iEpikaira

Του Σωτήρη Σιδέρη

Ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης δεν έχει καταφέρει ούτε για μια φορά να φέρει εις πέρας μια πρωτοβουλία, μια συγκεκριμένη πολιτική με μετρήσιμα αποτελέσματα. Οι μόνιμες εκκρεμότητες της Ελλάδας, από τα βαλκάνια, μέχρι την Τουρκία και την Ανατολική Μεσόγειο παραμένουν ανέγγιχτες. Ερωτώμενος, σε συνέντευξή του στον Σκάι σχετικά με την μη πραγματοποίηση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας Ελλάδας -Τουρκίας, ο ΥΠΕΞ είπε ότι “θα γίνει τους επόμενους μήνες”. Αυτό το λέει εδώ και δύο χρόνια. Και αν ερωτηθεί και πάλι μετά από λίγους μήνες, πιθανόν,να επαναλάβει το ίδιο.

Την ίδια απάντηση έδινε για το περίφημο ηλεκτρικό καλώδιο που θα συνέδεε Ελλάδα και Κύπρο. Παρέπεμπε την επανέναρξη των εργασιών “τους επόμενους μήνες” . Μετά , έκανε λόγο για “γεωπολιτικές συνθήκες”. Αλλά οι σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας δεν είναι μια υπόθεση γραφικών. Είναι μια υψηλού επιπέδου στρατηγική σκακιέρα,. Οι διμερείς σχέσεις επηρεάζονται από πλήθος γεγονότων σε μια ολόκληρη Περιφέρεια, από το Ιράν μέχρι το Γιβραλτάρ και από τα βαλκάνια μέχρι το Αιγαίο, την οποία ο Γεραπετρίτης δεν κατάφερε ποτέ να “διαβάσει”, αλλιώς δεν θα έλεγε διαρκώς αερολογίες.

Χωρίς στόχους

Το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας -Τουρκίας δεν γίνεται γιατί στο πλαίσιο του πολιτικού διαλόγου των δύο χωρών, όπου από ελληνικής πλευράς ηγείται η σιωπηλή Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου , δεν έχει καταφέρει να μετακινηθεί ούτε κατά ένα εκατοστό σχετικά με τα μείζονος σημασίας ζητήματα των δύο χωρών. Από τη μια , έχει εξαφανιστεί , έστω και ως δήλωση προθέσεων η παραπομπή των διαφορών στη Χάγη και από την άλλη, δεν υπάρχει εναλλακτική οδός. Ούτε παρατηρείται βούληση για πρόοδο στον διάλογο που θα μπορούσε να αλλάξει την εικόνα καθήλωσης και να δημιουργήσει θετική ατμόσφαιρα.

Οι σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας διακρίνονται πλέον από έναν ανελέητο ανταγωνισμό στους εξοπλισμούς , με τη διπλωματία να έχει ατονήσει. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την κυριαρχία Τραμπ στην διεθνή διπλωματική σκηνή , η κρίση που περιλαμβάνει την Συρία, την Παλαιστίνη, τον Λίβανο, την Λιβύη,το Ιράν, την κινητικότητα για την ενέργεια και την πολεμική ατζέντα του Ισραήλ, έχουν υποβαθμίσει σημαντικά την ανάγκη για εξελίξεις στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Υπό αυτή την οπτική, τα “ήρεμα νερά” προκύπτουν από επιλογές που δεν αφορούν αυστηρά τις διμερείς σχέσεις, αλλά ότι οι προτεραιότητες αλλάζουν. Αν η Τουρκία αποφασίσει αύριο να δοκιμάσει την συνοχή της συνεργασίας Ελλάδας -Ισραήλ ή τον ρόλο των ΗΠΑ στην περιοχή, θα προκαλέσει ένταση. Οπότε τα υποτιθέμενα μηνύματα της τριμερούς Ελλάδας -Κύπρου -Ισραήλ, μάλλον ευνοούν το σχέδιο του Ισραήλ να απωθήσει την Τουρκία στα εδάφη της, παρά τις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις. Αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο.

Ας σημειωθεί αυτό. Τα κράτη που έχουν σχέδιο δεν πτοούνται από δήθεν μηνύματα και η Τουρκία δεν είναι Γάζα. Σίγουρα είναι θετικό να νοιώθει η Τουρκία την διεθνή πίεση, αλλά η λύση δεν μπορεί να είναι στρατιωτική γιατί η Ελλάδα θα κάνει πόλεμο. Πόλεμος Τουρκίας -Ισραήλ δεν θα γίνει γιατί δεν συμφέρει την Δύση. Τουρκία και Ισραήλ γίνονται πολύ ανταγωνιστικές, θέλουν νέο χάρτη υπό την επιρροή τους και οι μικρότερες χώρες, ή οι χώρες που δεν έχουν δικό τους σχέδιο, αυτοτέλεια στην λήψη των αποφάσεων και ειδικό διεθνές βάρος, θα θυσιαστούν, αν τα πράγματα ξεφύγουν.

Η λογική ανάγνωση

Έτσι, ο ΥΠΕΞ Γιώργος Γεραπετρίτης, έχει την πολυτέλεια να δίνει συνεντεύξεις και να μην λέει απολύτως τίποτα. Στα ελληνοτουρκικά χρησιμοποιεί το συνηθισμένο λεξιλόγιο που δείχνει μια Ελλάδα σε διπλωματικό οργασμό , ενώ είναι καθηλωμένη σε όλα τα μέτωπα. Η μοναδική παράμετρος που λειτουργεί, είναι στο πλαίσιο στήριξης του Ισραήλ και της πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή, άνευ εξηγήσεων και ορίων.

Στις 20 και 21 Ιανουαρίου θα γίνει ένας ακόμη γύρος ελληνοτουρκικών συνομιλιών , στο πλαίσιο του πολιτικού διαλόγου. Επειδή ήδη γνωρίζουμε ότι και οι δύο πλευρές δεν έχουν τίποτα να παρουσιάσουν στα διμερή ζητήματα, μάλλον ούτε θέλουν, θα επαναληφθούν οι στερεότυπες εκφράσεις και από τις δύο πλευρές, χωρίς πρόσθετο ενδιαφέρον.

Η φράση του Γ. Γεραπετρίτη ότι τα “ήρεμα νερά” είναι επιλογή παραπέμπει αναγκαστικά στην δραματική υποχώρηση της Ελλάδας δύο φορές, με κρίσιμες παρενέργειες. Πρώτη , η ταπεινωτική περιοδεία του Ουρούτς Ρέις για έρευνες και η δεύτερη, η ακύρωση του ηλεκτρικού καλωδίου, που συνοδεύτηκε από απειλές από την Άγκυρα, μετά ήρθαν τα εξευτελιστικά επεισόδια μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας για τα οικονομικά και μετά η σιωπή....

Αν λοιπόν τα ήρεμα νερά είναι ειρηνική υποχώρηση της χώρας , τότε έχουμε ενδοτισμό και όχι στιβαρή εξωτερική πολιτική όπως προσποιείται ότι ασκεί ο ΥΠΕΞ. Επίσης, η άλλη αναφορά του υπουργού ότι «οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών δεν έκλεισαν ποτέ» και ότι «είναι εξαιρετικά σημαντικό να υπάρχουν οι δίαυλοι αυτοί, έτσι ώστε να μπορούμε να προλαμβάνουμε, αντί να τρέχουμε πίσω από τα γεγονότα», αποτελεί την επιβεβαίωση της ανυπαρξίας στρατηγικού σχεδίου. Οι δίαυλοι εννοείται ότι πρέπει να είναι ανοιχτοί και είναι δεκαετίες τώρα, όπως είναι και μεταξύ Ουκρανίας -Ρωσίας και Ιράν -ΗΠΑ κλπ, αλλά οι ανοιχτοί δίαυλοι δεν μπορούν να υποκαταστήσουν μια σχεδιασμένη και με στόχους εξωτερική πολιτική. Πιο απλά, ούτε τα ήρεμα νερά, ούτε οι ανοιχτοί δίαυλοι είναι εθνικοί στόχοι, είναι απλά δύο παράμετροι που πρέπει να συμπληρώνουν ένα σχέδιο και όχι να το υποκαθιστούν….

Η Τουρκία έχει χάσει έδαφος στο παζάρι των εντυπώσεων ως χώρα που μεσολαβεί για την λήξη του πολέμου Ρωσίας -Ουκρανίας, καθώς όλο το βάρος το έχουν επωμιστεί απευθείας ο Πούτιν και ο Τραμπ και οι συνεργάτες τους. Στην Συρία και το Ιράκ έχει παρέμβει το Ισραήλ στηρίζοντας τους Κούρδους με στόχο την αναχαίτιση της τουρκικής επιρροής. Όλα αυτά είναι σε εξέλιξη με άγνωστη συνέχεια. Οι δημόσιες απειλές μεταξύ Ερντογάν -Νετανιάχου, δεν προοιωνίζονται ήρεμο μέλλον.

Προς κλιμάκωση των εντάσεων

Ακόμη και οι μεγάλες ευρωπαικές χώρες τρέχουν ασθμαίνουσες να ανατρέψουν τα αρνητικά για τις ίδιες δεδομένα και να μπουν στο μεγάλο κάδρο, αλλά μέχρι τώρα είναι εκτός παιχνιδιού. Στην Ανατολική Μεσόγειο κυριαρχεί το πολεμικό μένος του Ισραήλ έναντι όλων . Η διάσπαση και η υποταγή του αραβικού κόσμου στα σχέδια του, μέσω των ΗΠΑ και της ΕΕ διευκολύνει πάρα πολύ το Τελ Αβίβ να εμφανίζεται ως κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή και να απειλεί συνεχώς.

Η Τουρκία που έπαιξε ρόλο στην Συρία, την διαμόρφωση της Χαμάς και την Λιβύη έχει αναδιπλωθεί κάπως, αλλά διαθέτει αρκετή ισχύ για να πρωταγωνιστεί. Το Ισραήλ δεν θέλει ούτε ισχυρό Ιράν , το οποίο ξεδόντιασε προς το παρόν, ούτε ισχυρή Τουρκία και φαίνεται ότι παίρνει το πάνω χέρι ί, καθώς η ΕΕ και οι ΗΠΑ παραμένουν αταλάντευτα στο πλευρό του, διαφορετικά, το Τελ Αβίβ θα είχε πρόβλημα. Αλλά η κατάσταση είναι τόσο ρευστή και τόσο επικίνδυνη που κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για νέα αρχιτεκτονική και για εμπέδωση ενός νέου χάρτη. Κάθε άλλο, όσο ο ανταγωνισμός Τουρκίας -Ισραήλ εντείνεται, τόσο πιο επικίνδυνος θα γίνεται .

Και όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι φανερό πως όσο οι δύο χώρες κυριαρχούνται από την εξοπλιστικοί φρενίτιδα, επιδιώκουν την δημιουργία ανταγωνιστικών αξόνων, αντί να διαμορφώνουν το αύριο μέσω της διπλωματίας. Όσο επικρατεί αυτή η τάση, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες για μια σύγκρουση. Η Ελλάδα και η Τουρκία συζητούν, αλλά δεν λύνουν προβλήματα. Το διεθνές σκηνικό είναι άκρως απειλητικό για τις μικρότερες χώρες και κυρίως για χώρες που δεν έχουν δικό τους εθνικό σχέδιο, αλλά ακολουθούν και στοιχίζονται πίσω από τα σχέδια άλλων χωρών, όπως κάνει η Ελλάδα.

Είναι πρωτοφανές π.χ. το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αντί να εφαρμόσει ένα δικό της εθνικό σχέδιο για το μέλλον των σχέσεων με την Συρία, μια χώρα κλειδί για την περιοχή, άγεται και φέρεται πίσω από τα σχέδια του Ισραήλ και έχει περιοριστεί σε μια ρητορική στήριξης των Χριστιανών, λες και πρόκειται για θρησκευτική σύγκρουση και όχι για γεωπολιτική ανατροπή. Τόσο υποβαθμισμένος είναι ο ρόλος της Αθήνας...

Υπό αυτή την οπτική, όσο η εξωτερική της χώρας δεν γίνεται ελληνοκεντρική, αλλά με σταθερό και αναγνώσιμο περιφερειακό σχέδιο, με ισχυρές συμμαχίες και όχι πρόθυμος δορυφόρος, τόσο πιο ασταθής θα γίνεται εν μέσω των ανταγωνισμών των άλλων χωρών. Και αυτός ο κίνδυνος δεν κατανοείται από τον Γεραπετρίτη και τον Μητσοτάκη, ούτε από την αντιπολίτευση.

Πηγή: omegapress.gr

[iEpikaira: Το παρόν αναδημοσιεύεται μόνο ως διαπίστωση/παρατήρηση για την επικείμενη αμερικανική παρέμβαση στα του οίκου μας, παραβλέποντας τις πολιτικές απόψεις του συντάκτη.] 

Του Σωτήρη Σιδέρη

Η αποσύνδεση του Ντόναλντ Τραμπ από τις καθιερωμένες σχέσεις μεταξύ των ηγετών των ΗΠΑ και της Ελλάδας, με την απώθηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στο περιθώριο, όχι μόνο δεν είναι τυχαία, αντίθετα γίνεται όλο και πιο σαφές ότι υπάρχει ένα νέο δόγμα που προωθούν οι άνθρωποί του στην Ουάσιγκτον, την Αθήνα και την Άγκυρα. Ο πρέσβης στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ φαίνεται ότι είναι η κινητήριος δύναμη της νέας προσέγγισης. Η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ στην Αθήνα, ίσως λόγω έλλειψης γνώσεων , ίσως γιατί έχει άλλο ρόλο, εμπλέκεται όλο και περισσότερο στην εσωτερική τάξη πραγμάτων στην Ελλάδα και σύντομα θα δούμε πρωτοφανείς παρεμβάσεις και ανακατατάξεις στην Δεξιά -Ακροδεξιά στη χώρα μας.

Το δόγμα Τραμπ, με βάση τα έως τώρα στοιχεία, διαμορφώνεται σε τρία επίπεδα. Πρώτο, ότι δεν μιλάμε καν για διεθνές δίκαιο και διαφορές Ελλάδας -Τουρκίας. Κοινός στόχος είναι η ευημερία, μέσω της ενεργειακής κυριαρχίας των ΗΠΑ. Δεύτερος, τα πολιτικά προβλήματα μπορεί να εξεταστούν βήμα -βήμα, άγνωστο πως όμως. Τρίτο, η δημιουργία μιας τραμπικής παράταξης στην Ελλάδα, ένα μείγμα, Δεξιάς- και θρησκευτικής Ακροδεξιάς. Προφανώς οι κίνδυνοι αποσταθεροποίησης της χώρας είναι τεράστιοι, αν ισχύσουν έστω και στο ελάχιστο τα προαναφερθέντα..

Η νέα τάξη πραγμάτων - Οι πρώτες ενδείξεις

Η πρώτη ένδειξη ότι ο Τραμπ θέλει να ανατρέψει τα δεδομένα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και την Ανατολική Μεσόγειο είναι η ετεροβαρής σχέση που έχει αναπτύξει με τους ηγέτες δύο συμμαχικών χωρών. Τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Με τον πρώτο δεν έχει καν τηλεφωνηθεί, είναι σαν να μην υπάρχει. Με τον δεύτερο έχει συναντηθεί πολλές φορές, έχουν μιλήσει περισσότερες στο τηλέφωνο και του έχει πλέξει το εγκώμιο δημόσια. Πιθανότατα ο Τούρκος πρόεδρος να γνωρίζει τα σχέδια του Τραμπ, ενώ ο Έλληνας πρωθυπουργός σίγουρα όχι, αλλά έχει ενδείξεις σίγουρα. Η Τουρκία είναι μια υπολογίσιμη διεθνής δύναμη με ηγέτη πρώτης γραμμής, ενώ η Ελλάδα και ο Μητσοτάκης είναι δεύτερης διαλογής. Αυτό είναι προφανές και καταγεγραμμένο στην οπτική του Τραμπ.

Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα “Καθημερινή” ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία Τομ Μπάρακ, αναφέρεται για πρώτη φορά στο μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων και τον ρόλο των ΗΠΑ στην περιοχή, προκαλώντας για μια ακόμη φορά εύλογο προβληματισμό. Να σημειωθεί ότι πριν από λίγους μήνες ο Μπάρακ είχε προαναγγείλει μια διάσκεψη με την Ανατολική Μεσόγειο χωρίς την συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κάτι που ανάγκασε τον Κυριάκο Μητσοτάκη να σπεύσει να καταθέσει την δική του πρόταση , με την συμμετοχή Ελλάδας, Κύπρου, Τουρκίας, Αιγύπτου και Λιβύης. Η πρωτοβουλία της Αθήνας στο μεταξύ είναι εξαφανισμένη. Ούτε ασχολήθηκε κανείς στο εσωτερικό ή στην Ευρώπη ή τις ΗΠΑ.

Τώρα ο Μπάρακ κάνει ένα βήμα παραπάνω για τις σχέσεις Ελλάδας -Τουρκίας. Λέει ότι έχει συζητήσει με τον Τραμπ , με τον οποίο αναρωτήθηκε “αν μπορούμε να λειτουργήσουμε ως «κονίαμα», σαν αυτό που ενώνει δύο τούβλα, για να έρθουν πιο κοντά με έναν νέο τρόπο, βήμα βήμα. Ήρθε η ώρα. Πρέπει να γίνει. Μια νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων, ένας νέος τρόπος συνεργασίας είναι αναγκαίος. Και ελπίζουμε η Αμερική να μπορέσει να αποτελέσει γέφυρα. Αυτός είναι ο στόχος μας”.

Ο Μπαράκ μιλάει για μια νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων και όχι απλά για την ένωση δύο τούβλων. Αλλά η δική του οπτική έχει σημασία, καθώς εξήγησε ότι. “Για να δημιουργήσουμε ένα νέο μοντέλο ευημερίας, σκεφτείτε το: έχουμε την Κασπία Θάλασσα με τεράστια αποθέματα ορυκτών καυσίμων, αποκλεισμένα από τη Μεσόγειο, όπου η Ελλάδα και η Τουρκία είναι η πύλη. Πώς γίνεται να είναι ανοιχτή αυτή η πύλη; Αν απαλλαγείς από τις πολιτικές επιπλοκές; Και από τις πολιτικές επιπλοκές απαλλάσσεσαι όταν υπάρχει ευημερία. Αυτή είναι η ελπίδα μας”.

Είναι παράδοξη η προσέγγιση . Πρώτα φέρνεις ευημερία, σαν να πρόκειται για αυτοματισμό, πατώντας ένα κουμπί και μετά απαλλάσσεσαι αυτόματα από τις πολιτικές επιπλοκές. Η λογική είναι μάλλον αντίστροφη, αλλά σε κάθε περίπτωση η προσέγγιση είναι αποκαλυπτική και μείζονος πολιτικής σημασίας για το πως θα εξελιχθούν τα πράγματα την περιοχή.

Ίσως ο Αμερικανός πρέσβης να εννοεί ότι ο Τραμπ έχει τον δικό του τρόπο για να απαλλάξει την Ελλάδα και την Τουρκία από τις πολιτικές επιπλοκές απειλώντας ή εκβιάζοντας, ενδεχόμενο που θα πυροδοτήσει μια τεράστια πολιτική κρίση στην Ελλάδα τουλάχιστον . Σε κάθε περίπτωση θα έχουμε καλύτερη εικόνα το αμέσως προσεχές διάστημα, καθώς αυτό το πλαίσιο προωθείται παράλληλα με τις διεργασίες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Κανείς δεν μπορεί να έχει αντίρρηση σε ορθολογικές πολιτικές πρωτοβουλίες, αλλά προς το παρόν δεν υπάρχει καμία ένδειξη πολιτικού ορθολογισμού, τουλάχιστον στα μεγάλα διπλωματικά ζητήματα.

Πέραν αυτών, μάλλον νοοτροπία χειρούργου παρά διπλωμάτη αποκαλύπτει η προσέγγιση του Μπαράκ για το Κυπριακό. Στην ερώτηση αν η Κύπρος είναι σημαντική για την περιοχή για την επίλυση των προβλημάτων, απαντά περίπου όπως ο δικτάτορας Γιώργος Παπαδόπουλος:

“Φυσικά. Δεν μπορείς να έχεις ένα απόστημα στο κέντρο ενός κατά τα άλλα υγιούς σώματος. Κάθε μέρος αυτού του σώματος πρέπει να θεραπευτεί. Και η Κύπρος είναι κρίσιμο μέρος του. Η ελπίδα μας είναι ότι θα συμπεριληφθεί στη λύση”.

Ο Πούτιν – ο Τραμπ και η ενέργεια

Σταδιακά γίνεται όλο και πιο σαφές ότι ο σχεδιασμός των ΗΠΑ επί Τραμπ έχει ως πρώτη προτεραιότητα τον έλεγχο της ενέργειας, ώστε οι Αμερικανοί να καταστούν κυρίαρχη ενεργειακή δύναμη αντικαθιστώντας την Ρωσία στην Δύση. Δεν αποκλείεται το ζήτημα αυτό να είναι κυρίαρχο στις συζητήσεις Πούτιν -Τραμπ για την Ουκρανία. Οι ΗΠΑ μέσω συμφωνιών, όπως με την ΕΕ και την Ελλάδα , σίγουρα και αλλού θα αγοράζουν, ακόμη και από την Ρωσία φυσικό αέριο και θα το πουλάνε στη συνέχεια στην Ευρώπη ή όπου αλλού απαιτείται.

Οι ειδικοί συμφωνούν, ότι οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν τόσο μεγάλη επάρκεια φυσικού αερίου, αλλά έχουν μεγάλες εταιρείες που μπορούν να κάνουν συμφωνίες και μέσω της πολιτικής επιρροής να εξαρτήσουν ενεργειακά, όλο το δυτικό κόσμο. Ταυτόχρονα με τις πωλήσεις οπλικών συστημάτων. Όλα αυτά είναι ήδη δρομολογημένα και προχωρούν. Μένει μόνο να δούμε τις τελικές υπογραφές. Όταν ο [Μπάρακ] μιλάει για διασύνδεση του πλούτου της Κασπίας με την Μεσόγειο, δεν το κάνει για να ικανοποιήσει τα συμφέροντα κανενός άλλου πλην των ΗΠΑ. Απλά λέει ότι αυτή η πολιτική μπορεί να έχει οφέλη και για τις άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων και για την Ελλάδα και για την Τουρκία. Πολύ φιλόδοξο σχέδιο, αλλά δρομολογείται. Τα πολιτικά προβλήματα είναι φυσικά αγκάθι.

Τι θα συμβεί στην Ελλάδα;

Οπότε υπάρχουν δύο πολύ σοβαρά πράγματα που πρέπει να απασχολήσουν την Ελλάδα. Το πρώτο είναι τι σημαίνουν όλα αυτά για την αναθεωρητική πολιτική της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας. Για το Αιγαίο, για τα νησιά, για την Γαλάζια Πατρίδα, την Κύπρο κλπ. Δεύτερο , με ποιο διπλωματικό σχέδιο θα εφαρμοστεί αυτή η πολιτική, εκτός και αν εγκαταλειφθεί η διπλωματία και επικρατήσει η απειλή, ο εκβιασμός, ο εκφοβισμός. Εδώ κουμπώνει και η ετεροβαρής σχέση του Τραμπ με τον Μητσοτάκη και τον Ερντογάν.

Αυτά όμως διασυνδέονται με την πολιτική. Αυτή την στιγμή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει την υποταγή του στον Τραμπ και κάνει ό,τι μπορεί για να ικανοποιεί τις φιλοδοξίες του. Πέρασε την συμφωνία για την ενέργεια ,μια επίσης ετεροβαρής συμφωνία για τα ελληνικά συμφέροντα, κινείται ακροδεξιά και παρακαλάει για ένα τηλεφώνημα ή μια συνάντηση με τον Τραμπ.

Η Γκίλφοϊλ όμως , όπως φαίνεται από τις πρώτες ενδείξεις, ενδιαφέρεται περισσότερο για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού συνολικότερα, που θα το καταστήσει πιο υποτακτικό στις ΗΠΑ. Και για να γίνει αυτό πρέπει να ιδρυθεί μια νέα παράταξη , όχι απλά φιλική στον Τραμπ, γιατί φιλικός είναι και ο Μητσοτάκης, αλλά εναρμονισμένη με την κουλτούρα και τη νοοτροπία του Τραμπ. Ένα μείγμα πολιτικής υποταγής, θρησκευτικού σκοταδισμού και εγκατάλειψης κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και κανόνων δημοκρατίας. [iEpikaira: Σκοταδισμός είναι η οποιαδήποτε μηδενιστική υλιστική θολοκουλτούρα που δεν ανέχεται διαφορετική άποψη πέραν της δικής της.]

Υπό αυτή την οπτική είναι ζήτημα χρόνου, η Ελλάδα να βρεθεί στη δίνη ενός ασταθούς , πολιτικά επικίνδυνοι και ιδεολογικά τυχοδιωκτικού δόγματος που θα απειλήσει και τα εθνικά συμφέροντα και τη δημοκρατία.

Επειδή όμως ένα σημαντικό τμήμα της Δεξιάς είναι εξαιρετικά φιλικό με την ακροδεξιά και μισθοφορικό έναντι του μεγάλου κεφαλαίου, θα επενδύσει στην λέξη “ευημερία” και θα απωθήσει όλα τα άλλα από τον δημόσιο διάλογο. Να σημειωθεί πως η Γκίλφοϊλ έχει ήδη κάνει επαφές με τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ που είναι και ολιγάρχες.

Η Αριστερά δεν αναλύει τίποτα απ' όλα αυτά. Για μια ακόμη φορά αδυνατεί να βρει έναν κοινό παρονομαστή δημιουργώντας ένα ισχυρό Μέτωπο γύρω από τα βασικά ζητήματα Εξωτερικής Πολιτικής ώστε να ευαισθητοποιήσει και την ελληνική κοινωνία. Αυτό μπορεί να γίνει, ανεξάρτητα από τις κομματικές εξελίξεις και την αναστάτωση που επικρατεί στην Κεντροαριστερά. Ο Τσίπρας μπορεί να παίξει ηγετικό ρόλο, αλλά ένα ισχυρό Μέτωπο απαιτεί συσπείρωση , σχέδιο και δράση από το σύνολο των Κεντροαριστερών δυνάμεων.

[iEpikaira: Περισσότερα για την ατζέντα Τραμπ ΕΔΩ και ΕΔΩ! Και για τον ρόλο Γκίλφοϊλ ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Πηγή: omegapress.gr

Το ερεβώδες παρασκήνιο με Τουρκία και η κρίση εμπιστοσύνης στο υπουργείο Εξωτερικών.

Του Σωτήρη Σιδέρη

Σύννεφα συγκεντρώνονται πάνω από το υπουργείο Εξωτερικών και ενώ υπάρχουν υπόνοιες για μυστικές συμφωνίες μεταξύ Αθήνας -Άγκυρας και τρίτων χωρών, σχετικά με τις έρευνες για το ηλεκτρικό καλώδιο. Ταυτόχρονα, , διπλωματικές πηγές δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο, να υπάρχει ολόκληρο σχέδιο για την συνεκμετάλλευση πιθανών κοιτασμάτων στην ανατολική Μεσόγειο, χωρίς προηγούμενη οριοθέτηση, με τη συμμετοχή της Chevron. Σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, η Τουρκία έχει ενημερωθεί επίσημα από την ελληνική κυβέρνηση για την επανέναρξη των ερευνών στην Κάσο και την Κάρπαθο.

Για την Αθήνα, πρόκειται για ενημέρωση, ενώ η Άγκυρα την εκλαμβάνει ως άδεια. Όμως, το τι ακριβώς έχουν συμφωνήσει οι Μητσοτάκης -Ερντογάν και Γεραπετρίτης -Φιντάν, θα γίνει σύντομα γνωστό. Προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι, η ελληνική κυβέρνηση, μέσω διαρροών στον φιλικό της Τύπο για την έκδοση NAVTEX και την απόφασή της να συνεχιστούν οι έρευνες, στέλνει ουσιαστικά δημόσια μηνύματα στην Άγκυρα για κάθε στάδιο προετοιμασίας. Μετά από εβδομάδες σιωπής η Άγκυρα με ήπιες προς το παρόν αντιδράσεις, επαναλαμβάνει τις θέσεις της, αλλά το τι ισχύει, θα γίνει γνωστό τα επόμενα 24ωρα. Όλα αυτά εξελίσσονται και ενώ το κλίμα στο ΥΠΕΞ και για τον υπουργό και για την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου είναι πολύ βαρύ.

Διπλωματική τρικυμία

Να επισημανθεί , ότι το Ισραήλ ή οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα ή οι ΗΠΑ δεν έχουν κάνει την παραμικρή δήλωση στήριξης της Ελλάδας, σε περίπτωση που η Τουρκία επιχειρήσει και πάλι να ακυρώσει τις έρευνες και να προκαλέσει ένταση. Το Ισραήλ που έχει συμφέρον να γίνουν οι έρευνες, αφού επιθυμεί την ηλεκτρική διασύνδεση, έχει δηλώσει ότι είναι υπέρ του καλωδίου, αλλά μέχρις εκεί. Ούτε ο Νετανιάχου, ούτε κανείς άλλος αξιωματούχος έχουν κάνει την παραμικρή δήλωση, ούτε καν έχουν αφήσει την υπόνοια, ότι το Τελ Αβίβ θα αντιδράσει σε περίπτωση που η Τουρκία ασκήσει στρατιωτική πίεση. [iEpikaira: Σύμφωνα με την Καθημερινή, η μόνη εμπλοκή του Ισραήλ θα αφορά στην πίεση των ΗΠΑ, εάν τα πράγματα εκτραχυνθούν κατά την πόντιση του καλωδίου. Πειρσσότερα ΕΔΩ!]

Όλα δείχνουν ότι στο παρασκήνιο που έχει αναπτυχθεί τους τελευταίους μήνες, υπάρχουν καταρχήν συμφωνίες για το πως θα εξελιχθεί η υπόθεση αυτή, πιθανόν και η ενεργειακή συνεργασία σε βάθος χρόνου ή μπορεί να εξελιχθείς σε παγίδα για την Ελλάδα. Υπό αυτή την οπτική:

1. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι αρχικά φαίνεται να υπάρχει ένα σχέδιο για την επανέναρξη των ερευνών. Ότι δηλαδή η Άγκυρα είναι ενήμερη, αλλά θεωρεί επαρκή καταρχήν πάντα, την σχετική συζήτηση μεταξύ Γεραπετρίτη -Φιντάν. Ο Έλληνας υπουργός, με το που θα ξεκινήσουν οι έρευνες και υπάρξει τουρκική αντίδραση θα διαβεβαιώσει ότι δεν υπήρξε, ούτε μπορούσε να ζητήσει άδεια από την Τουρκία. Αλλά η Άγκυρα αυτό ακριβώς θα πει. Ότι η Αθήνα ζήτησε άδεια, διαφορετικά θα αντιδράσει στρατιωτικά και αυτό θα φανεί. Από το κλίμα που θα επικρατήσει θα φανεί, αν μπορεί να διατηρηθεί η ηρεμία ή θα υπάρξει κλιμάκωση και όλα θα ανατραπούν σε λίγες ώρες , με απροσδιόριστα αποτελέσματα. Προς το παρόν, η φράση που αξιολογείται ως πυξίδα για την στάση της Άγκυρας έναντι της Αθήνας είναι ότι “«τέτοια μονομερή τετελεσμένα γεγονότα σίγουρα δεν θα επιτραπούν».

2. Στο παρασκήνιο μάλιστα συζητείται ευρέως το ζήτημα, καθώς πολλές ακόμη χώρες, όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ έχουν ενημερωθεί σχετικά . Το ζήτημα είναι αν η σύσταση όλων των τρίτων χωρών προς την Ελλάδα είναι να ξεκινήσει τις έρευνες και θα στηριχθεί, αλλά στην πορεία να μην συμβεί τίποτα και η κυβέρνηση να μείνει ξεκρέμαστη και χωρίς στήριξη.

Το Plan B της Τουρκίας και το πρόβλημα του Μητσοτάκη

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι μεγάλο ρίσκο η υπόθεση αυτή. Αν για οποιονδήποτε λόγο τα πράγματα δεν πάνε καλά και ο πρωθυπουργός αναγκαστεί να αναδιπλωθεί, τότε πρόκειται για ένα νέο βατερλό, από το οποίο όμως δεν θα καταφέρει να ξεφύγει και θα του προκαλέσει τεράστιο πολιτικό πρόβλημα. Υποτίθεται ότι θα έχει δημιουργήσει μια συμμαχία υπέρ του καλωδίου, ή μπορεί να γίνει και Ιφιγένεια γιατί αν υπάρξει συμμαχία θα φανεί άμεσα. Αν όχι υπάρχει πρόβλημα. Όχι μόνο με την ακροδεξιά, αλλά με όλο το πολιτικό σύστημα. Δεύτερη φορά αν επιδείξει αδυναμία διαχείρισης μιας κρίσης, ίσως σηματοδοτήσει ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις.

Η Τουρκία από την πλευρά της έχει αποδείξει ότι δεν υποχωρεί από τα δόγματά της και το σχέδιό της. Ελίσσεται, αλλάζει τακτική, ενίοτε υποχωρεί, αλλά η κεντρική ιδέα του αναθεωρητισμού της παραμένει αναλλοίωτη. Κυρίως όμως έναντι της Ελλάδας, επιδεικνύει απόλυτη σταθερότητα. Υπό αυτό το πρίσμα για να μην αντιδράσει η Άγκυρα στις νέες έρευνες είτε έχει πάρει στο παρασκήνιο ανταλλάγματα, είτε απλά περιμένει την Αθήνα να κάνει την κίνησή της και μετά να αντιδράσει. Οπότε είναι προφανές ότι το σχέδιο του Κυριάκου Μητσοτάκη θα κριθεί άμεσα. Η επίκληση του διεθνούς δικαίου από την Άγκυρα για τις έρευνες, δεν έχει την παραμικρή βάση.

Η άλλη όψη της υπόθεσης αυτής, αφορά πιθανές ευρύτερες διεργασίες και συμφωνίες, μετά την ανακοίνωση για τις έρευνες της Chevron. Η Τουρκία περιμένει την εξέλιξη και αυτής της υπόθεσης και είναι βέβαιο ότι θα αντιδράσει. Εκτός και αν στην πορεία, κληθεί και η ίδια να συμμετάσχει στο μοίρασμα των φυσικών πόρων, χωρίς να έχει προηγηθεί οριοθέτηση ΑΟΖ, κάτι που είναι εντελώς λάθος γιατί θα προκαλέσει πολιτικούς και γεωπολιτικούς τριγμούς. Τα κράτη δεν είναι εταιρείες για να κάνουν απλούς ισολογισμούς. Έχουν θεσμούς και λαούς και οι ηγέτες τους λογοδοτούν....

Η κρίση εμπιστοσύνης στο ΥΠΕΞ και η μυστική πρόταση Μητσοτάκη

Το υπουργείο Εξωτερικών ασκεί πολιτική στα μείζονα αυτά ζητήματα κυρίως με non paper και χαμηλής αξιοπιστίας διαρροές, όπως συμβαίνει επί έξι χρόνια. Πέραν αυτών, φαίνεται ότι επικρατεί ένταση εντός του κτιρίου της οδού Βασιλίσσης Σοφίας. Κατά κύριο λόγο, παράγοντες της κυβέρνησης περί τα διπλωματικά εκφράζουν έντονο προβληματισμό για τις κινήσεις του Γιώργου Γεραπετρίτη, ο οποίος βρίσκεται υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της υφυπουργού Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου. Η οποία όμως δεν διαθέτει επαρκή γνώση των ελληνοτουρκικών, ούτε πολιτικό κριτήριο για να σχεδιάσει και να ακολουθήσει ένα σχέδιο με σαφείς ιεραρχήσεις και κινήσεις. Ένα ακόμη πρόβλημα για την Παπαδοπούλου είναι ότι ουσιαστικά δεν έχει απογαλακτιστεί από τις υπηρεσιακού τύπου τοξικότητες και είναι ίσως το πιο αμφισβητούμενο πρόσωπο εντός του υπουργείου Εξωτερικών. Η ευθύνη που έχει να προωθήσει τον πολιτικό διάλογο μεταξύ Ελλάδας -Τουρκίας έχει αποτύχει παταγωδώς , ενώ δεν κατάφερε ούτε εκείνη να συμβάλλει στο ελάχιστο στην διαχείριση των πολλών κρίσεων με την Τουρκία.

Αλλά το πιο σοβαρό πρόβλημα για το ΥΠΕΞ είναι ο πρωθυπουργός που αφοσιωμένος όπως πάντα στην μετακύλιση των ευθυνών σε άλλους, θεωρεί ότι οι επιλογές του για την εξωτερική πολιτική δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, γιατί τόσο ο Γεραπετρίτης, όσο, κυρίως η Παπαδοπούλου είναι εξαιρετικά ανεπαρκείς. Πληροφορίες μάλιστα αναφέρουν ότι θα είχε αντικαταστήσει την Παπαδοπούλου στον ανασχηματισμό, αν δεν θεωρούνταν πιστή στην οικογένεια. Άλλο πράγμα όμως η πίστη στην οικογένεια Μητσοτάκη, άλλο πράγμα η διαχείριση εθνικών θεμάτων. 

Τέλος ας αξιολογηθεί το πρόβλημα του πρωθυπουργού υπό την οπτική της πληροφορίας ότι στον πρόσφατο ανασχηματισμό, κάλεσε παράγοντα άλλου κόμματος, που δεν είναι κοινοβουλευτικός και του πρότεινε να αναλάβει “εν λευκώ” το ΥΠΕΞ. Ο παράγοντας αρνήθηκε γιατί αυτό το “εν λευκώ” τον τρόμαξε. Πολλές Ιφιγένειες έχουν ήδη συγκεντρωθεί στην αυλή της οικογένειας...

[iEpikaira: Τι σας γράφουμε τόσα χρόνια; Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Πηγή: omegapress.gr

Του Σωτήρη Σιδέρη

Η συζήτηση για μια συμμαχία των προθύμων, με θολό προσανατολισμό και με την Αγγλία και την Τουρκία, να έχουν ισχυρό ρόλο, οι σκέψεις για ένα παράλληλο ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ και η έξαρση των προβληματισμών για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας γενικότερα, έχει περιπλέξει ακόμη περισσότερο την εικόνα της ΕΕ , αλλά και τις διατλαντικές σχέσεις. Ήδη, έμπειροι αναλυτές , βρίσκονται σε αναταραχή ενόψει της συνόδου του ΝΑΤΟ τον Ιούνιο, που θα είναι καταλυτική για το μέλλον και της Συμμαχίας και της ευρωπαικής στρατηγικής.

Το μείζον πρόβλημα που αναδύεται για την Ελλάδα, είναι ότι η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, έχουν ρήτρες ασφάλειας και η συνεργασία με τρίτες χώρες, διέπεται από κανόνες και προυποθέσεις. Οι παράλληλες δομές όμως, όπως αυτές που προωθούν το Λονδίνο, το Παρίσι, η Τουρκία και το Βερολίνο, δεν θα επηρεάζονται από το υφιστάμενο πλαίσιο, οπότε η Ελλάδα αποδυναμώνεται πλήρως έναντι της Τουρκίας. Και να θέλει να θέσει όρους, είναι πολύ δύσκολο να το πετύχει. Αυτό που μπορεί να κάνει όμως είναι η αλλαγή πολιτικής με πρωτοβουλίες και ισχυρό διπλωματικό στίγμα, ώστε να επηρεάσει και να συνδιαμορφώσει τις εξελίξεις, πριν αυτές αποβούν εις βάρος της Ελλάδας. Η δήλωση της συνόδου κορυφής της 6ης Μαρτίου για τα “υπόλοιπα σύνορα” της ΕΕ είναι σχεδόν περιφρονητική .

Τι λέει η δήλωση, τι ισχύει

Καταρχάς να τονιστεί ότι, η νέα στρατηγική άμυνας και ασφάλειας, των προθύμων, έτσι όπως προωθείται, είναι συνεργατικό σχήμα και δεν αφορά τους κανόνες και τις δεσμεύσεις των κρατών -μελών. Υπό αυτή την οπτική ούτε βέτο μπορεί να προτάξει η Αθήνα, ούτε αρνήσεις για τον ρόλο της Τουρκίας. Μπορεί όμως να έχει λόγο σε ό,τι αφορά την συνεργασία της Τουρκίας με την ΕΕ.

Πέραν αυτών, η απόφαση της συνόδου κορυφής της 6ης Μαρτίου που θέλει να συμπεριλάβει μια ευρύτερη πολιτική ασφάλειας, πέραν της Ρωσίας , είναι τόσο καχεκτική πολιτικά που ουδείς έχει δώσει την παραμικρή σημασία. Στην Αθήνα, κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι η αναφορά στην κοινή δήλωση για τα “υπόλοιπα σύνορα” της ΕΕ, είναι σχεδόν υποτιμητική , αλλά και τόσο αόριστη που εύκολα μπορεί να επαναδιατυπωθεί και να ερμηνευθεί με δεκάδες τρόπους. Δεν έχει δηλαδή καμία σχέση με την ρητή αναφορά έναντι της Ρωσίας.

Ειδικότερα στην κοινή δήλωση αναφέρεται ότι η ΕΕ: “υπογραμμίζει ότι η άμυνα όλων των χερσαίων, εναέριων και θαλάσσιων συνόρων της ΕΕ συμβάλλει στην ασφάλεια της Ευρώπης στο σύνολό της, ιδίως όσον αφορά τα ανατολικά σύνορα της ΕΕ, λαμβανομένων υπόψη των απειλών εκ μέρους της Ρωσίας και της Λευκορωσίας· η) επιπλέον, λαμβανομένων υπόψη των απειλών για τα υπόλοιπα σύνορα της ΕΕ, τονίζει τη σημασία της άμυνάς τους..”.

Τα “υπόλοιπα σύνορα”, για την κυβέρνηση, είναι το Αιγαίο ή η Ανατολική Μεσόγειος, αλλά δεν υπάρχει τίποτα πιο γκρίζο εδώ και δεκαετίες από τις διατυπώσεις των δηλώσεων των Συνόδων της ΕΕ. Φυσικά η ΕΕ δεν έχει σύνορα μόνο στο Αιγαίο, έχει και στην Κύπρο, την Πορτογαλία και την Ισπανία, τα βαλκάνια και τον Ατλαντικό .

Η Αθήνα μπορούσε να απαιτήσει μια ρητή αναφορά, αλλά είτε το ζήτησε και δεν το πέτυχε, πράγμα ανησυχητικό, είτε δεν το ζήτησε καν. Το βέβαιο είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν με κανένα τρόπο να προκαλέσουν πρόβλημα στην Τουρκία. Άλλωστε, ο Όρμπαν, ή η Μελόνι και άλλοι ηγέτες, κάθε φορά που θέλουν να περάσουν κάτι, αυτό γίνεται αμέσως γνωστό, γίνονται διαπραγματεύσεις και ακόμη και αν δεν πετυχαίνουν το μάξιμουμ, πετυχαίνουν κάποιους αξιοπρεπείς συμβιβασμούς. Η αδυναμία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη να διαπραγματευθεί είναι πλέον μείζον πρόβλημα.Στην ίδια δήλωση της ΕΕ, υπάρχει μια ακόμη αναφορά, που επιβεβαιώνει το πρόβλημα της χώρας και την διαπραγματευτική ανεπάρκεια του Μητσοτάκη.

Το κείμενο αναφέρει ότι “το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υπογραμμίζει τη σημασία της συνεργασίας με ομονοούντες εταίρους εκτός ΕΕ”, παρά το γεγονός ότι επισημαίνει τις ιδιαιτερότητες πολλών κρατών μελών και κάνει αναφορά στις Συνθήκες . Τα όσα συμβαίνουν π.χ. στην Συρία και η πολιτική της ΕΕ στη χώρα αυτή, δεν έχουν καμία σχέση με τις Συνθήκες της ΕΕ. Ούτε το πραξικόπημα στη Ρουμανία που ακύρωσε τις εκλογές επειδή δεν τους άρεσε η νίκη ενός λαικιστή ακροδεξιού και στήριξαν οι Βρυξέλλες . Όλα αυτά είναι ανησυχητικά σημάδια μιας ΕΕ που κινείται πλέον στο όριο μεταξύ Δημοκρατίας και τυχοδιωκτισμού.

Ο ρόλος της Τουρκίας γίνεται όλο και πιο ισχυρός. Το Λονδίνο βλέπει ότι έχει μια μεγάλη ευκαιρία να υπονομεύσει τον ρόλο της ΕΕ ως συλλογικής δύναμης και να ηγηθεί μιας νέας στρατηγικής. Η Τουρκία , είναι πρόθυμη όπως πάντα να προσφέρει ό,τι της ζητηθεί απαιτώντας όμως σκληρά ανταλλάγματα .

Η Ελλάδα χάνει έδαφος. Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι μέσα στις εξελίξεις, ενώ είναι εκτός. Είναι επίσης δυσοίωνο το γεγονός ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει καταθέσει ούτε καν την άποψή της για τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, παρά μόνο σε ότι σχετίζεται με όπλα και δις ευρώ. Είναι μια κατάσταση που θα επιδεινώνεται διαρκώς με την Τουρκία να επωφελείται πλέον στρατηγικά και να επηρεάζει τις εξελίξεις.

Πηγή: omegapress.grδημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο "Η δημιουργία ενός ΕυρωΝΑΤΟ, ως απειλή για τη συνοχή της ΕΕ και την Ελλάδα."

Του Σωτήρη Σιδέρη

Προκλητικά ψεύδη, γενικότητες και αοριστίες, πολιτική κενότητα και υποκρισία χωρίς όρια και χωρίς ντροπή, συνέθεταν την ομιλία του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη στη βουλή, στο πλαίσιο της συζήτησης για την πρόταση δυσπιστίας. Σύμφωνα με τα επίσημα γεγονότα, καταγεγραμμένα από όλα τα ΜΜΕ, η χώρα μας δεν είναι παρούσα σε κανένα απολύτως διαπραγματευτικό τραπέζι , ούτε για την Ουκρανία, ούτε για το μέλλον των σχέσεων ΕΕ-ΗΠΑ, ούτε για τη Μέση Ανατολή, ούτε για την Ανατολική Μεσόγειο. Δεν έχει διπλωματικό σφυγμό, αλλά ,δεν είναι αυτό που διαβάζουμε στις ειδήσεις, ούτε αυτό που νομίζουμε..

Γιατί σύμφωνα με τον Γ. Γεραπετρίτη, “σε ό,τι αφορά την άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, η πραγματικότητα είναι ότι μέσα στις τεράστιες ανακατατάξεις, οι οποίες συμβαίνουν στο διεθνές διπλωματικό πεδίο, η Ελλάδα έχει μπροστά της μείζονες προκλήσεις, αλλά δεν έχει μεγάλα ανοικτά μέτωπα και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Έχει ένα καίριο και ουσιαστικό διεθνές κεφάλαιο. Είμαστε παντού ενεργώς δρώντες και αξιόπιστοι συνομιλητές. Ενώνουμε το Βορρά με το Νότο, την Ανατολή με τη Δύση.” Η Ελλάδα βρίσκεται στο απόλυτο περιθώριο,χωρίς κύρος, χωρίς ειδικό βάρος και φυσικά έχει επικίνδυνα ανοιχτά μέτωπα.

Τα γεγονότα μιλούν, ο ΥΠΕΞ αερολογεί

Στην προηγούμενη έκτακτη σύνοδο κορυφής ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ζήτησε κάποιες εξαιρέσεις από το νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, αλλά δεν έγινε δεκτή καμία εξαίρεση. Ήττα εν μέσω σιωπής. Ο Μακρόν στη Γαλλία, ο Στάρμερ στην Αγγλία και ακολουθούν και άλλες έκτακτες συναντήσεις δεν είχαν χώρο για την Ελλάδα και τον Έλληνα πρωθυπουργό. Αντίθετα, η Τουρκία είναι παντού, ακόμη και στα σχέδια για την ευρωπαική άμυνα. Και όμως ο ΥΠΕΞ Γεραπετρίτης, είτε δεν έχει κατανοήσει τι ακριβώς συντελείται, ή απλά νομίζει ότι στην Ελλάδα, οι πολίτες βόσκουν ανέμελοι σε απέραντα λιβάδια προπαγάνδας, οπότε γιατί να μην λέει αερολογίες;.

Τρία σενάρια προκαλούν έντονο προβληματισμό σε πλήθος διπλωματών και αναλυτών που ασχολούνται με την εξωτερική πολιτική:

1. Το να ισχυρίζεται ο Έλληνας ΥΠΕΞ ότι η Ελλάδα δεν έχει ανοιχτά μέτωπα είναι ντροπή, πέρα από το γεγονός ότι είναι περίεργη δήλωση, που θα μπορούσε π.χ. να κάνει ένας ξένος αξιωματούχος και όχι ο Γεραπετρίτης. Η πενταμερής για το Κυπριακό , στην οποία αναφέρθηκε ο υπουργός με την επισήμανση ότι είναι στις προτεραιότητες του γγ του ΟΗΕ, τι είναι; ή έπαψε να είναι το Κυπριακό εθνικό θέμα;

2. Η Τουρκία έχει ανασκευάσει τη θεωρία των γκρίζων ζωνών και έχει πάψει να είναι αναθεωρητική χώρα; αν είναι έτσι, προς τι τα δις των εξοπλισμών; υφίσταται απειλή ή όχι; είναι ανοιχτό μέτωπο η πολιτική της Τουρκίας ή όχι; η απάντηση ενός στοιχειωδώς ενημερωμένου πολίτη και όχι πανεπιστημιακού ή διπλωμάτη είναι προφανώς ναι, η Ελλάδα δέχεται απειλές. Τι θέλει να πει ο Γεραπετρίτης;

3. Ο Γεραπετρίτης αναφέρθηκε γενικά στην πρόσφατη συνάντηση που είχε με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ Ρούμπιο και άλλους Αμερικανούς αξιωματούχους. Από το βήμα της βουλής, ο Έλληνας υπουργός είπε ότι “αυτό, το οποίο προκύπτει, είναι μια σημαντική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται η νέα αμερικανική διοίκηση τα διεθνή πράγματα και εξ αυτού του λόγου είναι σημαντική η ανάπτυξη διαύλων, έτσι ώστε να μπορούν να διατηρηθούν σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο και οι διμερείς σχέσεις, οι οποίες βρίσκονται στο βέλτιστο επίπεδο, στο οποίο έχουν υπάρξει ανέκαθεν. Καθώς επίσης να υπάρχουν και οι αναγκαίες γέφυρες για να μπορέσει να συντηρηθεί μία ικανοποιητική διπλωματική σχέση μεταξύ Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών”.

Ούτε διαύλους; εικόνα ντροπής

Η δήλωση αυτή προκαλεί εύλογες ανησυχίες. Η Αθήνα δεν έχει διαύλους με την Ουάσιγκτον ενώ συναντώνται οι δύο ΥΠΕΞ. Υπάρχει η διαπίστωση για αλλαγή της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αυτό συζήτησε ο Έλληνας ΥΠΕΞ αλλά δεν μας αποκαλύπτει το αυτονόητο: τι του είπε ο Ρούμπιο για την Ελλάδα, το Αιγαίο, την Τουρκία και την Κύπρο; και για ποιες “αναγκαίες γέφυρες μιλάει;” είναι δυνατόν; και όμως είναι. Αυτό όμως που μπορεί να ειπωθεί ως εκτίμηση, ο Ρούμπιο είπε στον Έλληνα υπουργό πράγματα που γεννούν έντονο προβληματισμό, τα οποία είτε δεν θέλει ο Γεραπετρίτης να αποκαλύψει για δικούς τους, λόγους, είτε δεν κατάλαβε ποιο είναι το περιεχόμενο της νέας αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή μας και ειδικότερα έναντι της Ελλάδας.

Ειδικότερα για την Τουρκία, ο Γεραπετρίτης διέψευσε ήδη τον εαυτό του. Πριν λίγες εβδομάδες διαβεβαίωνε ότι οι συνομιλίες βαίνουν καλώς και μάλιστα είχε εκφράσει και αισιοδοξία για τη Χάγη, μεταδίδοντας θετικό κλίμα με την Τουρκία και στους πολιτικούς αρχηγούς. Τον άδειασε ο Μητσοτάκης στη συζήτηση για τον προυπολογισμό και ο ΥΠΕΞ εκτέθηκε. Τώρα , ο Γ. Γεραπετρίτης μας λέει ότι:

“εξακολουθεί να βρίσκεται σε εξέλιξη η επιχείρηση, να υπάρχει ένας συγκροτημένος και δομημένος διάλογος, ο οποίος έχει ήδη παραγάγει σημαντικά, κατά την άποψή μου, αποτελέσματα σε ό,τι αφορά τη θετική ατζέντα, σειρά συμφωνιών, οι οποίες αφορούν το διμερές εμπόριο αφορούν τον τουρισμό, τον πολιτισμό, το συντονισμό για τη διαχείριση της παράτυπης μετανάστευσης και βεβαίως τον ουσιαστικό μηδενισμό των παραβιάσεων του εθνικού εναερίου χώρου. Βρισκόμαστε ακόμη μακριά από το να μπορέσουμε να έχουμε ένα κοινό πλαίσιο για να εκκινήσει η συζήτηση σε σχέση με την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Θεωρώ όμως σημαντικό το γεγονός ότι σε ένα τέτοιο κρίσιμο γεωπολιτικό περιβάλλον, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε σε μία κατάσταση συζήτησης με την Τουρκία, έτσι ώστε να μην προκαλούνται κρίσεις σε ένα εξαιρετικά ευάλωτο διεθνές περιβάλλον...”.

Η ελληνική διπλωματία στην εντατική

Το απόλυτο διπλωματικό κενό, καμία δήλωση για παραγωγή πολιτικής και αποτελεσμάτων, καμία προσέγγιση ως προς το τι συζητείται επί δύο χρόνια και που έχουν υπάρξει συγκλίσεις και που αποκλίσεις. Αλλά το χειρότερο , είναι η επόμενη φράση του:

“Σε σύνοψη, εν μέσω σημαντικών αλλαγών στο διεθνές υπόδειγμα άσκησης διπλωματίας, δεν πρέπει με κανέναν τρόπο να διακινδυνεύσουμε την πολιτική σταθερότητα και το διεθνές κεφάλαιο της χώρας”.

Όχι, κύριε Γεραπετρίτη. Ενδεχόμενη υπερψήφιση της πρότασης δυσπιστίας θα ήταν λύτρωση για τη χώρα και την εξωτερική της πολιτική. Οσο για την σταθερότητα, η απειλή αποσταθεροποίησης προέρχεται από τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών, όχι από την αντιπολίτευση, ούτε από τις μητέρες των θυμάτων των Τεμπών, ούτε από όσους αμφισβητούν την πολιτική του πρωθυπουργού ή την δική σας και άλλων υπουργών.

Αντίθετα, η κυβέρνηση αποσταθεροποιεί τη διεθνή θέση της χώρας με την απουσία της, την ανεπάρκειά της, την υποταγή της , την απουσία πρωτοβουλιών, την απουσία ειδικού βάρος και κύρους.

Και είμαστε ακόμη στην αρχή...

Πηγή: omegapress.gr δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο "Ο Γεραπετρίτης στο βήμα , η Ελλάδα στην εντατική…"

Πρωθυπουργός περιορισμένης ευθύνης και εθνικές ασάφειες ακινητοποιούν την Ελλάδα

Του Σωτήρη Σιδέρη

Η Ελλάδα ήταν άφαντη στην Διάσκεψη του Μονάχου. Ο πρωθυπουργός δεν προσεκλήθη από τον Μακρόν στην έκτακτη σύνοδο έξη ηγετών στο Παρίσι, στην οποία πάντως, επιβεβαιώθηκε η κρίση συνοχής. Η Ρωσία, από θέση ισχύος πλέον, δια του ΥΠΕΞ Λαβρόφ με ισχυρή δόση ειρωνείας αναρωτήθηκε για ποιο λόγο να προσκληθεί η ΕΕ στις συνομιλίες. Η συνολική εικόνα παραπέμπει σε μια πανικόβλητη Ευρώπη.

O Κυριάκος Μητσοτάκης που είχε δηλώσει με πρωτοφανή έπαρση , για να είναι αρεστός στους πολεμοκάπηλους, ότι είμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία, έχει οδηγήσει την Ελλάδα στο περιθώριο και δεν έχει βρει ούτε μια λέξη για να τοποθετηθεί .

Στο εσωτερικό, ο Μητσοτάκης σχεδίασε το 2019, μια νέα αρχιτεκτονική εξουσίας με κέντρο το Μέγαρο Μαξίμου. Συγκέντρωσε εκεί όλες τις εξουσίες που σχετίζονται με την ροή του χρήματος και είναι αυτό που αποφασίζει για τα πάντα, από τα όπλα που αγοράζει η χώρα, μέχρι τις εκροές του Ταμείου Ανάκαμψης. Ταυτόχρονα , ενώ τα προβλήματα διαφθοράς, κράτους δικαίου, ανισοτήτων, κρίσης αξιοπιστίας θεσμών και πολλαπλές γεωπολιτικές κρίσεις τον κυκλώνουν, ο ίδιος εμφανίζεται ως πρωθυπουργός περιορισμένης ευθύνης.

Διπλωματική παραλυσία

Είναι αμφίβολο αν ο πρωθυπουργός εργάζεται και αναλύει τις εξελίξει για να ωφεληθεί η χώρα ή απλά προσπαθεί να αποκτήσει πρόσβαση στον Λευκό Οίκο, για να πείσει για την αναγκαιότητα του προκεχωρημένου φυλακίου με αντίτιμο την πολιτική στήριξη στο πρόσωπό του. Το σύστημα Τραμπ έχει αποδείξει μέχρι τώρα ότι δεν έχει ευαισθησίες. Οπότε ο Μητσοτάκης θέλοντας και μη θα επιχειρήσει να προστατεύσει τα “κεκτημένα’ του Μεγάρου Μαξίμου, παίζοντας σε πολλά ταμπλό. Κινδυνολογία για κρίσεις, παγκόσμιες και τοπικές, αποσταθεροποίηση, προστασία του καθεστώτος του από την εσωτερική και διεθνή πίεση. Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

Καταρχάς είναι τραγικά απών από τις διεθνείς διεργασίες και προσπαθεί να προσκολληθεί κάπου, σε Ευρώπη ή ΗΠΑ. Η διοίκηση Τραμπ, πράγμα δυσεξήγητο πάντως, δεν έχει κάνει την παραμικρή κίνηση προς την Ελλάδα, κάτι που έχει πανικοβάλλει τον πρωθυπουργό. Ο κόσμος γυρίζει ανάποδα, οι φόβοι υπαρκτοί και η Ελλάδα κυριολεκτικά χωρίς πυξίδα. Στον πόλεμο ήταν στην πρώτη γραμμή, στην έναρξη των συζητήσεων για ειρήνη, ο Μητσοτάκης εξαφανίστηκε. Έχασε σε μια νύχτα το βολικό, αντιρωσικό αφήγημα και έχει παραλύσει….

Η εμφανής δυσαρμονία και οι φάσεις

Από την άλλη, είναι εμφανής η δυσαρμονία μεταξύ Μαξίμου και κοινωνίας, ενώ είναι απολύτως σίγουρο πλέον, πως είναι θέμα εβδομάδων, να τεθεί ζήτημα πρόωρων εκλογών, υπό προυποθέσεις. Ο Μητσοτάκης χάνει τον έλεγχο των εξελίξεων. Δεν μπορεί να προκαλέσει αλλαγή ατζέντας , οπότε είναι υποχρεωμένος να πάρει αποφάσεις.

Το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών προκύπτει κυρίως από τις γεωπολιτικές εξελίξεις και την πίεση της κοινωνίας, παρά από την πίεση της αντιπολίτευσης. Σε πρώτη φάση, αυτή δηλαδή που διανύουμε τώρα, ο πρωθυπουργός προσπαθεί να εκφοβίσει την κοινωνία, ακολουθώντας την πανάρχαιη συνταγή των πολιτικά απελπισμένων, ότι ο φόβος προκαλεί συσπείρωση. Επειδή ήδη τα πρώτα δείγματα είναι αρνητικά, ο Μητσοτάκης, δρομολόγησε την δεύτερη φάση με την συνέντευξή του στην “Καθημερινή”, αυτή της επίρριψης ευθυνών σε όλους τους άλλους. Και αυτή είναι παλιά συνταγή και χιλιοπαιγμένη από τον ίδιο τον Μητσοτάκη, οπότε είναι βέβαιη η κατάληξή της.

Η τρίτη φάση προφανώς είναι αυτή που σχεδόν εξήγγειλε με την συνέντευξή του, ότι λίγο πολύ η αμφισβήτηση των θεσμών θα μετατρέψει σε ζούγκλα τη χώρα. Αλλά επειδή όλα αυτά οφείλονται σε δικές του επιλογές και όχι της αντιπολίτευσης , είναι επίσης απολύτως βέβαιο ότι και αυτή η επικοινωνιακή καταιγίδα θα γίνει μπούμερανγκ. Γιατί η αλήθεια είναι ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός με την συμπεριφορά του έχει τραυματίσει τους θεσμούς. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.

Τι απομένει; σταδιακά ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επισείσει τους γεωπολιτικούς κινδύνους, την αποσταθεροποίηση, κρίσεις πραγματικές ή επινοήσεις, προκειμένου να συσπειρώσει το κόμμα του και την ακροδεξιά και να παρατείνει την παραμονή του στην εξουσία. Εκεί , γι αυτό υποστηρίζουμε ότι είναι θέμα εβδομάδων, θα αρχίσει να ζυγίζει τις εξελίξεις , προκειμένου να πάει και πως σε πρόωρες εκλογές. Αν κρίνει ή αν τον πείσουν οι επικοινωνιολόγοι του ότι τον βολεύει θα το κάνει. Αν δεν πειστεί, θα σέρνει τη χώρα στον δικό του βούρκο.

Κοσμογονικές εξελίξεις

Διανύοντας τον έκτο χρόνο της πρωθυπουργίας του και ευρισκόμενος σε πορεία αποδόμησης, πολιτικά και ηθικά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα επιχειρήσει να ανασκευάσει κάποια αφηγήματά του γύρω από ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής. Η διπλωματική απομόνωση της Ελλάδας σε συνδυασμό με την διαφαινόμενη επανάκαμψη της Ρωσίας στην δυτική καθημερινότητα με άλλο τρόπο , θα καταστήσουν αναγκαία την επανεξέταση και της θέσης της χώρας. Μόνο που ο πρωθυπουργός αν και πρόθυμος να κάνει οποιαδήποτε κωλοτούμπα, ακόμη και την πιο ταπεινωτική για να γίνει ελκυστικός στους μεγάλους της ΕΕ και τον Τραμπ, δεν είναι σε θέση πλέον να πείσει.

Ο κύκλος του κλείνει και μια νέα κατάσταση , ένα μείγμα σκληρής δεξιάς και ακροδεξιάς , αλλά με νέα πρόσωπα ανατέλλει. Σε αυτό το σκηνικό, όχι μόνο ο Μητσοτάκης, αλλά πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες δεν χωρούν. Και αυτό θα φανεί σύντομα. Η Ευρώπη είναι στο χείλος του γκρεμού. Οι φανατικοί του πολέμου, μεταξύ των οποίων και ο Έλληνας πρωθυπουργός θα γίνουν ξαφνικά οι φανατικοί της ειρήνης. Καθόλου πειστικοί όμως.

Η απειλή ενός ακροδεξιού ισχυρού φάσματος που θα έχει ισχυρό ρόλο στην Ελλάδα είναι μεγάλη απειλή. Η διοίκηση Τραμπ , αλλά και οι ακροδεξιές δυνάμεις στην Ευρώπη θα εμφανιστούν σύντομα με νέα αφηγήματα με νέες ιδεολογικές αποχρώσεις και νέα πρόσωπα. Η υστέρηση του Μητσοτάκη είναι εμφανής. Θα προσπαθήσει όμως με την ανασχηματισμό να διορθώσει κάπως την εικόνα του, αλλά η τραυματική του σχέση με το κράτος δικαίου και τα μεγάλα σκάνδαλα θα αυξήσουν την αναξιοπιστία του. Απλά ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα άλλο από τα … συνηθισμένα σκάνδαλα.

Ένας πρωθυπουργός περιορισμένης ευθύνης που οδηγεί τη χώρα σε ασαφείς οδούς, χωρίς σχέδιο, επιρροή και συμμαχίες.

Προφανώς οι εξελίξεις θα είναι κοσμογονικές...

Πηγή: omegapress.gr

Του Σωτήρη Σιδέρη

Οι υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας συναντήθηκαν “ξαφνικά” στο Κατάρ στις 2 Φεβρουαρίου και συζήτησαν όλο το πλέγμα των διμερών σχέσεων. Επίσημες δηλώσεις δεν έγιναν ποτέ και ενώ , κυρίως στην Αθήνα, ο προβληματισμός για το μέλλον των διμερών σχέσεων είναι και έντονος και βάσιμος. Σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν και δεν διαψεύστηκαν από το υπουργείο Εξωτερικών, οι Γεραπετρίτης και Φιντάν συζήτησαν και θέματα σχετικά με την πορεία των εργασιών που απαιτούνται για την μελλοντική εγκατάσταση υποβρυχίων καλωδίων του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Κρήτης – Κύπρου (Great Sea Interconnector-GSI)».

Κατά τις ίδιες πηγές, από τον Γεραπετρίτη τέθηκε το θέμα των ερευνών του ιταλικού πλοίου Ievoli Relum , βόρεια της Κρήτης “με αφορμή την εμφάνιση της τουρκικής κορβέτας στην περιοχή”. Πρόκειται για μια επικίνδυνη στα όρια της διπλωματικής ευτέλειας αντιμετώπιση. Αντί το ΥΠΕΞ, το υπουργείο Άμυνας, ακόμη και το Μέγαρο Μαξίμου να δηλώσουν δημόσια ότι καμία συζήτηση δεν μπορεί να γίνει για τα θέματα αυτά, σιώπησαν συλλογικά. Έχουμε μήπως και διαπραγματευτική διολίσθηση ή πρόκειται για εθνικού μεγέθους επικίνδυνη ανεπάρκεια;

Η διπλωματία της σφραγίδας και η σύγχυση

Εδώ και πάνω από πέντε χρόνια ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ασκεί εξωτερική πολιτική σχεδόν μόνος του ή έστω με έναν πολύ στενό πυρήνα συνεργατών του. Πολλές φορές η κυβέρνηση συνελήφθη , είτε να αποκρύπτει , είτε να παραπλανά την κοινή γνώμη, σχετικά με την ατζέντα των συνομιλιών και οι αποκαλύψεις έρχονταν συχνά από την Άγκυρα. Είναι γνωστό στο παρασκήνιο, ότι με εντολή του πρωθυπουργού, οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις δεν εφαρμόζουν τους κανόνες εμπλοκής, ακόμη και σε περιπτώσεις κατάφωρων παραβιάσεων του εναερίου χώρου και των χωρικών υδάτων από τον τουρκικό στόλο, ενώ στην περίπτωση του καλωδίου, η Τουρκία δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να απειλεί. 0ι απειλές όμως πιάνουν τόπο, οδηγούν σε διολίσθηση και η διολίσθηση στην παραπλάνηση της κοινής γνώμης..

Είναι όμως μια ξεκάθαρη πειρατική πολιτική που από την πλευρά της Αθήνας, δεν δίνεται καμία απάντηση, ούτε στο Αιγαίο , ούτε διπλωματικά. Ο Γιώργος Γεραπετρίτης πραγματοποίησε περιοδεία σε Κατάρ, Ισραήλ και Παλαιστινιακά εδάφη . Στην δήλωση που έκανε έκανε λόγο για έναν σημαντικό κύκλο επαφών, “ο οποίος ακριβώς αποτυπώνει το σημαντικό διπλωματικό κεφάλαιο, το οποίο διαθέτει η Ελλάδα στην περιοχή. Η Ελλάδα είναι παρούσα στις εξελίξεις σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή..” είπε ο υπουργός. Αλλά αν εννοεί ως διπλωματικό αποτύπωμα την σφραγίδα στο διαβατήριό του, ναι είναι. Αλλά διπλωματικό αποτύπωμα δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια. Καμία, ιδέα, καμία πρόταση, καμία πρωτοβουλία, κανένας ουσιώδης χειρισμός που να μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διεθνών συζητήσεων και να αναδειχθεί ο ρόλος της χώρας.

Η δήλωσή του επίσης ότι η Ελλάδα θα αναλάβει πρωτοβουλίες στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και ως μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, έτσι ώστε να αυξηθεί η ανθρωπιστική βοήθεια, η οποία θα διοχετευθεί στην περιοχή, αποδεικνύει την πολιτική κενότητα. Τα αυτονόητα δεν είναι σοβαρή διπλωματία. Σοβαρή είναι η υπέρβαση της κοινοτυπίας και η ανάδειξη πτυχών των τεράστιων προβλημάτων που ανέδειξε ο πόλεμος όχι μόνο στη Γάζα και τον Λίβανο, αλλά και στην Συρία και η κατάθεση προτάσεων για μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας και διαλόγου . Επομένως έχουμε και πάλι μια παραπλανητική εικόνα του ταξιδιού του Γεραπετρίτη, γιατί πίσω από θολές και γενικόλογες δηλώσεις δεν γνωρίζουμε τίποτα για το ουσιαστικό περιεχόμενο των συνομιλιών.

Με τον Φιντάν- έκλεισε ο κύκλος περί Χάγης;

Επιστρέφουμε στα ελληνοτουρκικά. Να επισημανθεί ότι οι υπουργοί Εξωτερικών, πουθενά στον κόσμο, δεν συναντιούνται τυχαία και μάλιστα να συζητούν επί ώρα εφ όλης της ύλης. Πάντα υπάρχει επικοινωνία και προετοιμασία. Οπότε τα περί ξαφνικής συνάντησης δεν είναι καθόλου πειστικά.

Δεύτερον ο Έλληνας ΥΠΕΞ όφειλε να ανακοινώσει το περιεχόμενο της συζήτησης για να μην γίνονται υποθέσεις. Δεν έκανε όμως την παραμικρή ανακοίνωση. Ούτε καν εξέδωσε μια ανακοίνωση για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, όσον αφορά τα μηνύματα της τουρκικής κορβέτας προς το ιταλικό πλοίο για να σταματήσει την έρευνα, 7 μίλια από τον Άγιο Νικόλαο, σε σημείο που η Τουρκία δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα.

Οπότε εκ των πραγμάτων εγείρεται το ερώτημα, ποιος είναι ο στόχος της παρασκηνιακής διπλωματίας. Συζητά η Αθήνα πράγματα που δεν είναι ανακοινώσιμα για το ηλεκτρικό καλώδιο; αν ισχύουν οι διαρροές που το ίδιο το ΥΠΕΞ έκανε, δεν είναι απλά διολίσθηση, είναι ενδοτισμός. Ζήτησε και πάλι άδεια ο Γεραπετρίτης από τον Φιντάν, όπως έγινε και στην Κάσο παρά τις διαψεύσεις; ίσως το μάθουμε από την Άγκυρα… γιατί και από το Μαξίμου και από το ΥΠΕΞ έχει αφαιρεθεί πλέον κάθε αναφορά στο ενδεχόμενο προσφυγής στη Χάγη;

Η ακινησία της ελληνικής κυβέρνησης , βολεύει αφάνταστα την Τουρκία. Η Τουρκία κινείται, έχει σχέδιο, το εφαρμόζει και στην Συρία και περιμένει τον Τραμπ, ενώ οι υπουργοί Εξωτερικών ΗΠΑ και Τουρκίας συζητούν συχνά. Αντίθετα η Ελλάδα περιμένει. . Ωραία, το Ανώτατο Συμβούλιο έχει μετατεθεί για την Άνοιξη, αλλά με ποιο στόχο; και γιατί η κυβέρνηση δεν εξηγεί επίσημα τους λόγους αναβολής;. Γιατί ο πρωθυπουργός από το βήμα της βουλής εξέφρασε σχεδόν βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει παραπομπή στη Χάγη; ποιες ήταν οι διαφωνίες, τι θέματα ετέθησαν εκ μέρους της Άγκυρας; Το ναι ή το όχι στη Χάγη εμπεριέχει δεκάδες λόγους. Τι ακριβώς συζητήθηκε και ποια ήταν τα σημεία σύγκλισης και απόκλισης;

Υπάρχουν δεκάδες ακόμη ερωτήματα που μπορούν να τεθούν. Η κυβέρνηση συνεχίζει μια προβληματική πορεία. Που μπορεί να γίνει και επικίνδυνη, όσο η κυβέρνηση στην Αθήνα, μοιάζει χαμένη στις εξαρτήσεις της και τον μικρόκοσμό της.

Η παρασκηνιακή διπλωματία είναι μια συγκεκριμένη μέθοδος, που έχει αρχές, κανόνες και αποσκοπεί κάπου. Δεν είναι ιδιωτική τους υπόθεση. Ούτε μπορεί να είναι άλλοθι. Προσφέρει κάποια ευελιξία, αλλά ταυτόχρονα , κάθε πλευρά μπορεί άνετα να αλλάξει το κλίμα, να αποδώσει την μη τήρηση των όποιων δεσμεύσεων σε παρεξήγηση, ευθύνες δεν αναλαμβάνονται και υπό αυτή την έννοια , είναι εύκολο, να μετατραπεί σε διπλωματικό ριγκ με συνέπειες. Αντίθετα, η διαφάνεια, αποτρέπει κινδύνους και επιπλέον είναι ενισχυτική της εξωτερικής πολιτικής γιατί καθιστά κόμματα και λαό συνεργάτες και αλληλέγγυους, όταν υπάρχει σαφές, ρεαλιστικό και εθνικά ωφέλιμο σχέδιο . Πέραν όλων αυτών, βασικό στοιχείο είναι να εμπιστεύεται ο λαός τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Γιώργο Γεραπετρίτη δεν τους εμπιστεύεται ούτε η ΝΔ, τουλάχιστον αυτή που εκφράζεται από τους Καραμανλή και Σαμαρά. Και όσο παρατείνεται η στεγανοποίηση της εξωτερικής πολιτικής, τόσο πιο απρόβλεπτες μπορεί να είναι οι εξελίξεις.

Πηγή: omegapress.gr

Ο “πειρατής” Γκιουλέρ , τα αλαλάζοντα ΜΜΕ και η διαχείριση της αποτυχίας των συνομιλιών.

Του Σωτήρη Σιδέρη

Αλλάζει σταδιακά η ρητορική και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, σαν να προετοιμάζουν το τέλος του μορατόριουμ. Η διαφαινόμενη αποτυχία να υπάρξει κάποιας μορφής συμφωνία, σε συνδυασμό με την αλλαγή σκηνικού στο εσωτερικό των δύο χωρών και για τον Μητσοτάκη και για τον Ερντογάν, προκαλεί παρενέργειες. Με αφορμή δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Άμυνας Γκιουλέρ στις οποίες μεταξύ άλλων έκανε μια εντελώς άστοχη και άσχετη τοποθέτηση για το Πρακτικό της Βέρνης του 1976, ξεσηκώθηκε θύελλα στην Αθήνα, αντί να εξηγηθεί η υπεροχή των ελληνικών θέσεων με βάση του διεθνές δίκαιο, αλλά και το ίδιο το Πρακτικό της Βέρνης.

Η Άγκυρα με την απειλή χρήσης βίας οδηγεί συνεχώς σε άτακτες κινήσεις την Ελλάδα, όπως έγινε με το Ουρούτς Ρέις και στην Κάσο . Το Ουρούτς Ρέις , αν υιοθετήσουμε την λογική της Τουρκίας, παραβίασε κατάφωρα τη Βέρνη και με βάση ίδια λογική ,έπρεπε να βυθιστεί ή τουλάχιστον να ζητήσει άδεια από την Ελλάδα…. Πέρα από το γεγονός ότι το εν λόγω Πρακτικό έχει εκπνεύσει μετά την αποτυχία των διμερών συνομιλιών το 1981, η ουσία είναι ότι αυτό αφορούσε σεισμικές έρευνες για εντοπισμό κοιτασμάτων πετρελαίου και όχι πόντιση καλωδίων, που είναι ελεύθερη.

Διπλωματική παράλυση

Ο Τούρκος υπουργός είπε ότι τουρκικό ΥΠΕΞ « προχώρησε στις απαραίτητες διπλωματικές πρωτοβουλίες προς τις ελληνικές αρχές σχετικά με τις ερευνητικές δραστηριότητες που η ελληνική πλευρά προσπάθησε να πραγματοποιήσει χωρίς άδεια στη δυνητική μας υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο, κατά παράβαση του Πρακτικού της Βέρνης του 1976 και του διεθνούς δικαίου…”. Η Τουρκία δεν έχει κανένα δικαίωμα να εμποδίσει την πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου, πόσο μάλλον να κάνει λόγο για “δυνητική υφαλοκρηπίδα” για να προσδώσει υποτίθεται νομιμοφάνεια στις θέσεις της. Με απλά λόγια κανένα Πρακτικό, καμία χώρα δεν μπορεί να εμποδίσει την Ελλάδα να ποντίσει ηλεκτρικά καλώδια, ούτε η Τουρκία μπορεί να απαιτεί άδεια από τη χώρα μας. Πρόκειται για διπλωματική παρωδία υπό την απειλή όπλων…

Σύμφωνα με τα γεγονότα που εξελίχθηκαν από το 1976 μέχρι το 1981, η Ελλάδα και η Τουρκία ξεκίνησαν διμερείς συνομιλίες για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας τον Νοέμβριο του 1976, συνυπογράφοντας το γνωστό ως Πρακτικό της Βέρνης, το οποίο έθετε το πλαίσιο του διαλόγου. Ο διάλογος, όμως, τερματίσθηκε άπρακτος το 1981, λόγω των συνεχών παλινδρομήσεων και της αδιάλλακτης στάσης της Τουρκίας, οπότε εξέπνευσε παράλληλα και το Πρακτικό της Βέρνης, το οποίο αφορούσε τις συγκεκριμένες διαπραγματεύσεις και επομένως η ισχύς και η διάρκειά του τελούσαν σε άμεση συνάρτηση με εκείνες.

Η ελληνική κυβέρνηση ενώ βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση σχετικά με το ζήτημα των καλωδίων, δεν έχει κάνει την παραμικρή διεθνή κινητοποίηση, προκειμένου να καταγγείλει την Τουρκία στους διεθνείς οργανισμούς, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τον ΟΗΕ. Η απαίτηση των ΗΠΑ, να μην συμβεί τίποτα, όσο διαρκεί ο πόλεμος της Ουκρανίας καθώς το ΝΑΤΟ είναι προσανατολισμένο σε αυτόν έχει δυσμενείς επιπτώσεις στην αυτονόητη ευθύνη της Αθήνας, να υπερασπίζεται με κάθε τρόπο και μέσο τα καλώς νοούμενα εθνικά συμφέροντα. Πέραν αυτών, δεν έχει ζητήσει από καμία κυβέρνηση, ούτε των ΗΠΑ, ούτε της Ευρώπης να στρέψει το ενδιαφέρον της στο Αιγαίο. Αυτό προσφέρει κάποιας μορφής ασυλία στην Τουρκία η οποία συνεχίζει να ασκεί πιέσεις . Ανάλογη πίεση είχε ασκήσει και μάλιστα πολύ αποτελεσματικά, όταν με προχειρότητα το δίδυμο Μητσοτάκης -Γεραπετρίτης, είχαν ανακοινώσει πομπωδώς την δημιουργία θαλάσσιου πάρκου στο Αιγαίο, το οποίο είναι στα αζήτητα.

Το δίμηνο Δεκεμβρίου -Ιανουαρίου θα συμβούν πολλά στην περιοχή μας και στον κόσμο. Ο Τραμπ αναλαμβάνει καθήκοντα στις 20 Ιανουαρίου και μέχρι τότε η ένταση στην Ουκρανία θα αυξάνεται. Το μορατόριουμ στο Αιγαίο διατηρείται με δυσκολία πλέον καθώς και οι εμπρηστικές δηλώσεις παίζουν εξίσου αρνητικό ρόλο. Στο τέλος Ιανουαρίου αναμένεται να διεξαχθεί το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας -Τουρκίας και στο στο πλαίσιο αυτό, αναμένονται και ανακοινώσεις για την πορεία των διμερών συνομιλιών για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Ταυτόχρονα οξύνεται και το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και την Τουρκία. Ο Ερντογάν αναζητά στηρίγματα στους Κούρδους για να αλλάξει και πάλι το Σύνταγμα και να διεκδικήσει και νέα θητεία, ενώ οι αντίπαλοί του ακονίζουν τα μαχαίρια, εμπλέκοντας και τα ελληνοτουρκικά. Το κουρδικό είναι το κορυφαίο πρόβλημα της Τουρκίας και οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή την αφορούν άμεσα .

Στην Ελλάδα ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται υπό πίεση από την δεξιά αντιπολίτευση, από την οικονομική κρίση, από τα σκάνδαλα , οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μη αναστρέψιμη πτώση , ενώ σε όλα τα διπλωματικά μέτωπα δεν έχει να παρουσιάσει την παραμικρή θετική ενέργεια. [...]

[iEpikaira: Τα πράγματα είναι μάλλον απλά... Η Τουρκία δια στόματος Γκιουλέρ, "ξέθαψε" τη Βέρνη για να κάνει το... "μνημόσυνο" του μορατόριουμ! Καταλαβάτε;]

Πηγή: omegapress.gr

Ένταλμα κατά Νετανιάχου: γίνεται η Ελλάδα τυχοδιωκτική χώρα;

Του Σωτήρη Σιδέρη

Εδώ και δεκαετίες η Ελλάδα επικαλείται αποφάσεις του ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο για να ενισχύσει τα επιχειρήματά της , τόσο στο Κυπριακό, όσο και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Επίσης, η Ελλάδα εκφράζει σταθερά την υποστήριξή της στα διεθνή θεσμικά όργανα και στο πλαίσιο αυτό είναι μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου με άλλα 122 κράτη, άρα έχει υποχρέωση να σέβεται και να εφαρμόζει τις αποφάσεις του . Είναι ο ίδιος ο ΟΗΕ που έχει μιλήσει για γενοκτονία στη Γάζα, αλλά ο Μητσοτάκης δεν άκουσε τίποτα. Εδώ υπάρχουν και νομικά, αλλά κυρίως πολιτικά ζητήματα για τον πρωθυπουργό.

Υπό αυτή την οπτική προκαλεί σοκ η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου την Τρίτη 26 Νοεμβρίου ότι η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί λανθασμένη την απόφαση του Δικαστηρίου να εκδώσει ένταλμα σύλληψης κατά του Νετανιάχου. Δηλαδή η Ελλάδα εφαρμόζει μόνο αποφάσεις με τις οποίες συμφωνεί; πρωτοφανής δήλωση, μοναδική και σε ευρωπαικό επίπεδο, δεδομένου ότι ήδη η ΕΕ, αλλά και πολλές χώρες μονομερώς έχουν δηλώσει ξεκάθαρα ότι θα γίνει σεβαστή η απόφαση για τον Νετανιάχου, παρά τα πρακτικά προβλήματα που υπάρχουν. Πολλές χώρες της Δύσης έχουν στρατηγικού τύπου σχέση με το Ισραήλ και πολέμησαν στο πλευρό του αναχαιτίζοντας ιρανικούς πυραύλους, αλλά υπερισχύει ο σεβασμός στο Δικαστήριο. Εδώ τι υπερισχύει; γίνεται η Ελλάδα τυχοδιωκτική χώρα για χάρη του Ισραήλ;

Σκοτεινή πολιτική

Το Δικαστήριο, σύμφωνα με το Καταστατικό του , είναι αρμόδιο για την ποινική δίωξη προσώπων για το έγκλημα της γενοκτονίας, τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, τα εγκλήματα πολέμου, το έγκλημα της επίθεσης. Συνδέεται με το Συμβούλιο Ασφαλείας , ενώ υποβάλλει κάθε χρόνο έκθεση στον ΟΗΕ για τις δραστηριότητές του. Οπότε εγείρονται σοβαρά ερωτήματα για την στάση της Αθήνας.

Οι στενές προσωπικές σχέσεις του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Μπένζαμιν Νετανιάχου, αλλά και η πειθήνια υποταγή της κυβέρνησης στις ΗΠΑ, που ενορχηστρώνουν σε παγκόσμιο επίπεδο την στήριξη του Ισραήλ, κυριαρχούν στην συμπεριφορά της Αθήνας. Όμως το να υπερισχύει η προσωπική σχέση των διεθνών θεσμών, είναι πολιτική τραγωδία και φέρνει την Ελλάδα αντιμέτωπη με την ίδια της την ψυχή. Είναι δεδομένο ότι η Ελλάδα εδώ και πολλές δεκαετίες έχει κάνει εικόνισμα το διεθνές δίκαιο , έχει εκφράσει την σταθερή της πίστη στους θεσμούς και της ΕΕ και του ΟΗΕ, αλλά η δήλωση του Μαρινάκη είναι μια βαρβαρότητα.

Ακόμη και αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι υπάρχουν λάθη στην απόφαση του Δικαστηρίου, όφειλε να τα αναφέρει. Και η Ιταλία χαρακτήρισε λανθασμένη την απόφαση, ωστόσο δήλωσε ξεκάθαρα, ότι θα την σεβαστεί και θα εκτελέσει την απόφασή του για τον Νετανιάχου, αν αυτό απαιτηθεί.

Ποιές είναι ακριβώς οι περίφημες προσωπικές σχέσεις Μητσοτάκη -Νετανιάχου. Οι πρώτες “κακές κουβέντες” ειπώθηκαν και μέσα στη βουλή, για την ίδρυση του περίφημου κέντρου εκπαίδευσης πιλότων στην Καλαμάτα, μια ελληνοισραηλινή σύμβαση που ενώ ξεκίνησε με έναν προυπολογισμό γύρω στα 200 εκ. Ευρώ, έφθασε κοντά στο 1,5 δις και ενώ πολλοί στο υπουργείο Άμυνας δεν το θεωρούσαν απαραίτητο. Πολλοί μίλησαν για σκάνδαλο, αλλά κανείς δεν είναι διατεθειμένος να το διερευνήσει. Πέραν αυτού, η Ελλάδα έχει προσφέρει κάθε είδους πολιτική και διπλωματική στήριξη στο Τελ Αβίβ. Ενώ διεθνείς οργανισμοί, κυβερνήσεις, κόμματα , νομικός κόσμος και το διεθνές δίκαιο υποδεικνύουν , όχι απλά την δυσανάλογη απάντηση του Ισραήλ στην Χαμάς, αλλά κάνουν λόγο για γενοκτονία, μόνο η Αθήνα, η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο υποστηρίζουν άνευ όρων το Ισραήλ.

Πως θα πείσει η Ελλάδα την κοινή γνώμη και τους διεθνείς οργανισμούς, ότι οι αποφάσεις του ΟΗΕ ή του Δικαστηρίου ή της ΕΕ πρέπει να γίνονται σεβαστές, όταν η ίδια κινείται με αποκλειστικά πολιτικά κριτήρια;

Είναι τυχοδιωκτισμός

Η στάση της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είναι απλά λάθος , είναι εγκληματική. Δεν διαφέρει και πολύ από την στάση της και στα μεγάλα σκάνδαλα για τα οποία κατηγορείται και στο εσωτερικό της χώρας, δηλαδή στο έγκλημα των Τεμπών και στις υποκλοπές. Η περιφρόνησή της για το κράτος δικαίου, είναι απαράδεκτη, συνιστά υπονόμευση των δημοκρατικών θεσμών, τους οποίους αποδεδειγμένα η κυβέρνηση έχει δείξει την ασέβεια και την απέχθειά της.

Στο διεθνές πεδίο, η κυβέρνηση εξουδετέρωσε την πάγια θέση της Ελλάδας και την προσήλωσή της στους διεθνείς θεσμούς. Ο Μητσοτάκης έχει υποκαταστήσει αυτή τη θέση με την προσήλωσή του σε πρόσωπα και πολιτικές που ενοχοποιούνται για εγκλήματα και αυτή η ποιοτική διαφορά και αλλαγή θα στοιχίσει στην Ελλάδα. Η χώρα μας ήταν αφοσιωμένη σε αυτούς τους θεσμούς και είχε αποκτήσει ένα σταθερό διεθνές ακροατήριο, ενώ και στο εσωτερικό της χώρας, αυτή η θέση, έχει επικροτηθεί από τον ελληνικό λαό.

Η αλλαγή καθιστά την Ελλάδα τυχοδιωκτική χώρα που την εντάσσει σε ένα κλαμπ χωρών που είναι δακτυλοδεικτούμενες , διακρίνονται για τον αυταρχισμό τους και την αποστασιοποίησή τους από τους διεθνείς δημοκρατικούς θεσμούς. Μπορεί η Ελλάδα να έχει τέτοιο ρόλο; κάποιος πρέπει να το απαντήσει...

Λάθη και σκοπιμότητες πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Επί μέρους θέσεις διατυπώνονται, σεβαστή και η κριτική. Άλλο πράγμα όμως η κριτική, άλλο πράγμα η ανατροπή μιας πολιτικής. Και η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν παίρνει μια απλή θέση σε μια υπόθεση όπως το ένταλμα κατά του Νετανιάχου, αλλά έχει αλλάξει και όλη η φιλοσοφία της στις διεθνείς σχέσεις.

Και αυτό θα το βρει μπροστά της η Ελλάδα...

Για παράδειγμα, όταν η Επιτροπή του ΟΗΕ στο πόρισμά της για τον πόλεμο της Γάζας κατέδειξε ότι εκεί υπάρχει σχέδιο γενοκτονίας, η Αθήνα σιώπησε. Η μόνιμη και σχεδόν υστερική δικαιολογία ότι το Ισραήλ έναν χρόνο μετά την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς εξακολουθεί να αμύνεται δολοφονώντας χιλιάδες παιδιά προκαλεί την κοινή λογική και καταδεικνύει την εξευτελιστική υποταγή της χώρας σε τυχοδιωκτικά σχέδια. Επίσης, η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, ότι απόφαση του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου να εκδώσει ένταλμα σύλληψης του Νετανιάχου είναι λανθασμένη, προκαλεί αηδία. Πέραν όλων αυτών και ενώ επικρατεί παγωμάρα σε όλο τον κόσμο ενόψει της ανάληψης καθηκόντων από τον Τραμπ. Κρίση πολιτική, οικονομική και τώρα προστίθεται και ηθική κρίση. Τι άλλο να περιμένουμε;

Πηγή: omegapress.gr

Του Σωτήρη Σιδέρη

Εδώ και αρκετές εβδομάδες ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει επιδοθεί σε μια προσπάθεια εθνικής συσπείρωσης επικαλούμενος απειλές κατά της χώρας του. Ποια είναι η απειλή όμως; Σύμφωνα με την συζήτηση εντός της Τουρκίας, επίκεντρο είναι το κουρδικό. Το παζάρι που πρότεινε ο γκρίζος λύκος Μπαχτσελί, είναι ο αφοπλισμός του ΡΚΚ με αντάλλαγμα την ελευθερία του Οτσαλάν. Το πήγε ένα βήμα πιο πέρα ο Ερντογάν, καλώντας τους Κούρδους να υποταχθούν στο δικό του όραμα για τον “Αιώνα της Τουρκίας”, ώστε να κατακτήσουν την αιώνια ευημερία. Εδώ και δεκαετίες το τουρκικό πολιτικό σύστημα , καταδιώκει και φυλακίζει Κούρδους πολιτικούς, ενώ στη νοτιοανατολική Τουρκία, έχει επιβάλλει ένα καθεστώς τρομοκρατίας.

Ο Ερντογάν φοβάται ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ για να τιμωρήσουν το Ιράν και την στάση της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή, θα αναζωπυρώσουν τον πόλεμο με το ΡΚΚ και τους Κούρδους της Συρίας και ότι στο βάθος των εξελίξεων, θα αναδυθεί πιο ισχυρό από ποτέ το αίτημα για κουρδικό κράτος. Πράγμα που ενδεχομένως θα σημάνει και την διεκδίκηση τουρκικών εδαφών. Αν η Χαμάς είναι απελευθερωτική οργάνωση για τον Ερντογάν, το ΡΚΚ γιατί να μην είναι απελευθερωτικό, σύμφωνα με το Ισραήλ ;

Η κρίση στις σχέσεις με το Ισραήλ και η αφύπνιση του κουρδικού στοιχείου στην Συρία και το Ιράν έχει προκαλέσει έντονες ανησυχίες στην Άγκυρα. Η κρίση πανικού είναι εμφανής στην Άγκυρα, αν και πολλοί πιστεύουν ότι πέραν του κουρδικού, ο Τούρκος πρόεδρος κάνει και προσωπικά σχέδια για μια νέα θητεία που απαιτεί τη συμμαχία των Κούρδων για να αλλάξει και πάλι το Σύνταγμα. Προς το παρόν όμως ο πόλεμος αλλάζει και τις διαθέσεις στην Άγκυρα.

Η ανώμαλη προσγείωση

Στην αρχική φάση ο Ερντογάν κατήγγειλε το Ισραήλ ότι η Τουρκία θα είναι ο επόμενος στόχος μετά τη Γάζα και τον Λίβανο. Τώρα προσπαθεί αλλάξει την εικόνα και να προλάβει ενδεχομένως τις εξελίξεις. Μιλώντας στο τουρκικό κοινοβούλιο την Τετάρτη 30 Οκτωβρίου, ο Τούρκος πρόεδρος απευθύνθηκε στους Κούρδους με ασυνήθιστα … τρυφερή γλώσσα. Είπε χαρακτηριστικά:

«Απευθύνομαι από το βήμα του έθνους, αγαπητέ μου Κούρδε αδελφέ! Περιμένουμε από εσένα να κρατήσεις αυτό το χέρι ειλικρινά και να το κρατήσεις σφιχτά. Θέλουμε να εξαλείψεις αυτούς που είναι τα εργαλεία του σιωνιστικού Ισραήλ, οι υπηρέτες του ιμπεριαλισμού και τα εργαλεία των εχθρών της Τουρκίας». Αν εξαιρέσουμε τις σπαραξικάρδιες αναφορές, θα γίνει πιο σαφές ότι ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να αποσυνδέσει τους Κούρδους από το ΡΚΚ . Πράγμα που δεν κατάφερε η Τουρκία εδώ και πολλές δεκαετίες σε πιο καλές συνθήκες, θα το καταφέρει τώρα που οι Κούρδοι έχουν αφυπνιστεί; αλλά έχει και συνέχεια...

Ο Ερντογάν ουσιαστικά, επιμένοντας στον μεγαλοιδεατισμό του ζήτησε την ενσωμάτωση των Κούρδων στο σχέδιό του για τον “αιώνα της Τουρκίας”, ως οι δύο λαοί να έχουν κοινό όραμα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ας χτίσουμε μαζί τον “Αιώνα της Τουρκίας”, ένα λαμπερό, αδελφικό μέλλον με ευημερία κάτω από τη σκέπη της Δημοκρατίας της Τουρκίας. Λέμε να χτίσουμε μαζί ένα λαμπερό, αδελφικό μέλλον με ευημερία κάτω από τη σκέπη της Δημοκρατίας της Τουρκίας, κάτω από τη σκιά της κόκκινης σημαίας μας. Μαζί ιδρύσαμε τη δημοκρατία πριν από 101 χρόνια. Αυτή η δημοκρατία είναι δική σου όσο είναι και δική μου. Λέμε, ας κάνουμε τη δημοκρατία χώρα ευημερίας για όλους μας μαζί. Αντε, να ξεφορτωθούμε αυτούς που έσφιξαν τις γροθιές τους». Λόγια της ανάγκης, αλλά το διακύβευμα είναι τεράστιο πλέον και αυτό είναι που αναγκάζει τον Ερντογάν σε ανώμαλη προσγείωση. Τουρκικός αιώνας με το κουρδικό ανοιχτό και σε πλήρη ανάπτυξη στο Βόρειο Ιράκ, την Συρία και το Ιράν, δεν μπορεί να υπάρξει. Και προς το παρόν καμία χώρα, ούτε οι ΗΠΑ, ούτε η Ρωσία είναι διατεθειμένες να “πουλήσουν” για μια ακόμη φορά τους Κούρδους. Είναι το μεγάλο θέμα των επόμενων δεκαετιών.

Ο Ερντογάν αλλάζει συχνά θέσεις και απόψεις. Επί χρόνια οι Κούροι είναι πολίτες δεύτερης και τρίτης κατηγορίας και τα τελευταία λόγια του ακούγονται περισσότερο σαν σαρκασμός, παρά ως πρόσκληση. Ποιος Κούρδος θα πειστεί όταν έχει τους φυσικούς του ηγέτες στην φυλακή, χιλιάδες νεκρούς, όταν με το παραμικρό τα δικαστήρια φυλακίζουν ως τρομοκράτες χιλιάδες Κούρδους;. Προφανώς το όραμα του Ερντογάν και των Κούρδων δεν είναι κοινό. Ο πρώτος θέλει μεγάλη Τουρκία υπό την εξουσία του και οι δεύτεροι δική τους πατρίδα. Η απόκλιση είναι … θανατηφόρα. Όλα αυτά , κυρίως η στροφή του Ερντογάν δεν θα υπήρχε αν δεν επικρατούσε γεωπολιτική αστάθεια σε όλη την περιοχή.

Η ευρύτερη Μέση Ανατολή βιώνει μια νέα κατάσταση και πόλεμο και διέξοδος δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα. Το Ισραήλ έχει πλέον εσωτερικά προβλήματα, έχει απώλειες, η οικονομία πλήττεται και αν δεν ήταν οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι θα είχε καταρρεύσει. Ωστόσο, παραμένει μια ισχυρή χώρα με πολύ ισχυρές συμμαχίες, ενώ το ίδιο το Τελ Αβίβ δηλώνει ότι πολεμά εκ μέρους όλης της Δύσης, κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα πειστικό, προς το παρόν τουλάχιστον. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι ένας νέος χάρτης φιλοτεχνείται. Η Γάζα και ο Λίβανος, τουλάχιστον ένα τμήμα του θα τεθούν υπό επιτήρηση, ζώνες ασφαλείας θα οριοθετηθούν, το μέλλον του Ισραήλ δεν θα είναι εύκολο μετά τον πόλεμο, πολλά θα εξαρτηθούν από το ίδιο και τις διαθέσεις των συμμάχων του. Έχει μεγάλα στηρίγματα και θέλει να διευρύνει το μέτωπο της κρίσης για να μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την δική του.

Πολλοί πιστεύουν ότι μετά τον πόλεμο, ίσως και πιο σύντομα το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θα υποδαυλίσουν το κουρδικό σε βαθμό που προκαλεί νευρικό κλονισμό στην Τουρκία. Υπήρχε και ίσως υπάρχει ακόμη μια ισχυρή συμμαχία μεταξύ Ιράν , Τουρκίας και Συρίας για να αποτραπεί πάση θυσία η ίδρυση κουρδικού κράτους, γιατί θα ήταν απειλή για την ακεραιότητα και των τριών χωρών. Τώρα όμως υπάρχει κρίση στις σχέσεις Τουρκίας-Συρίας και Τουρκίας-Ιράν. Οι Κούρδοι της Συρίας μάλλον θα είναι ικανοποιημένοι με ένα καθεστώς ευρείας αυτονομίας, ενώ άδηλο είναι το μέλλον των Κούρδων του Ιράν, τους οποίους σίγουρα στηρίζει η Δύση. Έτσι λοιπόν μένει η Τουρκία και ο Ερντογάν φοβάται ότι η Δύση θα στηρίξει τον διαμελισμό της Τουρκίας. Να μην ξεχνάμε ότι στο Βόρειο Ιράκ υπάρχει ντε φάκτο κουρδική αυτονομία και συνορεύει με την Τουρκία…

Η επίπτωση στην Ελλάδα

Όλα αυτά προκαλούν πανικό στο τουρκικό πολιτικό και στρατιωτικό κατεστημένο. Ο εθνικισμός στην Τουρκία είναι στα ύψη, όπως και ο φόβος για το αύριο. Μια προσέγγιση με τους Κούρδους είναι μια διέξοδος, μάλλον όμως είναι κάπως αργά για τον Ερντογάν. Για τον λόγο αυτό ουσιαστικά ο Τούρκος πρόεδρος , με όσα λέει δημόσια , επιχειρεί να διαπραγματευθεί με τις μεγάλες χώρες της Δύσης. Ταυτόχρονα θέλει και την προσέγγιση με την Συρία και τον Ασαντ τον οποίο ήθελε να ανατρέψει . Ο Ασαντ όμως αρνείται και θέτει ως όρο την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από τη Β. Συρία. Πολλές οι επιπλοκές για την Άγκυρα.

Για τους λόγους αυτούς, πολλοί πιστεύουν ότι είναι θέμα χρόνου μια νέα στροφή του Ερντογάν προς τη Δύση, ώστε να αποφύγει τη μεγάλη κρίση. Αυτό θα το ήθελε πολύ η Δύση. Να συρθεί δηλαδή η Τουρκία στην αυλή της άνευ όρων γιατί την χρειάζεται. Εκ των πραγμάτων το ενδιαφέρον της Τουρκίας μετατοπίζεται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η Άγκυρα θα εγκαταλείψει την πολιτική της προς την Ελλάδα. Κάθε άλλο , μπορεί να γίνει και άλλοθι μια κρίση με τη χώρα μας. Από την άλλη όμως είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστεί τόσα πολλά και τόσο δύσκολα μέτωπα ταυτόχρονα...

Με μια διαφορά. Η Τουρκία δεν είναι ούτε με τη Δύση, ούτε με την Ανατολή. Παραμένει ενδιάμεση δύναμη που διαπραγματεύεται με όλους και θέλει να γίνει περιφερειακή δύναμη. Αν είναι καλείται να το αποδείξει τώρα. Διαφορετικά μπορεί να απειληθεί η ίδια και μάλιστα οι χειρότεροι φόβοι του Ερντογάν να γίνουν πραγματικότητα…

Πηγή: omegapress.gr

Κρίση εμπιστοσύνης στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Του Σωτήρη Σιδέρη

Σοβαρά εκτεθειμένος στα μάτια των διπλωματών, Ελλήνων και ξένων , πολλών βουλευτών της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, αλλά κυρίως σε πανεπιστημιακούς που μελετούν επί δεκαετίες την εξωτερική πολιτική της χώρας, είναι ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης. Ιδιαίτερα αιχμηρά , είναι τα σχόλια και για την υφυπουργό Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η οποία έχει την πραγματική εξουσία λόγω των στενών σχέσεων με την οικογένεια Μητσοτάκη. Ο Γεραπετρίτης είναι σχεδόν ένας εικονικός υπουργός που δεν έχει καταφέρει να διαχειριστεί καμία κρίση με επιτυχία.

Είναι αόρατος στην διεθνή σκακιέρα, είναι αυτός που χρεώθηκε την ταπεινωτική για τη χώρα μας κρίση με το Ουρούτς Ρέις, την αρνητική πορεία των σχέσεων με όλες σχεδόν τις χώρες των δυτικών βαλκανίων, αποδέχθηκε σιωπηλά την ετεροβαρή Διακήρυξη των Αθηνών και τελευταία , επικρίθηκε με σφοδρότητα για την επίσης ταπεινωτική κρίση της Κάσου, ενώ το θαλάσσιο πάρκο του Αιγαίου αναζητείται…

Το υπουργείο Εξωτερικών “βράζει” κυριολεκτικά καθώς η υφυπουργός Παπαδοπούλου το έχει καθηλώσει. Διευθύνσεις υπολειτουργούν, οι πρέσβεις στο εξωτερικό δεν έχουν ποτέ σαφείς οδηγίες και κατευθύνσεις, σχεδιασμός δεν γίνεται, η διπλωματική υπηρεσία έχει παροπλιστεί πλήρως, οι οικονομικοί πόροι ελάχιστοι, τα κενά σε προσωπικό είναι πηγή κινδύνων, η εικόνα τραγική. Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή για να συνεχιστεί η σιωπή του πολιτικού συστήματος και των ΜΜΕ.

Αναξιόπιστη και αναιμική διπλωματία

Σε αυτό το κλίμα η Ελλάδα πορεύεται εν μέσω σοβαρών κρίσεων και κινδύνων. Μόνο που οι εξωτερικοί κίνδυνοι δεν θα αντιμετωπιστούν ποτέ, αν πρώτα δεν αλλάξει ριζικά η εικόνα του ΥΠΕΞ. Πόλεμοι, αστάθεια, κρίση ασφάλειας, νέες συμμαχίες αναδύονται και δημιουργούνται άξονες όπως μεταξύ Ρωσίας, Κίνας, Ιράν και Βόρειας Κορέας, ενώ η Μέση Ανατολή βρίσκεται στα πρόθυρα γενικευμένου πολέμου και ήδη σχεδιάζονται νέοι χάρτες. Η κομβική γεωπολιτική θέση της Ελλάδας, όχι μόνο δεν αξιοποιείται, αντίθετα γίνεται λόγος για μια απόλυτα χειραγωγημένη εξωτερική πολιτική που δεν μπορεί να αναβαθμίσει τη θέση της χώρας και να την ισχυροποιήσει στην διεθνή κοινότητα. Εκ των πραγμάτων , η θέση της χώρας αποδυναμώνεται και αυτή η υποβάθμιση αντανακλάται και στην αδυναμία της να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Ήταν γνωστό σε πολλούς και είχαν γίνει και πολλά σχόλια μάλιστα , ότι ο Γεραπετρίτης ανέλαβε τιμητικά το ΥΠΕΞ μετά τις εκλογές του 2023 , με στόχο να μελετήσει, όσο μπορούσε, την κατάσταση στην Ευρώπη και τον κόσμο και να τοποθετηθεί Επίτροπος της ΕΕ. Αυτό δεν διαψεύστηκε ποτέ . Ο Μητσοτάκης όμως είχε άλλα σχέδια. Οι φήμες ότι ο Γεραπετρίτης, επιστρέφει στο Μέγαρο Μαξίμου , εντάθηκαν το τελευταίο διάστημα, καθώς εκτιμήθηκε ότι τα νομικά μπερδέματα με τις υποθέσεις των υποκλοπών , η κακή κοινοβουλευτική παρουσία της ΝΔ και η επικοινωνία με τους υπουργούς, απαιτούσαν την επιστροφή του. Με την τοποθέτηση όμως του Τζιτζικώστα στη θέση του Επιτρόπου, υπονομεύθηκε ακόμη περισσότερο το όποιο κύρος διέθετε ο Γεραπετρίτης. Τα γεγονότα της Κάσου που οδήγησαν στην λήψη άδειας από την Τουρκία για να συνεχιστούν οι έρευνες για το ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας -Κύπρου ήταν η χαριστική βολή στην προσωπικότητα του.

Παρά τις δεκάδες συνεντεύξεις του, δεν κατάφερε να πείσει κανέναν ότι δεν ζήτησε άδεια από την Άγκυρα για την έρευνα σχετικά με το ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας -Κύπρου. Για το συγκεκριμένο έργο δεν απαιτείται άδεια από κανέναν πουθενά στον κόσμο. Λέγεται μάλιστα ότι ο Τούρκος ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν διαβεβαιώνει τους πάντες στην Ευρώπη, ότι ο Γεραπετρίτης ζήτησε την άδεια κατά την τηλεφωνική τους συνομιλία για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση.

Χαρακτηριστική λεπτομέρεια της κατεδάφισης της εξωτερικής πολιτικής της χώρας είναι οι παρεμβάσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ, δημόσια μάλιστα υπέρ του καλωδίου γιατί μετά την Κύπρο θα συνδεθεί το Ισραήλ. Ενώ η Ελλάδα και η Κύπρος βοούσαν από την επιθετικότητα της Τουρκίας, η Αθήνα , ο Γεραπετρίτης και ο πρωθυπουργός δεν βρήκαν ούτε μια λέξη να πουν προς το Τελ Αβίβ και την Ουάσιγκτον, ότι δηλαδή, αφού καίγονται για τη ηλεκτρική σύνδεση ας συμβάλλουν στην ασφάλειά του. Ούτε λέξη. Ούτε η ΕΕ έκανε κάποια ουσιαστική παρέμβαση αν και χρηματοδοτεί το έργο, αν και αφορά την ασφάλεια δύο κρατών μελών της, της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τέτοια διάλυση...

Τι συμβαίνει στο ΥΠΕΞ- Τι συμβαίνει στο Μαξίμου

Οι διευθύνσεις δεν παράγουν πολιτική. Υπολειτουργούν γιατί η αρμόδια υφυπουργός συνεργάζεται μόνο με έναν στενό κύκλο εμπίστων. Όπως αναφέρουν διπλωματικές πηγές είναι αναγκαία η νέα αναδιάρθρωση του ΥΠΕΞ, γιατί υπάρχει σοβαρό πρόβλημα αποτελεσματικότητας και παραγωγής πολιτικής.

Οι οικονομικοί, αλλά και οι ανθρώπινοι πόροι είναι ιδιαίτερα κρίσιμοι για ένα υπουργείο όπως το Εξωτερικών, ωστόσο τα προβλήματα είναι δραματικά, αλλά και τραγελαφικά, όταν για παράδειγμα θα πρέπει να αναζητούνται χρήματα για να επισκευάζονται κλιματιστικά ή να αγοράζονται αναλώσιμα των πρεσβειών. Το προσωπικό είναι δραματικά μειωμένο σε σχέση με τις ανάγκες ενός υπουργείου που οφείλει να έχει μάτια και αυτιά σε όλον τον πλανήτη.

Συσκέψεις δεν γίνονται. Σπάνια ο Γεραπετρίτης συνεργάζεται με τις Διευθύνσεις και ειδικούς επιστήμονες. Πολιτική δεν παράγεται και αυτό είναι εμφανές στο τι λέει και πως τοποθετείται ο υπουργός Εξωτερικών σε όλα τα ζητήματα διεθνών σχέσεων της χώρας.

Η σχέση Μεγάρου Μαξίμου -ΥΠΕΞ είναι τραγικά προβληματική. Ο πρωθυπουργός έχει δική του ατζέντα που διεκπεραιώνει εν μέρει το διπλωματικό του γραφείο και συνεργάζεται ενίοτε με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου για να δώσει οδηγίες ή για να διαμορφώσουν το ημερολόγιο των υποχρεώσεων. Η Παπαδοπούλου εξακολουθεί να διατηρεί τον φάκελο των ελληνοτουρκικών , αλλά κανείς άλλος στην κυβέρνηση, τα κόμματα, τη βουλή, δεν γνωρίζει τι συζητείται μεταξύ Ελλάδας -Τουρκίας. Όπως επισημαίνουν διπλωμάτες, η Παπαδοπούλου έχει έναν πολύ κλειστό κύκλο συνεργατών, που δεν γνωρίζουν καλά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η δυσλειτουργία του ΥΠΕΞ είναι εμφανής ακόμη και στις τοποθετήσεις του πρωθυπουργού, που επί πέντε χρόνια δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει μια σταθερή ιδέα ή πρωτοβουλία.

Η Ελλάδα απουσιάζει από τα μεγάλα think tank, δεν καταθέτει προτάσεις ή ιδέες, η ελληνική διπλωματία είναι υποβαθμισμένη . Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν είναι καθόλου ελκυστική, γιατί δεν έχει τίποτα να προσφέρει σε επίπεδο πολιτικής δράσης και ιδεών, είναι δεδομένη και σε κάθε σύνοδο, συμβούλιο , διεθνή οργανισμό ή συζητήσεις περνά απαρατήρητη. Το ειδικό βάρος της χώρας δεν υφίσταται πια, ούτε στα βαλκάνια όπου διατηρούσε υπεροχή έναντι όλων των χωρών της περιοχής που απογειώθηκε μετά την Συμφωνία των Πρεσπών. Μετά ήρθαν οι “κατεδαφιστές”. [iEpikaira: Το παρόν βήμα έχει ξεκάθαρα τοποθετηθεί επί του ζητήματος και εδώ επαναλαμβάνει ότι η Τραγωδία των Πρεσπών ήταν η απαρχή της τελικής φάσης της εθνικής κατρακύλας η οποία πλέον έχει πάρει διαστάσεις εθνικής αποσύνθεσης!]

Η χώρα όμως έχει οξυμένα περιφερειακά προβλήματα. Από τα βαλκάνια μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και την στάση της στους πολέμους της Ουκρανίας και της Γάζας χάνει διαρκώς έδαφος που καλύπτουν άλλοτε η Τουρκία, άλλοτε η Αλβανία και εσχάτως η Σερβία που συζητά με ΗΠΑ, Ρωσία, ΕΕ και Κίνα. Αντίθετα η Ελλάδα είναι περιορισμένη .

Για την ακρίβεια, η εξωτερική πολιτική της χώρας αποτελεί προνόμιο του πρωθυπουργού και ενίοτε της αδελφής του Ντόρας Μπακογιάννη της οποίας επιλογή είναι η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Σε πολλές περιπτώσεις ταξιδιών του πρωθυπουργού ακόμη και αρμόδιοι παράγοντες του ΥΠΕΞ δεν γνωρίζουν τι ακριβώς συζητά ο πρωθυπουργός στις διεθνείς επαφές, ούτε την τυπική ενημέρωση δεν έχουν. Δεν λειτουργούν έτσι τα κράτη, πόσο μάλλον τα σοβαρά κράτη . Δεν αντιμετωπίζονται έτσι οι κίνδυνοι, πόσο μάλλον οι μεγάλοι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει η Ελλάδα.

Ενόψει λοιπόν μιας ακόμη συνάντησης Μητσοτάκη -Ερντογάν, ας είμαστε προετοιμασμένοι για τα δύσκολα. Και όχι μόνο. Η εικόνα της Ελλάδας στην περιοχή ξεθωριάζει και υπάρχει αιτία γι αυτό.

Πηγή: omegapress.gr

Του Σωτήρη Σιδέρη

Η Τουρκία αποκαθιστά τις σχέσεις με την Αίγυπτο, ελέγχει πολιτικά την επίσημη κυβέρνηση της Λιβύης, έχει στρατηγική σχέση με την Αλβανία, είναι παρούσα στο Κόσοβο και τώρα, αναβαθμίζει σε στρατηγικό επίπεδο και τις σχέσεις με [τα Σκόπια*]. Με εξαίρεση την Αίγυπτο, σε όλες τις άλλες προαναφερθείσες περιπτώσεις, η Ελλάδα έχει προβληματικές σχέσεις με πολλά εκκρεμή ζητήματα προς επίλυση. Η επίσκεψη του Τούρκου ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν στα Σκόπια την Πέμπτη 5 Σεπτεμβρίου , ήταν αποκαλυπτική των προθέσεων της Άγκυρας.

Σε επίπεδο εντυπώσεων, ο Φιντάν ήταν ο πρώτος ΥΠΕΞ που πήγε στα Σκόπια μετά τις εκλογές, καθόλου τυχαία. Επίσης, ταυτίστηκε με την τακτική Μίτσοτσκι, να αποκαλεί τη χώρα του, πότε Βόρεια Μακεδονία, πότε απλά Μακεδονία, κάτι που όπως είχαμε προβλέψει διεθνοποιεί την διπλή ονομασία και συνιστά κραυγαλέα παραβίαση της Συμφωνίας των Πρεσπών. Η Τουρκία προσπαθεί να καλύψει το κενό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στις σχέσεις με τα Σκόπια, προωθώντας συμφωνίες σε πλήθος τομέων της οικονομίας, αλλά και στην πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Η Αθήνα όμως αντί να είναι ενεργητική και πανταχού παρούσα, είναι ληθαργική.

Η επιρροή της Τουρκίας αυξάνεται, της Ελλάδας μηδενίζεται

Αν στόχος της Τουρκίας είναι, μέσω της αύξησης της επιρροής της να δημιουργήσει έναν άξονα έναντι της Ελλάδας με την Αλβανία και [τα Σκόπια*], θα φανεί στην πορεία. Αυτό φυσικά δεν εξαρτάται μόνο από την Άγκυρα, αλλά και από τον τρόπο που θα κινηθεί η Ελλάδα. Η οποία προς το παρόν προκαλεί ανησυχία με την ανυπαρξία της.

Να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει άριστες σχέσεις και με την Σερβία, την οποία η Ντόρα Μπακογιάννη εξόργισε με την γνωστή έκθεση για το Κόσοβο στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ενώ επηρεάζει την πολιτική σκηνή και της Βουλγαρίας με την μεγάλη τουρκική μειονότητα. Να σημειωθεί πως σε κάθε επίσκεψη Τούρκου αξιωματούχου είτε στην Αθήνα, είτε στα Σκόπια, είτε στα Τίρανα, τίθεται το θέμα των εκεί τουρκικών μειονοτήτων [iEpikaira: Μέγα ατόπημα εάν ο αρθρογράφος εννοεί ότι στην Ελλάδα υπάρχει "τουρκική" μειονότητα. Η μειονότητα είναι μουσουλμανική!], που αν και πολύ μικρές αριθμητικά, η Άγκυρα το αναδεικνύει ως ζήτημα διμερών σχέσεων. Μια απλή σύγκριση με την ανύπαρκτη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη για την πολυπληθή ελληνική μειονότητα της Αλβανίας , αρκεί για να καταγραφεί το μέγεθος του προβλήματος.

Οι συνομιλίες του Φιντάν στα Σκόπια φαίνεται ότι ήταν ιδιαίτερα παραγωγικές. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ο ίδιος, πιο συγκρατημένος ο ομόλογός του Τίμτσο Μουτσούνσκι, περιέγραψε με διπλωματική ενάργεια τους στόχους της Τουρκίας.

Πρώτον, συμφώνησαν να προχωρήσει η σύσταση Συμβουλίου Στρατηγικής Συνεργασίας Υψηλού Επιπέδου.

Δεύτερον έθεσε υψηλούς στόχους για τις οικονομικές σχέσεις, ενώ κάλεσε τις τουρκικές επιχειρήσεις να επενδύσουν [στα Σκόπια*].

Τρίτον όπως είπε ο Φιντάν «η Βόρεια Μακεδονία έχει ξεχωριστή θέση για μένα» και πρόσθεσε ότι πιστεύει πως η οθωμανική κληρονομιά αποτελεί σημαντικό μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας και θα συνεχίσουν τη συνεργασία σε αυτόν τον τομέα. Πως θα γίνει αυτό; μα με θρησκευτικά σχολεία, τζαμιά και ιδρύματα , μέσω των οποίων η Τουρκία αυξάνει την επιρροή , όπως κάνει στην Αλβανία, το Κόσοβο, τη Γερμανία και παντού όπου υπάρχουν Τούρκοι. Η πίεση μάλιστα για διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας άρχισε ήδη.

Στα πολιτικά ζητήματα ο Φιντάν ήταν επίσης εκφραστής της επιθετικής διπλωματίας, όπως την προωθεί η Άγκυρα παντού. Απαίτησε από τα Σκόπια να συνεργαστεί “στον τομέα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, με επικεφαλής τη "FETO", διότι αυτή δεν αποτελεί απειλή μόνο για την Τουρκία, αλλά και για όλες τις χώρες όπου είναι παρούσα”. Δηλαδή απαίτησε το άγριο κυνηγητό των γκιουλενιστών τους οποίους ο Ερντογάν χαρακτηρίζει τρομοκράτες. Ανάλογη πίεση υφίσταται συχνά και η Ελλάδα.

Όπως είπε ο Φιντάν τα Βαλκάνια, έχουν γεωστρατηγική σημασία και ζήτησε την επιτάχυνση της στρατιωτικής συνεργασίας με [τα Σκόπια*]. «Σε αυτό το πλαίσιο, πιστεύω ότι θέματα όπως η στρατιωτική εκπαίδευση και η συμμετοχή σε στρατιωτικές ασκήσεις θα αποκτήσουν σημαντική δυναμική το προσεχές διάστημα. Οι εταιρείες της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας μας κατέχουν κορυφαίες θέσεις παγκοσμίως και θα ήθελα να τονίσω ότι οι εταιρείες αυτές είναι έτοιμες να συνεισφέρουν στη Βόρεια Μακεδονία» είπε ο Φιντάν.

Ο Τίμτσο Μουτσούνσκι είπε ότι «η χώρα μας, από την ανεξαρτησία της ακόμη, μπορούσε να βασιστεί στην Τουρκία, ως φίλο και υποστηρικτή μας για την επίτευξη των στρατηγικών μας στόχων».

Εθνικό πρόβλημα

Η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας βαδίζει σε έναν πολύ επικίνδυνο δρόμο. Η όξυνση των σχέσεων με χώρες των βαλκανίων, συνιστά σοβαρή απειλή για την πολιτική ασφάλειας της χώρας. Η αδράνεια, η παθητικότητα, η άρνηση ή η ανικανότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, να λύνει προβλήματα, να δρομολογεί θετικές εξελίξεις έχουν πλέον εξελιχθεί σε εθνικό πρόβλημα. Η Τουρκία, είναι πανταχού παρούσα και με θετικό πρόσημο, καταθέτει προτάσεις για συνεργασία, κάνει “προσφορές” στον τομέα της ασφάλειας και εμφανίζεται ως προστάτιδα δύναμη στην περιοχή. Φυσικά κόντρα στην ελληνική εξωτερική πολιτική, που όφειλε να έχει ηγετική πολιτική στην περιοχή. Πολιτική διαρκούς αναβάθμισης των σχέσεων, στενή συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας , επίλυση των προβλημάτων με επιθετική διπλωματία , κοινές κοινωνικές πολιτικές , κοινές πολιτικές για την προστασία του περιβάλλοντος και την αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής και πολλά ακόμη.

Τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση; Τίποτα απολύτως... και γι αυτό είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση...

[*το iEpikaira δεν θα βαρεθεί να επαναλαμβάνει ότι δεν αναγνωρίζει καμία χώρα που περιέχει το "Μακεδονία" και θα αντικαθιστά την όποια αναφορά στα κείμενα που αναδημοσιεύει.]

Πηγή: omegapress.gr