iEpikaira

Ο ηγέτης του εθνικιστικού κινήματος των Μπαλούχων [ή Βαλούχων], Μιρ Γιαρ Μπαλόχ, προχώρησε σε μια ιστορική διακήρυξη ανεξαρτησίας από το Πακιστάν, καθώς η καταστολή του κινήματός του εντείνεται και οι επιθέσεις του Στρατού Απελευθέρωσης των Μπαλούχων (BLA) κατά του πακιστανικού στρατού κλιμακώνονται.

Στις 14 Μαΐου, μέσω αναρτήσεων στον λογαριασμό του στο «Χ», ο Μιρ Γιαρ κήρυξε την ανεξαρτησία, υποστηρίζοντας ότι η διακήρυξη του 1947, μετά την αποχώρηση των Βρετανών, παραμένει έγκυρη.

Παράλληλα, απευθύνθηκε στην Ινδία, ζητώντας τη δημιουργία πρεσβείας των Μπαλούχων στο Νέο Δελχί, και στον ΟΗΕ, απαιτώντας την αποστολή ειρηνευτικών δυνάμεων και την αποχώρηση του πακιστανικού στρατού από το Μπαλουχιστάν.

Η διακήρυξη για τη δημιουργία μιας «Δημοκρατικής Δημοκρατίας του Μπαλουχιστάν» συνοδεύτηκε από τη δημοσίευση του «Χάρτη Απελευθέρωσης του Μπαλουχιστάν», ενός προτεινόμενου συντάγματος που οραματίζεται ένα κοσμικό κράτος με ίση συμμετοχή των γυναικών στην διακυβέρνηση, υποχρεωτική εκπαίδευση και ισότιμη πρόσβαση σε υγεία, εκπαίδευση και δημόσιες θέσεις εργασίας.

Ο Μιρ Γιαρ έχει επανειλημμένα ζητήσει την υποστήριξη της Ινδίας, εκφράζοντας ανοιχτά την πεποίθησή του ότι ο ινδικός στρατός μπορεί να συντρίψει το Πακιστάν σε περίπτωση σύγκρουσης.

Η κίνηση αυτή έρχεται σε μια περίοδο υψηλών εντάσεων μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν, μετά την τρομοκρατική επίθεση της 22ας Απριλίου στο Παχαλγκάμ του κατεχόμενου Κασμίρ, όπου 26 Ινδοί τουρίστες έχασαν τη ζωή τους από οργάνωση που η Ινδία κατηγορεί το Πακιστάν ότι εξόπλισε και υποστήριξε.

Παράλληλα, ο BLA εντείνει τις επιθέσεις του κατά του πακιστανικού στρατού στο πλαίσιο της «Επιχείρησης Ηρώφ», με 78 επιθέσεις σε 58 τοποθεσίες στο Μπαλουχιστάν, σύμφωνα με αναφορές.

Στις 15 Μαΐου, το BLA δημοσίευσε βίντεο από επίθεση σε πακιστανικά στρατιωτικά οχήματα, που πραγματοποιήθηκε στις 9 Μαΐου.

Σε δελτίο Τύπου στις 11 Μαΐου, ο BLA κήρυξε μια «Νέα Τάξη», κατηγορώντας το Πακιστάν για υποστήριξη τρομοκρατικών ομάδων και πυρηνική αστάθεια, ενώ δήλωσε ότι θα συνδράμει την Ινδία επιτιθέμενος από τα δυτικά, με στόχο τη διάλυση του πακιστανικού κράτους.

Παράλληλα, απέρριψε τις κατηγορίες ότι λειτουργεί ως όργανο της Ινδίας.

Η δυναμική του κινήματος των Μπαλούχων φαίνεται να ενισχύεται, με τον πρώην πρωθυπουργό του Πακιστάν, Σαχίντ Χακάν Αμπάσι, να παραδέχεται στις 6 Μαΐου ότι η κυβέρνηση έχει χάσει τον έλεγχο του Μπαλουχιστάν.

Το αν η Ινδία ή ο ΟΗΕ θα ανταποκριθούν στις εκκλήσεις των Μπαλούχων παραμένει αβέβαιο, ωστόσο οι εξελίξεις αυτές αποτελούν κρίσιμο ορόσημο στον αγώνα τους για αυτοδιάθεση.

Με πληροφορίες από medyanews.net

Με ροζ χρώμα η περιοχή του Μπαλουχιστάν

Το Μπαλουχιστάν, γνωστό επίσης ως Βελουχιστάν (σπανιότερα: Μπαλοχιστάν, Βαλουχιστάν) (Γη των Μπαλούχων) είναι μια άνυδρη, ερημική και ορεινή περιοχή στο ιρανικό υψίπεδο στη νοτιοδυτική Ασία, βορειοδυτικά του Ινδικού Ωκεανού, κοντά στον Περσικό Κόλπο.

Κυρίως περιλαμβάνει το νοτιοδυτικό Πακιστάν, το νοτιοανατολικό Ιράν και ένα μικρότερο τμήμα του νοτιοδυτικού Αφγανιστάν, στις επαρχίες Νιμρούζ, Χελμάντ και Κανταχάρ.

Το Μπαλουχιστάν συνορεύει με την περιοχή του Παστούν στα βόρεια, με τη Σιντ και το Παντζάμπ στα ανατολικά και το Ιράν στα δυτικά.

Στο νότο βρίσκεται η ακτή Μακράν, η Αραβική Θάλασσα και ο Κόλπος του Ομάν.

Το Μπαλουχιστάν πήρε το όνομά του από τις γηγενείς φυλές Μπαλούχων που αποτελούν την πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής.

Μιλούν τα Βαλουχικά ως μητρική τους γλώσσα, καθώς και Μπραχούι και Περσικά ως δεύτερες γλώσσες.

Κοινότητες των Παστούν, Μπραχούι και άλλων φυλών βρίσκονται επίσης στο Μπαλουχιστάν, αλλά αυτές οι κοινωνικές ομάδες μιλούν τη δική τους μητρική γλώσσα. Στα αρχαία και στα βυζαντινά χρόνια ήταν γνωστό ως Γεδρωσία.

Οι Μπαλούχοι είναι ιρανικής καταγωγής εθνότητα, και ζουν κυρίως στην περιοχή Βαλουχιστάν, που βρίσκεται στο ακρότατο νοτιοανατολικό τμήμα του ιρανικού υψιπέδου, καταλαμβάνοντας τμήμα του νοτιοδυτικού Πακιστάν, του νοτιοανατολικού Ιράν, και μικρότερο τμήμα του νοτιοδυτικού Αφγανιστάν, ενώ αριθμοί Βαλούχων κατοικούν και στην Αραβική Χερσόνησο και το Τουρκμενιστάν.

Ομιλούν κυρίως τη Βαλουχική γλώσσα (Μπαλόχι), κλάδο των Βορειοδυτικών Ιρανικών γλωσσών.

Περίπου το 50% του συνολικού πληθυσμού των Μπαλούχων ζει στην επαρχία Βαλουχιστάν του Πακιστάν, 40% αυτών στην επαρχία Σιντ του Πακιστάν, και ένας σημαντικός αριθμός στην επαρχία Παντζάμπ του Πακιστάν.

Αποτελούν περίπου το 3,6% του πληθυσμού του Πακιστάν, περίπου το 2% του Ιράν και περίπου το 2% του Αφγανιστάν.

Διαβιούν κυρίως σε ερημικές και ορεινές περιοχές. Είναι κυρίως σουνίτες μουσουλμάνοι, και χρησιμοποιούν τη γλώσσα Ούρντου ως λίνγκουα φράνκα για να επικοινωνούν με άλλες εθνότητες, όπως τους Παστούν (Pashtun) και Σίντι (Sindhis).

[iEpikaira: Στις 07/05/25 το παρόν βήμα έγραφε "Ο γνωστός αναλυτής Μ. Ρούμπιν εμμέσως αποκάλυψε τους ηθικούς αυτουργούς της τρομοκρατικής επίθεσης στην Ινδία... Είναι οι ίδιοι με την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου της Χαμάς! Ο πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρεται στα γεγονότα στην Ινδία ως "το ινδικό ισοδύναμο της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 στο νότιο Ισραήλ και στο φεστιβάλ μουσικής Nova". Όπως στο Ισραήλ η 7/10 άνοιξε τον δρόμο για την επέμβαση στη Λωρίδα της Γάζας, έτσι και στο Πακιστάν οι τρομοκρατικές ενέργειες δρομολογούν την αυτονομία του Μπαλουχιστάν (Βελουχιστάν)... ήτοι, την βαλκανιοποίηση της Μ. Ανατολής ("Blood Borders"). Για το  Μπαλουχιστάν  αναφερθήκαμε ΕΔΩ και ΕΔΩ. Για το "Blood Borders" περισσότερα ΕΔΩ όπου αναφέρεται ότι: "Το Πακιστάν, ένα ακόμη αφύσικο κράτος, θα χάσει την περιοχή Μπαλούχ από το Ελεύθερο Μπαλουχιστάν. Το υπόλοιπο 'φυσικό' Πακιστάν θα καταλαμβάνει την περιοχή ανατολικά του Ινδού ποταμού, εκτός από μια προεξοχή δυτικά, κοντά στο Καράτσι". Κοινοί οι ηθικοί αυτουργοί λοιπόν..."]

Πηγή: tribune.gr

With Islamabad still reeling under the decisive blow dealt by India during Operation Sindoor, the Baloch freedom movement is taking advantage of the situation and making bold moves to break away from Pakistan.Prominent Baloch leaders, including Mir Yar Baloch, have declared independence of the 'Republic of Balochistan', appealing to India and the United Nations for recognition and support. The independence announcement, trending widely on social media, symbolises a coordinated push for sovereignty and a rejection of Pakistan's authority, with calls for international peacekeeping forces and the withdrawal of Pakistani security personnel from Balochistan.

'Pakistan not in control'Meanwhile, Razzak Baloch, secretary general of the Baloch American Congress, has made an explosive claim that Pakistani authorities are no longer in control of vast swathes of the Baloch region."Pakistani forces cannot even leave Quetta after dark," Baloch told TAG TV. He pointed out that even elected Pakistani officials have admitted to this situation, noting the military avoids patrolling from 5 pm to 5 am due to security fears.

Razzak Baloch has said that Pakistan has lost control over 70–80 percent of the region.Razzak also urged global powers, especially India and the United States, to support the Baloch struggle."If India supports us, our doors will open,” he said. He warned that delays in support would only strengthen what he described as a “barbaric army,” affecting the region’s stability.Baloch ended with a stark warning, saying it would be wiser for the Pakistani army to withdraw with dignity rather than face a situation like Bangladesh, where only their boots were left behind. He called for peace, regional stability, and an immediate end to military oppression across Pakistan’s provinces.

What's Next for Balochistan Independence?Baloch Leader's Open Message to India & USA ! Razzak BalochThe recent declarations are rooted in decades of grievances over military repression, enforced disappearances, and exploitation of the region's natural resources.The Baloch Liberation Army (BLA), under leaders like Bashir Zaib, has intensified armed resistance, targeting Pakistani military and Chinese projects linked to the China-Pakistan Economic Corridor.

'Balochistan is not Pakistan'A few days earlier, Baloch activist Mir Yar Baloch has claimed independence from Pakistan. “Balochistan is not Pakistan,” he wrote on social media, where hashtags like Republic of Balochistan trended alongside photos of proposed national flags and maps.Mir had also voiced support for India amid tensions with Pakistan and China. Referring to India’s Operation Sindoor after the Pahalgam terror attack, he said, “You are not alone, Narendra Modi. You have the backing of 60 million Baloch patriots.”

— miryar_baloch (@miryar_baloch)Also read: 'We're not Pakistani': Baloch leader declares independence, has this request from Indians

The Baloch independence movement has deep historical roots, tracing back to 1947, when the princely state of Kalat briefly declared independence following the partition of British India. In 1948, it was forcibly annexed by Pakistan, a move that Baloch nationalists have never accepted.Activists argue that Islamabad has exploited the province’s gas and mineral wealth while keeping locals in poverty. Balochistan remains Pakistan’s poorest province, with limited infrastructure and media access. Years of conflict have left a troubling record of human rights abuses, including enforced disappearances and killings.

Source: https://timesofindia.indiatimes.com/world/pakistan/pakistan-control-limited-to-quetta-razzak-baloch-makes-explosive-revelations-about-balochistan-independence-movement/articleshow/121209291.cms

Last Updated: May 14, 2025, 10:53:00 AM IST

Synopsis

Amidst escalating tensions between India and Pakistan, Baloch writer Mir Yar Baloch declared Balochistan's independence, urging India to establish a Baloch embassy in New Delhi. He appealed to the UN for peacekeeping forces and demanded the withdrawal of the Pakistani army.

'Republic of Balochistan' trends on social media

The "Republic of Balochistan announced" began trending on social media after Baloch leaders, including activist Mir Yar Baloch, declared Balochistan’s independence from Pakistan. The announcement came amid heightened tensions between India and Pakistan, following recent cross-border military operations. Mir Yar Baloch, a known writer and advocate for Baloch rights, issued the declaration through a series of posts on platform X. He urged the Indian government to allow a Baloch embassy in New Delhi and called on the United Nations to send peacekeeping forces to Balochistan while asking the Pakistani army to withdraw from the region. The announcement followed India’s Operation Sindoor on May 7, which targeted terror camps in Pakistan and Pakistan-occupied Kashmir (POK).

“We have claimed our independence”Mir Yar Baloch claimed that Baloch freedom fighters had attacked Pakistan’s gas fields in Dera Bugti, an area with more than 100 gas wells.

In one of his posts, he said, "A possible announcement soon should be done as the collapse of the terrorist Pakistan is near. We have claimed our independence and we request India to allow Balochistan's official office, and embassy in Delhi."— miryar_baloch (@miryar_baloch)

He also made an appeal to the international community. "We also ask the United Nations to recognise the independence of the Democratic Republic of Balochistan and call a meeting of all UN members to lend your support for recognition."

"There must be a release of billions of funds for currency, and passport printing," he added.

Call for UN peacekeeping missionBaloch asked for immediate international action. "We urge the UN to immediately send its peace keeping missions in Balochistan and ask Pakistan's occupational army to vacate the territories, air space and sea of Balochistan and leave all the weapons, and property in Balochistan."

He added, "All non-Baloch personnel in the army, frontier corps, police, military intelligence, ISI, and civil administration must leave Balochistan immediately."

He mentioned plans to form a government in the region. "The control of Balochistan will soon be handed over to the new government of independent Balochistan state and a transitional conclusive interim government will soon be announced. Representation of Baloch women in the cabinet is the fulfilment of commitment to our nation."

"The state ceremony of the independence government of Balochistan will take place soon. We invite the head of the states of our friendly countries to witness the national parade and bless us," he said.

In another post, he wrote, "Hey Na-Pakistan. If you have an army, we Baloch have our army too. Baloch freedom fighters attack."

BLA claims attack on Pakistani military

A video has also surfaced online showing a utility vehicle carrying Pakistani military personnel being destroyed. The Baloch Liberation Army (BLA) claimed responsibility for the blast and said 14 Pakistani soldiers were killed.

Free Balochistan Movement leader requests India to rename Jinnah’s House to ‘Balochistan House’Hyrbyair Marri, the London-based president of the Free Balochistan Movement, recently said that India should hand over Jinnah’s House in Mumbai to the Baloch people and rename it ‘Balochistan House’. He said this site, where Pakistan’s founder Muhammad Ali Jinnah once planned India’s partition, should now be a place for Baloch leaders to plan their own independence. Marri also said that once Balochistan gains independence, Pakistan will no longer exist. In an article published by Balochwarna, he accused the United Nations of lacking neutrality, claiming it has ignored the Balochistan issue since 1947 while Pakistan continues to exploit it for political purposes.

Source: https://economictimes.indiatimes.com/news/new-updates/republic-of-balochistan-announced-trends-on-social-media-as-baloch-leaders-declare-independence-from-pakistan/articleshow/121153664.cms?from=mdr

Στην συζήτησή μας (16-05-2025) ο γεωπολιτικός αναλυτής εξετάζει τις προεκτάσεις της περιοδείας του Αμερικανού Προέδρου στην Μέση Ανατολή, των συμφωνιών που έκλεισε και της διαφαινόμενης πολιτικής που προωθούν οι ΗΠΑ ερχόμενες σε διπλωματική αντιπαράθεση ακόμα και με στενούς συμμάχους τους, όπως το Ισραήλ. Εστιάζει στις συμφωνίες-μαμούθ που υπεγράφησαν με τις μοναρχίες του Κόλπου, στους τομείς της ενέργειας, των εξοπλισμών και της τεχνολογίας. Επισημαίνει ότι η Ουάσινγκτον επιδιώκει να οικοδομήσει μια νέα περιφερειακή ισορροπία ασφαλείας, βασισμένη στη σταθερότητα, την οικονομική διασύνδεση και την ενίσχυση των «Συμφωνιών του Αβραάμ». Ωστόσο, αυτή η πολιτική φέρνει τις ΗΠΑ σε εμφανή απόκλιση με το Ισραήλ, το οποίο φαίνεται να προτάσσει διαφορετικές προτεραιότητες, επικεντρωμένο σε στρατιωτικές λύσεις έναντι της Χαμάς, της Τουρκίας, του Ιράν και της Χεζμπολάχ. Η διπλωματική αντιπαράθεση Ουάσινγκτον–Τελ Αβίβ αναδεικνύει ρηγμάτωση στον πυρήνα του αμερικανικού στρατηγικού σχεδιασμού στην περιοχή και τις προσπάθειες των ΗΠΑ να ηγηθούν ενός νέου γεωπολιτικού πλαισίου χωρίς απόλυτη σύμπλευση με τους παραδοσιακούς συμμάχους τους. Επίσης ο συνομιλητής μας επισημαίνει τις συνέπειες και τις γεωπολιτκές καραμπόλες στις οποίες μπορεί να οδηγήσει η ανεξαρτησία του Βελουχιστάν (Μπαλουχιστάν) κίνηση για την οποία διακήρυξαν επισήμως οι Βελούχοι ζητώντας και την συνδρομή της Ινδίας. Σημειώνεται ότι το ζήτημα της ανεξαρτησίας του Βαλουχιστάν συνιστά μία από τις πιο εύφλεκτες γεωπολιτικές προκλήσεις της Νοτιοδυτικής Ασίας, με άμεσες συνέπειες για το Πακιστάν, το Ιράν, την Κίνα και τις ΗΠΑ. Η περιοχή του Βαλουχιστάν, πλούσια σε φυσικούς πόρους και στρατηγικά τοποθετημένη, εκτείνεται σε τρεις χώρες και φιλοξενεί έναν πληθυσμό με ισχυρή εθνοτική συνείδηση και μακρά ιστορία αντίστασης. Από το 1948 έως σήμερα, στο πακιστανικό Βαλουχιστάν μαίνονται εξεγέρσεις για αυτοδιάθεση, ενώ το Ιράν καταστέλλει αντίστοιχες κινήσεις στο δικό του έδαφος. Η Κίνα έχει επενδύσει βαριά στην περιοχή μέσω του λιμένα του Γκουαντάρ, βασικού κρίκου στον CPEC, καθιστώντας την ευστάθεια του Βαλουχιστάν στρατηγικής σημασίας για το Πεκίνο. Τυχόν ανεξαρτησία θα έπληττε τα κινεζικά συμφέροντα, θα αποσταθεροποιούσε το Πακιστάν –πυρηνική δύναμη– και θα άνοιγε τον δρόμο για ευρύτερες αποσχιστικές τάσεις στην Ασία. Παρά το ότι η ανεξαρτησία δεν φαντάζει ρεαλιστική άμεσα, η επιμονή των κινημάτων, η καταστολή και η διεθνής ανάμιξη συντηρούν ένα εκρηκτικό μείγμα που διατηρεί το Βαλουχιστάν στο επίκεντρο γεωστρατηγικών υπολογισμών.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Γιάννης Κουτρουμπής

Πακιστανός στρατιώτης στο σημείο όπου έπεσε ένας απο τους πυραύλους που εξαπέλυσε η Ινδία, το βράδυ της Τρίτης 6 Μαίου 2025 στο Κασμίρ.AP Photo/M.D. Mugha

Μαίνονται οι εχθροπραξίες σε Ινδία και Πακιστάν. Οι επιθέσεις με πυραύλους της Ινδίας εναντίον του Πακιστάν έρχονται ως αντίποινα της τρομοκρατικής επίθεσης που έγινε στο Κασμίρ και σκοτώθηκαν τουλάχιστον 26 άτομα. Η νέα αυτή εξέλιξη προκαλεί παγκόσμια ανησυχία, καθώς οι δύο πυρηνικές υπερδυνάμεις έρχονται όλο και πιο κοντά σε μια ευρεία σύγκρουση, ενώ άλλες χώρες καλούν για υπευθυνότητα.

Οι ινδικές ένοπλες δυνάμεις ανακοίνωσαν ότι τουλάχιστον τρεις άμαχοι έχασαν τη ζωή τους εν μέσω των συνεχιζόμενων ανταλλαγών πυρών, ιδίως πυροβολικού, κατά μήκος της λεγόμενης γραμμής ελέγχου —των de facto συνόρων της Ινδίας και του Πακιστάν— στο Κασμίρ.

«Τρεις αθώοι άμαχοι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των πυρών/των βομβαρδισμών που γίνονται στα τυφλά» από το Πακιστάν, ανέφεραν οι ινδικές ένοπλες δυνάμεις, διαμηνύοντας πως θα υπάρξει ανταπόδοση «κατά τρόπο αναλογικό».

Markaz-e-Tayyeba in Muridke, Punjab province, was also struck by Indian missiles. pic.twitter.com/AfA0oNbcQ7— Clash Report (@clashreport) May 6, 2025

Τουλάχιστον οκτώ άμαχοι έχασαν την ζωή τους, λέει το Πακιστάν

Οκτώ άμαχοι έχασαν τη ζωή τους σε «24 πλήγματα» των ινδικών ενόπλων δυνάμεων σε «έξι τοποθεσίες» στο Πακιστάν, ανακοίνωσε εκπρόσωπος του πακιστανικού στρατού, ο στρατηγός Άχμεντ Τσόντρι, ενώ νωρίτερα επίσημος απολογισμός έκανε λόγο για τρεις νεκρούς.

Ο στρατηγός Τσόντρι πρόσθεσε πως τραυματίστηκαν άλλοι 35 άνθρωποι και ότι δυο ακόμη είναι αγνοούμενοι.

Ο ανώτατος αξιωματικός διευκρίνισε πως «κοριτσάκι τριών ετών» είναι ανάμεσα στους νεκρούς σε τζαμί στην Μπαχαβαλπούρ, στο πακιστανικό Παντζάμπ.

Συνετρίβησαν τρία ινδικά αεροσκάφη

Τρία αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας της Ινδίας, συνετρίβησαν στην περιοχή Τζαμού και Κασμίρ της Ινδίας σήμερα, ανέφεραν τέσσερις πηγές του πρακτορείου ειδήσεων Ρόιτερς στις τοπικές αρχές, μερικές ώρες αφού το Νέο Δελχί ανακοίνωσε πως έπληξε εννιά τοποθεσίες —«τρομοκρατικές υποδομές» κατ’ αυτό— στην άλλη πλευρά των συνόρων με το Πακιστάν.

Ώρες νωρίτερα, εκπρόσωπος των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων ανέφερε στο πρακτορείο ότι καταρρίφθηκαν πέντε μαχητικά αεροσκάφη επειδή επιτέθηκαν στο Πακιστάν, ενώ βρίσκονταν στον ινδικό εναέριο χώρο, πληροφορία που δεν έχει επιβεβαιωθεί από την Ινδία.

Έκκληση Λευκού Οίκου για αποκλιμάκωση

Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας Μάρκο Ρούμπιο συνομίλησε χθες Τρίτη με τους ομολόγους του τόσο της Ινδίας όσο και του Πακιστάν για να τους παροτρύνει να αρχίσουν διάλογο προκειμένου να «εξουδετερωθεί» η κρίση και να αποκλιμακωθεί η ένταση, εν μέσω ανταλλαγής βομβαρδισμών και πυρών, γνωστοποίησε ο Λευκός Οίκος.

Ο υπουργός Εξωτερικών «ενθαρρύνει την Ινδία και στο Πακιστάν να ανοίξουν δίαυλο συνομιλιών για να εξουδετερωθεί η κατάσταση και να αποφευχθεί νέα κλιμάκωση», ανέφερε ο Μπράιαν Χιουζ, εκπρόσωπος του συμβουλίου εθνικής ασφαλείας της αμερικανικής προεδρίας, του οποίου το τρέχον διάστημα ο κ. Ρούμπιο είναι υπηρεσιακός επικεφαλής.

Νωρίτερα, ο ίδιος ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών ανέφερε μέσω X ότι «παρακολουθεί στενά» την κατάσταση, συμμερίζεται την ευχή του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ η κρίση ανάμεσα στα δυο κράτη —που διαθέτουν πυρηνικά οπλοστάσια— να «τελειώσει γρήγορα» και ότι θα συνεχίσει να «συνομιλεί» με τις ηγεσίες στο Νέο Δελχί και το Ισλαμαμπάντ προκειμένου να υπάρξει «ειρηνική» επίλυσή της.

India is currently attacking Pakistan.

Follow: @AFpost pic.twitter.com/jfQII1eCKT— AF Post (@AFpost) May 6, 2025

Πηγή: cnn.gr

Εκπρόσωποι του ινδικού στρατού και στα δεξιά ο γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών Βίκραμ Μίσρι (AP Photo/Manish Swarup)

Κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ο γραμματέας του υπουργείου Εξωτερικών της Ινδίας, Βίκραμ Μίσρι, αποκάλυψε πως υπήρχαν πληροφορίες για περαιτέρω επιθέσεις κατά της χώρας. Ο ίδιος πρόσθεσε «Υπήρχε λοιπόν μια ανάγκη για αποτροπή και πρόληψη».

Στην συνέχεια, ο Ινδός Αξιωματούχος υπογράμμισε πως «Ήταν απαραίτητο οι δράστες και οι ενορχηστρωτές της επίθεσης να βρεθούν ενώπιον της Δικαιοσύνης».

Τι ανακοίνωσε ο ινδικός στρατός

Συνέντευξη Τύπου παραχώρησαν νωρίτερα σήμερα αξιωματούχοι του ινδικού στρατού, υποστηρίζοντας ότι οι επιθέσεις είχαν ως στόχο στρατόπεδα τρομοκρατών και πως δεν επλήγησαν πολιτικές ή στρατιωτικές υποδομές.

Ανέφεραν, επίσης, ότι οι επιθέσεις δεν είχαν «χαρακτήρα κλιμάκωσης» αλλά ξεκαθάρισαν ότι η Ινδία είναι έτοιμη να απαντήσει, σε περίπτωση που το Πακιστάν αποφασίσει να προχωρήσει σε αντίποινα.

Οι αξιωματούχοι δεν απάντησαν σε ερωτήματα δημοσιογράφων ούτε σχολίασαν τους πακιστανικούς ισχυρισμούς ότι καταρρίφθηκαν πέντε ινδικά μαχητικά. Όπως μεταδίδει το Bloomberg, επικαλούμενο ανακοίνωση του πακιστανικού στρατού, ανάμεσα στα μαχητικά που καταρρίφθηκαν ήταν και ένα Rafale.

Σύμφωνα με το Πακιστάν, οι επιθέσεις της Ινδίας άφησαν πίσω τους 26 νεκρούς. «Ο στρατός του Πακιστάν θα απαντήσει όταν το αποφασίσει» δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του στρατού, αντιστράτηγος Ahmed Sharif Chaudhry.

Πηγή: cnn.gr

Κινεζικής κατασκευής μαχητικό αεροσκάφος J-10C εξοπλισμένο με προηγμένο σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου

Σε μια δήλωση που προκάλεσε ενδιαφέρον σε στρατιωτικούς και μιντιακούς κύκλους, ο Πακιστανός υπουργός Άμυνας Χαουάτζα Μουχαμάντ Ασίφ ανακοίνωσε ότι τέσσερα ινδικά μαχητικά αεροσκάφη Rafale αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν αφού υπέστησαν έντονες ηλεκτρονικές παρεμβολές κατά τη διάρκεια κλιμάκωσης της στρατιωτικής εμπλοκής στα σύνορα στις 29 και 30 Απριλίου.

Το περιστατικό έλαβε δημοσιότητα και σχολιάστηκε ευρέως για την αδυναμία που παρουσιάστηκε στα αεροσκάφη Rafale και πιθανές επιπτώσεις.

Σύμφωνα με την ενημέρωση Τύπου του υπουργού, τα ινδικά μαχητικά αεροσκάφη έχασαν την επαφή και την ανίχνευση από τα ραντάρ κατά τη διάρκεια της αποστολής, με αποτέλεσμα να πραγματοποιήσουν αναγκαστική προσγείωση στην αεροπορική βάση Σριναγκάρ στη βόρεια Ινδία.

Ο Ασίφ θεώρησε αυτή την εξέλιξη ως απόδειξη «της αποτελεσματικότητας των αμυντικών δυνατοτήτων του Πακιστάν στον τομέα του ηλεκτρονικού πολέμου».

Σύμφωνα με ενημερωμένες πηγές, η Πακιστανική Πολεμική Αεροπορία χρησιμοποίησε μαχητικά J-10C εξοπλισμένα με προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου, τα οποία πιστεύεται ότι απενεργοποίησαν με επιτυχία τους αισθητήρες του Rafale, παρά το γεγονός ότι ήταν εξοπλισμένα με το γαλλικό σύστημα SPECTRA, γνωστό για τις υψηλές δυνατότητες αντι-παρεμβολών.

Αυτό το περιστατικό έρχεται εν μέσω συνεχιζόμενων εντάσεων μεταξύ των δύο πυρηνικά οπλισμένων γειτόνων, εν μέσω μιας επιταχυνόμενης κούρσας εξοπλισμών και ραγδαίων εξελίξεων στην στρατιωτική τεχνολογία.

Arab Defense

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν

Το έψαξα λίγο και όντως είναι κάτι που στην Τουρκία ο Ειδικός Τύπος έχει σηκώσει ψηλά καθώς η Πολεμική Αεροπορία της γειτονικής χώρας παραπαίει και ψάχνεται να πιαστεί από όπου μπορεί καθώς δεν έχει δυνατότητα αγοράς νέων τζετ σύγχρονης τεχνολογίας από την Δύση.

Ο λόγος για την δήλωση ισχυρισμό του ΥΠΑΜ του Πακιστάν πως τα Κινεζικής κατασκευής J10 καταφεραν να “τυφλώσουν” τα Ινδικά Rafale σε εμπλοκή πριν δύο μέρες.

Είναι αντιληπτό πως η Τουρκία έκανε μετά σημαία αυτόν τον ισχυρισμό καθώς η Ελλάδα έχει αντίστοιχα σκάφη. Αλλά είναι επίσης προφανές πως μιλάμε για φωτοβολίδα από την Τουρκία και ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

– Είναι Κινεζικης κατασκευής. Αν θέλει η Τουρκία να αυτοκτονήσει αγοράζοντας Κινέζικα σκάφη επιβαρύνοντας την θέση της ακόμα και στον Τραμπ που έχει αλλεργία με ότι λέει made in China και εδραιώσει και την ποινη του CAATSA , ας ψαχτει να πάρει J10.

– Ο ισχυρισμός είναι αβάσιμος καθώς δεν έχει πιστοποιηθεί από πουθενά ενώ τεχνολογικά είναι αδύνατον να γίνει χωρίς υποστήριξη και από το έδαφος με ειδικά συστήματα μεγάλης ισχύος αφού τέτοιες παρεμβολές είναι δύσκολο να γίνουν από αεροσκάφος προς αεροσκάφος. Δεν συζητάμε να κρύψουν τα δικά τους ίχνη αλλά να τυφλώσουν αλλά αεροσκάφη. Μέχρι στιγμής όσο γνωρίζω τουλάχιστον μόνο τα νέας γενιάς F35 το κάνουν με επιτυχία.

– Σε τεχνική σύγκριση τα J10 με τα Rafale χάνουν κατά κράτος τα πρώτα με τα συστήματα που ξέρουμε ως σήμερα ότι έχουν. Οπότε αν έγινε ο τέως κάτι τέτοιο μιλάμε για νέας τεχνολογίας ηλεκτρονικό εξοπλισμό της Κίνας που δεν βλέπω πως θα το έδινε στο Πακιστάν αν ήταν ακόμα σε ανάπτυξη και δοκιμές. Ακόμα όμως και αν το έδινε είναι προφανές κάτι που ακόμα δεν θα πουλιέται..πόσο μάλλον σε χώρα μέλος του ΝΑΤΟ που και οι ΗΠΑ θα έχουν πρόσβαση.

Γενικά η ιστορία μοιάζει από παντού και με το ιστορικό ψευδών ισχυρισμών να βαρύνει το Πακιστάν εδώ και καιρό μάλλον είναι μέρος προπαγάνδας που μεταδόθηκε αμασητη και από τα Τουρκικά ΜΜΕ προς το εσωτερικό της για να δείξει ότι υπάρχουν( ;; ) επιλογές αγοράς για νέα σκάφη.

Το ΚΑΑΝ μαθαίνω πως πήρε και άλλη αργοπορία ..θα είναι το μοναδικό σκάφος 5ης γενιάς όταν οι άλλοι θα έχουν ήδη 6ης ή και 7ης γενιάς στο οπλοστάσιο τους.

Το ρεπορτάζ

Ο Υπουργός Άμυνας του Πακιστάν Khawaja Asif δήλωσε πως τέσσερα μαχητικά Rafale της Ινδικής Πολεμικής Αεροπορίας υπέστησαν ηλεκτρονικό πόλεμο από πακιστανικά αεροσκάφη J-10C κοντά στη Γραμμή Ελέγχου (LoC) στο Κασμίρ, τη νύχτα 29 προς 30 Απριλίου 2025.

Σύμφωνα με τη δήλωσή του, τα κινεζικής κατασκευής Chengdu J-10C, εξοπλισμένα με προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικών παρεμβολών, διέλυσαν την επιχειρησιακή συνοχή των Rafale, επηρεάζοντας συστήματα επικοινωνίας και ραντάρ. Τα ινδικά αεροσκάφη φέρονται να αναγκάστηκαν σε έκτακτη αποχώρηση και προσγείωση στη βάση της Σριναγκάρ.

Η Ινδία δεν έχει επίσημα σχολιάσει ή επιβεβαιώσει το περιστατικό, ωστόσο η είδηση έχει προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις στα κοινωνικά δίκτυα και στον στρατιωτικό Τύπο της περιοχής. Ορισμένοι αναλυτές επισημαίνουν ότι αν το συμβάν επαληθευτεί, τότε πρόκειται για σημαντική δοκιμή των δυνατοτήτων του γαλλικού Rafale σε περιβάλλον ηλεκτρονικού πολέμου.

Η εξέλιξη εγείρει ερωτήματα για την τεχνολογική ισορροπία μεταξύ δυτικών και κινεζικών αεροσκαφών επόμενης γενιάς και επαναφέρει τη συζήτηση για τη συνεργασία Πακιστάν–Κίνας στον τομέα της άμυνας, σε μια χρονική περίοδο αυξανόμενης έντασης στην Ασία, αλλά να σημειωθεί επίσης ότι σε περιόδους έντασης το πρώτο από τα θύματα είναι συνήθως η αλήθεια.

Να σημειωθεί ότι αν και ο βασικός εξοπλισμός των Rafale είναι κοινός (ραντάρ AESA, σύστημα SPECTRA ηλεκτρονικού πολέμου) μεταξύ Ελλάδας και Ινδίας, κάθε χώρα ενσωματώνει εθνικές τροποποιήσεις και κρυπτογραφήσεις που δεν είναι απαραίτητα συμβατές. Δηλαδή, δεν υπάρχει «άμεση διαλειτουργικότητα», αλλά οι τεχνολογικές βάσεις είναι κοινές, και η ανταλλαγή εμπειριών (ειδικά μέσω της Dassault ή κοινών ασκήσεων) είναι εφικτή.

Πηγή: geopolitico.gr

Του Κώστα Ράπτη

Νοούνται πολεμικά παίγνια μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων; Είναι δυνατόν να παραμείνει οριοθετημένο το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού" ανάμεσα στην Ινδία και το Πακιστάν χωρίς η σύγκρουση να γνωρίσει ανεξέλεγκτη κλιμάκωση; Αποτελεί η κατάσταση στη Νότια Ασία την κρισιμότερη, αλλά και την πιο παραγνωρισμένη, πρόκληση ασφαλείας στον πλανήτη;

Τα ερωτήματα αυτά θέτει η διεθνής κοινότητα, αφότου την Δευτέρα άρχισαν να μιλούν τα όπλα μεταξύ των δύο παραδοσιακών ανταγωνιστών, σε συνέχιση της έντασης που έχει προκαλέσει η πολύνεκρη επίθεση ισλαμιστών ανταρτών εναντίον Ινδών τουριστών στο Παχαλγκάμ του Κασμίρ τον περασμένο μήνα.

Παρά την εικόνα σχετικής εκτόνωσης της κρίσης που επικρατούσε την προηγούμενη εβδομάδα, τα πράγματα πήραν εκρηκτική τροπή με την απόφαση της κυβέρνησης Μόντι στην Ινδία να εξαπολύσει πυραυλικά πλήγματα εναντίον εννέα θέσεων του Πακιστάν (συμπεριλαμβανομένου του υπό πακιστανική διοίκηση τμήματος του Κασμίρ), επικαλούμενη εκτιμήσεις των μυστικών της υπηρεσιών ότι οι δράστες της σφαγής 26 τουριστών στο Παχαλγκάμ "συνδέονται με τρομοκράτες εδρεύοντες στο Κασμίρ", των οποίων τις υποδομές οι πακιστανικές αρχές απαξιούν να εκριζώσουν.

Το Πακιστάν ανέφερε τον θάνατο 26 πολιτών του και τον τραυματισμό άλλων 46 από τις ινδικές επιθέσεις, ενώ υποστηρίζει ότι από πλευράς του κατέρριψε πέντε μαχητικά αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας της Ινδίας.

Ο ινδικός στρατός, πάλι, ανάφερε ότι 15 άμαχοι έχασαν τη ζωή τους από πυρά πυροβολικού των Πακιστανών κατά μήκος των συνόρων – ή, για να ακριβολογούμε, της προσωρινής γραμμής ανακωχής που χωρίζει τις δύο πλευρές στο Κασμίρ τις τελευταίες οκτώ δεκαετίες.

Σημειώνεται ότι από τη δεκαετία του '90 το Πακιστάν και η Ινδία έχουν περιέλθει στην κατηγορία των χωρών που διαθέτουν πυρηνικά όπλα, παραβιάζοντας το σχετικό ολιγοπώλιο των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Τα ιστορικά συμφραζόμενα είναι πάντοτε διαφωτιστικά. Όπως συνέβη και με την Ιρλανδία, την Παλαιστίνη και την Κύπρο, η ινδική υποήπειρος βιώνει την βαριά κληρονομιά της αιματηρής διχοτόμησης που επέφερε η υποχώρηση της βρετανικής αποικιακής κυριαρχίας, με την εχθρότητα μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν να τροφοδοτείται πάντοτε από την κατάσταση που κατεξοχήν επικρατεί στο Κασμίρ. Η απόφαση του ινδουιστή τοπικού ηγεμόνα να επιλέξει την προσχώρηση στην Ινδία κατά την διχοτόμηση του 1947, μολονότι η περιοχή κατοικείται κατά πλειοψηφία από μουσουλμάνους, επέφερε τον πρώτο πόλεμο μεταξύ των δύο νεοσύστατων κρατών, με το Πακιστάν να καταφέρνει να καταλάβει το ανατολικό τρίτο της επικράτειας του Κασμίρ.

Φυσικά, η διαιώνιση της διαμάχης έχει αποδειχθεί επωφελής για τις κυβερνήσεις και των δύο πλευρών, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να παίζουν το χαρτί του εθνικισμού και ιστορικού "εξωτερικού εχθρού", προκειμένου να αποκρούσουν τις διεκδικήσεις των λαών τους για περισσότερη δημοκρατία, διαφάνεια και ανάπτυξη στο εσωτερικό.

Στην περίπτωση του Πακιστάν (το οποίο επί δεκαετίες αποτέλεσε πιστό σύμμαχο των ΗΠΑ, αλλά και της Σαουδικής Αραβίας που χρηματοδοτούσε πολιτικές "ισλαμοποίησης") αυτό μεταφράζεται σε διηνεκή κυριαρχία του στρατού στην πολιτική ζωή, με πιο πρόσφατο χαρακτηριστικό παράδειγμα την πολιτική αποκαθήλωση και φυλάκιση του δημοφιλούς πρώην πρωθυπουργού Ιμράν Χαν, με τις ιδιόμορφες εθνοκυριαρχικές απόψεις.

Η Ινδία, πάλι, υφίσταται την άνοδο του ινδουιστικού εθνικισμού που εκπροσωπούν ο Ναρέντρα Μόντι, πρωθυπουργός από το 2014, και το κόμμα του, Μπχαρατίγια Τζανάτα. Οι αντιμειονοτικές πολιτικές που συστηματικά εφαρμόζονται κατά της μουσουλμανικής κοινότητας των τουλάχιστον 200 εκατ. ανθρώπων στην Ινδία λειτουργούν ως αποτελεσματικός αντιπερισπασμός σε εκδηλώσεις κοινωνικής δυσαρέσκειας όπως αυτές που αποκάλυψε το ογκώδες κίνημα των Ινδών αγροτών ή οι αποτυχίες της πανδημικής διαχείρισης.

Σημείο καμπής αποτέλεσε η απόφαση του Μόντι να καταλύσει, με μεθόδους αμφίβολης συνταγματικότητας, το καθεστώς αυτόνομης ομόσπονδης πολιτείας του Κασμίρ το 2019, επιβάλλοντας μάλιστα και λοκ-ντάουν στα 4 εκατομμύρια των κατοίκων του.

Αλλά η αναζωπύρωση των εντάσεων αποτελεί ευπρόσδεκτο αντιπερισπασμό και για αρκετούς ακόμη διεθνείς παίκτες. Η μετατόπιση του ενδιαφέροντος λ.χ. από την Δυτική στην Νότια Ασία διευκολύνει το Ισραήλ, το οποίο έχει καλλιεργήσει στενές σχέσεις με την κυβέρνηση Μόντι, στη βάση της κοινής περί "ισλαμικού κινδύνου" αντίληψης και με τη φιλοδοξία δημιουργίας του διαδρόμου IMEC, ο οποίος θα ανταγωνίζεται τους κινεζικούς νέους δρόμους του μεταξιού.

Ομοίως, η κυβέρνηση Τραμπ στις ΗΠΑ καταβάλλει προσπάθειες να "στρατεύσει" την Ινδία σε μία περισσότερο αντιπαραθετική στάση προς την Κίνα, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει επενδύσει πολλά στο Πακιστάν, για την εξασφάλιση εναλλακτικής "εξόδου” στον Ινδικό Ωκεανό.

Η Ρωσία, πάλι, εταίρος τόσο της Ινδίας όσο και της Κίνας στο πλαίσιο της Ομάδας Brics, επιχειρεί να λειτουργήσει εξισορροπητικά, αν και παραδοσιακά διατηρεί θερμές σχέσεις με το Δελχί, το οποίο αποτελεί εισαγωγέα στρατιωτικού υλικού από τη Μόσχα, αλλά και διέξοδο, μετά το 2022, παράκαμψης των κυρώσεων στις εξαγωγές ρωσικού πετρελαίου.

Σημειώνεται ότι μόλις πριν από δύο εβδομάδες συναντήθηκε με τον Μόντι ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς.

Την εικόνα συμπληρώνει η εμπέδωση της εξουσίας των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, στο οποίο ιστορικά "εξήγαγαν" την αντιπαράθεσή τους η Ινδία και το Πακιστάν, υποστηρίζοντας διαφορετικές πλευρές, αλλά και το ζήτημα του Ιράν, το οποίο φιλοδοξεί να συνδεθεί μέσω αγωγού με το Πακιστάν και την Ινδία για την εξαγωγή των υδρογονανθράκων του.

Είναι χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο εργαλειοποιείται η "τρομοκρατία" ότι εκατέρωθεν των συνόρων Ιράν-Πακιστάν δρα ένοπλη αυτονομιστική οργάνωση των Βελούχων (η οποία έχει στραφεί και κατά κινεζικών στόχων), με αποτέλεσμα των Ιανουάριο του 2024 οι δύο χώρες να ανταλλάξουν πλήγματα, εν μέσω μιας ιδιόμορφης "κατανόησης”, στοχοποιώντας θέσεις των ανταρτών στα εδάφη αλλήλων.

Πηγή: capital.gr

[iEpikaira: Ο γνωστός αναλυτής Μ. Ρούμπιν εμμέσως αποκάλυψε τους ηθικούς αυτουργούς της τρομοκρατικής επίθεσης στην Ινδία... Είναι οι ίδιοι με την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου της Χαμάς! Ο πρώην αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναφέρεται στα γεγονότα στην Ινδία ως "το ινδικό ισοδύναμο της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 στο νότιο Ισραήλ και στο φεστιβάλ μουσικής Nova". Όπως στο Ισραήλ η 7/10 άνοιξε τον δρόμο για την επέμβαση στη Λωρίδα της Γάζας, έτσι και στο Πακιστάν οι τρομοκρατικές ενέργειες δρομολογούν την αυτονομία του Μπαλουχιστάν (Βελουχιστάν)... ήτοι, την βαλκανιοποίηση της Μ. Ανατολής ("Blood Borders"). Για το  Μπαλουχιστάν  αναφερθήκαμε ΕΔΩ και ΕΔΩ. Για το "Blood Borders" περισσότερα ΕΔΩ όπου αναφέρεται ότι: "Το Πακιστάν, ένα ακόμη αφύσικο κράτος, θα χάσει την περιοχή Μπαλούχ από το Ελεύθερο Μπαλουχιστάν. Το υπόλοιπο 'φυσικό' Πακιστάν θα καταλαμβάνει την περιοχή ανατολικά του Ινδού ποταμού, εκτός από μια προεξοχή δυτικά, κοντά στο Καράτσι". Κοινοί οι ηθικοί αυτουργοί λοιπόν...]

ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

Μία νέα πολεμική εστία αντιπαράθεσης ήρθε στο προσκήνιο, συγκεκριμένα στην Κεντρική Ασία, όπου ξέσπασαν συγκρούσεις μεταξύ των Αφγανών Ταλιμπάν και του Πακιστάν, έπειτα από πολύνεκρούς βομβαρδισμούς της πακιστανικής αεροπορίας που οδήγησαν στον θάνατο δεκάδων ανθρώπων, ανάμεσα τους πολλών παιδιών, σύμφωνα με τις αφγανικές αρχές.

Το αφγανικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι δυνάμεις των Ταλιμπάν πραγματοποίησαν μία σειρά επιθέσεων, «πέρα από την υποθετική γραμμή» – μία έκφραση που χρησιμοποιούν οι αφγανικές αρχές για να περιγράψουν μία περιοχή του Πακιστάν, στα σύνορα με το Αφγανιστάν, στην οποία οι Αφγανοί δεν αναγνωρίζουν την πακιστανική κυριαρχία. Υποστήριξαν ότι έπληξαν «κακόβουλα στοιχεία», υπεύθυνα για επιθέσεις στο Αφγανιστάν. Είναι χαρακτηριστικό πως ο εκπρόσωπος του υπουργείο απέφυγε να πει ότι χτυπήθηκε πακιστανικό έδαφος, εμμένοντας ότι επλήγησαν στόχοι στην «υποθετική γραμμή».

Υπάρχουν αναφορές ότι ένας Πακιστανός παραστρατιωτικός και επτά τραυματίστηκαν από τις συγκρούσεις αυτές, στις οποίες απάντησε η πακιστανική Αεροπορία και το πακιστανικό Πυροβολικό, προκαλώντας απώλειες στις τάξεις των Ταλιμπάν. Προηγουμένως, οι Ταλιμπάν ισχυρίστηκαν ότι συγκέντρωσαν δύναμη 20.000 μαχητών τους στα σύνορα με το Πακιστάν.

[iEpikaira: Μήπως κάποιοι ανοίγουν τον δρόμο για την δημιουργία του Μπαλουχιστάν; Ο χάρτης του Blood Borders είναι αποκαλυπτικός...

1o Πόλεμος Ισραήλ με Χαμάς που ξεκίνησε 07/10/23 (έχει "προαναγγελθεί" από το 2012) ΕΔΩ.

2ο Χτυπήματα του proxy του Ιράν, των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα.

3o Ενεργοποίηση Συμφωνιών Αβραάμ (με ΗΑΕ, Σουδάν, Μαρόκο, Μπαχρέιν) ή αλλιώς "συμφωνίες εξομάλυνσης" με το Ισραήλ από την κυβέρνηση Τραμπ (η κυβέρνηση Μπάιντεν αρνείται ακόμη και τη χρήση του όρου "Συμφωνίες του Αβραάμ"). Ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Στρατηγικής και Ασφάλειας της Ιερουσαλήμ (JISS), ο Εφραίμ Ινμπαρ διευκρίνισε ότι "οι Συμφωνίες του Αβραάμ εξαρτώνται από την εκπλήρωση της προσδοκίας του Ισραήλ ότι θα τερματίσει την ιρανική απειλή", συσχετίζοντας με τον πιο σαφή τρόπο τις συμφωνίες με την απειλή που το Ισραήλ διατείνεται ότι δέχεται από το Ιράν ΕΔΩ. Οι Συμφωνίες του Αβραάμ πλαισιώθηκαν και από την "Τετραμερή Δυτικής Ασίας" (West Asia Quad, μεταξύ Ινδίας-ΗΑΕ-Ισραήλ-ΗΠΑ) η οποία μπαίνει εμβόλιμα στις σχέσεις Ιράν-Ινδίας με σκοπό τον παραγκωνισμό του ιρανικού καθεστώτος. 

4ο Παράκαμψη Ερυθράς Θάλασσας (προμηνύει κατάρρευση οικονομίας Αιγύπτου και μετατόπιση βαρύτητας στα λιμάνια του Ισραήλ). Αν δεν είχαν προηγηθεί οι Συμφωνίες του Αβραάμ δεν θα μπορούσε να παρακαμφθεί η Ερυθρά Θάλασσα οδικώς/σιδηροδρομικώς μέσω Σαουδική Αραβίας ΕΔΩ. Απώτερος σκοπός, ο έλεγχος του Νοτίου Διαδρόμου Εμπορίου από τη Δύση ΕΔΩ. 

5ο Ενεργοποίηση οικονομικού διαδρόμου IMEC, Ινδίας - Μ. Ανατολής - Ευρώπης ΕΔΩ. Στη σύνοδο κορυφής της G20 που πραγματοποιήθηκε στην Ινδία στις 9 και 10/09/23, η Ινδία, οι ΗΠΑ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Σαουδική Αραβία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία και η Ευρωπαϊκή Ένωση υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεννόησης (MoU) για τη δημιουργία του IMEC ΕΔΩ. 

6o Βομβαρδισμός (18/01/24) εναντίον αυτονομιστών "Βελουχιστάν" (παραπάνω χάρτης) ΕΔΩ και ΕΔΩ.

7ο Χτύπημα Αμερικανικών δυνάμεων από ιρανικά proxies σε Ιορδανία (28/01/24) που οδήγησε σε αντίποινα σε Ιράκ και Συρία (02/02/24) ΕΔΩ. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν γίνει στόχος τουλάχιστον 165 επιθέσεων από τα μέσα Οκτωβρίου 2024 (66 στο Ιράκ, 98 στη Συρία και μιας στην Ιορδανία, μέχρι τις 05/02/24 που γράφεται το παρόν σχόλιο).

8ο Πίεση σε Ιράν να αναδιπλωθεί αποσύροντας δυνάμεις από την Συρία, ενώ διατάζει πολιτοφυλακές να μην βάλλουν κατά αμερικανικών στόχων.

Η στρατηγική υποχώρηση των Αμερικανών από την περιοχή ΕΔΩ, συνεπάγεται και την δημιουργία μικρών, ανίσχυρων και ελεγχόμενων κρατών με τη λογική του «διαίρει και βασίλευε». Απ' ότι φαίνεται, ο πόλεμος στη Μ. Ανατολή θα εξαπλωθεί και θα διαρκέσει αρκετό καιρό. Είμαστε μόνο στην αρχή του "έργου" που λέγεται "Blood Borders". Αυτά βέβαια είναι τα σχέδια ανθρώπων... Το τί θα επιτρέψει ο Θεός, είναι ένα άλλο θέμα.

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται μια στροφή των εμπορευματικών διαδρομών, οι οποίες διέρχονται δια ξηράς, μέσω των ΗΑΕ και της Σαουδικής Αραβίας , προκειμένου να αποφύγουν τον θαλάσσιο δρόμο της Ερυθράς Θάλασσας.

Συγκεκριμένα εμπλέκονται δύο λιμάνια της Σαουδικής Αραβίας και το λιμάνι του Ντουμπάι, τα οποία συνδέουν τους τερματικούς σταθμούς με την πόλη της Τζέντα.

Ουσιαστικά μιλάμε για την ντε φακτο εφαρμογή των Συμφωνιών του Αβραάμ ή εναλλακτικά της συμφωνίας ΕΕ-Ινδίας [IMEC], οι οποίες προϋποθέτουν στο μέλλον την αναγνώριση του Ισραήλ από την Σαουδική Αραβία.

Φαίνεται πως τα οικονομικά συμφέροντα πολλών χωρών είναι απείρως πιο σημαντικά από το Παλαιστινιακό ζήτημα το οποίο είτε έτσι είτε αλλιώς αναμένεται να λυθεί μέχρι το 2035 όπως προέβλεψαν πολλοί ξένοι αναλυτές.

Χώρες όπως η Ινδία η Ταϊλάνδη η Νότια Κορέα η Κίνα στέλνουν ήδη φορτηγά παρότι το φορτίο είναι σαφώς μικρότερο από αυτό που δύναται να μεταφέρουν τα καράβια.

Σημειωτέον πως ένα από τα σημεία παραλαβής είναι και το Ισραήλ, κάτι που καθιστά αυτήν την εναλλακτική διαδρομή ως μια μελλοντική προβολή της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή. Το ταξίδι επίσης είναι 3-4 μέρες σε σχέση με το έξτρα 15νθημερο που απαιτεί ο γύρος της Αφρικής.

Και κάπου εδώ έρχεται και πάλι το Ιράν.

Το Ιράν τις τελευταίες μέρες πραγματοποιεί μια αναδίπλωση, καθώς αποσύρει προσωπικό συμβουλευτικής υποστήριξης από την Συρία, ενώ διατάζει τις πολιτοφυλακές να μην βάλλουν κατά αμερικανικών στόχων.

Στο τρίπτυχο της στρατηγικής του το Ιράν (βαλλιστικό οπλοστάσιο-σιιτικές πολιτοφυλακές-θαλάσσια παρενόχληση), διαθέτει το τρίτο πεδίο το οποίο εφαρμόζει μέσω των Χουθι στην Ερυθρά Θάλασσα.

Αυτό συνιστάται στην πρόκληση ασφυξίας των δύο βασικών θαλασσίων σημείων πνιγμού [choke points], με το ένα από αυτά να μην είναι ακόμη πλήρως ενεργοποιημένο. Αναφέρομαι στα Στενά του Ορμούζ.

Οι τελευταίες κινήσεις του Ιράν δείχνουν ότι επιδιώκουν μια αναδίπλωση στο έδαφος, αφενός λόγω φόβου αμερικανικών αντιποίνων και αφετέρου για να επικεντρωθούν πλέον στο θαλάσσιο μέτωπο.

Ίσως οι πυραυλικές επιθέσεις στα εδάφη του Βελουχιστάν [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!] αποτελούν και προειδοποιητικά πυρά ακριβώς διότι επίκειται μια στροφή του ιρανικού σχεδιασμού. 

Το Ιράν επομένως είναι πιθανό στο επόμενο διάστημα, ελέω και της χερσαίας διαδρομής που ήδη άνοιξε, να επιχειρήσει την ολική ενεργοποίηση του Χρυσού Τριγώνου, δηλαδή μια ναυτική στρατηγική η οποία θα επιδιώξει να μπλοκάρει όλες τις θαλάσσιες ροές προς την Αραβική Χερσόνησο. Το Τρίγωνο αυτό αγγίζει μέχρι και τα Στενά του Μάλακκα, ετέρου στρατηγικού σημείου πνιγμού.

Εδώ καθίσταται σαφές πως η συμμετοχή και ο ρόλος της Ινδίας είναι άκρως σημαντικός και κρίσιμος.

Η Ινδία διατηρεί καλές σχέσεις με το Ιράν και για αυτό δεν συμμετέχει στην αμερικανική επιχείρηση επιτήρησης και προστασίας, παρά το ότι έχει βγάλει 12 πλοία για περιπολία στον Ινδικό Ωκεανό πλησίον των Στενών του Ορμούζ.

Σε περίπτωση που το Ιράν καταφύγει σε αυτή τη στρατηγική το μέτωπο θα ανοίξει ακόμη περισσότερο και εκεί πραγματικά θα δοκιμαστούν οι αντοχές των δυτικών δυνάμεων.

Θεωρώ κρίσιμη την συμμετοχή της Ελλάδας, η οποία αναλαμβάνει τον συντονισμό της Ευρωπαϊκής επιχείρησης, όμως θα πρέπει να επιδιωχθεί μια στρατηγική σύμπνοια με την Ινδία η οποία μπορεί από κοινού με την Ελλάδα να αποτελέσει γέφυρα για τους δυτικούς.

Του Κώστα Ράπτη

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν παρακολουθεί ενεργά την κρίση που έχει ξεσπάσει με την ανταλλαγή διασυνοριακών πληγμάτων μεταξύ Ιράν και Πακιστάν.

Μιλώντας κατά τη διάρκεια κοινής συνέντευξης Τύπου την Πέμπτη με τον υπουργό Εξωτερικών της Ιορδανίας Αϊμάν Σαφάντι, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στο Αμμάν, ο επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας έκανε γνωστό ότι είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τους ομολόγους του Ιράν, Χοσέιν Αμιρμοχαμαντί και του Πακιστάν, Τζαλίλ Αμπάς Τζιλάνι, ενώ εξέφρασε την εκτίμηση ότι οι δύο πλευρές δεν επιθυμούν κλιμάκωση και διατηρούν υπό τον έλεγχό τους την κατάσταση. Για τη δική του χώρα, τόνισε ότι θα συνεχίσει να κάνει ό,τι είναι αναγκαίο για την μείωση των εντάσεων μεταξύ του Ιράν και του Πακιστάν.

Ο Χακάν Φιντάν είχε πάντως αντιμετωπίσει με διακριτική σιωπή τα πυραυλικά πλήγματα που είχε εξαπολύσει στις αρχές της εβδομάδας το Ιράν στην συριακή επαρχία της Ίντλιμπ, με στόχο το Ισλαμικό Κόμμα Τουρκεστάν, και στο Αρμπίλ του Ιρακινού Κουρδιστάν, με επιφανέστερο θύμα τον Κούρδο μεγαλοεπιχειρηματία Πεσρό Ντεζαϊ (πρωταγωνιστή των εξαγωγών ιρακινού πετρελαίου στο Ισραήλ).

Να καταγγείλει την παραβίαση της κυριαρχίας του Ιράκ και της Συρίας από το Ιράν με αντιτρομοκρατικό πρόσχημα δεν θα ήταν εύκολο για τον Φιντάν – διότι ακριβώς το ίδιο πράττει υπερηφάνως η Τουρκία.

Μάλιστα ο Ταγίπ Ερντογάν προανήγγειλε και ανάληψη χερσαίων επιχειρήσεων σε συνέχεια των αεροπορικών πληγμάτων που ήδη εξαπολύονται εναντίον κουρδικών στόχων, μετά τον φόνο 12 Τούρκων στρατιωτών από μαχητές του ΡΚΚ στο βόρειο Ιράκ. (Το Ιράν σταθερά καταγγέλλει τις επιχειρήσεις της Τουρκίας νοτίως των συνόρων της).

Ενημερώνοντας σχετικά την Τουρκική Εθνοσυνέλευση την εβδομάδα αυτή ο Φιντάν εξαπέλυσε μύδρους εναντίον όλων των μεγάλων διεθνών παικτών, από τις ΗΠΑ ως τη Ρωσία, για την ανοχή που επιδεικνύουν στην κουρδική "τρομοκρατία”, ωστόσο τόνισε την ανάγκη ενίσχυσης της αντιτρομοκρατικής συνεργασίας με το Ιράν, εφόσον και η Ισλαμική Δημοκρατία αντιμετωπίζει στο έδαφός της τη δράση παρακλαδιών του ΡΚΚ.

Από την άλλη πλευρά, θα ήταν πολύ άβολο να εξηγήσει τι ακριβώς πράττουν οι ισλαμιστές αντάρτες στην εκτός του ελέγχου της Δαμασκού επαρχία της Ίντλιμπ, που τελούν υπό καθεστώς οιονεί τουρκικής προστασίας.

Όπως και αν έχει, η Άγκυρα αξιολογεί ως πολύ σημαντικές τις σχέσεις της με την Τεχεράνη και το Ισλαμαμπάντ. Άλλωστε, τόσο το Πακιστάν όσο και το Ιράν αποτελούν (μαζί με την Μαλαισία) εταίρους της Τουρκίας στην "πρωτοβουλία κατά της ισλαμοφοβίας”.

Αλλά με το Ιράν, τα πράγματα είναι πάντοτε πολύ περίπλοκα. Ιστορικά, οι τουρκο-ιρανικές σχέσεις υπήρξαν ανταγωνιστικές, αν και τα σύνορα των δύο χωρών είναι από τα πιο σταθερά ανά τους αιώνες.

Οικονομικά, και οι δύο πλευρές προσβλέπουν σε επωφελείς συνεργασίες, ενίοτε "κάτω από το ραντάρ”, όπως κατέδειξε το σχήμα "χρυσός έναντι πετρελαίου”, με το οποίο η Ισλαμική Δημοκρατία παρέκαμπτε με τουρκική βοήθεια τις εναντίον της κυρώσεις.

Για την κεμαλιστική Τουρκία, το Ιράν αποτελεί πάντοτε το ζωντανό παράδειγμα των κινδύνων της θρησκευτικής "οπισθοδρόμησης”, ενώ για τους κυβερνώντες ισλαμιστές του Ερντογάν συνιστά εμπόδιο στην εξάπλωση της τουρκικής επιρροής στη Μέση Ανατολή. Ο "άξονας της αντίστασης”, ήτοι το δίκτυο συνεργασίας του Ιράν με οργανώσεις όπως η Χεζμπολλάχ και οι Χούθι ή με κυβερνήσεις όπως αυτή της Δαμασκού, διασταυρώνεται ενοχλητικά με τις προσπάθειες της Άγκυρας να διεισδύσει περαιτέρω στην περιοχή, "κλέβει” από τον Ερντογάν τη σημαία του υπέρμαχου της παλαιστινιακής υπόθεσης και βεβαίως δημιουργεί εστίες αποσταθεροποίησης.

Από την άλλη, η Άγκυρα πάντοτε προτιμά τη διμερή συνεννόηση από την παρεμβολή τρίτων. Είναι συνεπώς αναγκασμένη να διατηρεί ένα παραγωγικό modus vivendi με την Τεχεράνη, όχι μόνο γιατί τις φέρνει πιο κοντά η "κουρδική απειλή”.

Πηγή: capital.gr

Το Πακιστάν ανακοίνωσε σήμερα πως ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν θα επισκεφθεί την ερχόμενη εβδομάδα τη χώρα, σηματοδοτώντας προσπάθειες για την ανοικοδόμηση των σχέσεων αφού οι δύο γειτονικές χώρες αντάλλαξαν την περασμένη εβδομάδα πυραυλικά πλήγματα εναντίον στόχων μαχητών, όπως ανέφεραν. Οι πρεσβευτές των δύο χωρών κλήθηκαν επίσης να έχουν επιστρέψει μέχρι τις 26 Ιανουαρίου στις θέσεις τους, ανέφερε σε δήλωσή του το πακιστανικό υπουργείο Εξωτερικών. Το Πακιστάν ανακάλεσε τον πρεσβευτή του από την Τεχεράνη και δεν επέτρεψε στον ινδό ομόλογό του να επιστρέψει στο Ισλαμαμπάντ, ενώ ακύρωσε επίσης όλα τα υψηλού επιπέδου διπλωματικά και εμπορικά ραντεβού.

«Με πρόσκληση του υπουργού Εξωτερικών Τζαλίλ Αμπάς Τζιλάνι, ο υπουργός Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Χοσεΐν Αμίρ Αμπντολαχιάν θα πραγματοποιήσει στις 29 Ιανουαρίου 2024 επίσκεψη στο Πακιστάν», αναφέρεται στη δήλωση του πακισταινικού υπουργείου Εξωτερικών. Τα πλήγματα ήταν οι σοβαρότερες διασυνοριακές επιθέσεις των τελευταίων ετών μεταξύ των δύο χωρών και έχουν προκαλέσει ανησυχίες για ευρύτερη αστάθεια στην περιοχή μετά το ξέσπασμα, στις 7 Οκτωβρίου, του πολέμου ανάμεσα στο Ισραήλ και τη Χαμάς.

Το Ισλαμαμπάντ ανακοίνωσε πως έπληξε βάσεις του αυτονομιστικού Απελευθερωτικού Μετώπου των Βελούχων και του Απελευθερωτικού Στρατού των Βελούχων, ενώ η Τεχεράνη ανακοίνωσε πως οι πύραυλοί της έπληξαν μαχητές της οργάνωσης Τζαΐς αλ Αντλ (JAA). Οι μαχητικές οργανώσεις επιχειρούν σε μια περιοχή η οποία περιλαμβάνει τη νοτιοδυτική πακιστανική επαρχία του Μπαλουτσιστάν (Βελουχιστάν) και τη νοτιοανατολικη ιρανική επαρχία Σιστάν-Μπαλουτσιστάν. Και στις δύο αυτές πλούσιες σε μεταλλεύματα και σε μεγάλο βαθμό υπανάπτυκτες επαρχίες επικρατεί αναταραχή.

[iEpikaira: Περισσότερα για το Βελουχιστάν ΕΔΩ!]

ΑΠΕ-ΜΠΕ defence-point.gr

Παραθέτουμε αυτούσιο το άρθρο "Blood borders":

June 1, 2006

How a better Middle East would look

International borders are never completely just. But the degree of injustice they inflict upon those whom frontiers force together or separate makes an enormous difference — often the difference between freedom and oppression, tolerance and atrocity, the rule of law and terrorism, or even peace and war.

The most arbitrary and distorted borders in the world are in Africa and the Middle East. Drawn by self-interested Europeans (who have had sufficient trouble defining their own frontiers), Africa’s borders continue to provoke the deaths of millions of local inhabitants. But the unjust borders in the Middle East — to borrow from Churchill — generate more trouble than can be consumed locally.

While the Middle East has far more problems than dysfunctional borders alone — from cultural stagnation through scandalous inequality to deadly religious extremism — the greatest taboo in striving to understand the region’s comprehensive failure isn’t Islam but the awful-but-sacrosanct international boundaries worshipped by our own diplomats.

Of course, no adjustment of borders, however draconian, could make every minority in the Middle East happy. In some instances, ethnic and religious groups live intermingled and have intermarried. Elsewhere, reunions based on blood or belief might not prove quite as joyous as their current proponents expect. The boundaries projected in the maps accompanying this article redress the wrongs suffered by the most significant "cheated" population groups, such as the Kurds, Baluch and Arab Shia, but still fail to account adequately for Middle Eastern Christians, Bahais, Ismailis, Naqshbandis and many another numerically lesser minorities. And one haunting wrong can never be redressed with a reward of territory: the genocide perpetrated against the Armenians by the dying Ottoman Empire.

Yet, for all the injustices the borders re-imagined here leave unaddressed, without such major boundary revisions, we shall never see a more peaceful Middle East.

Even those who abhor the topic of altering borders would be well-served to engage in an exercise that attempts to conceive a fairer, if still imperfect, amendment of national boundaries between the Bosporus and the Indus. Accepting that international statecraft has never developed effective tools — short of war — for readjusting faulty borders, a mental effort to grasp the Middle East’s "organic" frontiers nonetheless helps us understand the extent of the difficulties we face and will continue to face. We are dealing with colossal, man-made deformities that will not stop generating hatred and violence until they are corrected.

As for those who refuse to "think the unthinkable," declaring that boundaries must not change and that’s that, it pays to remember that boundaries have never stopped changing through the centuries. Borders have never been static, and many frontiers, from Congo through Kosovo to the Caucasus, are changing even now (as ambassadors and special representatives avert their eyes to study the shine on their wingtips).

Oh, and one other dirty little secret from 5,000 years of history: Ethnic cleansing works.

Begin with the border issue most sensitive to American readers: For Israel to have any hope of living in reasonable peace with its neighbors, it will have to return to its pre-1967 borders — with essential local adjustments for legitimate security concerns. But the issue of the territories surrounding Jerusalem, a city stained with thousands of years of blood, may prove intractable beyond our lifetimes. Where all parties have turned their god into a real-estate tycoon, literal turf battles have a tenacity unrivaled by mere greed for oil wealth or ethnic squabbles. So let us set aside this single overstudied issue and turn to those that are studiously ignored.

The most glaring injustice in the notoriously unjust lands between the Balkan Mountains and the Himalayas is the absence of an independent Kurdish state. There are between 27 million and 36 million Kurds living in contiguous regions in the Middle East (the figures are imprecise because no state has ever allowed an honest census). Greater than the population of present-day Iraq, even the lower figure makes the Kurds the world’s largest ethnic group without a state of its own. Worse, Kurds have been oppressed by every government controlling the hills and mountains where they’ve lived since Xenophon’s day.

The U.S. and its coalition partners missed a glorious chance to begin to correct this injustice after Baghdad’s fall. A Frankenstein’s monster of a state sewn together from ill-fitting parts, Iraq should have been divided into three smaller states immediately. We failed from cowardice and lack of vision, bullying Iraq’s Kurds into supporting the new Iraqi government — which they do wistfully as a quid pro quo for our good will. But were a free plebiscite to be held, make no mistake: Nearly 100 percent of Iraq’s Kurds would vote for independence.

As would the long-suffering Kurds of Turkey, who have endured decades of violent military oppression and a decades-long demotion to "mountain Turks" in an effort to eradicate their identity. While the Kurdish plight at Ankara’s hands has eased somewhat over the past decade, the repression recently intensified again and the eastern fifth of Turkey should be viewed as occupied territory. As for the Kurds of Syria and Iran, they, too, would rush to join an independent Kurdistan if they could. The refusal by the world’s legitimate democracies to champion Kurdish independence is a human-rights sin of omission far worse than the clumsy, minor sins of commission that routinely excite our media. And by the way: A Free Kurdistan, stretching from Diyarbakir through Tabriz, would be the most pro-Western state between Bulgaria and Japan.

A just alignment in the region would leave Iraq’s three Sunni-majority provinces as a truncated state that might eventually choose to unify with a Syria that loses its littoral to a Mediterranean-oriented Greater Lebanon: Phoenecia reborn. The Shia south of old Iraq would form the basis of an Arab Shia State rimming much of the Persian Gulf. Jordan would retain its current territory, with some southward expansion at Saudi expense. For its part, the unnatural state of Saudi Arabia would suffer as great a dismantling as Pakistan.

A root cause of the broad stagnation in the Muslim world is the Saudi royal family’s treatment of Mecca and Medina as their fiefdom. With Islam’s holiest shrines under the police-state control of one of the world’s most bigoted and oppressive regimes — a regime that commands vast, unearned oil wealth — the Saudis have been able to project their Wahhabi vision of a disciplinarian, intolerant faith far beyond their borders. The rise of the Saudis to wealth and, consequently, influence has been the worst thing to happen to the Muslim world as a whole since the time of the Prophet, and the worst thing to happen to Arabs since the Ottoman (if not the Mongol) conquest.

While non-Muslims could not effect a change in the control of Islam’s holy cities, imagine how much healthier the Muslim world might become were Mecca and Medina ruled by a rotating council representative of the world’s major Muslim schools and movements in an Islamic Sacred State — a sort of Muslim super-Vatican — where the future of a great faith might be debated rather than merely decreed. True justice — which we might not like — would also give Saudi Arabia’s coastal oil fields to the Shia Arabs who populate that subregion, while a southeastern quadrant would go to Yemen. Confined to a rump Saudi Homelands Independent Territory around Riyadh, the House of Saud would be capable of far less mischief toward Islam and the world.

Iran, a state with madcap boundaries, would lose a great deal of territory to Unified Azerbaijan, Free Kurdistan, the Arab Shia State and Free Baluchistan, but would gain the provinces around Herat in today’s Afghanistan — a region with a historical and linguistic affinity for Persia. Iran would, in effect, become an ethnic Persian state again, with the most difficult question being whether or not it should keep the port of Bandar Abbas or surrender it to the Arab Shia State.

What Afghanistan would lose to Persia in the west, it would gain in the east, as Pakistan’s Northwest Frontier tribes would be reunited with their Afghan brethren (the point of this exercise is not to draw maps as we would like them but as local populations would prefer them). Pakistan, another unnatural state, would also lose its Baluch territory to Free Baluchistan. The remaining "natural" Pakistan would lie entirely east of the Indus, except for a westward spur near Karachi.

The city-states of the United Arab Emirates would have a mixed fate — as they probably will in reality. Some might be incorporated in the Arab Shia State ringing much of the Persian Gulf (a state more likely to evolve as a counterbalance to, rather than an ally of, Persian Iran). Since all puritanical cultures are hypocritical, Dubai, of necessity, would be allowed to retain its playground status for rich debauchees. Kuwait would remain within its current borders, as would Oman.

In each case, this hypothetical redrawing of boundaries reflects ethnic affinities and religious communalism — in some cases, both. Of course, if we could wave a magic wand and amend the borders under discussion, we would certainly prefer to do so selectively. Yet, studying the revised map, in contrast to the map illustrating today’s boundaries, offers some sense of the great wrongs borders drawn by Frenchmen and Englishmen in the 20th century did to a region struggling to emerge from the humiliations and defeats of the 19th century.

Correcting borders to reflect the will of the people may be impossible. For now. But given time — and the inevitable attendant bloodshed — new and natural borders will emerge. Babylon has fallen more than once.

Meanwhile, our men and women in uniform will continue to fight for security from terrorism, for the prospect of democracy and for access to oil supplies in a region that is destined to fight itself. The current human divisions and forced unions between Ankara and Karachi, taken together with the region’s self-inflicted woes, form as perfect a breeding ground for religious extremism, a culture of blame and the recruitment of terrorists as anyone could design. Where men and women look ruefully at their borders, they look enthusiastically for enemies.

From the world’s oversupply of terrorists to its paucity of energy supplies, the current deformations of the Middle East promise a worsening, not an improving, situation. In a region where only the worst aspects of nationalism ever took hold and where the most debased aspects of religion threaten to dominate a disappointed faith, the U.S., its allies and, above all, our armed forces can look for crises without end. While Iraq may provide a counterexample of hope — if we do not quit its soil prematurely — the rest of this vast region offers worsening problems on almost every front.

If the borders of the greater Middle East cannot be amended to reflect the natural ties of blood and faith, we may take it as an article of faith that a portion of the bloodshed in the region will continue to be our own.

Ralph Peters is the author of the new book "Never Quit the Fight," to be published on July 4th.

Source: http://armedforcesjournal.com/blood-borders/

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Πλήγματα εναντίον επτά τοποθεσιών εντός του Ιράν εξαπέλυσε σήμερα το Ισλαμαμπάντ ως απάντηση στο τελευταίο περιστατικό βίας στα κοινά τους σύνορα που εκτόξευσε τις εντάσεις μεταξύ των δύο γειτόνων.

Το Πακιστάν ανακοίνωσε σήμερα ότι πραγματοποίησε αεροπορικά πλήγματα εναντίον αυτονομιστών μαχητών στο Ιράν, τελευταία εξέλιξη στην αντιπαράθεση που ξέσπασε έπειτα από ιρανικά πλήγματα με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην πακιστανική μεθοριακή επαρχία του Μπαλουτσιστάν (Βελουχιστάν).

Ακολουθούν μερικές πληροφορίες για την οργάνωση που στοχοθετήθηκε από το Πακιστάν και την ταραγμένη επαρχία που βρίσκεται στην καρδιά των εντάσεων.

Ποια οργάνωση στοχοθέτησε το Πακιστάν στο Ιράν;

Το Απελευθερωτικό Μέτωπο των Βελούχων (BLF), για το οποίο αξιωματούχος των υπηρεσιών πληροφοριών είπε πως ήταν ο στόχος των πακιστανικών πληγμάτων στο Ιράν, επιδιώκει την ανεξαρτησία της δυτικής πακιστανικής επαρχίας του Μπαλουτσιστάν (Βελουχιστάν).

Οι μαχητές της εθνότητας των Βελούχων (Μπαλούτς) πολεμούν εναντίον της κυβέρνησης εδώ και δεκαετίες για τη δημιουργία ενός χωριστού κράτους, υποστηρίζοντας πως η κεντρική κυβέρνηση εκμεταλλεύεται άδικα τους πλούσιους φυσικούς πόρους αερίου και μεταλλευμάτων της επαρχίας του Μπαλουτσιστάν, η οποία συνορεύει με το Αφγανιστάν και το Ιράν.

Το BLF είναι μεταξύ των εξεγερμένων που συχνά στοχοθετούν εγκαταστάσεις αερίου, υποδομές και θέσεις ασφαλείας εκεί, όμως έχουν αρχίσει να εξαπολύουν επιθέσεις και σε άλλα μέρη του Πακιστάν.

Επιτίθενται επίσης σε κινεζικά εργοτάξια και σκοτώνουν ευκαιριακά κινέζους εργάτες, παρά τις διαβεβαιώσεις από το Πακιστάν ότι κάνει ό,τι μπορεί για να προστατεύει τα κινεζικά εργοτάξια.

Ποια είναι η σημασία του Μπαλουτσιστάν (Βελουχιστάν);

Η εκταταμένη αυτή επαρχία, όπου ζουν περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι, είναι ως επί το πλείστον ένα άνυδρο, ερημικό και ορεινό έδαφος που έχει ανεκμετάλλευτο ορυκτό πλούτο.

Είναι η μεγαλύτερη σε μέγεθος επαρχία του Πακιστάν, αλλά με το μικρότερο πληθυσμό. Συνορεύει με την ιρανική επαρχία Σιστάν-Μπαλουτσιστάν, όπου πραγματοποίησε τα πλήγματα το Πακιστάν.

Εκατοντάδες Βελούχοι διαδηλωτές, πολλοί από τους οποίους γυναίκες, έχουν πραγματοποιήσει διαμαρτυρίες τις τελευταίες εβδομάδες στο Ισλαμαμπάντ, την πρωτεύουσα του Πακιστάν, διατυπώνοντας κατηγορίες για τη μεταχείριση της οποίας τυγχάνουν οι κάτοικοι της επαρχίας – μεταξύ άλλων εξαναγκαστικές εξαφανίσεις και εξωδικαστικές εκτελέσεις.

Το Μπαλουτσιστάν (Βελουχιστάν) είναι μια σημαντική τοποθεσία για τον τεράστιο και πολλών δισεκατομμυρίων Οικονομικό Διάδρομο Κίνας Πακιστάν (CPEC), ο οποίος αποτελεί μέρος της πρωτοβουλίας Μία Ζώνη Ένας Δρόμος του προέδρου Σι Τζινπίνγκ.

Η Κίνα έχει αναλάβει προγράμματα εξόρυξης μεταλλευμάτων και κατασκεύασε ένα διεθνές αεροδρόμιο και ένα λιμάνι στην Γκουαντάρ, τη νότια παραλιακή πόλη της επαρχίας.

Η καναδική μεταλλευτική εταιρεία Barrick Gold κατέχει μερίδιο 50% στο ορυχείο Reko Diq στην περιφέρεια Τσαγκάι της επαρχίας, ενώ το υπόλοιπο ανήκει στην κυβέρνηση του Πακιστάν και στην επαρχία. Η Barrick θεωρεί πως το ορυχείο αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτα κοιτάσματα χαλκού και χρυσού στον κόσμο.

Πηγή: news247.gr