Των «Ευρωπαίων περίγελα»: Η προδοσία της Κάσου και το τέλος των ψευδαισθήσεων

Καθεύδομεν τον νήδυμον... Αυτός είναι ο θλιβερός επίλογος μιας πορείας που χαρακτηρίζεται από αβελτηρία, κοντόφθαλμο υπολογισμό και έναν επικίνδυνο –δήθεν προοδευτικό– κοσμοπολιτισμό. Όσοι επί χρόνια πίστευαν ότι τα εθνικά μας δίκαια θα θωρακιστούν κάτω από την ομπρέλα ξένων «προστατών» και «συμμάχων», ας ανοίξουν τώρα τα μάτια τους στην οδυνηρή πραγματικότητα. 

Επιμέλεια iEpikaira

Η πρόσφατη ρηματική διακοίνωση της Γαλλίας προς την Τουρκία, με την οποία υποκύπτει στις παράνομες αξιώσεις της Άγκυρας για το καλώδιο στην Κάσο, δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική υποχώρηση, είναι μια εθνική Κερκόπορτα. Ενώπιον αυτού του εθνικού ναυαγίου, εύλογα αναδύεται το αμείλικτο ερώτημα: 

Για ποιόν πατριωτισμό μιλάμε, όταν εκχωρούμε αυτοπροαιρέτως την εξωτερική μας πολιτική σε τρίτους;

Η Ψευδαίσθηση της «Αμυντικής Ρήτρας» και η Γυμνή Πραγματικότητα

Ακούγαμε επί μακρόν διθυράμβους για τις πανάκριβες εξοπλιστικές συμβάσεις, για τα Rafale και τις Belharra, για τη δήθεν «ατσάλινη αμυντική ρήτρα» με το Παρίσι, η οποία –κατά τους πολιτικάντηδες του συρμού– θα μας προστάτευε από κάθε επιβουλή. Και ιδού τώρα τα επίχειρα! H «pax gallica» του κ. Μακρόν αποδείχθηκε χάρτινος πύργος μόλις η Τουρκία ύψωσε ανάστημα. Οι Γάλλοι, στο βωμό των δικών τους γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, έσπευσαν να τα βρουν με τον «εχθρό», αναγνωρίζοντας de facto τουρκική δικαιοδοσία σε ελληνικές θαλάσσιες ζώνες.

Και ερωτούμε ευθέως: Εάν οι σύμμαχοί μας μας προδίδουν και υποκλίνονται στον αναθεωρητισμό για ένα καλώδιο βυθού, τι θα πράξουν σε περίπτωση μιας ανοιχτής, αιματηρής πολεμικής σύρραξης; Θα στείλουν τις φρεγάτες τους να υπερασπιστούν το Αιγαίο η θα επικαλεστούν «τεχνικές δυσχέρειες» και «διπλωματικές ισορροπίες»; Η απάντηση είναι οδυνηρά προφανής για όποιον διαθέτει ιστορική μνήμη.

Η Πολιτική της Λευκής Επιταγής και ο Ενδοτισμός

Είναι δυνατόν να πληρώνει το κράτος τα δισεκατομμύρια του κυρίαρχου λαού σε εξοπλισμούς και την ίδια στιγμή να μετατρέπεται σε χώρα-περίγελο που αφήνει τρίτους να διαπραγματεύονται ερήμην της; Εδώ δεν έχουμε απλώς αμέλεια, έχουμε συνειδητή η ασυνείδητη εκτροπή από την ιστορική μας ευθύνη. Ο πρωθυπουργός, δίνοντας μια sui generis «λευκή επιταγή» στις διαβουλεύσεις του Παρισιού με την Άγκυρα, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.

Ο εθνικός μας ποιητής, Διονύσιος Σολωμός, έγραψε στους Ελεύθερους Πολιορκημένους:

«Μήγαρις ἔχω ἄλλο στό νοῦ μου, πάρεξ ἐλευθερία καί γλῶσσα»

Αυτός ο ύψιστος πατριωτικός στοχασμός μοιάζει σήμερα ξένος προς τους σύγχρονους ταγούς της ημιμάθειας και του «ζεμανφουτισμού». Αντί για το φρόνημα των ελεύθερων πολιορκημένων, επικρατεί ο νερόβραστος πατσιφισμός και ο φραγκολεβαντινισμός των αθηναϊκών σαλονιών, όπου το Αιγαίο αντιμετωπίζεται σαν οικόπεδο προς διάθεση.

Η Ώρα της Αφύπνισης

Το Αιγαίο δεν είναι παιγνίδι στα ζάρια για να το διαχειρίζονται πειθήνιοι γκαουλάιτερ που πάσχουν από πολιτική μυωπία και γεωπολιτικό στραβισμό. Εάν το καλώδιο κατασκευαστεί υπό αυτές τις συνθήκες της προδοτικής συνδιαχείρισης τότε αποδεχόμαστε την πλήρη φιλανδοποίηση της χώρας. Και σε όσους αντιτάξουν το επιχείρημα ότι δεν πρέπει να δυσαρεστήσουμε τους Γάλλους, τους υπενθυμίζουμε ότι οι μεγάλες δυνάμεις ενεργούν πάντοτε με γνώμονα τα δικά τους συμφέροντα. Αφού ούτε η Κύπρος, ούτε η Μικρασιατική καταστροφή μας αφύπνισαν, τότε ετοιμαστείτε για τα χειρότερα!  

Ας το εννοήσουμε επιτέλους: Ελευθερία σημαίνει υπεράσπιση! Εάν σκύψουμε το κεφάλι, ο Ελληνισμός θα σβήσει όχι από τα βόλια του εχθρού, αλλά από την ίδια μας την αβελτηρία. Ζούμε ώρες ευθύνης. Αν δεν την αναλάβουμε συλλογικά –κάλπες έρχονται–, σύντομα θα είναι πολύ αργά. Και τότε ο Παλαμάς θα είναι όντως προφητικός, αφού το Έθνος καταντά «των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι».

Μην αφήνετε τους κομματικούς τερμίτες να λεηλατούν την Εθνική μας υπερηφάνεια!