iEpikaira

Πως χάνεται η ταυτότητα ενός Έθνους

Μανώλης Κοττάκης 

Δίνουμε την εικόνα μιάς εξουθενωμένης κοινωνίας, που δεν έχει τις δυνάμεις να δώσει μάχη για οτιδήποτε – Τα εθνικά θέματα ακουμπούν την καθημερινότητά μας πλέον

Οι Eλληνοτουρκικές σχέσεις εισέρχονται πλέον σε ένα νέο στάδιο. Δεν περιορίζονται μόνο στην παραδοσιακή ένταση στους ουρανούς και στις θάλασσες του Αιγαίου με παραβιάσεις μαχητικών αεροσκαφών, αλλά και ναυμαχίες σκαφών του Πολεμικού Ναυτικού και της Ακτοφυλακής.

Αγγίζουν πλέον την καθημερινότητά μας. Εκδηλώνονται στο έδαφος. Και όλα όσα συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, είτε με την προκλητική παρέλαση εποχούμενων «Γκρίζων λύκων» με εμβατήρια στην διαπασών στους δρόμους της Κομοτηνής, είτε με την «ήπια εισβολή» εκπομπής σήματος τουρκικών ραδιοφωνικών σταθμών σε ένα πολύ μεγάλο τμήμα της επικρατείας μας (Μαγνησία – νησιά Αιγαίου – Κρήτη), είτε με τις πτήσεις drones πάνω από κατοικημένες περιοχές με επιπτώσεις στην Πολιτική Αεροπορία (άλλαξε το σχέδιο πτήσεως αεροσκάφους στην Αλεξανδρούπολη μετά την απογείωσή του), είτε με την προσέγγιση των τουρκικών αλιευτικών στην ηπειρωτική Ελλάδα και την λεηλασία του βυθού μας, επιβεβαιώνουν πανηγυρικά του λόγου το ασφαλές. Ζούμε τον ακήρυκτο πόλεμο !

Δεν προέκυψαν βεβαίως όλα αυτά από την μια μέρα στην άλλη. Η παράνομη αλίευση ξεκίνησε προ διετίας από το Καψάλι Κυθήρων. Η παράνομη εκπομπή τουρκικών σταθμών ξεκίνησε το 2024 από τις φωτιές του Έβρου στην Εγνατία Οδό. Οι υπερπτήσεις άρχισαν επίσης το 2024 με τουρκικά F-16 στον βόρειο Έβρο μέσω Καβάλας. Προηγήθηκε ο υβριδικός τηλεοπτικός ψυχολογικός πόλεμος με το καθημερινό ημίωρο με νέα του Σουλτάνου από ελληνικά ΜΜΕ.

Και βεβαίως ο μακροχρόνιος πόλεμος με τα σήριαλ για να εξοικειωνόμαστε με την γλώσσα. Βάλαμε την κουλτούρα του εχθρού στο σαλόνι μας και την συνηθίσαμε. Και βεβαίως αποδεχθήκαμε την εισαγόμενη θεωρία ότι δεν έχουμε σε όλα δίκιο, έχουμε και άδικο. Η σχολή του αδίκου κάνει καριέρα στην χώρα μας. Μας δοκιμάζουν και λαμβάνουν ως απάντηση την απάθεια.

Για να φτάσουμε ως εδώ προηγήθηκαν λοιπόν πολλά, για τα οποία ευθύνεται κυρίως η πολιτική ηγεσία μας, αλλά σε ένα μεγάλο βαθμό και εμείς ως κοινωνία που σταθερά υποτιμούμε την σημασία των γεγονότων.

Προηγήθηκαν επίσης στο πεδίο πολλές μικρές και μεγάλες ήττες, για τις οποίες κάποιοι στην Αθήνα σήκωναν τα φρύδια τους αδιάφορα.

– Και τι έγινε που σηκωθήκαμε και φύγαμε από την Κάσο κατά την πόντιση του καλωδίου κατόπιν εντολών των τουρκικών πολεμικών πλοίων το 2024;

– Και τι έγινε που οι Τούρκοι μας έκαναν διάβημα όταν ελληνικές εταιρείες επικοινωνιών προσπάθησαν να ποντίσουν καλώδιο μεταξύ Σάμου και Χίου; Κανείς δεν ασχολήθηκε και όσοι ασχοληθήκαμε και είπαμε πως θα έρθει η μέρα που θα μας ζητούν άδεια να πάμε ακτοπλοικώς από το ένα νησί μας στο άλλο θεωρηθήκαμε γραφικοί. Σήμερα αυτά που λέγαμε τα λέει και ο… Ροζάκης !

– Και τι έγινε που μόλις την προηγούμενη εβδομάδα κάποιος χαρακτήρισε τον Δήμο Αρριανών στη Ροδόπη «τουρκικό» και που μέλη κόμματος της Τουρκίας έκαναν το σήμα των «Γκρίζων λύκων» μέσα στην κεντρική πλατεία της Ξάνθης;

Για να φτάσουμε λοιπόν στο σημείο να ανεβαίνεις στο Πήλιο και να ακούς την τουρκική γλώσσα, να πηγαίνεις στην Αλόννησο για ψάρεμα και να βλέπεις τουρκικά αλιευτικά, να βρίσκεσαι στην Αλεξανδρούπολη, την Λήμνο και την Σαμοθράκη και από πάνω σου να πετούν τούρκικα drones σαν αυτά που πετούν στην Ουκρανία και να αλλάζει ο πύργος ελέγχου του «Δημόκριτος» τα σχέδια πτήσεως της Aegean μη γίνει δυστύχημα, διανύσαμε πάρα πολλά χιλιόμετρα αδιαφορίας, το πολιτικό σύστημα και ο λαός μαζί. Με ευθύνη κυρίως του πολιτικού συστήματος, το οποίο θάβει κάθε μη βολική είδηση που θα ξυπνούσε τον Έλληνα για τους κινδύνους που διέρχεται, χάριν διακρατικών deals, αλλά δευτερευόντως και ημών, ως λαού που κάποια στιγμή πρέπει να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε τα διακυβεύματα.

Λυπάμαι, αλλά υπάρχουν στιγμές που δίνουμε την εικόνα μιάς κοινωνίας παραιτημένης. Μιάς κοινωνίας κουρασμένης, που δεν έχει διάθεση να δώσει μάχη για οτιδήποτε. Μιάς κοινωνίας που όποιος της λέει «πρόσεξε, αυτοί βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον κήπο μας, αλλά σε λίγο θα ανέβουν τα σκαλιά, θα μπούν στο χωλ, θα αλώσουν την κουζίνα μας και θα καταλήξουν στην κρεβατοκάμαρά μας» λογίζεται ως ταραχοποιός. Υπάρχει βεβαίως αυτή η εικόνα γιατί δίνουμε την εντύπωση –υπάρχουν και κρυφές υγιείς πλειονότητες– μιάς εξουθενωμένης, καταβεβλημένης από την κόπωση για την επιβίωση κοινωνίας. Το 25% των Ελλήνων ζει το όνειρό του: καταναλώνει, γλεντά, ταξιδεύει, ντιλάρει, αποταμιεύει. Μπορεί να καίει η φωτιά δίπλα του, αλλά να μην την βλέπει. Το άλλο 75% είναι κατά το μάλλον ή ήττον κουρασμένο, αποκαρδιωμένο, αποσβολωμένο και, μολονότι βλέπει την πυρκαιά, έχει ως προτεραιότητα να βάλει τάξη στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της δικής του τσέπης. Ο Γολγοθάς της επιβιώσεως εκτοπίζει κάθε τι άλλο.

Αυτό το οποίο μπορεί να προσφερθεί μόνο είναι η νομή και κατοχή της ιδίας της Μονής για πενήντα χρόνια άνευ χρηματικού ανταλλάγματος και η νομή και κατοχή των ακινήτων που χάθηκαν με τις αποφάσεις των δικαστηρίων για διάρκεια 50 ετών έναντι συμβολικού ανταλλάγματος. Θα πληρώνουμε ενοίκιο σε κάτι που μας ανήκε! Τα δε κειμήλια της Μονής, ασύλληπτης ιστορικής αξίας, δεν καλύπτονται, με βάση όσα γνωρίζουμε, από την απόφαση και μπορεί να τα κατασχέσει ανά πάσα στιγμή το Αιγυπτιακό Δημόσιο για να τα εκθέσει στο αρχαιολογικό μουσείο της Αιγύπτου. Ανά πάσα στιγμή, στο μέλλον, μία άλλη αιγυπτιακή Κυβέρνηση, πολύ σκληρότερη από την τρέχουσα, μπορεί να κατεβάσει την ελληνική σημαία από την Μονή και να πετάξει έξω τους μοναχούς χωρίς καμμία κύρωση, από την στιγμή που δεν υπάρχει πλέον το δικαίωμα της κυριότητας.

Πρόκειται για ένα από τα μεγάλα κατορθώματα αυτής της Κυβερνήσεως –επί των ημερών της συνέβη–, το οποίο είναι μία ακόμη αιτία για να αισθανόμαστε τόσο μεγάλη ψυχική απόσταση μαζί της. Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές ή υπάρχει μία κρίση, η ΝΔ κάνει μεγάλους σταυρούς, κάνει μεγάλες προσευχές, παριστάνει την συντηρητική, παίζει τον λησμονημένο ύμνο της, που λέει «ζήτω η πατρίδα, ζήτω η θρησκεία», αλλά στην ουσία πρόκειται για μία παράταξη και μία Κυβέρνηση αλιβάνιστη. Δεν έχει Θεό μέσα της υπό την παρούσα ηγεσία! Θεός της είναι μόνο το χρήμα, τα deals.

Θα αδικούσαμε όμως την υπόθεση αν δίπλα στις τεράστιες ευθύνες της Κυβερνήσεως δεν τοποθετούσαμε και τις ευθύνες της Εκκλησίας. Προσωπικά, η δημοσιογραφική παρακολούθηση της κρίσεως αυτής εκ του σύνεγγυς ήταν ένα από τα πιο στενάχωρα πράγματα που έχω ζήσει στη ζωή μου, γιατί βίωσα από πάρα πολύ κοντά τα μίση και τα πάθη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που δεν υποχωρούν ακόμη κι αν αυτά έχουν ως αποτέλεσμα σοβαρά πλήγματα για τον Ελληνισμό. Καμμιά φορά η Εκκλησία είναι χειρότερη από τα κόμματα στον διχασμό. Οι εγωισμοί που έζησα και τα πάθη για εξουσία δεν έχουν καμμία σχέση με τον χριστιανισμό.

Συμπερασματικά: Υποχωρούμε παντού, αλλά είμαστε και άξιοι της μοίρας μας. Πιο σωστά: Ανάξιοι κληρονόμοι. Σεβάστηκε ο Μωάμεθ την Μονή του Σινά, ο αλλόθρησκος, την προστάτευσε με φετφά, και δεν την σεβαστήκαμε εμείς. Ούτε την προστατεύσαμε. Αυτοί που προσφωνούνται «Μωυσής» από τόυς ιπποκόμους τους, άφησαν το Σινά να γίνει resort. Μόνο ντροπή μας αξίζει ως Έθνος. Να μας συγχωρέσει ο Θεός και η Αγία Αικατερίνη.

Πηγή: estianews.gr

«Κανείς δεν δικαιούται να ξεχάσει ότι οι Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι υπήρξαν θύματα της γενοκτονίας της περιόδου 1914-1922 ακριβώς γιατί ήταν Έλληνες Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Οι επιζώντες που διασώθηκαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα έφερναν πάντοτε μαζί τους τις εικόνες από τις εκκλησίες τους. Κατά την τουρκική εισβολή και κατοχή του 37% της Κύπρου υπάρχουν μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες οι Τούρκοι χάριζαν ζωές Ελλήνων σε περίπτωση που γίνονταν μουσουλμάνοι και απαρνούνταν τις εικόνες. Συνεπώς οι εικόνες, που αποτέλεσαν πάντοτε το πρώτο υλικό σημείο καταστροφής κατά την περίοδο της δουλείας και της γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Τούρκους, που ακολουθούν μια ανεικονική θρησκεία, συνδέονται βαθύτατα και αδιάρρηκτα με τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας, του ελληνικού πολιτισμού και των ελληνικών εθίμων.

Το θέμα των εικόνων ως θρησκευτικών συμβόλων στον Χριστιανισμό και ιδιαίτερα στον ελληνικό κόσμο είναι κεφαλαιώδους σημασίας, όπως προκύπτει εξ άλλου και από το γεγονός της Εικονομαχίας που ταλάνισε επί έναν αιώνα την Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία καθιέρωσε, το έτος 843, να εορτάζεται κάθε πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαροκοστής η επέτειος της αναστήλωσης των εικόνων. Η Κυριακή της Ορθοδοξίας (όπως ονομάζεται η συγκεκριμένη εορτή) το έτος 2026 συμπληρώνει 1.183 χρόνια, κατά τα οποία εορτάζεται ανελλιπώς. Η πολιτισμική σημασία της αναστήλωσης των εικόνων είναι ένα ταυτοτικό ζήτημα για τον ελληνικό πολιτισμό καθώς σήμαινε την κατίσχυση της ελληνικής κοσμοαντίληψης (η οποία είναι κρίσιμη συνιστώσα της ευρωπαικής συνείδησης και ταυτότητας) έναντι της ανεικονικής Ανατολής.

Επομένως, η καθαίρεση των εικόνων αποτελεί μια πράξη η οποία δεν έχει καμμία σχέση με την υπεράσπιση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της δίκαιης δίκης, αλλά στρέφεται ευθέως κατά της Ιστορίας και της ταυτότητας του Ελληνισμού και του ελληνικού πολιτισμού, αγνοεί επιδεικτικά την πολιτισμική σημασία των εικόνων και επιδεικνύει ασυγχώρητη ασέβεια ιδίως προς τα θύματα της γενοκτονίας της περιόδου 1914-1922.

Επί πλέον η καθαίρεση των εικόνων θα δημιουργήσει κλίμα διχασμού μεταξύ του ελληνικού λαού, ενώ είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει ευρύτερες συγκρούσεις, καθώς, εάν γίνει δεκτό ότι η εικόνα του Χριστού από μόνη την ύπαρξή της συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών, αναπόφευκτα θα τεθούν και άλλα ζητήματα, όπως π.χ. η ύπαρξη του σταυρού στην ελληνική σημαία. Εάν γίνει δεκτό ότι η ύπαρξη της εικόνας του Χριστού στα δικαστήρια από μόνη την ύπαρξή της παραβιάζει την θρησκευτική ελευθερία ή την αρχή της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών, τότε γιατί να μην θεωρηθεί με την ίδια ακριβώς συλλογιστική ότι και η ύπαρξη του σταυρού (που είναι το κύριο σύμβολο του Χριστιανισμού) στην ελληνική σημαία και στο εθνόσημο συνιστά παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας ή της αρχής της δίκαιης δίκης και της αμεροληψίας των δικαστών (ιδιαίτερα αφού η ελληνική σημαία βρίσκεται σε κάθε δημόσιο κτήριο, συμπεριλαμβανομένων των δικαστηρίων, ενώ το εθνόσημο αποτελεί το κεντρικό σήμα όλων των σφραγίδων του κράτους);».

Πηγή: estianews.gr

Έκτον, όχι τυχαία, ο Πρωθυπουργός έκλεισε την δήλωσή του στην Άγκυρα με παραπομπή στις παρακαταθήκες του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κεμάλ Ατατούρκ. Φαίνεται ότι ο κύριος Μητσοτάκης ως απόγονος του Ελευθερίου Βενιζέλου ονειρεύεται τον εαυτό του ως …Λευτεράκη. [iEpikaira: Περισσότερα για την παρακαταθήκη Βενιζέλου και το "όραμα Μητσοτάκη" ΕΔΩ!] Έτσι θα ήθελε να τον γράψει η ….ιστορία. Και ως «χρύσωμα του χαπιού» για την γεωπολιτική αναβάθμιση της Τουρκίας στην θέση του Ιράν η Ελλάς θα έχει όπως επίσης αποκαλύψαμε εγκαίρως θέση με στρατεύματα στην Γάζα resort.

Κατόπιν αυτών, όλα αρχίζουν να βγάζουν νόημα. Μητσοτάκης και Ερντογάν επικαλούμενοι την Διακήρυξη των Αθηνών συνεφώνησαν στην Άγκυρα να παγώσει η Ελλάς επ’ αόριστον την άσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο με εξαίρεση τις εξορύξεις τις οποίες ενδιαφέρονται Ηνωμένες Πολιτείες μέχρις ότου ανακοινωθεί δημόσια η παραπομπή των θεμάτων στην επίλυση της διεθνούς διαιτησίας που προωθεί ο κύριος Γκρενέλ. Όλο αυτό το διάστημα μέχρι τις αρχές του 2027 τα δύο κράτη θα συνεχίσουν να διαπραγματεύονται μυστικά μακριά από το φως της δημοσιότητος το περίγραμμα της λύσεως το οποίο θα θελήσουν να περιβάλλουν υπό τον τύπο αντικειμενικής δικαστικής αποφάσεως με το σχήμα της διαιτησίας. [iEpikaira: Εξού και η τεχνητή αποκλιμάκωση που παρατηρήθηκε σε επίπεδο παραβιάσεων εναερίου χώρου που συνοδεύτηκε και από αλλαγή ρητορικής στα τουρκικά Μέσα τα οποία μιλούσαν περί ελληνοτουρκικής συνεργασίας (trtworld.com, turkishminute.com, dailysabah.com, hurriyet.com.tr, t24.com.tr) τις ημέρες πριν και μετά την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα 12/02/2026.]

Διόλου απίθανο τέλος, όπως έχουμε γράψει, ότι το ζήτημα της τυχόν συμφωνίας μεταξύ των δύο κρατών για την οποία πιέζουν οι φίλοι μας οι Αμερικανοί να τεθεί υπό τύπον δημοψηφίσματος στις προσεχείς εκλογές με διακύβευμα την ευημερία από τους υδρογονάνθρακες, όπως δήλωσε και ο πρέσβυς Μπάρακ. Η δομημένη αυτή διαδικασία κρύβει τεράστιους κινδύνους για το τι θα μοιραστεί και πως, καθώς το διεθνές δίκαιο που θα εφαρμοστεί μπορεί να μην είναι αμιγώς το Δίκαιο της Θαλάσσης αλλά η σύμβασις που υπέγραψε η Τουρκία για τις περιοχές εκτός δικαιοδοσίας που καλύπτεται από το Δίκαιο της Θάλασσας. Και αυτό, για το τι και πως θα μοιραστεί, δεν είναι η προσωπική μας άποψη. Κορυφαίοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι έχουν εκφράσει εγγράφως την διαφωνία τους προς τις αρμόδιες ηγεσίες για την εξέλιξη αυτή… [iEpikaira: Από το γεγονός και μόνο ότι οι τούρκοι επιδεικνύουν τεχνητή αυτοσυγκράτηση και αλλαγή ρητορικής, αρκεί για να βγάλει κανείς τα συμπεράσματα ως προς το περιεχόμενο των μυστικών διαβουλεύσεων αλλά και τον εθνικό κίνδυνο που διατρέχουμε! Εάν ήταν όλα ρόδινα προς τί η μυστικοπάθεια; Άλλωστε ο ίδιος ο Φιντάν τα είπε ξεκάθαρα λίγες ημέρες πριν την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα. «Εγώ πιστεύω ειλικρινά ότι τόσο ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης όσο και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης έχουν την πρόθεση και την ικανότητα να λύσουν αυτό το πρόβλημα, δηλαδή να πάνε το θέμα ακόμα παραπέρα. Πιστεύω πραγματικά ότι έχουν αυτή την πρόθεση και την ικανότητα. Αλλά το πολιτικό περιβάλλον στο εσωτερικό…» είπε στις 09/02/2026 στο CNN Turk!]

Μία τελευταία σκέψη προς Μαξίμου: Μη νομίζετε ότι μπορείτε να κοροϊδεύετε τους πολίτες επ’ άπειρον πως τάχα δε συζητήσατε για το μισό Αιγαίο στην Άγκυρα. Το συζητήσατε. Η θέσις μας, ότι η Διακήρυξις των Αθηνών αποτελεί «Σύμφωνο Εγκαταλείψεως Εθνικών Θέσεων» όπως αυτή κατεγράφη σε σημείωμά μας στις 13 Δεκεμβρίου του 2023, αρχίζει σιγά-σιγά να δικαιώνεται. Στην πράξη. Από τα γεγονότα.

[iEpikaira: Εδώ και πολύ καιρό βοά το παρόν βήμα! Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ! Αξίζει της προσοχής μας και ΕΔΩ!]

Πηγή: estianews.gr δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο "Στο φως η παρέμβασις των ΗΠΑ για τον διαμοιρασμό του Αιγαίου" φωτο: protagon.gr

Ναί, ο τρόπος που υποδεχόμαστε την μετανάστευση αφορά την ανθρωπιά μας. Αλλά αν αυτή δεν είναι αυτόνομη πρωτοβουλία αλλά εντεταγμένη στην δόλια κρατική πολιτική μιάς άλλης χώρας που εποθμαλμιά την δημοκρατία μας, τότε το θέμα υπερβαίνει τα ανθρώπινα δικαιώματα και ακουμπά άλλες ευαίσθητες «περιοχές» της εθνικής κυριαρχίας. Οι μετανάστες δεν είναι «σκούντ» για να τους εξαπολύουμε κατά των εχθρών μας.

Αντί λοιπόν να τρωγόμαστε για το τι έκανε ή δεν έκανε το Λιμενικό μας, οι αξιωματικοί που προστατεύουν τα σύνορα για 1.100 ευρώ μισθό, καλό είναι να κοιτάμε απέναντι. Όχι στις γραμμές μας. Να κοιτάμε προς όσους υπογράφουν δεσμεύσεις και δεν τιμούν την υπογραφή τους. Και να σκεφτόμαστε ότι από ένα σημείο και μετά δεν διακυβεύεται η Ευρωπαική Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αλλά η ελληνική και ευρωπαική ταυτότητά μας. Η Ελλάς δεν θα γίνει Ιράν ούτε η Ευρώπη θα μεταμορφωθεί σε Μέση Ανατολή. Γιατί αν γίνει Ανατολή, δεν θα είναι πιά Δύση. «Ακίλτανε;» (Μας κόβει;)

Πηγή: estianews.gr

Αρχή τέταρτη: Σημασία στον νέο κόσμο έχουν όσες χώρες έχουν πρόσβαση στις πηγές ενέργειας όπως το φυσικό αέριο, το πετρέλαιο, το νικέλιο, το κοβάλτιο κ.α. Οι Ρώσσοι επένδυσαν σε αυτά από το 2001, στην πιο δύσκολη ώρα τους, την ώρα της πτωχεύσεως, και κατάφεραν να καταστούν περιφερειακή δύναμη στον κόσμο με ακτινοβολία πλέον παγκόσμια. Οι Κινέζοι εισέβαλαν στην Αφρική, δέσμευσαν όλους τους πόρους παραγωγής της μπαταρίας για ένα κομμάτι ψωμί και σήμερα έχουν το πλεονέκτημα. Από τους πόρους αυτούς εξαρτάται η λειτουργία της τεχνολογίας της Δύσεως και μαζί με τον έλεγχο του χρέους της Αμερικής ουσιαστικά έχουν αποκτήσει προβάδισμα έναντί της. Ο Τραμπ κατάλαβε ότι αν η χώρα του δεν αποκτήσει με ταχύτητα πρόσβαση στις αγορές φυσικού αερίου, πετρελαίου και μπαταρίας, θα χάσει τα σκήπτρα της παγκόσμιας οικονομίας και της τοπικής επιρροής σε κράτη-κλειδιά σε πολύ λίγο χρόνο. Η στόχευσή του μέχρι στιγμής στην Βενεζουέλα που παράγει πετρέλαιο, στην Ουκρανία που έχει σπάνιες γαίες, στην Γροιλανδία που έχει επίσης σπάνιες γαίες και ορυκτό πλούτο, στην Κασπία, στο Ιράν, στα Βαλκάνια με την νήσο Σάσωνα και στην Μεσόγειο αποκαλύπτει ξεκάθαρα την επεξεργασμένη στρατηγική του. Η Ευρώπη, που δεν έχει πηγές ενέργειας, αλλά πληρώνει την άμυνά της, του είναι αδιάφορη. Είναι κυνικό, αλλά ισχύει: ο Τραμπ παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο γιατί έχει τον χρόνο εναντίον του. Αυτό δεν τον καθαγιάζει βεβαίως, αλλά έτσι είναι. Εκπέμπει το μήνυμα ότι, την ώρα που επείγεται για πρόσβαση στις πηγές, οι κανόνες τον καθυστερούν.

Αρχή πέμπτη: Καθιερώνει την δημόσια συναλλακτική διπλωματία. «Με αφήνεις να ελέγξω την Γροιλανδία, σου δίνω 800 δισεκατομμύρια για να εγκαταλείψεις το Ντονμπάς και να προχωρήσεις γρήγορα σε συμφωνία ειρήνης». Η συναλλαγή στην διπλωματία δεν είναι άγνωστη μέθοδος. Στο παρασκήνιο χρησιμοποιείται συστηματικά από όλες τις χώρες της Δύσεως, ακόμα και από εμάς. Στις σχέσεις μας με την Γερμανία ανταλλάξαμε την αναβολή στην επαναπροώθηση 80.000 μεταναστών από δευτερογενείς ροές στην πατρίδα μας με την σιωπή μας στην πώληση των Γιουροφάιτερ στην Τουρκία. Από το βιβλίο Τσίπρα προκύπτει ότι ανταλλάξαμε το μνημόνιο με το Μακεδονικό. Το νέο είναι ότι η συναλλακτική διπλωματία επί Τραμπ καθίσταται δημόσια. Διεξάγεται στο φως της ημέρας. Σε γνώση των λαών.

Αρχή έκτη: Η Αμερική δεν υποβαθμίζει διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ για να κάνει ο,τι θέλει, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο: για να διαβουλευτεί με τον νέο κόσμο, με τις χώρες που έχουν αναδυθεί με βάση τους νέους συσχετισμούς και την αγνοούν. Τους παλαιούς διεθνείς οργανισμούς η αμερικανική διπλωματία τους έχει παραμερίσει εδώ και καιρό. Από τη στιγμή που κηρύχθηκε το τέλος της Ιστορίας από τον Φουκουγιάμα, οι ΗΠΑ παρέκαμπταν τον ΟΗΕ κάθε φορά που έπρεπε να εισβάλουν στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν κ.λπ. Ρωτούσαν όλο και λιγώτερους συμμάχους πριν αναλάβουν δράση, μέχρι που στο τέλος αποφάσιζαν μόνες τους.  Τώρα πάνε σε νέα σχήματα μαζί με τις αναδυόμενες παγκόσμιες δυνάμεις της οικονομίας, για να συνεννοούνται μαζί τους. Η εναλλακτική λύση ήταν οι νέοι αυτόνομοι διεθνείς οργανισμοί, όπως οι BRICS και ο ASEAN, που προελαύνουν χωρίς να ρωτούν την Αμερική…

Αρχή έβδομη: Οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ των ηγετών παίζουν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη των θεμάτων όταν υπάρχει κοινότητα συμφερόντων. Ο Ερντογάν τηλεφωνούσε στον Τραμπ για μία καλημέρα στα πέτρινα χρόνια, όταν οι Δημοκρατικοί ήθελαν να τον βάλουν φυλακή, και απέκτησε μαζί του μία ειλικρινή σχέση μέσα στον χρόνο, που του επιτρέπει να του μιλά ευθέως, άλλοτε να διαφωνεί μαζί του και να γίνεται αυτό σεβαστό και άλλοτε να συμφωνεί και να κερδίζει τεράστια ανταλλάγματα για τις υπηρεσίες του στην Μέση Ανατολή. Όπως στη Συρία και την Παλαιστίνη. Οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν επιλύουν τα διεθνή προβλήματα, αλλά έχουν υπεραξία και δίνουν ώθηση στις διακρατικές σχέσεις όταν υπάρχει κοινότητα συμφερόντων. Εμείς, ως Ελλάς, δεν θελήσαμε να το καταλάβουμε αυτό.

Αρχή όγδοη: Και η Ιστορία παίζει ρόλο στις διακρατικές σχέσεις. Ο Τραμπ την επικαλέστηκε απευθυνόμενος στους Δανούς μέχρι να φτάσει στην τελική συμφωνία για την Γροιλανδία για βάσεις με αμερικανική κυριότητα. Υπενθύμισε στους Δανούς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες τους στάθηκαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τους γλίτωσαν από την γερμανική κατοχή. Εμείς, ως Ελλάς, φαίνεται ότι κάναμε ένα λάθος: Πρώτον, δεν επιχειρήσαμε να διαβάσουμε με σενάρια προς τα που θα πάει ο νέος κόσμος, αν επανεκλεγούν οι Ρεπουμπλικανοί. Εγκληματικό. Δεύτερον, αν και γνωρίζαμε ότι υπάρχει αυξημένη πιθανότητα εκλογής Τραμπ στο αξίωμα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, όχι απλώς αδιαφορήσαμε να αποκτήσουμε μια γραμμή επικοινωνίας μαζί του εγκαίρως, αλλά τον καταγγέλλαμε επιδεικτικά και από το βήμα της Βουλής.

Πηγή: estianews.gr

Αυτό ήταν, αναστροφή, η περίφημη δήλωσή του για τον Μαδούρο, ότι «δεν είναι η ώρα για να κρίνουμε την νομιμότητα των ενεργειών των ΗΠΑ», την οποία ο ίδιος αιτιολόγησε, με δήλωσή του τα Θεοφάνια, ως «προσαρμογή στους νέους παγκόσμιους συσχετισμούς». Εάν πράγματι ήθελε προσαρμογή χωρίς να αποστεί από τις θεμελιώδεις αρχές της εξωτερικής μας πολιτικής, είχε ευκαιρίες για να βρεί έξοδο για το ανοδικό ρεύμα. Ο Ερντογάν τηλεφωνούσε στον Τράμπ όλη την τετραετία που τον καταδίωκε το αμερικανικό κατεστημένο για να τον φυλακίσει, να τον εξοντώσει οικονομικά, ακόμη και να τον δολοφονήσει. Του έλεγε μια «καλημέρα». Ο δικός μας, ποτέ. Ο Ερντογάν, παρά ταύτα, κράτησε πολύ προσεκτική στάση στις προεδρικές εκλογές του 2024 και δεν παρενέβη. Ο δικός μας κατήγγειλε τον Τραμπισμό από του βήματος της Βουλής, έξι μήνες πριν τις εκλογές του 2024, και υποστήριζε σε συνομιλητές του στην Αθήνα, που τον συμβούλευαν να κρατήσει μια «πισινή», ότι «αποκλείεται, θα αντιδράσει ο αμερικανικός λαός και θα κερδίσει η Κάμαλα!». Νταλκάς!

Σήμερα ο Πρωθυπουργός, αφού έκανε τρεις μεγάλες κυβιστήσεις και προσεχώρησε στις θέσεις Τράμπ για τους ΛΟΑΤΚΙ, για την πράσινη ενέργεια και τώρα για το Διεθνές Δίκαιο (μόνο την χωρίστρα δεν έκοψε από τις παρειές, θα γίνει και αυτό), ετοιμάζεται να καθίσει απέναντί του. Αργά ή γρήγορα. Αλλά θα καθίσει με δύο δεδομένα: Την κυνική βάση συζητήσεως που έθεσε ως πλαίσιο ο πρέσβυς Μπάρακ για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών στον Μανώλη Κωστίδη. Θα καθίσει επίσης για να συζητήσει θέματα που αφορούν ηγέτη άλλης χώρας, με τον οποίο ο Τράμπ είναι προσωπικός φίλος και μιλά μαζί του κάθε εβδομάδα για την Ουκρανία, την Μέση Ανατολή, την Μεσόγειο, ακόμη και για την Βενεζουέλα. Εδώ που φθάσαμε, μια ευχή μόνον! Ας ελπίσουμε στον Θεό της Ελλάδος, στους επιτυχημένους ομογενείς μας στις ΗΠΑ και στον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο, οι οποίοι, παρά την απαράδεκτη συμπεριφορά που επέδειξε ο Πρωθυπουργός στο πρόσωπό τους το 2024 (δεν καταδέχθηκε να τους δεί στο Μαξίμου), παρενέβησαν στον πλανητάρχη. Για το καλό της Ελλάδος. Όχι του Κυριάκου. Ο Κυριάκος είναι άλλη υπόθεση.

[iEpikaira: Προσπαθήσαμε να μη σχολιάσουμε τις κινήσεις Ελπιδοφόρου αλλά δεν αντέξαμε. Ας ρωτήσουν λοιπόν όσοι το επευφημούν ποιά είναι η γνώμη των ομογενών... Και ύστερα αν θέλουν μπορούμε να προχωρήσουμε και παραπέρα, σε βαθύτερα ζητήματα της Ορθοδόξου Πίστεως τα οποία έχουμε θίξει επανειλημμένα και στα οποία ο Αμερικής κωφεύει επιδεικτικώς συνεχίζοντας τον μεταπατερικό νεωτεριστικό κατήφορο που οδηγεί στην απώλεια...]

Πηγή: estianews.gr

Η ταινία όμως, εκτός από το «ζωγράφισμα» της προσωπικότητας του Καποδίστρια, δείχνει πως κινήθηκε ως Κυβερνήτης μέσα στον συσχετισμό δυνάμεων της περιόδου εκείνης και αποκαλύπτει γιατί δολοφονήθηκε: Γιατί ήταν δημοκράτης, γιατί ήταν Έλληνας και γιατί δεν έκανε τα χατίρια των Άγγλων και των εν Ελλάδι συνεργατών τους. Μη ανήκων σε επιρροή τρίτων, περιλαμβανομένων και αυτών των Ρώσσων. Ο Σμαραγδής βάζει τον Μέτερνιχ να λέει ότι επείγει η εξόντωσή του γιατί είναι δημοκράτης. Και ότι αν επικρατήσει η δημοκρατία στην Ελλάδα, θα εξεγερθούν οι λαοί και θα απειληθεί η μοναρχία στην Ευρώπη.

Τον βάζει να λέει ότι επείγει η εξόντωσή του γιατί η ανεξαρτησία του έναντι των προστατών πηγάζει από την εντιμότητά του. Και όταν ο Καγκελλάριος πληροφορείται την δολοφονία του, εμφανίζεται να ομολογεί ότι ο Έλληνας Κυβερνήτης δεν ήταν ποτέ ρωσσόφιλος, αλλά βαθιά Έλληνας, ακόμη και όταν υπηρετούσε στην αυλή του Τσάρου. Και ας τον βλέπουμε στην ταινία να μιλά την ρωσσική σε διάλογό του με τον Πούσκιν. Δίδαξε, τέλος, πως να κατεβαίνεις «σκαλί», να καταδέχεσαι τον λαό, να προσαρμόζεσαι στις συνθήκες («τον μπαρμπα – Γιάννη θέλουν να δολοφονήσουν, όχι τον Καποδίστρια», του λέει ένας πένης βοσκός). Να διαλέγεσαι και με τους διώκτες σου, ακόμη και αν σε λοιδωρούν. Μήπως εξασφαλίσεις την εθνική ενότητα.

Πράγματι, ο Μέτερνιχ είχε δίκιο. Με βαθιά πίστη στην Παναγία και τον Χριστό και κρύβοντας βαθιά μέσα του την αυτοπεποίθηση ενός ανώτερου Έθνους με τριπλό πολιτισμό (μινωικό, αρχαίο, βυζαντινό), ναί, ο Κερκυραίος Καποδίστριας με την Κύπρια μάνα ήταν βαθιά Έλληνας. Ο Σμαραγδής επιχείρησε να τα δείξει όλα αυτά ρεαλιστικά και συμπυκνωμένα στο τετράγωνο Αγία Πετρούπολη – Γενεύη – Βιέννη – Ναύπλιο. «Πειράζοντας» και τα ιστορικά δεδομένα σε κάποιες στιγμές (οι σκηνές με την απονομή της σύνταξης στην Μαντώ Μαυρογένους, με το Κυβερνείο, με την κοπή του νομίσματος, με τα πρώτα αλληλοδιδακτικά σχολεία συνέβησαν στην Αίγινα, όπως προκύπτει από τα πρακτικά της πρώτης Βουλής. Εκεί θα έπρεπε να είχαν γυριστεί οι σκηνές και όχι στο Ναύπλιο, αλλά αυτό είναι ευθύνη και άλλων στην πατρίδα μου).

Το μείζον όμως υπηρετείται: Το μήνυμα ότι μόνο μέσω της εθνικής ενότητας και μέσω μιάς αδιάφθορης, ανεξάρτητης και βαθιά ελληνικής ηγεσίας μπορούμε να σταθούμε στον νέο συσχετισμό δυνάμεων στις μέρες μας. Η πρεμιέρα έκλεισε με δύο αξιοσημείωτα γεγονότα. Με τον Γιάννη Σμαραγδή να αποκαλύπτει ότι η ταινία, εκτός από εύπορους, χρηματοδοτήθηκε και από έναν άνεργο, που δεν είχε γάλα για το παιδί του, με το ποσό του ενός ευρώ! Και ότι στις πρώτες σειρές του «Ελληνικού Κόσμου» του Δημήτρη και της Σοφίας Ευφραίμογλου κάθονταν δίπλα-δίπλα οι απόγονοι της οικογένειας του Καποδίστρια και οι απόγονοι της οικογένειας του Μαυρομιχάλη… Να γιατί λέω ότι ο «Καποδίστριας» δεν είναι ταινία ώστε να της γίνει κριτική για τυχόν ατέλειες, αλλά Ιστορία. Η Ιστορία μας. Και την Ιστορία δεν την κριτικάρεις. Την κρατάς φυλακτό!

Πηγή: estianews.gr

Αν σήμερα λοιπόν ερχόμαστε και λέμε ότι σε περιοχές που το διεθνές δίκαιο θεωρεί δικές μας ότι αυτές δεν είναι δικές μας αλλά μπορούμε να τις έχουμε παρέα με τους Τούρκους, το μήνυμα που στέλνουμε στην υπερδύναμη αλλά και στην απέναντι πλευρά είναι ότι είμαστε έτοιμοι να …υποχωρήσουμε σε όλα. Αυτή δεν είναι αντίληψη για διεθνείς διαπραγματεύσεις αλλά αντίληψη για συμβιβασμό και υποχώρηση. Και αν αυτό συμβεί, δεν θα φταίνε προφανώς οι σύμμαχοί μας Αμερικανοί που θα εκμεταλλευτούν την προθυμία των δικών μας ηγεσιών, αλλά οι δικές μας ηγεσίες. Οι χρήσιμοι ηλίθιοι.

Παραδόξως όλες αυτές οι προτάσεις εξυπηρέτησης της Δύσης διατυπώνονται μέχρι στιγμής από πολιτικούς που προέρχονται από το Κέντρο και την Κεντροαριστερά. Είναι ένα ιστορικό παράδοξο κι αυτό πράγματι. Πως από το «έξω το ΝΑΤΟ» του ’74 οι χειρότεροι πολέμιοι της συμμαχίας τότε φθάνουν να είναι οι καλύτεροι φίλοι της σήμερα. Άνευ όρων. Η Ελλάδα πρέπει δυναμικά να μετάσχει σε αυτόν τον νέο καταμερισμό, ο οποίος ούτως ή άλλως δεν εξαρτάται από την ίδια, και αν θέλει να απουσιάσει αυτό θα αποβεί εις βάρος της.

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν οτ ι το συνέδριο του Ζαππείου για την ενέργεια ήταν όλο έργο Γκίλφοϋλ και η Κυβέρνηση δεν είχε καμμία σχέση με την διοργάνωσή του παρά μόνον στην επικοινωνιακή αξιοποίησή του.

Από το σημείο αυτό όμως μέχρι το να μην θέτεις εκ των προτέρων τα μεγάλα ζητήματα που αφορούν το έθνος, πάει πολύ. Για όσο έχουμε αντιληφθεί την νέα πρέσβειρα και τις μέχρι στιγμής κινήσεις της στην πατρίδα μας (ως εκπροσωπούσα τον Πρόεδρο Τράμπ ) και το εθνικό συμφέρον της χώρας της υπηρετεί απολύτως και τους πολιτικούς που προτάσσουν το εθνικό συμφέρον της πατρίδας τους και δεν παραδίδονται με το πρώτο φύσημα του αέρα σέβεται.

Η όποια λύση σχεδιάζεται, θα το ξαναγράψουμε, πρέπει να έχει την σαφή υποστήριξη του ελληνικού λαού. Εάν τον έχει απέναντι απλώς δεν θα αντέξει σε βάθος χρόνου. Αυτό αφορά και την Κύπρο και το Αιγαίο και την Μεσόγειο. Η ιστορία εδώ καθοδηγεί τον συσχετισμό και δεν ανατρέπεται από την συγκυρία. Τα δίκαια είναι δίκαια.

Πηγή: estianews.gr