Γράφει ο Γεώργιος Τορνικάντης
Μετά από 8 μήνες της ρωσικής εισβολής και της έναρξης του πολέμου στην Ουκρανία διαθέτουμε αρκετά επαρκή στοιχεία και συμπεράσματα για την περίπτωση της Ελλάδος, η οποία αποτελεί μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το ενδεχόμενο μιας ελληνοτουρκικής σύρραξης με την Δύση και τις Η.Π.Α. να καλούνται να λάβουν θέση. Η Τουρκία μπορεί να είναι μέλος του ΝΑΤΟ και μάλιστα πολύ σημαντικός, σε γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό επίπεδο, δεν αποτελεί όμως νομικά και διακρατικά μέλος της Ε.Ε. και του ευρύτερου δυτικού συνασπισμού. Σαφώς, η Ελλάδα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτό το χαρτί ως άσσο στο μανίκι της και να ήταν αυτή, η οποία θα στεκόταν απέναντι στην είσοδο της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή οικογένεια και θα έθετε τα εθνικά της ζητήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οριοθετώντας τα και ως ευρωπαϊκά ζητήματα.
Αυτό όμως θα ήταν εφικτό μόνο από ελληνοκεντρικές κυβερνήσεις και από πατριώτες πολιτικούς που θέτουν πάνω απ’ όλα στον αξιακό τους κώδικα το εθνικό συμφέρον και το δίκαιο του έθνους κι όχι από πολιτικούς που εκλέγονται και διοικούν την χώρα με εντολές εταίρων και μέσω του πολιτικού οφέλους και του προσωπικού κέρδους.
Μάθημα 1ο:
Η ταύτιση της πολεμικής σύρραξης μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας με την Τουρκία -Ελλάδα αντιστοίχως όπως επανειλημμένως προσπαθούσαν να μεταδώσουν τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. στον ελληνικό λαό προς ταύτιση τους με την ουκρανική πλευρά και της Ρωσίας με την Τουρκία είναι αυθαίρετος, ανυπόστατος και κατευθυνόμενος.
Ο λόγος είναι κάτι παραπάνω από προφανής κι αυτό γιατί η Ουκρανία και η Ρωσία είναι ευρωπαϊκές χώρες (η δεύτερη παρά την μεγάλη ασιατική της έκταση υπάγεται ιστορικά, πολιτισμικά και πνευματικά στον ευρωπαϊκό χώρο και χρόνο), επομένως η πολεμική τους σύρραξη έπρεπε να θεωρηθεί ως ενδοευρωπαϊκή αντιπαράθεση κι όχι ως πόλεμος Ευρώπης – Ασίας.
Διαβάστε τη συνέχεια στο amynageostratigiki.com
.png)
