iEpikaira

Ο καθηγητής-ερευνητής και πολιτικός επιστήμονας αναλύει τις γεωπολιτικές εξελίξεις, τον ρόλο των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία και τις προκλήσεις για την ελληνική στρατηγική σε ένα ρευστό διεθνές περιβάλλον

Ο πολιτικός επιστήμονας, ερευνητικός εταίρος στο University College London, επισκέπτης καθηγητής στο IOCS του Cambridge, Σωτήρης Μητραλέξης, αφού καταθέτει τις σοβαρότατες επιφυλάξεις του για τη βιωσιμότητα ενός μνημονίου εκεχειρίας 60 ημέρων μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν την Παρασκευή, κι όχι μόνο εξαιτίας της μεταβλητής του Ισραήλ, αλλά πολύ περισσότερο της ανά πάσα στιγμή ανατροπής αυτής της συμφωνίας ακόμη και μετά την υπογραφή της, μιλάει για την ουσιαστική της πλευρά, ως προς τον πραγματικό πλέον ρόλο των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία και πολύ περισσότερο για τη μεγάλη εικόνα σε παγκόσμια διάσταση.

Όπως υποστηρίζει, όλα δείχνουν ότι η στρατηγική σκέψη του Δημήτρη Πεπόνη για το τέλος της μεγάλης παρέκκλισης, όπως έχει αποτυπωθεί στο σχετικό του βιβλίο, είναι εν εξελίξει με την επαναφορά του παγκόσμιου κέντρου βάρους στον ευρασιατικό χώρο και όχι όπως συνέβη επί 2,5 αιώνες στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Η Ελλάδα, όπως λέει, και ειδικά το πολιτικό της σύστημα, δεν μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία στρατηγικής που ίσχυαν πριν 30 χρόνια σε έναν κόσμο που έχει αλλάξει δραματικά με νέες πραγματικότητες.

Ειδικά στα εθνικά θέματα, εκτίμησε πως, αν δεν υπάρξει ανατροπή της αντίληψης ότι μπορούμε να λειτουργήσουμε ως proxy κράτος για λογαριασμό άλλων κρατών στην περιοχή, τότε διατρέχουμε τον κίνδυνο ενός γεγονότος αλά "Ιωαννίδη Β'" , όπως στην τραγωδία της Κύπρου το 1974.

Την ώρα που ο κ. Τραμπ φαίνεται ότι «σορτάρει στο χρηματιστήριο» με την κρίση στη Μέση Ανατολή , στο Αιγαίο χωρίς να μας το έχει πει ,όλα δείχνουν ότι πολλά έχουν ήδη αλλάξει, εις βάρος μας!

Ο Αντιστράτηγος ε.α και γεωπολιτικός αναλυτής Κωνσταντίνος Λουκόπουλος κάνει μία ολοκληρωμένη ανάλυση , ξεκινώντας από το Ιράν και το «Επικό Φιάσκο Τραμπ», όπως λέει και συνεχίζει λέγοντας μεγάλες αλήθειες για όσα έχουν γίνει, γίνονται στο Αιγαίο αλλά και για όσα έρχονται με μεγάλη ταχύτητα.

Σε τι επίπεδο βρίσκεται η ελληνική αποτροπή;

Τι έχει συζητήσει με την Τουρκία η ελληνική κυβέρνηση;

Ακόμη χειρότερα: έχει συμφωνήσει κάτι και δεν μας έχει ενημερώσει;

Ο κ. Λουκόπουλος μιλά για τον «εξοπλιστικό πατριωτισμό» της κυβέρνησης, μέσω του οποίου καθησυχάζει την κοινή γνώμη. Την ίδια στιγμή αποκρύπτει με κάθε τρόπο όσα συμβαίνουν με το προσωπικό και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων οι οποίες φυλλορροούν από τις παραιτήσεις.

Σχολιάζει την υποχωρητική -μέχρι ραγιαδισμού- εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, όχι μόνο στα ελληνοτουρκικά αλλά και όλα τα μέτωπα που μας αφορούν. Τελευταίο δείγμα της ανυπαρξίας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής η υπόθεση με το ουκρανικό drone, για το οποίο το Κίεβο απαξίωσε να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση και να ζητήσει συγγνώμη.

«Έρχονται δύσκολες μέρες» , προβλέπει ο κ. Λουκόπουλος αναφερόμενος στα μεγάλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ειδικότερα στο Αιγαίο.

Πηγή: militaire.gr

Η Τουρκία ετοιμάζεται να κάνει ένα ακόμη βήμα μπροστά στο Αιγαίο κι αν η Ελλάδα επιλέξει να κάνει έστω και μισό βήμα πίσω, θα πιστοποιήσει αυτό που όλο και περισσότεροι υποψιάζονται: ότι σιγά ,σιγά γίνεται χώρα μειωμένης κυριαρχίας.

Το νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα είναι έτοιμο να κατατεθεί από την Τουρκία και όπως λέει ο Αναστάσιος Λαυρέντζος , σύμβουλος επιχειρήσεων πρέπει να πάψουμε να πιστεύουμε ότι «η ιστορία μας περιμένει». Η ιστορία μας προσπερνά και μας αφήνει πίσω…

Ο κ. Λαυρέντζος εξηγεί πως έχουμε φθάσει στο χείλος του γκρεμού και από την παράθεση των γεγονότων επιβεβαιώνεται η άποψη του ότι «ζούμε τη συνέχεια της Μικρασιατικής Καταστροφής».

Εξηγεί ότι οι απόψεις που λένε ότι «δεν μας αφορά τι νομοθετεί η Τουρκία», είναι απλά ανοησίες , αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να επιβάλλουμε το διεθνές δίκαιο . Προς το παρόν το επικαλούμαστε κατά περίπτωση! Το αγνοούμε προκλητικά στη Μέση Ανατολή, το κάνουμε Ευαγγέλιο όταν μας «στριμώχνει» η Τουρκία.

Ο κ. Λαυρέντζος εξηγεί πως φθάσαμε στο σημείο η Ελλάδα να χρεοκοπεί ,να υποθηκεύεται και σήμερα …να πανηγυρίζει γιατί πληρώνει τους δανειστές πρόωρα!!! «Είναι δυνατόν ο κόσμος να σφαδάζει από την ακρίβεια και οι κυβερνώντες να πανηγυρίζουν ότι πληρώνουμε τους δανειστές νωρίτερα», αναρωτιέται.

Από την άλλη πλευρά η Τουρκία που είχε περάσει κι εκείνη από το ΔΝΤ, δείχνει να αναπτύσσεται κι όχι «χρηματιστηριακά» αλλά σε στη βιομηχανία -και την αμυντική- ακόμη και στην τεχνολογία.

Το ερώτημα που θέτει ο κ. Λαυρέντζος είναι εύλογο: « Έχουν την παιδεία να καταλάβουν τι σημαίνει να χάσει η Ελλάδα ,μετά από 3.000 χρόνια το Αιγαίο; Είναι η συνέχεια της Μικρασιατικής Καταστροφής».

Πηγή: militaire.gr

Χωρίς περιστροφές ο Αντιστράτηγος ε.α και γεωπολιτικός αναλυτής Κωνσταντίνος Λουκόπουλος χαρακτηρίζει υπόθεση εθνικής ασφαλείας την υπόθεση με τον εντοπισμό του ουκρανικού drone και θέτει το ερώτημα: πόσα ακόμη ουκρανικά drones βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια; Γνωρίζει και αποδέχεται την παρουσία τους η ελληνική κυβέρνηση ή δεν έχει αντιληφθεί τίποτα; Τι είναι χειρότερο από τα δύο;

Ο κ.Λουκόπουλος θέτει μια σειρά ερωτημάτων για την πολύ περίεργη υπόθεση: πως βρέθηκε το ουκρανικό drone στη Λευκάδα; Γνωρίζει κάτι η κυβέρνηση και δεν μιλά; Αιφνιδιάστηκε; Πως θα διαχειριστεί το θέμα με την Ουκρανία και τον Ζελένσκι , ο οποίος αν κι έχει βοηθηθεί σε σημείο παρεξηγήσεως από την Ελλάδα δεν έχει βρει μια λέξη να πει για την Κύπρο;

Την ίδια ώρα οι εξελίξεις στο Ιράν εξακολουθούν να βρίσκονται σε αδιέξοδο. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ πάει στο Πεκίνο για συνάντηση με τον Σι χωρίς να έχει καταφέρει να υποτάξει το Ιράν και με την Κίνα «να έχει όλα τα χαρτιά στην παρτίδα πόκερ που θέλει να παίξει ο Τραμπ», όπως λέει ο κ. Λουκόπουλος.

Τι γίνεται με τα ελληνοτουρκικά και το νόμο που φέρνει η Άγκυρα για τη Γαλάζια Πατρίδα; Πως θα το αντιμετωπίσει η κυβέρνηση με όσα έχει ανεχτεί μετά από τη Διακήρυξη των Αθηνών; Όπως πάντα: Η φαντασίωση την απαλλάσσει από τις ευθύνες της πραγματικότητας…

Θεματολογία Βίντεο:

Ελληνοτουρκικά: Γιατί η "ηρεμία" στο Αιγαίο είναι μια στρατηγική ανάσα για την Τουρκία και όχι μόνιμη λύση.

Μέση Ανατολή: Η σύγκρουση Ισραήλ-Ιράν και πώς επηρεάζει την ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ενέργεια: Η Ελλάδα ως εναλλακτικός δρόμος για την Ευρώπη και η σημασία της Αλεξανδρούπολης.

Διεθνές Δίκαιο: Γιατί η UNCLOS είναι το "όπλο" της Αθήνας.

Η Τουρκία προετοιμάζεται για σύγκρουση με το Ισραήλ; Ο αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης αποκαλύπτει το στρατηγικό σχέδιο πίσω από βάσεις, drones και κινήσεις που αλλάζουν τη Μέση Ανατολή.

Μια ανάλυση που συνδέει Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και το κουρδικό ζήτημα, εξηγώντας γιατί οι εξελίξεις μπορεί να οδηγήσουν σε άμεση γεωπολιτική κλιμάκωση.

Στο βίντεο αυτό παρουσιάζεται μια ολοκληρωμένη γεωπολιτική ανάλυση από τον κ. Καμπουρίδη για τις εξελίξεις σε Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και Συρία. Με επίκεντρο τη νέα τουρκική στρατιωτική βάση και την ενίσχυση των Bayraktar drones, αναδεικνύεται η στρατηγική της Άγκυρας και το ενδεχόμενο σύγκρουσης με το Ισραήλ. Η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε φάση έντονων αλλαγών και η ισορροπία δυνάμεων μεταβάλλεται ραγδαία.

Η ανάλυση εξετάζει πώς η αμυντική συμφωνία Τουρκίας – Συρίας επηρεάζει τη στάση του Ισραήλ, γιατί μειώθηκαν τα ισραηλινά πλήγματα και πώς ο πόλεμος Ιράν – Ισραήλ λειτουργεί ως καταλύτης. Παράλληλα, εξηγείται η σημασία της διασποράς drones στην Τουρκία, ως στρατηγική επιβίωσης και αποτροπής, βασισμένη στα lessons learned από το Ιράν. Το ερώτημα που τίθεται είναι σαφές: οδηγούμαστε σε μια σύγκρουση Τουρκίας – Ισραήλ;

Ιδιαίτερη σημασία έχει και το κουρδικό ζήτημα, καθώς συνδέεται άμεσα με τις εξελίξεις σε Συρία και Ιράν. Μια πιθανή αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν μπορεί να επηρεάσει τους Κούρδους και να πυροδοτήσει νέες γεωπολιτικές εξελίξεις. Η γεωπολιτική ανάλυση δείχνει ότι τίποτα δεν είναι απομονωμένο: Τουρκία, Ισραήλ, Ιράν και ΗΠΑ συνδέονται σε ένα περίπλοκο στρατηγικό παιχνίδι ισχύος.

Συμπέρασμα: Η ανάλυση του κ. Καμπουρίδη αναδεικνύει μια Τουρκία που δεν κινείται απλώς τακτικά, αλλά στρατηγικά, προετοιμαζόμενη για όλα τα ενδεχόμενα. Η δημιουργία βάσεων, η διασπορά στρατιωτικών υποδομών και η αξιοποίηση των «μαθημάτων» από το Ιράν συνθέτουν μια εικόνα συστηματικής προετοιμασίας για πιθανή σύγκρουση με το Ισραήλ, σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης γεωπολιτικής ρευστότητας.

Ο πόλεμος Ιράν – ΗΠΑ και τα Στενά του Ορμούζ στο επίκεντρο μιας κρίσιμης γεωπολιτικής ανάλυσης. Πώς μπορεί το Ιράν να επηρεάσει την παγκόσμια οικονομία χωρίς πυρηνικά όπλα;

Στο βίντεο αυτό, ο οικονομέτρης–αναλυτής κ. Γιώργος Αδαλής εξηγεί γιατί το πραγματικό «όπλο» του Ιράν είναι γεωοικονομικό και όχι στρατιωτικό, και πώς οι αγορές, η ενέργεια και οι διεθνείς σχέσεις επηρεάζονται άμεσα από τα Στενά του Ορμούζ.

Μια ανάλυση για τον ρόλο της Μέσης Ανατολής, την ενεργειακή κρίση και τις επιπτώσεις στην παγκόσμια αγορά.

Στο σύγχρονο γεωπολιτικό τοπίο, όπου η ρητορική περί πυρηνικών όπλων επανέρχεται διαρκώς στο προσκήνιο, ο κ. Αδαλής προτείνει μια διαφορετική, βαθύτερη ανάγνωση της ισχύος: όχι μέσα από τις κεφαλές και τους πυραύλους, αλλά μέσα από τη γεωοικονομία.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, το Ιράν μπορεί να μην διαθέτει –ή να μην επιδιώκει ενεργά να χρησιμοποιήσει– πυρηνικά όπλα όπως άλλες δυνάμεις, ωστόσο κατέχει ένα πολύ πιο αποτελεσματικό «τακτικό όπλο»: τα Στενά του Ορμούζ. Πρόκειται για έναν στρατηγικό θαλάσσιο δίαυλο, από τον οποίο διέρχεται σημαντικό ποσοστό της παγκόσμιας ενεργειακής ροής. Η δυνατότητα ελέγχου ή διατάραξής του ισοδυναμεί, κατά τον ίδιο, με ισχύ συγκρίσιμη –ή και ανώτερη– από αυτήν των πυρηνικών.

Ο κ. Αδαλής υποστηρίζει ότι το Ιράν αντιλαμβάνεται πλήρως αυτή τη δυναμική. Η απειλή διατάραξης των Στενών επηρεάζει άμεσα τόσο τις χρηματαγορές όσο και την πραγματική οικονομία, δύο διακριτούς αλλά αλληλένδετους κόσμους. Σε αντίθεση με την πυρηνική απειλή, που λειτουργεί κυρίως αποτρεπτικά και συμβολικά, η γεωοικονομική πίεση έχει άμεσες και απτές συνέπειες.

Την ίδια στιγμή, θέτει υπό αμφισβήτηση τη διεθνή «λογική» γύρω από την κατοχή πυρηνικών όπλων. Η ύπαρξη πυρηνικών σε χώρες όπως το Πακιστάν, σε αντιδιαστολή με την έντονη ανησυχία για το Ιράν, αποκαλύπτει –κατά τον κ. Αδαλή– μια βαθιά αντίφαση και επιλεκτικότητα στο διεθνές σύστημα.

Παράλληλα, επισημαίνει ότι η χρήση πυρηνικών, ακόμη και τακτικών, δεν αποτελεί ρεαλιστική επιλογή. Μια τέτοια ενέργεια θα πυροδοτούσε καθολική αντίδραση και πιθανότατα θα σήμαινε την αρχή του τέλους για τον δρώντα που θα την επιχειρούσε. Η πυρηνική απειλή, επομένως, έχει καταστεί περισσότερο εργαλείο πολιτικής ρητορικής παρά πραγματικής στρατηγικής.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει ο κ. Αδαλής και στα πρόσωπα που διαμορφώνουν τις εξελίξεις. Αναφέρεται σε ισχυρές προσωπικότητες της διεθνούς διπλωματίας, όπως ο Ινδός ΥΠ ΕΞ Σουμπραμανιάμ Τζαϊσανκάρ, αλλά και σε Ιρανούς αξιωματούχους που λειτουργούν υπό ασφυκτικές εσωτερικές πιέσεις. Η ανάλυσή του φωτίζει το εσωτερικό ρήγμα στο Ιράν: από τη μία πλευρά οι πραγματιστές που επιδιώκουν σταθερότητα και διατήρηση της περιφερειακής ισχύος, και από την άλλη οι σκληροπυρηνικοί που προωθούν τη σύγκρουση.

Το χάσμα αυτό δεν είναι απλώς πολιτικό – είναι στρατηγικό και υπαρξιακό. Και, όπως επισημαίνει, συχνά υποτιμάται από τη Δύση. Κατά τον ίδιο, εξωτερικοί παράγοντες, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενδέχεται να εκμεταλλεύονται αυτές τις εσωτερικές αντιθέσεις, επηρεάζοντας τις εξελίξεις με άμεσο ή έμμεσο τρόπο.

Τέλος, η ανάλυση επεκτείνεται και στην ευρύτερη διεθνή σκηνή, όπου κυριαρχεί μια εμφανής αντίφαση: πόλεμοι που χαρακτηρίζονται ταυτόχρονα «κακοί» και «αναγκαίοι», ανάλογα με το ποιος τους διεξάγει. Αυτή η επιλεκτική ηθική, όπως σημειώνει ο κ. Αδαλής, οδηγεί σε απαξίωση του δημόσιου λόγου και σε έναν επικίνδυνο εκφυλισμό της πολιτικής σκέψης.

Συμπέρασμα: Η ανάλυση του κ. Αδαλή καταδεικνύει ότι η πραγματική ισχύς στον σύγχρονο κόσμο δεν βρίσκεται απαραίτητα στα πυρηνικά οπλοστάσια, αλλά στον έλεγχο κρίσιμων γεωοικονομικών κόμβων. Τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός «αόρατου όπλου» με τεράστια επιρροή. Παράλληλα, οι εσωτερικές αντιθέσεις κρατών όπως το Ιράν και η υποκρισία της διεθνούς πολιτικής σκηνής συνθέτουν ένα εξαιρετικά εύθραυστο και επικίνδυνο περιβάλλον.

Το παρόν βίντεο περιλαμβάνει επιλεγμένα αποσπάσματα από συζήτηση του οικονομέτρη-αναλυτή κ. Γιώργου Αδαλή στην ραδιοφωνική εκπομπή «Ο Εξαρχείων» (19-04-2026), με επιμέλεια και παρουσίαση για σκοπούς ενημέρωσης, ανάλυσης και σχολιασμού.

Το βιβλίο "Defending Iran: From Revolutionary Guards to Ballistic Missiles" (2021) των Gawdat Bahgat και Anoushiravan Ehteshami προσφέρει μια λεπτομερή, αντικειμενική ανάλυση της αμυντικής στρατηγικής του Ιράν μετά την επανάσταση του 1979. Ιράν έναντι του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας. Πώς η σημερινή διακυβέρνηση του Προέδρου Τραμπ βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστη όταν Πανεπιστημιακά βιβλία εξηγούν την στρατιωτική τακτική του Ιράν; σημειώνει ο Καθηγητής στον τομέα. «Θεωρία και Ανάλυσης Πολέμου» στην Στρατιωτική Σχολή. Ευελπίδων, Κύριος Κώστας Γρίβας που μεταξύ άλλων σημειώνει,

Έχουμε ξανασυζητήσει αυτά τα πράγματα. Κοιτάξτε να δείτε, Διάβαζα ας πούμε τώρα αυτές τις μέρες ή μάλλον δεν διάβαζα. Ξαναδιάβαζα τις σημειώσεις που είχα κρατήσει μελετώντας το Ιράν τα προηγούμενα χρόνια και διάβαζα λοιπόν, κοίταγα μάλλον έτσι κομμάτια που θα επισημάνει από μία μελέτη του 2021 που λέγεται Defending Iran, λοιπόν και μελετάει την πολεμική μηχανή και την πολεμική φιλοσοφία του Ιράν. Το οποίο βιβλίο αυτό δεν είναι ιρανικό, δεν είναι φιλοΙραννικό. Δεν θυμάμαι συγγραφείς είναι δύο περίεργα ονόματα. Ε, Αμερικανοί και οι δύο, αλλά μάλλον περσικής καταγωγής. Είναι Cambridge University Press. Είναι δηλαδή πανεπιστημιακό βιβλίο. Λοιπόν, ο ένας είναι καθηγητής στο National Defense University, στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών που ανήκει στο Πεντάγωνο και ο άλλος είναι καθηγητής στον Ντάραμ. Λοιπόν, ένα πολύ διάσημο πανεπιστήμιο. Και τι λένε λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι περιγράφουνε ακριβώς όλα αυτά που βλέπουμε σήμερα. Δεν είναι δηλαδή όταν και εγώ και άλλοι μιλάγαμε ότι το Ιράν έχει υπόγειες εγκαταστάσεις, έχει ασύμμετρες ικανότητες, έχει τον περιβόητο πόλεμο ψηφιδωτού, έχει το ένα, έχει το άλλο, έχει επενδύσει σε ικανότητες που να μην μπορούνε να προσβληθούν από τις συμβατικές δυνάμεις. Έχει ένα κομμάτι το οποίο είναι, έχει δύο στρατούς. Ο ένας είναι ο αναλώσιμος, ο πιο συμβατικός και ο άλλος ο ασύμμετρος είναι αυτός που θα κάνει τη δουλειά. ότι έχουν αποδεχτεί τις απώλειες και και δεν ήτανε κάτι κρυφό. Ήτανε κάτι το οποίο το επίσημο αμερικανικό κράτος, οι ένοπλες δυνάμεις κτλπ το γνωρίζανε. Τώρα γιατί πέσανε σε αυτή τη λούμπα ο Θεός στην ψυχή τους και γιατί εδώ στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που όταν τα λες αυτά τα πράγματα σε λένε ότι είσαι φιλοΙρανός ή δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Δείχνει ότι σε τι χαμηλό επίπεδο έχει φτάσει πλέον ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας . Λοιπόν τι λένε λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι όταν το 1980 ο Σαντάμ Χουσείν. Ο Ιρακινός ηγέτης εισβάλλει αιφνιδιαστικά στο Ιράν στην και εισβάλλει στο στο νότο εκεί πέρα με 10 μεραρχίες και με εκατοντάδες άρματα μάχης. Λοιπόν, εισβάλλει λοιπόν με 10 μεραρχίες και με εκατοντάδες άρματα μάχης. Λοιπόν, οι Ιρανοί έχουνε ο στρατός τους έχει διαλυθεί γιατί ουσιαστικά έχει προκύψει η Ισλαμική επανάσταση και έχουνε να αντιτάξουν τα δύο ατελέστατες μεραρχίες και 120 άρματα. Όλα και όλα. Δηλαδή η αναλογία είναι περίπου 1:10​ υπέρ των Ιρακινών. Ακριβώς το γεγονός λένε οι δύο αυτοί συγγραφείς ότι ήτανε πολύ αδύναμη η άμυνα, ήτανε συντριπτικές οι δυνάμεις του επιτιθέμενου, συνεισέφερε στρατηγικά στην άμυνα του Ιράν γιατί εντάχθηκε μέσα σε αυτό το μύθο ότι είμαστε λίγοι, είμαστε, πολεμάμε λίγοι και αποφασισμένοι, έτοιμοι να θυσιαστούμε και πολεμάμε έναν άδικο επιτιθέμενο, έναν άδικο ηγέτη. Λοιπόν, ο ο Χουσείν λοιπόν με τις τεράστιες δυνάμεις που εξαπέλυσε εναντίον του διαλυμένου τότε Ιράν, ε, πήρε την εικόνα του Γιαζίντ και οι αποδυναμωμένες ιρανικές δυνάμεις, ακριβώς γιατί ήταν αποδυναμωμένες, λειτούργησαν πάρα πολύ πιο αποτελεσματικά και ενοποιήθηκε η αντίστασή τους με το συλλογικό έτσι φαντασιακό των Ιρανών και ακόμη και οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί του Σάχη που βγήκανε από τις φυλακές ενσωματώθηκαν σακριβώς σε αυτή την αφήγηση και πολέμησαν σκληρότατα. Και βέβαια δεν είναι μόνο η σιτική παράδοση, είναι και η αυτοκρατορική παράδοση του Ιράν. Είναι μια αίσθηση, επαναλαμβάνω, επίσης ξεχωριστής εθνοφιλετικής ταυτότητας που έχουν οι Πέρσες, που είναι βέβαια δεν είναι η μόνη εθνότητα, αλλά είναι η κυρίαρχη εθνότητα στο Ιράν. Οπότε κυριολεκτικά με βάση όλα αυτά που επαναλαμβάνω ήτανε πασίγνωστα και ιδιαίτερα στους Αμερικανούς που εκεί τα διαβάζαμε και εμείς δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς είχανε στο μυαλό τους οι Αμερικανοί όταν διέταξαν αυτή την επίθεση.

Την πιθανότητα το Ισραήλ να ξεκινήσει πόλεμο με την Τουρκία που μπορεί να οδηγήσει και σε σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας, διαβλέπει, μιλώντας στο Militaire News και την Ιωάννα Κλεφτόγιαννη, ο Χαίμ Μπρισίθ (Haim Bresheeth). Γιος επιζήσαντων Εβραίων στο Ολοκαύτωμα, ομότιμος καθηγητής στο University of East London, συνεργάτης ερευνητής στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών (SOAS) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, σκηνοθέτης, και ακτιβιστής, με βιβλία για το Ολοκαύτωμα αλλά και για τον Ισραηλινό Στρατό ΙDF, τον οποίο περιγράφει ως αρρωστημένη ιδεολογία μιας κοινωνίας και το Ισραήλ ως μηχανή παραγωγής χάους στη Μέση Ανατολή. Πρόσφατα συνελήφθη στο Λονδίνο, ως τρομοκράτης, επειδή συμμετείχε σε διαδήλωση υπέρ των Παλαιστίνιων.

Το Ισραήλ χρησιμοποιεί με οποιοδήποτε τρόπο μπορεί την Ελλάδα εναντίον της Τουρκίας και τούμπαλιν-, στο πλαίσιο της «τεχνολογίας της σύγκρουσης» που εξασκεί στο Ιράν, στη Συρία, στο Ιράκ στην Κύπρο, εξηγεί, κατακεραυνώνοντας την Αθήνα για τη συμμαχία της με το Τελ Αβιβ. Θεωρώντας πιθανή την κοινή επίθεση στην κατεχόμενη Κύπρο. Εξίσου πιθανή θεωρεί την εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο με το Ιράν, που μπορεί να εξελιχθεί σε «πόλεμο μιας γενιάς», αν η Τεχεράνη δεν υποταχθεί σε όλες τις αξιώσεις των ΗΠΑ -πράγμα απίθανο ή ο Ντόναλντ Τραμπ δεν κηρύξει τη νίκη των ΗΠΑ και αποσύρει τις αμερικανικές δυνάμεις από τον Κόλπο -πράγμα εξίσου απίθανο.

Αν ξεκινήσει πάντως η κυβέρνηση Νετανιάχου πόλεμο με την Τουρκία στην ισραηλινή Κνεσέτ συνεχώς ανακυκλώνεται ότι η Τουρκία είναι μέρος του Μεγάλου «Ισραήλ» δεν θα είναι «περίπατος στο πάρκο» για το Ισραήλ, γιατί η Τουρκία διαθέτει ισχυρό στρατό. Έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι «περίπατος στο δάσος», προσθέτει ο συνομιλητής μας, ούτε ο πόλεμο με το Ιράν, το οποίο έχει και το πάνω χέρι, εκπλήσσοντας με την αντοχή του και τη στρατηγική του «μόνο τον Τραμπ και τον Νετανιάχου που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα». Εξάλλου, το Τελ Αβιβ, σύμφωνα με τον Μπρισίθ, διεξάγει τον πόλεμο στο Λίβανο για να τορπιλίσει οποιαδήποτε συμφωνία τερματισμού του πολέμου με το Ιράν.

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή θα τελειώσει, «μόνο όταν ο Σιωνισμός θα τελειώσει», υπογραμμίζει.

Η Αμερική, τέλος, η οποία «έχει την χειρότερη κυβέρνηση στην ιστορία της και έναν εγκληματία μανιακό πρόεδρο» και το Ισραήλ θέλουν και μπορούν να σύρουν τον κόσμο σε ένα παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο, σε αντίθεση με το Ιράν, συνοψίζει ο Μπρισίθ.

[iEpikaira: Το παρόν βήμα έχει αναλύσει από το 2019 επισταμένως το σοβαρό ενδεχόμενο το Ισραήλ να εμπλέξει την Ελλάδα σε ένα πόλεμο με την Τουρκία (κατ' ουσίαν σε ένα proxy war). Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ!]