iEpikaira

Το ερώτημα της ημέρας σε όσους μιλάνε για πλήρη αποχώρηση της Ρωσίας, σαν να μην έβαλε πόδι ποτέ στη Συρία... 

Αυτό αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι ακόμη δεν έχουν ψυχολογήσει την ρωσική ηγεσία. Ειδικά οι Τούρκοι οι οποίοι θα λάβουν την απάντησή τους εν ευθέτω χρόνω. Εάν οι μέχρι τώρα γεωπολιτικές συνθήκες επέβαλαν στη Ρωσία να επιδεικνύει "στρατηγική αυτοσυγκράτηση" έναντι της Τουρκίας σε μια σειρά από ζητήματα, τώρα αυτό θα αλλάξει. Στο Ουκρανικό πεδίο, στα Δαρδανέλια και αλλού (περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ). 

Ο ανθέλληνας Ντούγκιν (περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ) το είπε ξεκάθαρα: "Η Συρία ήταν παγίδα για τον Ερντογάν. Έκανε στρατηγικό λάθος. Έχει προδώσει τη Ρωσία. Είχε προδώσει το Ιράν. Είναι καταδικασμένος. Τώρα άρχισε το τέλος της Τουρκίας του Κεμάλ, σας στηρίξαμε. Μέχρι τώρα. Από εδώ και πέρα ​​θα μετανοήσετε".

Συνοπτικές εκτιμήσεις:

1ον Ο αποκλεισμός της Ρωσίας στην Βαλτική και η κατάρρευση της Συρίας θα έχουν σαν αποτέλεσμα η "στρατηγική αυτοσυγκράτηση" να αντικατασταθεί από πιο επιθετικές τακτικές ακόμη και χρήση νέων απόρρητων οπλικών συστημάτων.  

2ον Θα επιταχυνθεί το Ουκρανικό το οποίο δεσμεύει πόρους και τις δυνατότητες επέμβασης της Ρωσίας αλλαχού.

3ον Η ρωσική ναυτική βάση της Ταρτούς (με παρουσία εκεί από το 1971) δεν θα εγκαταλειφθεί εύκολα (η διατήρηση του αεροδρομίου στη Χμέιμιμ είναι ίσως στόχος μικρότερης βαρύτητας). Αποτελεί κρίσιμης σημασίας σημείο ανεφοδιασμού/συντήρησης/προβολής ισχύος του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού και μόνιμη παρουσία του στις θερμές θάλασσες που δεν επηρεάζεται από τους περιορισμούς στα Δαρδανέλια και τη Συνθήκη του Μοντρέ. Για την Ρωσία οι δυο κύριες εναλλακτικές είναι η Αίγυπτος (αν και τα αιγυπτιακά καθεστώτα είναι εύθραυστα και επιρρεπή σε πιέσεις) και η Αλγερία (η οποία όμως είναι μακριά από το Σουέζ και τα Δαρδανέλια) σε περίπτωση που αναγκαστεί να αποχωρήσει.

4ον Η όποια ελαστικότητα/συγκατάβαση έχει επιδείξει η Ρωσία στο θέμα της Αλεξανδρούπολης (αφορά την Ελλάδα), και το ζήτημα των Στενών (αφορά την Τουρκία), πλέον δεν θα υφίσταται, με ότι αυτό συνεπάγεται για τις διμερείς σχέσεις αλλά και την εφαρμογή της Συνθήκης του Μοντρέ.

5ον Η μεγαλομανία της Τουρκίας την οδήγησε στην "παγίδα του Θουκυδίδη". Οι εύθραυστες ισορροπίες που κρατούσε η Άγκυρα φαίνεται να έχουν καταλυθεί. Η φαινομενικά πρόσκαιρη επιτυχία της, κρύβει από πίσω πολύ δυσάρεστες εξελίξεις για την ίδια. Δεν θα πέσουμε από τα σύννεφα εάν δούμε την Ρωσία να λειτουργεί παρασκηνιακά ως καταλύτης πλέον στο Κουρδικό χωρίς να υποσκάπτει την σχέση της με το Ιράν.

6ον Το φλερτ της Κυπριακής Δημοκρατίας με το ΝΑΤΟ δεν θα μείνει αναπάντητο και -εκτός των άλλων- σίγουρα θα επιβαρύνει έτι περαιτέρω την ήδη προβληματική υποστήριξη των μείζονος σημασίας ρωσικής κατασκευής οπλικών συστημάτων της Εθνικής Φρουράς τα οποία αργά ή γρήγορα θα πωληθούν.

7ον Η Μόσχα θα έρθει ακόμη πιο κοντά στην Τεχεράνη (η πίεση αμφότερων τους φέρνει αντανακλαστικά πιο κοντά) και όχι τόσο στο "απόμακρο" και περίεργα συγκρατημένο Πεκίνο, δεδομένου μάλιστα ότι οι BRICS παραμένουν προς το παρόν ως ένας χαλαρός συνασπισμός. Η σύσφιξη των σχέσεων της Μόσχας με την Πιονγιάνγκ  εντάσσεται επίσης στην ίδια λογική της στρατηγικής αναμόρφωσης της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής. 

8ον Το επιτελείο Μπάιντεν και οι Δημοκρατικοί φροντίζουν πριν την αλλαγή φρουράς στον Λ. Οίκο να ναρκοθετήσουν την όποια πιθανότητα προσέγγισης Τραμπ-Πούτιν καθώς και την αποσυμπίεση των αμερικανορωσικών σχέσεων.

9ον Οι αγγλοσάξονες συνεχίζουν το στρίμωγμα της Άρκτου σε όλα τα πεδία και αυτό θα έχει άμεση επίπτωση στην παγκόσμια ασφάλεια και ειρήνη.

Ο Ρώσος υπερεθνικιστής ιδεολόγος Αλεξάντερ Ντούγκιν, που θεωρείται ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της επίθεσης στην Ουκρανία, διαβεβαίωσε ότι παραμένει πιστός στον Βλαντιμίρ Πούτιν, παρά την ήττα της Μόσχας στην Χερσώνα.

« Κανείς δεν έχει γυρίσει την πλάτη στον Πούτιν, εγώ και όλοι οι Ρώσοι πατριώτες τον υποστηρίζουμε άνευ όρων. Η θλίψη για την απώλεια της Χερσώνας είναι άλλο πράγμα, η στάση απέναντι στον

αρχιστράτηγο είναι κάπως διαφορετική. Είμαστε πιστοί στον Πούτιν και υποστηρίζουμε την ειδική στρατιωτική επιχείρηση και τη Ρωσία μέχρι τέλους», έγραψε ο Ντούγκιν στα ολλανδικά στο Telegram χθες το βράδυ.

Την Παρασκευή, ο Ντούγκιν δημοσίευσε ένα άλλο μήνυμα που φαινόταν να επικρίνει το Κρεμλίνο μετά την απώλεια της Χερσώνας. Σε αυτό, υποστήριξε ότι η ρωσική δύναμη δεν μπορούσε πλέον να εγκαταλείψει τίποτα και ότι «το όριο έχει φτάσει».

Με βάση αυτή την ανακοίνωση, το αμερικανικό think tank Institute for the Study of War ανέφερε σε δήλωσή του ότι η αποχώρηση από τη Χερσώνα είχε προκαλέσει «ιδεολογικό ρήγμα μεταξύ φιλοπολεμικών προσωπικοτήτων και του Βλαντίμιρ Πούτιν» που θα μπορούσε να διαβρώσει την εμπιστοσύνη στον Ρώσο πρόεδρο.

Με χθεσινό μήνυμά του ο Ντούγκιν υπερασπίστηκε τον εαυτό του γράφοντας ότι «αν έχουμε παράπονα είναι εναντίον των μελών της ηγετικής ελίτ που ήδη τρέχουν και προδίδουν τον ανώτατο διοικητή ο ένας μετά τον άλλο».

Είπε επίσης ότι η ρωσική κοινωνία πρέπει να κινητοποιηθεί «πνευματικά και ιδεολογικά» για να κερδίσει τη σύγκρουση χωρίς τη χρήση πυρηνικών όπλων.

Η υποχώρηση από τη Χερσώνα, μια στρατηγική πόλη στη νότια Ουκρανία, υποστηρίχθηκε δημόσια από άλλες ρωσικές προσωπικότητες, οι οποίοι, ωστόσο, επέμειναν στη χρήση των πιο ριζοσπαστικών λύσεων στην Ουκρανία.

Μεταξύ αυτών ο ηγέτης της Τσετσενίας Ραμζάν Καντίροφ και ο επικεφαλής της παραστρατιωτικής ομάδας Βάγκνερ Γεβγκένι Πριγκόζιν.

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν, 60 ετών, έχει προωθήσει εδώ και καιρό την ιδεολογία του «νεοευρασιανισμού» και κάλεσε τον κόσμο να απελευθερωθεί από τις δυτικές παρεκκλίσεις χτίζοντας μια αυτοκρατορία που εκτείνεται σε Ευρώπη και Ασία.

[iEpikaira: Περισσότερα για τον Ντούγκιν ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

--

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν θεωρείται εκπρόσωπος και συντονιστής όσων επιδιώκουν το τέλος της «παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ» Γνωστός ως ο «εγκέφαλος του Πούτιν» ή «Ρασπούτιν του Πούτιν», η πραγματική επιρροή που ασκεί ο Αλεξάντερ Ντούγκιν στον Βλαντιμίρ Πούτιν παραμένει θέμα έντονης συζήτησης ή και αντιπαράθεσης.

Οι δύο άνδρες δεν έχουν ποτέ φωτογραφηθεί μαζί και ουδέποτε ο φερόμενος ως «πνευματικός πατέρας» του Ρώσου προέδρου δεν ανέλαβε κάποια επίσημη κρατική θέσΓεννημένος το 1962 σε υψηλόβαθμη στρατιωτική οικογένεια, ο Ντούγκιν πέρασε τα πρώτα του χρόνια ως αντιφρονών αντικομμουνιστής.

Τα βλέμματα στράφηκαν πάνω του τη δεκαετία του 1990, λόγω της συμμετοχής του στην εφημερίδα «Den», στην οποία δημοσίευσε ένα μανιφέστο του, το 1991, όπου περιέγραφε το αντιφιλελεύθερο και υπερεθνικιστικό όραμά του για τη Ρωσία, «μια χώρα που προορίζεται να αντιμετωπίσει μια ατομικιστική, υλιστική Δύση».Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ντούγκιν συνίδρυσε το 1993 το Εθνικό Μπολσεβίκικο Κόμμα (NBP) με τον μυθιστοριογράφο Έντουαρντ Λιμόνοφ, πρεσβεύοντας ένα συνονθύλευμα φασιστικής ρητορικής και κομμουνιστικής νοσταλγίας. Τα ρωσικά δικαστήρια απαγόρευσαν την οργάνωση και δεν εγγράφηκε ποτέ επίσημα ως πολιτικό κόμμα.

Η κοσμοθεωρία του Ντούγκιν διατυπώθηκε με μεγαλύτερη σαφήνεια στη δημοσίευσή του «The Foundations of Geopolitics» (Τα θεμέλια της γεωπολιτικής), το 1997, που σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται ο Guardian έγινε εγχειρίδιο στην ακαδημία του ρωσικού γενικού επιτελείου στρατού και παράλληλα εδραίωσε τη μετάβασή του από αντιφρονούντα, σε εξέχοντα πυλώνα του συντηρητικού κατεστημένου. Στο βιβλίο αυτό, ο Ντούγκιν εξέθεσε το όραμά του να διχάσει τον κόσμο, καλώντας τη Ρωσία να ξαναχτίσει την επιρροή της μέσω προσαρτήσεων και συμμαχιών, διακηρύσσοντας παράλληλα την αντίθεσή του στην Ουκρανία ως κυρίαρχο κράτος.

«Η Ουκρανία ως κράτος δεν έχει καμία γεωπολιτική σημασία, καμία ιδιαίτερη πολιτιστική ή παγκόσμια σημασία, καμία γεωγραφική μοναδικότητα, καμία εθνική αποκλειστικότητα. Οι συγκεκριμένες εδαφικές της φιλοδοξίες αντιπροσωπεύουν τεράστιο κίνδυνο για όλη την Ευρασία και, χωρίς να επιλυθεί το ουκρανικό πρόβλημα, είναι γενικά παράλογο να μιλάμε για ηπειρωτική πολιτική», έγραφε τότε.

Είκοσι πέντε χρόνια μετά την έκδοση του «The Foundations of Geopolitics», ο πρόεδρος της Ρωσίας επανέλαβε μερικές από τις απόψεις του Ντούγκιν για την Ουκρανία στο 4.000 λέξεων δοκίμιό του «On the Historical Unity of Russians and Ukrainians» (Για την ιστορική ενότητα Ρώσων και Ουκρανών), το οποίο πολλοί θεώρησαν ως σχέδιο για την εισβολή που ξεκίνησε μόλις έξι μήνες μετά τη δημοσίευσή του.Ερωτηθείς για την επιρροή του στον Πούτιν σε μια διάλεξη του 2018 στο Πανεπιστήμιο Φουντάν στη Σαγκάη, ο Ντούγκιν επεσήμανε ότι επιχειρηματολογούσε για τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας τη δεκαετία του 1990, «πολύ πριν από τον Πούτιν». Στην Κίνα, το Ιράν και την Τουρκία -συχνά φιλοξενούμενος του κυβερνώντος κόμματος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν-, ο Ντούγκιν θεωρείται εκπρόσωπος και συντονιστής όσων επιδιώκουν το τέλος της «παγκόσμιας ηγεμονίας των ΗΠΑ», ενώ ταυτόχρονα συνδέεται με ευρωπαϊκές και αμερικανικές δυνάμεις, τοποθετώντας τον εαυτό του ως «σύμμαχο στη μάχη κατά της παγκοσμιοποίησης». Μεταξύ άλλων, έχει υποστηρίξει ότι η Ρωσία και η Κίνα πρέπει από κοινού να οικοδομήσουν μια «πολυπολική παγκόσμια τάξη, τερματίζοντας την κυριαρχία των ΗΠΑ»,ομιλει για την «σαφή κατανόηση του "εχθρού" που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, η Ρωσία και η Ασία, δηλαδή τις Ηνωμένες Πολιτείες και φυσικά τη σύμμαχό τους Αγγλία».

*Με πληροφορίες από Guardian, Financial Times

Ένας σταλινικός, ένας αντικομμουνιστής και ο Ντούγκιν επηρεάζουν την ιδεολογία του Κρεμλίνου

Το Κρεμλίνο υιοθετεί θέσεις των ακραίων ιδεολόγων στην ατζέντα του, όπως φαίνεται, για παράδειγμα, στις πρόσφατες ομιλίες ο συντονιστής του Κρεμλίνου σε θέματα εσωτερικής πολιτικής και αναπληρωτής επικεφαλής της διοίκησης της προεδρίας Σεργκέι Κιριγιένκο στις οποίες μιλούσε για «λαϊκό πόλεμο».

Ακραίοι συντηρητικοί φιλόσοφοι και ιστορικοί, μεταξύ των οποίων ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, ο Αλεξάντρ Προχάνοφ και ο Μπαρντάν Μπαγκντασαριάν προσκαλούνται συστηματικά στο Κρεμλίνο τους τελευταίους μήνες για συζητήσεις σύμφωνα με τον ιστότοπο meduza που επικαλείται πηγές κοντά στην διοίκηση της ρωσικής προεδρίας και την ηγεσία του κυβερνώντος κόμματος «Ενιαία Ρωσία».

Οι εν λόγω πηγές λένε ότι με τους ιδεολόγους αυτούς συζητούν για το «ποιος είναι ο στόχος της Ρωσίας και τι η ίδια επιδιώκει». Στις συζητήσεις αυτές συμμετέχει και ο συντονιστής του Κρεμλίνου σε θέματα εσωτερικής πολιτικής και αναπληρωτής επικεφαλής της διοίκησης της προεδρίας Σεργκέι Κιριγιένκο.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα το Κρεμλίνο άρχισε να συμβουλεύεται επίσης τον ιδρυτή του τηλεοπτικού καναλιού «Τσαργκράντ» (η αρχαία ρωσική ονομασία της Κωνσταντινούπολης) και επιχειρηματία Κονσταντίν Μαλοφέγιεφ, ο οποίος όπως είχε γραφεί εμπλέκεται στη χρηματοδότηση των τμημάτων της λεγομένης φρουράς που συμμετείχε στην προσάρτηση της Κριμαίας και στην πρώτη φάση του πολέμου στο Ντονμπάς.

Σύμφωνα με τις πηγές του ιστότοπου Meduza, οι προσκείμενοι στο Κρεμλίνο, Μαλοφέγιεφ, Ντούγκιν, Προχάνοφ και Μπαγκντασαριάν πρέπει να βοηθήσουν το Κρεμλίνο «να αισθανθεί κάποιου είδους περιγράμματα μιας νέας ιδεολογίας».

Οι απόψεις τους, διαφέρουν σε αποχρώσεις (ο Προχάνοφ είναι σταλινικός-ιμπεριαλιστής, ο Μαλοφέγιεφ είναι αντικομμουνιστής και υποστηρικτής της μοναρχίας, ο Ντούγκιν απορρίπτει ολοκληρωτικά τη Δύση και τις αξίες της), αλλά τους ενώνει το γεγονός ότι θεωρούν ότι ο σημερινός πόλεμος στην Ουκρανία είναι πρωτίστως μια αντιπαράθεση μεταξύ της Ρωσίας και της Δύσης σε πολιτισμικό επίπεδο.

Σύμφωνα με τον ιστότοπο Meduza, το Κρεμλίνο υιοθετεί ορισμένες θέσεις των ακραίων ιδεολόγων στην ατζέντα του, όπως φαίνεται, για παράδειγμα, στις πρόσφατες ομιλίες του Κιριγιένκο στις οποίες μιλούσε για «λαϊκό πόλεμο».

Όπως γράφει ο ιστότοπος, η δολοφονία της κόρης του Ντούγκιν έπαιξε σημαντικό ρόλο στο γεγονός ότι ο Ντούγκιν προσκαλείται συχνότερα στο Κρεμλίνο. Η Ντάρια Ντούγκινα σκοτώθηκε τον Αύγουστο σε έκρηξη κοντά στη Μόσχα. Οι ρωσικές ανακριτικές αρχές κατηγόρησαν την Ουκρανία για τη δολοφονία. Σύμφωνα με τις πηγές του Meduza που βρίσκονται κοντά στο Κρεμλίνο, μετά από την ενέργεια αυτή ο Πούτιν άρχισε να ενδιαφέρεται «σοβαρά» για την προσωπικότητα του Ντούγκιν. Ένα μήνα μετά το θάνατο της Ντάρια Ντούγκινα, στις 30 Σεπτεμβρίου, ο Πούτιν χρησιμοποίησε έναν από τους αγαπημένους όρους του Ντούγκιν, τον όρο «Αγγλοσάξονες», για πρώτη φορά σε δημόσια του ομιλία.

Παλαιότερα, όπως ανέφερε μια από τις πηγές του Meduza, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι αναλυτές υπερέβαλαν όσον αφορά στην επιρροή του Ντούγκιν και των ιδεών του στο Κρεμλίνο, αλλά τους τελευταίους μήνες έχει πράγματι αυξηθεί, και τώρα ο Ντούγκιν, όπως και ο Προχάνοφ, «συμβάλλει στη διαμόρφωση της ρωσικής ιδεολογίας κατ’ αρχήν». Ταυτόχρονα, οι πηγές διαβεβαιώνουν ότι ο ίδιος ο Κιριγιένκο και οι άνθρωποί του δεν συμμερίζονται τις ιδέες του Ντούγκιν, αλλά θεωρούν ότι είναι δυνατό να απευθυνθούν σε αυτόν υπό τις παρούσες συνθήκες: «Τώρα διεξάγεται πόλεμος και χρειαζόμαστε άτομα με μάχιμο πνεύμα».

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν το τελευταίο διάστημα στις ομιλίες του ισχυρίζεται ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ανάλογος με τη «Ημέρα της Κρίσης» και ότι η Ρωσία αντιμετωπίζει τον «Αντίχριστο» με τη μορφή της «συλλογικής Δύσης». Σε λιγότερο ριζοσπαστική μορφή, οι ίδιες ιδέες βρήκαν την έκφραση τους σε πρόσφατες δηλώσεις του Πατριάρχη Κύριλλου και στην ομιλία του ίδιου του Πούτιν με αφορμή την προσάρτηση ουκρανικών εδαφών.

Πηγή: naftemporiki.gr

Μόσχα, 02 Οκτωβρίου 2022

Το κείμενο που δημοσιεύουμε, προέρχεται από την ιστοσελίδα του ρωσικού τηλεοπτικού σταθμού Vesti. Σ΄αυτό ο από πολλούς θεωρούμενος (ίσως όχι άδικα) ιδεολόγος του Πούτιν, ο σύγχρονος πολιτικός φιλόσοφος, αναλυτής και στρατηγικός αναλυτής, οι απόψεις του οποίου από πολλούς θεωρούνται φασιστικές σε συνέντευξη του, λέει το τι θα πρέπει να κάνει η Ρωσία στη συνέχεια.

Πρακτικά η ίδια η ομιλία Πούτιν στην τελετή προσάρτησης κατεχόμενων εδαφών της Ουκρανίας, εμπεριέχει ακριβώς στοιχεία της πολιτικής φιλοσοφίας Ντούγκιν σε σημείο που κατά την άποψή μου, μέρος της ίσως να έχει γραφεί από αυτόν.

Το δημοσιέυμα παρατίθεται αυτούσιο, σε δική μου μετάφραση.

Θράσος Ευτυχίδης

“Τίποτα τέτοιο δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμής. Μετά από αυτό, όλα μπορούν να αναμένονται από τη Δύση. Δεν υπάρχουν πλέον εσωτερικοί περιορισμοί. Καθόλου. Μόνο μια αποφασιστική δύναμη μπορεί να συγκρατήσει το κακό. Οι λέξεις δεν λειτουργούν πια. Λοιπόν, είναι πολύ σημαντικό για εμάς να καταλάβουμε τι συνέβη. Χωρίς υπονοούμενα και με όλο το θάρρος. Και να τι συνέβη: μια επίθεση στις στρατηγικές υποδομές της Ευρώπης. Οι σωλήνες των αγωγών φυσικού αερίου Nord Stream 1 και Nord Stream 2 έχουν ανατιναχθεί. Γι αυτό χρειαζόταν πρόθεση. Η πρόθεση προέκυψε Αλλά η πρόθεση από μόνη της δεν αρκούσε. Χρειάζονταν τεχνικές δυνατότητες.

Αυτές τις έχει ένας πολύ μικρός αριθμός χωρών. Μονάδες. Και ήταν απαραίτητο να σχεδιαστεί και να πραγματοποιηθεί η επιχείρηση. Πολύ δύσκολη. Με ανίχνευση. Σε μεγάλο βάθος. Τη νύχτα. Κρυφά. Να βρεθεί ένα κατάλληλο μέρος, να υπολογιστεί η ισχύς της έκρηξης, να τοποθετηθούν τα εκρηκτικά, να εγκατασταθεί επικοινωνία με αυτά και να εξαφανιστείς. Να προετοιμάσεις εκ των προτέρων μια μαζική εκστρατεία ενημέρωσης για να θέσεις την κοινή γνώμη σε λάθος δρόμο, κατηγορώντας τη Ρωσία και τον Πούτιν. Ακόμη και για μια τέτοια επιχείρηση, είναι απαραίτητο να υπάρχει ο υψηλότερος βαθμός αδίστακτου κυνισμού, γνωρίζοντας ότι οι εκρήξεις, μεταξύ άλλων απλών συνεπειών, θα προκαλέσουν και μια βαριά οικολογική καταστροφή.

Και όμως, το μέγεθος αυτού που συνέβη δεν αφορά τον σίδηρο και το φυσικό αέριο, ούτε τη ρύπανση της ατμόσφαιρας από μεθάνιο και τις ζημιές στη θαλάσσια ζωή. Πρόκειται για γεωπολιτική. Για να κατανοήσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια, απευθυνθήκαμε στον σύγχρονο στοχαστή, τον ιδρυτή της ρωσικής σχολής γεωπολιτικής, τον συγγραφέα εγχειριδίων γεωπολιτικής, καθηγητή Alexander Gelevich Dugin.

«Η γεωπολιτική είναι ένας κλάδος που εξετάζει την αντιπαράθεση δύο πολιτισμών, δύο στρατηγικών συνασπισμών, όπου στον ένα πόλο βρισκόμαστε εμείς, η Ευρασία, η Ρωσία, η καρδιά και στον άλλο πόλο βρίσκεται η ατλαντική κοινότητα, όπου, με τη σειρά του, ο πυρήνας είναι ο αγγλοσαξονικός κόσμος. Έτσι, από την άποψη της γεωπολιτικής, ο κύριος στόχος της παγκόσμιας ιστορίας είναι να εδραιώσει τον έλεγχο στις ενδιάμεσες περιοχές, σε αυτό που βρίσκεται μεταξύ του Ατλαντικού και της μεσογειακής μας γης, αυτή είναι μια μάχη για την Ουκρανία, αυτή είναι η μάχη για την Ευρώπη. Και τώρα η Ρωσία σε ενεργειακό επίπεδο, στο επίπεδο των αγωγών φυσικού αερίου της, επεδίωξε και εξακολουθεί να επιδιώκει να προσελκύσει την ηπειρωτική Ευρώπη στο πλευρό της σε αυτή τη γεωπολιτική αντιπαράθεση. Σύμφωνα με τους νόμους της γεωπολιτικής, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Αγγλία αντιτίθενται επίσης σε αυτό σύμφωνα με τους νόμους της γεωπολιτικής. Και οι εκρήξεις που σίγουρα έστησαν οι Αγγλοσάξονες, νομίζω οι Αμερικανοί άμεσα, ίσως με τη συμμετοχή των Βρετανών, προκειμένου να αποκόψουν το τελευταίο πράγμα που μας συνδέει με την Ευρώπη. Από αυτή την άποψη, νομίζω ότι αυτή είναι επίσης μια συμβολική χειρονομία, αυτή είναι μια επιθυμία να αποκόψουμε τη Ρωσία από την ηπειρωτική Ευρώπη με τη βοήθεια της διεθνούς τρομοκρατίας – αυτή τη φορά στο επίπεδο της ενέργειας και της οικονομίας”, δήλωσε ο Ντούγκιν.

Ναι, αλλά τι μπορεί να γίνει για να αντιμετωπιστεί αυτό; Πώς πρέπει να αντιδράσει η Ρωσία;

«Πρώτον, η Ρωσία πρέπει να κερδίσει στην Ουκρανία. Όχι την Ουκρανία, αλλά στην Ουκρανία. Αν είμαστε αδύναμοι, αν ανταποκρινόμαστε μόνο και κάνουμε χειρονομίες καλής θέλησης, αυτό απλά δεν αρκεί. Οι αδύναμοι ηττημένοι ή οι χαλαροί, δείχνοντας την αδυναμία τους, δεν λαμβάνονται σοβαρά υπόψη από κανέναν στην παγκόσμια πολιτική, ειδικά στη γεωπολιτική – αυτό είναι ένα πολύ άκαμπτο μοντέλο. Αν δεν είμαστε ισχυροί, απλά δεν θα μπορέσουμε να προσφέρουμε τίποτα στη Δύση, την Ευρώπη ή τους συμμάχους μας. Μπορούν να είναι εταίροι μας μόνο αν είμαστε πολύ, πολύ ισχυροί, αυτάρκεις, πραγματικά γεωπολιτικά κυρίαρχοι”, δήλωσε ο Ντούγκιν.

Τι σημαίνει όμως για τη Ρωσία να είναι γεωπολιτικά κυρίαρχη;

«Η Ρωσία θα είναι κυρίαρχη εάν η Ουκρανία είναι είτε σύμμαχος είτε μέρος της – αυτή είναι η προϋπόθεση της κυριαρχίας μας. Τότε θα είμαστε υπολογίσιμοι. Επομένως, προκειμένου να ανταποκριθεί συμμετρικά σε αυτήν την τρομοκρατική επίθεση, η Ρωσία πρέπει να κερδίσει από κάθε άποψη. Και εκεί πρέπει να σκεφτείς. Όπως πολλοί προτείνουν τώρα στα κανάλια Telegram, απλά κόβοντας το καλώδιο οπτικών ινών, πραγματοποιώντας μια συμμετρική τρομοκρατική επίθεση δεν θα αλλάξει την κατάσταση. Η Δύση μας κατηγορεί ήδη ότι ανατινάξαμε τον δικό μας αγωγό φυσικού αερίου. Από αυτή την άποψη, σε καμία περίπτωση, κατά τη γνώμη μου, αν υποτιμήσουμε την κατάσταση, δεν πρέπει να κατανοήσουμε τη γεωπολιτική αντιπαράθεση, τον πόλεμό μας με τη Δύση στην κλίμακα και στον βαθμό που εκτυλίσσεται. Δηλαδή, πρέπει να συμμετάσχουμε σε αυτήν τη μάχη με έναν θανάσιμο εχθρό που δεν περιφρονεί κανένα μέσο, συμπεριλαμβανομένων των εκρήξεων αγωγών φυσικού αερίου. Αυτό, νομίζω, θα μας φανεί σαν λουλούδια μετά από λίγο. Τώρα μιλάμε σοβαρά για αυτό, η κλιμάκωση συνεχίζεται. Και πρέπει αμέσως να κινητοποιήσουμε όλους τους πνευματικούς, γεωπολιτικούς, διπλωματικούς, ηθικούς, πνευματικούς και τελικά θρησκευτικούς πόρους μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται μόνο για τον έλεγχο των εδαφών. Πρόκειται για τη μοίρα της ανθρωπότητας και αυτή τη φορά είναι σοβαρή. Και ο πολιτισμός που συναντήσαμε είναι πραγματικά μια πρόκληση για την ύπαρξη του ανθρώπου στη Γη, είναι ένας πολύ τρομερός εχθρός. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που στέκονται στην άλλη πλευρά των οδοφραγμάτων – πρόκειται για έναν πραγματικό, βαθύ οντολογικό, ιστορικό και θεμελιώδη εχθρό της ανθρωπότητας», τονίζει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Dugin πιστεύει ότι η Ρωσία πρέπει τώρα να συνεργαστεί πολύ ενεργά διπλωματικά με χώρες που αποκαλεί «μη Δύση». Λοιπόν, στην πραγματικότητα, έτσι συμβαίνει, αν θυμηθούμε την πρόσφατη συνάντηση των χωρών SCO στο Ουζμπεκιστάν, όπου πέταξε ο Πούτιν, και τη συμμετοχή του Λαβρόφ στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Όσο για την ιδιαιτερότητα της στιγμής, αυτή έχει ως εξής:

«Έχουμε να κάνουμε με μια βάρβαρη, τρομερή δύναμη, δεν υπάρχουν πλέον κανόνες. Ως εκ τούτου, δεν λέω ότι η Ευρώπη δεν χρειάζεται να προμηθεύεται φυσικό αέριο ή δεν χρειάζεται να διατηρήθει αυτή η δυνατότητα. Πρέπει. Αλλά δεν μπορείτε να υπολογίζετε σοβαρά σε αυτό. Βρισκόμαστε σε μια εντελώς διαφορετική φάση της παγκόσμιας αντιπαράθεσης. Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι, μέσω διαπραγματεύσεων, για τις οποίες πρέπει πάντα να είμαστε έτοιμοι και ανοικτοί, είναι απίθανο να μπορέσουμε να επιλύσουμε αυτήν την κρίση. Πρέπει να είμαστε δυνατοί, πρέπει να κερδίσουμε, πρέπει να κινητοποιήσουμε ολόκληρη την κοινωνία μας, όχι μόνο εκείνους τους ανθρώπους που, κατά τη διάρκεια της μερικής επιστράτευσης, έχουν πλέον πάει στο μέτωπο, για να υπερασπιστούν τη χώρα μας. Και είναι ήρωες. Αλλά πρέπει να αφυπνίσουμε την κοινωνία μας. Αυτή δεν έχει επιστρατευθεί. Δεν τους έχουμε εξηγήσει πλήρως, θα θέλαμε να το κάνουμε απαλά, δεν λειτουργεί απαλά, θα είναι δύσκολο. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να ξυπνήσουμε. Αυτός είναι ο κύριος πόρος. Φυσικά, αν η Ευρώπη ζητήσει φυσικό αέριο, θα τους το πουλήσουμε. Αλλά το να εξαρτάται από αυτή την υπόλοιπη σειρά του αγωγού φυσικού αερίου, την οποία ανά πάσα στιγμή οι ίδιοι Αμερικανοί κολυμβητές μπορούν να ανατινάξουν, δεν είναι σοβαρό. Ο κόσμος δεν μπορεί να εξαρτάται από τέτοια πράγματα. Και η αποφασιστικότητα αυτής της πλευράς είναι πολύ σοβαρή. Γελάσαμε πολύ μαζί τους, με τους επιζώντες του Μπάιντεν, με τον ναρκομανή Ζελένσκι και κοιτάξτε, παρ’ όλα αυτά, η Δύση μας επιτίθεται πολύ σκληρά. Και μερικές φορές πολύ αποτελεσματικά και οδυνηρά. Μου φαίνεται ότι αυτό το θέμα της γελοιοποίησης του εχθρού, έχει εξαντληθεί, πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά αυτή τη μάχη. Ξέρετε, είχαμε και χιουμορίστες το ’41: «Προσοχή, προσοχή, η Γερμανία έρχεται σε εμάς, με τσακωμούς, με φτυάρια, με καμπούρες γυναίκες»… Δεν ήταν όμως καμπούρες, ούτε τσαμπουκάδες, ούτε φτυάρια. Ήταν ο πιο ισχυρός στρατός του Ράιχ, τον οποίο σύντομα συναντήσαμε. Και καταφέραμε να κερδίσουμε μόνο όταν συνειδητοποιήσαμε ότι αυτές δεν είναι, δεν είναι γυναίκες με καμπούρα… Με τον ίδιο τρόπο, ένας τοξικομανής και ένας μισότρελος γέρος που έχει επιβιώσει από το μυαλό του, η επικοινωνία με τα πνεύματα είναι ένα προσωπείο, πίσω από αυτό είναι η σιδερένια δύναμη του αγγλοσαξονικού και νατοϊκού πολιτισμού. Η Δύση, ο φιλελευθερισμός, η παγκοσμιοποίηση, αυτό είναι το αποτέλεσμα της ιστορίας τους τα τελευταία 500 χρόνια, αυτό είναι πολύ, πολύ σοβαρά, και αντιπροσωπεύουν μια ιδέα, την ιδέα τους, απολύτως ψευδή, απολύτως απάνθρωπη, και το πιο σημαντικό, στον κόσμο τους δεν έχουμε καμία θέση. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε καταδικασμένοι, απλά καταδικασμένοι από αυτούς. Και δεν θα μπορέσουμε να καταλήξουμε σε κανένα συμβιβασμό με αυτή την τρομερή σκοτεινή τερατώδη, κακή, σκληρή δύναμη. Πρέπει να κινητοποιηθούμε για αυτή τη θεμελιώδη, βαθιά αντιπαράθεση για να σώσουμε την ανθρωπότητα, να σώσουμε τη Ρωσία, να σώσουμε τον κόσμο, τελικά».

Πηγή: vesti7.ru προσπελάστηκε anixneuseis.gr

Οι ρωσικές Αρχές υποστηρίζουν ότι πίσω από τη βομβιστική επίθεση ήταν οι μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας

Ερωτηματικό παραμένει το ποια θα είναι η στρατιωτική αντίδραση της Ρωσίας μετά τη δολοφονία της 29χρονης Darya Dugina, κόρης του Ρώσου υπερεθνικιστή Alexander Dugin (μια προσωπικότητα με επιρροή στο Κρεμλίνο που έχει καταφερθεί με ιδιαίτερα έντονους χαρακτηρισμούς κατά της Ουκρανίας), με το Κίεβο πάντως να προετοιμάζεται για τα χειρότερα ενόψει και της αυριανής Ημέρας Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας.

Η δολοφονία της δημοσιογράφου Darya Dugina σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τη Μόσχα (στο αυτοκίνητο αυτό ήταν προγραμματισμένο να βρίσκεται και ο Alexander Dugin, κάτι που άλλαξε την τελευταία στιγμή) σε συνδυασμό με τα διαδοχικά «χτυπήματα» των Ουκρανών στην Κριμαία, δηλαδή σε περιοχές με μεγάλη απόσταση από την πρώτη γραμμή, έχει προκαλέσει νευρικότητα στο Κρεμλίνο, το οποίο βλέπoντας τις πολεμικές συρράξεις να πλησιάζουν ολοένα και πιο κοντά στην πόρτα του, ετοιμάζει την απάντηση του.

Ρωσία: Η Ουκρανία πίσω από τη δολοφονία

Η FSB, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσίας, ανακοίνωσε χθες Δευτέρα 22/8 πως τη δολοφονία της Darya Dugina – τοποθετήθηκε αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός στο αυτοκίνητο που οδηγούσε – οργάνωσαν και υλοποίησαν οι μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας.

Μάλιστα έδωσαν στη δημοσιότητα φωτογραφίες και βίντεο με μια Ουκρανή γυναίκα, η οποία φέρεται να είναι και η δολοφόνος της Dugina. Η δολοφόνος, η οποία αρχικά είχε αναφερθεί πως ήταν μέλος του Τάγματος του Αζόφ, κάτι που στην πορεία διαψεύστηκε, φέρεται να διέφυγε στην Εσθονία.

Όπως μεταδίδει το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων RIA Novosti, η δολοφόνος, η οποία ονομάζεται Natalya Volk, είχε φύγει από την Ουκρανία ως πρόσφυγας διαμένοντας σε Γαλλία και Πολωνία, προτού επιστρέψει στην Ουκρανία για να φύγει και πάλι προς τα κράτη της Βαλτικής. Μάλιστα σε δηλώσεις της ο πατέρας της υπογράμμισε πως η κόρη του δεν ήταν ποτέ στο Τάγμα του Αζόφ, αν και παραδέχθηκε πως είχε υπηρετήσει στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας.

Θέμα αξιοπιστίας

Σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν αρκετά ερωτηματικά για τα ευρήματα της FSB όσον αφορά τη δολοφονία της Dugina.

Κατά την FSB, η Volk κατάφερε να μπει στη Ρωσία με τη 12χρονη κόρη της, να κινείται αλλάζοντας συνεχώς τις πινακίδες του αυτοκινήτου της (ενός Mini Cooper), να τοποθετήσει τον εκρηκτικό μηχανισμό και να τον πυροδοτήσει, και κατόπιν να εγκαταλείψει την χώρα.

Και όλα αυτά χωρίς να γίνει αντιληπτή από τις υπηρεσίες ασφαλείας της Ρωσίας, οι οποίες μάλιστα κατάφεραν πολύ γρήγορα να εξιχνιάσουν τη δολοφονία, όταν στο παρελθόν έχουν επιδείξει εξαιρετική αδυναμία να βρουν άκρη σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

Εάν η εκτίμηση της FSB απηχεί την πραγματικότητα, τότε αποδεικνύει την αποτυχία των υπηρεσιών ασφαλείας της Ρωσίας να προλάβουν και να αντιμετωπίσουν το περιστατικό

Πόλεμος προπαγάνδας

Σε κάθε περίπτωση η Ουκρανία αρνείται ότι βρίσκεται πίσω από τη δολοφονία της Darya Dugina με αξιωματούχους να υποστηρίζουν πως τόσο η νεαρή κοπέλα όσο και ο πατέρας της δεν είναι σημαντικές προσωπικότητες έτσι ώστε να αποτελέσουν στόχους.

Για αυτό μάλιστα κάνουν λόγο για ρωσική προπαγάνδα, της οποίας απώτερος στόχος είναι να δικαιολογηθεί η πιο σκληρή βία που φέρεται να ετοιμάζει η Ρωσία κατά της Ουκρανίας.

Αλλά και σε αυτήν την περίπτωση, η Ρωσία δεν φαίνεται να αναζητούσε κάποιο τέτοιο άλλοθι για να δικαιολογήσει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις στην Ουκρανία.

Την ίδια στιγμή, εντύπωση προκαλεί και η ανάληψη της ευθύνης από τον Εθνικό Ρεπουμπλικανικό Στρατό, μιας κίνησης Ρώσων ακτιβιστών, στρατιωτικών και πολιτικών που όπως υποστηρίζουν θέλουν την ανατροπή του Putin.

Αλλά και αυτό το σενάριο μάλλον ως γραφικό αντιμετωπίζεται.

Προειδοποίηση State Department

Πάντως, οι τελευταίες εξελίξεις σε συνδυασμό με τον αυριανό εορτασμό της Ημέρας της Ανεξαρτησίας έχει σημάνει συναγερμό στην Ουκρανία για την απάντηση της Ρωσίας.

Με τον Putin να κάνει λόγο για ένα σκληρό και κατάπτυστο έγκλημα, με τον Alexander Dugin να υποστηρίζει πως ήταν μια τρομοκρατική ενέργεια από ουκρανικό ναζιστικό καθεστώς και με τη Ρωσία να χαρακτηρίζει την Ουκρανία «κράτος – τρομοκράτη», δεν αποκλείεται η ρωσική απάντηση να είναι ιδιαίτερα σκληρή.

Μάλιστα, το State Department εξέδωσε προειδοποίηση, υποστηρίζοντας πως η Ρωσία ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει επιθέσεις κατά μη στρατιωτικών υποδομών και κατά κυβερνητικών κτηρίων τις επόμενες ημέρες.

Επιπλέον, ερωτηματικό αποτελεί το εάν η Ρωσία θα ζητήσει από την Εσθονία την έκδοση της δολοφόνου, κίνηση που εκτιμάται πως θα κλιμακώσει περισσότερο την ένταση, αυτή την φορά με ένα κράτος μέλος του ΝΑΤΟ.

Πηγή: bankingnews.gr

Όπως επισημαίνει η Washington Post, η δολοφονία δημιουργεί ένα νέο σκηνικό ανάφλεξης στο μέτωπο του πολέμου

Την ώρα που οι ρωσικές αρχές κατηγορούν πλέον -και επισήμως- την Ουκρανία για την αιματηρή έκρηξη αυτοκινήτου που κόστισε τη ζωή στην Ντάρια Ντούγκινα, κόρη του υπερεθνικιστή διανοούμενου Αλεξάντερ Ντούγκιν, η ανησυχία στο Κίεβο μεγαλώνει και τα σενάρια ενόψει της συνέχειας του πολέμου πληθαίνουν.

Παρόλο που το Κρεμλίνο είχε αρχικά επιλέξει να κρατήσει χαμηλά τους τόνους, οι ισχυρισμοί της FSB, Υπηρεσίας Πληροφοριών της Ρωσίας, ανέτρεψαν τα δεδομένα και πλέον οι ισορροπίες σε Μόσχα και Κίεβο είναι οριακές.

Εάν αποδειχθεί ότι υπάρχει ουκρανική σύνδεση, τότε θα πρέπει να μιλάμε για κρατική τρομοκρατία από το καθεστώς του Κιέβου, δήλωνε την Κυριακή η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα. Και λίγες ώρες μετά ήρθε το πόρισμα της FSB, το οποίο βέβαια εγείρει πολλά ερωτήματα ως προς την αξιοπιστία του.

Σύμφωνα με τους ρώσους ειδικούς ερευνητές, η δολοφονία της Ντούγκινα σχεδιάστηκε και πραγματοποιήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες της Ουκρανίας, υποστηρίζοντας ότι οι δράστες διέφυγαν στην Εσθονία μετά τη δολοφονί

Νέο σκηνικό ανάφλεξης

Ήδη, αμέσως μετά τη δολοφονία της Ντούγκινα -πόσω μάλλον τώρα- ο φόβος για βίαια αντίποινα της Ρωσίας προς την Ουκρανία έχει ενταθεί με το σενάριο οι εξελίξεις στο μέτωπο του πολέμου να είναι ραγδαίες να συγκεντρώνει όλο και περισσότερες πιθανότητες. Κι αυτό καθώς για πρώτη φορά μετά τη ρωσική εισβολή, η Ουκρανία θα έχει «φτάσει» μέχρι τη Μόσχα και μέχρι μια οικογένεια που φέρεται να έχει στενούς δεσμούς με τα πιο υψηλά κλιμάκια του Κρεμλίνου.

Στον απόηχο της αυτής της επίθεσης, λοιπόν, οι ουκρανικές δυνάμεις ετοιμάζονται για κλιμάκωση ρωσικών επιθέσεων, με το βλέμμα στην 24η Αυγούστου, ημέρα πιο εορτάζεται η ανεξαρτησία της χώρας.

Ο ουκρανός πρόεδρος, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, έχει ήδη θέσει τη χώρα σε αυξημένο συναγερμό για τις επόμενες ημέρες, ενώ απαγορεύτηκαν οι μαζικές συγκεντρώσεις για το επόμενο τετραήμερο.

Την ίδια στιγμή, ο στρατός της χώρας προειδοποίησε ότι η Ρωσία είχε βγάλει στη Μαύρη Θάλασσα πέντε πολεμικά πλοία και υποβρύχια που φέρουν πυραύλους κρουζ και ότι η Μόσχα τοποθετούσε συστήματα αεράμυνας στη Λευκορωσία.

Όπως επισημαίνει η Washington Post, η δολοφονία δημιουργεί ένα νέο σκηνικό ανάφλεξης στο μέτωπο του πολέμου.

Μετά την έκρηξη στο αυτοκίνητο της Ντούγκινα, ο Denis Pushilin, εξέχων αυτονομιστής ηγέτης και βασικό στέλεχος της αυτοανακηρυχθείσας Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, κατηγόρησε αμέσως την Ουκρανία χωρίς να προσκομίσει αποδείξεις, ζητώντας εκδίκηση.

Από την πλευρά του, ο Andrii Yusov, εκπρόσωπος της διεύθυνσης στρατιωτικών πληροφοριών της Ουκρανίας, απέφυγε να σχολιάσει τη δολοφονία της Ντούγκινα, ωστόσο επεσήμανε το εξής: «Μπορώ να πω ότι η διαδικασία καταστροφής του ρωσικού λαού έχει ξεκινήσει. Ο ρωσικός λαός θα φάει και θα καταβροχθίσει τον εαυτό του από μέσα».

Η έκρηξη, πάντως, προκάλεσε «τσουνάμι» εικασιών από αναλυτές ότι θα μπορούσε να ήταν και εσωτερική επίθεση από δυσαρεστημένους με την πορεία του πολέμου. «Η προέλευση [της επίθεσης] είναι προφανώς εσωτερική, όχι εξωτερική» έγραψε την Κυριακή στο Twitter ο Νικολά Τενζέρ, ο οποίος έχει υπηρετήσει στη γαλλική κυβέρνηση ως ανώτερος δημόσιος υπάλληλος και είναι ειδικός σε θέματα διεθνούς ασφάλειας.

Ο πρόεδρος της Επιτροπής Πληροφοριών της Βουλής των Αντιπροσώπων δήλωσε στο CNN την Κυριακή ότι οι νομοθέτες δεν έχουν ενημερωθεί για το περιστατικό ή για το ποιος βρίσκεται πίσω από αυτό. «Υπάρχουν τόσες πολλές φατρίες και εσωτερικός πόλεμος στη ρωσική κοινωνία, στη ρωσική κυβέρνηση, που όλα είναι πιθανά» είπε.

Ο εξέφρασε την πεποίθηση πως δεν βρισκόταν πίσω από την επίθεση. «Έχουμε δει τρομερά εγκλήματα πολέμου από τη Ρωσία εναντίον της Ουκρανίας και η Μόσχα θα πρέπει να λογοδοτήσει» είπε. «Και σίγουρα δεν θα ήθελα ποτέ να δω επίθεση κατά αμάχων από την Ουκρανία».

Πηγή: tovima.gr

Το βράδυ της 20ης Αυγούστου, η παλιά ρωσική παράδοση της τρομοκρατίας επέστρεψε. Η Ντάρια Ντούγκινα, κόρη του Αλεξάντερ Ντούγκιν, κορυφαίου υπέρεθνικιστή ιδεολόγου και συμβούλου του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, δολοφονήθηκε.

Του Μιχάλη Ψύλου, psiloms@naftemporiki.gr

Στην αχανή τσαρική Ρωσία ,στα τέλη του 19ου αιώνα, εμφανίστηκε το πρώτο οργανωμένο κίνημα τρομοκρατών της σύγχρονης ιστορίας. Επρόκειτο για το σκληροπυρηνικό κόμμα της Λαϊκής Βούλησης (Narodnaya Volya) ,που ιδρύθηκε το 1879, με έναν στόχο στην ιδρυτική του διακήρυξη: τη δολοφονία του τσάρου Αλέξανδρου Β'. Τελικά το κατάφερε και ο Αλέξανδρος Β' δολοφονήθηκε τελικά από μία βόμβα της τρομοκρατικής οργάνωσης το 1881, έπειτα από επτά αποτυχημένες απόπειρες εναντίον του και δεκάδες άλλες δολοφονίες πολιτικών προσωπικοτήτων.

Το βράδυ της 20ης Αυγούστου, η παλιά ρωσική παράδοση της τρομοκρατίας επέστρεψε. Η Ντάρια Ντούγκινα, κόρη του Αλεξάντερ Ντούγκιν, κορυφαίου υπέρεθνικιστή ιδεολόγου και συμβούλου του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, δολοφονήθηκε με έκρηξη βόμβας ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητό της σε έναν αυτοκινητόδρομο, έξω από τη Μόσχα. Φαίνεται ότι ο πατέρας της έπρεπε να είναι μαζί της, αλλά άλλαξε σχέδια την τελευταία στιγμή. Ρώσοι χάκερς ισχυρίζονται ότι η Βοβκ είναι μέλος του ακροδεξιού εθνικιστικού συντάγματος Αζόφ. Σε επιβεβαίωση, δημοσίευσαν μάλιστα φωτογραφία της ταυτότητάς της στην ιστοσελίδα τους.Το εντυπωσιακό είναι ότι στο αυτοκίνητο με το οποίο ταξίδευαν τοποθετήθηκε εκρηκτικός μηχανισμός χωρίς εμφανή δυσκολία. Το μήνυμα είναι: να είστε προσεκτικοί, μπορούμε να πάμε οπουδήποτε.

Ανεξάρτητα από τους ισχυρισμούς των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών, στη Μόσχα υπάρχει ένα όργιο φημών για τους δράστες. Γίνεται ακόμη λόγος για επίθεση «πλαστής σημαίας» από υπηρεσίες της Μόσχας για να υποκινήσουν τον πληθυσμό εναντίον των Ουκρανών. Οπως πιθανότατα συνέβη πριν από 20 και πλέον χρόνια με τις αιματηρές επιθέσεις που αποδίδονταν σε Τσετσένους, για να υποκινήσουν οι Ρώσοι τον πόλεμο στην Τσετσενία. Δυτικές πηγές δεν αποκλείουν μάλιστα να συμβούν και άλλες επιθέσεις στην κορυφή της ρωσικής εξουσίας και των οικογενειών τους. Αυτό θα σήμαινε βέβαια ότι το Κρεμλίνο θα πρέπει να ενισχύσει την εσωτερική ασφάλεια και να αποσπάσει την προσοχή της από το Ουκρανικό μέτωπο.

Σε κάθε περίπτωση, ο πόλεμος δεν αποκλείεται να μεταφερθεί –και ενόψει φθινόπωρου-από τα λασπώδη ουκρανικά πεδία μάχης ,στους πλακόστρωτους δρόμους της Μόσχας ή της Αγίας Πετρούπολης. Αλλά και του Κιέβου και της Οδησσού.

Τώρα όμως το «παιχνίδι» θα είναι πολύ διαφορετικό. Όσοι έχουν καλή μνήμη θυμούνται τι έκαναν οι Τσετσένοι κατά τη διάρκεια του πολέμου στη χώρα τους, δεκάδες επιθέσεις και σφαγές ακόμη και στην ίδια τη Μόσχα. Όταν ένας πόλεμος συνεχίζεται, τότε αρχίζει πάντα η τρομοκρατία.

Η αλήθεια είναι ότι η εισβολή στην Ουκρανία ήταν ένα κραυγαλέο λάθος. Οι Ρώσοι έγιναν μάλιστα στρατιωτικός στόχος πριν από μια εβδομάδα στην Κριμαία. Οι Ουκρανοί ανασυντάσσονται, είναι οπλισμένοι από τη Δύση μέχρι τα δόντια και αυτού του είδους τα επεισόδια είναι η αρχή. Ο Πούτιν ξέρει πολύ καλά ότι μπορεί να δει λεωφορεία, θέατρα, το μετρό να ανατινάζονται. Αυτός είναι ο πόλεμος. Και και είναι ένας πόλεμος που-καλώς ή κακώς-ο Πούτιν έχει ξεκινήσει …

Πηγή: naftemporiki.gr

Dugin: An interview on Eurasia & M. East

Πολλά λέγονται και άλλα τόσα γράφονται για την προσπάθεια δολοφονίας του Ρώσου γεωπολιτικού Αλεξάντερ Ντούγκιν η οποία τελικά κατέληξε να σκοτώσει την κόρη του.

Όσοι έχουν ασχοληθεί με τα της Ρωσίας γνωρίζουν πως ο Ρώσος γεωπολιτικός υπήρξε εξ απορρήτων του Πούτιν και ένας εκ των συμβούλων του που καθόρισε την πολιτική ιδεολογικής έκφρασης του Ρώσου προέδρου, ειδικά από το 2014 και μετά.

Στο Geopolitics & Daily News τον προσεγγίσαμε το 2018 και του πήραμε συνέντευξη. Αποφασίσαμε μάλιστα η συνέντευξη να γίνει στα αγγλικά.

Δεν θα σχολιάσουμε τις τοποθετήσεις του στις ερωτήσεις που του έθεσε η κυρία Γιώτα Χουλιάρα, καθώς πάγια γραμμή στο Geopolitics είναι να μην επηρεάζουμε τον αναγνώστη μας αλλά απλά να δίνουμε δεδομένα και αναλύσεις και μόνο τους να κρίνει.

Μόνη παρέμβαση μας θα είναι να συστήσουμε προσοχή σε όσα λέει για τον ίδιο τον Πούτιν αλλά και πως έμμεσα θίγεται το επερχόμενο ζήτημα της σύγκρουσης στην Ευρασία που εκδηλώνεται ουσιαστικά στην Ουκρανία.

Οι ειδικές δυνάμεις της Ουκρανίας βρίσκονται, σύμφωνα με την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσίας, πίσω από τη δολοφονία της κόρης του συμμάχου του Πούτιν, Αλεξάντρ Ντούγκιν, με το Κίεβο από την πλευρά του να διαβεβαιώνει -μέσω συμβούλου του Βολοντίμιρ Ζελένσκι- ότι δεν είχε καμία ανάμειξη.

Η κόρη του Ντούγκιν σκοτώθηκε σε έκρηξη αυτοκινήτου στα περίχωρα της Μόσχας αργά το βράδυ του Σαββάτου.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Interfax, η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφαλείας της Ρωσίας (FSB) υποστήριξε ότι η επίθεση διαπράχθηκε από μια Ουκρανή γεννημένη το 1979, την οποία και κατονομάζει. Η FSB πρόσθεσε ότι η γυναίκα αυτή και η έφηβη κόρη της έφθασαν τον Ιούλιο στη Ρωσία και πέρασαν ένα μήνα για να προετοιμάσουν την επίθεση, νοικιάζοντας ένα διαμέρισμα στο ίδιο συγκρότημα και ερευνώντας τον τρόπο ζωής της Ντούγκινα.

Η εν λόγω γυναίκα παραβρέθηκε το βράδυ του Σαββάτου σε εκδήλωση έξω από τη Μόσχα, στην οποία βρίσκονταν επίσης η Ντούγκινα και ο πατέρας της, πριν πραγματοποιήσει μια «ελεγχόμενη έκρηξη» στο αυτοκίνητο της Ντούγκινα και διαφύγει από τη Ρωσία στην Εσθονία, ανακοίνωσε η FSB.

Νωρίτερα, η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρία Ζαχάροβα, μίλησε για «πολιτική κρατικής τρομοκρατίας της Ουκρανίας», ενώ και άλλοι Ρώσοι αξιωματούχοι κατηγόρησαν το Κίεβο, ζητώντας να υπάρξει απάντηση από το Κρεμλίνο.

Η αρμόδια επιτροπή ερευνών της Ρωσίας είχε δηλώσει προηγουμένως ότι η βομβιστική επίθεση «σχεδιάστηκε εκ των προτέρων και έγινε κατόπιν εντολής», προσθέτοντας ότι οι αρχές διεξάγουν έρευνα.

Αρνείται οποιαδήποτε εμπλοκή το Κίεβο

Η Ουκρανία δεν είναι «εγκληματικό κράτος» όπως η Ρωσία, και επομένως δεν είχε καμία σχέση με τη δολοφονία της Ντάρια Ντούγκινα, κόρης του ενός εκ των στενών συμμάχων του Βλαντιμίρ Πούτιν, Αλεξάντρ Ντούγκιν, είχε δηλώσει την Κυριακή ανώτατος Ουκρανός αξιωματούχος.

«Θέλω να τονίσω ότι η Ουκρανία δεν είχε καμία σχέση με αυτό», διαβεβαίωσε ο σύμβουλος του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, Μιχαΐλο Ποντόλιακ. «Δεν καταλαβαίνουν ότι δεν είμαστε ένα εγκληματικό κράτος όπως η Ρωσία», πρόσθεσε, συμπληρώνοντας ότι οι ρωσικές κατηγορίες κατά του Κιέβου πιθανώς στοχεύουν στη στρατολόγηση περισσότερων νέων για τον πόλεμο της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας.

Ποιος είναι ο Αλεξάντρ Ντούγκιν

Γεννημένη το 1992, η Ντούγκινα, όπως και ο πατέρας της, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, τη φιλοσοφία και τις πολιτικές επιστήμες.

Σύμφωνα με ρωσικά μέσα ενημέρωσης, ο πατέρας της Ντάρια Ντούγκινα, Ρώσος υπερεθνικιστής φιλόσοφος Αλεξάντρ Ντούγκιν, ο οποίος είναι γνωστός ως «ο εγκέφαλος του Πούτιν», μπορεί να ήταν ο στόχος της επίθεσης. Πατέρας και κόρη επρόκειτο να επιστρέψουν από εκδήλωση το βράδυ του Σαββάτου με το ίδιο αυτοκίνητο, ωστόσο ο Ντούγκιν αποφασίσει να ταξιδέψει χωριστά την τελευταία στιγμή.

Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν τάσσεται εδώ και χρόνια υπέρ της ένωσης με τη Ρωσία των ρωσόφωνων περιοχών. Η 30χρονη Ντάρια Ντούγκινα, δημοσιογράφος, είχε επίσης ταχθεί υπέρ της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία. Τον Μάιο χαρακτήρισε σε συνέντευξή της τον πόλεμο «σύγκρουση πολιτισμών» και δήλωσε περήφανη που τόσο η ίδια όσο και ο πατέρας της είναι στόχος κυρώσεων από τη Δύση.

Νωρίτερα φέτος οι αμερικανικές και οι βρετανικές αρχές επέβαλαν κυρώσεις στη Ντάρια Ντούγκινα για τη διασπορά «παραπληροφόρησης» σχετικά με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Ο Ντούγκιν είναι στόχος κυρώσεων των ΗΠΑ ήδη από το 2015 για τη φερόμενη εμπλοκή του στην προσάρτηση της ουκρανικής χερσονήσου της Κριμαίας στη Ρωσία.

Με πληροφορίες από REUTERS, THE GUARDIAN, ANADOLU

Πηγή: kathimerini.gr

Η κόρη ενός υπερεθνικιστή Ρώσου ιδεολόγου που πιστεύεται ότι έχει ισχυρή επιρροή στον Βλαντιμίρ Πούτιν σκοτώθηκε από βόμβα που τοποθετήθηκε στο αυτοκίνητο που οδηγούσε, στα περίχωρα της Μόσχας.

Η Ντάρια Ντούγκιν, κόρη του Ρώσου πολιτικού σχολιαστή Αλεξάντερ Ντούγκιν – που ονομάστηκε «ο εγκέφαλος του Πούτιν» – πέθανε όταν το Toyota Land Cruiser που οδηγούσε διαλύθηκε από μια ισχυρή έκρηξη περίπου 20 χιλιόμετρα δυτικά της ρωσικής πρωτεύουσας.

Η έκρηξη σημειώθηκε κοντά στο χωριό Bolshiye Vyazemy, σύμφωνα με πολλά ρωσικά μέσα ενημέρωσης.

Μάρτυρες είπαν ότι συντρίμμια πετάχτηκαν σε όλο το δρόμο καθώς το αυτοκίνητο τυλίχθηκε στις φλόγες πριν προσκρούσει σε φράχτη.

Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης ανέφεραν ότι επέβαινε ένα άτομο στο αυτοκίνητο και ότι έχασε τη ζωή του στο σημείο.

Ο Αντρέι Κράσνοφ, φίλος της άτυχης και επικεφαλής του ρωσικού κοινωνικού κινήματος Horizon, επιβεβαίωσε τα δημοσιεύματα, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Tass.

Είπε ότι η βόμβα ίσως προοριζόταν για τον πατέρα της.

«Αυτό ήταν το όχημα του πατέρα της. Η Ντάρια οδηγούσε άλλο αυτοκίνητο, αλλά πήρε το όχημά του σήμερα και ο Αλεξάντερ είχε άλλο μεταφορικό μέσο. Ο ίδιος ήταν στον τόπο της τραγωδίας. Από όσο καταλαβαίνω, ο Αλεξάντερ ήταν ο στόχος», είπε ο Κράσνοφ.

Ο επικεφαλής της αυτοαποκαλούμενης, Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ, Ντένις Πουσίλιν, έγραψε στο Telegram ότι η Ντάρια Ντούγκιν σκοτώθηκε και κατηγόρησε την ουκρανική κυβέρνηση.

« Οι τρομοκράτες του ουκρανικού καθεστώτος προσπάθησαν να εξοντώσουν τον Αλεξάντερ Ντούγκιν και ανατίναξαν την κόρη του... σε αυτοκίνητο. Ευλογημένη μνήμη της Ντάρια, είναι μια πραγματική Ρωσίδα!».

Ο Ντούγκιν είναι γνωστός για την ανάπτυξη μιας ακροδεξιάς άποψης για τη θέση της Ρωσίας στον κόσμο.

Έχει περιγραφεί ως ο «Ρώσος φασίστας» που βοήθησε στη διαμόρφωση της επεκτατικής εξωτερικής πολιτικής του Βλαντιμίρ Πούτιν, σύμφωνα με την Guardian.

[iEpikaira: Περισσότερα για τον Ντούγκιν ΕΔΩ!]

Πηγή: cnn.gr

Εξαιρετικά ανησυχητική και κακή εξέλιξη χαρακτηρίζει ο Στέφανος Καραβίδας ,Υποψήφιος Διδάκτωρ Γεωπολιτικής στο ΕΚΠΑ, τη δολοφονία της κόρης του Αλεξάντερ Ντούγκιν, Ντάρια.

Η Ντάρια Ντούγκινα, κόρη του, Αλεξάντερ Ντούγκιν, που έχει ισχυρή επιρροή στον Πρόεδρο της χώρας, Βλαντίμιρ Πούτιν, σκοτώθηκε σε παγιδευμένο αυτοκίνητο στα περίχωρα της Μόσχας.

Σύμφωνα με σχετική δημοσίευση του «Guardian», η Ντάρια Ντούγκινα, κόρη του Ρώσου πολιτικού σχολιαστή, Αλεξάντερ Ντούγκιν, που έχει χαρακτηριστεί ως «ο εγκέφαλος του Πούτιν», έχασε τη ζωή της όταν το Toyota Land Cruiser που οδηγούσε, διαλύθηκε από ισχυρή έκρηξη περίπου 20 χιλιόμετρα δυτικά της Μόσχας γύρω στις 09:30 μ.μ. (τοπική ώρα).

Ο Στέφανος Καραβίδας κάνει την ανάλυση της κατάστασης μετά από αυτή τη δραματική και σοβαρή εξέλιξη.

Πηγή: militaire.gr

Γράφει ο Γεώργιος Τορνικάντης:

Στον παρόν άρθρο δεν θα αναλωθούμε στην πορεία του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντιμίρ Πούτιν και της αναρρίχησης του στην εξουσία του Κρεμλίνου όπως πολλά άρθρα θυμήθηκαν να αναφέρουν και να μας ενημερώσουν μετά την στρατιωτική εισβολή της Ρωσίας στην γειτονική τους Ουκρανία, ούτε θα αναπαράγουμε τις γνωστές θεωρίες και αφηγήσεις από διάφορα άστοχα και υποκριτικά διαδικτυακά μέσα όσον αφορά τον γνωστό φιλόσοφο και ακαδημαϊκό γεωπολιτικής και διεθνών σχέσεων, Αλεξάντερ Ντούγκιν, ούτε θα επαναληφθούμε και θα αναλωθούμε στο πρώην μεγαλείο της Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο αναπολεί η ρωσική ελίτ και ο ρωσικός λαός και βρίσκει ανταπόκριση στην Ευρασιατική Ένωση που οραματίστηκε ο δεύτερος και εφαρμόζει ο πρώτος με την ‘’επιχείρηση’’ του στην Ουκρανία. Στις επόμενες γραμμές, θα εξηγήσουμε με έντεχνο τρόπο, πολιτική ανάλυση και γεωπολιτική παρατηρητικότητα γιατί ο Πούτιν έχει δημιουργήσει ένα κίνημα θαυμασμού και σεβασμού γύρω από το όνομα του, γιατί ο Ντούγκιν έχει φιλοτεχνήσει μία φιλοσοφική και γεωπολιτική σχολή μεταξύ Ευρώπης και Ασίας και γιατί η Ευρασιατική Ένωση πρόκειται να αποτελέσει μελλοντικά τον νέο πόλο έλξης στον πολυπολικό κόσμο που αναδύεται μέσα από τις στάχτες της Μαριούπολης, του Χάρκοβου, του Μικολάεβ και του Κιέβου και την σχέση της Ευρώπης και της Ελλάδος μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Οι φίλοι του Πούτιν

Σε αντίθεση με την δαιμονοποίση του Ρώσου Προέδρου και τις αναρίθμητες αναφορές για την επαγγελματική του σταδιοδρομία στις πρώην ρωσικές μυστικές υπηρεσίες, KGB (σήμερον FSB), και τον ρόλο που του προσάπτουν όλες οι δυτικές και δυτικόφιλες κυβερνήσεις και τα φερέφωνα τους, οφείλουμε εξ’ αρχής να αναφέρουμε το πόσο μας εντυπωσίασε η εξαιρετική και αριστοτεχνική μεταχείριση των Μ.Μ.Ε. τον τρόπο που παρουσίαζαν τον Ρώσο Πρόεδρο ως έξοχο σκακιστή, ψύχραιμο ηγέτη και εφαρμοστή μιας Real Politik να μεταλλάσσεται σε διάστημα ολίγων ημερών σε έναν παράφρον δικτάτορα, αυταρχικό ηγεμονίσκο με μισαλλοδοξία και παροξυσμό. Σαφώς, κανείς νοήμων άνθρωπος και ένας απλός ταξιδιώτης στη Ρωσία του Πούσκιν και του Ντοστογιέφσκι δεν μπορεί να ισχυριστεί πως η Ρωσική Ομοσπονδία είναι ένα δημοκρατικό κράτος δυτικού τύπου (και γιατί να είναι άλλωστε), ούτε ασφαλώς να θριαμβολογήσει με μία στρατιωτική εισβολή ή με έναν πόλεμο όσο στρατηγικός και προληπτικός είναι αυτός. (η ρωσική πληροφόρηση ισχυρίζεται πως ο ρωσικός στρατός επενέβη στην Ουκρανία προλαμβάνοντας χτύπημα των Ουκρανών στην περιοχή του Donbass και στα σύνορα με την Ρωσία για δύο μέρες)

Τάδε έφη ο ανθέλληνας, ισλαμολάτρης, μύστης του ευρασιανισμού, Αλεξαντρ Ντούγκιν (περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ):

«Η Ουκρανία είναι ένα ανεξάρτητο κράτος με εδαφικές φιλοδοξίες, που συνιστά μείζονα κίνδυνο για την Ευρασία. Χωρίς την επίλυση αυτού του προβλήματος, δεν έχει νόημα η συζήτηση για την ευρωπαϊκή πολιτική»...

Του Ζαχαρία Μίχα*

Από τη μία πλευρά η τάση δικαιολόγησης των πάντων στις επιλογές της Ρωσίας. Όλα είναι καλά καμωμένα επειδή τα κάνει ο εκπρόσωπος του “ομόδοξου ξανθού γένους“. Παίρνει εκδίκηση από τους ιμπεριαλιστές που ταπείνωσαν την πατρίδα του. Σε αυτή την ομάδα δεν έφτασε ποτέ η αποστροφή του λόγου του Ρώσου ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ, ο οποίος για πρώτη φορά έκανε λόγο για “Τουρκική Δημοκρατία Βορείου Κύπρου“. Μιλώντας για τα Κατεχόμενα, πραγματοποιώντας στροφή 180 μοιρών στη μέχρι στιγμή θέση της Ρωσίας στο Κυπριακό.

Ενώ όλοι κοιτάζουν αποκλειστικά και μόνο το συμφέρον τους, ορισμένοι, δίκην “τσιρλίντερς”, αντιλαμβάνονται αποκλειστικά και μόνο όσα ταιριάζουν με τις ήδη διαμορφωμένες πεποιθήσεις τους. Αναλόγως της προδιάθεσης ενός εκάστου. Ποιος ασχολείται να κατανοήσει το αν ο Ρώσος το κάνει για να δελεάσει τον Τούρκο επαναφέροντας έμμεσα την πρόταση των Ευρασιανιστών για αμοιβαία αναγνώριση Κατεχομένων και Κριμαίας μεταξύ Ρωσίας-Τουρκίας; [iEpikaira: Επειδή κάποιοι έχουν κοντή μνήμη του υπενθυμίζουμε αυτό ΕΔΩ και ΕΔΩ!] Το Κυπριακό και οι αρχές είναι πιο σημαντικό για τη Μόσχα, ή να διχάσει το ΝΑΤΟ και να αποσπάσει μια αναγνώριση της Κριμαίας από χώρα-κλειδί στα τεκταινόμενα της περιοχής;

Παρομοίως, πως να τολμήσεις να εκφράσεις προβληματισμό στους φιλορώσους ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει αρχίσει να το “παρακάνει”; Διακινδυνεύοντας να χάσει το δίκιο που εντόπιζαν στις ρωσικές αιτιάσεις όσοι κάνουν ανάλυση με βάση τα στρατηγικά συμφέροντα και όχι τις προτιμήσεις; Εάν δε ανησυχήσεις διότι η ρωσική συμπεριφορά μπορεί να βρει μιμητή τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν κατά της Ελλάδας, πάλι μιλάς σε ώτα μη ακουόντων. Ωστόσο, με αυτό το τελευταίο θέμα θα ασχοληθούμε προσεχώς. Διότι μια προσεκτική ματιά αποκαλύπτει κι εδώ αφόρητες απλουστεύσεις…

Από την άλλη πλευρά υπάρχει η γνωστή ρητορική των “Ατλαντιστών“. Πάση θυσία εξίσωση του Πούτιν με τον Χίτλερ και ο γνωστός υπερτονισμός “αναλογιών” με την κατάληψη της Σουδητίας από τους Ναζί, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η ρωσική ηγεσία κατά βάθος επιθυμεί να καταλάβει ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι βέβαια οι ίδιοι που έβρισκαν συνετή τη μη αποστολή δυνάμεων για υπεράσπιση της Ουκρανίας. Οι ίδιοι που πίσω από μια διχασμένη κοινωνικά χώρα δεν διέκριναν ποτέ τις μεταψυχροπολεμικές προσπάθειες χειραγώγησης τόσο των Ρώσων όσο και των Αμερικανών.

Εάν εκλεγόταν φιλοαμερικανός πρόεδρος, τον υπονόμευε η Μόσχα. Εάν εκλεγόταν φιλορώσος, τον υπονόμευε η Δύση! Εμείς, κατά πλειοψηφία, τώρα ανακαλύπτουμε ότι αυτό που ζούμε σήμερα οφείλεται στο ότι η Ουκρανία, μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, αποτελούσε πολύτιμο γεωπολιτικό έπαθλο και για τις δυο πλευρές. Ακριβώς επειδή παντού κυριαρχούν τα συμφέροντα και όχι το δίκαιο, όταν η Ρωσία ήταν στα γόνατα, ουδείς την άκουγε. Η Δύση έκανε ανεξέλεγκτη ό,τι επιθυμούσε (μαζική διεύρυνση ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη, μέχρι και τα σύνορα της Ρωσικής Ομοσπονδίας). Τώρα που η Ρωσία πάτησε στα πόδια της, επιχειρεί να ανακτήσει το χαμένο έδαφος. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε.

Άλλη μια κατηγορία που εκτοξεύεται είναι ότι ο Πούτιν… ψευδόταν. Για να το αντιμετωπίσει κάποιος ως κατηγορία, θα πρέπει να είναι είτε αφελής (βλ. οπαδός) είτε ιδιοτελής. Αρχικά απορρίπτεται επί πολλά έτη κάθε είδους μεσολαβητική προσπάθεια και στις αρχές της κρίσης τα τελεσίγραφα εξεύρεσης διπλωματικής λύσης προσπερνιούνται. Στη συνέχεια όμως έχουμε την απαίτηση από τον επικεφαλής των ρωσικών στρατιωτικών επιχειρήσεων, αυτόν που θα έδινε το τελικό πράσινο φως… να μας ειδοποιήσει!

“Μασκιρόφκα” (παραπλάνηση) και η “ντισιφορμάτσια”

Όχι να περιμένουμε πως θα κάνει τα πάντα για να μας παραπλανήσει! Η παραπλάνηση (deception) είναι ξεχωριστό αντικείμενο στο πλαίσιο της στρατηγικής, για την οποία έχουν γραφτεί ουκ ολίγες διδακτορικές διατριβές, εξετάζοντας πλήθος ιστορικών στοιχείων! Επικοινωνιακά όμως είναι προφανώς το να μέμφεσαι ένα ηγέτη αποκαλώντας τον ψεύτη. Ιστορικά, στην πρώην ΕΣΣΔ, η “μασκιρόφκα” (παραπλάνηση) και η “ντισιφορμάτσια” (παραπληροφόρηση) είχε αναχθεί σε επιστήμη. Η δε σημερινή ηγεσία του Κρεμλίνου είναι εκπαιδευμένη σε αυτό στη μεγάλη της KGB σχολή! Άρα η στάση της ήταν απόλυτα προβλέψιμη. Στην Ελλάδα όμως διχαζόμαστε ακόμα και για τα αυτονόητα.

Αυτό που δεν δείχνουμε να αντιλαμβανόμαστε επαρκώς είναι πως όταν η κρίση καταλαγιάσει και η ανθρωπότητα κληθεί να διαχειριστεί τον νέο Ψυχρό Πόλεμο, κερδισμένοι θα έχουν βγει και οι δύο οι σημερινοί ορκισμένοι εχθροί! Οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Διότι η αντιπαράθεσή τους αφορά το ευρωπαϊκό “γήπεδο”. Οι ανησυχίες των Ρώσων για την ασφάλειά τους που επικεντρώνονταν στην Ουκρανία ήταν απολύτως γνωστές. Η Δύση επέλεξε να μην ασχοληθεί συστηματικά μαζί τους ώστε να εξευρεθεί μια νέα ισορροπία στην Ευρώπη. Εξίσου γνωστή ήταν και η ενόχληση των Αμερικανών για την “απείθεια” της Ευρώπης.

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες διαφοροποιούνταν από την Ατλαντική “ορθοδοξία”. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα του Γερμανού Καγκελάριου Σρέντερ και του Ιταλού πρωθυπουργού Ρέντσι. Η συνεργατική τους στάση όταν βρίσκονταν στην εξουσία, επιβραβεύθηκε από το Κρεμλίνο με καλοπληρωμένες θέσεις στα διοικητικά συμβούλια ρωσικών εταιριών. Το ίδιο ισχύει για πρώην πρωθυπουργό της Φινλανδίας και πρώην Καγκελάριο της Αυστρίας. Τα ίδια και πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας.

Ο Ιταλός, ο Αυστριακός και ο Φινλανδός παραιτήθηκαν. Ο Γάλλος και ο Γερμανός επέλεξαν να καταδικάσουν απλώς την εισβολή στην Ουκρανία, με τον πρώτο να προσθέτει πως και η Δύση δεν έλαβε υπόψη τις ρωσικές ανησυχίες. Ο Σρέντερ επίσης καταδίκασε την εισβολή, καταλογίζοντας όμως σφάλματα και στις δυο πλευρές, ενώ απηύθυνε έκκληση για συνέχιση του διαλόγου.

Σε αυτό το κλίμα, πολλοί έχουν αρχίσει να αναπολούν την Άγκελα Μέρκελ, υποστηρίζοντας ότι δεν θα διέπραττε τα σφάλματα της κυβέρνησης των Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων. Υποστηρίζεται δε από κάποιες πλευρές, ότι παρά την δύσκολη σχέση της με τον Ρώσο πρόεδρο, θα είχε τα αντανακλαστικά και θα έβρισκε τον τρόπο να αποτρέψει την εισβολή, δίνοντας χώρο στη διπλωματία. Μπορεί και να ισχύει. Όμως μετά την “εορτή” ό,τι λέγεται είναι εκ του ασφαλούς…

Θα διαμοιράσουν τα ιμάτια της Ευρώπης

Αυτό που είναι όμως δεδομένο είναι ότι αναδεικνύεται σε όλη της την “μεγαλοπρέπεια” η ανυπαρξία της Ευρώπης. Τα απαράδεκτα tweet του Ισπανού ύπατου εκπροσώπου της για την εξωτερική πολιτική όμως, ωχριούν μπροστά στα λόγια του αρχηγού του γερμανικού Στρατού. “Η Bundeswehr είναι γυμνή… η υποστήριξη που μπορούμε να προσφέρουμε στους πολιτικούς για να συνδράμουν το ΝΑΤΟ είναι πολύ περιορισμένη,” ανέφερε στον λογαριασμό του στο Linkedin! Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί γιατί δεν παραιτήθηκε βέβαια.

Οι αναφορές προκαλούν αίσθηση, αν και ποτέ δεν ήταν μυστικό ότι η Γερμανία κορόιδευε συστηματικά το ΝΑΤΟ στον τομέα της άμυνας. Οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας που υποτίθεται πως ηγείται της ΕΕ είναι σχεδόν ανύπαρκτες, αφού κανείς δεν ασχολήθηκε με αυτές. Παρότι διαθέτουν αμυντικά συστήματα τεχνολογίας αιχμής, τους Γερμανούς πολιτικούς ενδιέφεραν μόνο οι εξαγωγές. Και δεν είναι μόνο οι Γερμανοί! Να συζητήσουμε πόσα πολεμικά πλοία έχει το Royal Navy και πόσες… δεκάδες αρμάτων μάχης οι βρετανικές χερσαίες δυνάμεις; Και η λίστα δεν εξαντλείται εδώ.

Είναι να απορεί κανείς για την έλευση στη Γερμανία αμερικανικής μηχανοκίνητης τεθωρακισμένης ταξιαρχίας δύναμης 7.000 στελεχών με όλο τον οπλισμό της; Μήπως τελικά αυτό επιθυμούσαν πολλοί στην ΕΕ; Πώς διανοούμαστε στην Ένωση να συζητάμε θεωρητικά περί “στρατηγικής αυτονόμησης” όταν οι πραγματικές συλλογικές αμυντικές δυνατότητες είναι απλώς ανύπαρκτες;

Αυτό βέβαια αναδεικνύει και την ορθότητα της απόφασης του ελληνογαλλικού αμυντικού συμφώνου, συμπληρωματικά προς το ΝΑΤΟ. Ας φροντίσουν την ασφάλειά τους τουλάχιστον οι “πρόθυμοι”. Διότι και άλλοι απειλούνταν και μάλιστα σοβαρότατα. Επέλεγαν όμως συνειδητά να εθελοτυφλούν. Τα αποτελέσματα άρχισαν ήδη να φαίνονται…

*Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA defence-point.gr

Παζάρι Πούτιν-Ερντογάν που περιλαμβάνει και την Κύπρο, έγινε στο Σότσι, σύμφωνα με όσα γράφει στην Arab News ο πρώην ΥΠΕΞ της Τουρκίας Yasar Yakis.

Σύμφωνα με όσα υποστηρίζει στη συνάντηση στο Σότσι, “ο Ερντογάν έδειξε ότι κατάλαβετη σημασία της Κριμαίας για τη Ρωσία και ο Πούτιν τη σημασία που έχει για την Τουρκία η λύση του Κυπριακού…. Άφησε να εννοηθεί ότι, αν η Τουρκία αλλάξει θέση στην Κριμαία, η Ρωσία μπορεί να αναγνωρίσει την τουρκική κυριαρχία στη βόρεια Κύπρο”. [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Ο Yakis επικαλείται δήλωση του Aleksandr Dugin, συμβούλου του Πούτιν . Ο Dugin θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Ρώσους ειδικούς στη γεωπολιτική. Σύμφωνα με όσα γράφει ο Yakis, o Dugin μίλησε στο τουρκικό τηλεοπτικό κανάλι Ulusal Kanal και σε δύο τουρκικές εφημερίδες, στις Aydinlik και Turkiye, την “κατανόηση” που έδειξαν Πούτιν και Ερντογάν στα θέματα της Κριμαίας και της Κύπρου.

Όπως σημειώνει ο Yakis “oι ρωσικές κρατικές παραδόσεις δεν επιτρέπουν εύκολα σε έναν προεδρικό σύμβουλο να αποκαλύψει την προσωπική του γνώμη χωρίς να το ξεκαθαρίσει πρώτα με την κρατική γραφειοκρατία.Επομένως, εάν ο Dugin εκφράζει τις απόψεις του Πούτιν με αυτήν τη δήλωση, μπορεί να μιλάμε για μία τεκτονική κίνηση για την περιοχή”.

Το δημοσίευμα της Arab News ΕΔΩ

Πηγή: militaire.gr

"Εάν η Τουρκία παραιτηθεί από τη διεκδίκηση της Κριμαίας, η Ρωσία θα αναγνωρίσει επίσης την Βόρεια Κύπρο ως νόμιμο κράτος. Η Ρωσία υποστηρίζει το δόγμα της Τουρκίας για την Γαλάζια Πατρίδα, Mavi Vatan. Επίσης η Ρωσία και η Τουρκία δεν θα έρθουν ξανά αντιμέτωπες, στρατιωτικά και οικονομικά" δήλωσε ο Aleksandr Dugin…

Και για να μην ξεχνιόμαστε

Ο ιστότοπος της ρωσικής εθνικιστικής τηλεόρασης Tsargrad, της οποίας γενικός διευθυντής είναι ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, φερόμενος ως στενός συνεργάτης του Πούτιν και γνωστός στην Τουρκία από τους κύκλους της εφημερίδας Aydınlık , ως ο εκ των “θεωρητικών του Ευρασιατισμού”, δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Η Ρωσία βομβαρδίζει την Τουρκία. Η αρχή έγινε από τη Συρία».

Στο άρθρο που φέρει την υπογραφή ενός εκ των μονίμων αρθρογράφων, του Aleksandr Ziganov, αναφέρεται ότι “οι αεροπορικές επιθέσεις της Ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας στη Λατάκια της Συρίας, είχαν ως στόχο κυρίως να πλήξουν τις φιλοδοξίες του Προέδρου της Τουρκίας”.

Ο Dugin είναι ένα άτομο που εμφανίστηκε αρκετές φορές στα τουρκικά τηλεοπτικά κανάλια A Haber και Beyaz TV κυρίως μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.

Το εν λόγω άρθρο αναφέρεται στις αεροπορικές επιθέσεις της Ρωσίας που προκάλεσαν το θάνατο 34 Τούρκων στρατιωτικών, με τις εξής λέξεις: «Η Ρωσία πέρυσι στο Ιντλίμπ “κατέβασε” σε 30 έως 60 Τούρκους στρατιώτες και η Τουρκία το “κατάπιε”».

Το άρθρο υποστηρίζει ότι ο στόχος των πρόσφατων επιθέσεων της Ρωσίας στο Ισλαμικό Κόμμα του Τουρκιστάν, στην περιοχή της Λατάκειας, ο πραγματικός στόχος δεν είναι οι ισλαμιστές αλλά η ίδια η Τουρκία. Αναφέρεται επίσης στο άρθρο ότι η Ρωσία ετοιμάζει μια μεγάλη χερσαία επιχείρηση στη Συρία.

Σύμφωνα με την τουρκική έκδοση της Independent, ο Ζιγκάνοφ έκανε ανάλυση της Τουρκίας και του Ερντογάν στο άρθρο του. Σύμφωνα με την ανάλυση του συγγραφέα, η ιδεολογία και η στρατηγική εξωτερικής πολιτικής του Ερντογάν βασίζεται σε τρεις πυλώνες, ο πρώτος από τους οποίους είναι το «Χαλιφάτο». Σύμφωνα με τον συγγραφέα, το άνοιγμα της Αγίας Σοφίας στη μουσουλμανική λατρεία είναι στην ουσία μια ανεπίσημη ανακοίνωση αυτού του νέου χαλιφάτου.

Ο συγγραφέας αναφέρει ότι το δεύτερο ιδεολογικό μοτίβο που κυριαρχεί στον Ερντογάν και ως εκ τούτου αποτελεί και την πολιτική της Άγκυρας, είναι ο νεο-οθωμανισμός και ότι οι Τούρκοι εξακολουθούν να ανακαλούν στη μνήμη τους τα αυτοκρατορικά σύνορα του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς, από την «Ουγγαρία στην Υεμένη, από την Αλγερία στο Μπακού» και διατείνεται έχουν τέτοιες φιλοδοξίες.

Σύμφωνα με τον Ζιγκάνοφ, ο τρίτος πυλώνας είναι ο «Παντουρκισμός». Ο συγγραφέας αναφέρει ότι στους στόχους του Ερντογάν είναι η ένωση όλων των λαών που δεν έχουν κάνενα άλλο κοινό, εκτός από την τουρκική γλώσσα.

Το άρθρο αναφέρεται στον ισχυρισμό ότι ο Ερντογάν είναι Τούρκος εθνικιστής και η άποψη ότι τον έσπρωξε στο βάλτο της Συρίας ο πιο ακραίος εθνικιστής, Ντέβλετ Μπαχτσέλι. Το άρθρο του Ziganov τελειώνει με τις λέξεις “Ο ταλαντούχος Ερντογάν προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε ένα ποδήλατο, αλλά δεν μπορεί να σταματήσει πια, γιατί έχει πάρει την κατηφόρα από την κορυφή ενός βουνού προς τα κάτω”.

Türkiye’yi daha önce hep Rusya’nın düşmanı olarak düşünürdüm. Ama Perinçek ve 2000’lerin başında tanıştığım ona yakın askeri elitler fikrimi değiştirdi. Bambaşka bir Türkiye -Kemalist, egemen, NATO’nun maşası olmayan- keşfettim” demişti.

Ο Ντούγκιν έγινε γνωστός στην Τουρκία από το Κόμμα της Πατρίδας (Vatan Partisi) του Ντογού Περιντσέκ, ο οποίος υποστήριζε ότι ο Dugin είναι μια πολύ σημαντική πολιτική προσωπικότητα στη ρωσική πολιτική, και δημοσίευε συνεχώς τις απόψεις του Dugin στις εκδόσεις του κόμματός του.

Ο Ντούγκιν, σε μια συνέντευξη που έδωσε αργότερα στο Habertürk, είχε πει: “Νιώθω σεβασμό γι’ αυτόν. Πολύ έξυπνος πολιτικός. Δεν μπόρεσε να βρει την θέση που του αξίζει στην Τουρκία. Μέχρι να τον γνωρίσω, πάντα θεωρούσα την Τουρκία εχθρό της Ρωσίας. Αλλά όταν συναντήθηκα με τον Περιντσέκ, στις αρχές της δεκαετίας του 2000, αυτός και η στρατιωτική ελίτ που έχει κοντά του, άλλαξαν τη γνώμη μου. Μ’ αυτούς ανακάλυψα μια εντελώς διαφορετική Τουρκία, Κεμαλιστική, κυρίαρχη και όχι ενεργούμενο του ΝΑΤΟ”.

[iEpikaira: Περισσότερα για το ποιόν του Ντούγκιν ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Πηγή: ahvalnews.com απόδοση infognomonpolitics.gr