iEpikaira

Επιμέλεια iEpikaira

Αυτά είναι ουσιαστικά ερείσματα, αλλά δεν αρκούν χωρίς σθεναρή απόφαση για εργαλειοποίηση και εφαρμογή. Η ελληνική στρατηγική χρειάζεται να κινηθεί σε τέσσερα παράλληλα επίπεδα:

• Νομική και διπλωματική θωράκιση: συστηματική αξιοποίηση της έκθεσης της Κομισιόν, του ΟΗΕ και των περιφερειακών συνεργασιών, με σταθερή αναφορά στο Δίκαιο της Θάλασσας και χωρίς υπερβολικούς ισχυρισμούς περί οικουμενικής αποδοχής θέσεων που στην πράξη χρειάζονται διαρκή διπλωματική υποστήριξη.
• Επιχειρησιακή αξιοπιστία: το GSI και οι θαλάσσιες έρευνες πρέπει να προχωρήσουν με σαφή αδειοδοτική βάση, συντονισμό με την Κύπρο και τη Γαλλία, συγκεκριμένη εκτίμηση κινδύνων και αποτρεπτική ετοιμότητα. Η αποτροπή είναι αποτελεσματική όταν ο αντίπαλος γνωρίζει ότι η παρεμπόδιση δεν θα επιβάλει νέο καθεστώς συναίνεσης.
• Περιφερειακή διπλωματία: η επέκταση της συμφωνίας με την Αίγυπτο, η συνεργασία με το Ισραήλ και η ευρωπαϊκή στήριξη πρέπει να αποκτήσουν πρακτικό περιεχόμενο. Οι διπλωματικές δηλώσεις χρειάζονται συνέχεια σε κοινά έργα και σε σταθερούς μηχανισμούς συντονισμού.
• Διαχείριση κλιμάκωσης: η διατήρηση διαύλων επικοινωνίας και μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης παραμένει χρήσιμη, αλλά δεν πρέπει να συγχέεται με υποχώρηση από ζητήματα κυριαρχίας/κυριαρχικών δικαιωμάτων ή με έμμεση ή άμεση αποδοχή μονομερών αξιώσεων. Χρειάζεται ταυτόχρονα δυνατότητα αποκλιμάκωσης και σαφής απάντηση σε απόπειρες δημιουργίας τετελεσμένων.

Η Αθήνα οφείλει, τέλος, να παρακολουθεί την τουρκική στρατηγική ως σύνολο. Η Λιβύη, η Αίγυπτος, η Κύπρος, ο Περσικός Κόλπος, η Μαύρη Θάλασσα και η αμυντική βιομηχανία συνδέονται πλέον σε ένα ευρύτερο πλέγμα τουρκικών επιδιώξεων. Η Ελλάδα χρειάζεται να εντοπίζει πού οι κινήσεις της Άγκυρας επηρεάζουν άμεσα ελληνικά δικαιώματα και ευρωπαϊκά συμφέροντα και να συγκεντρώνει εκεί διπλωματικούς, νομικούς και επιχειρησιακούς πόρους.

Το πραγματικό τεστ

Τα δημοσιεύματα επιβεβαιώνουν ότι διανύουμε μια περίοδο αυξημένης στρατηγικής τριβής, κατά την οποία η Άγκυρα επιδιώκει να μετατρέψει τη γεωγραφική της θέση, τις σχέσεις της με τρίτες χώρες και την ενεργειακή της παρουσία σε διαπραγματευτική ισχύ. Το τουρκολιβυκό μνημόνιο αποτελεί το νομικοπολιτικό πλαίσιο αυτής της προσπάθειας. Το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου είναι το πεδίο στο οποίο θα δοκιμαστεί η πρακτική αντοχή της ελληνικής και ευρωπαϊκής θέσης.

Το επόμενο διάστημα θα είναι καθοριστικό όχι επειδή προδιαγράφει αναγκαστικά μια άμεση στρατιωτική αναμέτρηση, αλλά επειδή θα αποδείξει εάν οι διεθνείς διακηρύξεις θα μεταφραστούν σε ενέργειες επί του πεδίου. Εκεί θα κριθεί αν η Ελλάδα θα περιοριστεί στην καταγραφή των τουρκικών αμφισβητήσεων ή αν θα κατορθώσει να διασφαλίσει ότι αυτές δεν θα μετατραπούν σε δικαίωμα παρεμπόδισης.

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη την ανάλυση!