Μανώλης Κοττάκης
O νέος κόσμος που ανατέλλει μοιάζει να υιοθετεί πρακτικές μαφίας:
Τα ισχυρά κράτη εγκαταλείπουν την παλαιά αρχιτεκτονική της διεθνούς νομιμότητας και των υπερεθνικών οργανισμών μέσω των οποίων επέβαλλαν την θέλησή τους και χωρίζουν μόνα τους, χωρίς κανόνες, τον κόσμο σε ζώνες επιρροής. Οι Αμερικανοί το ημισφαίριό τους, που περιλαμβάνει τον Αρκτικό κύκλο και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής (εξ ου και η κατάσχεση πετρελαίου της Βενεζουέλας που διακινούσαν προς την Κίνα ρωσσικά τάνκερ), οι Ρώσσοι την Κεντρική Ασία, που περιλαμβάνει την Κασπία Θάλασσα, τον Καύκασο και την Ουκρανία, οι Κινέζοι τον Ειρηνικό και σε μεγάλο βαθμό την Αφρική. Το νέο δόγμα περιλαμβάνει και τοπικούς χωροφύλακες.
Οι ΗΠΑ έχουν ορίσει τοποτηρητές τους στην Ευρώπη την Μελόνι, τον Όρμπαν και περιμένουν τον Φάρατζ και το AfD. Ο Καγκελλάριος Μέρτς γίνεται αντικείμενο χλεύης των Ρώσσων που τον «δουλεύουν» ότι θα «απαχθεί» την ώρα που ο ίδιος στέλνει αγωνιώδεις επιστολές στους βουλευτές του CDU για να τους πεί ότι το πρόβλημα της πανάκριβης ενέργειας είναι άλυτο και μέγα. Οι ΗΠΑ επίσης θέλουν να ορίσουν τοποτηρητές τους στην Μέση Ανατολή και την Μεσόγειο τους Τούρκους –με επιπρόσθετα καθήκοντα προς Βορρά– και τους Ισραηλινούς στον Νότο. Τίποτε από όλα αυτά δεν γράφτηκε σε κάποια χαρτοπετσέτα όπως στην Γιάλτα. Συμφωνούνται όλα στο τηλέφωνο ή διά ζώσης ανά δυάδες. Άγρια ζούγκλα.
Στο πλαίσιο αυτό καταρρακώνονται κάθε μέρα όλοι οι διεθνείς οργανισμοί που συγκροτήθηκαν μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: Ο ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, η Ευρωπαική Ένωση. Ο κόσμος αλλάζει κάθε εβδομήντα χρόνια. Εβδομήντα κράτησε ο υπαρκτός σοσιαλισμός. Εβδομήντα και οι δυτικοί διεθνείς οργανισμοί. Σήμερα το κάποτε πανίσχυρο Συμβούλιο Ασφαλείας απλώς «κρατάει το φανάρι». Επικυρώνει αμήχανο τις εξελίξεις επί του πεδίου. Τα πράγματα έχουν έρθει έτσι ώστε τα ελληνοτουρκικά να μην είναι πλέον η μόνη ενδονατοική διένεξη. Είναι και τα αμερικανο-δανικά για την Γροιλανδία. Και αύριο ποιος ξέρει. Μέσα στην Συμμαχία διακινούνται και σενάρια συνωμοσίας ατλαντικής επιθέσεως σε ευρωπαική χώρα, αν χρειαστεί, κάποια στιγμή στο μέλλον.
Αιτία αυτής της θεμελιώδους αλλαγής, που οδηγεί στην ανακατανομή των σφαιρών επιρροής, είναι πως οι ΗΠΑ αντελήφθησαν με καθυστέρηση ότι ο ισχυρός δεν είναι αυτός που έχει τα καλύτερα όπλα, αλλά αυτός που ελέγχει την τεχνολογία και τον ενεργειακό πλούτο της γης. Φυσικό αέριο, πετρέλαιο, λίθιο, κοβάλτιο, λοιπές σπάνιες γαίες κ.λπ. Πρώτος το κατάλαβε ο Πούτιν το 2001, επένδυσε νωρίς στους φυσικούς πόρους της Σοβιετίας και ανέστησε την χώρα του. Την έκανε υπολογίσιμη. Έπειτα οι Κινέζοι, που κατέλαβαν όλες τις πηγές ενέργειας της Αφρικής την ώρα που οι Αμερικανοί ήθελαν να κάνουν με την Αραβική Άνοιξη εξαγωγή δημοκρατίας στην ήπειρο αυτή. Το κατάλαβε και κάποιος Καραμανλής στην Ελλάδα το 2007, που θέλησε, με την άδεια της ΕΕ, να καταστήσει μεγάλο ενεργειακό κόμβο την Βόρειο Ελλάδα επί ζημία της Τουρκίας, αλλά οι πονηροί Έλληνες εγκλωβίστηκαν στην παγίδα του Βατοπεδίου.
Μέσα σε αυτό το νέο τοπίο η πατρίδα μας βαδίζει απαράσκευη και παλινωδεί επικίνδυνα. Η απαγωγή της Βενεζουέλας μας έβαλε δύσκολα. Με το Διεθνές Δίκαιο, αλλά και με τον δικτάτορα, ή άνευ Διεθνούς Δικαίου και κατά του δικτάτορα; Τα διλήμματα αυτά θα επιταθούν καθώς η Ελλάς είναι σύμμαχος και των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Με την διαφορά ότι οι ΗΠΑ έχουν και θέλουν φιλικές σχέσεις με την Τουρκία, αλλά το Ισραήλ έχει μέχρι ώρας εχθρικές σχέσεις με την Τουρκία. Οι ΗΠΑ ήδη μας πιέζουν να καθίσουμε στο τραπέζι και να τα βρούμε με την γείτονα (με ο,τι σημαίνει αυτό), ενώ το Ισραήλ μας ζητά να στοιχηθούμε πίσω του γιατί είμαστε μόνοι και να στείλουμε στρατό ως εγγυήτρια δύναμη στην Γάζα. Από τις έως τώρα αντιδράσεις του Πρωθυπουργού, που φαίνεται να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, προκύπτει ότι δεν κάναμε το παραμικρό για να προετοιμαστούμε για αυτόν τον νέο κόσμο, στον οποίο, εκτός από το Διεθνές Δίκαιο, θα παίξει ρόλο καταλυτικό ο ψυχισμός των ηγετών και οι προσωπικές σχέσεις μεταξύ τους. Περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ο κύριος Πρωθυπουργός μοιάζει με τον οδηγό ΙΧ που έχει χάσει όλες τις εξόδους για να αλλάξει ρεύμα κυκλοφορίας από καθοδικό σε ανοδικό και όταν συνειδητοποιεί, την τελευταία στιγμή, κοιτώντας απέναντι, ότι άλλα κράτη είναι ήδη στο ανοδικό, σπεύδει να κάνει πανικόβλητη αναστροφή σε σημείο που έχει απαγορευτικό.
Αυτό ήταν, αναστροφή, η περίφημη δήλωσή του για τον Μαδούρο, ότι «δεν είναι η ώρα για να κρίνουμε την νομιμότητα των ενεργειών των ΗΠΑ», την οποία ο ίδιος αιτιολόγησε, με δήλωσή του τα Θεοφάνια, ως «προσαρμογή στους νέους παγκόσμιους συσχετισμούς». Εάν πράγματι ήθελε προσαρμογή χωρίς να αποστεί από τις θεμελιώδεις αρχές της εξωτερικής μας πολιτικής, είχε ευκαιρίες για να βρεί έξοδο για το ανοδικό ρεύμα. Ο Ερντογάν τηλεφωνούσε στον Τράμπ όλη την τετραετία που τον καταδίωκε το αμερικανικό κατεστημένο για να τον φυλακίσει, να τον εξοντώσει οικονομικά, ακόμη και να τον δολοφονήσει. Του έλεγε μια «καλημέρα». Ο δικός μας, ποτέ. Ο Ερντογάν, παρά ταύτα, κράτησε πολύ προσεκτική στάση στις προεδρικές εκλογές του 2024 και δεν παρενέβη. Ο δικός μας κατήγγειλε τον Τραμπισμό από του βήματος της Βουλής, έξι μήνες πριν τις εκλογές του 2024, και υποστήριζε σε συνομιλητές του στην Αθήνα, που τον συμβούλευαν να κρατήσει μια «πισινή», ότι «αποκλείεται, θα αντιδράσει ο αμερικανικός λαός και θα κερδίσει η Κάμαλα!». Νταλκάς!
Σήμερα ο Πρωθυπουργός, αφού έκανε τρεις μεγάλες κυβιστήσεις και προσεχώρησε στις θέσεις Τράμπ για τους ΛΟΑΤΚΙ, για την πράσινη ενέργεια και τώρα για το Διεθνές Δίκαιο (μόνο την χωρίστρα δεν έκοψε από τις παρειές, θα γίνει και αυτό), ετοιμάζεται να καθίσει απέναντί του. Αργά ή γρήγορα. Αλλά θα καθίσει με δύο δεδομένα: Την κυνική βάση συζητήσεως που έθεσε ως πλαίσιο ο πρέσβυς Μπάρακ για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών στον Μανώλη Κωστίδη. Θα καθίσει επίσης για να συζητήσει θέματα που αφορούν ηγέτη άλλης χώρας, με τον οποίο ο Τράμπ είναι προσωπικός φίλος και μιλά μαζί του κάθε εβδομάδα για την Ουκρανία, την Μέση Ανατολή, την Μεσόγειο, ακόμη και για την Βενεζουέλα. Εδώ που φθάσαμε, μια ευχή μόνον! Ας ελπίσουμε στον Θεό της Ελλάδος, στους επιτυχημένους ομογενείς μας στις ΗΠΑ και στον Αρχιεπίσκοπο Ελπιδοφόρο, οι οποίοι, παρά την απαράδεκτη συμπεριφορά που επέδειξε ο Πρωθυπουργός στο πρόσωπό τους το 2024 (δεν καταδέχθηκε να τους δεί στο Μαξίμου), παρενέβησαν στον πλανητάρχη. Για το καλό της Ελλάδος. Όχι του Κυριάκου. Ο Κυριάκος είναι άλλη υπόθεση.
[iEpikaira: Προσπαθήσαμε να μη σχολιάσουμε τις κινήσεις Ελπιδοφόρου αλλά δεν αντέξαμε. Ας ρωτήσουν λοιπόν όσοι το επευφημούν ποιά είναι η γνώμη των ομογενών... Και ύστερα αν θέλουν μπορούμε να προχωρήσουμε και παραπέρα, σε βαθύτερα ζητήματα της Ορθοδόξου Πίστεως τα οποία έχουμε θίξει επανειλημμένα και στα οποία ο Αμερικής κωφεύει επιδεικτικώς συνεχίζοντας τον μεταπατερικό νεωτεριστικό κατήφορο που οδηγεί στην απώλεια...]
Πηγή: estianews.gr
.png)
