iEpikaira

«Θα πολεμούσαν οι Ευρωπαίοι, αν έφτανε αυτό το σημείο; Η αποστολή στρατιωτών στο έδαφος δεν θα βοηθούσε την Ουκρανία, αλλά θα μπορούσε να βοηθήσει την Ευρώπη να βρει το θάρρος για πόλεμο», γράφει η Ναταλί Τότσι*, ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας και Αντιπρόεδρος της Ευρωπαΐκής Επιτροπής , κατά την περίοδο 2015-2019, στον τελευταίο Economist.

Το περιοδικό Economist , το βρετανικό μέσο ενημέρωσης που ανήκει στην τραπεζική οικογένεια Ρότσιλντ, πιέζει εδώ και καιρό για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας.

Ωστόσο, η εφημερίδα αυτή προβληματίζεται επειδή ο πληθυσμός της (Δυτικής) Ευρώπης δεν έχει κανένα συμφέρον ή επιθυμία να πεθάνει για όσους επωφελούνται από τέτοιες συγκρούσεις.

Διάφορες έρευνες που διεξήχθησαν στην Ευρώπη δείχνουν ότι οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να « υπερασπιστούν τη χώρα τους» όταν προτείνεται αυτή η «άμυνα» να λάβει χώρα πέρα από την ανατολική όχθη του ποταμού Δνείπερου.

Ως εκ τούτου, οι εκδότες κάλεσαν έναν ακαδημαϊκό που χρηματοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ για να παράσχει ιδέες σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να παρακινηθούν οι Ευρωπαίοι να πάνε σε πόλεμο.

Η Nαταλί Τότσι, καθηγήτρια στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών Ευρώπης του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, αποδέχτηκε την πρόσκληση ( αρχειοθετημένο ):

«Οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατανοούν ότι η σύγκρουση είναι πιο κοντά από ποτέ, εξ ου και η απότομη αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα…

Από την μεγάλης κλίμακας εισβολή της Ρωσίας το 2022, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν συχνά εκφράσει τον θαυμασμό τους για την ανθεκτικότητα της Ουκρανίας. Αλλά υπάρχει κάτι άλλο πίσω από αυτόν τον ευρωπαϊκό θαυμασμό: ο φόβος της μη επίδειξης της ίδιας αποφασιστικότητας. Δεν είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ένα συγκεκριμένο ουσιώδες θάρρος που δείχνουν οι Ουκρανοί. Αυτή η κατάσταση καταλήγει στις θεμελιωδώς διαφορετικές δυσκολίες, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές, που αντιμετωπίζουν τα έθνη σε πόλεμο και εκείνα σε ειρήνη. Μπορεί το πνεύμα που είναι απαραίτητο για την αποτροπή του πολέμου να επικαλεστεί η Ευρώπη χωρίς να συμμετάσχει πλήρως στον πόλεμο»;

Η απάντηση της κας Τότσι, όπως θα δούμε, είναι « όχι! »

Ακολουθεί κάποια « πολιτικοεπιστημονική » φλυαρία για την « άθλια » κατάσταση των πληθυσμών που δεν θέλουν να πεθάνουν σε έναν μακρινό πόλεμο που καθόλου δεν τους συμφέρει.

Η λύση, λοιπόν, είναι να αγνοήσουμε τη βούληση του λαού και να παρατείνουμε τον πόλεμο μέχρι να γίνει προσωπικά σχετικός με όσους δεν εμπλέκονται ακόμη:

«Ένας τρόπος για να σκληρυνθούν οι πληθυσμοί είναι να αναπτυχθούν δυνάμεις στην Ουκρανία. Για μήνες, ένας ευρωπαϊκός συνασπισμός εθελοντών αναπτύσσει σχέδια για την ανάπτυξη μιας « δύναμης διαβεβαίωσης » στην Ουκρανία μετά από μια εκεχειρία. Αυτές οι συζητήσεις δεν έχουν οδηγήσει πουθενά επειδή δεν διαφαίνεται καμία εκεχειρία».

Ρώσοι αξιωματούχοι δεν έχουν αφήσει καμία αμφιβολία ότι οποιεσδήποτε ξένες δυνάμεις στην Ουκρανία, είτε πρόκειται για « δυνάμεις καθησυχασμού » (καθησυχασμός εναντίον τι ακριβώς;), είτε με οποιαδήποτε άλλη μορφή, θα θεωρηθούν εχθρικές και καταδικασμένες να καταστραφούν.

Αλλά η επίτευξη της καταστροφής των στρατευμάτων μας, φαίνεται να πιστεύει η κα Τότσι, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να εμπλέξει την υπόλοιπη ήπειρο σε έναν πόλεμο εναντίον της μόνης ευρωπαϊκής υπερδύναμης (εξοπλισμένης με πυρηνικά όπλα):

«Μια ευρωπαϊκή δύναμη διαβεβαίωσης δεν θα έφερνε επομένως πολλά στην Ουκρανία. Αλλά η ανάπτυξή της τώρα, πριν από μια υποθετική κατάπαυση του πυρός, θα μπορούσε να ωφελήσει την Ευρώπη ενθαρρύνοντας τους πολίτες να αναπτύξουν μια νοοτροπία που τους προετοιμάζει καλύτερα για τον πόλεμο . Ναι, θα έθετε σε κίνδυνο τους Ευρωπαίους στρατιώτες – μια τέτοια απόφαση θα εξόργιζε το Κρεμλίνο – αλλά η ήπειρος είναι ήδη βυθισμένη σε μια υβριδική σύγκρουση, ακόμη και αν πολλοί αρνούνται να την αναγνωρίσουν».

Επομένως, θα πρέπει να θέσουμε τους « στρατιώτες μας σε κίνδυνο », δηλαδή να τους σκοτώσουμε, κάτι που θα « ωφελήσει την Ευρώπη » (Για ποιο « όφελος », συγκεκριμένα, μιλάμε;).

Και η πρόκληση ενός αιματηρού πολέμου με πολλούς νεκρούς και τραυματίες δεν έχει σημασία… επειδή είμαστε ήδη βυθισμένοι στην προπαγάνδα που ονομάζεται « υβριδικός » πόλεμος; (Η Τότσι πιθανώς εννοεί εκείνες τις « υβριδικές » επιθέσεις ρωσικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από την Κοπεγχάγη , τις οποίες, όπως ανέφερε αργότερα ο Economist , κανείς δεν είδε ποτέ):

Τον Ιούνιο, η δανική αστυνομία έκλεισε την έρευνά της, δηλώνοντας ότι δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει ότι υπήρχαν drones, πόσο μάλλον να προσδιορίσει ποιος τα είχε στείλει.

Ποιο ακριβώς είναι, για την κυρία Τότσι, το « όφελος » από το να σκοτώνονται αδέρφια ( αρχειοθετημένο );

«Αν Ευρωπαίοι στρατιώτες ήταν σταθμευμένοι στην Ουκρανία, αυτό θα έφερνε την πραγματικότητα πιο κοντά στο ευρωπαϊκό κοινό. Και ίσως ένα κλάσμα του θάρρους, της ταπεινότητας και της δημιουργικότητας της Ουκρανίας θα μπορούσε να επηρεάσει άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Τα ευρωπαϊκά στρατεύματα δεν θα κινδύνευαν από καθαρή γενναιοδωρία, αλλά για να βοηθήσουν στην προετοιμασία για τον πόλεμο – και να αποτρέψουν την εξάπλωσή του στην υπόλοιπη ήπειρο».

Ω – η αποστολή Γερμανών, Γάλλων και Ιταλών στρατιωτών στην Ουκρανία για να σκοτώσουν Ρώσους « ίσως » θα έφερνε πίσω μια « πραγματικότητα » που δεν υπάρχει σήμερα; Θα εμπόδιζε τον πόλεμο « να εξαπλωθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη »;

Άρα, Γερμανοί, Γάλλοι και Ιταλοί στρατιώτες που στάλθηκαν για να σκοτώσουν Ρώσους στρατιώτες στην Ουκρανία θα αποτρέψουν, αντί να προκαλέσουν, τη Ρωσία από το να στείλει Oreshniks, ή ακόμα και μεγαλύτερους πυρηνικούς πυραύλους, στο Βερολίνο, το Παρίσι ή τη Ρώμη; (Εάν πιστεύετε ένα τέτοιο επιχείρημα, επικοινωνήστε με τον χορηγό της κας Tότσι.)

Αυτό προφανώς δεν θα ισχύει.

Αλλά η αποτροπή ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού πολέμου δεν είναι, όπως γράφει η κα Τότσι « κατόπιν πρόσκλησης » του The Economist , ο πραγματικός στόχος ενός τέτοιου εγχειρήματος.

Η ανησυχία της είναι « να ενθαρρύνει τους πολίτες να αναπτύξουν μια νοοτροπία που θα τους προετοιμάσει καλύτερα για τον πόλεμο ». Για να το πετύχουμε αυτό, λέει, θα πρέπει να προκαλέσουμε έναν πόλεμο που θα μας κατακλύσει όλους.

* Φιλότουρκη εμφανώς, αφού φαντάζεται « Το Ευρωπαϊκό Μέλλον της Τουρκίας: Στα παρασκήνια της επιρροής της Αμερικής στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας» .

Πηγή: https://lesakerfrancophone.fr/the-economist-declenchons-une-guerre-pour-que-les-europeens-sy-habituent απόδοση anixneuseis.gr

Ο κόσμος κατευθύνεται επικίνδυνα σε έναν «πόλεμο τροφίμων»

Ο Sunny Verghese, Διευθύνων Σύμβουλος της Olam Agri, μιας εταιρείας εμπορίας γεωργικών προϊόντων με έδρα τη Σιγκαπούρη, μίλησε στο συνέδριο καταναλωτών Redburn Atlantic και Rothschild την περασμένη εβδομάδα, προειδοποιώντας το κοινό ότι ο κόσμος οδεύει προς μια περίοδο «διατροφικών πολέμων» καθώς οι γεωπολιτικές εστίες εξαπλώνονται σε όλο τον πλανήτη.

"Έχουμε κάνει πολλούς πολέμους για το πετρέλαιο.

Θα κάνουμε μεγαλύτερους πολέμους για τα τρόφιμα και το νερό", δήλωσε ο Verghese, σύμφωνα με τους Financial Times, προσθέτοντας ότι ο προστατευτισμός τροφίμων ανάγκασε ορισμένες κυβερνήσεις να ενισχύσουν τις εγχώριες προμήθειες τροφίμων, επιδεινώνοντας τον πληθωρισμό τροφίμων.

Επισήμανε ότι η αύξηση των μη δασμολογικών εμπορικών φραγμών το 2022 ως απάντηση στον πόλεμο στην Ουκρανία—1.266 από 154 χώρες σύμφωνα με την καταμέτρησή του— είχε πυροδοτήσει «μια υπερβολική ανισορροπία ζήτησης-προσφοράς».

Οι τιμές των τροφίμων έχουν εκτοξευθεί στα ύψη τα τελευταία χρόνια, είτε λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών (που προκλήθηκαν από το Ελ Νίνιο) είτε λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.

Αυτές οι τιμές είναι πιθανό να παραμείνουν υψηλές για τα επόμενα χρόνια.

Ο Verghese είπε ότι οι πιο πλούσιες χώρες έχουν δημιουργήσει πλεονάσματα στρατηγικών εμπορευμάτων λόγω της παγκόσμιας αβεβαιότητας, η οποία βοήθησε στην άνοδο των τιμών των τροφίμων.

«Η Ινδία, η Κίνα, όλοι έχουν αποθέματα ασφαλείας», είπε, προσθέτοντας ότι «αυτό απλώς επιδεινώνει το παγκόσμιο πρόβλημα».

Τα τελευταία στοιχεία από τον Οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών δείχνουν ότι οι παγκόσμιες τιμές των τροφίμων αρχίζουν να αυξάνονται για άλλη μια φορά και παραμένουν πολύ πάνω από τα προ του Covid επίπεδα.

Η μοίρα των φτωχών

Αυτό που είναι σαφές είναι ότι οι πιο φτωχές χώρες είναι εξαιρετικά ευάλωτες στις αυξανόμενες τιμές των τροφίμων και στις ελλείψεις, και αυτές οι περιοχές διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο κοινωνικής αναταραχής.

Ωστόσο, οι πλουσιότερες οικονομίες δεν είναι άτρωτες, καθώς έχουμε δει στοιχεία με τους αμερικανούς καταναλωτές να αποσύρονται από τις δαπάνες για τρόφιμα ενώ διαμαρτύρονται για την αποτυχία της Bidenomics.

Οι FT παρείχαν δύο πρόσφατα παραδείγματα προστατευτισμού τροφίμων που είναι πιθανό να συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια, επιδεινώνοντας τους κινδύνους επισιτιστικής ασφάλειας για τους πιο ευάλωτους στον κόσμο.

Το 2022, η Ινδονησία απαγόρευσε τις εξαγωγές φοινικέλαιου για να προστατεύσει την τοπική αγορά, ενώ πέρυσι η Ινδία επέβαλε περιορισμούς στις εξαγωγές ορισμένων ειδών ρυζιού σε μια προσπάθεια να περιορίσει την αύξηση των εγχώριων τιμών πριν από τις κοινοβουλευτικές εκλογές, μετά από ασταθή μουσώνα που διέκοψε την παραγωγή και πυροδότησε φόβους για προμήθεια έλλειψη.

Οι κίνδυνοι στρέφονται προς περισσότερους περιορισμούς των εξαγωγών τροφίμων καθώς ο κόσμος χωρίζεται σε μια πολυπολική κατάσταση γεμάτη συγκρούσεις και χάος.

Ο προστατευτισμός μπορεί να είναι το χειρότερο πράγμα για την επισιτιστική ασφάλεια και ένας ακόμη λόγος για τον οποίο οι τιμές θα παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα για τα επόμενα χρόνια.

Αυτό είναι ακόμα μια απόδειξη ότι οι Αμερικανοί πρέπει να εγκαταλείψουν τα βιομηχανικά συγκροτήματα τροφίμων και να υποστηρίξουν τους ντόπιους αγρότες, ώστε να μπορούν να ενισχύσουν τις τοπικές αλυσίδες εφοδιασμού για να ελαχιστοποιήσουν τους κινδύνους στο εξωτερικό.

Πηγή: bankingnews.gr

Τον θάνατο του πατριάρχη του οίκου Rothschild ανήγγειλε η οικογένεια…«O πατέρας μας Jacob ήταν μια ισχυρή παρουσία στις ζωές πολλών ανθρώπων. Θα ταφεί σύμφωνα με τα εβραϊκά έθιμα σε μια μικρή οικογενειακή τελετή».

Μέλος της γνωστής βρετανικής τραπεζικής δυναστείας, ο Rothschild έγινε πρόεδρος της RIT Capital Partners το 1988 και παραιτήθηκε το 2019.

Όπως γράφουν οι Financial Times, μεταξύ 2003 και 2008, ο Rothschild ήταν αναπληρωτής πρόεδρος της τηλεόρασης BSkyB.

Υπήρξε επίσης προστάτης των τεχνών, ως πρόεδρος της Εθνικής Πινακοθήκης μεταξύ 1985 και 1991 και πρόεδρος του Heritage Lottery Fund από το 1994 έως το 1998.

Σε tweet στο X, το Ίδρυμα Rothschild είπε ότι «με βαθιά λύπη ανακοινώνει τον θάνατο του Λόρδου Rothschild, επιχειρηματία, επιχειρηματία, φιλάνθρωπο και πολιτιστικό ηγέτη».

«Θα λείψει πολύ στην οικογένειά του, στους συναδέλφους του και στους πολλούς φίλους του», προστίθεται.

Πηγή: bankingnews.gr

Η Rothschild επιθυμεί συγχώνευση εταιρειών, κυβερνήσεων και τεχνητής νοημοσύνης για να «σώσει τον καπιταλισμό»

Εάν δεν γνωρίζετε τον οργανισμό «Συμβούλιο για τον Συμπεριληπτικό Καπιταλισμό» (CIC), μην ανησυχείτε, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το έχουν ακούσει ποτέ.

Η εν λόγω ομάδα συνεστάθη στο απόγειο της πανδημίας του Covid.

Δεδομένου του φόβου τον οποίο ενστάλαξαν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και τα μέσα ενημέρωσης, το κοινό είχε αλλού στραμμένη την προσοχή του.

Το CIC, ουσιαστικά, αποτελεί καθρέπτισμα όλων όσα οι «συνωμοσιολόγοι» συζητούν, συσκευασμένων σε μια ενιαία οργουλιανή οντότητα, η οποία είναι διανθισμένη με δραματική μουσική για πιάνο και με ένα προσωπείο ανθρωπιστικής φιλανθρωπίας.

Σκοπός του συμβουλίου είναι να συγκεντρώνει τις περισσότερες ή όλες τις μεγάλες εταιρείες (εταιρείες με παγκόσμια επιρροή) και να τις «δικτυώνει» με κυβερνήσεις, στο πλαίσιο μιας ιδεολογίας που αιωρείται πάνω από το κέρδος.

Η αλήθεια είναι πως μερικοί υποστηρίζουν ότι οι εταιρείες πρέπει να υιοθετήσουν ένα κοινό σύστημα αξιών, αντί απλώς να περιφέρονται σαν καρχαρίες που καταβροχθίζουν οτιδήποτε μπορούν να βυθίσουν τα δόντια τους.

Αλλά ποιος μπορεί να ορίσει τις αξίες που ακολουθούν τα εταιρικά μεγαθήρια;

Αξίες

Το CIC αντιπροσωπεύει τον εκτελεστικό βραχίονα της έννοιας ESG.

Σκοπός του είναι να δημιουργήσει κίνητρα και τιμωρίες για τον επιχειρηματικό κόσμο με βάση τη συμμόρφωσή του με τις αξίες της παγκοσμιοποίησης και του αφυπνισμένου σοσιαλισμού, καθώς και την υποταγή του στην ατζέντα για το κλίμα.

Η ιδέα είναι απλή: Να ευθυγραμμιστεί η πλειονότητα των εταιρειών με την ακροαριστερή πολιτική τάξη πραγμάτων.

Μόλις γίνει αυτό, οι εταιρείες θα αναγκαστούν να χρησιμοποιήσουν τις πλατφόρμες και τη δημόσια έκθεσή τους για να κατηχήσουν τις μάζες.

Αυτή η στρατηγική εκτυλίσσεται τα τελευταία χρόνια, με πολλές εταιρείες να παράγουν μια σταθερή ροή προϊόντων και μάρκετινγκ γεμάτων από προπαγάνδα Διαφορετικότητας, Ισότητας και υποτιθέμενης κοινωνικής Ένταξης - για να μην αναφέρουμε την αντιδυτική και αντισυντηρητική προπαγάνδα.

Αυτές οι εταιρείες έχουν τόσο ενσωματώσει τόσο πολύ την κουλτούρα του ESG, που πολλές είναι πρόθυμες να διώξουν την πλειοψηφία των πελατών τους και να απολέσουν τεράστια κέρδη.

Τα τελευταία απομεινάρια της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς καταστρέφονται, επειδή το κίνητρο του κέρδους έχει αντικατασταθεί από ένα αμφιλεγόμενο πολιτικό κίνητρο.

Γιατί οι εταιρείες να συμμετάσχουν σε έναν τέτοιο οργανισμό εάν πρόκειται να τυγχάνουν διαρκούς μικροδιαχείρισης στις δραστηριότητές τους;

Δεν τους παρουσιάζεται ως επιλογή, αλλά μάλλον ως αναπόφευκτη απαίτηση.

Εκείνοι που μπαίνουν στο ισόγειο έχουν τις καλύτερες θέσεις στο τραπέζι του cabal.

Όσοι προσχωρούν αργά μπορεί να συντριβούν υπό το βάρος μιας καταπιεστικής σοσιαλιστικής γραφειοκρατίας.

Και πάλι, η επιλογή θα μπορούσε επίσης να είναι εθελοντική, με την υπόσχεση ότι στους εταιρικούς ηγέτες θα δοθούν εκτενείς ρόλοι διακυβέρνησης μετά το Great Reset («Μεγάλη Επαναφορά») του καπιταλισμού – αγαπημένο θέμα για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

Λάβετε υπόψη ότι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο τέτοιες εταιρείες θα μπορούσαν να επιβιώσουν μετά από πιθανό αποκλεισμό από την πλειοψηφία είναι να ενωθούν με τις κυβερνήσεις, να τους παραδοθεί ένα κρατικό μονοπώλιο και να υποστηρίζονται από αέναες επιδοτήσεις.

Μπορεί ακόμη και να συνεχίσουν να λειτουργούν με την υπόθεση ότι όσο συνεχίζουν να υπηρετούν τη θρησκεία του Woke θα ανταμειφθούν ως «πολύ ξύπνιοι για να αποτύχουν».

Ο Mussolini όρισε κάποτε τη συνάντηση των εταιρειών με την κυβερνητική εξουσία ως το πρώτο βήμα για την έλευση του φασισμού.

Το Συμβούλιο για τον Συμπεριληπτικό Καπιταλισμό είναι η ζωντανή έκφραση αυτού του αυταρχικού σπόρου.

Lady Lynn de Rothschild

Εν προκειμένω αξίζει να σημειωθεί πως επικεφαλής της ομάδας είναι η Lady Lynn de Rothschild, της διαβόητης δυναστείας των Rothschild, η οποία έχει καταφέρει να συγκροτήσει έναν στρατό ανώτατων διοικητικών στελεχών, κυβερνητικών εταίρων, μελών του ΟΗΕ, ακόμη και το Βατικανό.

Βασικό συστατικό στην ατζέντα της παγκοσμιοποίησης είναι η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI), μαζί με την υποτιθέμενη ικανότητά της να ανατρέψει τα πάντα στην κοινωνία και την οικονομία μας.

Παρότι οι ικανότητες της τεχνητής νοημοσύνης είναι υπερεκτιμημένες, οι ελίτ φαίνεται να πιστεύουν ότι πρόκειται για κάποιο είδος θεϊκής συσκευής που θα ξαναφτιάξει τον κόσμο.

Η Lady Rothschild ασχολήθηκε πρόσφατα με τα μέσα ενημέρωσης για να προωθήσει ένα ενδιαφέρον και αποκαλυπτικό αφήγημα:

Παραδόξως, η Rothschild συναντά αντιστάσεις από δημοσιογράφους που την αναγκάζουν να προβαίνει σε μια έμμεση παραδοχή: η τεχνητή νοημοσύνη θα απαιτήσει μια «ριζική μεταρρύθμιση της οικονομίας», που σημαίνει ότι οι ελεύθερες αγορές πρέπει να σταματήσουν να είναι ελεύθερες και οι κυβερνήσεις/εταιρικοί εταίροι θα αναλάβουν τον έλεγχο.

Τα πάντα, για χάρη του λαού και του «μεγάλου καλού», φυσικά.

Η τεχνητή νοημοσύνη, όπως και η κλιματική αλλαγή μετατρέπονται γρήγορα σε ακόμη μία κατασκευασμένη δικαιολογία για την παγκόσμια συγκέντρωση.

Το CIC μαζί με θεσμούς όπως το WEF και τα Ηνωμένα Έθνη υποστηρίζουν τα τελευταία χρόνια ότι πρέπει να υπάρχει «κάποιος» ο οποίος θα παρεμβαίνει στα προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης, έτσι ώστε καμία κυβέρνηση να μην καταχραστεί τη φαινομενικά απεριόριστη εξουσία της.

Με άλλα λόγια: Πρόβλημα, Αντίδραση, Λύση.

Οι παγκοσμιοποιητές δημιουργούν πρόβλημα από το τίποτε (AI) και στη συνέχεια διαφημίζουν ότι είναι πολύ μεγαλύτερο όφελος (ή απειλή) για την ανθρωπότητα από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Προσφέρουν δε υπηρεσίες ως δίκαιοι και καλοπροαίρετοι «αστυνόμοι» της τεχνολογίας και των επιπτώσεών της.

Η Rothschild, μάλιστα, αυτοπροτείνεται ισχυριζόμενη ότι οι «καπιταλιστές» θα πρέπει να προσαρμόσουν τις προτεραιότητές τους - είναι απλώς ESG σε άλλη μορφή.

Οι ελεύθερες αγορές είναι ήδη δίκαιες.

Οι εταιρικές ελίτ παρεμβαίνουν σε αυτή το σύστημα δικαιοσύνης όταν συνεργάζονται με τις κυβερνήσεις για να στήσουν το σύστημα υπέρ τους και να αποκτήσουν αδικαιολόγητα πλεονεκτήματα.

Οι ανισότητες που περιγράφει ο Rothschild ως δικαιολογία για συγκεντρωτισμό δημιουργήθηκαν στην πραγματικότητα από μέλη της ελίτ σαν την ίδια.

Το CIC και η ατζέντα της Μεγάλης Επαναφοράς δεν είναι τίποτα άλλο από εργαλεία για να εδραιωθεί για πάντα η εταιρική και ελιτίστικη εξουσία.

Αυτοί αποφασίζουν ποιες εταιρείες θα ευδοκιμήσουν ή θα πεθάνουν.

Αυτοί αποφασίζουν για τις κοινωνικές αξίες του επόμενου αιώνα.

Αυτοί υπαγορεύουν πώς χρησιμοποιούνται οι παγκόσμιοι πόροι και σε ποιον επιτρέπεται η πρόσβαση σε αυτούς.

Και οι κυβερνήσεις θα διασφαλίσουν ότι προστατεύονται από την οργή του λαού, εάν το κοινό αποκτήσει τη σοφία η οποία απαιτείται.

Το πιο προσβλητικό κομμάτι; Όποιος επικρίνει ή επιτίθεται σε αυτήν την ιδεολογική εισβολή στην οικονομική μας ζωή θα κατηγορηθεί ως τέρας.

Τελικά, το CIC θέλει απλώς να σώσει την ανθρωπότητα από τον εαυτό της, σωστά;

Αν θέλετε να τους σταματήσετε, είστε εγωιστής που επιθυμεί την ατομική ελευθερία πάνω από το κοινό καλό.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο ερώτημα που οι παγκοσμιοποιητές δεν θέλουν να θέσουμε είναι τι τους καθιστά κατάλληλους να καθορίσουν το κοινό καλό;

Γιατί υποτίθεται ότι πρέπει να είναι οι διαιτητές των πάντων;

Ακόμη και η κρίση στασιμοπληθωρισμού που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι άμεσο αποτέλεσμα των κυβερνήσεων και των κεντρικών τραπεζών που παρενέβησαν με τρισεκατομμύρια χρήματα για να σώσουν εταιρείες «πολύ μεγάλες για να αποτύχουν» από τις δικές τους καταστροφικές πρακτικές.

Γιατί να τους εμπιστευτούμε την κοινωνική μας ευημερία ή οτιδήποτε άλλο για αυτό το θέμα;

Οι παγκοσμιοποιητές θα απαντήσουν σε αυτό το επιχείρημα με AI.

Θα πουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι ο απόλυτος «αντικειμενικός» διαμεσολαβητής επειδή δεν έχει συναισθηματικές ή πολιτικές πίστεις.

Θα ισχυριστούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να γίνει η de facto συσκευή λήψης αποφάσεων για τον ανθρώπινο πολιτισμό.

Και τώρα καταλαβαίνετε γιατί η Rothschild ανυπομονεί τόσο να πρωτοστατήσει στη δημιουργία ενός παγκόσμιου ρυθμιστικού πλαισίου για την τεχνητή νοημοσύνη:

Όποιος ελέγχει τις λειτουργίες του AI, όποιος προγραμματίζει λογισμικό, ελέγχει τελικά τον κόσμο.

Αν κάτι πάει στραβά, μπορούν απλά να πουν ότι την απόφαση την πήρε η τεχνητή νοημοσύνη, όχι αυτοί.

Είναι η τέλεια σκιώδης κυβέρνηση, ένας τεχνοκρατικός Μάγος του ΟΖ που χρησιμοποιεί τον καπνό και τους καθρέφτες του AI για να κυβερνήσει τον πλανήτη.

Πώς μπορεί ο λαός να διαφωνήσει ή να επαναστατήσει ενάντια σε έναν απρόσωπο αλγόριθμο που επιπλέει στον ψηφιακό αιθέρα;

Πηγή: bankingnews.gr

Έπειτα από τη νίκη του ο Μακρόν θα έχει τη δυνατότητα τα επόμενα πέντε χρόνια να ενεργήσει δίχως να λαμβάνει καθόλου υπ' όψιν του το πολιτικό κόστος και δίχως να υπολογίζει στο παραμικρό τη βούληση του γαλλικού λαού και τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης (όχι ότι τις υπολόγιζε πολύ και μέχρι τώρα) αφού ούτως ή άλλως δεν θα έχει το δικαίωμα να είναι ξανά υποψήφιος. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την καθήλωση της Ρωσίας στον πόλεμο φθοράς της Ουκρανίας, ανοίγει ένα παράθυρο εξαιρετικής ευκαιρίας στο Ισραήλ για να κλείσει μια και καλή τους λογαριασμούς του με το Ιράν εξαπολύοντας έναν προληπτικό πόλεμο εναντίον του. Κι αυτό διότι: 1) το Ιράν δεν θα μπορεί να ελπίζει στη ρωσική βοήθεια σε πολεμικό υλικό που πιθανότατα να λάμβανε αν η Ρωσία δεν είχε μπλέξει άσχημα στην Ουκρανία, και 2) το Ισραήλ θα έχει σίγουρο εκτός από το βέτο των ΗΠΑ και το βέτο της Γαλλίας για να μπλοκαριστεί οποιαδήποτε απόπειρα να βγει καταδικαστικό ψήφισμα εναντίον του από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η νίκη του αχυρανθρώπου των Ρότσιλντ στις γαλλικές προεδρικές εκλογές δεν είναι φυσικά ούτε νίκη της Δημοκρατίας ούτε της Ευρώπης όπως προσπαθούν να την παρουσιάσουν τα αργυρώνητα ΜΜΕ. Είναι «νίκη του γαλλικού κατεστημένου» όπως ομολόγησε σε μια σπάνια κρίση ειλικρίνειας ο ανταποκριτής του ΣΚΑΪ στο Λονδίνο, ένας θρίαμβος των πλουσίων επί των φτωχών, μία επικράτηση των συνταξιούχων επί της νέας γενιάς (όπως ομολογούν οι δημοσιογράφοι χωρίς να ντρέπονται), αλλά και μια ξεκάθαρη νίκη της ισραηλινής εξωτερικής πολιτικής. Επιβεβαιώθηκε για μία ακόμη φορά η ικανότητα του Ισραήλ να κινεί παρασκηνιακά τα νήματα της εξουσίας στην Ευρώπη και την Αμερική χειραγωγώντας επιδέξια τις μάζες των ψηφοφόρων και χρησιμοποιώντας ως μοχλό επίτευξης των στόχων της τη μουσουλμανική λαθρομετανάστευση. Πολύ φοβάμαι ότι ο προληπτικός πόλεμος του Ισραήλ κατά του Ιράν είναι πλέον επί θύραις, πράγμα που σημαίνει ότι η σημερινή κατάσταση με την ενεργειακή και επισιτιστική κρίση και την άνοδο του πληθωρισμού θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο στο μέλλον, και μας περιμένουν όλους δύσκολες μέρες. Αν μάλιστα ένας πόλεμος Ισραήλ - Ιράν συνοδευτεί στη συνέχεια και από μία επίθεση της Κίνας κατά της Ταϊβάν, τότε θα έχουμε το σκηνικό μιας «τέλειας καταιγίδας» σε παγκόσμια κλίμακα.

2 Νοεμβρίου 1917: Ενώ η εξέγερση κατά των Οθωμανών εξελίσσεται νικηφόρα για τους Άραβες που ονειρεύονται ανεξαρτησία, ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών, Άρθουρ Τζέιμς Μπάλφουρ, αποστέλλει μία επιστολή στον ηγέτη της εβραϊκής κοινότητας της Μεγάλης Βρετανίας, Λόρδο Ρότσιλντ, ζητώντας να τη διαβιβάσει στη Διεθνή Σιωνιστική Ομοσπονδία.

Πρόκειται για τη «Διακήρυξη Μπάλφουρ», όπως θα μείνει στην ιστορία, με την οποία δίδεται η υπόσχεση για την εγκαθίδρυση μιας «εβραϊκής πατρίδας» στην Παλαιστίνη, με σεβασμό στα δικαιώματα των λαών που ζουν ήδη στην περιοχή. Ως αντάλλαγμα, η εβραϊκή κοινότητα καλείται να ενθαρρύνει τις ΗΠΑ να εισέλθουν στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οι συζητήσεις που προηγήθηκαν της Διακήρυξης είχαν να κάνουν με τις λεπτομέρειες στη διατύπωση. Η φράση «εβραϊκή πατρίδα» χρησιμοποιήθηκε εσκεμμένα αντί της λέξης «πολιτεία», μιας και το επίσημο Λονδίνο δεν παραδέχτηκε ποτέ ότι στόχος του ήταν η δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους. Επιπλέον, η αλλαγή μιας πρόθεσης οροθετούσε αυτή την πατρίδα μέσα στην Παλαιστίνη προς αποφυγής του εποικισμού όλης της περιοχής, ενώ στο τελικό κείμενο προστέθηκε και η αναφορά στα δικαιώματα των μη εβραϊκών κοινοτήτων.

Όλες αυτές οι αλλαγές ήταν αποτέλεσμα πιέσεων ενός αντι-σιωνιστή εβραίου και υπουργού της ινδικής κυβέρνησης, του Έντουιν Σάμιουελ Μοντάγκου, που πίστευε ότι η Διακήρυξη Μπάλφουρ στην αρχική της μορφή θα ενίσχυε τους αντισημιτικούς διωγμούς.

Η επιστολή περιελήφθη τρία χρόνια αργότερα στη Συνθήκη των Σεβρών, με την οποία διαμοιράστηκαν τα ιμάτια της πάλαι ποτέ κραταιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Μ. Βρετανία πήρε υπό την εντολή της τα εδάφη της Παλαιστίνης, κατόπιν αποφάσεως της Κοινωνίας των Εθνών. Οι Εβραίοι της Διασποράς ενθαρρύνθηκαν να μεταναστεύσουν κατά χιλιάδες στη «Γη της Επαγγελίας» και των προγόνων τους, προς μεγάλη αντίδραση των ντόπιων Αράβων.

Η πληθυσμιακή ισορροπία της περιοχής άρχισε να διαταράσσεται, η απελευθερωτική για τους Εβραίους -τρομοκρατική για τους Άραβες- οργάνωση «Χαγκάνα» ανέλαβε δράση και οι Βρετανοί «ένιπταν τας χείρας τους», όταν δεν υποστήριζαν το εβραϊκό στοιχείο. Έτσι φθάσαμε στο 1948, όταν δημιουργήθηκε το κράτος του Ισραήλ σε παλαιστινιακά εδάφη.

Η επιστολή Μπάλφουρ προς Ρότσιλντ δεν ήταν απλώς ένα ευχολόγιο!

Πηγή: SanSimera.gr προσπελάστηκε yiorgosthalassis.blogspot.com

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε το "Κεφάλαιο" στις 12/02/2017 και είναι άκρως διαφωτιστικό!

Μπορεί σε πολλά η Ελλάδα να είναι ουραγός, ωστόσο σε ό,τι αφορά τις επιλογές συμβούλων από τις ελληνικές κυβερνήσεις, τόσο για τις ιδιωτικοποιήσεις όσο και για το ζήτημα της διαχείρισης του χρέους και της εξόδου στις αγορές, αγγίζει την κορυφή. Κάπως έτσι, οι δύο μεγαλύτερες εταιρείες χρηματοοικονομικών συμβουλευτικών υπηρεσιών στην Ευρώπη, η Lazard και η Rothschild, βρέθηκαν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής οικονομικής πολιτικής εδώ και πολλά χρόνια.

Οι συμβουλευτικές εταιρείες έχουν κάνει... πάρτι από την εποχή της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, βοηθώντας χώρες και εταιρείες να αποφύγουν (;) τα χειρότερα. Η Rothschild είναι αναμφίβολα από αυτές που έχουν τη μεγαλύτερη ζήτηση, καθώς, εκτός από τη μακρόχρονη εμπειρία της σε αυτό το μέτωπο, το δίκτυο των διασυνδέσεών της την έχει τοποθετήσει στην κορυφή της λίστας. Παρά τον έντονο ανταγωνισμό και τον "πόλεμο" με τη μεγάλη ανταγωνίστριά της Lazard, η Rothschild συνεχίζει να είναι ηγέτης στον κλάδο της και η IFR την ανέδειξε ως τον κορυφαίο Σύμβουλο Κεφαλαιαγορών στον κόσμο το 2016.

Αντίστοιχα, η Lazard, που αποτελεί τη Νο 1 εταιρεία συμβουλευτικών υπηρεσιών προς κρατικούς φορείς, έχει μακρά ιστορία ως σύμβουλος στις αναδιαρθρώσεις χρεών και σε κυβερνήσεις χωρών με οικονομικά προβλήματα, όπως η Αργεντινή και η Ουκρανία.

Ήταν ομάδα της Lazard, με επικεφαλής τον τραπεζίτη Matthieu Pigasse, που συμβούλεψε προ ετών την κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου, όταν το Grexit έμοιαζε πολύ πιθανό. H κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ANEΛ την προσέλαβε τον Φεβρουάριο του 2015 για να βοηθήσει και πάλι στη διαχείριση του χρέους, αναλαμβάνοντας την υποστήριξη της διαπραγματευτικής γραμμής της κυβέρνησης απέναντι στους δανειστές για τα θέματα χρέους και της εφαρμογής του ελληνικού προγράμματος.

Το πρόσφατο ταξίδι του πρωθυπουργού στο Παρίσι έφερε στην επιφάνεια τις συναντήσεις με την N. M. Rothschild & Sons, η οποία, σύμφωνα με την κυβερνητική ενημέρωση, θα αναλάβει τεχνικός σύμβουλος για την προετοιμασία της εξόδου της χώρας στις αγορές. Ποιες είναι, όμως, οι δύο εταιρείες για τις οποίες έχουν γραφτεί τόσα πολλά;

Η σύμβουλος των χρεοκοπημένων 

Όταν μια χώρα χρεοκοπεί, παίρνει τηλέφωνο τη Lazard, έχει αναφέρει στο παρελθόν χαρακτηριστικά το Bloomberg. Αν και η Lazard είναι γνωστή για τις συγχωνεύσεις και τις εξαγορές, η εταιρεία έχει βρει προσοδοφόρα εργασία συμβουλεύοντας τις κυβερνήσεις, εννοείται με το αζημίωτο.

Αυτός ο ρόλος είναι σύμφωνος με τη μεγάλη −και όχι πάντα επιτυχή− ιστορία της ως κορυφαίου συμβούλου σε κυβερνήσεις που ξεμένουν από ρευστότητα, όπως την Αργεντινή, την Αίγυπτο, την Ινδονησία, το Ιράκ, την Ακτή Ελεφαντοστού: όλες έχουν καλέσει για βοήθεια τη Lazard. Το ίδιο είχε κάνει και η Πολιτεία της Νέας Υόρκης, στη δεκαετία του 1970, όταν βρισκόταν κοντά στη χρεοκοπία. Η Lazard έτσι βγάζει χρήματα για να χρηματοδοτεί τις βασικές business της, να συμβουλεύει δηλαδή τις επιχειρήσεις και να διαχειρίζεται τα χρήματα των πελατών της.

Ήρθε στην Ελλάδα για να... μείνει

Η Lazard μπήκε στα ελληνικά πράγματα εδώ και τουλάχιστον δύο δεκαετίες αναλαμβάνοντας σταδιακά δουλειές του Δημοσίου. Μία από τις μεγαλύτερες αφορούσε την Ολυμπιακή Αεροπορία. Η Lazard και η Εθνική (NBGI) ανέλαβαν τη διαδικασία ιδιωτικοποίησης, με αναζήτηση στρατηγικού επενδυτή για την κρατική εταιρεία. Επίσης, ήταν στην ομάδα συμβούλων της κυβέρνησης της Ν.Δ. για την πώληση στοιχείων ενεργητικού του πτητικού έργου και της Τεχνικής Βάσης της Ολυμπιακής στη MIG.

Το ελληνικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας αργότερα διόρισε τη Lazard ως ανεξάρτητο εκτιμητή για τις προτάσεις της ThyssenKrupp για τον μελλοντικό βασικό μέτοχο των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Επίσης, έχει εμπλακεί και στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών ως σύμβουλος του ΤΧΣ.

Το διάστημα 2012, όπως αναφέραμε, η Lazard παρείχε υπηρεσίες χρηματοοικονομικού συμβούλου του ελληνικού Δημοσίου στη διαδικασία ανταλλαγής ομολόγων (PSI), οπότε και είχε διενεργήσει τη χρηματοοικονομική έρευνα των ομολόγων, αλλά και μέρος του νομικού ελέγχου.

Σημαντική ήταν η συμβολή της και στις συζητήσεις και διαπραγματεύσεις της Ελλάδας με το ΔΝΤ, την Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) το διάστημα 2011-2012.

Έκτοτε η παρουσία της είχε ατονήσει, μέχρι τον Φεβρουάριο του 2015, οπότε ο τότε υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, ανακοίνωνε "την ανάθεση στην εταιρία χρηματοοικονομικών συμβούλων LAZARD του ρόλου του συμβούλου του Υπουργείου Οικονομικών σε θέματα δημοσίου χρέους και δημοσιονομικής διαχείρισης". Πιο πρόσφατα, η γαλλική εταιρεία προσέφερε συμβουλευτικές υπηρεσίες για την πώληση του ΑΔΜΗΕ.

Η Rothschild στην Ελλάδα

Όπως σημειώνει το IFR, το οποίο ανήκει στον όμιλο Reuters, ένα σημαντικό και υψηλού προφίλ μέρος του έργου της N. M. Rothschild & Sons αφορά τις κυβερνήσεις, την παροχή συμβουλών για τις ιδιωτικοποιήσεις και άλλα ευαίσθητα θέματα.

Στην Ελλάδα η οικογένεια Rothschild έχει παρουσία από τη... γέννηση του κράτους, με δάνεια, αλλά και στήριξη στη δημιουργία του ελληνικού πιστωτικού συστήματοςυπήρξε σύµβουλος τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων, όπως της Eurobank, των ΕΛΠΕ και της Cosmote. Επίσης, είχε αναλάβει το έργο του συμβούλου για ιδιωτικοποιήσεις όπως της ΔΕΗ και της Δηµόσιας Επιχείρησης Αερίου, καθώς και για το ΤΑΙΠΕΔ για την πώληση της Proton Bank και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Επιπλέον, ήταν από τους βασικούς συμβούλους στο PSI, στην αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους το 2012.

Παράλληλα, όπως σημειώνει το IFR, η Rothschild υπήρξε σύμβουλος του ΟΔΔΗΧ στις διαπραγματεύσεις με τους πιστωτές του Eurogroup. Μάλιστα, ο Στέλιος Παπαδόπουλος, γενικός διευθυντής του ΟΔΔΗΧ, μετέβη στο Παρίσι για τρεις ημέρες, από τις 24 έως και τις 26 Ιουλίου 2016, έπειτα από πρόσκληση της Rothschild για τη συμμετοχή του Οργανισμού σε προγραμματισμένες συναντήσεις με αξιωματούχους μεγάλων επενδυτικών οίκων που διοργάνωσε.

Ως... επίδειξη, μάλιστα, της full service προσέγγισης της Rothschild, στελέχη της βρέθηκαν στις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων του Eurogroup τον περασμένο Μάιο, για να συμβουλεύσουν την ελληνική κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις σε πραγματικό χρόνο σε αυτές τις κρίσιμες συναντήσεις για την αξιολόγηση. Αξίζει να σημειώσουμε, άλλωστε, πως στο δελτίο των οικονομικών της αποτελεσμάτων (Annual Report), που δημοσίευσε τον Αύγουστο του 2016, στους σημαντικούς της πελάτες κατατάσσει και την Ελλάδα και χαρακτηρίζει, μάλιστα, ως σημαντικό της έργο την "εντατική και αντισυμβατική διαδικασία που αφορά τη χώρα και τα ιδρύματα-κλειδιά, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, της Κομισιόν και του ΔΝΤ".

Η Rothschild επίσης υπήρξε σύμβουλος στο Ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για την ανακεφαλαιοποίηση ύψους 14,4 δισ. ευρώ των τεσσάρων συστημικά σημαντικών ελληνικών τραπεζών το φθινόπωρο του 2015. [...]

Πηγή: Από την Ελευθερία Κούρταλη capital.gr

Ο επενδυτικός οίκος Lazard θα είναι ο νέος χρηματοοικονομικός σύμβουλος του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), με αντικείμενο την υποστήριξη του Οργανισμού για τη διαχείριση του δημοσίου χρέους και, κυρίως, για την επαναφορά των ελληνικών ομολόγων σε «επενδυτική βαθμίδα» εντός της επόμενης διετίας.

Τη σχετική απόφαση έλαβε το Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής (ΚΥΣΟΙΠ) που συνεδρίασε στο υπουργείο Οικονομικών, λαμβάνοντας υπόψη την εισήγηση του ΟΔΔΗΧ και τη θετική γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους.

Σύμφωνα μάλιστα με παράγοντες του υπουργείου Οικονομικών, στόχος είναι η επαναφορά σε «επενδυτική βαθμίδα» το συντομότερο δυνατόν.

Σημειώνεται ότι ο προηγούμενος σύμβουλος του ΟΔΔΗΧ (επί περίπου 2,5 χρόνια) ήταν ο οίκος Rothschild, με κόστος πάνω από 10 εκατ. ευρώ. Ανάλογη θα είναι και η νέα σύμβαση, για την οποία πάντως αξιωματούχοι του υπουργείου υποστηρίζουν ότι θα είναι καλύτερη, καθώς ενσωματώνει και το success fee.

Πηγή: (με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ) tovima.gr

Tο «διαζύγιο» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τη Rothschild

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε 28/01/2019 στο dealnews.gr και εξηγεί γιατί η Rothschild δεν ανανέωσε το συμβόλαιο με την Ελλάδα.

Tο παρασκήνιο της μη ανανέωσης, οι αμοιβές και οι πιθανοί «διάδοχοι»

Από το «mega deal» του Παρισιού στη λήξη της συνεργασίας

Στην «έξοδο» η  «ισχυρή κυρία» του ομίλου Anne - Laure Kieche

Σε «διαζύγιο» με τη Rothschild οδηγήθηκε η ελληνική κυβέρνηση μετά από τρία χρόνια «αγαστής» συνεργασίας στο θέμα της διαχείρισης του χρέους. Ένας «γάμος» από το 2016, που είχε επισφραγιστεί σε δεύτερο χρόνο, με την γεμάτη από ένα πέπλο μυστηρίου εμφάνιση του Aλέξη Tσίπρα στο μεγαλοπρεπές όσο και δυσπρόσιτο για τους κοινούς θνητούς νεοκλασικό μέγαρο της Avenue de Messine 23, στο «αριστοκρατικό» 8ο διαμέρισμα του Παρισιού, στις 29 Iανουαρίου 2017. Όπου και δρομολογήθηκε η ενεργός ανάμειξη του οίκου στον προγραμματισμό νέων ελληνικών εκδόσεων ομολόγων και την περαιτέρω εδραίωσή του στη χώρα μας.
Kαι με ρόλο ισχυρό στη διαμόρφωση των εξελίξεων αυτών, που άφησαν πολλά ερωτήματα να πλανώνται, τριών προσώπων: του Aλεξάντερ Pότσιλντ, που διαδέχτηκε αργότερα (πέρυσι) τον πατέρα του Nτέιβιντ, στο τιμόνι του οίκου. Tης νο3 του οίκου, της περίφημης Anne-Laure Kiechel, που θεωρείται ο άνθρωπος που «έχτισε» τότε το deal, με συχνές και μυστηριώδεις επισκέψεις στη συνέχεια στην Aθήνα. Kαι του Pierre Cail-leteau, που προερχόμενος από τη Lazard ανέλαβε να οργανώσει στη Rothschild τον τομέα συμβουλών για θέματα κρατικού χρέους.

Την Κέρκυρα επισκέπτεται για ακόμη μία φορά για να περάσει τις διακοπές της η δούκισσα της Κορνουάλης Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς. Η σύζυγος του πρίγκιπα Καρόλου, αφίχθη στο αεροδρόμιο Ιωάννης Καποδίστριας της Κέρκυρας, νωρίς το απόγευμα, ενώ με ιδιωτικό σκάφος μεταφέρθηκε στην Κερασιά, όπου και φιλοξενείται για λίγες μέρες, όπως σχεδόν κάθε χρόνο στη βίλα της γνωστής οικογένειας Ρότσιλντ.

Να επισημανθεί ότι και πέρυσι η Καμίλα Πάρκερ βρέθηκε με τον Κάρολο στο νησί των Φαιάκων, που είναι όπως φαίνεται ένας από τους αγαπημένους της θερινούς προορισμούς.

Πηγή: amna.gr

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη αποφασίσει να αναθέσει την προεκλογική του καμπάνια στο πρακτορείο MullenLowe, όπως είχε κάνει και στις εθνικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2015. Πρόκειται για εταιρεία που δημιουργήθηκε πριν από 50 χρόνια στη Βοστώνη, και έχει παράρτημα στα βόρεια προάστια της Αθήνας. Το 2015 έγινε η συγχώνευση της DLKW με την Lowe και προέκυψε η Mullen Lowe London.

Five Arrows (Πέντε Βέλη)

Πρώην μέλος και Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρίας Lowe από το 2014 διετέλεσε ο Βαρόνος Kestenbaum ο οποίος είναι στο payroll των Rothschild στις πιο καίριες εταιρίες τους, την Five Arrows και RIT Capital Partners (στην οποία είναι και chief operations officer) όπως φαίνεται και παρακάτω:

wikipedia.org (10/4/2019)

Ο Βαρόνος Kenstenbaum έχει διατελέσει σύμβουλος και στις παρακάτω εταιρείες οι περισσότερες από τις οποίες ανήκουν στην οικογένεια Rothschild.

checkfree.co.uk (10/4/2019)

Στην Mullen Lowe εργάστηκε επίσης και ένα άλλο στέλεχος των Rothschild, ο Fred Walden ως Payroll Consultant όπως φαίνεται παρακάτω:

linkedin.com (10/4/2019)

Ο Fred Walden σήμερα κατέχει την θέση του Global Payroll Implementation Project Manager στην Rothschild & Co:

linkedin.com (10/4/2019)

Από τα παραπάνω συνάγεται η σχέση του πρακτορείου Mullen Lowe (που επέλεξε για δεύτερη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ να διευθύνει τον προεκλογικό του αγώνα!) με μεγαλοστελέχη της οικογένειας Rothschild όπως ο Βαρόνος Kestenbaum και ο Fred Walden.
Λαμβάνοντας υπόψη την μυστική επίσκεψη αστραπή του Αλ. Τσίπρα στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2017,  τις επαφές που είχε τότε με την οικογένεια Rothschild σχετικά με την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές, και τα βραβεία που φημολογείται ότι έλαβε με την παρότρυνση της οικογένειας Rothschild, εύλογα τίθεται το ερώτημα...

Δείτε κάτι πράγματα: η κάτοχος του Βραβείου Νομπέλ Ειρήνης 2015, η Τυνήσια Wided Bouchamaoui (Κουαρτέτο Εθνικού Διαλόγου της Τυνησίας), θα παρουσιάσει, μου λένε, την Τρίτη, σε εκδήλωση σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο των Σκοπίων, την πρωτοβουλία να είναι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και της πΓΔΜ, Αλέξης Τσίπρας και Ζόραν Ζάεφ, υποψήφιοι για το επόμενο Βραβείο Νομπέλ Ειρήνης. Την πρωτοβουλία υποστηρίζουν, μεταξύ άλλων, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιος Κούλογλου και ο πρύτανης του ιδιωτικού πανεπιστημίου των Σκοπίων, FON, Νάνο Ρούζιν.

Θα πρέπει να σας πω ότι είναι η δεύτερη φορά που οι κ.κ. Τσίπρας και Ζάεφ προτείνονται για βραβείο Νομπέλ (η πρώτη ήταν το 2018) λόγω της περίφημης συμφωνίας των Πρεσπών που υπέγραψαν. Αλλά ουδείς έδωσε σημασία στην πρώτη υποψηφιότητά τους. Ουδείς άλλωστε τη στήριξε, παρά μόνον ο κ. Κούλογλου. Τώρα το θέμα επανέρχεται και το ερώτημα που ανακύπτει είναι ποιος είναι αυτός ή αυτή που επιμένει να πάρει ο Τσίπρας Νομπέλ. Οχι βεβαίως η τυνήσια κάτοχος Νομπέλ του 2015.

Μου λένε λοιπόν ότι ο εχθρός της απανταχού Αριστεράς, ο οικονομικός κολοσσός Ρότσιλντ, σφόδρα ενδιαφέρεται για την προώθηση της υποψηφιότητας του Πρωθυπουργού. Αλλωστε για τις υπηρεσίες της Ρότσιλντ το Ελληνικό Δημόσιο θα καταβάλει πάνω από 3,5 εκατ. ευρώ! Και η Ρότσιλντ δεν είναι η πρώτη φορά που προωθεί την κυβερνητική πολιτική σε διάφορα φόρα. Καθώς και τις συναντήσεις του Πρωθυπουργού με ευρωπαίους και αμερικανούς ηγέτες. Κρατήστε ένα όνομα: Anne-Lauren Kiechel (φωτογραφία). Είναι η εκπρόσωπος της Ρότσιλντ στην Ελλάδα (με ιδιαίτερη πρόσβαση στο Μαξίμου), η ζωντανή απόδειξη του ρητού της οικογενείας Ρότσιλντ «το χρήμα δεν δημιουργεί μόνο πλούσιους, δημιουργεί την Ιστορία».

Βηματοδότης

Πηγή: in.gr

Οι σχέσεις της ελληνικής κυβέρνησης με τον οίκο Rothchild αποκαλύφθηκαν στη διάρκεια του «μυστικού» ταξιδιού που πραγματοποίησε ο πρωθυπουργός με την οικογένειά του στην Πόλη του Φωτός τον περασμένο Ιανουάριο. Το αποκάλυψε ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, όταν είχε στριμωχτεί στα σχοινιά του ρινγκ. Ήταν τότε που οι φίλος του Νίκος Κουσιανάς της Apivita έψαχνε απεγνωσμένα έναν επενδυτή για την εταιρεία του και ο κ. Τσίπρας είχε συναντήσει στελέχη της L' Oreal. 

Σήμερα μαθαίνουμε ποιος έκλεισε εκείνο το ραντεβού στο Παρίσι. Πρόκειται για την Anne-Laure Kiechel, νούμερο τρία στην ιεραρχία της εταιρείας που έχει αναλάβει ουσιαστικά τις δημόσιες σχέσεις του πρωθυπουργού μαζί με μια συμφωνία πολλών εκατομμυρίων για την παροχή συμβουλών διαχείρισης του ελληνικού χρέους. Συγκεκριμένα είναι εκείνη που τον «έχει πάρει από το χέρι», όπως λένε άνθρωποι που γνωρίζουν, και τον φέρνει σε επαφή με κορυφαίους επιχειρηματικούς παράγοντες. 

Ο κ. Τσίπρας αισθανόταν ενοχές για το γεγονός ότι αυτός, ένας αριστερός πρωθυπουργός, ήρθε σε επαφή με τον ίδιο τον... δράκουλα, την οικογένεια Rothchild. Σε αυτό άλλωστε συμφωνούσαν με τον ακροδεξιό κ. Καμμένο, ο οποίος διατυμπάνιζε ότι «οι ντόπιοι προδότες και οι Rothchild μας έστησαν την ιστορία με τα μνημόνια»... 

Η Anne-Laure Kiechel φέρεται να οργάνωσε τη βράβευση του Αλέξη Τσίπρα από το αμφιλεγόμενο περιοδικό «Politique Internationale» και από τον Δικηγορικό Σύλλογο του Παρισιού. Αλλά αυτή ήταν απλώς μία εκστρατεία δημοσίων σχέσεων. Η κυρία Anne-Laure Kiechel είναι εδώ και καιρό πίσω απ' όλες τις δηλώσεις του κ. Τσίπρα για το χρέος. Ακόμη και τις στιγμές που ο κ. Τσίπρας συνομιλεί με την Christine Lagarde. Άλλωστε, αυτός είναι ο ρόλος των Rothchild. Η δουλειά τους. Άλλος πουλάει δάνεια, άλλος αγοράζει κόκκινα δάνεια και άλλος αναδιαρθρώνει τα χρέη σε οικονομίες που έχουν χρεοκοπήσει. 

Η Anne-Laure είναι μία δραστήρια γυναίκα. Κατά τη διάρκεια ενός δείπνου που οργάνωσε σπίτι της έφερε σε επαφή τον Έλληνα πρωθυπουργό με executives των γαλλικών media - όχι από τους κορυφαίους πάντως. Σαφώς μεγαλύτερο ενδιαφέρον -και αντίστοιχο των καλοπληρωμένων υπηρεσιών της- ήταν ένα γεύμα, εκεί όπου η «κόουτς» του Αλέξη Τσίπρα τον έφερε σε επαφή με εκπροσώπους γαλλικών επιχειρηματικών κολοσσών. Ανάμεσά τους, εκτός από τον Jean Paul Agon της L' Oreal ήταν επίσης εκπρόσωπος του κατασκευαστικού κολοσσού Vinci. Παρών ήταν και ο Jean-Louis Chaussade, διευθύνων σύμβουλος της πασίγνωστης Suez, που ειδικεύεται σε θέματα περιβάλλοντος και διαχείρισης απορριμάτων και έχει ως θυγατρικές την Chobani των γιαουρτιών και γενικότερα των γαλακτοκομικών. Επίσης παραβρέθηκαν εκπρόσωποι ενός διεθνούς fund που ονομάζεται Meridian, της Opera που κατασκευάζει μεγάλα οικιστικά συγκροτήματα για συνταξιούχους, κ.ά. 

Πάντως, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες, τα τραπέζια αυτά που οργάνωσε η Anne-Laure Kiechel δεν είχαν συγκεκριμένη ατζέντα. Ήταν περισσότερο διερευνητικές συναντήσεις γνωριμίας, όπου οι συζητήσεις ήταν περί ανέμων και υδάτων. Εξάλλου, ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι έμπειρος σε τέτοιου είδους συναντήσεις κορυφής. Πράγμα που σημαίνει ότι η Anne-Laure έχει ακόμα να κάνει πολλή δουλειά στον τομέα «εκπαιδεύοντας τον Τσίπρα». Η ίδια έχει πλούσια εμπειρία ως στέλεχος τραπεζών και σύμβουλος επιχειρήσεων. Στη Rothchild βρέθηκε πριν από εννέα χρόνια. Προηγουμένως εργαζόταν για τη Lehman Brothers, ενώ η ίδια έχει συμμετάσχει σε πάνω από 100 διαδικασίες αξιολόγησης επιχειρήσεων αλλά και κρατών. 

Ο Ελληνας κουμπάρος 

Ο Στέλιος Παπαδόπουλος, ο επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, ήταν ο άνθρωπος-κλειδί που έφερε σε επαφή τον κ. Τσίπρα με τη Rothchild. Ο κ. Παπαδόπουλος είναι βαθύς γνώστης του γαλλικού κατεστημένου, από την εποχή που εργαζόταν στην BNP Paribas. Σίγουρα πρόκειται για έναν ικανό άνθρωπο. Άλλωστε σε αυτήν τη θέση βρίσκεται από το 2012. 

Γιατί τους Rothchild 

Το site του οίκου Rothchild στο διαδίκτυο το γράφει ξεκάθαρα στη homepage: «Ως ένα από τα μεγαλύτερα ανεξάρτητα γκρουπ οικονομικών συμβούλων στον κόσμο, προσφέρουμε μοναδικές προοπτικές, που κάνουν τη διαφορά στην επιχειρηματική δραστηριότητα και στον πλούτο των πελατών μας...» 

Στον «πλανήτη» των διεθνών οικονομικών σχέσεων κορυφής όλοι καταλαβαίνουν τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει ότι η εταιρεία πουλάει δικτύωση και δημόσιες σχέσεις. Με άλλα λόγια, lobbying. Δηλαδή διεθνείς επαφές που ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ελπίζει ότι θα τον βοηθήσουν στο θέμα του χρέους. Αν όχι στη διευθέτησή του, τουλάχιστον στο να αποσπάσει κάποια θετική δήλωση την οποία μπορεί να χρησιμοποιήσει επικοινωνιακά στο εσωτερικό. Και που ίσως αποτελέσει θέμα κορυφής σε κάποια πιθανή εκλογική ατζέντα. 

Πάντως ο οίκος με το φορτισμένο όνομα και τον εμβληματικό χρυσοκόκκινο θυρεό, που διευθύνεται μέχρι και σήμερα από μέλη της οικογένειας Rothchild, δεν έχει κανένα πρόβλημα να δικαιώσει συνωμοσιολόγους που τον συνδέουν με «σκοτεινά κέντρα αποφάσεων που διοικούν τον κόσμο». Για τα στελέχη της εταιρείας, που ποζάρουν με τα ακριβά κοστούμια τους και τους βαρύγδουπους τίτλους στο site, είναι απλώς business. Και μάλλον οι θεωρίες συνωμοσίας που συνοδεύουν το όνομα Rothchild λειτουργούν γι' αυτούς σαν η καλύτερη διαφήμιση. 

Πηγή: Του Νίκου Ζαχαριάδη, Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Φιλελεύθερος», αρ. φύλλου 5, (Παρασκευή 24 - Κυριακή 26 Νοεμβρίου) liberal.gr