iEpikaira

Γράφει ο Γεώργιος Χ. Τορνικάντης

Υπάρχουν αρκετές γεωπολιτικές σχολές στον κόσμο, καθώς και πολλά κέντρα συμφερόντων τα οποία ασπάζονται τις γεωπολιτικές θεωρίες των σχολών αυτών. Όλα τα κράτη ασκούν την δική τους εξωτερική πολιτική και χαράσσουν στο σώμα της γης τη δική τους στρατηγική για την κυριαρχία τους στη παγκόσμια σκακιέρα και την τελική τους επικράτηση στο διεθνές περιβάλλον.

Υπάρχει όμως μια σχολή, η οποία ακολουθεί τον δικό της δρόμο εδώ και πάρα πολλούς αιώνες και μια ‘’Δύναμη’’, η οποία δεν έχει πει ακόμη την τελευταία της κουβέντα. Οι σχολές είναι οι μοναστηριακές, οι οποίες λειτουργούν ως άλλες ‘’δεξαμενές σκέψης’’ και προτρέπουν τον άνθρωπο να ασχοληθεί με τον εσωτερικό του κόσμο και να ασκήσει επιρροή και δύναμη μέσα στη ψυχή του και τον νου του και πάνω στα πάθη του. Ενώ η ‘’Δύναμη’’ είναι Θεός, ο Δημιουργός και ο Αρχιτέκτονας του ουράνιου και επίγειου κόσμου μας. Καμία γεωπολιτική θεωρία και σχολή που πηγάζει από την ανθρώπινη νόηση και τις ανθρώπινες δυνάμεις δεν μπορεί να επικρατήσει μπροστά στο Θέλημα του Κυρίου και πάνω στον Λόγο του Θεού!

Άνθρωπος και Πόλεμος

Αφορμή για αυτό το άρθρο στάθηκε η ανάγνωση ενός μικρού, συνοπτικού και εξαιρετικού βιβλίου του Αγίου Νικόλαου Βελιμίροβιτς, Σέρβου επισκόπου της Αχρίδος, ‘’Πόλεμος και Βίβλος’’, το οποίο συνέγραψε μετά από ένα ταξίδι του στην Αμερική καθώς επέστρεφε μέσω του Ατλαντικού Ωκεανού μέσα σε ένα καράβι. Ο Άγιος ‘’Χρυσόστομος’’ της Σερβίας καταθέτει στο έργο του πως ‘οι πόλεμοι γίνονται από τους ανθρώπους, ο νικητής όμως κρίνεται από τον Θεό.’’

Σε όλο του το έργο κάνει αναφορά ξεκινώντας από τους βιβλικούς πολέμους και φτάνοντας μέχρι τους δύο παγκοσμίους πολέμους της γενιάς μας, θέλοντας να επισημάνει την παρηκμασμένη και ανήθικη κατάσταση των ανθρώπων εκείνων των καιρών, την βλασφημία και την προσβολή του θείου νόμου και εντολών και την αλαζονεία και έπαρση των ηγεσιών, αίτια τα οποία επιφέρουν νομοτελειακά τον πόλεμο οδηγώντας τους λαούς και τα έθνη στη δυστυχία και στο θάνατο. Διευκρινίζει πως ακόμα και σε έναν πόλεμο, οφείλεται να ακολουθείται ένας ηθικός κώδικας και να είναι σεβαστές κάποιες αρχές, ειδάλλως η ανηθικότητα στον πόλεμο επιφέρει δυστυχία, την οποία θα την εισπράξει στο τέλος του πολέμου ο ανήθικος παίκτης της ιστορίας. Οι αμαρτίες των ηγετών προκαλούν πόλεμο και ήττα, κι αυτό γιατί όταν ένας άνθρωπος αμαρτάνει, αφορά μόνο τη δική του υπόσταση και ζωή, όταν όμως η ηγεσία ενός λαού πέφτει στη ζώνη της αμαρτίας και η αμαρτία καθίσταται νόμος μέσω της πολιτικής τους, των νομοθετημάτων τους, των λόγων τους και πράξεων τους, και ο λαός τους υπομένει και τους μιμείται, τότε μοιραίως ο εχθρός προβάλλει ως μέσο διαπαιδαγώγησης του Θεού για την εξυγίανση του ανθρώπου και την κάθαρση του έθνους. Επίσης η συμμαχία με το κακό φέρνει το κακό [iEpikaira: Παλαιότερα αναφερθήκαμε σε αυτό ΕΔΩ και ΕΔΩ], μιας και στην Ορθόδοξη Πίστη και στη χριστιανική ζωή, δεν επιτρέπεται ο άνθρωπος να χρησιμοποιήσει ανήθικα ή βλαβερά μέσα με απώτερο σκοπό να βοηθήσει συνάνθρωπο του ή να σώσει κάποιον. Όποιος φλερτάρει με το κακό, στο τέλος πέφτει στη παγίδα του κακού!

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς φέρνοντας παραδείγματα από την ιστορία μας και μέσα υπό το Φως της Αγίας Γραφής μας εξηγεί πως γίνεται στρατοί πιο ισχυροί, τακτικοί και οργανωμένοι να ταπεινώνονται στο τέλος του πολέμου και πως γίνεται μικρά, αδύναμα και ευάλωτα έθνη να στεφανώνονται τη στιγμή που όλοι ανέμεναν την ήττα τους. Το μυστικό βρίσκεται πως ο πόλεμος δεν είναι μια απτή και ψυχρή επιστήμη βάσει αριθμών, μηχανών και ρουκετών αλλά λαμβάνεται πάντοτε και ο αστάθμητος παράγοντας που λέγεται άνθρωπος και ο ψυχισμός του, καθώς και η θεϊκή παρέμβαση που θα στρέψει την πορεία του πολέμου προς το Θέλημα του Θεού. 

Ο πόλεμος αποτελεί σε πρώτη μορφή μια εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου, η οποία εδράζει στον ψυχισμό του με αποτέλεσμα να παρατηρεί τον εξωτερικό του κόσμο επιθετικά, κτητικά και χειριστικά και διαμορφώνοντας μια νοοτροπία κυριαρχίας και κατάκτησης του.

Ιστορία και Πόλεμος

Ο Σέρβος Άγιος διηγείται στο πόνημα του τα αίτια, τις πράξεις και τα αποτελέσματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θέλοντας να υπενθυμίσει στο κοινό πως εκείνη την ιστορική περίοδο η Γερμανία ήταν μια υπερδύναμη, ένα κράτος πολύ καλύτερα οργανωμένο διοικητικά και ετοιμοπόλεμο στρατιωτικά, το οποίο σύμφωνα με την στατιστική και την στρατιωτική ανάλυση των πόρων, της οικονομίας του κράτους, του όγκου της χώρας, της έμπειρης στρατιωτικής ηγεσίας και του ανθρώπινου δυναμικού έπρεπε να είχε κερδίσει τον πόλεμο από κάθε άποψη, αντί αυτού όμως υπέστη μια πανωλεθρία και μια εξευτελιστική ήττα που έγινε μελλοντική αφορμή για την θυμώδης επιστροφή της.

Παρότι ήταν ένας πόλεμος μεταξύ χριστιανικών κρατών, ένας ‘’Ευρωπαϊκός Εμφύλιος’’ κατά τον σύγχρονο Γερμανό ιστορικό, Ερνστ Νόλτε, η Γερμανία λόγω του γερμανικού συνδρόμου μεγαλομανίας είχε περάσει στο στάδιο της απόλυτης κυριαρχίας και επέκτασης της ανατολικά, συμβάλλοντας ακόμη και σε εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες άλλων χωρών μέσω των αξιωματικών της, όπως έπραξε στη Τουρκία όπως αναφέρει και ο Μιχαήλ Ροδάς στο βιβλίο του, ‘Πως η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό’’ για το πέρασμα της στην Ασία και την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών της συμφερόντων.

Ο μεγάλος Γερμανός Καγκελάριος Όττο Βίσμαρκ ερωτηθείς για το μέλλον της χριστιανοσύνης και το κακό που θέλει τους χριστιανούς να αντιμάχονται μεταξύ τους, θα δώσει την κυνική απάντηση ‘Και τι γίνεται αν οι χριστιανοί έχουν διαφορετικά συμφέροντα μεταξύ τους;’’ στρέφοντας το ενδιαφέρον των χριστιανών Γερμανών προς τους μουσουλμάνους Τούρκους, εφόσον οι Έλληνες χριστιανοί ‘τα είχαν βρει’’ με τους χριστιανούς ‘αδελφούς’’ Άγγλους και Γάλλους.

Για την επάξια υποδούλωση θα κάνει λόγο ο Άγιος που βρίσκει τους λαούς όταν οι ηγεσίες παίρνουν τον στραβό τον δρόμο και όταν παραβιάζουν τις άγιες εντολές του Θεού βυθιζόμενοι διαρκώς στην ακολασία της ύλης και στην διάβρωση του πνεύματος. Τέτοιο θύμα υπήρξε και η ‘’Αγία’’ Ρωσία, η οποία παρότι έχτισε μία αχανής αυτοκρατορία μέσω της Ορθόδοξης Πίστης και του Βυζαντινού Πολιτισμού και στέφθηκε Προστάτιδα των Απανταχού Χριστιανών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και στο κύρος της πίστεως, και η ηγεσία της υπέπεσε σε απανωτά αμαρτήματα περιφρονώντας τον λαό της και αδιαφορώντας για τους χριστιανικούς λαούς όταν θιγόταν τα γεωπολιτικά της συμφέροντα και παιζόταν το στέμμα τους. Έτσι, η θεία τιμωρία για τους Ρώσους ήταν ο μαχητικός αθεϊσμός κατά τον Ρώσο φιλόσοφο και θεολόγο, Νικολάι Μπεργιάντεφ, ενώ για τους Έλληνες του Βυζαντίου, ο αιμοσταγής τουρκισμός κατά το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έχουμε την επανάληψη του ίδιου έργου με μια Γερμανία να επανεμφανίζεται ως μια πολεμική μηχανή, με αστείρευτες δυνάμεις, με πυρηνική ιδεολογία, με έναν αξιόμαχο και ανίκητο γερμανικό στρατό, ο οποίος εγκωμιάζεται για την πειθαρχία του, το ήθος του, την αφοσίωση του και την στρατιωτική του ικανότητα σε σύγκριση με τον γαλλικό στρατό και την νοοτροπία των Γάλλων και στα ‘’Απομνημονεύματα’’ του μεγάλου Γάλλου Στρατάρχη, Σαρλ Ντε Γκωλ, όλα αυτά εκπροσωπούμενα μέσα από το πρόσωπο ενός μεγάλου και ισχυρού ανδρός, αναντίρρητα αλλά ιδιαίτερα επικίνδυνου και αλαζόνα σε σημείο αναφοράς εωσφορικής έπαρσης, του Αδόλφου Χίτλερ.

Σχεδιάζοντας σταδιακά την αντικατάσταση του χριστιανισμού με έναν είδους ‘’Αρείου παγανισμού’’ η μεγάλη κεντρική δύναμη της Ευρώπης και κηρύττει τον πόλεμο στην άλλη μεγάλη ευρασιατική χώρα του εγκαθιδρυμένου ‘’αθεϊστικού υλισμού’’ με αποτέλεσμα τον γενικευμένο πόλεμο σε όλη την χριστιανοσύνη και σε όλα τα ευρωπαϊκά έθνη, τα οποία θα εμπλακούν σε αυτών αλυσιδωτά.

Η πτώση της Γερμανίας είναι γνωστή, όπως και η μετέπειτα διχοτόμηση της μετά την προέλαση του σοβιετικού στρατού και την κατάληψη της από τις δυτικές δυνάμεις της Αμερικής και της Αγγλίας, ανατρέποντας και πάλι τους αριθμούς και τις προγνώσεις που έβλεπαν νίκη των πολεμοχαρών Γερμανών στα αναρίθμητα μέτωπα που άνοιξε ο Φύρερ τους, οδηγώντας τον στρατό του στο ένα λάθος μετά το άλλο μετά από την παράκρουση και την τύφλωση του λόγω της κακοδαιμονίας του. 

Οι χριστιανικές δυνάμεις της τότε εποχής κυριάρχησαν στον πόλεμο αυτό, και αν και συμμάχησαν με το κακό, την Σοβιετική Ρωσία, θεωρήθηκε ως ‘’αναγκαίο κακό’’ και τους οδήγησε σε σχεδόν μισό αιώνα Ψυχρού Πολέμου όπου στο τέλος επικράτησε η Χριστιανική Δύση έναντι της Άθεης Ρωσίας μετά και την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ.

Επιβεβαιώνοντας με αυτό τον τρόπο πως όσους πολέμους και να κάνει ο άνθρωπος, ο Θεός θα ορίσει τον τελικό νικητή σύμφωνα με το γενικό καλό της εποχής και τις ηθικές αξίες της εν Χριστώ ζωής!

Γεωπολιτική και Στρατηγική

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και τα κράτη που χαράσσουν την γεωπολιτική τους στον πλανήτη συνεχίζουν να αγνοούν την θεία βούληση και να παραβιάζουν τις αρχές της ανθρωπότητας. Η δίψα για πλούτο, η απληστία για το χρήμα, το πάθος για κυριαρχία, ο πόθος γα κατάκτηση και το μίσος για την εκμηδένιση του αντιπάλου έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο όπου ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος είναι προ των πυλών. Μπορεί να μην είναι πλέον εν ζωή ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ώστε να μας διαφωτίσει για τον επερχόμενο νικητή αλλά εμπνεόμενοι από το βιβλίο του και το κεφάλαιο του Ποιος θα νικήσει στον μελλοντικό πόλεμο μπορούμε εύκολα να συνειδητοποιήσουμε πως η Δύση έχει από καιρό αποβάλλει τον Χριστό από τις τάξεις της μετατρέποντας τις κοινωνίες της σε αντίχριστες δυνάμεις που καθοδηγούνται από αιρετικές ηγεσίες, σε Αμερική και Ευρώπη με την Ρωσία αυτή τη φορά να παρουσιάζεται παρόλο τον εσωτερικό διχασμό της στο θρησκευτικό θέμα [iEpikaira: Εδώ ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς πιθανότατα αναφερόταν στην μετά-Σοβιετική εποχή, όπου υπήρχε ακόμη έντονο το πνεύμα της κομμουνιστικής αθεΐας σε ένα μέρος του ρωσικού πληθυσμού. Κάτι που σήμερα έχει σχεδόν εκλείψει.], ως νέα χριστιανική δύναμη και εκπρόσωπος της Ορθοδοξίας.

Το γεωπολιτικό παιχνίδι της αρπαγής πόρων και της ενέργειας είναι τόσο αμείλικτο και ανένδοτο όπου δεν υπάρχει πισωγύρισμα ή χαλάρωση της επιθετικότητας και της κυριαρχίας των μεγάλων κρατών. Όσο όμως οι κοσμικές δυνάμεις σχεδιάζουν την νέα διχοτόμηση του πλανήτη σε ζώνες επιρροής και κατάκτησης της μερίδας του λέοντος, τόσο ο Θεός κατεργάζεται το δικό Του σχέδιο και ακολουθεί τη δική Του στρατηγική με σκοπό την έλευση των νέων κοσμοϊστορικών γεγονότων και των νέων γεωπολιτικών ανακατατάξεων να σημάνουν την οριστική συντριβή των μεγάλων αλαζονικών δυνάμεων και την αναγέννηση μιας νέας δύναμης, όπως έγινε και στο αρχαίο παρελθόν με την κατάρρευση της αρχαίας Αθήνας και Σπάρτης και την ιστορική ανάδυση της Μακεδονίας, όπου υπήρξε η ενοποιός δύναμη του Ελληνισμού και ο φορέας του Ελληνικού Πολιτισμού στην Ασία.

Ίσως να υπάρχει ένα νέο μεγαλόπνοο σχέδιο και οι Πνευματικοί Νόμοι να λειτουργήσουν και πάλι σε τέτοιο βαθμό ώστε να δώσουν νέα θέση και νέα ηγεσία στον Ελληνισμό και να επιτελέσει μία νέα πολιτιστική αποστολή στην Οικουμένη όπως επιτέλεσε κάποτε επί Μεγάλου Αλεξάνδρου και επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. [iEpikaira: Είχαμε μιλήσει παλαιότερα περί «Πνευματικών Νόμων» που λειτουργούν στην ζωή μας, είτε πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό είτε όχι.]

Εμείς ως Έλληνες βεβαίως, γνωρίζουμε την θεϊκή παρέμβαση από αρχαιοτάτων χρόνων, από την Ιλιάδα του Ομήρου, όταν οι Αχαιοί και οι Τρώες ξεκίνησαν τον δεκαετή πόλεμο γύρω από το Αιγαίο και οι ‘’θεοί’’ τους πήραν μέρος και επέλεξαν στρατόπεδο, με τον πατέρα των θεών και ανθρώπων, Δία και την κόρη του, Αθηνά να αποφασίζουν να στεφανώσουν ως νικήτρια την δυτική και ευρωπαϊκή πλευρά του Αιγαίου ενώνοντας τις δύο πλευρές υπό την Αχαϊκή ηγεσία…

Μέχρι τις θριαμβικές και ανεξήγητες νίκες των λιγοστών οπλαρχηγών της Ελληνικής Επανάστασης ενάντια στον πολυπληθή και καλά εξοπλισμένο Οθωμανό κατακτητή και το έπος του Ελληνικού Στρατού στα βουνά της Ηπείρου ενάντια στον Ιταλό προκλητικό και υπερόπτη φασίστα επαληθεύοντας το κεφάλαιο του βιβλίου "Πως ένας μικρός στρατός νικά έναν μεγαλύτερο" του Αγίου Νικολάου!

Πηγή: geoparatirisy.com

Η επιστροφή στο έθνος-κράτος: Οι αιτίες, οι ελπίδες, οι κίνδυνοι

Γράφει ο Γεώργιος Χ. Τορνικάντης 

Η κρίση του κορονοϊού έφερε στο πολιτικό προσκήνιο πέρα από κοινωνική αναστάτωση και υγειονομική ανησυχία, γεωπολιτικούς επαναπροσδιορισμούς και πολιτειακές αναθεωρήσεις όσο αφορά τον ρόλο των εθνών μέσα στη διεθνή σκακιέρα, τη μορφή του κράτους τους και την παγκόσμια ιστορία εν καιρώ πανδημίας. Μέσα σε ένα γενικευμένο πολιτικό κλίμα παγκοσμιοποίησης των τελευταίων δεκαετιών μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και την μονοκρατορία των Η.Π.Α., οι Ατλανιστές δημιούργησαν έναν κόσμο καλά συνδεδεμένο μέσω της οικονομίας και των τραπεζών, της τεχνολογίας και των μεταφορών και της πολιτικής και των διεθνών οργανισμών απ’ τον οποίο κανένας δεν μπορούσε να ξεφύγει και κανένας δεν θα μπορούσε να σταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα μόνος του απέναντι στη κλίκα των παγκοσμιοποιητών, ως αυτάρκης, ανεξάρτητος και αδιάτρητος χωρίς την συγκατάθεση τους ή την οικονομική τους υποστήριξη.

Η ενδυνάμωση του έθνους-κράτους και η ανάδειξη νέων πολιτικών δυνάμεων που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία των Η.Π.Α. και το παγκοσμιοποιημένο ρεύμα θα μπορούσε να κληθεί μόνο μετά από έναν γενικευμένο πόλεμο, ένα παγκόσμιο οικονομικό κραχ ή ένα συνταρακτικό γεγονός (κλιματικής, μεταναστευτικής ή υγειονομικής κρίσης) το οποίο θα έθετε την παγκοσμιοποίηση υπό αμφισβήτηση και τους εκπροσώπους της διεθνώς στο στόχαστρο των πολιτικών διενέξεων και των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων.

Οι Αιτίες

Αυτό που δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν οι μεταναστευτικές ορδές από την Ασία και την Αφρική προς την Ευρώπη, οι τρομοκρατικές ενέργειες και η άνοδος της εγκληματικότητας και του ριζοσπαστικού ισλαμισμού σε γειτονιές και περιοχές των ευρωπαϊκών πόλεων, το κατάφερε αρχές του 2020 ένας εργαστηριακός ιός προερχόμενος από μια επαρχία της Κίνας. Οι λαθρομετανάστες και οι ελάχιστοι πρόσφυγες είχαν σαφώς θορυβήσει τις κυβερνήσεις πολλών Ευρωπαίων ηγετών (όπως της Πολωνίας, της Ουγγαρίας, της Αυστρίας κ.α.) και είχε δημιουργηθεί εντός των χωρών τους ένα κλίμα συντηρητισμού, εθνικής αμύνης και προάσπισης της εθνικής πολιτισμικής τους ταυτότητας αλλά δεν υπήρξε ποτέ το τελειωτικό χτύπημα που θα τους έπειθε να αλλάξουν πολιτική γραμμή, παρ’ όλα αυτά είχαν λάβει τα πρώτα ερεθίσματα και υπήρξαν οι πρώτες αντιδράσεις στην εξωτερική πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε συνδυασμό βέβαια, με την απόλυτη κυριαρχία της Γερμανίας στην ευρωζώνη και την ισχυρή επιρροή της σε κράτη και θεσμούς και διακρίνοντας την σκληροπυρηνική και αμετακίνητη οικονομική της πολιτική σε χώρες της ένωσης (π.χ. Ελλάδα, Ισπανία, Ισλανδία) με πλήρη σκοπό την οριστική τους υποτέλεια και εξάρτηση από την οικονομία της Γερμανίας δεν άργησαν πολλοί Ευρωπαίοι διαφόρων πολιτικών φρονημάτων (νέοι δεξιοί, πατριώτες, εθνικιστές, ευρωσκεπτικιστές, εναλλακτικοί) να ασκούν σκληρή αντιπολίτευση στην Γερμανίδα Καγκελάριο και να στηλιτεύουν την ‘’γερμανική ένωση’’ για τις πολιτικές εξαχρείωσης και εκδούλευσης εις βάρος των υπολοίπων χωρών, ιδίως του ‘’φτωχού’’ νότου. 

Αυτό αποδείχθηκε και με το πέρας των τελευταίων εθνικών και ευρωπαϊκών εκλογών σε διάφορες χώρες, αναδεικνύοντας μετά από πολλές δεκαετίες πολιτικά κόμματα με σαφή ακροδεξιό προσανατολισμό, συντηρητικές απόψεις και εθνικιστικές τάσεις ως αντίδραση και απάντηση στη γερμανοκεντρική πολιτική της ένωσης και του παγκοσμιοποιημένου ρεύματος που εκπροσωπεί.

Πριν μπορέσουν να ανασυνταχθούν όμως, οι σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες συμμαχίες, οι οποίες κυβερνούν εναλλάξ την Ευρώπη και τα έθνη της μετά την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ξεσπάει στη γειτονιά μας η πανδημία του κορονοϊού, η οποία ξεμπροστιάζει όλο το φιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο των τελευταίων δεκαετιών, αναδεικνύοντας τα τρωτά του σημεία και προβάλλοντας τις παθογένειες των ‘’εθνικών’’ κυβερνήσεων.

Σε ένα διεθνές περιβάλλον που δεν αναγνωρίζει σύνορα και φραγμούς, με την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, αγαθών και κεφαλαίου όπως προστάζει ο καπιταλισμός, και με την ανεμπόδιστη είσοδο και έξοδο άνευ κριτηρίων και προδιαγραφών εταιριών και επιχειρήσεων, ήταν αναμενόμενο και νομοτελειακά προγεγραμμένο το αποτέλεσμα του όλου φιλελεύθερου εγχειρήματος.

Ο ιός της κορόνας, δεν υπήρξε η αφορμή αλλά αποτέλεσε την αιτία που ξεχείλισε το ποτήρι των λαών, το οποίο δεν κρατούσαν καν καλά στα χέρια τους. Οι διεθνείς οργανισμοί όπως ο Π.Ο.Υ. δεν ενημέρωσαν για τη σοβαρότητα της κατάστασης, οι κυβερνήσεις δεν έκλεισαν τις συνδέσεις με την Κίνα και οι λοιποί διεθνείς και κρατικοί φορείς δεν λειτούργησαν συντονισμένα και συνειδητοποιημένα προσπαθώντας ο εκάστοτε κρατικός οργανισμός να θέσει πάνω απ’ όλα το οικονομικό συμφέρον της χώρας του και κάθε πολιτικός να αντιδράσει σύμφωνα με την προσωπική του νοοτροπία, την πολιτική του ιδεολογία του και τα ‘’εθνικά’’ του αντανακλαστικά.

Οι Ελπίδες

Εν μέσω υγειονομικής κρίσης και με αβέβαιο το μέλλον των κοινωνιών και απροσδιόριστη την πορεία τους μέσα σε αυτό, οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης κατάφεραν να επιφέρουν ένα καίριο πλήγμα στα κράτη που αποτελούσαν στόχο της επιχείρησης ‘’κορονοϊός’’ και να επισημάνουν για ακόμη μια φορά στους υποτελείς τους ποιος είναι ο κυρίαρχος του παγκόσμιου παιχνιδιού. Αυτό φάνηκε από τις πρώτες δηλώσεις και ανακοινώσεις βαρυσήμαντων πολιτικών φυσιογνωμιών και επιχειρηματιών παγκόσμιας εμβέλειας, οι οποίοι έσπευσαν να διατρανώσουν την επιτακτική ανάγκη μιας ‘’παγκόσμιας διακυβέρνησης’’ με σκοπό την προστασία της δημόσιας υγείας και τηn θεραπεία του παγκόσμιου πληθυσμού.

Φαίνεται όμως πως κατάφεραν να προκαλέσουν το αντίθετο αποτέλεσμα και να βγουν ισχυροποιημένες οι δυνάμεις των εθνοκρατιστών εκμεταλλευόμενοι κι αυτοί με την σειρά τους την κρίση προς όφελος των δικών τους εθνών και των προσωπικών τους προσδοκιών.

Μετά από την παγκόσμια κυριαρχία των Η.Π.Α. του Clinton, του Bush, του Οbama και του Soros, και την επιβολή του αμερικανισμού ως τρόπος σκέψης και δράσης και ως τρόπος ζωής και αντίληψης σε κάθε έκφανση της ζωής μας μέσω των επιστημών, των τεχνών και των πυραύλων, ήρθε η στιγμή για τη δημιουργία ενός νέου διπολικού παγκόσμιου συστήματος ή ενός πολυπολικού γεωπολιτικού μετασχηματισμού όπου θα μοιράσει διαφορετικά τα ‘’φιλέτα’’ της γης και θα δημιουργήσει αναχώματα στον αμερικανότροπο ολοκληρωτισμό.

Η ανάδειξη νέων εθνικών κυβερνήσεων και νέων εθνικών ηγετών μέσα από την πολιτική διαπάλη και την μετωπική σύγκρουση με το γερμανοκρατούμενο κατεστημένο στις χώρες τους και στην Ευρώπη θα μπορέσει να εξασφαλίσει την εθνική ασφάλεια και υγεία των λαών τους, την κοινωνική συνοχή, το δικαίωμα στην εργασία, την διατήρηση της κουλτούρας και του πολιτισμού τους από την πληθυσμιακή αλλοίωση, την υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας και της χριστιανικής πίστης και το αναφαίρετο δικαίωμα της ελευθερίας των ανθρώπων για αυτοδιάθεση και ανεξαρτησία από τις πολυεθνικές εταιρείες και τα διεθνή συμφέροντα των λόμπυ.

Ύστερα από την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και την αποτίναξη της φεουδαρχίας περάσαμε στα ‘’ανθρώπινα δικαιώματα των πάντων’’ πλην των Ευρωπαίων και στη πολιτική παρακαταθήκη του Coodhoven – Kallergi και μετατράπηκε η Γηραιά ήπειρος σε ένα μεγάλο φέουδο με Γερμανό ηγεμόνα και ντόπιους υποτακτικούς.

Μετά την Ελληνική Επανάσταση για την αποτίναξη του τυραννικού ζυγού από τον Τούρκο δυνάστη και κατακτητή σε Ελλάδα και Βαλκάνια και το δικαίωμα στην εθνική ανεξαρτησία και ολοκλήρωση, η Ελλάδα και η Ευρώπη σταδιακά περνάνε σε μία δεύτερη φάση ισλαμικής εισβολής και αλλοίωσης μέχρι την τελική ανατροπή των γηγενών λαών της.

Η ευκαιρία που παρουσιάζεται για τα νέα ‘’εθνικά κινήματα’’ είναι μοναδικής αξίας και καθοριστικής σημασίας, και ίσως να αποτελεί και την τελευταία τους ευκαιρία.

Οι Κίνδυνοι

Θα ήμουν ‘’επικίνδυνα’’ ρομαντικός και μεροληπτικός αν δεν ανέφερα τους κινδύνους που ελλοχεύουν στη νέα διαμόρφωση της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής.

Μπορεί στη προκειμένη περίσταση, η αποδόμηση του αφηγήματος της παγκοσμιοποίησης να συνίσταται αναγκαία για την ιστορική και πολιτισμική ύπαρξη των εθνών και των κοινωνιών τους, όμως μελλοντική απειλή για την βιολογική και ελεύθερη ύπαρξη τους μπορεί να σταθεί και η επικράτηση του έθνους – κράτους με ηγέτη που δεν θέτει ως αξιολογική κλίμακα το τρίπτυχο ‘’Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια’’ με έναν πιο ουσιώδη και βιωματικό τρόπο κι όχι στείρο και επικοινωνιακό.

Τα νέα πατριωτικά κόμματα και ‘’εθνικιστικά κινήματα’’ της Ευρώπης δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τα εθνικιστικά και φασιστικά κινήματα του Μεσοπολέμου και διαθέτουν περισσότερο μια εναλλακτική αντίληψη της νέας πραγματικότητας και της ιστορίας και εκφράζουν μια συντηρητική πολιτική ατζέντα με πατριωτικό πρόσημο και αντιγερμανικό προσανατολισμό, παρά μια κοσμοθεωρία και μια κινηματική νοοτροπία με επαναστατικές τάσεις και ιδεολογικές αναφορές.

Το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αναπτύσσονται αυτές οι δυνάμεις είναι διαμετρικά αντίθετο από την ιστορική περίοδο του Μεσοπολέμου παρότι παρουσιάζουν ορισμένες συγκυριακές ομοιότητες. Τότε ο εθνικισμός και ο φασισμός αποτελούσαν κινήσεις ως αντίδραση στον καπιταλισμό και ως απάντηση στον κομμουνισμό. Όλα σχεδόν τα κινήματα είχαν ως απαράβατες αξίες το ‘’αίμα της φυλής, την ανωτερότητα του έθνους τους, τον αντισημιτισμό, την εθνική επανάσταση, τον αντικομμουνισμό και τον αντικαπιταλισμό’’ σε μια Ευρώπη ένδειας, ανεργίας και με νωπές της μνήμες από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη σύγχρονη Ευρώπη έχουν διαφοροποιηθεί οι καταστάσεις, οι οποίες έχουν διαμορφώσει αναλόγως και τις γενιές των Ευρωπαίων. Η Ευρώπη δεν έχει βιώσει νέο πόλεμο εδώ και πάνω από 70 χρόνια, βρίσκεται σε ένα επαρκές βιοτικό επίπεδο ως ιδιαίτερα πολύ καλό στις πολύ αναπτυγμένες χώρες και οι Ευρωπαίοι προέρχονται από μία μακρά περίοδο ειρήνης, άνεσης, καλοπέρασης και σταθερότητας πλην ορισμένων εξαιρέσεων. (π.χ. Σερβία, Κροατία, Ρωσία, Ουκρανία, κ.α.) Τα νέα κόμματα έχουν να αντιμετωπίσουν πάλι τους ίδιους εχθρούς, από την μία τον φιλελευθερισμό και από την άλλη τον αριστερισμό, οι οποίοι αμφότεροι προωθούν και μάχονται για την παγκοσμιοποίηση από διαφορετική πλευρά και με διαφορετικά μέσα, απευθυνόμενοι όμως σε απλούς πολίτες κι όχι πολεμιστές, αστούς και νοικοκυραίους, ανθρώπους της εργατικής και αστικής τάξης και με κοινή ιδεολογική γραμμή την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας, της αυτάρκειας, της συντήρησης της ταυτότητας και της εθνικής ασφάλειας.

Όλα αυτά όμως δεν συνδράμουν με το γεγονός πως οι νέες δυνάμεις των εθνοκρατιστών δεν εξυπηρετούν συμφέροντα και δεν διακυβεύεται η απώλεια των ατομικών ελευθεριών, της ευρωπαϊκής συνοχής και της αλλοτρίωσης των συνειδήσεων των λαών τους από δημαγωγούς και χειραγωγούς της αντίπαλης πολιτικής πλευράς.

Με αφορμή την κρίση του κορονοϊού ελλοχεύει ο κίνδυνος οι εθνοκρατιστές να στραφούν προς την εσωστρέφεια και τον ‘’εθνικό’’ ναρκισσισμό ενισχύοντας περισσότερο τη τοπική παραγωγή και θέτοντας δασμούς και περιορισμούς στο διεθνές εμπόριο, εμποδίζοντας τις συνεχείς ελεύθερες μετακινήσεις προς το εξωτερικό και καταστέλλοντας τις μαζικές διαμαρτυρίες και πολιτικές εκδηλώσεις εις το όνομα του ‘’εθνικού κράτους’’ και της ‘’εθνικής ασφάλειας’’ όπως ακριβώς έπραξαν οι φιλελεύθερες δημοκρατίες εις το όνομα της ‘’δημόσιας υγείας’’ και του ‘’γενικού συνόλου’’.

Τα επικοινωνιακά τους επιτελεία και τα κέντρα διαχείρισης κρίσεως τους θα χρησιμοποιήσουν τον κορονοϊό και την παγκοσμιοποίηση για να δημιουργήσουν το δικό τους κρατικό αφήγημα εύπεπτο για τους λαούς τους και για να τους παρέχουν τη ‘’σωτήρια’’ λύση για το καλό του τόπου. Θα τους ‘’ταΐζουν’’ πατριωτισμό, χριστιανισμό, παράδοση και κοινοτισμό για να τους κρατούν σε εγρήγορση και σε ανοχή, με τη βοήθεια πάντα των αφελών και των ηλιθίων (εθνικιστών και ακροδεξιών) και με φόβο μην υποπέσουν πάλι στα χέρια των παγκοσμιοποιητών ή των υπόλοιπων έκφυλων δυνάμεων αδυνατώντας να δουν και να συνειδητοποιήσουν πως το μόνο που θα έχει επιτευχθεί είναι η μετακίνηση της εξουσίας από τον έναν τύραννο στον άλλον και η μεταβίβαση του πλούτου από τις πολυεθνικές εταιρείες και τους κεφαλαιοκράτες στον ντόπιο επιχειρηματία και σε μια εθνική ολιγαρχία χωρίς να λαμβάνουν το εισόδημα που τους αναλογεί και χωρίς να συμμετάσχουν στο ‘’εθνικό’’ συμπόσιο.

Το γενικευμένο lockdown σε όλη υφήλιο και η απομόνωση των λαών στις οικίες τους άνοιξε τον δρόμο σε μία νέα εποχή καταστολής ατομικών ελευθεριών, περιορισμών μετακίνησης, παρακολούθησης, ελέγχων και κοινωνικής απομόνωσης όποτε το θελήσουν οι ‘’ηγέτες’’ του τόπου για το ‘’καλό’’ του τόπου και το κοινωνικό σύνολο. Κάθε ομάδα συμφερόντων και κάθε κλίκα μεγαλοεπιχειρηματιών θα το εκμεταλλευτεί εις το έπακρον για την διατήρηση της εξουσίας της και της κυριαρχίας της στη παγκόσμια σκακιέρα ανεξαρτήτως ιδεολογικών αρχών και πολιτικών προσανατολισμών.

Σε διεθνές επίπεδο, οι εθνοκρατιστές λόγω ‘’εθνικών’’ συμφερόντων τα οποία ταυτίζονται τις περισσότερες φορές με πρόσωπα και εταιρίες, κι όχι με το έθνος και την πατρίδα, υπάρχει ο κίνδυνος να αναμοχλεύσουν πάθη και μίση παλαιών εποχών και να δημιουργήσουν μια νέα σειρά τριβών και συγκρούσεων στις γειτονιές τους επικαλούμενοι ιστορικά δίκαια (π.χ. Τρανσυλβανία μεταξύ Ουγγαρίας και Ρουμανίας) ή εθνικές πληθυσμιακές ομάδες (όπως Ούγγροι, Σλοβάκοι, Κροάτες κ.α. στη Βοϊβοντίνα της Σερβίας) ενεργοποιώντας έναν νέο κύκλο αίματος και πολέμων στην ταλαιπωρημένη Γηραιά Ήπειρο με την υποκίνηση βεβαίως και των δυνάμεων που βρέθηκαν εκτός εξουσίας και τους χρήσιμους ηλιθίους της ιστορίας από όποια παράταξη κι αν προέρχονται.

Επίλογος

Το εθνικό κράτος αποτελεί τη δεδομένη στιγμή την υγιής απάντηση στο κίνημα της παγκοσμιοποίησης, της εξαθλίωσης και της παγκόσμιας χειραγώγησης.

Κάθε νέο εθνικό κίνημα οφείλει να σταθεί πάνω σε τρεις θεμελιώδεις βάσεις:

τον πατριωτισμό, τον χριστιανισμό και την τοπική παράδοση.

Σκοπός των εθνικών δυνάμεων πρέπει να είναι η δημιουργία μιας ανεξάρτητης εθνικής κρατικής οντότητας, με ευημερία και ευδαιμονία για τους πολίτες της και με την ελευθερία γνώμης, έκφρασης και στάσης που δεν προσβάλλει τη δημόσια αιδώ και θα δεν καταπατάει τα πιστεύω των συμπολιτών του.

Η ουσία του εθνοκρατισμού δεν είναι ο ‘’εθνικός ναρκισσισμός’’ ή ο ‘’εθνικός εγωισμός’’, ούτε η ‘’εθνοκρατική έπαρση’’ που οδηγεί στην εωσφορική πτώση αλλά η διαρκής πορεία του ‘’εθνικού προσώπου’’ μέσω της μυστηριακής παραδόσεως, της πίστεως στον Βασιλέα των Βασιλέων, της αυτοκριτικής, της αυτοβελτίωσης, της περισυλλογής και της συνειδητοποίησης του εαυτού μας μέσα στο έθνος και στη κοινωνία μας ώστε να φτάσουμε στο τελικό στάδιο της ‘’εθνικής αυτοπραγμάτωσης και ολοκλήρωσης’’.

Πηγή: geopolitics.iisca.eu

Γράφει ο Γεώργιος Χ. Τορνικάντης 

Ο φόβος είναι ένα από τα επτά βασικά συναισθήματα που βιώνει ο άνθρωπος στη ζωή του, ο οποίος τον ακολουθεί μαζί με τις ‘’αδερφές’’ του, τις φοβίες*. Ο πρώτος πηγάζει από τα αρχέγονα ένστικτα και την πραγματική ανάγκη του ανθρώπου για ασφάλεια και προστασία ενώ οι δεύτερες έχουν πιο συγκεκριμένο χαρακτήρα και προέρχονται κυρίως από ψυχολογικούς και κοινωνικούς λόγους. ‘’Φοβάμαι τον θάνατο’’, ‘’Φοβάμαι μην μείνω μόνος στη ζωή μου’’, ‘’Φοβάμαι να μην αποτύχω’’ κ.α. αποτελούν φόβοι των ανθρώπων λόγω της άγνωστης πορείας του μέλλοντος.

Η Υψοφοβία, Κλειστοφοβία, Αγοραφοβία κ.α. αποτελούν φοβίες των ανθρώπων λόγω μιας υπαρκτής ψυχολογικής κατάστασης του παρόντος αλλά επί της ουσίας ‘’ανύπαρκτης’’ στην πραγματικότητα.

Ο φόβος ενυπάρχει στη φύση των ανθρωπίνων κοινωνιών από τα αρχαία χρόνια σε ανθρωπολογικό επίπεδο και από την πτώση του ανθρώπου από την βασιλεία του Θεού σε θεολογικό επίπεδο. Ο αρχαίος άνθρωπος φοβόταν το άγνωστο, το επιβλητικό, το μυστηριώδες, το απροσδιόριστο, γι’ αυτό και ‘’θεοποίησε’’ τα καιρικά φαινόμενα, χρέωνε συμφορές και καταστροφές στην οργή της φύσεως και των θεών, δημιούργησε τοτέμ και έκανε θυσίες για τον εξαγνισμό της κοινωνίας από τα δεινά της.

Η ανθρωπότητα προερχόμενη από τους αρχαίους λαούς και κουβαλώντας την ιστορική μνήμη, το συλλογικό ασυνείδητο και τα βασικά ένστικτα για την επιβίωση και αυτοπροστασία της ευκόλως και αδιακρίτως υποκύπτει στις πιέσεις των αρχόντων μπροστά στην απειλή της ύπαρξης της και στην προστασία της από κάποιον εξωτερικό ή εσωτερικό κίνδυνο.

Η εποχή που διανύουμε είναι μία εποχή φόβου και τρόμου. Πρόκειται για την μεγαλύτερη εκστρατεία εκφοβισμού που εφαρμόστηκε ποτέ πάνω στην ανθρωπότητα οδηγώντας σχεδόν το 1/3 της γης να προβεί σε lockdown και σε πάνω από 2.500.000.000 πληθυσμό να παραμείνει κλεισμένος στο σπίτι του. Η εφαρμογή αυτή της ‘’υγειονομικής τρομοκρατίας’’ που αποτέλεσε έμπνευση από τα μοχθηρά μυαλά των παγκοσμιοποιητών, εκτελέστηκε από τα μίσθαρνα όργανα τους και προωθείται παγκοσμίως από τα δουλοπρεπή μέσα μαζικής ενημέρωσης αποτελεί μια επιχείρηση νοοπολιτικής βασισμένη πάνω στον φόβο του ανθρώπου για την απώλεια της ανθρώπινης ζωής και ένα ψυχολογικό πείραμα πάνω στις συμφυείς φοβίες των ανθρώπων. Το θέμα του κορονοϊού έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις σε νοητικό επίπεδο και έχει διεισδύσει στα πιο σκοτεινά βάθη της ανθρώπινης ψυχής ξεπερνώντας σε κινδυνολογία, προπαγάνδα και τρομοκρατία ακόμα και την απειλή του ναζισμού, του κομμουνισμού και της πυρηνικής ενέργειας.

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων και οι θερμοί υποστηρικτές και εκπρόσωποι της, όπως ο Bill Gates, η Hilary Clinton, ο Barak Obama, κ.α. μαζί με τα νοητικά τους επιτελεία έχουν ξεκινήσει μια παγκόσμια εκστρατεία φόβου και προώθησης της ‘’αναπόφευκτης’’ λύσης που αυτοί κρατούν στα χέρια τους. Δεν διστάζουν να την ξεστομίζουν με την κάθε ευκαιρία απειλώντας διαρκώς την ανθρωπότητα πως ‘’αν δεν κάνουμε όλοι το εμβόλιο, δεν θα υπάρξει επιστροφή στην κανονικότητα’’ όπως μας επισήμανε ο πρώην δημιουργός και ιδιοκτήτης της Microsoft, Bill Gates. Προφανώς έχει αναλάβει ‘’χρέη’’ ιατρικού δικαστή μαζί με τον Π.Ο.Υ. ο οποίος βρίσκεται στο στόχαστρο του Αμερικανού Προέδρου, Donald Trump για απόκρυψη στοιχείων όσον αφορά τον κορονοϊό και την συμμετοχή του στο στημένο παιχνίδι των παγκοσμιοποιητών εις βάρος των λαών και της υγείας τους.

Μετά την παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, του εμπορίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του πολέμου** από το βαθύ κράτος της Αμερικής, έχει σειρά η υγεία της ανθρωπότητας. Οι γνωστοί ‘’ιεροκήρυκες’’ και δημαγωγοί της παγκοσμιοποίησης προσπαθούν με κάθε μέσο να μας πείσουν πως νοιάζονται για το καλό της ανθρωπότητας και πως η υγεία των πολιτών αποτελεί βασική τους προτεραιότητα μετά την βύθιση των εθνικών οικονομιών, την πτώχευση του εμπορίου, την καταπάτηση των βασικών ατομικών ελευθεριών και τα χιλιάδες εκατομμύρια των θυμάτων πολέμου και προσφύγων εις το όνομα ενός παγκοσμίου οράματος με κοινή πολιτική ατζέντα πάνω σε θέματα οικονομίας, θρησκείας, ασφάλειας και υγείας.

Πως θα μπορούσαν όμως να το πετύχουν αυτό αν δεν καλλιεργούσαν τον φόβο των ανθρώπων;

Οι άνθρωποι διαχωρίστηκαν σε δύο βασικές κατηγορίες με την έλευση του κορονοϊού, σε αυτούς που το πίστεψαν και πειθάρχησαν αμέσως στα μέτρα και σε αυτούς που δεν το πίστεψαν ή υπήρξαν πιο κριτικοί, τους πρώτους θα τους ονομάσουμε ‘’υπήκοους’’ και τους δεύτερους ‘’αντιρρησίες’’:

Οι ‘’υπήκοοι’’ μπροστά στον φόβο της ζωής των αγαπημένων προσώπων τους αλλά ιδίως της δικής τους, κλείστηκαν στο σπίτι τους αγόγγυστα και άκριτα εμπιστευόμενοι τους ‘’ειδικούς’’ που ανέλαβαν να διαφωτίσουν τον κόσμο και περιμένοντας πότε θα τους υποδείξουν το πράσινο φως για να βγουν από το σπήλαιο τους.

Οι ‘’αντιρρησίες’’ δεν πίστεψαν το ψέμα του παγκοσμιοποιημένου ιού αλλά τους κατέλαβε ένας φόβος για την ζωή μετά το πέρας του κορονοϊού. Δεν έχασαν την ευκαιρία να κρίνουν τα λεγόμενα των κυβερνώντων και να καυτηριάζουν τα καθημερινά ‘’δελτία τρόμου’’ επισημαίνοντας διαρκώς τον πραγματικό κίνδυνο που θα επέλθει ως αποτέλεσμα του γενικευμένου lockdown και του ψυχολογικού τραύματος μετά την κοινωνική απομόνωση.

Οι πρώτοι, φοβήθηκαν το παρών, ενώ οι δεύτεροι το μέλλον.

Πέρα όμως του εξωτερικού και φαινομενικού φόβου των ανθρώπων, υπάρχει και μια εσωτερική και ενδόμυχη φοβία και στους δύο τύπους:

Οι ‘’υπήκοοι’’ έχουν ως κυρίαρχη φοβία, μήπως όλο αυτό είναι μια απάτη και στερήθηκαν τις ελευθερίες τους και χάσανε τον χρόνο τους και τις δουλειές τους για ένα παιχνίδι εξουσίας και συμφερόντων. 

Οι ‘’αντιρρησίες’’ έχουν ως βασική φοβία, μήπως πράγματι αποδειχθεί πως είχαν εν μέρει δίκιο για την μεγέθυνση του ιού και την εργαλειοποίηση του με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία της Νέας Τάξης και την αλλαγή της κανονικότητας τους όπως την είχαν συνηθίσει.

Ο άνθρωπος από την γέννηση και την παιδική του ηλικία ζει με τον φόβο. Όσο μεγαλώνει ο φόβος αυτός μπορεί να κυριαρχήσει πάνω του και να κατευθύνει κάθε του κίνηση και την πορεία της ζωής του. Αυτό μπορεί αν συμβεί σε ατομικό, σε εθνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο. Επομένως, οι επίδοξοι παγκόσμιοι κυρίαρχοι θα εκμεταλλευτούν αυτό το ‘’φυσικό’’ συναίσθημα των λαών ώστε να μπορέσουν να τους ελέγξουν και να τους φέρουν εκεί που θέλουν, σε μια παγκόσμια δυστοπία με ηλεκτρονικά φακελώματα, βιομετρικούς ελέγχους, καταστολή σκέψεως και άποψης και περιορισμένη μετακίνηση πληθυσμιακών ομάδων και ανθρώπων.

Όπως ο γονιός σε μικρή ηλικία, τρομάζει το παιδί*** ότι αν δεν κάνει αυτό που του λέει, θα εμφανιστεί ο κακός ‘’μπαμπούλας’’ από το σκοτεινό δωμάτιο για να τον φάει, έτσι λειτουργούν και οι παγκόσμιοι δυνάστες των λαών.

Όμως, το παιδί πρέπει να γνωρίζει και να διδαχθεί από ένα καλό γονιό πώς να μάθει από μικρή ηλικία να αντιμετωπίζει τους φόβους του ώστε να μην δημιουργηθούν μέσα του φοβίες και πως ο ‘’μπαμπούλας’’ δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και πως με ένα σπίρτο μπορεί να δώσεις φως στο σκοτεινό δωμάτιο.

Ο φόβος είναι ένα απολύτως φυσιολογικό συναίσθημα στον άνθρωπο , το οποίο χρειάζεται να ορθολογικοποιηθεί μέσα μας ώστε να μετατραπεί από αρνητικό συναίσθημα που θα μας αναγκάσει υποσυνείδητα να υποταχθούμε σε οποιαδήποτε εξουσία και αρχή με σκοπό να μας λυτρώσει από τα δεινά και την κακοτυχία μας, σε θετικό συναίσθημα που θα μας οδηγήσει να δραπετεύσουμε από το χώρο ασφαλείας και βεβαιότητας μας ανακαλύπτοντας μέσα μας νέες δυνάμεις και αντοχές που νομίζαμε πως δεν διαθέταμε και ταξιδεύοντας σε νέους ορίζοντες.

Η Νέα Τάξη Πραγμάτων βασίζεται και εφαρμόζεται πάνω στον ενστικτώδη φόβο των ανθρώπων, μόνο εκεί μπορεί να απευθυνθεί, στα κατώτερα ένστικτα μας και μόνο εκεί μπορεί να κυριαρχήσει, στα πάθη και στις ζωτικές μας ανάγκες.

Για την απώλεια του φόβου απαιτούνται τρία βασικά πράγματα:

1. Συνειδητοποίηση της φοβικής μας κατάστασης και της ύπαρξης μας.

2. Εμπιστοσύνη στις δυνατότητες μας και στην κρίση μας.

3. Πίστη στον Θεό και στο έργο του.

Η Νέα Εποχή**** μας είναι μια μυθολογική εποχή κοσμοϊστορικών γεγονότων και τεκτονικών αλλαγών. Η εκστρατεία φόβου και η παγκοσμιοποίηση του που έχει εξαπολύσει το λόμπι των παγκοσμιοποιητών και το περιβάλλον αβεβαιότητας, ανησυχίας και ανασφάλειας που εγκαθιδρύεται λειτουργεί υπέρ των οικονομικών ελίτ του κόσμου και μπορεί να εντοπιστεί στα μυθολογικά χρόνια της Ελλάδος και στην κυριαρχία του Κρόνου επί της γης. Όταν ο μοχθηρός και αιμοδιψής θεός με το δρεπάνι καταδίωκε, εκτελούσε και ‘’έτρωγε’’ τα παιδιά του και τους ανθρώπους γιατί επιθυμούσε την παγκόσμια αναγνώριση του και την αιώνια κυριαρχία του στην ανθρωπότητα, ως τη στιγμή όμως που ανατράπηκε από τον γιο του, τον Δία, εκπληρώνοντας την προφητεία της εποχής και έφερε την ειρήνη και την τάξη στους λαούς και στα έθνη επί της γης.

Ίσως, να υπάρχει και στις μέρες μας ένα τέτοιο θεϊκό σχέδιο για την ανατροπή του παγκόσμιου δυνάστη και την ανατροπή του από ένα ‘’παιδί του’’ που θα καταλύσει την τυραννία του φόβου και του τρόμου, της αταξίας και του χάους και θα επιφέρει ξανά στους λαούς και στα έθνη της γης, την βασιλεία του ουρανού και την οικουμενικότητα της χαράς και της ελπίδας, της τάξης και της αρμονίας.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1. Ο φόβος και οι φοβίες, η μάστιγα της ζωής μας – Κώστας Καντάς

2. H Παγκοσμιοποίηση του Πολέμου – Michel Chossudovsky

3. Το ψυχοθεραπευτικό ταξίδι, από τον φόβο της σκιάς στο φως της επίγνωσης – Γρηγόρης Βασιλειάδης

4. Νέα Εποχή, εξέλιξη ή χειραγώγηση; – Δάφνη Βαρβιτσιώτη

Πηγή: geopolitics.iisca.eu