Γράφει ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΡΑΒΙΔΑΣ*
Αποδεικνύεται στρατηγικό σφάλμα των ΗΠΑ, το να παρασυρθούν από το Ισραήλ σε έναν πόλεμο που θα μπορούσαν να είχαν αποφύγει (αναβάλει) και στον οποίο είναι εξαναγκασμένες να βουτήξουν ακόμη πιο βαθιά, προκειμένου να το «μαζέψουν». Ακόμη και εάν για λόγους «υψηλής στρατηγικής» είχαν πρόθεση να το πράξουν, η επιλογή του χρόνου, η έλλειψη πολιτικών και στρατιωτικών προϋποθέσεων και η απουσία αντίστοιχων προπαρασκευαστικών ενεργειών και στα δύο πεδία, καταδίκασε τις πιθανότητες γρήγορης και «ανέξοδης» επιτυχίας.
Το Ιράν έκανε ένα αντίστοιχο λάθος που θα του κοστίσει, κλιμακώνοντας την αντίδραση του εναντίον των αραβικών κρατών. Οι Άραβες ούτε “σιωνιστές” είναι, ούτε επιθυμούσαν να εμπλακούν, ούτε επέτρεψαν να χρησιμοποιηθεί η επικράτειά τους για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Ιράν. Το Ιράν θα μπορούσε να εστιάσει την εκδίκησή του αποκλειστικά εναντίον του Ισραήλ και των αμερικανικών δυνάμεων, πετυχαίνοντας πιο μαζικά, στοχευμένα και συνεπακόλουθα πιο αποτελεσματικά πλήγματα. Χτυπώντας οικιστικό ιστό, πολιτικούς στόχους και ενεργειακές εγκαταστάσεις, προκαλώντας θανάτους αθώων στις αραβικές χώρες, έχασε το “ηθικό του πλεονέκτημα” ακόμη και στον μουσουλμανικό κόσμο. Εξαίρεση, τα συγκοινωνούντα δοχεία αριστεράς και ακροδεξιάς στην Ελλάδα , που θα έδιναν λευκή επιταγή για κάθε ιρανική ενέργεια, απέναντι σε χώρες που μέχρι τώρα ποικιλοτρόπως παρείχαν διεξόδους στο απομονωμένο Ιράν, είναι στενοί σύμμαχοι της πατρίδας μας με αποδεδειγμένη στήριξη και κυρίως αντιμάχονται τα ισλαμιστικά τουρκικά δίκτυα σε Λιβύη, Αίγυπτο, Σουδάν και Κέρας της Αφρικής .
Οι ΗΠΑ σίγουρα μετάνιωσαν για την εμπλοκή σε έναν πόλεμο χωρίς καν το απαιτούμενο πρόσχημα, τόσο για λόγους πολιτικούς όσο και στρατιωτικούς. Αντίστοιχα θα μετανιώσει και το Ιράν, εφόσον οι πολύ ισχυρές στρατιωτικά αραβικές μοναρχίες απαγκιστρωθούν από τη “στρατηγική ψυχραιμία” τους και συνασπιστούν εναντίον του άνευ Αεροπορίας και Αεράμυνας Ιράν.
Οι εκ προοιμίου από πολλούς “θεοποιημένες” χερσαίες στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν, μέλλει να αποδειχθούν, καθώς δεν έχει δείξει σχετική ικανότητα μετά τον πόλεμο με το Ιράκ, εδώ και τέσσερις σχεδόν δεκαετίες. Εφόσον με τη στάση του καταφέρει να στρέψει στρατιωτικά εναντίον του τους Άραβες, ο “τραχανάς” που θα έχει απλώσει, θα ξεπερνά τις δυνατότητες του να τον μαζέψει…
Άλλωστε όπως αναφέραμε σε πρόσφατο άρθρο, ο «μωσαϊκός πόλεμο» (mosaic warfare) που έχει επιλέξει το Ιράν ως στρατηγική αξιοποίησης των δυνάμεών του, από πλεονέκτημα και «αγκάθι» για τους επιτιθέμενους στην παρούσα φάση, ενδεχομένως σε περίπτωση χερσαίας επέμβασής τους, να γυρίσει σε «μπούμερανγκ» για το Ιράν. Αυτό, εφόσον οι αποκεντρωμένες διοικήσεις, δεν μπορέσουν να προσφέρουν ενίσχυση και αμοιβαία υποστήριξη στα πληττόμενα σημεία, όπως μία πιο συγκεντρωτική δομή διοίκησης που να μπορεί να λειτουργήσει και κάθετα, θα είχε τη δυνατότητα να εξασφαλίσει». Εξάλλου, όσο πρόβλημα αποτελούν οι οροσειρές του Ιράν για τους επιτιθέμενους, αποτελούν και για τους αμυνόμενους εφόσον επιχειρήσουν να υποστηρίξουν φίλια τμήματα που έχουν απομονωθεί…
Τέλος, η επιλογή των ΗΠΑ-Ισραήλ να δολοφονήσουν τον Αλί Χαμενεΐ, στέρησε από το Ιράν τον συγκεντρωτικό πολιτικό έλεγχο και την όποια σχετική «μετριοπάθεια», απελευθερώνοντας στο επίπεδο των «στρατηγικών» αποφάσεων, ανεξέλεγκτους παράλληλους, επάλληλους μηχανισμούς, σε ένα πλαίσιο πολιτικής αναρχίας και αυτόνομων επιλογών με στρατηγικές όμως προεκτάσεις και συνέπειες.
*Επισμηναγός (Ι) ε.α, Διεθνολόγος, Υπ. Δρ. Γεωπολιτικής, Άμπου Ντάμπι militaire.gr
.png)
