iEpikaira

Τα καταφέραμε: «Η μεγαλύτερη πώληση όπλων στην ιστορία του Ισραήλ», ξεπεράσαμε και την Γερμανία

Επιμέλεια: Νίκος Μιχαλόπουλος

Η πτωχευμένη Ελλάδα του «περιορισμένου δημοσιονομικού χώρου» που ακούμε συνέχεια και κάθε φορά που υπάρχει ένα κοινωνικό αίτημα, δεν μπορεί να δώσει πάνω από 0.51% στην Έρευνα.

Oι δαπάνες για την έρευνα στην Ελλάδα μειώθηκαν, υποχωρώντας στα 1,27 δισ. Ευρώ ή στο 0,51% του ΑΕΠ το 2025, από 1,30 δισ. ευρώ το 2024.

Σύμφωνα με στοιχεία του 2024, το Ισραήλ είναι μακράν από τις χώρες με τις μεγαλύτερες δαπάνες για Έρευνα & Ανάπτυξη (R&D) στον κόσμο με τις συνολικές δαπάνες R&D στη χώρα να φτάνουν περίπου το 6,8% του ΑΕΠ, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΟΟΣΑ.

Και η Ελλάδα είναι παράλληλα η χώρα που έδωσε στο Ισραήλ το μεγαλύτερο συμβόλαιο της Ιστορίας του με 3.5 δισεκατομμύρια ευρώ.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν στον Προϋπολογισμό της Ελλάδας για το 2026, τα έσοδα από άμεσους φόρους υπολογίζονται σε 65.586.000.000, από αυτά περίπου το 5,34% θα πάει συστημένο στην χώρα της Μέσης Ανατολής.

Ακόμη και αν αποπληρωθεί σε 3 χρόνια που θα είναι επιχειρησιακό, ακόμη και αν το απλώσουμε σε 10 χρόνια, είναι μεγάλη δέσμευση σε μια μόνο χώρα και τεράστια δαπάνη. Τόσο τεράστια που μέχρι τώρα δεν την έχει κάνει κανείς άλλος.

Η Φιλανδία πριν 3 χρόνια είχε αγοράσει το ισραηλινό σύστημα αεράμυνας «Σφεντόνα του Δαβιδ» με 345 εκ δολάρια. Με τους Ρώσους απέναντι της.

Για την ακρίβεια, εμείς σπάσαμε το ρεκόρ της Γερμανίας.

Η μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης έδωσε στο Ισραήλ για την αγορά του συστήματος Arrow 3 το 2023, 3,5 δισ. δολάρια σύμφωνα με ρεπορτάζ. Η ελληνική αγορά σε δολάρια είναι 4 δις.

Επίσης όπως έχουν δηλώσει όλοι ανεξαιρέτως οι Καγκελάριοι, με τελευταίο τον Μέρτς πριν λίγους μήνες, η Γερμανία έχει αυτό που ονομάζει «ειδική σχέση με το Ισραήλ», ένα είδος ευθύνης που πηγάζει από τα εγκλήματα του ναζισμού.

Η πάμφτωχη πλην ιστορικά τίμια Ελλάς, μόλις πέρυσι αγόρασε 36 ισραηλινής κατασκευής συστήματα πυραυλικού πυροβολικού, έναντι περίπου 650 εκατ. ευρώ.

Τώρα το σηκώσαμε το μαγαζί με 3.5 δις, καθώς για πρώτη φορά μία χώρα εκτός Ισραήλ αγοράζει ταυτόχρονα και την «Σφεντόνα του Δαβίδ» + Barak MX + SPYDER και κρίμα που δεν έχουν και οι Ισραηλινοί και βαγόνια για τα τρένα που έρχονται κάθε 15 λεπτά και λεωφορεία που έρχονται κάθε μισή ώρα.

Και μια ερώτηση: Τα συστήματα Barak MX της IAI και Spyder της Rafael βασίζονται κυρίως σε αμιγώς ισραηλινή τεχνολογία, οπότε προχωράμε άμεσα. Η «Σφεντόνα του Δαβίδ» όμως αναπτύχθηκε από κοινού από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Η συμφωνία των Φιλανδών το 2023 για την απόκτηση της «Σφεντόνας του Δαβίδ» απαιτούσε την έγκριση της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών, θα απαιτηθεί και από εμάς; Υπάρχει κάποιος περιορισμός ή κάποιοι όροι στην χρήση;

Γιατί το Ισραήλ μπορεί να κατασκευάζει την «Σφεντόνα» αλλά φαίνεται ότι δεν έχει πλήρη ελευθερία να το εξάγει χωρίς την αμερικανική συναίνεση.

«Το Ισραήλ εξασφαλίζει τη μεγαλύτερη συμφωνία πώλησης οπλικών συστημάτων στην ιστορία του, ύψους 4 δισ. δολαρίων, προς την Ελλάδα»

Ρεπορτάζ του διεθνούς ειδησεογραφικού και επιχειρηματικού Πρακτορείου IntelliNews με τον παραπάνω τίτλο αναφέρει:

«Το ΚΥΣΕΑ της Ελλάδας ενέκρινε την προμήθεια ισραηλινών συστημάτων αεράμυνας από τις Rafael και IAI, ύψους 3,5 δισ. ευρώ (4 δισ. δολάρια), στη μεγαλύτερη συμφωνία αμυντικών εξαγωγών στην ιστορία του Ισραήλ.

Η συμφωνία ξεπερνά το προηγούμενο ρεκόρ, δηλαδή την πώληση του συστήματος Arrow 3 στη Γερμανία το 2023, ύψους 3,5 δισ. δολαρίων.

Η Rafael Advanced Defense Systems φαίνεται να ακολουθεί φέτος μια σημαντική στρατηγική ανάπτυξης. Εκτός από την ολοκλήρωση της συμφωνίας-ρεκόρ, η εταιρεία φαίνεται επίσης να αυξάνει την παραγωγική της δυναμικότητα, σε μια προσπάθεια που δείχνει να αποσκοπεί στη διευκόλυνση περαιτέρω συμφωνιών αυτού του μεγέθους»

Και σημειώνει λίγο παρακάτω:

«Η σημαντικότερη προηγούμενη εξαγωγή του ήταν η πώληση στη Φινλανδία, ύψους 316 εκατ. ευρώ, τον Αύγουστο του 2023. Το Barak MX έχει πωληθεί ευρύτερα, με το Αζερμπαϊτζάν να το προμηθεύεται έναντι 1,2 δισ. δολαρίων τον Νοέμβριο του 2023. Το Spyder πωλήθηκε πρόσφατα στη Ρουμανία, σε συμφωνία που ξεπερνά τα 2 δισ. ευρώ».

Για το ίδιο θέμα η ισραηλινή οικονομική εφημερίδα Globes πανηγυρίζει και δικαίως.

Σε άρθρο της στις 23 Ιουλίου με τίτλο: «Η Ελλάδα εγκρίνει προμήθεια ισραηλινής αεράμυνας ύψους 4 δισ. δολαρίων» αναφέρει:

«Η συμφωνία για πολυεπίπεδα συστήματα αεράμυνας ξεπερνά την προηγούμενη συμφωνία-ρεκόρ του Ισραήλ, ύψους 3,5 δισ. δολαρίων, για την πώληση πυραύλων Arrow στη Γερμανία το 2023».

Τρεις ημέρες μετά η εφημερίδα επανέρχεται με δεύτερο άρθρο με τίτλο: «Η τεράστια ελληνική συμφωνία για την αεράμυνα έχει στρατηγική διάσταση»

«Οι ισραηλινές αμυντικές εξαγωγές προς την Ευρώπη καταρρίπτουν ρεκόρ, όμως η τελευταία συμφωνία με την Ελλάδα, ύψους 3,5 δισ. ευρώ, έχει επίσης στρατηγική διάσταση. Ενώ η συμφωνία για το «Arrow 3» με τη Γερμανία θεωρήθηκε πρωτίστως ως απάντηση στον πόλεμο στην Ουκρανία, η τελευταία προμήθεια της Ελλάδας αντανακλά την ανάπτυξη μιας περιφερειακής συμμαχίας κατά της Τουρκίας», αναφέρει η εφημερίδα.

Για να συνεχίσει λίγο παρακάτω:

«Η τουρκική πολιτική πλήττει έμμεσα και το Ισραήλ.

Περίπου πριν από έναν χρόνο, οι Έλληνες αποφάσισαν να αγνοήσουν τις απειλές της Άγκυρας και κήρυξαν κλειστή θαλάσσια ζώνη στα ανοικτά των νησιών Κάσου και Καρπάθου, προκειμένου να αρχίσει η πόντιση καλωδίου που θα συνδέσει το ισραηλινό ηλεκτρικό δίκτυο με την Ευρώπη.

Ένα ιταλικό πλοίο έχει ήδη φτάσει στην περιοχή ανάπτυξης, αλλά δεν είχε αρχίσει τις εργασίες, επειδή οι Τούρκοι είχαν απειλήσει ότι θα κόψουν τα καλώδια και η Ελλάδα έχει επιλέξει να αποφύγει μια μονομερή κίνηση, υπό τον φόβο μιας άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης».

Τα δημοσιεύματα που σχολιάζουν την πώληση του Αιώνα για το Ισραήλ είναι αρκετά, με πιο πρόσφατο αυτό της Κυριακής 30 Αυγούστου από το ενημερωμένο ουκρανικό MILITARNYI, το οποίο αναφέρει:

«Το Ισραήλ θα υπογράψει με την Ελλάδα τη μεγαλύτερη αμυντική συμφωνία στην ιστορία του.

Το Ισραήλ θα υπογράψει συμφωνία ύψους 3,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων με την Ελλάδα για την εξαγωγή συστημάτων αεράμυνας και αντιπυραυλικής άμυνας, με σκοπό την κατασκευή του συστήματος «Ασπίδα του Αχιλλέα».

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συμφωνία αμυντικών εξαγωγών στην ιστορία του Ισραήλ»

Τέλος υπάρχει το δημοσίευμα του Απρίλιου 2023 του αμερικάνικου Business Insider για την πρώτη διδάξασα (και οικονομικότερη) Φινλανδία.

«Η Φινλανδία, το νεότερο μέλος του ΝΑΤΟ, σχεδιάζει τώρα να γίνει η πρώτη χώρα που θα αποκτήσει ένα προηγμένο ισραηλινό σύστημα αεράμυνας».

Το υπουργείο Άμυνας της Φινλανδίας ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι ενέκρινε την αγορά του συστήματος Σφεντόνα του Δαβίδ. Το υπουργείο ανέφερε ότι αναζητούσε ένα σύστημα που θα μπορούσε να φτάσει σε ελάχιστο ύψος 9 μιλίων (περίπου 14,5 χιλιομέτρων). Η Σφεντόνα του Δαβίδ έχει σχεδιαστεί για να αναχαιτίζει πυραύλους σε αποστάσεις μεταξύ 25 και 185 μιλίων (περίπου 40 έως 298 χιλιομέτρων).

Το σύστημα θα «επεκτείνει σημαντικά» την εμβέλεια της επίγειας αεράμυνας της Φινλανδίας, ανέφερε η ανακοίνωση.

Η ισραηλινή αμυντική εταιρεία Rafael Advanced Defense Systems θα παραδώσει το σύστημα, το οποίο αποκτήθηκε στο πλαίσιο συμφωνίας αξίας σχεδόν 345 εκατομμυρίων δολαρίων, σύμφωνα με την ανακοίνωση.

Ωστόσο, για την πώληση θα απαιτηθεί η έγκριση των Ηνωμένων Πολιτειών»

Πηγή: militaire.gr

ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ

Πολλές φορές υποστηρίζεται ότι το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάπτυξη ενός ελληνικού στρατεύματος με επαρκή ισχύ ώστε να αντιτάξει στην τουρκική πολεμική μηχανή μια αναντίρρητη “θεωρία νίκης”, είναι η έλλειψη επαρκών κονδυλίων. Υποτίθεται ότι εάν διαθέταμε έναν πακτωλό δισεκατομμυρίων θα μπορούσαμε να επιτύχουμε αυτό το ιδεατό. Σε μια ευρύτερη ανάγνωση, ένα από τα πιο στερεότυπα επιχειρήματα με τα οποία “τεκμηριώνεται” η στρατιωτική ανωτερότητα των ΗΠΑ είναι ότι δαπανούν πολύ περισσότερα χρήματα για το στράτευμά τους από ό,τι οι υπόλοιποι.

Σε προηγούμενα άρθρα στο SLpress έχουμε αναφερθεί στο πόσο παραπλανητική είναι αυτή η αντίληψη, καθώς και το πόσο σημαντική είναι η “επανάσταση των ταπεινών” που βρίσκεται σήμερα εν εξελίξει στον χώρο της πολεμικής τεχνολογίας και πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος για την Εθνική Άμυνα της Ελλάδας, αν συνεχίσει να λειτουργεί με βάση μια “παραδοσιακή” αντίληψη λίγων, ακριβών, δυσαναπλήρωτων πλατφορμών, αγορασμένων από το εξωτερικό. Αυτών που κάποιοι αναλυτές αναφέρουν ως όπλα – τοτέμ ή όπλα – φετίχ, με την ψυχαναλυτική έννοια των συγκεκριμένων όρων.

Σε πρόσφατη ανάρτησή του στο FB, ο Αντιστράτηγος (ε.α.) Κωνσταντίνος Αλεξάκης, Επίτιμος Διοικητής Διακλαδικής Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων (ΔΔΕΕ), αναφέρεται ακριβώς σε αυτό το θέμα και παραπέμπει σε συνέντευξη του εμβληματικού Thomas Hammes, απόστρατου Συνταγματάρχη του Σώματος των Πεζοναυτών των ΗΠΑ (USMC), ανώτερου ερευνητή στο National Defense University, συγγραφέα της κλασικής μελέτης “The Sling and the Stone: On War in the 21st Century” και έναν από τους πατέρες του όρου “Πόλεμος Τέταρτης Γενεάς”.

Σε συνέντευξή του στο Atlantic Council, απευθυνόμενος σε τουρκικό ακροατήριο, αναφέρεται ακριβώς στα “πολλά, έξυπνα, μικρά και φθηνά” οπλικά συστήματα και την ανάγκη προσαρμογής των στρατευμάτων στα νέα δεδομένα (Small, smart, many and cheaper: Competitive adaptation in modern warfare).

Η συνήθης τύφλωση

Ωστόσο, αυτό δεν φαίνεται να γίνεται αποδεκτό από ένα επιμένον κομμάτι του πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου στον κόσμο γενικώς, αλλά και στην Ελλάδα. Αυτή η τυφλότητα δεν είναι κάτι το καινούργιο. Η εμμονική άρνηση των εξελίξεων είναι ενδημική νόσος των στρατιωτικών ηγητόρων στην Ιστορία. Σήμερα, για παράδειγμα, δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι η ρομποτική επανάσταση των τελευταίων χρόνων είναι ένα περαστικό φαινόμενο και, αργά ή γρήγορα, θα επανέλθουμε στη “φυσιολογική κατάσταση” των περασμένων ετών. Οι απόψεις αυτές θυμίζουν τον Στρατάρχη Χαίηγκ (τον “Χασάπη του Σομ”), ο οποίος το 1925 επέμενε πως τα άρματα μάχης και τα αεροπλάνα ήταν απλά “accessories” και ο πόλεμος θα συνέχιζε να κρίνεται “από τον άνθρωπο και το άλογο”…

Τουρκία: Υπάρχει κάτι χειρότερο από την απόκτηση των F-35, τονίζει ειδικός στο Κογκρέσο των ΗΠΑ

Η απόκτηση έξι F-35 από την Τουρκία δεν πρόκειται να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο, θα μπορούσε, όμως, να προκαλέσει κάτι πολύ χειρότερο, αποκαλύπτει ειδικός στο Κογκρέσο των ΗΠΑ.

Οταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ άφησε να εννοηθεί ότι η Τουρκία ενδέχεται να επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35, το αμερικανικό Κογκρέσο ζήτησε την αρωγή ειδικών ως προς το ζήτημα και τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια τέτοια εξέλιξη, πρωτίστως δε του δρα Σινάν Τζιντί, του τουρκικής καταγωγής ανώτερου ερευνητή και διευθυντή του Προγράμματος για την Τουρκία στο Foundation for Defense of Democracies, στην Ουάσιγκτον .

Ο δρ Τζιντί ειδικεύεται στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, διδάσκει στο Georgetown University, καθώς και Εθνική Ασφάλεια στο Marine Corps University.

Ειδικός στο Κογκρέσο των ΗΠΑ εντοπίζει τον μεσοπρόθεσμο κίνδυνο για την Ελλάδα, την Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή

Ερντογάν, αριστερά, και Τραμπ κατά την τελευταία συνάντησή τους στην Αγκυρα, στο πλαίσιο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ (φωτογραφία Reuters/Umit Bektas)

Τα όσα είπε εκεί, αλλά και όσα αναφέρει στον κυπριακό «Φιλελεύθερο», ξεκαθαρίζουν την εικόνα ως προς το τι ενδέχεται να γίνει και τι όχι, αλλά είναι κάθε άλλο παρά καθησυχαστικά για το τι έπεται εάν η Τουρκία επιστρέψει στο πρόγραμμα.

Η απόκτηση έξι F-35, λέει, δεν πρόκειται από μόνη της να ανατρέψει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα μπορούσε, ωστόσο, να προκαλέσει κάτι πολύ χειρότερο.

Κάνοντας μια αναδρομή στα γεγονότα που επανέφεραν στην επικαιρότητα το θέμα της απόκτησης των F-35 από την Τουρκία, ο ακαδημαϊκός εξηγεί ότι στο επίκεντρο της συζήτησης δεν βρίσκεται κατ’ ανάγκην η δημιουργία ενός μεγάλου τουρκικού στόλου F-35, αλλά τα έξι αεροσκάφη τα οποία η Αγκυρα έχει ήδη πληρώσει και παραμένουν στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Κατά την εκτίμηση του δρα Τζιντί, η παράδοσή τους δεν θα άλλαζε από μόνη της τη στρατιωτική ισορροπία με την Ελλάδα.

«Μια χώρα που αποκτά έξι F-35 δεν ανατρέπει τη στρατηγική ισορροπία», επισημαίνει, διευκρινίζοντας ότι οι πραγματικές συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης θα γίνονταν αισθητές σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου.

Η σημασία των έξι αεροσκαφών, επισημαίνει, βρίσκεται κυρίως στην τεχνολογία στην οποία θα αποκτούσε πρόσβαση η Τουρκία.

Ο ίδιος δεν θεωρεί βέβαιο ότι η Αγκυρα εξακολουθεί να επιδιώκει την αγορά περίπου 100 F-35, όπως προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός της.

Πιθανότερο είναι να ενδιαφέρεται πρωτίστως για την παραλαβή των αεροσκαφών που έχει ήδη πληρώσει.

Η μάχη για τους κινητήρες

Η απόκτησή τους, προσθέτει, θα επέτρεπε στην τουρκική αμυντική βιομηχανία να μελετήσει σε βάθος τα εξαρτήματα, τα συστήματα και τις τεχνολογικές δυνατότητές τους.

«Αυτό πιστεύω ότι θέλει πραγματικά η Τουρκία», τονίζει. «Θέλει τα έξι αεροσκάφη που έχει πληρώσει, ώστε να κατανοήσει τα εξαρτήματα και την πολυπλοκότητα των κινητήρων τους».

Ακριβώς σε αυτό το σημείο εντοπίζει τον μεσοπρόθεσμο κίνδυνο για την Ελλάδα, την Κύπρο και την ευρύτερη περιοχή.

Η τεχνογνωσία που θα αποκτούσε η Αγκυρα θα μπορούσε να επιταχύνει την ανάπτυξη εγχώριου τουρκικού κινητήρα και, κατ’ επέκταση, την εξέλιξη του μαχητικού KAAN.

Η Τουρκία θα μπορούσε έτσι να κατασκευάσει ένα μαχητικό πέμπτης γενιάς χωρίς να εξαρτάται από αμερικανικά ή ευρωπαϊκά εξαρτήματα και γραμμές παραγωγής.

Παράλληλα, η Αγκυρα επιδιώκει την προμήθεια περίπου 80 αμερικανικών κινητήρων F110, μέσω συμφωνίας ύψους περίπου 700 εκατομμυρίων δολαρίων.

Το τουρκικό μαχητικό KAAN (φωτογραφία από thearabweekly.com)

Οι συγκεκριμένοι κινητήρες δεν χρησιμοποιούνται στα F-35, αλλά σε μαχητικά τέταρτης γενιάς, όπως τα F-16.

Η Τουρκία θέλει να τους τοποθετήσει στην πρώτη γενιά των KAAN, μέχρι να αποκτήσει τη δυνατότητα να παράγει δικό της κινητήρα.

Με δικά της μαχητικά έως το 2030

Η φιλοδοξία της δεν περιορίζεται στην ενίσχυση της τουρκικής Πολεμικής Αεροπορίας.

Στόχος είναι το KAAN να εξαχθεί και σε τρίτες χώρες, όπως η Αίγυπτος και η Ινδονησία, ενώ έχουν ήδη εμφανιστεί σενάρια συμπαραγωγής με το Κάιρο.

Σύμφωνα με τον Τζιντί, η Αγκυρα επιδιώκει να είναι σε θέση να κατασκευάζει το μαχητικό χωρίς κρίσιμα ξένα εξαρτήματα μεταξύ 2030 και 2032.

«Εκεί βρίσκεται ο στρατηγικός υπολογισμός της Τουρκίας: στην πλήρη ανεξαρτησία από τη Δύση», τονίζει.

Μια τέτοια εξέλιξη θα επέτρεπε στην Αγκυρα να μην επηρεάζεται πλέον στον ίδιο βαθμό από αμερικανικούς ή ευρωπαϊκούς περιορισμούς στις εξαγωγές, στις παραδόσεις ανταλλακτικών και στην πρόσβαση σε κρίσιμη στρατιωτική τεχνολογία.

Πέρα από τη στρατιωτική διάσταση, η πιθανή παράδοση των F-35 θα έστελνε, σύμφωνα με τον ίδιο, ένα εξαιρετικά ανησυχητικό πολιτικό μήνυμα.

Θα έδειχνε ότι η κυβέρνηση Τραμπ είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει τους S-400 ως το μοναδικό πρόβλημα στις σχέσεις με την Τουρκία, παραβλέποντας μια σειρά από άλλες σοβαρές ενστάσεις.

Μεταξύ αυτών, ο ειδικός καταγράφει τις στενές σχέσεις της Αγκυρας με κινεζικές εταιρείες τηλεπικοινωνιών.

Η παρουσία κινεζικής τεχνολογίας στις τουρκικές υποδομές θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο ευαίσθητα δεδομένα και τα χαρακτηριστικά χαμηλής παρατηρησιμότητας των F-35.

Ανάλογες ανησυχίες είχαν, άλλωστε, συμβάλει στο πάγωμα της πώλησης των αεροσκαφών στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η απειλητική στάση της Αγκυρας

Στις αμερικανικές επιφυλάξεις, σημειώνει, προστίθενται η υποστήριξη της Τουρκίας προς τη Χαμάς, η απειλητική συμπεριφορά της απέναντι σε άλλους συμμάχους των ΗΠΑ και οι αναθεωρητικές της επιδιώξεις έναντι της Ελλάδας, του Ισραήλ και της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Επομένως, συμπεραίνει, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ύπαρξη έξι τουρκικών F-35. Είναι το ενδεχόμενο οι Ηνωμένες Πολιτείες να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην εμπορική πώληση στρατιωτικής τεχνολογίας παρά στην προστασία του σημαντικότερου αεροπορικού τους συστήματος και στην ασφάλεια των συμμάχων που το χρησιμοποιούν.

Το τελευταίο σοβαρό ανάχωμα παραμένει το Κογκρέσο. Ο ειδικός προβλέπει ότι οποιαδήποτε απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να προχωρήσει στην παράδοση θα προκαλούσε έντονη αντίδραση από διακομματική ομάδα γερουσιαστών και βουλευτών.

Πιθανότερη εξέλιξη θα ήταν η αποστολή διακομματικής επιστολής και η κατάθεση ψηφίσματος αποδοκιμασίας.

Ο Τραμπ, ωστόσο, θα μπορούσε να ασκήσει βέτο. Με τα σημερινά δεδομένα, εξηγεί, δεν θεωρείται βέβαιο ότι οι αντίπαλοι της μεταφοράς θα συγκέντρωναν την αυξημένη πλειοψηφία που απαιτείται για να το ανατρέψουν.

Η απομάκρυνση των S-400 θα έθετε, συνεπώς, την αμερικανική κυβέρνηση σε σαφώς ισχυρότερη θέση για να προχωρήσει.

Ο πραγματικός κίνδυνος, καταλήγει ο καθηγητής, δεν βρίσκεται τόσο στα έξι αεροσκάφη όσο σε αυτό που θα μπορούσαν να επιτρέψουν στην Τουρκία να πετύχει μέσα στα επόμενα χρόνια.

Το Κογκρέσο έχει ήδη καταγράψει, τονίζει, σε προηγούμενες επιστολές προς τον πρόεδρο και τον υπουργό Εξωτερικών, το σύνολο των ανησυχιών στις οποίες η Αγκυρα θα πρέπει να απαντήσει πριν εγκριθεί οποιαδήποτε μεταφορά αεροσκαφών.

Και κάτι τέτοιο, φυσικά, δεν έχει γίνει. Ούτε και πρόκειται.

Καμία εγγύηση

«Μια στρατηγικά αυτόνομη Τουρκία μπορεί να ακούγεται πολύ καλή ιδέα στα χαρτιά», παρατηρεί και σημειώνει ότι σύμβουλοι του Τραμπ, όπως ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, μπορεί να υποστηρίζουν ότι η ενίσχυση της Αγκυρας ενδυναμώνει έναν σημαντικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ.

Αυτό, όμως, υπογραμμίζει, δεν προσφέρει καμία εγγύηση ότι θα αναχαιτιστεί η στρατιωτικοποιημένη, επιθετική και αναθεωρητική συμπεριφορά του Ερντογάν και του καθεστώτος του — συμπεριφορά την οποία, όπως λέει, «δεν κάνουν ιδιαίτερη προσπάθεια να κρύψουν».

Ακριβώς αυτό προσπαθούν να εξηγήσουν στον Τραμπ Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο.

Το ερώτημα, κατά τον καθηγητή Τζιντί, είναι τι θα συμβεί εάν, μέσα σε δύο, τρία ή πέντε χρόνια, μια Τουρκία εξοπλισμένη με μαχητικά πέμπτης γενιάς εμπλακεί σε μεγάλης κλίμακας περιφερειακή σύγκρουση, η οποία ενδεχομένως θα μπορούσε να είχε αποτραπεί.

Γι’ αυτό θεωρεί ότι η Ουάσιγκτον οφείλει να διατηρήσει την πίεση προς την Αγκυρα, να απαιτήσει λογοδοσία και να πιστοποιεί, μέσω του Κογκρέσου και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, βήμα προς βήμα, ότι η Τουρκία εγκαταλείπει πράγματι την επιθετική της συμπεριφορά.

Διαφορετικά, καταλήγει, η αμερικανική πολιτική κινδυνεύει να δημιουργήσει σήμερα ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα για το αύριο.

Πηγή: in.gr

Η Τουρκία πούλησε το ρωσικό πυραυλικό σύστημα S-400 σε τρίτη χώρα σύμφωνα με δημοσίευμα της Χουριέτ.

Όπως αναφέρει ο Abdulkadir Selvi, δημοσιογράφος της Χουριέτ, τα συστήματα S-400 έχουν πωληθεί. Η πώληση αναμένεται να ανακοινωθεί σήμερα.

Ο ίδιος σημειώνει ότι οι S-400 προορίζονται για χώρα του Κόλπου. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, την Πέμπτη ήταν σε εξέλιξη η διαδικασία οριστικοποίησης των τελευταίων λεπτομερειών και κατά τη διάρκεια της νύχτας έγινε γνωστό ότι τα ζητήματα αυτά επιλύθηκαν.

Αγοραστής είναι τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, ενώ άλλοι δείχνουν προς το Κατάρ, σύμφωνα με την εφημερίδα, με τον δημοσιογράφο να αναφέρει ότι "είναι προτιμότερο να αναμένουμε την επίσημη ανακοίνωση".

Σημειώνει ταυτόχρονα ότι αποσύροντας τους S-400, η ​​Τουρκία όχι μόνο θα γλιτώσει τις κυρώσεις CAATSA, αλλά θα κερδίσει και χρήματα από την πώληση.

Υιοθετώντας πανηγυρικούς τόνους ο Τούρκος δημοσιογράφος αναφέρει ότι η Τουρκία εξασφάλισε από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ ένα αποτέλεσμα "3-0" και ειδικότερα:

- Άρση των κυρώσεων CAATSA

- Συμφωνία για την προμήθεια κινητήρων για το KAAN

- Άνοιγμα της πόρτας για την πώληση αεροσκαφών F-35

Η τουρκική εφημερίδα είχε παρουσιάσει ήδη από την Πέμπτη ένα σενάριο για τη μεταβίβαση των S-400 σε τρίτη χώρα του Κόλπου προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για τα F-35.

Η πώληση του ρωσικού συστήματος θεωρείται από αμερικανικής πλευράς η πλέον συμβατή με το ισχύον νομικό πλαίσιο, ανοίγοντας τον δρόμο τόσο για την άρση των κυρώσεων CAATSA όσο και για την επανεκκίνηση της διαδικασίας σχετικά με τα μαχητικά F-35, χωρίς όμως να σημαίνει αυτόματα και την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα.

Η τουρκική εφημερίδα επισημαίνει ότι σήμερα υπάρχουν δύο παράλληλα, αλλά διακριτά ζητήματα στις σχέσεις Αγκυρας-Ουάσιγκτον: οι κυρώσεις CAATSA και η επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35. Όπως επισημαίνει, η άρση των κυρώσεων δεν συνεπάγεται αυτομάτως και επιστροφή στα F-35, αλλά αφαιρεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά και νομικά εμπόδια.

Πρέπει να σημειωθεί πάντως ότι βάσει της συμφωνίας τελικού χρήστη με τη Ρωσία, οποιαδήποτε μεταβίβαση των S-400 σε τρίτη χώρα απαιτεί τη συναίνεση της Μόσχας.

Υπενθυμίζεται ότι οι κυρώσεις CAATSA επιβλήθηκαν το 2020 μετά την αγορά των S-400 από τη Ρωσία και αφορούσαν κυρίως την τουρκική Προεδρία Αμυντικών Βιομηχανιών. Η άρση τους προϋποθέτει πιστοποίηση του Αμερικανού προέδρου προς το Κογκρέσο ότι η Τουρκία δεν διαθέτει πλέον S-400 στο οπλοστάσιό της ή άλλο αντίστοιχο ρωσικό σύστημα και ότι έχει δεσμευθεί να μην προμηθευτεί ανάλογα συστήματα στο μέλλον.

Η επιστροφή όμως της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 αποτελεί ανεξάρτητη διαδικασία από την άρση των κυρώσεων. Ακόμη και μετά την άρση της CAATSA θα απαιτηθούν νέα πολιτικά, νομικά και τεχνικά βήματα, μεταξύ των οποίων ενημέρωση του Κογκρέσου από τον Λευκό Οίκο, δεκαπενθήμερη περίοδος κοινοβουλευτικού ελέγχου και τεχνικές αξιολογήσεις ασφαλείας από το Πεντάγωνο και το Γραφείο του Κοινού Προγράμματος F-35.

Η Χουριέτ σημειώνει ακόμη ότι παραμένει ανοικτό το ερώτημα εάν η Τουρκία θα επανενταχθεί ως εταίρος-παραγωγός ή μόνο ως χώρα-πελάτης.

[iEpikaira: Δεν το αποκλείουμε. Βέβαια οι Τούρκοι μπορούν να λένε ότι θέλουν αλλά η Ρωσία θα έχει τον τελευταίο λόγο. Εσείς πιστεύετε ότι το σύστημα δεν είναι "κλειδωμένο"; Ή μήπως θα μπορέσουν να το χρησιμοποιήσουν χωρίς εκπαίδευση από τον κατασκευαστή;]

Πηγή: capital.gr

Στο περιθώριο της συνόδου έκλεισαν συμφωνίες και συζητήθηκαν θέματα που η Αθήνα αξιολογεί ως εξόχως σημαντικά

Σταύρος Ιωαννίδης

Μπορεί ο μεγάλος πρωταγωνιστής της Aγκυρας να ήταν ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ και το «παζάρι» για την επαναφορά της Τουρκίας στα F-35 να μονοπώλησε το ενδιαφέρον των περισσότερων δημοσιογράφων, όμως στο περιθώριο της συνόδου έκλεισαν συμφωνίες και συζητήθηκαν θέματα που η Αθήνα αξιολογεί ως εξόχως σημαντικά, περισσότερο, ίσως, και από την πιθανή απόκτηση μαχητικού 5ης γενιάς από την τουρκική αεροπορία.

Το πρώτο αφορά την απόκτηση των ευρωπαϊκών συστημάτων SAMP/T που θα φέρει στην Τουρκία το κορυφαίο αντιαεροπορικό βλήμα Aster-30, ζήτημα για το οποίο ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν εμφανίστηκε θετικός σε δηλώσεις του μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της συνόδου. Λίγο αργότερα, την ώρα που όλοι παρακολουθούσαν τη συνέντευξη Τύπου του Ντόναλντ Τραμπ, Τουρκία και Ηνωμένο Βασίλειο υπέγραφαν τη μεγαλύτερη και πιο εκτενή συμφωνία αμυντικής συνεργασίας στη σύγχρονη ιστορία των δύο χωρών, ενώ, όπως αποκάλυψε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων, στο τραπέζι βρίσκεται η συμπαραγωγή αμερικανικών πολεμικών πλοίων σε τουρκικά ναυπηγεία.

Ευρωπαϊκά αντιαεροπορικά και F-35

Το ενδιαφέρον της Aγκυρας για τα ευρωπαϊκά αντιαεροπορικά συστήματα SAMP/T δεν είναι καινούργιο. Χρονολογείται, μάλιστα, από το 2017, όταν η Τουρκία, η Ιταλία και η Γαλλία διερευνούσαν την πιθανότητα συνεργασίας για την ανάπτυξη και τη συμπαραγωγή ενός συστήματος μεγάλου βεληνεκούς. Ωστόσο, η ελληνοτουρκική κρίση του 2020 και οι εντάσεις με την Κύπρο έβαλαν τη συμμετοχή της Aγκυρας στον πάγο. [iEpikaira: Ο καίριος τομέας των αμυντικών εξοπλισμών στον οποίο η Τουρκία δεν έχει κάνει σημαντική πρόοδο είναι η αντιπυραυλική άμυνα. Εάν το καταφέρει και αυτό τότε τα πράγματα δυσκολεύουν πάρα πολύ για την Ελλάδα!]

Σχεδόν μια δεκαετία αργότερα, φαίνεται πως οι συνθήκες έχουν αλλάξει σε βαθμό που το Παρίσι και η Ρώμη βλέπουν με καλό μάτι την πώληση των κορυφαίων ευρωπαϊκών αντιαεροπορικών συστημάτων στην Τουρκία. Μιλώντας στο CNN Turk μετά την κατ’ ιδίαν συνάντηση με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Εμανουέλ Μακρόν σημείωσε ότι οι τεχνικές συζητήσεις με την Ιταλία και την Τουρκία βρίσκονται σε εξέλιξη.

Για την Aγκυρα, η συγκεκριμένη προμήθεια θα μπορούσε να δώσει λύση σε δύο σημαντικά προβλήματα. Αρχικά, προσφέρει στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τη δυνατότητα να ξεφορτωθεί τους ρωσικούς S-400 χωρίς ιδιαίτερο πολιτικό κόστος, αφού θα τους αντικαταστήσει με ένα πιο αξιόπιστο και τεχνολογικά προηγμένο σύστημα, αίροντας παράλληλα το βασικό εμπόδιο για την επιστροφή της Τουρκίας στα F-35. Ταυτόχρονα, εκτός από τον πύραυλο Meteor που θέλει για τα Eurofighter, η Τουρκία θεωρείται δεδομένο ότι θα προσπαθήσει να αποκτήσει και τον κορυφαίο πύραυλο Aster-30, το κύριο αντιαεροπορικό βλήμα των νέων ελληνικών φρεγατών FDI. Ο συνδυασμός Meteor και Aster-30 αποτελεί αυτή τη στιγμή το συγκριτικό πλεονέκτημα του ελληνικού οπλοστασίου έναντι του τουρκικού, το οποίο, όμως, ενδέχεται να εξισωθεί.

Eurofighter και φρεγάτες

Η αμυντική συμφωνία που υπέγραψαν το Ηνωμένο Βασίλειο και η Τουρκία μπορεί να μην περιλαμβάνει ρητή αναφορά σε αμοιβαία συνδρομή, όπως η ελληνογαλλική συμφωνία, καλύπτει όμως ένα ευρύ φάσμα συνεργασιών που αναβαθμίζει θεαματικά τη στρατηγική σχέση των δύο κρατών. Η υπογραφή της έρχεται λίγους μήνες μετά την οριστικοποίηση της προμήθειας 20 νέων μαχητικών αεροσκαφών Eurofighter Typhoon από τη Βρετανία, για τα οποία η Αγκυρα θα καταβάλει περίπου 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι δύο σύμμαχοι δεσμεύτηκαν να εμβαθύνουν τη συνεργασία τους σε βιομηχανικό και τεχνολογικό επίπεδο, στη συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων, στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, στην κυβερνοασφάλεια και στο Διάστημα.

Επί τάπητος βρίσκεται και η συμπαραγωγή πολεμικών πλοίων με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποκάλυψε ότι συζήτησε με τον Ντόναλντ Τραμπ το ενδεχόμενο κατασκευής πλοίων σε τουρκικά ναυπηγεία, αποφεύγοντας να δώσει περισσότερες πληροφορίες για τα χρονοδιαγράμματα και το είδος της συνεργασίας. Σημείωσε, όμως, ότι τα τουρκικά ναυπηγεία θα μπορούσαν να αναλάβουν την κατασκευή φρεγατών, κορβετών και υποβρυχίων και να λειτουργήσουν ως σταθμός υποστήριξης των αμερικανών πλοίων που επιχειρούν στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

[iEpikaira: Η δε Ελλάδα, πήρε ένα οθωμανικό εμβατήριο με νόημα... ΕΔΩ!]

Πηγή: kathimerini.gr

Οι κινητήρες, που κατασκευάζονται από την General Electric, θα εξοπλίσουν το πρώτο εγχώριο μαχητικό αεροσκάφος της Τουρκίας, το Kaan, σύμφωνα με το Reuters

Η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ σχεδιάζει να προχωρήσει στην πώληση δεκάδων κινητήρων αεροσκαφών προς την Τουρκία, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, παρά τις αντιρρήσεις του Κογκρέσου των ΗΠΑ, σύμφωνα με τέσσερις πηγές του πρακτορείου Reuters που έχουν γνώση της υπόθεσης. Η κίνηση αυτή θεωρείται σημαντική ένδειξη προσέγγισης προς την Άγκυρα, ενόψει της συνόδου του ΝΑΤΟ που θα πραγματοποιηθεί εκεί τον επόμενο μήνα.

Παναγιώτης Μίχος

 

Η Ελλάδα εξασφάλισε 787 εκατ. ευρώ από το SAFE για έξι εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ η Τουρκία αναζητά εναλλακτικές διόδους στην ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία.

Η σύμβαση δανείου για τον κανονισμό SAFE (Security Action for Europe) που υπέγραψε προ ημερών η Ελλάδα με την Κομισιόν ήταν η τελευταία διαδικαστική πράξη για τη συμμετοχή της στο ευρωπαϊκό χρηματοδοτικό εργαλείο, από το οποίο τυπικώς αναμένει 787 εκατομμύρια ευρώ.

Aλέξανδρος Τάρκας

Ακραία αιτήματα -με την προσδοκία ταχείας απάντησης και υλοποίησης- διατυπώνει η Γερμανία προς την ελληνική κυβέρνηση, αδιαφορώντας τόσο για τη νομική βαρύτητά τους, όσο και για το πολιτικό κόστος που θα προκαλούσε στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη η ικανοποίησή τους εν μέσω της άτυπης προεκλογικής περιόδου.

Το πιο πιεστικό αίτημα αφορά την κύρωση, από τη Βουλή των Ελλήνων, ειδικού νόμου για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της αμυντικής βιομηχανίας KNDS Deutschland με το κλείσιμο όλων των εκκρεμών υποθέσεων, πριν από τα τέλη του καλοκαιριού.

Μία από τις σημαντικότερες υποθέσεις είναι η ζημία άνω των € 180 εκατομμυρίων που εκτιμάται ότι υπέστη το Δημόσιο από την πλημμελή υλοποίηση σύμβασης (του Ιουλίου 2001, επί πρωθυπουργίας Κ. Σημίτη) για την προμήθεια αυτοκινούμενων πυροβόλων τύπου PzH 2000 (155 χιλιοστών), βλημάτων μεγάλου βεληνεκούς και λογισμικού για επιμέρους συστήματα. Το υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει κηρύξει έκπτωτη την εταιρεία KMW (αρχικός προμηθευτής που αργότερα συγχωνεύτηκε με την KNDS) ήδη από το 2024.

Κύριο συμπέρασμα των συνεχιζόμενων κυβερνητικών επαφών με τους εντεταλμένους εκπροσώπους της KNDS Deutschland (διευθύνων σύμβουλος Φλόριαν Χόενβαρτερ, αντιπρόεδρος Χόλγκερ Λεντζ, ανώτατος οικονομικός διευθυντής Μάρκους Χελμ, και ο σύμβουλος στην Ελλάδα, Γιώργος Πατεράκης) είναι η βιασύνη για την αποτροπή δυσμενών εξελίξεων κατά την έναρξη του νέου δικαστικού έτους.

Συγκεκριμένα, στις 24 Σεπτεμβρίου 2026, το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών θα κρίνει την αίτηση ανακοπής της γερμανικής εταιρείας κατά απόφασης της Τράπεζας της Ελλάδος που μπλόκαρε την κατάσχεση ποσού άνω των € 23,5 εκατομμυρίων από λογαριασμούς του Δημοσίου.

Πρόκειται για τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης αλλοδαπής διαιτητικής απόφασης ως προς τη μη πληρωμή τόκων από τιμολόγια της προμήθειας αρμάτων μάχης Leopard 2HEL βάσει σύμβασης του Μαρτίου 2003. Μία ημέρα αργότερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 2026, συζητείται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών η προσφυγή ακύρωσης κατά της προαναφερθείσας απόφασης που κήρυσσε την KMW/KNDS έκπτωτη για τα PzH 2000.

Ωστόσο, ακόμα σημαντικότερες, για την KNDS, είναι οι εξελίξεις στα ανώτατα δικαστήρια της χώρας. Η γερμανική πλευρά αξιώνει την παραίτηση του Ελληνικού Δημοσίου από αίτηση αναίρεσης στον Άρειο Πάγο, με δικάσιμο στις 12 Απριλίου 2027, κατά της ετυμηγορίας του Εφετείου για την ημεδαπή εκτέλεση της διαιτητικής απόφασης για τα Leopard 2HEL.

Επιπλέον, εκκρεμεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση ακύρωσης της KNDS κατά της είσπραξης, από την ελληνική πλευρά, ποσού άνω των € 9 εκατομμυρίων, επί πρόσθετων ποινικών ρητρών και κατάπτωσης εγγυητικής επιστολής για τη σύμβαση αντισταθμιστικών ωφελειών των PzH 2000.

Όπως είναι αυτονόητο, αφενός η παραίτηση του Ελληνικού Δημοσίου από λογικές απαιτήσεις και αφετέρου η συναίνεσή του στις αξιώσεις της γερμανικής εταιρείας αγγίζουν τη σφαίρα του -νομικά και πολιτικά- αδιανόητου.

Γι’ αυτό το λόγο, το Μέγαρο Μαξίμου και η KNDS Deutschland συζητούν, ως μοναδική διέξοδο, την κύρωση της -υπό διαπραγμάτευση- πιθανής «Συμφωνίας Διευθέτησης» από τη Βουλή.

Η πρακτική της κοινοβουλευτικής κύρωσης είχε υιοθετηθεί και το Σεπτέμβριο του 2010, αλλά ο τότε λεγόμενος «νόμος Βενιζέλου» αφορούσε πολύ διαφορετικούς στόχους. Κύρια επιδίωξη ήταν η ταυτόχρονη διάσωση των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και των θέσεων εργασίας τους, η ολοκλήρωση των προγραμμάτων προμήθειας και εκσυγχρονισμού υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού και η διασφάλιση κρατικών πληρωμών σε μη υλοποιηθείσες συμβάσεις.

Αν και ο κ. Βενιζέλος είχε τότε επικριθεί, ο κυρωθείς νόμος διασφάλισε τα συμφέροντα του Δημοσίου και ενίσχυσε τις Ένοπλες Δυνάμεις κατόπιν και των πρόσθετων ρυθμίσεων της περιόδου 2013-14 από τον τότε ειδικό γραμματέα (νυν γενικό γραμματέα) του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, Αντώνη Οικονόμου, και το νομικό σύμβουλο Βάιο Καραγιάννη.

Πιο πρόσφατα, τον Οκτώβριο του 2025, κυρώθηκαν από τη Βουλή οι συμβάσεις με τη γαλλική Naval Group (προμήθεια τέταρτης φρεγάτας FDI και τροποποίηση-συμπλήρωση εκκρεμοτήτων των προηγούμενων τριών φρεγατών του ιδίου τύπου), χωρίς να συνδέονται με δικαστικές διαμάχες.

Επομένως, οι κυρώσεις από τη Βουλή, των νόμων του 2010 και του 2025 για πολύ διαφορετικές υποθέσεις, δεν μπορούν να αποτελέσουν επαρκές προηγούμενο για την κάλυψη ενός εξωδικαστικού συμβιβασμού με την KNDS.

Πάντως, ο Πρωθυπουργός δεν έχει απορρίψει, ως τώρα, το ενδεχόμενο της κύρωσης, ενώ η υπόθεση αφορά πλέον ευθέως και το ίδιο το Γερμανικό Δημόσιο μετά τη δημόσια επιβεβαίωση της βούλησής του να εξαγοράσει το 40% της KNDS. Επίσης, ο εξωδικαστικός συμβιβασμός με το Ελληνικό Δημόσιο έχει σημασία και για την επικείμενη εισαγωγή της εταιρείας στα χρηματιστήρια του Παρισιού και της Φρανκφούρτης.

Η KNDS διαθέτει το τεράστιο πλεονέκτημα ανεκτέλεστων ευρωπαϊκών συμβάσεων άνω των € 33 δις (!), αλλά είναι πάντα χρήσιμη η επίκληση μελλοντικών κερδών από την -όπως αξιώνει- απευθείας ανάθεση νέων συμβολαίων από την Ελλάδα (ως «πακέτο» με το συμβιβασμό) και από τη γενικότερη δραστηριοποίησή της στην ελληνική αγορά. Όσο αν ακούγεται περίεργο, ορισμένα στελέχη της KNDS θεωρούν τις ελληνικές διαδικασίες αμυντικών συμβολαίων ως ταχύτερες των αντίστοιχων γερμανικών και, προφανώς, μεγαλύτερα τα περιθώρια κέρδους.

Παράλληλα, το θέμα των πυροβόλων PzH 2000 συνδέεται και με τις επαφές Αθήνας-Βερολίνου για την ενίσχυση της άμυνας της Ουκρανίας. Με πρωτοβουλία του υφυπουργού Άμυνας (αρμόδιου για θέματα Εξοπλισμών και Καινοτομίας), πρέσβη Γενς Πλέτνερ, η γερμανική κυβέρνηση έχει εγγράφως προτείνει στον Έλληνα Πρωθυπουργό την επιστροφή των επίμαχων PzH 2000 και πολύ μεγάλων ποσοτήτων βλημάτων 155mm στην KNDS, ώστε κατόπιν να αποσταλούν -με ευθύνη του Βερολίνου- στο Κίεβο.

Η γερμανική πρόταση περιλαμβάνει την καταβολή ενός χρηματικού ποσού στην ελληνική πλευρά και την απευθείας ανάθεση νέας παραγγελίας προς αντικατάσταση του διατεθέντος υλικού.

Ασφαλώς, η ιδέα του κ. Πλέτνερ (πρεσβευτής στην Αθήνα το 2017-19 με αρχικά καλές σχέσεις με τον κ. Μητσοτάκη που αργότερα ψυχράνθηκαν) δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, καθώς το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΣ κρίνουν τα PzH 2000 ως επιχειρησιακά απαραίτητα.

Επιπλέον, η Ελλάδα τείνει να εξαντλήσει τα -οικονομικά και αμυντικά- όριά της ως προς την ενίσχυση της Ουκρανίας, αφού μόνον το 2026 θα πρέπει να καταβάλει άνω των € 600 εκατομμυρίων (βάσει περσινών αποφάσεων του ΝΑΤΟ που τώρα βρίσκονται σε πορεία υλοποίησης) και το μερίδιο συνεισφοράς της στο δάνειο € 90 δις της Ε.Ε. για τη διετία 2026-27.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Δημοκρατία” στις 17 Ιουνίου 2026 amynanet.gr

Στην αναγνώριση ότι η αμερικανική νομοθεσία υποχρεώνει την κυβέρνηση των ΗΠΑ να διατηρήσει την Τουρκία εκτός του προγράμματος των F-35, προχώρησε ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο κατά τη διάρκεια ακρόασης στην Επιτροπή Διεθνών Υποθέσεων στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Ο κ. Ρούμπιο ρωτήθηκε από την βουλευτή των Δημοκρατικών Ντίνα Τίτους για τις δηλώσεις που έχει κάνει ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία Τομ Μπάρακ σχετικά με μια πιθανή επανένταξη της γειτονικής χώρας στο πρόγραμμα των F-35.

Στην απάντηση του, ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας αναγνώρισε ότι η Άγκυρα εξακολουθεί να κατέχει το ρωσικό σύστημα S-400. Με αυτό το δεδομένο, εξήγησε ότι βάσει της σχετικής νομοθεσίας η αμερικανική κυβέρνηση δεν έχει την επιλογή να εξετάσει το ενδεχόμενο της επανένταξης.

"Όπως γνωρίζετε, αυτό ρυθμίζεται από τον νόμο. Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε αυτή την επιλογή, διότι το θέμα ρυθμίζεται από νομοθετικές διατάξεις, τόσο από τις προβλέψεις που έχουν συμπεριληφθεί στο νομοσχέδιο για τον αμυντικό προϋπολογισμό των ΗΠΑ (NDAA) όσο και από άλλες διατάξεις της αμερικανικής νομοθεσίας" (κυρώσεις νόμου CAATSA).

[iEpikaira: Οι εντάσεις με το Ισραήλ έχουν το τίμημά τους...]

Πηγή: ΑΠΕ - ΜΠΕ capital.gr

Η Τουρκία κάνει ένα σημαντικό βήμα προς την ένταξή της στην παγκόσμια στρατιωτική ελίτ, δοκιμάζοντας έναν πύραυλο που θα έθετε μεγάλο μέρος της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής στο στόχαστρό της και, μελλοντικά, θα οδηγούσε στην εκτόξευση δορυφόρων παροχής πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο, μεταδίδει το Bloomberg επικαλούμενο άτομα που γνωρίζουν τα σχέδια.

Η χώρα παρουσίασε αυτή την εβδομάδα σε έκθεση έναν διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο, μπαίνοντας μαζί με τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και λίγες ακόμη δυνάμεις που διαθέτουν τέτοια όπλα. Ο τουρκικός ICBM έχει εμβέλεια 6.000 χιλιομέτρων (3.750 μιλίων) και σχεδιάζεται η δοκιμαστική εκτόξευσή του στη Σομαλία αργότερα φέτος, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, οι οποίες μίλησαν ανώνυμα λόγω της ευαισθησίας των αμυντικών θεμάτων, όπως μεταδίδει το Bloomberg.

Η αιφνιδιαστική προσθήκη του πυραύλου Yildirimhan, που πήρε το όνομά του από Οθωμανό σουλτάνο, σηματοδοτεί πρόοδο προς τη συμμετοχή στην "κούρσα των εξοπλισμών στο διάστημα". Η Τουρκία θα χρησιμοποιήσει παρόμοια τεχνολογία για την εκτόξευση δορυφόρων σε τροχιά, οι οποίοι θα ενισχύουν τις ανεξάρτητες επιχειρησιακές δυνατότητες του μέλους του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.

"Πιστεύουμε ότι θα το χρησιμοποιούσαμε μόνο ως αποτροπή, αλλά αν ποτέ χρειαστεί να το χρησιμοποιήσουμε, κανείς δεν πρέπει να έχει αμφιβολία ότι θα το κάνουμε χωρίς δισταγμό", δήλωσε ο υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ κατά την επίσκεψή του στην αμυντική έκθεση SAHA στην Κωνσταντινούπολη, όπου παρουσιάστηκε μια έκδοση του Yildirimhan την Τρίτη. "Εκτιμούμε ότι θα το χρησιμοποιούσαμε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο."

Ο πόλεμος ΗΠΑ–Ισραήλ εναντίον του γειτονικού Ιράν έχει επιταχύνει τις προσπάθειες της Τουρκίας να ενισχύσει την αποτρεπτική της ισχύ. Οι διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι συνήθως συνδέονται με πυρηνικά όπλα, τα οποία η Τουρκία δεν διαθέτει. Ωστόσο, ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δήλωσε τον Φεβρουάριο ότι η χώρα θα μπορούσε να εμπλακεί σε περιφερειακό ανταγωνισμό για πυρηνικά όπλα λόγω ανησυχιών για τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν.

Το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας αρνήθηκε να σχολιάσει τα σχέδια δοκιμής του πυραύλου, ο οποίος μπορεί να μεταφέρει κεφαλή 3.000 κιλών και είναι υγρών καυσίμων. Η χώρα θα χρησιμοποιήσει ένα νέο διαστημικό λιμάνι στη Σομαλία για εκτοξεύσεις προς τον Ινδικό Ωκεανό από το φθινόπωρο, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.

Η κυβέρνηση της Σομαλίας, όπου ο τουρκικός στρατός διατηρεί τη μεγαλύτερη υπερπόντια βάση του, δήλωσε ότι το έργο του διαστημικού λιμανιού με την Τουρκία προορίζεται κυρίως για πολιτική χρήση, για επιστήμη και τεχνολογικά προγράμματα.

"Η Σομαλία βλέπει τη συνεργασία ως ευκαιρία για προσέλκυση επενδύσεων, δημιουργία θέσεων εργασίας, ανάπτυξη τεχνικής τεχνογνωσίας και επέκταση της συνεργασίας σε δορυφορικές και διαστημικές τεχνολογίες που μπορούν να υποστηρίξουν επικοινωνίες, παρακολούθηση κλίματος, εκπαίδευση και οικονομική ανάπτυξη", δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Αλί Μοχάμεντ Ομάρ.

Η Τουρκία έχει ενισχύσει σημαντικά το οπλοστάσιό της. Έχει αυξήσει την παραγωγή των βαλλιστικών πυραύλων Tayfun-1, με εμβέλεια τουλάχιστον 560 χιλιομέτρων. Σχεδιάζει επίσης δοκιμαστική εκτόξευση ενός πιο εξελιγμένου μοντέλου, του Tayfun-4, που αναμένεται να ξεπερνά τα 2.000 χιλιόμετρα, από τη Σομαλία. Έχει επίσης αναπτύξει τον πύραυλο Cenk με εμβέλεια 3.000 χιλιομέτρων.

Παράλληλα, αναπτύσσει ένα αντιπυραυλικό σύστημα, γνωστό ως "Steel Dome". Το έργο έχει αποκτήσει επείγοντα χαρακτήρα μετά την αναχαίτιση τεσσάρων πυραύλων που εκτοξεύθηκαν από το Ιράν προς την Τουρκία από δυνάμεις του ΝΑΤΟ από την έναρξη του πολέμου Ιράν.

"Οι περιφερειακές πυραυλικές απειλές και η επιθυμία για αμυντική-βιομηχανική αυτονομία έχουν ωθήσει την Άγκυρα να δημιουργήσει ένα ευρύ χαρτοφυλάκιο βαλλιστικών και πυραύλων κρουζ", ανέφεραν οι αναλυτές Σιτκί Εγκέλι και Άρντα Μεβλούτογλου σε μελέτη τους στο Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών.

Η Τουρκία διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ και προετοιμάζεται να φιλοξενήσει την επόμενη σύνοδο της συμμαχίας στην Άγκυρα τον Ιούλιο, επιδιώκοντας να αναδείξει τον ρόλο της στην ευρωπαϊκή ασφάλεια εν μέσω πιθανής απόσυρσης αμερικανικών στρατευμάτων από την Ευρώπη.

Ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έχει εδώ και χρόνια προωθήσει την ανάπτυξη ανεξάρτητης αμυντικής βιομηχανίας, ικανής να παράγει πολεμικά αεροσκάφη, άρματα μάχης, drones, φρεγάτες και πλέον πυραύλους, τόσο για εξαγωγές όσο και για εσωτερική χρήση.

Η εταιρεία drones Baykar υπέγραψε αυτή την εβδομάδα συμφωνία-πλαίσιο με ινδονησιακή εταιρεία για συνεργασία στο πρώτο τουρκικό μη επανδρωμένο μαχητικό αεροσκάφος με κινητήρα τζετ.

[iEpikaira: Θυμάστε τι γράφαμε για την Παγίδα του Θουκυδίδη; Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Πηγή: capital.gr

Γιάννης Παπαδημητρίου

Πέφτουν και τα τελευταία μεταπολεμικά «ταμπού» για τη γερμανική πολιτική άμυνας και ασφάλειας. Μείζον στοίχημα η συμμετοχή στο πυρηνικό δόγμα αποτροπής. 

Ανάλυση DW.

«Εμείς να αυξήσουμε τις αμυντικές δαπάνες μας, αλλά εσείς είστε σίγουροι ότι θέλετε κάτι τέτοιο;» Αυτή την απάντηση λέγεται ότι έδωσε- μεταξύ σοβαρού και αστείου- ο σοσιαλδημοκράτης πρώην αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, όταν είχε τεθεί επιτακτικά από τους Αμερικανούς το αίτημα για αυξημένη συμμετοχή των Ευρωπαίων στις αμυντικές δαπάνες του ΝΑΤΟ. Ήδη την εποχή εκείνη το Βερολίνο είχε επισημάνει ότι σε αυτή την περίπτωση η Γερμανία θα διέθετε τον μεγαλύτερο συμβατικό στρατό στην Ευρώπη, τονίζοντας παράλληλα πόσο σημαντική παραμένει η ευρω-ατλαντική συνεργασία σε ταραχώδεις καιρούς.

Αυτά στην πρώτη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, με τον Λευκό Οίκο να προτείνει αύξηση αμυντικών δαπανών τουλάχιστον στο 2% ή στο 3% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) για κάθε κράτος-μέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας. Στη δεύτερη θητεία Τραμπ φαίνεται ότι ο «λογαριασμός» αυξάνεται περαιτέρω και ήδη γίνεται λόγος για 5% του ΑΕΠ, σε βάθος χρόνου.

Για πολλές ευρωπαϊκές χώρες αναθεωρούνται συνήθειες δεκαετιών και καταρρίπτονται «ταμπού» του Ψυχρού Πολέμου και της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων. Ακόμη και η φιλειρηνική Δανία αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες στο 3,5% του ΑΕΠ για το 2026, ενώ παράλληλα προτείνει επαναδιαπραγμάτευση παλαιότερης συμφωνίας με τις ΗΠΑ για τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων στη Γροιλανδία.

«Ο μεγαλύτερος συμβατικός στρατός»

Γερμανοί στρατιώτες εγκαθίστανται στη Λιθουανία στις αρχές ΦεβρουαρίουΕικόνα: Alexander Welscher/dpa/picture alliance

Μεταπολεμικά «ταμπού» καταρρίπτονται όμως και στη Γερμανία. Όλα δείχνουν ότι πράγματι σε λίγα χρόνια οι Γερμανοί θα διαθέτουν τον μεγαλύτερο συμβατικό στρατό στην Ευρώπη και αυτό αποτελεί στρατηγικό στόχο του Βερολίνου, όπως προκύπτει από την ομιλία του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Παράλληλα, επωμίζονται ευθύνες για την ασφάλεια και την προάσπιση της ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, με την μόνιμη εγκατάσταση μάχιμης ταξιαρχίας στη Λιθουανία.

Πρόκειται για σημείο καμπής στην ιστορία της «Μπούντεσβερ». Και για μία σημαντική «αλλαγή παραδείγματος» σε σχέση με τα όσα ίσχυαν μέχρι τη δεκεατία του '90, όταν η Γερμανία είχε φθάσει στα πρόθυρα κυβερνητικής κρίσης μέχρι να εγκρίνει στρατιωτικές αποστολές τύπου «Πέτερσμπεργκ» (εκτός συνόρων, αλλά με αμυντικό χαρακτήρα και πάντα με μία εκ των προτέρων έγκριση του Ομοσπονδιακού Κοινοβουλίου).

Το γαλλικό πυρηνικό οπλοστάσιο

Μακρόν και Μερτς συζητούν για μία κοινή πυρηνική ομπρέλαΕικόνα: dts-Agentur/picture alliance

Μείζον ζήτημα αποτελεί και η πιθανή συμμετοχή της Γερμανίας στη γαλλική πυρηνική ομπρέλα, στo πλαίσιo ενός ενισχυμένου ευρωπαϊκού «Δόγματος Αποτροπής». Στο Μόναχο ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν τόνισε ότι «για πρώτη φορά στην ιστορία» γίνεται πράγματι αυτή η συζήτηση. «Έχω αρχίσει μία πρώτη συζήτηση με τον πρόεδρο Μακρόν» επιβεβαιώνει και ο Φρίντριχ Μερτς. Σημαίνει αυτό ότι οι αμερικανικές πυρηνικές κεφαλές σε γερμανικό έδαφος μπορεί να αντικαταστηθούν με γαλλικές (οι οποίες δεν εξαρτώνται από την αμερικανική τεχνολογία);

Μέχρι στιγμής δεν έχουν γίνει γνωστές λεπτομέρειες. Οι Financial Times υποστηρίζουν ότι μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου ο Εμμανουέλ Μακρόν θα προχωρήσει σε σχετικές ανακοινώσεις. Πάντως ο καγκελάριος φρόντισε να διαβεβαιώσει τους συμμετέχοντες στη Διάσκεψη του Μονάχου ότι το Βερολίνο «θα σεβαστεί τις συμβατικές υποχρεώσεις του». Αυτό προφανώς σημαίνει ότι εξακολουθούν να ισχύουν τα προβλεπόμενα στη «Συνθήκη 2+4» του 1990, σύμφωνα με την οποία η Γερμανία παραιτείται από το δικαίωμα παραγωγής ή κατοχής ατομικών, βιολογικών και χημικών όπλων.

Πηγή: dw.com

Στρατιωτική συνεργασία, drones και Γάζα στο επίκεντρο των επαφών Ερντογάν με Ριάντ και Κάιρο

Η περιοδεία του Ταγίπ Ερντογάν σε Σαουδική Αραβία και Αίγυπτο, δύο χώρες που μέχρι πριν από δύο χρόνια αποτελούσαν μεγάλους περιφερειακούς ανταγωνιστές της Άγκυρας, σηματοδοτεί την αφετηρία μεγάλων αλλαγών στις μέχρι τώρα ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και στον μουσουλμανικό κόσμο, καθώς δρομολογείται μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην περιοχή, με πρωταγωνιστές αποκλειστικά τοπικές δυνάμεις, με συγκολλητική ουσία, προς το παρόν, την «απειλή» του Ισραήλ.

Και αυτές οι διεργασίες εξελίσσονται υπό τη σκιά της κρίσης με το Ιράν, την οποία καμία από τις χώρες της περιοχής δεν θέλει να δει να εξελίσσεται σε σύγκρουση που τελικά θα θέσει τις ίδιες στο στόχαστρο των αντιποίνων της Τεχεράνης.

Ο πόλεμος στη Γάζα και η σκληρή γραμμή που ακολούθησε το Ισραήλ λειτούργησαν ως καταλύτης στις εσωτερικές διεργασίες του αραβικού και μουσουλμανικού κόσμου, όπου, μετά και την εκλογή του προέδρου Τραμπ στις ΗΠΑ, αναζητούνται νέες ισορροπίες σε έναν ανταγωνισμό ισχύος που έχει ξεσπάσει με πρωταγωνιστές τη Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, το Κατάρ, το Πακιστάν, την Αίγυπτο και την Τουρκία, έχοντας φυσικά δίπλα και το Ιράν.

Ήδη, μετά τα δείγματα γραφής του Ντόναλντ Τραμπ και παρά το γεγονός ότι χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ και το Κατάρ έχουν προνομιακές σχέσεις μαζί του και λόγω των επενδύσεων που πραγματοποιούν σε οικογενειακές επιχειρήσεις του Αμερικανού προέδρου, οι χώρες του Κόλπου, η Αίγυπτος και η Τουρκία (αν και μέλος του ΝΑΤΟ) έχουν πολύ μικρή εμπιστοσύνη στην αξιοπιστία των εγγυήσεων ασφάλειας που παρείχαν για την περιοχή τις προηγούμενες δεκαετίες οι ΗΠΑ.

Αυτό τις υποχρεώνει να αναζητήσουν μια αρχιτεκτονική ασφάλειας, η οποία θα στηρίζεται σε τοπικούς περιφερειακούς παίκτες και θα μπορεί να εξασφαλίσει ασφάλεια και συγχρόνως ανάπτυξη και ευημερία, με ίδια μέσα και χωρίς εξωγενείς επιβολές και χωρίς όρους και προϋποθέσεις από δυνάμεις εκτός περιοχής. Βεβαίως, η πλήρης απεξάρτηση από τις ΗΠΑ δεν είναι εύκολη, όμως οι ηγέτες των χωρών αυτών θα προσπαθήσουν να εμφανίσουν τις κινήσεις αυτές ως συμπληρωματικές.

Η Τουρκία επιχειρεί να εκμεταλλευθεί αυτή τη συγκυρία, μετατρέποντάς τη σε στρατηγική ευκαιρία για την ανάδειξή της σε περιφερειακό παίκτη. Έχοντας όλο το προηγούμενο διάστημα επιδείξει ιδιαίτερη δραστηριότητα ως μεσολαβητής και ως …πάροχος ασφάλειας (στην Ουκρανία και στη Μαύρη Θάλασσα, στη Συρία, στο Ιράκ, στον Καύκασο και τώρα στο Ιράν), η Άγκυρα «πουλάει» ακριβώς αυτό σε Ριάντ και Κάιρο.

Και χωρίς να απαιτηθεί ιδιαίτερος κόπος, πείθει τους συνομιλητές της ότι περιφερειακά προβλήματα, στα οποία ήδη η Τουρκία έχει παρέμβει διπλωματικά, μπορούν και απαιτούν να βρουν «τοπικές λύσεις», δείχνοντας ως προτεραιότητες τη Συρία, τη Γάζα, το Σουδάν…

Αν και έχει διαψευσθεί ότι επίκειται άμεσα η δημιουργία μιας ευρείας στρατιωτικής συμμαχίας στον μουσουλμανικό κόσμο, η Τουρκία, παρά τις δεσμεύσεις που έχει από τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, δεν είναι αδιάφορη απέναντι στην κυοφορούμενη συμμαχία Σαουδικής Αραβίας - Πακιστάν, η οποία, σύμφωνα με τα αρχικά σενάρια, θα μπορούσε να συμπεριλάβει και την Αίγυπτο, δημιουργώντας έναν ισχυρότατο στρατιωτικό και οικονομικό άξονα από την Κεντρική Ασία μέχρι τη Μεσόγειο. Έναν άξονα ο οποίος, διαθέτοντας και υψηλού επιπέδου αμυντική βιομηχανία, θα μπορούσε να επιβάλει μια νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας σε ολόκληρη αυτή την κρίσιμη περιοχή.

Η Τουρκία, με τις επισκέψεις σε Ριάντ και Κάιρο, φαίνεται να εξασφαλίζει κάτι ακόμη: δύο πολύ σημαντικές αγορές για τα πιο δημοφιλή εξαγώγιμα προϊόντα της, τα UAV που παράγει πλέον μαζικά η τουρκική αμυντική βιομηχανία, δημιουργώντας έτσι και επιπλέον αλληλεξάρτηση με τις δύο χώρες.

Το ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά τις συνομιλίες του Ερντογάν με τον πρίγκηπα διάδοχο του θρόνου Μουχάμαντ μπιν Σαλμαν είναι εστιασμένο στην στρατιωτική συνεργασία και επισημαίνει ότι τα δύο μέρη συμφώνησαν να ενεργοποιήσουν τις υφιστάμενες συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας, δεσμεύονται για την ενίσχυση των αμυντικών σχέσεων μέσω πολυμερών πλατφορμών για την περιφερειακή ασφάλεια και σταθερότητα και θα συνεργάζονται για την καταπολέμηση του εγκλήματος, του εξτρεμισμού, της τρομοκρατίας αλλα και στον τομέα της κυβερνοασφάλειας.

Οι δύο χώρες εξέφρασαν κοινή στάση στη Γάζα, τη Συρία και τη Σομαλία (όπου καταδίκασαν την αναγνώριση της Σομαλιλάνδης από το Ισραήλ), καθώς και στην Υεμένη, ενώ έχει ενδιαφέρον ότι στο ανακοινωθέν αναφέρεται και η συμφωνία για την ηλεκτρική διασύνδεση των δύο χωρών, καθώς στο πρόσφατο παρελθόν είχε συζητηθεί το ενδεχόμενο η Σαουδική Αραβία να συνδεθεί ηλεκτρικά με την Ευρώπη, μέσω Αιγύπτου και Ελλάδας…

Πριν από μερικά χρόνια, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία βρίσκονταν σε βαθιά αντιπαράθεση και ανταγωνισμό, που επιδεινώθηκε με τη δολοφονία του αντικαθεστωτικού Σαουδάραβα δημοσιογράφου στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη.

Συγχρόνως, ο περιφερειακός ανταγωνισμός με την Αίγυπτο βρισκόταν στο «κόκκινο», κυρίως μετά την ανατροπή του καθεστώτος Μόρσι από τον στρατηγό Αλ Σίσι, που έδωσε τέλος στο καθεστώς των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο. Όμως, η υιοθέτηση των Αδελφών Μουσουλμάνων από τον «πνευματικό αδελφό» Ερντογάν ήταν ο πυρήνας της σφοδρής αντιπαράθεσης που ακολούθησε μεταξύ Ριάντ, Αμπού Ντάμπι και Καΐρου με την Άγκυρα.

Πλέον, όμως, οι τελευταίες κινήσεις δείχνουν ότι οι νέες συνεργασίες και συμμαχίες που διαμορφώνονται δεν έχουν σχέση με «ιδεολογικά» ή «πολιτικά» μπλοκ. Για την Τουρκία, επίσης, είναι σημαντικό ότι ανοίγουν μεγάλες αγορές, ενώ αποκτά και ισχυρή στρατηγική μόχλευση έναντι του μεγάλου περιφερειακού αντιπάλου της, του Ισραήλ.

Η Τουρκία βρίσκεται σε πλήρη σύμπραξη με Σαουδική Αραβία και Αίγυπτο για τη Συρία, τη Σομαλία, το Σουδάν και φυσικά τη Γάζα, ενώ προσδοκά ότι μέσω αυτής της διαδικασίας θα αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη συνεννόηση με την Αίγυπτο και για την Ανατολική Μεσόγειο.

Και αυτό είναι κάτι που αφορά άμεσα όχι μόνο το Ισραήλ, αλλά και την Ελλάδα, και καθιστά αναγκαιότητα τη διαρκή και άμεση παρακολούθηση αυτής της σχέσης που αναπτύσσεται και μπορεί να εξελιχθεί προβληματικά για τα ελληνικά συμφέροντα.

Πηγή: protothema.gr

Το «πράσινο φως» για τη χρηματοδότηση του εθνικού αμυντικού σχεδίου στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού μηχανισμού SAFE, άναψε η Κομισιόν, ενισχύοντας την κοινή προσπάθεια για αναβάθμιση της αμυντικής ετοιμότητας της Ε.Ε.

Δημήτρης Κρικέλας

Μετά την έγκριση του πρώτου κύκλου χρηματοδότησης για την άμυνα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε δεύτερη ομάδα οκτώ κρατών-μελών - Εσθονία, Ελλάδα, Ιταλία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Σλοβακία και Φινλανδία - οι οποίες δικαιούνται συνολικά περίπου 74 δισ. ευρώ μέσω μακροπρόθεσμων δανείων. Στόχος του μηχανισμού είναι η επιτάχυνση των επενδύσεων στην άμυνα, η ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας και η μείωση της εξάρτησης από τρίτους προμηθευτές.

Το ελληνικό αμυντικό σχέδιο

Το ελληνικό σχέδιο ανέρχεται σε 787,67 εκατ. ευρώ και περιλαμβάνει έξι στρατηγικής σημασίας προγράμματα, με έμφαση στις νέες τεχνολογίες, τα μη επανδρωμένα συστήματα και τις ασφαλείς επικοινωνίες. Προβλέπει, παράλληλα, συνεργασία με χώρες όπως η Κύπρος, η Νορβηγία, η Πολωνία και η Βουλγαρία.

Η χρηματοδότηση αφορά:Δορυφόρο επικοινωνιών,Αντιdrone συστήματα μεταξύ των οποίων και ο «ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ» της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ),Μη επανδρωμένα οχήματαΣύγχρονα συστήματα επικοινωνιών,Κρυπτοσυσκευές, για την προστασία διαβαθμισμένων πληροφοριών,Μικροδορυφόρους, που ενισχύουν τις δυνατότητες χερσαίας επιτήρησης και συλλογής δεδομένων.

Τα επόμενα βήματα

Αφού ολοκληρωθεί η τεχνική και θεσμική αξιολόγηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Συμβούλιο της ΕΕ θα έχει προθεσμία τεσσάρων εβδομάδων για να εγκρίνει τις αποφάσεις εφαρμογής. Στη συνέχεια, η Κομισιόν θα προχωρήσει στην υπογραφή των δανειακών συμβάσεων, με τις πρώτες εκταμιεύσεις να αναμένονται τον Μάρτιο του 2026.

Το πρόγραμμα SAFE εντάσσεται στη συνολικότερη ευρωπαϊκή στρατηγική για την ενίσχυση της στρατηγικής αυτονομίας της Γηραιάς Ηπείρου, σε ένα περιβάλλον αυξημένων γεωπολιτικών προκλήσεων και αστάθειας, με την Κομισιόν να επιδιώκει, μέσω κοινών χρηματοδοτικών εργαλείων, να επιταχύνει τις αμυντικές επενδύσεις και να ενισχύσει τη διαλειτουργικότητα των ενόπλων δυνάμεων των κρατών-μελών.

Πηγή: flash.gr

Οι αναλυτές σε όλο τον κόσμο είναι απασχολημένοι με την ανάλυση των συνεπειών της αμερικανικής επέμβασης στη Βενεζουέλα. Οι εξελίξεις στο μέτωπο του Δυτικού Ημισφαιρίου συνδέονται με το παίγνιο καταμερισμού της πλανητικής ισχύος. Ιστορικά, σε μεταβατικές περιόδους όπως η παρούσα, μπορεί η αστάθεια να είναι πολύ υψηλή και οι κίνδυνοι για όλους να μεγιστοποιούνται.

Του Ζαχαρία Μίχα*

Όμως, η βεβαιότητα ότι η έκβαση του παιγνίου θα επηρεάσει τον πλανήτη για πολλές δεκαετίες, τροφοδοτεί τις προσδοκίες μεγάλων και μεσαίων δυνάμεων, να βγουν ωφελημένες από τις νέες ισορροπίες. Αυτό το δεδομένο αυξάνει την προδιάθεση ανάληψης ρίσκου, που μόνο η ιστορία θα αποφανθεί εάν και κατά πόσον αποδείχθηκε στην πράξη υπολογισμένο. Αυτό με τη σειρά του μεγιστοποιεί τους κινδύνους για τις μικρότερες δυνάμεις.

Πρακτικά, ακόμα κι αν έχουν δικές τους φιλοδοξίες, υιοθετούν κατά προτεραιότητα αμυντική στάση σε μια προσπάθεια να αποτρέψουν αρνητικές συνέπειες από τις πρωτοβουλίες των ισχυρότερων. Ιδιαίτερα εάν γειτνιάζουν γεωγραφικά με αναθεωρητικές δυνάμεις. Σε αυτή την κατηγορία βρίσκεται η Ελλάδα. Εντός αυτού του πλαισίου καλείται να ελιχθεί για να επιβιώσει. Και για τη χώρα μας όμως, ισχύει η συνύπαρξη μεγάλων κινδύνων αλλά και ευκαιριών.

Κατά συνέπεια, η αμιγώς αμυντική στάση δεν επαρκεί. Χρειάζεται προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα με το βλέμμα στραμμένο στην ουσία και το αποτέλεσμα, όχι στην επικοινωνία και μάλιστα κατά προτεραιότητα. Κυρίως όμως, να οικοδομηθεί η στρατιωτική ισχύς της χώρας με τέτοιον τρόπο ώστε να πείθει το γεωπολιτικό, όχι το εσωτερικό πολιτικό περιβάλλον της χώρας. Το πρώτο δεν πείθεται εύκολα με επικοινωνιακού περιεχομένου αφηγήματα που εμπεριέχουν το στοιχείο της υπερβολής. Ακόμα κι αν πειστεί, αυτό που έχει σημασία είναι η πεποίθηση του αντιπάλου, διότι αυτό κρίνει το παιχνίδι της αποτροπής.

Η πολιτική της χώρας δεν μπορεί να αναπτύσσεται αποκλειστικά με τρόπο που να απαντά σε επιλογές τρίτων. Χρειάζεται να καταβάλλεται διαρκής προσπάθεια διαμόρφωσης του περιβάλλοντος με τρόπο ευνοϊκό για τα ελληνικά συμφέροντα. Να γίνεται προσπάθεια να χειραγωγηθούν εάν είναι δυνατό οι καραμπόλες που προκύπτουν. Κι αν ΗΠΑ, Ρωσία και Κίνα απευθύνονται στην πλανητική σκακιέρα, η Ελλάδα έχει τη δική της, την περιφερειακή, που ασφαλώς αλληλεπιδρά με το παγκόσμιο περιβάλλον…

Όπως αποδεικνύει η εμπειρία, η προδιάθεση της Άγκυρας να προσδώσει αντιτουρκικό κίνητρο στις ελληνικές πρωτοβουλίες είναι δεδομένη. Σε συνδυασμό με τον αναθεωρητισμό, κάθε ελληνική προσπάθεια να διατηρείται… σε καταστολή, στην πραγματικότητα είναι καταδικασμένη από την αρχή. Η δε υπερβάλλουσα ευαισθησία για το πώς θα αντιληφθούν οι Τούρκοι τις δικές μας πρωτοβουλίες, καταλήγει σε μια αποτελεσματική μέθοδο «προληπτικής αυτοξουδετέρωσης».

Η επίσκεψη στην Ισπανία και οι εξοπλισμοί

Στο ανωτέρω πλαίσιο, η επίσκεψη Μητσοτάκη στην Ισπανία χρήζει πιο προσεκτικής εξέτασης. Να διευκρινιστεί εξ αρχής ότι το επιχείρημα του σχολίου δεν διατυπώνει ένσταση για την ανάπτυξη σχέσεων σε διμερές επίπεδο με την Ισπανία, ούτε για την επίσκεψη του πρωθυπουργού. Είναι εξάλλου συμβατή με την πάγια επιδίωξη δημιουργίας συμμαχίας ανάμεσα στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Εκεί είναι επικεντρωμένη και η ελληνική προσπάθεια επανεξοπλισμού του Πολεμικού Ναυτικού. Στη Γαλλία και την Ιταλία. Θα υπάρξει προσθήκη της Ισπανίας;

Όμως, σε συνδυασμό με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που μας προετοιμάζει για τη συνεδρίαση του Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας με την Τουρκία, εγείρεται ζήτημα εάν υπάρχει συναίσθηση γενικότερα, για το πώς οι ελληνικές επιλογές γίνονται αντιληπτές στο Ισραήλ. Και φυσικά, εάν αντιλαμβανόμαστε επαρκώς την έκταση που η πολιτική της Μαδρίτης επηρεάζει τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Ένα ορθό και ισχυρό αντεπιχείρημα βέβαια θα ήταν, ότι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ήταν απαραίτητη η ενίσχυση των επαφών Ελλάδας-Ισπανίας. Για να διασφαλιστεί ότι οι αντίστοιχες Μαδρίτης-Άγκυρας δεν θα λάβουν ανθελληνικό προσανατολισμό.

Εντύπωση προκάλεσαν οι αναφορές του Κυρ. Μητσοτάκη στην αμυντική συνεργασία στο πλαίσιο της ΕΕ. Είναι όμως αμφίβολο το πώς έγιναν αντιληπτές στο Ισραήλ. Επί παραδείγματι, όταν η Ελλάδα δεν κινήθηκε για να εξασφαλίσει χρηματοδότηση μέσω του προγράμματος SAFE για την ελληνική IDE που έχει εξαγοραστεί από την ισραηλινή IAI, δεν μπορεί να παριστάνει πως δεν αντιλαμβάνεται ότι ευρωπαϊκές εταιρίες που ελέγχονται μετοχικά από τουρκικά συμφέροντα μπορούν να εξασφαλίσουν έργο στο πλαίσιο κοινοπραξιών, μέχρι ποσοστού 35%.

Ναυπηγικά προγράμματα

Κι αν αυτό που έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ο πρωθυπουργός είναι η κοινοπραξία Naviris στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος ναυπήγησης της αποκαλούμενης ως «ευρωκορβέτας», έχει καλώς. Το Πολεμικό Ναυτικό έχει τεράστια ανάγκη από σύγχρονες μονάδες επιφανείας διαφόρων εκτοπισμάτων. Η κοινοπραξία αποτελείται από την ιταλική Fincantieri (ναυπηγεί τις ιταλικές FREMM τύπου Bergamini που διαπραγματευόμαστε να αποκτήσουμε 2+2 μεταχειρισμένες) και τη γαλλική Naval Group (ναυπηγεί τις FDI-HN τύπου «ΚΙΜΩΝ»), ενώ μαζί με την ισπανική Navantia ηγούνται της προσπάθειας ανάπτυξης της ευρωκορβέτας.

Το ερώτημα όμως παραμένει για ποιον λόγο στις πολλαπλές δρομολογημένες προμήθειες εμβληματικών ισραηλινών οπλικών συστημάτων, δεν επελέγη η προσπάθεια εξασφάλισης χαμηλότοκης χρηματοδότησης από το SAFE (10 χρόνια περίοδος χάριτος και εξόφληση σε 45 χρόνια), επιλέγοντας προμήθεια μέσω ευρωπαϊκών εταιριών – κοινοπραξιών (π.χ. EUROSPIKE, EUROTROPHY, EURO PULS) που έχουν συστήσει οι ισραηλινές κατασκευάστριες με ευρωπαϊκές εταιρίες. Η απευθείας συναλλαγή προφανώς χαροποιεί την Ιερουσαλήμ, αποστραγγίζει όμως τις διαθέσιμες πιστώσεις, ενώ θα μπορούσαν να υλοποιηθούν περισσότερα εξοπλιστικά προτεραιότητας.

Τα περί απώλειας ευκαιρίας ισχύουν και για τις δυο επιλογές που έχουν ήδη γίνει στον τομέα της ναυτικής ισχύος, τις γαλλικές FDI και τις ιταλικές FREMM – Bergamini. Ξεκινώ από τις δεύτερες για να διαφανεί η σκοπιμότητα. Η ελληνική πλευρά έχει πλέον αντιληφθεί ότι οι προειδοποιήσεις για θεαματική αύξηση του κόστους σε περίπτωση που ζητηθούν αλλαγές στα πλοία, δεν συνιστούσαν «αντιπολίτευση» αλλά απηχούσαν τη δυσμενή πραγματικότητα.

Ήταν απόλυτα προβλέψιμο. Τα πλοία βρίσκονται αφενός στο μέσο του επιχειρησιακού τους βίου και χρήζουν αναβάθμισης – εκσυγχρονισμού μέσης ζωής (mid-life upgrade) και αφετέρου, συγκριτικά με τις FDI – HN είναι υποεξοπλισμένα (16 κελιά έναντι 32). Επίσης, έχουν σημαντικά μεγαλύτερο εκτόπισμα (κατά περίπου 50%), πλήρωμα (200 άτομα έναντι 122), δηλαδή αυξημένο λειτουργικό κόστος.

Εξυπακούεται ότι ο οπλισμός των FREMM – Bergamini μπορεί να ενισχυθεί ποσοτικά (προσθήκη επιπλέον συστημάτων κάθετης εκτόξευσης), όμως αυτό θα υπέχει πρόσθετο κόστος που θα προστεθεί στα κόστη αρχικής προμήθειας και εκσυγχρονισμού μέσης ζωής. Επίσης, οι κυβερνητικές αναφορές περί «διακρατικών συμβάσεων», δηλαδή με μοναδικούς αντισυμβαλλόμενους τα κράτη και όχι τις εταιρίες όπως έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής, δείχνουν να έχουν χτυπήσει σε ξέρα και στις συζητήσεις με τους Ιταλούς!

Το δέον γενέσθαι

Που καταλήγει όλο αυτό; Σε δυο συμπεράσματα: Το πρώτο είναι ότι χάνεται πολύτιμος χρόνος. Εάν είχε επιλεγεί τοποθέτηση παραγγελίας για περισσότερες FDI-HN θα επιτυγχανόταν συμπλήρωση ενός εύλογου αριθμού φρεγατών (π.χ. σύνολο έξι) που θα αποκτούσαμε περίπου στον ίδιο χρόνο. Θα ήταν ολοκαίνουργιες μονάδες επιφανείας και όχι μεταχειρισμένες για 15-20 χρόνια (σ.σ. εκτός αν σκοπεύουμε να συνεχίσουμε να τις διατηρούμε στον Στόλο 40+ έτη). Δεν θα έχρηζαν εκτεταμένων παρεμβάσεων για να αποκτήσουν την ισχύ που απαιτεί το πολύ μεγαλύτερο εκτόπισμα των Bergamini και το αυξημένο κόστος υποστήριξης.

Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι θα επιτυγχάνονταν οικονομίες κλίμακος λόγω ομοιοτυπίας πλατφορμών, συστημάτων, αισθητήρων και όπλων. Εάν μάλιστα σκοπεύουμε να επενδύσουμε στην απόκτηση ευρωκορβετών, άλλο είναι να υποστηρίζονται δύο και άλλο τρεις διαφορετικοί τύπου πολεμικών πλοίων. Κι αυτά πέραν των καλύτερων τιμών που θα συνεπαγόταν ένα ναυπηγικό πρόγραμμα και τη δυνατότητα διεκδίκησης πολύ πιο ενεργής εμπλοκής της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.

Καταληκτικά, να συνυπολογιστεί ότι Ισπανία και Τουρκία πρωτοστατούν στον «αντιεβραϊκό άξονα» της ευρύτερης περιοχής. Τα πνεύματα στην Ισπανία είναι τόσο οξυμένα, που δεν επιτράπηκε η είσοδος σε φιλάθλους να παρακολουθήσουν τα παιχνίδια της Ευρωλίγκας της ισραηλινής Μακάμπι Τελ Αβίβ με τη Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπαρτσελόνα, υπό τον φόβο εκτροπής.

Η πάγια επιδίωξη της Ελλάδας για την σύμπηξη της περίφημης «συμμαχίας του νότου», στη συγκεκριμένη συγκυρία μοιάζει να εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Άγκυρας όπως εξηγήθηκε παραπάνω. Εάν θεωρούμε ότι δεν θα εκδηλωθούν αντιδράσεις από την Ιερουσαλήμ για να μην επηρεαστεί η διμερής εξοπλιστική συνεργασία, δυστυχώς αυτή είναι μία μόνο διάσταση του προβλήματος.

Το πιο σημαντικό είναι το τελικό μήνυμα που αποκωδικοποιούν οι Ισραηλινοί και δεν είναι άλλο από την πρόταξη της πολιτικής ανάγκης εξασφάλισης «ήρεμων νερών», τουλάχιστον μέχρι το πέρας του βίου της σημερινής κυβέρνησης. Αυτό όμως δεν αποτελεί εθνική, αλλά κομματική προσέγγιση και μάλιστα στο τακτικό επίπεδο. Το Ισραήλ ενδιαφέρεται πρώτιστα για μια συμμαχία ανάσχεσης του τουρκικού αναθεωρητισμού, διότι το αφορά.

Αντί σχολίου, παραθέτω την κατάληξη στο άρθρο του συναδέλφου Μιχάλη Ψύλλου για τη «Ναυτεμπορική» αναφερόμενος στην ευρωπαϊκή αντίδραση απέναντι στις επιλογές Τραμπ. Η κατάσταση στη μεγάλη πλανητική εικόνα, μοιάζει σκανδαλιστικά με την δική μας περιφερειακή και το τρίγωνο Αθήνας, Άγκυρας, Ιερουσαλήμ:

«Η χειρότερη στρατηγική απέναντι σε μια τέτοια κυνική επίδειξη πολιτικής ισχύος είναι αυτή που συνδυάζει την κολακεία με τον κατευνασμό, δύο μορφές υποτακτικής προσαρμογής στις απειλές του αρχηγού του ισχυρότερου στρατού στον κόσμο. Ο νοών νοείτω…»

*Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας – ΙΑΑΑ/ISDA, defence-point.gr

Το τουρκικής παραγωγής αερόστατο Γκιόκτσερι/ Gökçeri μεταβαίνει σε μια έννοια «ιπτάμενης περιπολίας» με την ενσωμάτωση πολλαπλών αισθητήρων και όπλων, γράφουν σήμερα τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

Με ακτίνα αποστολής 10 χιλιομέτρων και την ικανότητα παρακολούθησης, εντοπισμού και καταστροφής UAV και απειλών χαμηλού υψομέτρου, το Γκιόκτσερι εγκαινιάζει μια νέα εποχή στην ασφάλεια των συνόρων και των κρίσιμων εγκαταστάσεων, όπως σημειώνεται.

Η Αμυντική Βιομηχανία TÜRKPORT έχει ανεβάσει την έρευνα και την ανάπτυξη αεροσκαφών «αερόστατων», τα οποία αιωρούνται στον ουρανό χρησιμοποιώντας άνωση από ένα αέριο ελαφρύτερο του αέρα (ήλιο, υδρογόνο ή θερμό αέρα), σε νέο επίπεδο.

Γνωστά και ως «μετεωρολογικά αερόστατα», αυτά τα συστήματα, όπως τα αερόστατα και τα αερόπλοια, πετάνε στον ουρανό, λειτουργώντας για μεγάλα χρονικά διαστήματα με υψηλή χωρητικότητα ωφέλιμου φορτίου.

Το τουρκικής παραγωγής αεροσκάφος Γκιόκτσερι κατηγοριοποιείται σε τακτικές, επιχειρησιακές και στρατηγικές κατηγορίες ανάλογα με τις διαστάσεις της ατράκτου του.

Μετά από 8 χρόνια έρευνας και ανάπτυξης, το σύστημα στεγανοποίησης τοίχου He-set έχει ως αποτέλεσμα μια λύση που είναι 34,5% ελαφρύτερη και 28,6% πιο στεγανή από τους διεθνείς ανταγωνιστές.

Αυτό καθιστά δυνατή την παραγωγή μικρότερων, πιο φιλικών προς το χρήστη προϊόντων, ικανών να εκτελούν το ίδιο ωφέλιμο φορτίο.

Τον περασμένο Ιούλιο, ολοκληρώθηκαν οι δραστηριότητες δοκιμών και επαλήθευσης του αεροσκάφους τακτικής κλάσης (μικρού αμάξωμα – 15 μέτρα) και ξεκίνησε την αποστολή του για την ασφάλεια πετρελαιοπηγών στην περιοχή πετρελαίου Σιρνάκ Γκαμπάρ.

Στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων εργασιών, οι δραστηριότητες δοκιμών και επαλήθευσης του νέου προϊόντος επιχειρησιακής κλάσης (μεσαίου αμάξωμα – 21 μέτρα), μαζί με την πρώτη πραγματική πτήση αποστολής του, ολοκληρώθηκαν φέτος.

Κατά τη διάρκεια αυτών των μελετών, κάθε αερόστατο Γκιόκτσερι φέρει το όνομά του από έναν μάρτυρα.

Το αεροσκάφος επιχειρησιακής κλάσης με άτρακτο ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Υπολοχαγού Καταδρομών Χωροφυλακής Ισμαήλ Οζ, ο οποίος μαρτύρησε στην διασυνοριακή επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε το 1995, και πραγματοποιήθηκε η πρώτη του πτήση.

Θα δει, θα εντοπίσει, θα πυροβολήσει

Η επιχειρησιακή κλάση GÖKÇERİ, μετά από 6 μήνες εντατικής εργασίας, έχει φτάσει σε σημείο όπου μπορεί να εκτελεί αποστολές με 7 διαφορετικούς τύπους ωφέλιμων φορτίων.

Το όχημα είναι εξοπλισμένο με κάμερες ημέρας και νύχτας, ραντάρ χαμηλού υψομέτρου, όπλα σκληρής εξόντωσης, drones καμικάζι, σταθμό βάσης, συστήματα ραδιοαναμετάδοσης και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου.

Κατά τη διάρκεια της πρώτης επιχειρησιακής πτήσης του αεροσκάφους Γκιόκτσερι, εκτελέστηκαν εργασίες παρακολούθησης, επιτήρησης, αξιολόγησης και αναφοράς σε υψόμετρο 1750 ποδιών εντός ακτίνας 10 χιλιομέτρων.

Εξοπλισμένο με ενσωματωμένη κάμερα gimbal ημέρας-νύχτας, ραντάρ χαμηλού υψομέτρου, ηλεκτρονικό πόλεμο και οπλικά συστήματα, το αεροσκάφος διαθέτει την ικανότητα να παρακολουθεί, να εντοπίζει και να καταστρέφει UAV χαμηλού υψομέτρου και άλλες απειλές.

Τα ενσωματωμένα συστήματα όπλων και drone καμικάζι έχουν επιτρέψει στο αεροσκάφος να καταστρέφει στόχους που εντοπίζονται σε ακτίνα 10 χιλιομέτρων από την περιοχή αποστολής του.

Στη νέα φάση, θα διεξαχθούν νέες δοκιμές με συστήματα κατευθυνόμενων πυραύλων για την προετοιμασία πιθανών αποστολών όπως η προστασία των συνόρων και η ασφάλεια κρίσιμων εγκαταστάσεων.

Εξοπλισμένο με συστήματα αντιμέτρων σκληρής και ήπιας εξουδετέρωσης drones για αυτοάμυνα, το αεροσκάφος προσφέρει οικονομικά αποδοτικές λύσεις για περιοχές βάσεων, παραμεθόριες περιοχές, κρίσιμες περιοχές και αποστολές ασφάλειας κτιρίων.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας του πτήσης, το Gökçeri, με την αόρατη στα ραντάρ δομή του, προστατεύεται από πιθανούς κατευθυνόμενους πυραύλους, μεταδίδοντας όλα τα ψηφιακά δεδομένα στο σύστημα ελέγχου εδάφους μέσω ενός καλωδίου οπτικών ινών ενσωματωμένου σε ένα από τα σχοινιά που είναι προσαρτημένα στο έδαφος. Έτσι, προστατεύτηκε από επιθέσεις ηλεκτρονικού πολέμου και ήταν έτοιμο για αντεπιθέσεις.

Αναβαθμίσεις – Στρατηγική κλάση και βαρύτερα φορτία

Η TÜRKPORT ετοιμάζεται να αναβαθμίσει τις δραστηριότητές της με την παραγωγή αερόστατων στρατηγικής κλάσης.

Οι προσπάθειες φέτος στοχεύουν στην παραγωγή αερόστατων και συστημάτων στρατηγικής ποιότητας ικανών να μεταφέρουν ωφέλιμο φορτίο έως και 680 κιλά.

Ενώ οι δραστηριότητες παραγωγής, επαλήθευσης και δοκιμών σχεδιάζονται προς αυτή την κατεύθυνση, οι προσπάθειες εξαγωγής επιδιώκονται επίσης με πολύπλευρο τρόπο.

Καθιερώθηκε χώρος κατασκευής αεροστάτων

Οι επενδύσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Εξειδικευμένη Οργανωμένη Βιομηχανική Ζώνη (HAB) της Άγκυρας για την παραγωγή του GÖKÇERİ σημάδεψαν επίσης μια σειρά από πρωτιές.

Προηγουμένως, επειδή δεν υπήρχε κωδικός NACE (κώδικας χώρου εργασίας που να ορίζει τα πρότυπα κατασκευής) για την παραγωγή αερόστατων στην Τουρκία βάσει των κωδικών κατασκευής που καθορίζονται από το TOBB (Τουρκικά Εμπορικά και Βιομηχανικά Επιμελητήρια), δεν ήταν δυνατή η δημιουργία μονάδας παραγωγής για αυτό το προϊόν.

Ως αποτέλεσμα ειδικών μελετών από εμπειρογνώμονες του TOBB και τεχνικών και διοικητικών αξιολογήσεων από επιτροπές που συντονίστηκαν από το Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Άγκυρας και το TOBB, δημιουργήθηκε για πρώτη φορά ένας κωδικός NACE για την παραγωγή αερόστατων.

Μετά από οκτώ μήνες εργασίας, η Gökçeri έλαβε το πρώτο εγχώριο πιστοποιητικό προϊόντος για αυτόν τον τύπο αεροσκάφους στην Τουρκία.

Στην πρώτη εγκατάσταση αερόστατων της Τουρκίας, που ιδρύθηκε στο HAB με εσωτερικό χώρο 5.000 τετραγωνικών μέτρων, οι δραστηριότητες παραγωγής, κοπής, σύνδεσης, δοκιμής και επαλήθευσης στεγανού υφάσματος, καθώς και η κατασκευή, συναρμολόγηση, ενσωμάτωση λογισμικού, ενσωμάτωση αισθητήρων, δοκιμή λογισμικού και ενσωματωμένα συστήματα συστημάτων ελέγχου εδάφους μπορούν να πραγματοποιηθούν κάτω από την ίδια στέγη.

(Turkport, Akşam Gazetesi)

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog