ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ... Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ!

Σοφία Παπανικολάου

Βασιλική μου ομορφιά

και ακριβή μου μνήμη…

που ’θελες άνθη λευτεριάς

κι όχι σκλαβιάς αγρίμι…

Σου έχτισαν μια φυλακή,

συρματόπλεκτη, σκαιή…

Κι από παράθυρο μικρό,

κρυφοκοιτάς πια τη ζωή…

Λυπημένη μου γη,

μαραμένο μου άνθος…

Γκρίζα πλέγματα γύρω

κι η σκιά σου στο βάθος…

Πόσα χρόνια σου έκλεψαν

κι η ζωή στεναγμός…

Πόσα χρόνια, μα ξέρεις…

θα ’ρθει ο λυτρωμός…

Πολιτεία του διωγμού,

του μύρου και του στεναγμού…

Αλαργινό μου χελιδόνι,

του άδικου κατατρεγμού…

Τον ήλιο σου τον καθαρό,

πλέγματα τον σκιάσαν

κι οι δρόμοι σου αδειάσαν,

ζητώντας ουρανό…

Τα σπίτια σου τα όμορφα,

ερήμωσαν και σιώπησαν…

τα γέλια των παιδιών με τη σιγή “συμφώνησαν”

αφού σκιές εχθρών παράνομα αλώνιζαν…

Τα πρόσωπά τους σκυθρωπά,

στα πλέγματα αντικριστά…

μα η ψυχή γερή στεριά,

μιλάει με τη λευτεριά…

Η συνέχεια: gaziasanthi