iEpikaira

Τα προβλήματα με τη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Όρος Σινά δεν είναι σημερινά. Η υπόθεση εκδικάζεται για παραπάνω από μια δεκαετία, με ότι αυτό συνεπάγεται σε κόστος στις περιορισμένες δυνατότητες της Μονής αλλά κυρίως σε φόρτιση πέραν των μοναχικών καθηκόντων των πατέρων και δη του Αρχιεπισκόπου Σινά Δαμιανού ο οποίος διανύει το 91ο έτος της ηλικίας του. 

Για όσους είχαν την ευλογία να επισκεφθούν την Αγία Αικατερίνη, δεν χρειάζεται να περιγράψουμε το δέος και τη συγκίνηση που προκαλεί ο τόπος αλλά και το γεγονός ότι εκεί επέζησε ο Ελληνισμός μέχρι και σήμερα για παραπάνω από 1500 χρόνια. Δεκαπέντε αιώνες αδιάληπτης παρουσίας και λειτουργικής ζωής. Εξήντα γενιές λοιπόν χτυπάνε  στη Μονή τα σήμαντρα της Ορθοδοξίας. 

Εν έτει 2025 όμως, μπαίνει ένα μεγάλο ερωτηματικό στην παρουσία μας εκεί... Και αυτό από μόνο του οφείλει να μας βάζει σε σκέψεις, να παρακινήσει σε εσωστρεφή αναζήτηση των λόγων για τους οποίους μπορεί η Θεία Δικαιοσύνη να επιτρέπει μια τέτοια εξέλιξη. Ακόμη κι αν -προς στιγμήν- έχει αίσιο τέλος το όλο πρόβλημα, διότι η μακροθυμία του Θεού δίνει πάντοτε παρατάσεις... Ακόμη και έτσι, ο κίνδυνος που διατρέχει η Μονή πρέπει να μας αφυπνίσει.

Το ζήτημα είναι βαθύτατα πνευματικό. Έχει τις ρίζες του στην γενική απαξίωση των ιερών και των οσίων του γένους μας. Την απώλεια της σύνδεσης του νεοέλληνα με το παρελθόν του... Την Ιερά Παράδοση, τα καθήκοντά του έναντι του Θεού αλλά και των προγόνων του, που με πολλές θυσίες μας παρέδωσαν ότι αναξίως κατέχουμε. Εξήντα γενιές διατήρησαν το Θεοβάδιστο Όρος Σινά αλώβητο και η δική μας... βρίσκεται στα πρόθυρα να το χάσει; «Τις πταίει» λοιπόν; 

Δεν αποτελεί ένα θαύμα από μόνο του ότι τα μέρη όπου περπάτησε ο Προφήτης Μωυσής, εκεί όπου εκτυλίχθηκαν τα κοσμοσωτήρια γεγονότα της Παλαιάς Διαθήκης, παρέμειναν σε Ελληνορθόδοξα χέρια για 15 αιώνες; Γιατί λοιπόν σήμερα αυτό το θαύμα φαίνεται να παύει; Αυτό το ερώτημα δεν αρκεί για να μας συγκλονίσει; Να μας βγάλει από τα παραπλανητικά σκοτάδια της καθημερινότητάς μας; 

Μήπως Αυτός που μας χάρισε τα Πανάγια Προσκυνήματα, κρίνει ότι έχουμε χάσει τις προϋποθέσεις εκείνες που επιβάλλονται για να παραμείνουν στα χέρια μας; Το ποιές είναι αυτές το γνωρίζει Εκείνος αλλά και εμείς οφείλουμε τουλάχιστον να αναρωτηθούμε και συνάμα να τις αναζητήσουμε. 

Το εύκολο είναι να μοιράζουμε κατηγορίες έναντι των πολιτικών ηγεσιών που, είτε αδιαφορούν, είτε αδυνατούν λόγω της ανικανότητάς τους, να προστατέψουν την Ελληνορθόδοξη Χριστιανοσύνη της Μαριούπολης, της Συρίας, της Βορείου Ηπείρου, της Κωνσταντινουπόλεως και εσχάτως του Σινά. Αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει, ξεχνάμε το Νόμο ο οποίος λέει ότι «θα σας δώσω άρχοντες σύμφωνα με τις καρδιές σας». Επομένως η ρίζα του προβλήματος δεν είναι οι ηγεσίες. 

Η ρίζα έγκειται στο γεγονός ότι σύμπασα η στρατευομένη Εκκλησία νοσεί. Η ρίζα βρίσκεται μέσα στον καθένα Ορθόδοξο Χριστιανό. Σε κλήρο και λαό. Γιατί εάν χάσουμε τα Πανάγια Προσκυνήματα, φέρουμε μερίδιο ευθύνης όλοι μας. Το πόσο αναλογεί στον καθένα μας, ο Κύριος γνωρίζει. Η θλιβερή διαπίστωση είναι ότι η δική μας αναξιότητα, αμετανοησία, αδιαφορία ή ρηχή πνευματικότητα, οδηγεί σε οδυνηρές απώλειες... 

Υπάρχει ελπίδα; Είναι αυτονόητο ότι υπάρχει... Εκείνος που είπε «σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω» αναμφίβολα μπορεί και θέλει να αφήσει σε Ελληνορθόδοξα χέρια τα Πανάγια Προσκυνήματα. Αρκεί βέβαια η στρατευομένη Εκκλησία να συνέλθει. Να επανέλθει, να ανανήψει, να ξυπνήσει. Να κλείσει τα ώτα της έναντι των εκκωφαντικών σειρήνων της σύγχρονης εποχής, της πλατιάς οδού που οδηγεί στην απώλεια. Να παρουσιάσει «καρπούς αξίους της μετανοίας», κράζοντας νυχθημερόν το «Πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιον σου»!

Ή συνέντευξη πού άκολουθεῖ δόθηκε άπό τό σέρ Στηβεν Ράνσι­μαν, στό Έλσισιλντς της Σκωτίας, στόν πατρογονικό πύργο του, τόν Όκτώβρη τοϋ 1994, γιά λογαριασμό της ΕΤ3, στίς δημοσιογράφους Χρύσα Άράπογλου καί Λαμπρινή Χ. Θωμά. Γιά τεχνικούς λόγους, δέν «βγηκε» ποτέ στόν άέρα. Καί οι δύο δημοσιογράφοι θεωροϋν τήν συνέντευξη αύτή άπό τις πιό σημαντικές της καριέρας τους, μιά και άνήκει στό είδος των «συζητήσεων» πού σέ διαμορφώνουν καί δέν ξεχνάς ποτέ. [...]

Όταν είσαι αντιμνημονικός αλλά ψηφίζεις τα μνημόνια. Όταν είσαι αντιευρωπαϊστής αλλά γίνεσαι πρόθυμο ευρωπαϊκό υποχείριο, «των Ευρωπαίων περίγελος και των αρχαίων παλιάτσος», κατά τον Παλαμά. Όταν είσαι κατά της βίας αλλά περιθάλπεις ρουβικώνες. Όταν είσαι κατά της εγκληματικότητας αλλά αποφυλακίζεις εγκληματίες. Όταν θεωρείς τον εαυτό σου δημοκρατική παράταξη αλλά λειτουργείς σχεδόν πάντα εξωθεσμικά. Όταν αυτοαποκαλείσαι προοδευτική παράταξη άλλα παρακάμπτεις βασικές δημοκρατικές διαδικασίες. Όταν στηλιτεύεις την οικογενειοκρατία αλλά διορίζεις κολλητούς και συγγενείς. Όταν ρωτάς τον λαό τι θέλει αλλά μετά κάνεις ότι δεν τον ρώτησες. Όταν πρωτοστατείς σε συλλαλητήρια μια ζωή αλλά αποκαλείς τους συλλαλούντες όχλους ετερόκλητους και ταραχοποιά στοιχεία. Όταν το παίζεις αντιεξουσιαστής αλλά γίνεσαι ο καλύτερος φίλος των δυνάμεων καταστολής. Όταν συγχέεις τον φασισμό με τον πατριωτισμό αλλά συνεργάζεσαι με αυτοαποκαλούμενους «πατριώτες». Όταν εκθειάζεις την «διαφορετικότητα» αλλά κυνηγάς την φυσιολογικότητα. Όταν προωθείς την πολυθρησκευτικότητα αλλά πολεμάς την κύρια Θρησκεία. Όταν την αθεΐα κάνεις λάβαρο αλλά την μπερδεύεις με την αθεοφοβία. Όταν πλάθεις νεολογισμούς αλλά στην ουσία διαστρεβλώνεις έννοιες κατά το δοκούν, βιάζοντας την ίδια σου την γλώσσα. Όταν μιλάς για πολιτισμό αλλά παραχαράσσεις απροκάλυπτα την ίδια σου την ιστορία. Όταν μιλάς για προοδευτισμό και εννοείς τον νεοταξισμό. Όταν μιλάς για εθνική κυριαρχία αλλά ανοίγεις διάπλατα τα σύνορα. Όταν λες ότι δουλεύεις για την ευημερία του Έλληνα νομοταγή πολίτη αλλά παρέχεις μεγαλύτερη πρόνοια στον «παράτυπο» αλλοεθνή πολίτη. Όταν λες ότι είσαι Μακεδόνας αλλά το ίδιο είναι και ο Σλάβος. Όταν ξεπουλάς την ιστορία και τον πολιτισμό, την ταυτότητα και την θρησκεία, τον πλούτο και τα σύνορα, τα ήθη και τα έθιμα, τα δικαιώματα και την υπόληψη, το μέλλον και τις ζωές ολόκληρου του έθνους, συνάμα και των παιδιών σου… Τότε τί είσαι; Εμείς ξέρουμε την απάντηση… Το ζήτημα είναι αν την ξέρεις και εσύ! 

iEpikaira

Θα παραμείνουμε θεατές στην εκτυλισσόμενη εθνική τραγωδία..;

Από τα μικρά μου χρόνια ακόμη, όταν οι πολιτικές διαμάχες -κατά βάση και κατά δεύτερο λόγο οι ‘αθλητικές’- στα καφενεία ήταν μία καθημερινότητα, προσπαθούσα να κατανοήσω αυτήν την τάση των ανθρώπων. Μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι είχε να κάνει με την «ανάγκη του ανήκειν», τον κομφορμισμό. Μια ενδόμυχη τάση αυτοπροσδιορισμού του ανθρώπου στα πλαίσια μιας ομάδας, πολιτικής ιδεολογίας κλπ, για να γίνει αποδεκτός από τον συνάνθρωπο. Έστω και αν αυτό τον κάνει αντίπαλο με όσους έχουν διαφορετικά πιστεύω. Αυτή η προτίμηση στην πόλωση, ήταν ο κύριος λόγος των μαύρων σελίδων της ελληνικής ιστορίας. Της διχόνοιας και του μαρασμού, που ακόμη δεν έχουμε ξεπεράσει ως έθνος. 

Το ερώτημα λοιπόν είναι: Γιατί πρέπει κάποιος να ανήκει σε μια ιδεολογία ή μια ομάδα..; Γιατί πρέπει να αυτοπροσδιορίζεται ως δεξιός, αριστερός, πράσινος, κόκκινος ή οτιδήποτε άλλο; Και το χειρότερο... γιατί βάζουμε και τους άλλους σε αυτά τα στενά καλούπια και τους κρίνουμε!; 

Αυτό το καλούπωμα με έκανε πάντοτε να ασφυκτιώ και να νιώθω καταπιεσμένος και ανελεύθερος στα πρέπει και δεν πρέπει της όποιας ιδεοληψίας. Δεν θέλω να ανήκω σε τίποτα απ' όλα αυτά! Αντιθέτως θέλω να είμαι αυτό που πραγματικά είμαι. Αυτό που γεννήθηκα. Είμαι Έλληνας και προσπαθώ να γίνω Χριστιανός Ορθόδοξος! Και λέω προσπαθώ, γιατί αν και βαπτισμένος δεν έχω καταφέρει να κάνω πράξη τον ευαγγελικό λόγο, αλλά ελπίζω με την χάρη του Θεού να αγωνίζομαι για όσο ο Θεός το επιτρέπει. 

Αυτά λοιπόν καθορίζουν το ποιος είμαι. Η Πίστη μου και οι ρίζες μου, η ένδοξη ιστορία μου. Αυτά με ελευθερώνουν και μου υποδεικνύουν το μέλλον μου. Τα λάθη μου, τις παραλείψεις μου, τις αδυναμίες μου αλλά και τα ακλόνητα ερείσματά μου. Αυτά είναι το θησαυροφυλάκιο των αξιών μου, που με γεμίζουν με περηφάνια για το παρελθόν αλλά και σιγουριά για το μέλλον. Όταν τα συλλογιέμαι, δεν με σκιάζουν οι εχθροί, εγχώριοι και ξένοι. Ούτε κρίσεις και δυσκολίες. Αναλαμβάνοντας τον σταυρό μου, σηκώνω και εγώ ένα μικρό μέρος του σταυρού που η Εκκλησία, το σώμα του Χριστού, πρέπει να σηκώσει. Διότι ξέρω γιατί κοπιάζω και πονώ σε τούτη τη ζωή μου. Σίγουρα όχι για το ψευτο-ρωμαίϊκο και την όποια ψευτο-ιδεολογία! Και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχω άποψη και απέχω από την κοινωνία. Κάθε άλλο, συμμετέχω και ενημερώνομαι χωρίς να αναλώνομαι. Ψηφίζω και «επιλέγω τις ελιές με τον λιγότερο δάκο» γιατί «το να ενδιαφέρεται κανείς τώρα και να ανησυχεί ... είναι ομολογία!» κατά την ρήση-προτροπή του Αγίου Παϊσίου. Οι πρόγονοί μας κέρδισαν την ελευθερία του υπόδουλου. Εμείς ας κερδίσουμε την ελευθερία του ελεύθερου απαλλαγμένοι από σαθρές ιδεοληψίες! 

Αντί να δίνουμε την καρδιά μας σε ιδέες, σε μορφώματα, σε πράγματα ευτελή, ας λαχταρούμε τον αγιασμό όλου του κόσμου, το να γίνουν όλοι του Χριστού όπως έλεγε ο Αγ. Πορφύριος. Όχι να γίνουν «ιδεολογικά ημέτεροι», αλλά «πνευματικά ημέτεροι». Ένα σώμα, μία ψυχή, με την Χάρη του Θεού! Αυτή η λαχτάρα μας ενώνει εμάς τους Χριστιανούς. Έτσι η Ελλάδα μας θα γίνει και πάλι η αρχόντισσα της ιστορίας, «το δεξί χέρι του Θεού»! 

Θαρσείτε λοιπόν Έλληνες, Χριστιανοί. Μαζί θα περπατήσουμε τα δύσκολα μονοπάτια, για να κρατήσουμε την πίστη την αληθινή και την πατρίδα ακμαία. Τα σημεία των καιρών, γύρω μας βροντοφωνάζουν ότι η ανάσταση και λευτεριά του έθνους μας κοντοζυγώνει! «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο, από του νυν και έως του αιώνος». Αμήν. 

άρθρο από τον Κ.Ι.Κ. για την Σύναξη Νέων Παλαιοχωρίου και το iEpikaira

Κάθε λεπτό της ημέρας, το σώμα σας αντιδρά και κυριολεκτικά αλλάζει, ως απάντηση στις σκέψεις που επεξεργάζεστε στο μυαλό σας.

Έχει αποδειχθεί ερευνητικά ότι οι σκέψεις προκαλούν το μυαλό να απελευθερώσει νευροδιαβιβαστές, οι οποίοι είναι χημικοί αγγελιοφόροι που τους επιτρέπεται να επικοινωνούν με τα μέρη του οργανισμού και του νευρικού σας συστήματος. Οι νευροδιαβιβαστές ελέγχουν σχεδόν όλες τις λειτουργίες του σώματός σας, από τις ορμόνες μέχρι την πέψη, την αίσθηση χαράς, της λύπης ή του άγχους.

Με το διαφαινόμενο οριακό αποτέλεσμα των επερχόμενων εκλογών, ο Ερντογάν είναι αναγκασμένος να αποπροσανατολίσει την κοινή του γνώμη. Το Αιγαίο είναι η μόνη λύση τη στιγμή που γνωρίζει ότι παίζεται το κεφάλι του (κυριολεκτικά!). Ιστορικά οι Αγαρηνοί ουδέποτε έδειξαν ευσπλαχνία στους ηγέτες που υπονόμευαν την εθνική τους κυριαρχία, ενώ το τέλος τους ήταν αξιοθρήνητο. Και αυτό ακριβώς είναι που προσπαθεί να αποφύγει ο αυξανόμενα παρανοϊκός δικτατορίσκος. Επιπροσθέτως, αν αναλογιστεί κανείς και την γεωπολιτική πίεση που δέχεται η Τουρκία με την επερχόμενη ανακήρυξη της ΑΟΖ από την Ελλάδα (όπως προβλέπεται από το διεθνές δίκαιο), τότε η αναγκαιότητα για διεκδικήσεις στο Αιγαίο μοιάζει να είναι μονόδρομος. 

"Η ψυχή του ανθρώπου είναι λογική και νοερά, και για τον λόγο αυτό πρέπει να διακρίνεται από αυτή των κτηνών, διότι αυτά έλαβαν ψυχή γήινη, όχι βέβαια από την τύχη, κατά τη θεωρία της εξέλιξης (Δαρβινιστές), αλλά κατόπιν θείου προστάγματος.

«Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἐξαγαγέτω τὰ ὕδατα ἑρπετὰ ψυχῶν ζωσῶν καὶ πετεινὰ πετόμενα ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ τὸ στερέωμα τοῦ οὐρανοῦ. καὶ ἐγένετο οὕτως. 21 καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὰ κήτη τὰ μεγάλα καὶ πᾶσαν ψυχὴν ζῴων ἑρπετῶν, ἃ ἐξήγαγε τὰ ὕδατα κατὰ γένη αὐτῶν, καὶ πᾶν πετεινὸν πτερωτὸν κατὰ γένος. καὶ εἶδεν ὁ Θεός, ὅτι καλά. 22» (Γέν. κεφ. 1ο).