Μανώλης Κοττάκης
Πριν από ένα ακριβώς χρόνο, ανήμερα της μαύρης επετείου της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης, η Κυβέρνηση των Αθηνών πληροφορήθηκε αιφνιδιασμένη ότι απόφαση του Εφετείου της Ισμαηλίας στην περιφέρεια του Σινά στην Αίγυπτο αφαιρούσε την κυριότητα από σειρά ακινήτων της Θεοβάδιστης Μονής και έθετε σε κίνδυνο την μακραίωνη παρουσία του Ελληνισμού στον ιερό χώρο του χριστιανισμού. Ο Πρωθυπουργός προσωπικά και ο Πρόεδρος της Αιγύπτου αλ Σίσι μας διαβεβαίωσαν, λίγες εβδομάδες αργότερα, στο Μέγαρο Μαξίμου, ότι επρόκειτο για παρεξήγηση και ότι οι δύο χώρες έκαναν προχωρημένες διαπραγματεύσεις για την υπογραφή μιάς συμφωνίας η οποία θα διασφάλιζε τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της Μονής επί των ακινήτων.
Συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Οι Αιγύπτιοι δεν έκαναν πίσω ούτε χιλιοστό στις διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν στο Κάιρο μεταξύ των υπουργών των Εξωτερικών, ενώ ταυτόχρονα ξέσπασε, άγνωστο με την υποκίνηση ποίου, εμφύλια διαμάχη μέσα στη Μονή, καθώς ομάδα μοναχών στασίασε εναντίον του τότε Αρχιεπισκόπου Δαμιανού και επιχείρησε με πραξικοπηματικές ενέργειες να τον αντικαταστήσει. Η απάντηση εκείνου ήταν να προσλάβει μπράβους και να τους πετάξει έξω με την βία. Επρόκειτο για ένα δώρο εξ ουρανού για την αιγυπτιακή πλευρά, η οποία όσο διήρκεσε η κρίση και δεν γνώριζε με ποιόν συνομιλεί κωλυσιέργησε στις διαπραγματεύσεις, οι οποίες ούτως ή άλλως, με βάση όσα είχε πεί δημοσίως ο Πρωθυπουργός, δεν είχαν στόχο την διασφάλιση της κυριότητας των ακινήτων της Μονής, αλλά την διασφάλιση του λατρευτικού της χαρακτήρα και την εξασφάλιση της παραμονής των μοναχών, στους οποίους θα παρέχονταν αιγυπτιακά διαβατήρια.
Η εφημερίδα μας παρενέβη με αγωνία από την πρώτη στιγμή σε αυτή την κρίση και έθεσε προ των ευθυνών τους και την ελληνική Κυβέρνηση και την αιγυπτιακή Κυβέρνηση και τους ίδιους τους μοναχούς, οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονταν ότι αν άλλαζε ο Αρχιεπίσκοπος πριν υπογραφεί η συμφωνία, αυτό θα καταδίκαζε την Μονή του Σινά για έναν απλό λόγο. Ο Δαμιανός είχε κάνει πάρα πολλά λάθη, αλλά ήταν ο μόνος που είχε την αιγυπτιακή υπηκοότητα και θα μπορούσε να υπογράψει την συμφωνία.
Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Συμεών, με βάση όσα γνωρίζουμε, δεν έχει αποκτήσει μέχρι σήμερα την αιγυπτιακή υπηκοότητα και δεν θα μπορεί να υπογράψει καμμία συμφωνία, ακόμα κι αν αυτή υπάρξει. Επισημάναμε επίσης στην Κυβέρνηση ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως χαρτί στις διαπραγματεύσεις το καθεστώς του Ιμαρέτ στην Καβάλα, το οποίο είναι αιγυπτιακό βακούφιο και μεγάλης συναισθηματικής αξίας για το Κάιρο, διότι μέσα σε αυτό γεννήθηκε ο ιδρυτής του αιγυπτιακού κράτους. Πως θα ένιωθε το Κάιρο αν έχανε την κυριότητά του με ελληνικό νόμο; Το επιχείρημα χρησιμοποιήθηκε μία φορά στις διαπραγματεύσεις και έκτοτε ουδέν.
Η κρίση του Σινά έληξε στην πρώτη της φάση δραματικά, με την φυγάδευση του Αρχιεπισκόπου Δαμιανού από την Μονή του Σινά με ευθύνη της υφυπουργού Εξωτερικών Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου και του γενικού γραμματέως Θρησκευμάτων Γιώργου Καλαντζή, οι οποίοι, με βάση όσα συνέβησαν στο εσωτερικό της Μονής την δραματική εκείνη νύχτα, γλίτωσαν κυριολεκτικά τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία από μεγάλο διασυρμό. Δεν τον γλίτωσαν όμως από την ήττα στην οποία τον καταδίκασε η αδιάφορη Κυβέρνηση Μητσοτάκη, που υποτιμά πάντοτε, είτε πρόκειται για το καθεστώς της Αγίας Σοφίας είτε για το καθεστώς της Μονής του Σινά, την ακτινοβολία των πνευματικών συνόρων της χώρας και την σημασία που έχει να βρίσκεται ο Ελληνισμός στην Μέση Ανατολή.
Σήμερα, ένα χρόνο ακριβώς μετά από την διαβίβαση της αποφάσεως του Εφετείου της Ισμαηλίας, την οποία η εφημερίδα μας έχει στην κατοχή της και έχει μελετήσει, κατ’ αρχάς ο Ελληνισμός γνωρίζει μια δεύτερη μαύρη επέτειο. Εκτός από την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως και την μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, έχουμε ήδη χάσει και την Μονή του Σινά. Η κατάσταση έχει ως εξής, με βάση την εικόνα που είχαμε πριν από λίγο καιρό: Η αδελφότητα των μοναχών, η οποία είναι διασπασμένη στα τρία πλέον, σήμερα άρχισε να αντιλαμβάνεται πόσο λάθος έκανε να αμφισβητήσει τον Αρχιεπίσκοπο Δαμιανό και να μην τον αφήσει να υπογράψει μια συμφωνία που θα διασφάλιζε τα συμφέροντα της Μονής.
Η καυτή πατάτα είναι πλέον στα χέρια της. Γιατί να αναλαμβάνεις τα ηνία αν δεν ξέρεις τι να τα κάνεις; Ο νέος Αρχιεπίσκοπος Συμεών, με βάση την τελευταία ενημέρωση που είχαμε, δεν είχε αποκτήσει ακόμη την αιγυπτιακή υπηκοότητα, ενώ ήταν πάρα πολύ προβληματισμένος και για το αν θα πρέπει να υπογράψει την συμφωνία που κυοφορείται, η οποία βασίζεται στις γνωστές δικαστικές αποφάσεις. Και τι θα λέει αυτή η συμφωνία; Κάτι πάρα πολύ πικρό. Ότι η κυριότητα της Μονής και των ακινήτων της στην ευρύτερη περιοχή χάνεται οριστικώς. Η Μονή δεν είχε νομική προσωπικότητα, μόλις τώρα αποκτά (εγκληματική αμέλεια του ελληνικού κράτους!).
Αυτό το οποίο μπορεί να προσφερθεί μόνο είναι η νομή και κατοχή της ιδίας της Μονής για πενήντα χρόνια άνευ χρηματικού ανταλλάγματος και η νομή και κατοχή των ακινήτων που χάθηκαν με τις αποφάσεις των δικαστηρίων για διάρκεια 50 ετών έναντι συμβολικού ανταλλάγματος. Θα πληρώνουμε ενοίκιο σε κάτι που μας ανήκε! Τα δε κειμήλια της Μονής, ασύλληπτης ιστορικής αξίας, δεν καλύπτονται, με βάση όσα γνωρίζουμε, από την απόφαση και μπορεί να τα κατασχέσει ανά πάσα στιγμή το Αιγυπτιακό Δημόσιο για να τα εκθέσει στο αρχαιολογικό μουσείο της Αιγύπτου. Ανά πάσα στιγμή, στο μέλλον, μία άλλη αιγυπτιακή Κυβέρνηση, πολύ σκληρότερη από την τρέχουσα, μπορεί να κατεβάσει την ελληνική σημαία από την Μονή και να πετάξει έξω τους μοναχούς χωρίς καμμία κύρωση, από την στιγμή που δεν υπάρχει πλέον το δικαίωμα της κυριότητας.
Πρόκειται για ένα από τα μεγάλα κατορθώματα αυτής της Κυβερνήσεως –επί των ημερών της συνέβη–, το οποίο είναι μία ακόμη αιτία για να αισθανόμαστε τόσο μεγάλη ψυχική απόσταση μαζί της. Κάθε φορά που πλησιάζουν οι εκλογές ή υπάρχει μία κρίση, η ΝΔ κάνει μεγάλους σταυρούς, κάνει μεγάλες προσευχές, παριστάνει την συντηρητική, παίζει τον λησμονημένο ύμνο της, που λέει «ζήτω η πατρίδα, ζήτω η θρησκεία», αλλά στην ουσία πρόκειται για μία παράταξη και μία Κυβέρνηση αλιβάνιστη. Δεν έχει Θεό μέσα της υπό την παρούσα ηγεσία! Θεός της είναι μόνο το χρήμα, τα deals.
Θα αδικούσαμε όμως την υπόθεση αν δίπλα στις τεράστιες ευθύνες της Κυβερνήσεως δεν τοποθετούσαμε και τις ευθύνες της Εκκλησίας. Προσωπικά, η δημοσιογραφική παρακολούθηση της κρίσεως αυτής εκ του σύνεγγυς ήταν ένα από τα πιο στενάχωρα πράγματα που έχω ζήσει στη ζωή μου, γιατί βίωσα από πάρα πολύ κοντά τα μίση και τα πάθη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που δεν υποχωρούν ακόμη κι αν αυτά έχουν ως αποτέλεσμα σοβαρά πλήγματα για τον Ελληνισμό. Καμμιά φορά η Εκκλησία είναι χειρότερη από τα κόμματα στον διχασμό. Οι εγωισμοί που έζησα και τα πάθη για εξουσία δεν έχουν καμμία σχέση με τον χριστιανισμό.
Συμπερασματικά: Υποχωρούμε παντού, αλλά είμαστε και άξιοι της μοίρας μας. Πιο σωστά: Ανάξιοι κληρονόμοι. Σεβάστηκε ο Μωάμεθ την Μονή του Σινά, ο αλλόθρησκος, την προστάτευσε με φετφά, και δεν την σεβαστήκαμε εμείς. Ούτε την προστατεύσαμε. Αυτοί που προσφωνούνται «Μωυσής» από τόυς ιπποκόμους τους, άφησαν το Σινά να γίνει resort. Μόνο ντροπή μας αξίζει ως Έθνος. Να μας συγχωρέσει ο Θεός και η Αγία Αικατερίνη.
Πηγή: estianews.gr
.png)
