the summer of 2013.

Collective tensions with Turkey have prompted unprecedented strategic cooperation among Israel, Cyprus, and Egypt.

An Emerging Strategic Energy Triangle: Israel-Cyprus-Egypt

These collective tensions with Turkey have prompted unprecedented strategic cooperation among Israel, Cyprus, and Egypt. The initial impetus for their cooperation on energy security arose in 2010 when the world’s largest natural gas find in over a decade was discovered at Israel’s offshore Leviathan field. This was followed in December 2011 by the discovery of a smaller but still significant field in the Mediterranean Sea south of Cyprus, known as Aphrodite. Then, in 2015, another massive gas field, Zohr, was discovered in Egypt’s exclusive economic zone.

Upon the Leviathan field’s discovery, the choice of export routes for its gas reserves became an immediate concern since export revenues were required to finance Leviathan’s development. From the outset, the Israeli government sought to use Leviathan’s exports to improve its relations with its Middle Eastern neighbors. The first phase of Leviathan’s production will, therefore, be exported to Jordan, Israel’s only friend in the Arab world, with a portion delivered to the West Bank’s Palestinian residents.

The second phase of Leviathan’s exports will likely be via pipeline to Egypt’s underused liquefaction terminals, from where it will be shipped as liquid natural gas (LNG) to global markets. This export scheme will strengthen relations between Egypt and Israel, generating a major strategic benefit for both Israel and its most important ally—the United States. Eventually, gas produced in Egypt will expend the current spare LNG export capacity, after the Zohr field satisfies all of Egypt’s domestic gas demand. At that point, the governments and companies operating in both Israel and Egypt will need to consider new export options.

One alternative export solution for Leviathan’s phase 3 gas could be an LNG terminal in Cyprus. The Greek Cypriot government has long aspired to acquire such a facility, which President Nicos Anastasiades dubbed “a strategic national priority.” The challenge, however, has been to secure sufficient gas volumes to make an LNG export terminal commercially viable. Indeed, Aphrodite’s proven reserves are only around one-third of Leviathan’s 960 billion cubic meters, which, in 2013 Greek Cypriot Minister of Energy George Lakkotrypis conceded was insufficient to justify an LNG terminal.

The Zohr discovery by Italy’s ENI on Egypt’s continental shelf has been a game-changer.

The Zohr discovery by Italy’s ENI on Egypt’s continental shelf, however, has been a game-changer. The largest gas discovery ever in the Mediterranean Sea, Zohr is resurrecting international oil companies’ interest in exploring the Eastern Mediterranean. In February 2018, ENI and France’s TOTAL announced another significant natural gas find, Calypso, in the Greek Cypriot government’s Block 6, which appears to be an extension of Zohr’s geological formation. ExxonMobil will commence a drilling program in Block 10 in October 2018. These additional Cypriot volumes, perhaps combined with phase 3 of Leviathan, might eventually secure the bankability of a Greek Cypriot LNG export terminal. Consequently, a liquefaction terminal could be the first major step toward Cyprus realizing its dream of becoming the energy hub of the Eastern Mediterranean.

A single liquefaction terminal, however, is insufficient to establish an energy hub. Indeed, a natural gas hub is a place where multiple supplies of gas converge and compete with each other in a liquid trading environment, and from where traded gas is forwarded to multiple buyers. Pipelines connecting Cyprus with Israel and Egypt could boost the island’s prospects for emerging as a hub but Cyprus will likely find itself competing with Egypt as investors may find it more financially attractive to expand existing LNG export terminals rather than starting a greenfield project in Cyprus.

A potential game-changer for Cyprus, however, could be an Israel-Cyprus-Turkey gas pipeline. Such a project would enable both Israel and Cyprus to export gas to Turkey and perhaps onward to the EU via the Southern Corridor. This project makes commercial sense, as it would allow investors in Cyprus and Israel to monetize their gas discoveries through sales into the region’s largest and growing market, Turkey, which is eager to find lower cost supplies than current ones from Russia and Iran, especially with no new large volumes of cheaper Azerbaijani gas available any time soon.

Turning a Cypriot Divorce into a Win/Win

Given the sharp tensions in Ankara’s relations with both Jerusalem and Nicosia, an Israel-Cyprus-Turkey gas pipeline from a political perspective is inconceivable today. While Turkey and Israel could overcome their current diplomatic differences with minor difficulty, the political misalignment between Turkey and Cyprus is considerably more challenging. Turkey has refused to recognize the legal existence of the Greek Cypriot government since 1974 when Greek Cypriot authorities gained international recognition in the wake of Turkey’s military intervention. Ankara justifies its intervention under the Treaty of Guarantee of 1960 wherein it sought to protect Turkish Cypriots from Greek Cypriots’ attacks. Turkey further argues that Greek Cypriots unfairly deny Turkish Cypriots the right under the Republic of Cyprus’ 1960 Constitution to participate in national-level decisions, including on oil and gas exploration in Cypriot waters. Athens and Nicosia, in contrast, argue that Turkey invaded and occupied the northern third of the island in an act of aggression.

During much of the past five decades, the United Nations has brokered negotiations between the Turkish Cypriot and Greek Cypriot communities aimed at reunifying the island into a bi-zonal, bicommunal federation. The most recent such attempt collapsed in July 2017. Ankara, the Turkish Cypriot community’s crucial patron, now seems increasingly in favor of a two-state solution rather than the reunification of the island. They have apparently taken their cue from current Greek Cypriot President Anastasiades, who can no longer support the compromises of then-UN Secretary General Kofi Annan’s 2004 Cyprus settlement proposal, despite having been a staunch supporter of the Annan Plan at the time.

Pipelines connecting Cyprus with Israel and Egypt could boost the island’s prospects for emerging as a hub.

In this new political climate in which a Cypriot divorce seems more likely, perhaps Greek Cypriots could drop their longstanding refusal to discuss offshore energy exploration with Turkish Cypriots, given that energy issues no longer provide potential leverage for either side. Such a step could help Greek Cypriots attain their goals of investment in an LNG export terminal and the emergence of Cyprus as the Eastern Mediterranean’s energy hub.

Turkey, however, is making it even more difficult for Greek Cypriots to move forward with such plans, which cut across the grain of Cypriot politics. Ankara is now taking a more aggressive stance toward hydrocarbon exploration in Cypriot waters. In February 2018, Turkish warships confronted an ENI vessel planning to drill in Cyprus’s Block 3, part of which Turkey claims is part of Northern Cyprus’ exclusive economic zone. Following the standoff, the ENI ship ultimately abandoned its mission and departed the area. One month later, Turkish President Erdoğan threatened that Turkey would defend its rights and those of Turkish Cypriots with regard to hydrocarbon exploration in Cypriot waters. Meanwhile, Turkey’s state oil company, Turkish Petroleum (Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı, TPAO), is planning to drill an exploratory well in areas claimed by Turkish Cypriot authorities as part of the continental shelf of the Turkish Republic of Northern Cyprus, an entity recognized only by the Turkish state. It is also unclear whether Ankara will take a similarly confrontational approach to ExxonMobil when the US super-major commences its drilling program in October 2018 in Cyprus’s declared Block 9.

These actions by Turkey have prompted sharp counter-reactions in Europe. In response to Ankara’s gunboat diplomacy against the ENI drill ship, European Commission President Donald Tusk called on Turkey to “avoid threats or actions against any EU member and instead commit to good neighborly relations, peaceful dispute settlement and respect for territorial sovereignty.”[1]

Meanwhile, another strategic triangle, this time among Greece, Cyprus, and Israel, seems to be gaining strength as it pursues a highly ambitious pipeline project seemingly aimed at isolating Turkey. The EastMed Pipeline would link gas fields south of Cyprus to Crete and then mainland Greece. Despite serious questions about the project’s commercial and financial viability, the European Commission supports the EastMed Pipeline as a Project of Common Interest. The three countries are also exploring a companion subsea electricity cable: the EuroAsia Interconnector.[2]

The Need for Bold but Realistic Leadership from Brussels and Ankara

If Turkey seeks to prevent its further isolation on matters of energy diplomacy in the Eastern Mediterranean, it will need to find a face-saving way to help reduce tensions. Such an opportunity may now be surfacing, as the EU is looking for ways to strengthen its relations with Turkey, and preserve its important March 2014 agreement to manage the migration crisis, in response to US trade sanctions and the harsh rhetoric of the Trump administration.[3] An initial step could be for Brussels and Ankara to avoid a new crisis in Cypriot waters this autumn.[4] Perhaps a quiet compromise could be reached according to which Ankara acquiesces to drilling by ExxonMobil/Qatar Gas in an area claimed by Greek Cypriots and Nicosia accepts TPAO’s drilling in an area claimed by Turkish Cypriots.

The next step could be electricity cooperation.[5] A working group on electricity sharing already exists between the two Cypriot communities, along with a north-south electricity connection. With strong EU encouragement, Greek Cypriot authorities might eventually be convinced to acquiesce to a subsea cable from Turkey to northern Cyprus, ostensibly to boost Turkish Cypriot electricity supplies. Electricity from Turkey would then become available to Greek Cypriots as well. This scenario would help the EU achieve two key goals with respect to Cyprus: (1) Increase use of renewable energy across the island; and (2) Connect and synchronize Cyprus’s electricity network with the EU’s electricity grid, (which would occur via Turkey’s synchronized connection with Bulgaria). Eventually, a subsea cable to Israel could position Cyprus as an electricity hub connecting the EU and the Middle East, which Greek Cypriot political leaders would likely view as a significant strategic achievement.

In the longer run, Israel, Turkey, and Cyprus could agree on the most commercially attractive alternative to the EastMed project: an Israel-Cyprus-Turkey gas pipeline. Despite the strategic and economic advantages such a pipeline would provide Cyprus, any Greek Cypriot government would commit political suicide by simply granting permission for such a project. Creating the requisite political alignment would, therefore, require a major strategic benefit for Greek Cypriots, namely, help in securing the Cypriot LNG terminal as a first step toward a natural gas hub on Cyprus.

Building on a previous initiative earlier this decade, the idea would be for the companies leading development of both the Aphrodite and Leviathan fields, Delek Drilling (of Israel) and Noble Energy (of the US), to pledge a portion of early revenues from gas sales in Turkey toward preliminary work on a possible LNG terminal on Cyprus. The financial advantages of such a project, whose length would be only a fraction of that of the EastMed Pipeline, would be self-evident. The EU, meanwhile, could generate the required political partnerships by leading a diplomatic effort to negotiate the inter-governmental and host-government agreements required to provide the project’s political and legal frameworks.[6] This is, indeed, precisely the role the US played with regard to the Baku-Tbilisi-Ceyhan oil and South Caucasus gas pipelines. If successful, this effort would place Cyprus at the center of a gas transit link from Israel to Turkey and perhaps the EU via the Southern Corridor. This could even be extended to Egypt via a southern spur to transport follow-on volumes of Egyptian gas once Egypt’s existing LNG terminals reach full capacity.[7]

None of this will be conceivable, however, without strong EU leadership to create political incentives for Nicosia and Ankara to begin a dialogue on energy issues. This is a tall order in the risk-averse climate of Greek Cypriot politics, where Turkish troops in the island’s north cast an imposing political shadow. But, the alternative of letting the current situation drift away may lead to an even darker future for Greek Cypriots, who have no alternative but to share their island with Turkish Cypriots in perpetuity. Though there are many in the EU and in the US who would welcome a chance to cut Turkey loose, a Turkey adrift to pick up the pieces of Syria on its own with Russia and Iran does not portend well for the West’s strategic interests in the Middle East. That said, now is also the time for Turkey to make a move to help bring itself in from the cold, which it seems to be trying to do by normalizing relations with Germany and the Netherlands.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ...]

Source: http://turkishpolicy.com/article/935/east-med-energy-restoring-squandered-opportunities

[1] “EU Warns Turkey over Cyprus Ship Incident,” 13 February 2018, Euractiv, https://www.euractiv.com/section/politics/news/eu-warns-turkey-over-cyprus-ship-incident/

[2] “Israel, Cyprus, and Greece Push East Med Gas Pipeline to Europe,” The Times of Israel, 8 May 2018, https://www.timesofisrael.com/israel-cyprus-and-greece-push-east-med-gas-pipeline-to-europe/

[3] “EU Optimistic on Closer Ties with Ankara After US-Turkey Spat,” Foreign Times, 19 August 2018, https://www.ft.com/content/09935e16-a230-11e8-85da-eeb7a9ce36e4

[4] Matthew Bryza, “Cyprus energy – Averting a US-Turkey Crisis,” Euractiv, 18 May 2018, https://www.euractiv.com/section/global-europe/opinion/cyprus-energy-averting-a-us-turkey-crisis/

[5] Matthew Bryza, “Energy Cooperation Should Be a Catalyst for Cyprus Peace Talks,” The Atlantic Council, 19 January 2018, http://www.atlanticcouncil.org/blogs/new-atlanticist/energy-cooperation-should-be-a-catalyst-for-cyprus-peace-talks

[6] Matthew Bryza, “Eastern Mediterranean Natural Gas: Potential For Historic Breakthroughs Among Israel, Turkey, And Cyprus,” Turkish Policy Quarterly, 5 December 2018 http://turkishpolicy.com/Article/645/eastern-mediterranean-natural-gas-potential-for-historic-breakthroughs-among-israel-turkey-and-cyprus-fall-2013

[7] Though such a scheme may sound grandiose, it was suggested to me in 2016 by a former Cypriot foreign minister in my capacity as a non-executive director of Turcas, the Turkish downstream energy company, which was seeking Eastern Mediterranean natural gas for its combined-cycle power plant in Denizli in a joint venture with Germany’s RWE.

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ MATTHEW BRYZA

29.11.20

Αντιναύαρχος εα Σ. Φενέκος

ΟΤΑΝ ΠΕΤΟΥΝ ΟΙ ΓΥΠΕΣ

(Οι πρόγονοί μας προετοιμάζονταν για τα προοιωνιζόμενα από το πώς πετούσαν οι γύπες)

ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ MATTHEW BRYZA

Ήταν το 2006 όταν πρωτοσυνάντησα τον Matthew Bryza στο Αμερικανικό Καπιτώλιο, όταν παρακολουθούσα ένα "executive course" στο Harvard/Kennedy School of Government.Είχα μάλιστα την ευκαιρία να συζητήσω για αρκετό χρόνο μαζί του για τα προβλήματα στην Ανατολική Ευρώπη, και κυρίως για τις σχέσεις Ελλάδος Τουρκίας.

Ήταν προφανές ότι οι απόψεις ήταν έντονα φιλοτουρκικές, τις οποίες είχε την δυνατότητα να τις παρουσιάζει ως ορθολογικές, μπλέκοντας τις ευρύτερες σχέσεις αντιπαλότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ με την Ρωσία, και με την Τουρκία να εμφανίζεται ως ο σημαντικότερος σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή.

Στην λογική αυτή ήταν προφανές ότι η Ελλάδα είχε δευτερεύουσα σημασία, και ότι ήταν αναγκαίες υποχωρήσεις εκ μέρους της, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι Τουρκικές διεκδικήσεις, με την αφελή αντίληψη ότι με τον τρόπο αυτό θα έπαυαν οι ελληνοτουρκικές διαφορές και θα επερχόταν ειρήνη στην περιοχή, προς όφελος των Νατοϊκών και των Αμερικανικών συμφερόντων.

Την δεύτερη φορά ήταν το 2007, όταν ήταν αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. Τότε είχε δημιουργηθεί το ζήτημα για τον Άγιο Ευστράτιο, όπου οι Τούρκοι ισχυριζόταν ότι είναι αποστρατιωτικοποιημένο νησί, και άρα δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στην άσκηση του ΝΑΤΟ. Στην συνάντηση που έγινε στο ΓΕΕΘΑ υπό την πρόσκληση του Ναυάρχου Χηνοφώτη, μετείχε ως αναπληρωτής βοηθός υπουργός Εξωτερικών μαζί με τους άλλους εμπλεκόμενους, τον πρέσβη Τσαρλς Ρις και τον SACEUR (Στρατιωτικό Διοικητή του ΝΑΤΟ) Στην δεύτερη αυτή φορά μετά από την εμπεριστατωμένη και στιβαρή ενημέρωση όλων των παρισταμένων από τον Ναύαρχο Χηνοφώτη, αποφασίσθηκε να γίνει η άσκηση του ΝΑΤΟ και να μην αναγνωρισθούν οι γελοίες αιτιάσεις των Τούρκων, περί καθεστώτος αποστρατιωτικοποίησης του Αγίου Ευστρατίου. Στην συνέχεια ο ίδιος ο Μπράϊζα, μετά την ομόφωνη θέση των παρισταμένων, αναγκάσθηκε να δηλώσει στην τότε Υπουργό εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη, ότι ο Άγιος Ευστράτιος δεν είναι αποστρατιωτικοποιημένη περιοχή. Και στις δύο περιπτώσεις η εικόνα που σχημάτισα είναι ότι είναι ένας καιροσκόπος πολιτικός, που η καλή του παιδεία, του επιτρέπει να διαστρεβλώνει με λογικοφανή τρόπο τα πράγματα, προκειμένου να υποστηρίξει τα προσωπικά του συμφέροντα και την εξαμβλωματική συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία ζητάει συμβιβασμούς επί των δικών μας δικαιωμάτων. Στην λογική αυτή είναι και οι δηλώσεις του τον Οκτώβριο που μας πέρασε, όταν είχε εκφράσει την εξόχως φιλοτουρκική άποψη ότι η Ελλάδα θα πρέπει να «εγκαταλείψει» το Καστελλόριζο, ώστε η Τουρκία να «εγκαταλείψει» τις αξιώσεις της σε

Κρήτη και Ρόδο.

Συγκεκριμένα είπε:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να αναγκάσουν την Τουρκία να σταματήσει τις προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Νομίζω ότι ο τρόπος που θα περάσει αυτή η περίοδος έντασης είναι να έρθουν κοντά η Ελλάδα και η Τουρκία με τη διάθεση συνεργασίας... Η Τουρκία γίνεται παράλογη, διεκδικώντας μία περιοχή τόσο κοντά στην Κρήτη, στη Ρόδο, αλλά από την οπτική της Τουρκίας είναι εντελώς παράλογο η Ελλάδα να έχει μία τόσο μεγάλη ΑΟΖ, κοντά στις ακτές της Τουρκίας, εξαιτίας του μικροσκοπικού Καστελλόριζου. Νομίζω ότι μπορεί να επιτευχθεί μία συμφωνία, στην οποία η Τουρκία θα “εγκαταλείψει την Κρήτη και τη Ρόδο και η Ελλάδα θα "εγκαταλείψει" το Καστελλόριζο και τότε θα δούμε ότι οι προκλητικές κινήσεις θα σταματήσουν. Αλλά αυτό απαιτεί εσωτερικές πολιτικές και των δύο πλευρών. Αλλά θεωρώ ότι αυτό που πραγματικά λέει ο πρόεδρος Ερντογάν είναι “ας διαπραγματευτούμε!”».

Ο Matthew Bryza είναι παλιός και στενός συνεργάτης του νέου ΥΠΕΞ της κυβέρνησης Biden, Antony Blinken, και σήμερα προορίζεται για σημαντική θέση στο State Department.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Θυμίζω ότι ο Bryza ήταν υφυπουργός αρμόδιος για θέματα ενεργειακών ζητημάτων της Ευρώπης στην κυβέρνηση Obama, και τοποθετήθηκε μετά ως Πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στο Αζερμπαϊτζάν. Το 2012 αποχώρησε από τη θέση αυτή, καθώς η Γερουσία δεν επιβεβαίωσε τον διορισμό του, λόγω της αντιπολίτευσης των ομάδων πίεσης Αρμενίας-Αμερικής που αποκάλυψαν τους δεσμούς του με την κυβέρνηση του Αζερμπαϊτζάν. Η Washington Post μάλιστα, τον περιέγραψε ως "ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς το μεγαλύτερο εθνικό αμερικανικό συμφέρον μπορεί να πέσει θύμα των άκρατων προσωπικών φιλοδοξιών και συμφερόντων (Jockeying) και του πολιτικού βολέματος (political accommodation)".

Διετέλεσε σύμβουλος επιχειρήσεων και μέλος του διοικητικού συμβουλίου πολλών ιδιωτικών εταιρειών στην Τουρκία. Τον Ιούνιο του 2012 μάλιστα διορίστηκε ως μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Turcas Petrol (θυγατρικής της SOCAR). Είναι επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου σε εταιρείες της NEQSOL, (ενεργειακός όμιλος Αζερμπαϊτζάν).

Είναι σύζυγος της τουρκάλας δημοσιογράφου Zeyno Baran και κατοικούσε για μεγάλο διάστημα στην Κωνσταντινούπολη.

Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ...

Φόρμα επικοινωνίας