Διαβάζοντας πρόσφατη παρέμβαση στην «Καθημερινή», είναι μία από τις ομολογουμένως περιορισμένες φορές που συμφωνούμε με αρκετές διαπιστώσεις.
Όσοι παρακολουθούν συστηματικά τους διαδρόμους της ισχύος στην Ουάσινγκτον, γνωρίζουν καλά ότι η αμερικανική διπλωματία δεν διανύει την πιο λαμπρή περίοδό της. Η «υπόθεση Γκίλφοϊλ» και το σκανδαλώδες παρασκήνιο που ξετυλίγεται γύρω από τις εσωτερικές μάχες διαδοχής στον αμερικανικό πολιτικό χώρο δεν είναι παρά το σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο, πολύ πιο δομικό και—δυστυχώς για εμάς—πολύ πιο επικίνδυνο.
Επιμέλεια iEpikaira
Στην Αθήνα, ως συνήθως, αρεσκόμαστε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από την «κουλή» οπτική του φτωχού συγγενή. Ξεχνάμε ότι η Αμερική έχει αλλάξει ανεπιστρεπτί.
Πού βρίσκεται, λοιπόν, η ουσία;
Η εποχή των «ιερών τεράτων» —κατά τον αρθρογράφο— της αμερικανικής διπλωματίας, εκείνων των φυσιογνωμιών που σήκωναν το τηλέφωνο στο μέσον μιας κρίσης και επέβαλλαν την τάξη στο Αιγαίο με την ισχύ και το κύρος της υπερδύναμης, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Μαζί της εξανεμίστηκε και η βεβαιότητα μιας αυτοματοποιημένης, πυροσβεστικής αμερικανικής παρέμβασης σε περίπτωση που τα πράγματα στην περιοχή ξεφύγουν από τον έλεγχο.
Όποιος στην Αθήνα εξακολουθεί να ποντάρει την εθνική μας ασφάλεια στην υπόθεση ότι «στο τέλος θα παρέμβουν οι Αμερικανοί», εθελοτυφλεί, στην καλύτερη των περιπτώσεων (περισσότερα εδώ και εδώ).
Σήμερα, η Αμερική είναι μια χώρα βαθιά διαιρεμένη, εσωστρεφής, όπου οι αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής λαμβάνονται συχνά με όρους εσωτερικής μιντιακής κατανάλωσης ή τακτικών ανταλλαγμάτων. Ο πήχυς της αμερικανικής δυνατότητας «αστυνόμευσης» της υφηλίου έχει κατέβει δραματικά.
Τι σημαίνει αυτό για τα ελληνοτουρκικά;
Σημαίνει ότι η γεωπολιτική μας ενηλικίωση δεν είναι πλέον μια θεωρητική άσκηση, αλλά ζήτημα επιβίωσης. Οι συμμαχίες είναι χρήσιμες, οι εξοπλισμοί απαραίτητοι, αλλά αν δεν υπάρχει καθαρό μυαλό, στρατηγική εμβρίθεια και εθνοκεντρικός σχεδιασμός, την κρίσιμη ώρα θα είμαστε μόνοι μας και κινδυνεύουμε να βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων.
Η Άγκυρα διαβάζει πολύ καλά την αμερικανική υποχώρηση και την απουσία στιβαρής διπλωματικής παρουσίας. Γνωρίζει ότι το πεδίο είναι πιο ανοιχτό για τακτικούς ελιγμούς και τετελεσμένα. Αν η Αθήνα συνεχίσει να εντυπωσιάζεται από τα «καθρεφτάκια για ιθαγενείς» και να θεοποιεί περαστικούς παράγοντες της Ουάσινγκτον, παραμένει εκτός πραγματικότητας.
Είναι καιρός να επιστρέψουμε στη σοβαρότητα, στο μέτρο και στον ρεαλισμό. Η Αμερική πόρρω απέχει από τον «από μηχανής θεό» στον οποίο το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει αναθέσει καίριους τομείς εθνικής ασφάλειας. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό σήμερα, θα το μάθει με τον δύσκολο τρόπο αύριο.
Η επόμενη κρίση που εκκολάπτεται ήδη από τους γείτονες, και επιτείνεται και από την στάση του Ισραήλ —για την εξυπηρέτηση των δικών του γεωπολιτικών και περιφερειακών συμφερόντων— είναι πιθανό ότι θα καταλήξει σε ευθεία αναμέτρηση. Και είναι πολύ αμφίβολο ότι είμαστε προετοιμασμένοι γι' αυτό το ενδεχόμενο...
.png)
