Η συμφωνία που υπέγραψαν πριν από λίγα 24ωρα Λευκωσία και Παρίσι δεν είναι μια τυπική στρατιωτική συνεργασία.
Πρόκειται για συμφωνία τύπου SOFA (Status of Forces Agreement), η οποία δημιουργεί το νομικό πλαίσιο για την παρουσία, τη μετακίνηση και τη χρήση κυπριακών υποδομών από γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις.
Δεν ιδρύει γαλλική βάση, αλλά επιτρέπει στη Γαλλία να χρησιμοποιεί την Κύπρο ως στρατηγικό κόμβο στην ανατολική Μεσόγειο.
Η κίνηση αυτή έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Κύπρος επιβεβαιώνει τον ρόλο της ως κρίσιμο γεωπολιτικό σταυροδρόμι. Οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, οι ενεργειακοί σχεδιασμοί και η αναζήτηση μεγαλύτερης στρατηγικής αυτονομίας από την Ευρώπη αναβαθμίζουν τη σημασία του νησιού. Η Γαλλία επιδιώκει να αποκτήσει σταθερό αποτύπωμα σε μια περιοχή όπου διασταυρώνονται αμερικανικά, βρετανικά, τουρκικά, ισραηλινά και αραβικά συμφέροντα.
Δεν είναι τυχαίο ότι η συμφωνία προκάλεσε αντιδράσεις από την Τουρκία και το κατοχικό καθεστώς. Η Άγκυρα θεωρεί ότι η ενίσχυση της γαλλικής παρουσίας ενδυναμώνει τη διεθνή θέση της Κυπριακής Δημοκρατίας και επηρεάζει τους συσχετισμούς στο νησί.
Η ειρωνεία είναι ότι η Κύπρος μόνο «αποστρατιωτικοποιημένο» νησί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Στο έδαφός, εκτός από τα κατοχικά στρατεύματα, λειτουργούν ήδη οι βρετανικές κυρίαρχες βάσεις του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας, οι οποίες αποτελούν ουσιαστικά βρετανικό έδαφος και χρησιμοποιούνται (και από τους Αμερικανούς) επί δεκαετίες για επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Στην Ελλάδα, η συμφωνία προβάλλεται ως θετική εξέλιξη, καθώς, όπως λένε, ενισχύει τον άξονα Αθήνας – Λευκωσίας – Παρισιού και δημιουργεί την ελπίδα (πιθανότατα φρούδα) ότι η γαλλική παρουσία θα λειτουργήσει ως πρόσθετος παράγοντας αποτροπής στην ανατολική Μεσόγειο.
Οι επιφυλάξεις που διατυπώνουμε έχουν να κάνουν με τις αυταπάτες που καλλιεργούνται σκόπιμα ή μη. Τα κράτη, όπως όλοι θα πρέπει να γνωρίζουν, κινούνται με βάση τα συμφέροντά τους και κάθε στρατιωτική παρουσία συνοδεύεται από τους ευρύτερους γεωπολιτικούς υπολογισμούς τους. Η Ελλάδα και η Κύπρος μπορούν να ελπίζουν ότι η γαλλική εμπλοκή θα ενισχύσει το στρατηγικό τους βάρος, δεν πρέπει όμως να ξεχνούν ότι και το 1974 οι σύμμαχοί τους, χωρίς καμία εξαίρεση, σιώπησαν μπροστά στην τουρκική εισβολή. Μισόν αιώνα αργότερα η κατοχή του 37% του νησιού εξακολουθεί να υφίσταται χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός συμμάχου.
Οι συμμαχίες είναι χρήσιμες, αλλά η ιστορία διδάσκει ότι η τελική εγγύηση ασφάλειας παραμένει η ισχύς και η αποφασιστικότητα των ίδιων των ενδιαφερομένων.
Πηγή: topontiki.gr
.png)
