Jerôme Cordelier, Le point
Θα μπορούσε ο νέος Πάπας Λέων ΙΔ΄ να επανενώσει τους Καθολικούς και τους Ορθόδοξους Χριστιανούς;
Ο Πάπας Φραγκίσκος είχε εκφράσει την επιθυμία, αλλά ο θάνατος τον εμπόδισε να το κάνει αλλά ο Λέων ΙΔ΄ θα είναι εκεί. Ο νέος ποντίφικας περίμενε λίγο χρόνο μετά την εκλογή του για να δεσμευτεί ότι θα μεταβεί στην Τουρκία «κατά τη διάρκεια του έτους» για να γιορτάσει, κατόπιν πρόσκλησης του Ορθόδοξου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου, την 1.700ή επέτειο της Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας. Ο Βαρθολομαίος ταξίδεψε στο Βατικανό για να παραστεί στην ενθρόνιση του Πάπα, όπως είχε κάνει το 2013 για τον Φραγκίσκο - κάτι που ήταν πρωτοφανές εδώ και αιώνες. Και την επόμενη μέρα της τελετής, έγινε δεκτός από τον Λέοντα ΙΔ΄, ο οποίος «τόνισε τη σημασία της προώθησης του διαλόγου και της συνεργασίας μεταξύ των Χριστιανών».
Ο Αμερικανός ποντίφικας είναι επομένως αποφασισμένος να συνεχίσει, και μάλιστα να επεκτείνει, την προσέγγιση μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων, την οποία ο Φραγκίσκος είχε θέσει ως ένα από τα επίκεντρα της θητείας του. Τα πήγαινε υπέροχα με τον Βαρθολομαίο, τον οποίο συνάντησε περίπου δέκα φορές και του οποίου τους αγώνες μοιραζόταν — αναφέρονταν δε στο πρόσωπο του ως «Αδελφό Βαρθολομαίο» για το πρωτοποριακό του έργο σε περιβαλλοντικά ζητήματα στην εγκύκλιό του Laudato Si.
Ένας Διάλογος που Προχωρά, Παρά τις Ρηγματώσεις
«Από την ιστορική συνάντηση του Παύλου ΣΤ΄ και του Αθηναγόρα Α΄ στην Ιερουσαλήμ το 1964 και την άρση, τον επόμενο χρόνο, των αμοιβαίων αφορισμών του 1054 που είχαν επισημοποιήσει τον χωρισμό, ο διάλογος μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης συνέχισε να αναπτύσσεται και να εμβαθύνει», μας είπε ο Μητροπολίτης Εμμανουήλ, δεξί χέρι του Βαρθολομαίου, τον περασμένο Μάρτιο, λίγο πριν από τον θάνατο του Φραγκίσκου. Η σχέση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τους Πάπες Ιωάννη Παύλο Β΄ και Βενέδικτο ΙΣΤ΄ ήταν ισχυρή και καρποφόρα. Η σχέση του με τον Πάπα Φραγκίσκο επωφελείται από τη «χημεία», θα μπορούσε κανείς να πει, που υπάρχει μεταξύ των δύο ανδρών. Ο δεσμός είναι αυθόρμητος, η κατανόηση άμεση. Μοιράζονται το ίδιο αίσθημα επείγοντος, την ίδια προτίμηση για πρωτοβουλία.
Αλλά το κύριο σημείο διαφωνίας παραμένει: Οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι δεν γιορτάζουν το Πάσχα την ίδια ημερομηνία - εκτός τυχαία, όπως συνέβη φέτος. Το ζήτημα βρισκόταν στο επίκεντρο της Συνόδου της Νίκαιας, που συγκλήθηκε το 325 από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο [σσ. Μέγα Κωνσταντίνο] για να ενοποιήσει τους Χριστιανούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και να υπερασπιστεί την Εκκλησία από την αίρεση του Αρείου. Αυτή ήταν μια σημαντική ημερομηνία στην ιστορία του Χριστιανισμού, καθώς καθιέρωσε το σύμβολο της πίστης, ενέπνευσε όλες τις επόμενες συνόδους και συνόδους, σηματοδότησε τις αρχές του κανονικού δικαίου και είχε σημαντική επιρροή στις λειτουργίες. Αλλά ενώ ο στόχος της Νίκαιας - ειδικότερα - ήταν να καθιερώσει μια κοινή ημερομηνία για το Πάσχα για όλους τους Χριστιανούς - διχασμένους σε αυτό το σημείο από τον 2ο αιώνα - δεν το κατάφερε. "Οι επίσκοποι επέστρεψαν από τη Σύνοδο της Νίκαιας με σαφή ορισμό της ημερομηνίας του Πάσχα, αλλά χωρίς ακριβή μέθοδο υπολογισμού του», τονίζει ο ιστορικός. Έκτοτε, ο Ανατολικός Χριστιανισμός υπολογίζει την ημερομηνία του Πάσχα με βάση το Ιουλιανό ημερολόγιο, και οι Δυτικοί Χριστιανοί χρησιμοποιούν το Γρηγοριανό ημερολόγιο. Προφανώς, όπως θα περίμενε κανείς, το θέμα δεν είναι απλώς ένα απλό ζήτημα ημερολογιακού χρονισμού : Ορθόδοξοι και Καθολικοί πιστεύουν στην Ανάσταση του Χριστού, αλλά διαφωνούν για την ημερομηνία εορτασμού της. Επομένως, όπως είναι κατανοητό, αποτελεί σημαντική πηγή διχασμού εδώ και αιώνες. Ένα ρήγμα μέσα στον χριστιανικό κόσμο.
[iEpikaira: Κραυγαλέο λάθος ότι η Α' Οικουμενική δεν έλυσε το ζήτημα του εορτασμού του Πάσχα. Το έλυσε ορίζοντας τον εορτασμό την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, ώστε να μη συμπίπτει ποτέ με το εβραϊκό (περισσότερα στο pemptousia.gr). Επίσης, ο εορτασμός του Πάσχα σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί το κύριο ζήτημα απόκλισης των Παπικών δοξασιών από την Ορθοδοξία. Για τις δογματικές διαφορές μεταξύ της Ορθοδοξίας και του Παπισμού ο αναγνώστης παραπέμπεται στο synaxipalaiochoriou. Όλοι οι θιασώτες της ψευδο-Ένωσης των "Εκκλησιών" ακολουθούν την ίδια παραπλανητική πολιτική και παρουσιάζουν τον εορτασμό του Πάσχα ως τη "κύρια διαφορά" μεταξύ Παπικών και Ορθοδόξων, ούτως ώστε όταν/αν τελικά αποφασιστεί ο κοινός εορτασμός (περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ), τότε να μας πουν ότι δεν έχουμε τίποτα που να διαφέρει και επομένως μπορεί να προχωρήσει η ψευδο-Ένωση (περισσότερα ΕΔΩ).]
«Ήδη από τη δεκαετία του 1970», μας είπε ο Μητροπολίτης Εμμανουήλ κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας, «ο Παύλος ΣΤ΄ είχε θεωρήσει ότι οι Καθολικοί θα υιοθετούσαν την Ορθόδοξη ημερομηνία ως ένδειξη επαναπροσέγγισης. Είναι κάτι που συζητήθηκε συχνά και αναβλήθηκε συχνά. Τον Ιούνιο του 2024, ενώ βρισκόμουν στη Ρώμη για την εορτή των Αγίων Πέτρου και Παύλου, στο τέλος της επίσημης Λειτουργίας, αφού με κάλεσε να φορέσω το παλλίον, το έμβλημα του παπικού πρωτείου στη λατινική χρήση, στο πλευρό του, ο Πάπας Φραγκίσκος μου ψιθύρισε : «Θα δεις, του χρόνου θα μας επιφυλάσσει μια μεγάλη έκπληξη». Κατάλαβα ότι βασιζόταν στην επέτειο της Νίκαιας για να ανακοινώσει την επιθυμία του να θέσει τέλος σε αυτή την ανωμαλία που βλάπτει τόσο το συναίσθημα όσο και τη χριστιανική μαρτυρία».
[iEpikaira: Ο Μητρ. Γαλλίας Εμμανουήλ, στενός συνεργάτης του Οικ. Πατριάρχου Βαρθολομαίου, είναι ένας από τους πρωτοστάτες φιλενωτικούς οι οποίο προωθούν ενεργά την αίρεση του Οικουμενιμού, σύμφωνα με την οποία όλα τα χριστιανικά δόγματα οφείλουν να ενωθούν προχωρώντας στην ψευδο-Ένωση των "Εκκλησιών" υποτασσόμενοι όλοι κάτω από το πρωτείο του Πάπα. Περισσότερα ΕΔΩ. Το Εκκλησιών μπαίνει σε εισαγωγικά διότι "Μία" είναι η "Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία", η Ορθόδοξη όπως αναφέρεται και στο Πιστεύω, τα υπόλοιπα δόγματα (Λατίνοι-παπικοί, Προτεστάντες κλπ) είναι χριστιανικές ομολογίες και όχι "Εκκλησίες".]
Συγκλίσεις και Αποκλίσεις
Εμβαθύνοντας στο έργο του Φραγκίσκου, θα είναι άραγε ο Λέων ΙΔ΄ ο πάπας της χριστιανικής ενότητας; «Υπάρχει ένας οικουμενισμός των προκαθημένων, που ενισχύεται από τη βαθιά φιλία μεταξύ Φραγκίσκου και Βαρθολομαίου», τονίζει ο Ορθόδοξος ιστορικός και θεολόγος Ζαν-Φρανσουά Κολοσίμο. «Υπάρχει ένας οικουμενισμός θεολόγων που παραμερίζουν ζητήματα διαμάχης για να σηματοδοτήσουν την ενότητα της πίστης. Και πάνω απ' όλα, υπάρχει ένας οικουμενισμός των πιστών, που τροφοδοτείται από ένα πλήθος χώρων ανταλλαγής και διαλόγου. Εικόνες βρίσκονται στις περισσότερες καθολικές εκκλησίες και οι Ορθόδοξοι έχουν πάρει μια πιο ιεραποστολική και παγκόσμια διάσταση από τους Καθολικούς».
Ωστόσο, δύο θεμελιώδεις διαφορές εμποδίζουν την πλήρη ένωση των δύο θρησκειών. Το κεντρικό ζήτημα είναι η έννοια της εξουσίας και της παπικής εξουσίας. Οι Ορθόδοξοι δεν κατανοούν το αλάθητο του Πάπα - ένα δόγμα που καθιερώθηκε από την Πρώτη Βατικανή Σύνοδο του 1870, σύμφωνα με το οποίο ο Πάπας δεν μπορεί να σφάλλει όταν μιλάει υπό την ιδιότητά του, δηλαδή ως παγκόσμιος ποιμένας, για τις αλήθειες της πίστης, της σωτηρίας και της ηθικής (όχι για πολιτικά και συγκεκριμένα ζητήματα). Και ο ορθόδοξος κόσμος αποτελείται από μια κοινωνία αυτοκεφάλων, δηλαδή αυτόνομων, εκκλησιών που δεν αναγνωρίζονται γύρω από έναν μόνο ηγέτη, ακόμη και αν χωρίζεται σε δύο σφαίρες επιρροής γύρω από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίο - ο οποίος ενώνει τον μεγαλύτερο αριθμό πιστών - και τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο. Σαφώς, η Ορθοδοξία δεν είναι οργανωμένη σε μια πυραμιδική δομή που κυριαρχείται από έναν ανώτατο ηγέτη. Εν ολίγοις, ο Πάπας είναι επίσκοπος μεταξύ άλλων. «Έχει εξαιρετικές εξουσίες, ενώ οι Ορθόδοξοι θεωρούν όλες τις εκκλησίες ίσες, όλους τους επισκόπους ίσους», συνεχίζει ο Jean-François Colosimo. «Στη συνέχεια, υπάρχει μια εξουσία διαιτησίας, μεσολάβησης, σύγκλησης και συνέλευσης που περιέρχεται στον πατριάρχη, «primus inter pares» (πρώτος μεταξύ ίσων). Αλλά, ας πούμε, είναι μια προεδρία λειτουργιών· δεν υπάρχει curia».
Αυτή η προσέγγιση της πρωτοκαθεδρίας εμποδίζει την κοινωνία μεταξύ όλων των Χριστιανών. «Επειδή, όσον αφορά την αντίληψη των διακονιών, των μυστηρίων και της χριστιανικής ζωής, οι ομοιότητες είναι κάτι παραπάνω από βαθιές· είναι ολοκληρωτικές», τονίζει ο Jean-François Colosimo. Από την αρχή κιόλας, ο Λέων ΙΔ΄ έδειξε ότι επιθυμούσε να συνεχίσει στο οικουμενικό μονοπάτι που χάραξε ο Φραγκίσκος. Αυτό είναι εμφανές στην προσωπικότητά του. «Προέρχεται από ένα μεσαιωνικό και επαιτικό θρησκευτικό τάγμα και ως εκ τούτου συνδέεται με τη βαθιά ιστορία του Χριστιανισμού», λέει ο Jean-François Colosimo. «Από την αρχή κιόλας, έδειξε μια βαθιά προσήλωση στη λειτουργία και τις παραδόσεις, που είναι το κατεξοχήν Ορθόδοξο σύμπαν. Είναι ένας άνθρωπος της πνευματικότητας που βλέπει την Εκκλησία ως ένα μυστικιστικό σώμα, πριν τη θεωρήσει ως έναν ανθρώπινο θεσμό. Και στο πρώτο του κήρυγμα, μιλάει για μια Εκκλησία των αγίων, η οποία είναι ο άξονας της Ορθοδοξίας».
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, που εξελέγη το 1991 σε ηλικία 51 ετών, είναι ένας σοφός ηλικιωμένος άνδρας με εκτεταμένη εμπειρία με Πάπες, έχοντας γνωρίσει τρεις εν ενεργεία: τον Ιωάννη Παύλο Β΄, τον Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και τον Φραγκίσκο. Και για να τον βοηθήσει, έχει τον Μητροπολίτη Εμμανουήλ, ο οποίος, στα 66 του, ανήκει στην ίδια γενιά με τον Λέοντα ΙΔ΄, ηλικίας 69 ετών. Τη γενιά που γεννήθηκε στη νέα παγκόσμια τάξη μετά το 1945. Όλες οι προϋποθέσεις υπάρχουν για οικουμενική κοινωνία.
[iEpikaira: Είναι ξεκάθαρο πέραν πάσης αμφιβολίας -και η γαλλική Le Point το επιβεβαιώνει- ότι ο νέος Ποντίφικας έχει ψηλά στην ατζέντα την ψευδο-Ένωση και όπως έχουμε ήδη επισημάνει ΕΔΩ! Όσον αφορά στην Ελλάδα, περισσότερα και ΕΔΩ και ΕΔΩ!]
Πηγή: Le Point (24/05/25) απόδοση Babis Georges Petrakis (FB)
Σχόλιο από osotir.org:
«Ο θάνατος του πάπα Φραγκίσκου και η εκλογή και ενθρόνιση του διαδόχου του πάπα Λέοντος ΙΔ΄ ανέβασε στην επιφάνεια και πάλι το θέμα των σχέσεων της Ορθοδοξίας με τους ετερόδοξους Χριστιανούς.
Είναι γεγονός ότι ο θάνατος του πάπα Φραγκίσκου ματαίωσε τη σχεδιαζόμενη συνάντησή του τον Μάιο με τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στη Νίκαια, με αφορμή τον εορτασμό της επετείου των 1.700 ετών από τη συγκληση εκεί (στις 20 Μαΐου 325) της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Μάλιστα, με αφορμή την κατά το έτος 2025 σύμπτωση εορτασμού του Πάσχα με τους ετερόδοξους Χριστιανούς της Δύσεως, σχεδιαζόταν να καθιερωθεί στο εξής κοινή ημερομηνία της εορτής. Το δε σημαντικότερο, φαίνεται ότι είχε συμφωνηθεί αυτή η ημερομηνία να ορίζεται επί τη βάσει του Ορθόδοξου εορτολογίου. Κάτι που θα αποτελούσε παγίδα για τους Ορθοδόξους, ώστε να μην αντιδράσουν στον ύπουλο σχεδιασμό.
Όμως άλλα τα μυστικά σχέδια των ανθρώπων, άλλες οι βουλές του Θεού. Την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή αποχώρησε από τον παρόντα βίο ο Πάπας και το θέατρο στη Νίκαια ματαιώθηκε. Τυχαίος άραγε ήταν αυτός ο θάνατος; Και δεν πρέπει αυτή η εξέλιξη να προβληματίσει όσους επισπεύδουν σε ενέργειες προσεγγίσεως προς τους Παπικούς;
Στη συνάντησή του με τον πάπα Λέοντα, αμέσως μετά την ενθρόνισή του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης επανέφερε το θέμα, ωστόσο ο νέος Πάπας δεν φάνηκε πρόθυμος να συνεχίσει την τακτική του προκατόχου του· τουλάχιστον στο θέμα του κοινού εορτασμού, με συμμόρφωση του παπικού υπολογισμού της ημερομηνίας με αυτόν της Ορθοδοξίας. Υποσχέθηκε πάντως ότι εντός του έτους θα συναντηθεί στη Νίκαια με τον Οικουμενικό Πατριάρχη, προκειμένου να τιμήσουν από κοινού την επέτειο των 1.700 ετών της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Ο σχεδιασμός κοινού εορτασμού ήταν ένα ακόμη βήμα για ένωση στην πράξη με τους Παπικούς, όπως γίνεται χρόνια τώρα και με άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις, δεδομένου ότι ο θεολογικός διάλογος έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Προς το παρόν, με την ανακατάταξη στον χώρο του Παπισμού, φαίνεται ότι το χειρότερο αποφεύχθηκε.
Όμως όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί κατευθύνονται πάντα προς αυτό τον σκοπό, την ένωση στην πράξη. Και, εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι είναι θέμα χρόνου η επίτευξη αυτού του στόχου, αν λάβει κανεις υπ' όψιν τις συχνές κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Μάλιστα αν παρατηρήσει τη γενικότερη διάβρωση του Ορθόδοξου φρονήματος, κυρίως μεταξύ κληρικών, αφού και πρόσφατα δεν έλειψαν φαινόμενα θλιβερών φιλοπαπικών δηλώσεων με αφορμή την εκδημία του Πάπα.
Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι πάνω απ’ όλους τους ανθρώπους, οποιοδήποτε αξίωμα κι αν έχουν, και πέρα από τους σχεδιασμούς τους βρίσκεται ο Θεός. Και όπως τώρα εξουδετέρωσε την παγίδα του κοινού εορτασμού, ελπίζουμε ότι και στο μέλλον θα προστατεύσει την Ορθοδοξία μας.
Ταυτόχρονα οφείλουμε να είμαστε σε αυξημένη επαγρύπνηση, ώστε τουλάχιστον να κρατηθεί ακέραιο το φρόνημά μας και, αν απαιτηθεί, να δώσουμε κι εμείς τη μαρτυρία μας σ’ έναν αποστατημένο κόσμο, που σταδιακά όλο και περισσότερο συμβιβάζεται με τη δαιμονική πλάνη.»
.png)
