iEpikaira

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Κούρδοι

The New Middle East: A Bloody End to Sykes-Picot Agreement

19.9.26

Ανάλυση: Ποια είναι η 51η Ταξιαρχία Καταδρομών της Τουρκίας που μεταφέρεται απέναντι από τη Σάμο

18.9.26

Από τα βουνά του Τούντζελι στα Σώκια του Αϊδινίου - Γιατί η νέα έδρα της απέναντι από τη Σάμο έχει στρατηγική βαρύτητα - Η Αθήνα παρακολουθεί στενά τη συγκεκριμένη υπόθεση

Με τίτλους που κινούνται από το «η κίνηση που τρόμαξε την Ελλάδα» μέχρι το «η Σάμος στο μικροσκόπιο των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων», τουρκικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν τις τελευταίες ώρες τη μεταφορά της 51ης Ταξιαρχίας Καταδρομών από το Χοζάτ του Τούντζελι, στην ανατολική Τουρκία, στα Σώκια του Αϊδινίου, λίγα χιλιόμετρα από τις ακτές απέναντι από τη Σάμο.

Η Sözcü έφτασε μάλιστα να συνδέσει ευθέως την κίνηση με τις πρόσφατες ελληνοτουρκικές αντιπαραθέσεις, ενώ η Yeni Asır υποστήριξε ότι περίπου 2.004 επαγγελματίες καταδρομείς έχουν πλέον εγκατασταθεί στην περιοχή. Πέρα όμως από τις γνωστές υπερβολές εσωτερικής κατανάλωσης που συνοδεύουν συχνά τέτοιου τύπου δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο, η μεταφορά μιας ολόκληρης ταξιαρχίας καταδρομών από την ανατολική Τουρκία στα παράλια του Αιγαίου έχει πραγματική στρατηγική βαρύτητα και αξίζει να εξεταστεί ανεξάρτητα από τη ρητορική που τη συνοδεύει.

Από το Τούντζελι στα παράλια του Αιγαίου

Η σημασία της συγκεκριμένης κίνησης γίνεται σαφέστερη όταν εξεταστεί η ίδια η ταυτότητα της 51ης. Δεν πρόκειται για έναν νέο σχηματισμό που δημιουργήθηκε ειδικά για το Αιγαίο ούτε για μία μονάδα που μέχρι σήμερα είχε ως κύρια αποστολή αμφίβιες επιχειρήσεις. Πρόκειται για στρατιωτικό σχηματισμό με ιστορία δεκαετιών στην ανατολική Τουρκία και επιχειρησιακό υπόβαθρο που διαμορφώθηκε σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον.

Η ιστορική της έδρα βρισκόταν στο Χοζάτ, στην επαρχία Τούντζελι, μία από τις πλέον ορεινές περιοχές της Τουρκίας και για δεκαετίες έναν από τους βασικούς χώρους επιχειρήσεων των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας εναντίον του PKK. Η μονάδα εμφανιζόταν παλαιότερα ως 51η Ταξιαρχία Πεζικού Εσωτερικής Ασφάλειας. Σταδιακά μετασχηματίστηκε και ήδη από το 2018 καταγραφόταν επισήμως ως 51η Ταξιαρχία Καταδρομών. Η αλλαγή δεν είναι απλώς ονοματολογική. Αντανακλά τον προσανατολισμό προς ελαφρύτερες, περισσότερο ευέλικτες δυνάμεις, εκπαιδευμένες για ανάπτυξη και επιχειρήσεις σε απαιτητικό έδαφος.

Μια μονάδα με πραγματική επιχειρησιακή εμπειρία

Το επιχειρησιακό της παρελθόν δεν περιορίζεται σε ασκήσεις. Τον Δεκέμβριο του 2017, για παράδειγμα, η 51η είχε την ευθύνη διοίκησης της επιχείρησης «Şehit Jandarma Yüzbaşı Fuat Oğuzcan-2 Operasyonu» - «Επιχείρηση Πεσόντος Λοχαγού Χωροφυλακής Φουάτ Ογούζτζαν-2», στην περιοχή Χοζάτ-Τανζί Ντερεσί του Τούντζελι. Υπό τη διοίκησή της επιχειρούσαν δυνάμεις της Χωροφυλακής του Τούντζελι, τάγμα καταδρομών της Χωροφυλακής από το Ελαζίγ και δυνάμεις ειδικών επιχειρήσεων. Αυτό δίνει και το ακριβέστερο περίγραμμα των δυνατοτήτων της.

Η 51η έχει αναπτυχθεί μέσα σε ένα επιχειρησιακό περιβάλλον που απαιτεί κινητικότητα, δράση μικρών και μεσαίων σχηματισμών σε δύσβατο έδαφος, αναζήτηση και εκκαθάριση περιοχών, επιχειρήσεις ημέρα και νύχτα και συνεργασία με άλλες επίλεκτες μονάδες. Η Sözcü υποστηρίζει στο σημερινό της δημοσίευμα ότι η μονάδα είχε συμμετοχή και στην τουρκική επιχείρηση «Zeytin Dalı Harekâtı» – «Κλάδος Ελαίας» στο Αφρίν της Συρίας το 2018, παρουσιάζοντάς την ως έναν από τους έμπειρους σχηματισμούς των τουρκικών χερσαίων δυνάμεων. Η συγκεκριμένη αναφορά προέρχεται από το τουρκικό δημοσίευμα και δεν συνοδεύτηκε στη σημερινή ενημέρωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας από αναλυτικό επιχειρησιακό ιστορικό της μονάδας.

Αυτό που χρειάζεται παράλληλα να διαχωριστεί είναι η έννοια «καταδρομείς» από την έννοια «πεζοναύτες». Η 51η δεν είναι, με βάση τα διαθέσιμα δημόσια στοιχεία, αμφίβια ταξιαρχία. Οι τουρκικές αμφίβιες δυνάμεις αποτελούν διαφορετικό επιχειρησιακό σκέλος και σημαντικό μέρος τους βρίσκεται στη Φώκαια, βόρεια της Σμύρνης . Η μεταφορά της 51ης στα Σώκια δεν σημαίνει επομένως ότι η Τουρκία εγκαθιστά αυτομάτως μία νέα δύναμη αμφίβιας επίθεσης απέναντι από τη Σάμο. Σημαίνει όμως ότι μεταφέρει στα παράλια του Αιγαίου έναν σχηματισμό χερσαίων δυνάμεων με εμπειρία πραγματικών επιχειρήσεων, δυνατότητα ταχείας ανάπτυξης και προσωπικό προσανατολισμένο σε επιχειρήσεις υψηλής κινητικότητας.

Η ταξιαρχία από την οποία πέρασε ο Χουλουσί Ακάρ

Η 51η έχει και μία ιδιαίτερη θέση στην πρόσφατη ιστορία της τουρκικής στρατιωτικής ηγεσίας. Ο Χουλουσί Ακάρ, μετέπειτα αρχηγός του τουρκικού Γενικού Επιτελείου και υπουργός Άμυνας, ανέλαβε μετά την προαγωγή του σε ταξίαρχο το 1998 τη διοίκηση της τότε 51ης Ταξιαρχίας Πεζικού Εσωτερικής Ασφάλειας στο Χοζάτ και παρέμεινε στη θέση έως το 2000. Όταν επέστρεψε στο Χοζάτ τον Μάρτιο του 2018 ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ, η μονάδα εμφανιζόταν πλέον ως 51η Ταξιαρχία Καταδρομών. Το Anadolu σημείωνε τότε ότι ήταν γνωστή στην Τουρκία και ως «Kut-ül Amare Fatihi» - «Νικήτρια της Κουτ αλ-Αμάρα», ονομασία με αναφορά στην οθωμανική νίκη εναντίον των βρετανικών δυνάμεων στην Κουτ της Μεσοποταμίας κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η σύνδεση με τον Ακάρ ασφαλώς δεν προσδίδει από μόνη της μεγαλύτερη επιχειρησιακή ισχύ στη σημερινή μονάδα. Δείχνει όμως ότι η 51η δεν αποτελεί περιφερειακό ή νεοσύστατο σχηματισμό, αλλά μονάδα με μακρά συνέχεια μέσα στις τουρκικές χερσαίες δυνάμεις.

Τι λέει επισήμως η Άγκυρα;

Ένα κρίσιμο στοιχείο προέκυψε σήμερα από το ίδιο το τουρκικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Η Άγκυρα επιβεβαίωσε επισήμως τη μεταφορά της 51ης Ταξιαρχίας Καταδρομών στα Σώκια και διευκρίνισε ότι η αλλαγή της έδρας της μονάδας είχε εγκριθεί ήδη από τον Ιούνιο του 2026, «σύμφωνα με τις ανάγκες αποστολής και επιχειρήσεων των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων».

Η συγκεκριμένη διευκρίνιση είναι σημαντική, διότι βάζει ένα όριο στις ερμηνείες που εμφανίζονται σε μερίδα του τουρκικού Τύπου. Η απόφαση δεν ελήφθη τις τελευταίες ημέρες ως άμεση απάντηση στην επίσκεψη του Κυριάκου Μητσοτάκη στο Καστελλόριζο ή σε κάποια συγκεκριμένη ελληνική κίνηση. Η διαδικασία είχε ήδη δρομολογηθεί από τον Ιούνιο και η νέα παρουσία της 51ης στα Σώκια ήταν ορατή δημόσια από τα τέλη Αυγούστου. Άλλο όμως η ημερομηνία λήψης της απόφασης και άλλο η στρατηγική σημασία της επιλογής του νέου σημείου εγκατάστασης.

Γιατί τα Σώκια έχουν σημασία;

Η μεταφορά μιας ταξιαρχίας από το ορεινό Τούντζελι στη δυτική Τουρκία συνιστά ουσιαστική μεταβολή στη γεωγραφική κατανομή των τουρκικών χερσαίων δυνάμεων. Τα Σώκια βρίσκονται στην επαρχία Αϊδινίου, στην ευρύτερη ζώνη των μικρασιατικών παραλίων απέναντι από τη Σάμο και κοντά στον άξονα Κουσάντασι - χερσόνησος Ντιλέκ. Η νέα έδρα τοποθετεί επομένως μία έμπειρη ταξιαρχία καταδρομών σε εντελώς διαφορετικό στρατηγικό περιβάλλον από εκείνο στο οποίο επιχειρούσε επί δεκαετίες.

Σύμφωνα με πηγές από το ελληνικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας, η Αθήνα παρακολουθεί στενά τη συγκεκριμένη υπόθεση και αξιολογεί τόσο τη μεταφορά της μονάδας όσο και τα δεδομένα που αφορούν τη νέα διάταξή της. Οι ίδιες πηγές δεν αποδίδουν σε αυτή τη φάση στη μετακίνηση χαρακτηριστικά που να δικαιολογούν δραματοποιημένες ερμηνείες, ωστόσο το γεγονός ότι πρόκειται για ολόκληρο σχηματισμό επιπέδου ταξιαρχίας και όχι για περιορισμένη μετακίνηση προσωπικού είναι στοιχείο που εξετάζεται προσεκτικά.

Η ελληνική πλευρά έχει άλλωστε λόγους να αντιμετωπίζει διαφορετικά την παρουσία μιας τέτοιας μονάδας από μια συνηθισμένη μεταστάθμευση. Η ευρύτερη μικρασιατική ακτή διαθέτει ήδη σημαντικό αριθμό τουρκικών στρατιωτικών σχηματισμών, ενώ νοτιότερα και βορειότερα βρίσκονται μονάδες με διαφορετικές αποστολές και δυνατότητες. Η προσθήκη της 51ης ενισχύει σε κάθε περίπτωση το διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό υψηλής ετοιμότητας στη δυτική Τουρκία.

Οι 2.000 καταδρομείς και τι πραγματικά γνωρίζουμε

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στον αριθμό των ανδρών. Η Yeni Asır γράφει συγκεκριμένα για 2.004 επαγγελματίες καταδρομείς, ενώ η Sözcü χρησιμοποιεί τον αριθμό των περίπου 2.000. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, το τουρκικό υπουργείο Άμυνας δεν έχει ανακοινώσει επίσημο αριθμό προσωπικού που μεταφέρθηκε στα Σώκια.

Ο αριθμός των 2.000 είναι απολύτως συμβατός με την τάξη μεγέθους μιας ταξιαρχίας, αλλά δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως επιβεβαιωμένος αριθμός της τουρκικής κυβέρνησης.

Η εικόνα που προκύπτει είναι επομένως πιο σύνθετη από τους τίτλους περί «2.000 κομάντο απέναντι από τη Σάμο». Δεν υπάρχουν μέχρι στιγμής στοιχεία που να επιτρέπουν το συμπέρασμα ότι η 51η δημιουργήθηκε ή μεταφέρθηκε ειδικά με αποστολή εναντίον ελληνικών νησιών. Δεν υπάρχουν επίσης επίσημα δεδομένα που να τη μετατρέπουν ξαφνικά σε αμφίβιο σχηματισμό.

Υπάρχει όμως ένα αδιαμφισβήτητο δεδομένο: η Τουρκία πήρε μία ταξιαρχία καταδρομών με δεκαετίες επιχειρησιακής συνέχειας στην ανατολική χώρα και τη μετέφερε στη δυτική ακτή του Αιγαίου, απέναντι από τη Σάμο. Η απόφαση είχε ληφθεί μήνες πριν από τη σημερινή δημοσιότητα και αυτό αποδυναμώνει τις εύκολες αφηγήσεις περί «άμεσης απάντησης» στην Αθήνα. Δεν μειώνει όμως τη στρατιωτική σημασία της. Γιατί το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι αν οι τίτλοι στον τουρκικό τύπο επιχειρούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας. Αυτό είναι σχεδόν αναμενόμενο. Το ουσιαστικό είναι ότι ένας έμπειρος σχηματισμός καταδρομών άλλαξε γεωγραφικό προσανατολισμό και βρίσκεται πλέον ενταγμένος στη στρατιωτική διάταξη της δυτικής Τουρκίας, σε έναν από τους πλέον ευαίσθητους χώρους του Αιγαίου.

Πηγή: protothema.gr

Το νέο πεδίο μάχης της Τουρκίας εναντίον του Ισραήλ και τα πυρηνικά που ανακαλύφθηκαν στη Συρία...

16.9.26

Όταν τα Σύνορα Επαναχαράσσονται με Αίμα: Το άλλοθι της 7ης Οκτωβρίου

8.9.26

Η Αμερική αποχωρεί από περιοχές της Μ. Ανατολής ή μήπως αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο τις ελέγχει;

15.8.26

Πώς η Τουρκία χρησιμοποιεί το νερό ως όπλο

10.8.26

ΝΙΒΕΡΟΓΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Τον Δεκέμβριο του 2024, την ώρα που ο κόσμος παρακολουθούσε την πτώση του Άσαντ, κάτι πολύ πιο διακριτικό συνέβαινε λίγα χιλιόμετρα βορειότερα, πάνω στον Ευφράτη. Το φράγμα Τισρίν σιωπούσε – όχι από ξηρασία, αλλά από τουρκικά πλήγματα – αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους χωρίς νερό και ρεύμα [1]. Η ανατροπή ενός καθεστώτος κέρδισε τους τίτλους, ο σιωπηλός έλεγχος του νερού της περιοχής κέρδισε το μέλλον. Γιατί, στη νέα Μέση Ανατολή το κρίσιμο όπλο δεν είναι το άρμα, ούτε το drone. Είναι η βαλβίδα.

Ο Τίγρης και ο Ευφράτης γεννιούνται στην Ανατολία. Αυτό και μόνο δίνει στην Άγκυρα ένα διαρθρωτικό πλεονέκτημα που καμία συμμαχία και κανένας εξοπλισμός δεν μπορούν να αναιρέσουν. Μέσω του Σχεδίου Νοτιοανατολικής Ανατολίας (GAP) – 22 φράγματα και 19 υδροηλεκτρικοί σταθμοί – η Τουρκία ελέγχει σήμερα έως και το 90% της ροής του Ευφράτη και περίπου το 45% των υδάτινων πόρων των δύο ποταμών [2]. Το φράγμα Ατατούρκ, το μεγαλύτερο του έργου, και το σύνολο των ταμιευτήρων του GAP αποθηκεύουν πάνω από 100 δισεκατομμύρια κυβικά – τριπλάσια της συνολικής χωρητικότητας Συρίας και Ιράκ μαζί [3].

Αυτό δεν είναι συνοριακή διαφορά· είναι μια ασυμμετρία της φύσης που μετατράπηκε σε εργαλείο πολιτικής. Και το πιο κρίσιμο: δεν υπάρχει καμία δεσμευτική πολυμερής συνθήκη που να ρυθμίζει την κατανομή. Η Άγκυρα διαχειρίζεται μονομερώς – αποφασίζει πότε, πόσο και πώς φτάνει το νερό στους κατάντη γείτονες.

Στη διεθνή βιβλιογραφία, αυτό ακριβώς περιγράφει η έννοια της “υδρο-ηγεμονίας”: Όχι απλώς η κατοχή του άνω ρου, αλλά η ικανότητα ενός κράτους να παγιώνει τον έλεγχο μέσω υποδομών, θεσμών και της συστηματικής άρνησης δεσμευτικών κανόνων [4]. Η Τουρκία έχει διαχρονικά απορρίψει κάθε δεσμευτικό πολυμερές καθεστώς κατανομής, εμμένοντας ότι πρόκειται για ζήτημα κυριαρχικής διαχείρισης. Το αποτέλεσμα είναι ένα νομικό κενό που ευνοεί απολύτως τον ισχυρότερο.

Το νερό ως ρητό όπλο

Η Άγκυρα ξέρει πολύ καλά τι κρατά στα χέρια της – και το έχει χρησιμοποιήσει ανοιχτά. Τον Ιανουάριο του 1990, για να γεμίσει τον ταμιευτήρα του Ατατούρκ, διέκοψε τη ροή του Ευφράτη κατά περίπου 75% για έναν ολόκληρο μήνα, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες Δαμασκού και Βαγδάτης[5]. Δεν ήταν τεχνικό συμβάν. Λίγο νωρίτερα, η τουρκική ηγεσία είχε συνδέσει δημόσια το νερό με την πίεση προς τη Συρία για το κουρδικό: Το ενδιάμεσο πρωτόκολλο του 1987, με το οποίο η Τουρκία εγγυήθηκε ελάχιστη ροή 500 m³/s, συνοδεύτηκε από δέσμευση της Δαμασκού να τερματίσει τη στήριξη στο PKK. Ένα καθαρό αντάλλαγμα: Νερό έναντι ασφάλειας [6].

Το τίμημα δεν ήταν μόνο πολιτικό. Ο ταμιευτήρας του Ατατούρκ κατέκλυσε και την αρχαία Σαμόσατα – ελληνιστική και ρωμαϊκή πόλη, γενέτειρα του Λουκιανού – θυμίζοντας ότι η υδρο-ηγεμονία θάβει και μνήμη, όχι μόνο χωράφια [7]. Η ίδια η φιλοσοφία της Άγκυρας διατυπώθηκε χωρίς περιστροφές: Κατά την εγκαινίαση του φράγματος, η τουρκική ηγεσία διακήρυξε ότι το νερό της Τουρκίας είναι δικό της, όπως το πετρέλαιο των Αράβων είναι δικό τους – κανείς κατάντη γείτονας δεν μπορεί να το διεκδικήσει [8].

Η μετα-Άσαντ Συρία: Το κρίσιμο πείραμα

Η πτώση του Άσαντ δεν τερμάτισε τον πόλεμο του νερού, αποκάλυψε πόσο απόλυτος είναι ο τουρκικός έλεγχος – και προς τις δύο κατευθύνσεις. Στην ξηρασία, οι ροές προς τη Συρία έπεσαν στα 200-300 m³/s, πολύ κάτω από το όριο των 500 m³/s του πρωτοκόλλου του 1987, με τη λίμνη του Τισρίν να χάνει ώς και το 85% της στάθμης της [9].

Και μετά, την άνοιξη του 2026, ο μοχλός αντιστράφηκε: Έκτακτες βροχοπτώσεις μαζί με απελευθέρωση συσσωρευμένων υδάτων από την τουρκική πλευρά εκτόξευσαν τη στάθμη, και για πρώτη φορά σε πάνω από τριάντα χρόνια άνοιξε ο υπερχειλιστής του φράγματος του Ταμπκά (1.500-1.800 m³/s), απειλώντας με πλημμύρα τη Ράκα και τη Ντέιρ εζ-Ζορ – μέχρι που, μετά από έκκληση της νέας Δαμασκού, η Άγκυρα μείωσε ξανά τη ροή [10]. Το ίδιο χέρι στην ίδια βρύση: Ξηρασία ή πλημμύρα, κατά βούληση.

Εδώ βρίσκεται η παγίδα για τη μεταβατική κυβέρνηση της Δαμασκού. Η πρώτη πραγματική δοκιμασία της κυριαρχίας της δεν ήταν ένα σύνταγμα, ήταν το αν θα έπειθε την Άγκυρα να “διαχειριστεί” τον ίδιο της τον ποταμό. Και η δύναμη που συνέβαλε στην ανατροπή του Άσαντ αποφασίζει πλέον αν η Συρία θα διψάσει, ή θα πλημμυρίσει. Εξάρτηση, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση.

Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση, πιο σκοτεινή. Το νερό έχει ενταχθεί οργανικά στην τουρκική εκστρατεία κατά των Κούρδων: Ο σταθμός ύδρευσης Αλούκ, υπό τουρκικό έλεγχο, έχει επανειλημμένα κόψει την παροχή σε πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους στη Χασάκα, ενώ το ίδιο το φράγμα Τισρίν υπήρξε στόχος τουρκικών πληγμάτων στα τέλη του 2024 – σε μια διαμαρτυρία, τουρκικό drone σκότωσε πέντε αμάχους – προτού περάσει, τον Ιανουάριο του 2026, υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της μεταβατικής κυβέρνησης [11]. Το νερό εδώ δεν είναι πόρος· είναι λεία και όπλο μαζί.

Διαβάστε τη συνέχεια στο slpress.gr

Πολιτικές ανακατατάξεις στην Τουρκία - Το Κυπριακό στο επίκεντρο και νέα ένταση στο Αιγαίο (Σύνοψη 30 Ιουλίου – 5 Αυγούστου)

6.8.26

DRAWN IN BLOOD: The Deliberate Demolition of Sykes-Picot and the Architects of the New Middle East

26.7.26

Το Κυπριακό στη «μέγγενη» του νέου σχεδίου των ΗΠΑ στην περιοχή (Λ. Καμπουρίδης)

20.7.26

Πώς ο πόλεμος στο Ορμούζ άνοιξε τον δρόμο για αγωγούς υδρογονανθράκων από τον Κόλπο προς την Τουρκία διαμέσου... Κουρδιστάν!

16.7.26

Νέες ισορροπίες στη γειτονιά μας

20.6.26

Από τη Μ. Ανατολή στη Δυτική Ασία - Ποιος ξανασχεδιάζει τον χάρτη;

18.3.26

Ο Τραμπ θέλει να πολεμήσει το Ιράν μέχρι τελευταίας ρανίδας αίματος... των Κούρδων - Όλες οι ιστορίες προδοσίας των ΗΠΑ

6.3.26

Τραμπ: Θα στήριζα μια επίθεση των Κούρδων στο Ιράν

Ο Αμερικανός πρόεδρος ισχυρίστηκε ότι «οι επιχειρήσεις στο Ιράν προχωρούν μπροστά από το πρόγραμμα», χωρίς, ωστόσο να δίνει ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για τον τερματισμό των συγκρούσεων

Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι υποστηρίζει μια επίθεση των κουρδικών δυνάμεων στο Ιράν τονίζοντας σε συνέντευξή του στο Reuters πως «θα ήταν υπέροχο αν θα ήθελαν να κάνουν κάτι τέτοιο».

Σε τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχε αυτή την εβδομάδα με ηγέτες της κουρδικής μειονότητας στο Ιράν και το γειτονικό Ιράκ, ο Τραμπ φέρεται να προσέφερε «εκτεταμένη αμερικανική αεροπορική κάλυψη» και άλλη υποστήριξη σε αντικαθεστωτικούς Ιρανούς Κούρδους, προκειμένου να αναλάβουν τον έλεγχο περιοχών της δυτικής ιρανικής επικράτειας, σύμφωνα με πρόσωπα που έχουν γνώση των σχετικών επαφών.

«Το αμερικανικό αίτημα προς τους Κούρδους του Ιράκ είναι να ανοίξουν τον δρόμο και να μην εμποδίσουν» τις ιρανικές κουρδικές ομάδες που κινητοποιούνται στο Ιράκ, «παρέχοντας παράλληλα και υλικοτεχνική υποστήριξη», δήλωσε ανώτερος αξιωματούχος της Πατριωτικής Ενωσης του Κουρδιστάν, ενός από τα δύο βασικά πολιτικά κόμματα που κυβερνούν την ημιαυτόνομη κουρδική περιοχή του Ιράκ.

«Ο Τραμπ ήταν σαφής στο τηλεφώνημα που έκανε την Κυριακή» προς τον ηγέτη της Πατριωτικής Ενωσης του Κουρδιστάν (PUK) Μπαφέλ Ταλαμπανί. «Μας είπε ότι οι Κούρδοι πρέπει να επιλέξουν πλευρά σε αυτή τη μάχη, είτε με την Αμερική και το Ισραήλ είτε με το Ιράν», δήλωσε αξιωματούχος – ένας από τους αρκετούς Κούρδους και Αμερικανούς αξιωματούχους που μίλησαν για ευαίσθητα ζητήματα υπό τον όρο της ανωνυμίας.

«Θα έχουμε ρόλο στην επιλογή νέου ηγέτη»

Ο Τραμπ δήλωσε σήμερα ότι «οι επιχειρήσεις στο Ιράν προχωρούν μπροστά από το πρόγραμμα», χωρίς, ωστόσο, να δώσει ένα σαφές χρονοδιάγραμμα για τον τερματισμό των συγκρούσεων.

Διαβεβαίωσε επίσης ότι «οι ΗΠΑ διαθέτουν τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών και η αμυντική βιομηχανία αυξάνει την παραγωγή».

Οσον αφορά το αποτύπωμα στον ενεργειακό τομέα, ο ίδιος ισχυρίστηκε πως οι τιμές της βενζίνης δεν έχουν αυξηθεί σημαντικά μέχρι στιγμής και πρόσθεσε ότι τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν ανοιχτά.

Ο Αμερικανός πρόεδρος ανέφερε τέλος ότι η Ουάσιγκτον θα έχει ρόλο στην επιλογή νέου ηγέτη στο Ιράν με τρόπο παρόμοιο «όπως στη Βενεζουέλα».

Πηγή: kathimerini.gr

Το μήνυμα Τραμπ στους Κούρδους: Επιλέξτε πλευρά σε αυτόν τον πόλεμο

Σε επαφές με ηγέτες της κουρδικής μειονότητας στο Ιράν και το γειτονικό Ιράκ, ο Αμερικανός πρόεδρος προσέφερε αμερικανική υποστήριξη σε επιχειρήσεις εναντίον της Τεχεράνης

Ιρανοί Κούρδοι μαχητές από το Κόμμα Ελευθερίας του Κουρδιστάν (PAK) συμμετέχουν σε εκπαιδευτική άσκηση σε βάση στα περίχωρα της Ερμπίλ. Πηγή: Reuters

Η κυβέρνηση Τραμπ, προετοιμαζόμενη για το ενδεχόμενο περισσότερων απωλειών και εξετάζοντας το αν θα αναπτύξει χερσαίες δυνάμεις στο Ιράν, έχει αρχίσει να προσεγγίζει την εσωτερική αντιπολίτευση της Τεχεράνης ως πιθανούς συμμάχους για την υποκίνηση εξέγερσης κατά του καθεστώτος.

Σε τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχε αυτή την εβδομάδα με ηγέτες της κουρδικής μειονότητας στο Ιράν και το γειτονικό Ιράκ, ο Ντόναλντ Τραμπ προσέφερε «εκτεταμένη αμερικανική αεροπορική κάλυψη» και άλλη υποστήριξη σε αντικαθεστωτικούς Ιρανούς Κούρδους, προκειμένου να αναλάβουν τον έλεγχο περιοχών της δυτικής ιρανικής επικράτειας, σύμφωνα με πρόσωπα που έχουν γνώση των σχετικών επαφών.

«Το ζήτημα είναι ποιος έχει μεγαλύτερη υποστήριξη στο εσωτερικό»

Ανώτερος αξιωματούχος του Κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος (KDP), του άλλου μεγάλου ιρακινού κουρδικού κόμματος, του οποίου ο ηγέτης Μασούντ Μπαρζανί δέχθηκε επίσης τηλεφώνημα από τον Τραμπ, επιβεβαίωσε αυτήν την επαφή. Ωστόσο, σημείωσε ότι «το ζήτημα δεν είναι ποιος διαθέτει περισσότερες ενεργές ένοπλες πολιτοφυλακές» έτοιμες να κινηθούν προς το Ιράν, «αλλά ποιος απολαμβάνει μεγαλύτερη υποστήριξη στο εσωτερικό».

Ο Τραμπ μίλησε επίσης την Τρίτη με τον Μουσταφά Χίτζρι, επικεφαλής του παλαιότερου ιρανικού κουρδικού κόμματος της αντιπολίτευσης, του Δημοκρατικού Κόμματος του Ιρανικού Κουρδιστάν (PDKI), του οποίου η οργάνωση αρνήθηκε να σχολιάσει. Το PDKI αποτελεί μέρος συμμαχίας έξι αντικαθεστωτικών ιρανικών κουρδικών κομμάτων, η οποία ανακοίνωσε την ίδρυσή της την περασμένη εβδομάδα με διακήρυξη από το Ιρακινό Κουρδιστάν. Σε ανακοίνωσή του την Τετάρτη, το κόμμα κάλεσε «όλους τους [Ιρανούς] στρατιώτες και το προσωπικό… ιδιαίτερα στο Κουρδιστάν» να εγκαταλείψουν τις βάσεις τους και να αποσύρουν την υποστήριξή τους από «τις ένοπλες και κατασταλτικές δυνάμεις του καθεστώτος».

Κίνδυνος για την εύθραυστη ισορροπία

Οι Κούρδοι του Ιράκ, που επί χρόνια προσφέρουν καταφύγιο στους Ιρανούς ομοεθνείς τους υπό τον όρο ότι δεν θα σχεδιάζουν ενέργειες εναντίον της Τεχεράνης, κινδυνεύουν να καταστρέψουν την εύθραυστη ισορροπία που έχουν διατηρήσει με το ιρανικό καθεστώς, εάν οι πολεμικές προσπάθειες των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν επιτύχουν.

Πολύ πιο οργανωμένοι και ισχυροί από τους Κούρδους στο Ιράν, οι Κούρδοι του Ιράκ έχουν σήμερα τον έλεγχο της δικής τους περιοχής και της οικονομίας της, παρά τις μακροχρόνιες εσωτερικές συγκρούσεις και τις δυσκολίες στις σχέσεις τους με τη σιιτική κυβέρνηση του Ιράκ στη Βαγδάτη.

Οπως και οι Ιρακινοί ομοεθνείς τους, οι Κούρδοι του Ιράν στο παρελθόν επικεντρώνονταν κυρίως στην περιφερειακή αυτονομία και όχι στην απόσχιση ή στην ανατροπή του καθεστώτος.

Εκπρόσωποι αρκετών κομμάτων του συνασπισμού διέψευσαν αργά το βράδυ της Τετάρτης τις φήμες που εξαπλώνονταν γρήγορα, ότι μια κουρδική εισβολή και εξέγερση στο εσωτερικό του Ιράν είχε ήδη ξεκινήσει. Την Πέμπτη, τα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης χρησιμοποίησαν έναν τέτοιο ισχυρισμό -ότι ομάδες που υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ σχεδίαζαν να εισέλθουν στο Ιράν και να πραγματοποιήσουν τρομοκρατικές επιθέσεις-, για να αναφέρουν μια «προληπτική» επίθεση που κατέστρεψε στόχους στην κουρδική περιοχή του Ιράκ. Η πληροφορία αυτή δεν κατέστη δυνατό να επιβεβαιωθεί άμεσα.

Ο Τραμπ έχει καλέσει δημοσίως τους Ιρανούς που αντιτίθενται στο καθεστώς να εξεγερθούν και να αναλάβουν τον έλεγχο της κυβέρνησης της χώρας τους. Παράλληλα, έχει αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο συνεργάσιμα άτομα του υπάρχοντος καθεστώτος να παραμείνουν στη θέση τους μετά την εξουδετέρωση της ηγεσίας του, μια λύση παρόμοια με εκείνη που επέβαλαν οι ΗΠΑ στη Βενεζουέλα μετά τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο.

Επιβεβαίωσε τις επαφές, διέψευσε το σχέδιο

Ερωτηθείσα για δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία η CIA θα παρείχε όπλα σε ιρανικές κουρδικές ομάδες, η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Καρολάιν Λέβιτ δήλωσε στους δημοσιογράφους την Τετάρτη ότι ο Τραμπ «όντως μίλησε με Κούρδους ηγέτες σε σχέση με τη βάση που διαθέτουμε στο βόρειο Ιράκ. Ομως… οποιαδήποτε αναφορά ότι ο πρόεδρος έχει συμφωνήσει σε ένα τέτοιο σχέδιο είναι ψευδής και δεν θα έπρεπε να δημοσιεύεται».

Η CIA αρνήθηκε να σχολιάσει. Ο Λευκός Οίκος επίσης δεν απάντησε σε ερωτήσεις σχετικά με επαφές με άλλες ομάδες της ιρανικής αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων η μειονότητα των Μπαλούτσι ή η εξόριστη οργάνωση Μουτζαχεντίν-ε-Χαλκ.

Αμερικανός αξιωματούχος προειδοποίησε ότι μένει να φανεί σε ποιο βαθμό οι Κούρδοι θα συνεργαστούν με τις ΗΠΑ, δεδομένου του μακρού ιστορικού της Ουάσιγκτον να ζητά τη βοήθειά τους σε διάφορες συγκρούσεις και στη συνέχεια να τους εγκαταλείπει.

«Θα μπορούσαν να υπάρξουν ευκαιρίες να συνεργαστούμε και τα συμφέροντά μας να ευθυγραμμιστούν, ώστε να κάνουμε ορισμένα πράγματα; Απολύτως», δήλωσε ο ίδιος αξιωματούχος. Ωστόσο, πρόσθεσε ότι οι Κούρδοι και στις δύο πλευρές των συνόρων Ιράκ – Ιράν πιθανότατα θα περιμένουν να δουν «προς τα πού φυσά ο άνεμος» στον συνεχιζόμενο πόλεμο, σημειώνοντας ότι η συνεργασία των ΗΠΑ μαζί τους «δεν είναι καθόλου απλή υπόθεση».

Η συνεργασία και η εγκατάλειψη

Οι Κούρδοι, που στο Ιράν αριθμούν περίπου 10 εκατομμύρια ανθρώπους κατανεμημένους σε πέντε δυτικές επαρχίες, αποτελούν επίσης μία από τις μεγαλύτερες μειονότητες στο Ιράκ, στη Συρία και σε τμήματα της Τουρκίας. Σε καθεμία από αυτές τις χώρες έχουν αγωνιστεί πολιτικά -και κατά καιρούς και ενόπλως-, συχνά με τη στήριξη των ΗΠΑ όταν αυτό συνέπιπτε με τα αμερικανικά συμφέροντα.

Ωστόσο, εξίσου συχνά έχουν αισθανθεί ότι εγκαταλείπονται από την Ουάσιγκτον. Πιο πρόσφατα, οι ΗΠΑ απέσυραν τη στήριξή τους από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), μια κουρδική οργάνωση που επί χρόνια αποτελούσε βασικό σύμμαχο της Ουάσιγκτον στον αγώνα κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ επέλεξε να συνεργαστεί αντί γι’ αυτό με το νέο καθεστώς στη Δαμασκό.

Παρά το γεγονός ότι τώρα ενώνονται πολιτικά σε έναν συνασπισμό, οι κύριες κουρδικές οργανώσεις της ιρανικής αντιπολίτευσης έχουν συχνά βρεθεί σε αντιπαράθεση μεταξύ τους -αλλά και με άλλες δυνάμεις που αντιτίθενται στο καθεστώς της Τεχεράνης-, γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα για το κατά πόσο θα μπορούσαν να συνεργαστούν στη συγκρότηση μιας νέας κυβέρνησης.

Μόνο μία από τις πολλές ιρανικές κουρδικές οργανώσεις, το PJAK (Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν), θεωρείται ότι διαθέτει σημαντικό οπλισμό, κυρίως χάρη στη σχέση του με το ένοπλο Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), το οποίο δρα στις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας καθώς και στη βόρεια Συρία και στο Ιράκ.

«Απίθανο να λάβουν ευρύτερη υποστήριξη»

«Η πρόκληση είναι ότι οι Ιρανοί Κούρδοι μαχητές είναι περιορισμένοι σε αριθμό και είναι απίθανο να λάβουν ευρύτερη υποστήριξη σε μη κουρδικές περιοχές» του Ιράν, δήλωσε η Βικτόρια Τέιλορ, διευθύντρια του προγράμματος Μέσης Ανατολής στο Atlantic Council και πρώην αναπληρώτρια υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ για το Ιράκ και το Ιράν. «Μοιάζει με συνταγή για εθνοτική σύγκρουση».

«Οι Ιρανοί Κούρδοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα είδος παγίδευσης», δήλωσε ο Γκάρεθ Στάνσφιλντ, καθηγητής Πολιτικής της Μέσης Ανατολής στο Πανεπιστήμιο του Εξετερ στη Βρετανία. «Και μόνο η υπόνοια ότι τα ιρανικά κουρδικά κόμματα έχουν λάβει αμερικανική υποστήριξη και σκέφτονται να λειτουργήσουν ως οι “πεζικάριοι” μέσα στο Ιράν στρέφει την προσοχή των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) προς το δυτικό Κουρδιστάν… και τους μετατρέπει σε τεράστιο στόχο για το καθεστώς».

Μια αμερικανική απόφαση να εξοπλίσει τις ιρανικές κουρδικές ομάδες ενδέχεται να μη γίνει δεκτή με ικανοποίηση από την Τουρκία. Υστερα από τέσσερις δεκαετίες σύγκρουσης με την τουρκική κυβέρνηση, το εκτός νόμου PKK συμφώνησε πέρυσι να αφοπλιστεί και βρίσκεται πλέον σε διαδικασία ειρήνευσης με την Αγκυρα.

Η στόχευση του Ισραήλ στο δυτικό Ιράν

Κατά τις πρώτες πέντε ημέρες της σύγκρουσης, το Ισραήλ έκανε τα περισσότερα για να προετοιμάσει το έδαφος στο εσωτερικό του Ιράν για μια πιθανή κουρδική εξέγερση. Πέρα από τη στοχοποίηση ηγετικών στελεχών στην Τεχεράνη, οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές έπληξαν εγκαταστάσεις της αστυνομίας του καθεστώτος και των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) στο δυτικό τμήμα της χώρας, ενώ τα αμερικανικά πλήγματα επικεντρώθηκαν κυρίως σε εκτοξευτές πυραύλων, αεροδρόμια, πολεμικά πλοία και άλλους στόχους στον Νότο.

Στην ανακοίνωσή του την Τετάρτη, το PJAK κάλεσε τους Κούρδους στο εσωτερικό του Ιράν «να είναι έτοιμοι να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες του πολέμου και των πολιτικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας» και να «απομακρυνθούν από τα στρατιωτικά και τα κέντρα ασφαλείας του καθεστώτος».

Από την πλευρά τους, οι Κούρδοι του Ιράκ, οι οποίοι έχουν βιώσει μια σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες γεμάτη διακυμάνσεις, ενδέχεται να αμφισβητήσουν «τη δύναμη της αμερικανικής υποστήριξης» προς τους Ιρανούς ομοεθνείς τους και να διστάσουν να στηρίξουν μια επιθετική ενέργεια που θα μπορούσε να προκαλέσει ιρανικά αντίποινα, δήλωσε η Τέιλορ.

Οι Κούρδοι ηγέτες του Ιράκ υπέγραψαν πέρυσι συμφωνία με την Τεχεράνη, δεσμευόμενοι να διασφαλίσουν ότι τα σύνορα Ιράν – Ιράκ στην περιοχή τους θα προστατεύονται από εξωτερικές διεισδύσεις. Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε την περασμένη εβδομάδα, μετά την ανακοίνωση της συμμαχίας των ιρανικών κουρδικών οργανώσεων που εδρεύουν στο Ιράκ, η ημιαυτόνομη Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG) στο βορειοανατολικό Ιράκ δήλωσε ότι δεν θα επιτρέψει να χρησιμοποιηθεί το έδαφός της ως «βάση επιθετικών ενεργειών εναντίον γειτονικής χώρας».

Τόσο ο Ταλαμπανί όσο και ο πρόεδρος της KRG Νετσιρβάν Μπαρζανί δέχθηκαν επίσης τηλεφωνήματα την Τετάρτη από τον υπουργό Εξωτερικών του Ιράν, Αμπάς Αραγτσί. Ο Ταλαμπανί «υπογράμμισε τη σημασία της αναζήτησης ειρηνικών λύσεων στα ζητήματα και της επιστροφής στον διάλογο για τη διατήρηση της σταθερότητας στη Μέση Ανατολή, επισημαίνοντας ότι όλες οι προσπάθειες της PUK κινούνται σε αυτό το πλαίσιο», ανέφερε ανακοίνωση του γραφείου του.

Ο Αραγτσί, σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, ευχαρίστησε τον Ταλαμπανί «για τον ρόλο και την επιρροή του στη διατήρηση της σταθερότητας στο Ιράκ και στην Περιφέρεια του Κουρδιστάν» και «εξέφρασε τον σεβασμό του για την ειρηνική στάση της PUK στην περιοχή».

Το γραφείο του Μπαρζανί ανέφερε ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο Αραγτσί «τόνισαν την ανάγκη προστασίας της ασφάλειας των συνόρων, με τρόπο που να αποτρέπει κάθε προσπάθεια υπονόμευσης της σταθερότητας της περιοχής και περαιτέρω επιδείνωσης της κατάστασης».

Καθώς οι Κούρδοι του Ιράκ προσπαθούν να αποφασίσουν αν θα εμπλακούν άμεσα στον διευρυνόμενο πόλεμο με το Ιράν, οι επιλογές τους ενδέχεται να περιοριστούν. Πλήγματα που εξαπολύθηκαν τόσο από το Ιράν όσο και από φιλοϊρανικές πολιτοφυλακές στο εσωτερικό του Ιράκ έχουν στοχοποιήσει την πρωτεύουσά τους, την Ερμπίλ, προφανώς για να αποθαρρύνουν οποιαδήποτε στήριξη προς την ιρανική αντιπολίτευση.

«Βρισκόμαστε σε μια πολύ λεπτή θέση», δήλωσε αξιωματούχος της PUK. «Αν αυτή η [ιρανική κουρδική] χερσαία επίθεση αποτύχει, δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η αντίδραση του Ιράν απέναντι στην Περιφέρεια του Κουρδιστάν στο Ιράκ. Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε απλώς να απορρίψουμε το αίτημα του Τραμπ, ιδίως όταν τηλεφωνεί προσωπικά και το ζητά».

Πηγή: Washington Post απόδοση kathimerini.gr

«Εντολοδόχοι μιας χρήσης»: Οι Κούρδοι και όλες οι ιστορίες προδοσίας από τις ΗΠΑ

Τι διδάσκει η ιστορία με αφορμή την ώθηση από την Ουάσινγκτον στις κουρδικές δυνάμεις για χερσαία επέμβαση στο Ιράν

«Η μυστική δράση δεν πρέπει να συγχέεται με το ιεραποστολικό έργο», δήλωσε ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Χένρι Κίσινγκερ μετά την απρόσμενη εγκατάλειψη των Κούρδων του Ιράκ στην τύχη τους απέναντι στην ιρακινή κυβέρνηση το 1975.

Καθώς οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ενθαρρύνουν τις κουρδικές πολιτοφυλακές να χρησιμεύσουν πολιορκητικός κριός εναντίον της κυβέρνησης του Ιράν, γνωρίζοντας ότι η φιλοδοξία τους για «αλλαγή καθεστώτος» απαιτεί χερσαία στρατεύματα, η ιστορία στέλνει σκληρές προειδοποιήσεις

Από τα βουνά του Ιράκ το 1991 μέχρι τις πεδιάδες της Συρίας μόλις πριν από λίγες εβδομάδες, το ιστορικό της Ουάσινγκτον στην εκμετάλλευση των Κούρδων μαχητών ως «εντολοδόχων μιας χρήσης» υποδηλώνει ότι η παρούσα ώθηση για μια κουρδική αντεπίθεση στο Ιράν είναι γεμάτη κινδύνους.

Ο Μαχμούντ Αλλούχ, ειδικός σε θέματα που αφορούν την περιοχή, δήλωσε στο Al Jazeera ότι η τρέχουσα στρατηγική δεν αποσκοπεί απλώς στην άμεση ανατροπή της κυβέρνησης, αλλά στη «διάλυση του Ιράν» με την υποκίνηση αυτονομιστικών κινημάτων ως προοίμιο της κατάρρευσής του.

Ο παράγοντας Τουρκία

Σε αυτό το ασταθές περιβάλλον προστίθεται η Τουρκία και το πώς θα αντιδράσει σε οποιαδήποτε κουρδική εξέγερση στην περιοχή. Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) ξεκίνησε να κάνει βήματα προς τον αφοπλισμό του το περασμένο καλοκαίρι, κλείνοντας έτσι το κεφάλαιο μιας ένοπλης εκστρατείας τεσσάρων δεκαετιών κατά του τουρκικού κράτους, σε μια σύγκρουση που έχει προκαλέσει τον θάνατο περισσότερων από 40.000 ανθρώπων. Οποιαδήποτε ένοπλη προέλαση των Κούρδων του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει την ανησυχία της Άγκυρας.

Μια κληρονομιά προδοσίας

Για τους Κούρδους, το να ενεργούν ως αιχμή του αμερικανικού δόρατος έχει ιστορικά καταλήξει σε καταστροφές.

Τη δεκαετία του 1970, οι ΗΠΑ και το Ιράν εξόπλισαν σε μεγάλο βαθμό τους Κούρδους αντάρτες του Ιράκ για να πλήξουν την κυβέρνηση της Βαγδάτης. Ωστόσο, μόλις ο σάχης του Ιράν εξασφάλισε εδαφικές παραχωρήσεις από το Ιράκ το 1975, απέκοψε τους Κούρδους εν μία νυκτί με την έγκριση της Ουάσινγκτον.

Το ίδιο σενάριο επαναλήφθηκε το 1991. Αφού ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους ενθάρρυνε τους Ιρακινούς -τόσο την κουρδική όσο και τη σιιτική κοινότητα που διώκονταν υπό τον Σαντάμ Χουσεΐν- να εξεγερθούν, ο στρατός των ΗΠΑ έμεινε αμέτοχος όταν οι πιστές δυνάμεις του δικτάτορα ανασυντάχθηκαν και χρησιμοποίησαν ελικόπτερα για να σφάξουν αδιακρίτως δεκάδες χιλιάδες αμάχους και αντάρτες.

Μία απρόσμενη και θετική «εξαίρεση»

Ωστόσο, ο Ντέιβιντ Ρομάνο, ειδικός σε θέματα πολιτικής της Μέσης Ανατολής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μιζούρι, αντέτεινε σε δήλωσή του στη σελίδα του στο Facebook ότι τα επακόλουθα της καταστροφής του 1991 ανάγκασαν τελικά τις ΗΠΑ να ξεκινήσουν την επιχείρηση Provide Comfort και τη λειτουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, η οποία έθεσε τις βάσεις για την ημιαυτόνομη κουρδική περιοχή στο Ιράκ.

Η μεγάλη ήττα στην Συρία

Η πικρή ειρωνεία του ότι η Ουάσινγκτον ζητά από τους Κούρδους του Ιράν να πάρουν τα όπλα επιτείνεται από την πρόσφατη κατάρρευση της κουρδικής αυτονομίας στη γειτονική Συρία. Για χρόνια, οι υπό κουρδική ηγεσία Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) υπηρέτησαν ως ο κύριος πληρεξούσιος των ΗΠΑ κατά του ISIL (ISIS) και οδήγησαν στην εξόντωση της ένοπλης ομάδας το 2019 μετά από χρόνια μαχών.

Ωστόσο, τον Ιανουάριο, λίγο περισσότερο από έναν χρόνο μετά την ανατροπή του Μπασάρ αλ Άσαντ, η κυβέρνηση Τραμπ υποστήριξε τη νέα κεντρική κυβέρνηση της Συρίας στη Δαμασκό, τερματίζοντας ουσιαστικά την υποστήριξη προς τις SDF και την κουρδική αυτονομία.

Ο απεσταλμένος των ΗΠΑ στη Συρία, Τόμας Μπάρακ, δήλωσε ότι ο αρχικός σκοπός των SDF είχε σε μεγάλο βαθμό εκλείψει.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις έχασαν το 80 τοις εκατό του εδάφους για το οποίο είχαν ματώσει.

Για τους Κούρδους σε όλη την περιοχή οι επιπτώσεις ήταν βαθιές: Οι ΗΠΑ δεν θεωρούνται πλέον αξιόπιστος εταίρος ή υποστηρικτής των μειονοτήτων.

Ο Αλλούχ υπογράμμισε το γεγονός αυτό ως πρωταρχικό λόγο του κουρδικού δισταγμού όσον αφορά το Ιράν σήμερα, σημειώνοντας ότι οι Κούρδοι ηγέτες «αιμορραγούν από τη μαχαιριά» στη Συρία.

Η «τέλεια δικαιολογία να πουν όχι»

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιδιώκουν χερσαία επίθεση αλλά αποφεύγοντας την ανάπτυξη των δικών τους δυνάμεων. Αλλά στο Ερμπίλ, την πρωτεύουσα της περιφερειακής κυβέρνησης του Κουρδιστάν στο Ιράκ, η ηγεσία αντιλαμβάνεται το σοβαρό πλήγμα. Ο Μπαρζανί τόνισε πρόσφατα στον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών ότι η περιοχή «δεν θα είναι μέρος των συγκρούσεων».

Αναλυτές εκτίμησαν ότι ο Μπαρζανί παραμένει εξοργισμένος από την απόρριψη από τις ΗΠΑ του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της περιοχής το 2017. Ο Ρομάνο σημείωσε ότι επειδή η Βαγδάτη απέρριψε δυνατά την επίθεση στο Ιράν, το Ερμπίλ έχει μια τέλεια δικαιολογία για να απορρίψει τα αιτήματα της Ουάσινγκτον μετά από δεκαετίες που οι ΗΠΑ του έλεγαν να παραμείνει ενσωματωμένος στο Ιράκ.

Πηγή: naftemporiki.gr