Σε μια πρώτη αποτίμηση της σύγκρουσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται να διαθέτουν σαφές πλεονέκτημα ισχύος. Με πληθυσμό υπερτριπλάσιο από εκείνον του Ιράν και τον ισχυρότερο στρατό παγκοσμίως, η υπεροχή τους μοιάζει δεδομένη. Αν προστεθεί και η συμβολή του εμπειροπόλεμου ισραηλινού στρατού, σε συνδυασμό με την υψηλή αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών πληροφοριών του, η αναμέτρηση δείχνει εκ πρώτης όψεως άνιση, σύμφωνα με το CNN.
Ωστόσο, η εικόνα αυτή αποδεικνύεται πιο σύνθετη. Το Ιράν έχει αξιοποιήσει στο έπακρο τα περιορισμένα συγκριτικά του πλεονεκτήματα, μετατρέποντάς τα σε κρίσιμους μοχλούς πίεσης. Με αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο διασφαλίζει την αντοχή του, αλλά - σύμφωνα με ορισμένες αναλύσεις - καταφέρνει ακόμη και να διεκδικήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία.
Έναν μήνα μετά την έναρξη των επιδρομών, η σύγκρουση έχει μετατοπιστεί από το καθαρά στρατιωτικό πεδίο σε έναν ευρύτερο ανταγωνισμό επιρροής. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να διατηρεί τη στρατιωτική υπεροχή, όμως η επίτευξη μιας ξεκάθαρης και αδιαμφισβήτητης νίκης προϋποθέτει πολιτικό και οικονομικό κόστος που η Ουάσιγκτον δεν φαίνεται διατεθειμένη να επωμιστεί.
Αν και το Ιράν δεν έχει τη δυνατότητα να επικρατήσει στρατιωτικά έναντι των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ενεργοποίησε το ισχυρότερο διαπραγματευτικό του όπλο: τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. Με την κίνηση αυτή, επηρεάζει άμεσα την παγκόσμια οικονομία και αυξάνει την πίεση προς την αμερικανική πλευρά.
Η απόφαση της Τεχεράνης να επιτρέψει τη διέλευση περιορισμένου αριθμού δεξαμενόπλοιων παρουσιάστηκε από τον Λευκό Οίκο ως επιτυχία της αμερικανικής διπλωματίας. Ωστόσο, η πραγματική της σημασία είναι περιορισμένη, καθώς απέχει σημαντικά από τα προπολεμικά επίπεδα θαλάσσιας κυκλοφορίας. Στην πράξη, πρόκειται για μερική μόνο αποκατάσταση μιας ζημιάς που προκλήθηκε από την ίδια τη σύγκρουση.
Η Ουάσιγκτον διαθέτει τη στρατιωτική δυνατότητα να διασφαλίσει εκ νέου την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Μια τέτοια ενέργεια, όμως, θα ενείχε σοβαρούς κινδύνους κλιμάκωσης.
Παρόμοια διλήμματα ανακύπτουν και σε άλλα πιθανά σενάρια, όπως μια επίθεση σε κομβικές ενεργειακές υποδομές του Ιράν. Αν και μια τέτοια κίνηση θα μπορούσε να πλήξει καίρια την ιρανική οικονομία, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι θα οδηγήσει σε υποχώρηση της Τεχεράνης. Αντιθέτως, θα μπορούσε να προκαλέσει περαιτέρω κλιμάκωση και να ενισχύσει την αδιαλλαξία της.
Την ίδια στιγμή, η παράταση της κρίσης επιβαρύνει όχι μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και τους συμμάχους τους στον Κόλπο, των οποίων οι οικονομίες πλήττονται από την αστάθεια και τις διαταραχές στην ενεργειακή αγορά.
[iEpikaira: Για άλλη μια φορά οι ΗΠΑ μπήκαν σε ένα πόλεμο δίχως σχέδιο εξόδου. Και αυτό θα πληρωθεί πολύ ακριβά από αυτούς και από τον υπόλοιπο κόσμο...]
Πηγή: liberal.gr
Οι 10 «παγίδες» που μπορεί να μετατρέψουν το Ιράν σε εφιάλτη για τον Τραμπ
Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να έχει ισχυριστεί επανειλημμένα ότι έχει νικήσει το Ιράν. Ωστόσο, αναλυτές προειδοποιούν ότι, στην πραγματικότητα, ο πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με μια σειρά επιλογών που καθίστανται ολοένα και πιο δύσκολες - είτε επιδιώκει μια στρατιωτική νίκη κατά της Τεχεράνης είτε την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη σύγκρουση.
Από μια πιθανή εισβολή στο νησί Χαργκ έως την αναγκαστική επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ, όλες οι στρατιωτικές επιλογές ενέχουν σημαντικούς κινδύνους για τις αμερικανικές δυνάμεις. Την ίδια ώρα, το Ιράν διατηρεί τη δυνατότητα να εξαπολύει μαζικές επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη.
Οι αναλυτές, σύμφωνα με την Daily Mail, επισημαίνουν δέκα βασικά προβλήματα που περιορίζουν δραστικά τα περιθώρια κινήσεων της Ουάσινγκτον:
Πρώτον, όλες οι στρατιωτικές επιλογές ενέχουν υψηλό ρίσκο. Από επιδρομές ειδικών δυνάμεων έως εκτεταμένες αεροπορικές επιθέσεις, κάθε σενάριο συνοδεύεται από σοβαρές απώλειες και αβεβαιότητες ως προς την επιτυχία.
Δεύτερον, το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είναι εξαιρετικά δύσκολο να εξουδετερωθεί πλήρως, καθώς οι εγκαταστάσεις είναι διασκορπισμένες, οχυρωμένες και σε μεγάλο βαθμό υπόγειες, ενώ η τεχνογνωσία δεν μπορεί να εξαλειφθεί.
Τρίτον, η ικανότητα αντιποίνων της Τεχεράνης παραμένει ισχυρή, με βαλλιστικούς πυραύλους και drones που μπορούν να πλήξουν αμερικανικές βάσεις και συμμάχους στην περιοχή.
Τέταρτον, οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν επαρκείς δυνάμεις για μια πλήρους κλίμακας εισβολή, ενώ μια τέτοια επιλογή θεωρείται πολιτικά δύσκολη στο εσωτερικό.
Πέμπτον, οι αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή είναι ευάλωτες, καθώς δέχονται συνεχείς επιθέσεις που περιορίζουν την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα και αυξάνουν το κόστος του πολέμου.
Έκτον, τα Στενά του Ορμούζ αποτελούν κρίσιμο και ταυτόχρονα επικίνδυνο σημείο, καθώς η επαναλειτουργία του υπό στρατιωτική πίεση είναι εξαιρετικά δύσκολη λόγω ναρκών, πυραύλων και ασύμμετρων τακτικών.
Έβδομον, οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία είναι δυνητικά καταστροφικές. Η διακοπή της ροής πετρελαίου μπορεί να εκτινάξει τις τιμές σε επίπεδα που θα προκαλέσουν διεθνή ενεργειακή κρίση.
Όγδοον, υπάρχει ο κίνδυνος ευρύτερης περιφερειακής ανάφλεξης, με εμπλοκή δυνάμεων όπως οι Χούθι και πιθανές επιθέσεις σε κράτη του Κόλπου.
Ένατον, οι επιθέσεις σε κρίσιμες υποδομές, όπως ενεργειακές εγκαταστάσεις και μονάδες αφαλάτωσης, ενδέχεται να προκαλέσουν σοβαρές ανθρωπιστικές και περιβαλλοντικές κρίσεις σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Δέκατον, ο Τραμπ αντιμετωπίζει ένα στρατηγικό αδιέξοδο: η κλιμάκωση αυξάνει τον κίνδυνο γενικευμένου πολέμου, ενώ γη αποκλιμάκωση μπορεί να εκληφθεί ως αδυναμία των ΗΠΑ και να ενισχύσει τη θέση της Τεχεράνης.
Πηγή: liberal.gr
.png)
