Πένθος για την Παιδεία

Στις 21 Οκτωβρίου ένα δραματικό κείμενο έκανε την εμφάνισή του σε εκπαιδευτική ιστοσελίδα. Τις επόμε­νες ημέρες αυτό έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Ήταν η επιστολή απογνώσεως που έγραψε ένας αναπληρωτής καθηγητής σε Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ) κάποιου νησιού, με την οποία ανακοίνωνε την απόφασή του να παραιτηθεί από το λειτούργημά του. Ποιος ήταν ο λόγος; Ο άνθρωπος είχε πάει να διδάξει σε σχολείο και βρέθηκε στην «άγρια Δύση». Πλήρης ασυδοσία! Αποσπούμε μερικά από τα καταγγελλόμενα:

«Το κάπνισμα είναι ελεύθερο σε όλο τον προαύλιο χώρο, ενώ κάποιοι καπνίζουν και μέσα στις τάξεις… Τα κινητά είναι σε διαρκή λειτουργία μέσα – έξω από τις τάξεις, τραβώντας βίντεο και τροφοδοτώντας το τικ-τοκ με “κατορθώματα”… Μαθήτριες, εκ περιτροπής, έρχονταν και κάθονταν στην έδρα, βάζαν τα πόδια τους πάνω στα θρανία, όλοι άλλαζαν θέσεις, η πόρτα ανοιγόκλεινε συνεχώς και κοπανιόταν με δύναμη, κόσμος μπαινόβγαινε, φωνές, ουρλιαχτά και κινητά… Με απειλούσαν για το αμάξι μου και μου λέγαν πως με περιμένει ο εξωσχολικός να με δείρει. Ταυτόχρονα κοπανούσαν θρανία, καρέκλες και κυρίως στρίγγλιζαν όλοι μαζί… Οι “μαθητές” κάναν σόου κοπανώντας θρανία και καρέκλες στους τοίχους, σκούζοντας όλοι μαζί “καλόοοο έεεεε” η “μμμ” η βγάζοντας απλά άναρθρες κραυγές δυνατά… Σε κάποια φάση ήρθαν στο διά ταύτα: “Εδώ μάθημα δεν κάνεις. Δεν κάνει κανείς. Θα μας βάλεις όλους ένα 12, όπως όλοι, και άντε…”».

Παραλείπουμε περιγραφές που είναι τόσο αισχρές, ώστε δεν μπορούν να δημοσιευθούν στο Περιοδικό μας.

Και καταλήγει ο καθηγητής με την απόφασή του: «Για μένα η παραίτηση είναι μία καταστροφή τόσο από πλευράς σταδιοδρομίας, όσο και οικονομικά. Για δύο χρόνια τιμωρούμαι μένοντας εκτός σχολείων. Ο αναπληρωτής που παραιτείται, δεν δικαιούται ούτε επίδομα ανεργίας. Μένω για δύο χρόνια εκτός μοριοδότησης. Το σημαντικότερο είναι ότι απομακρύνομαι από ένα λειτούργημα που αγαπώ. Η παραμονή μου όμως, στις παρούσες συνθήκες, θα σήμαινε ηθική καταστροφή, κάτι απείρως σημαντικότερο…»

Ο καθηγητής ήταν λαμπρός εκπαιδευτικός. Ένα χρόνο πριν ήταν στο 1ο Γυμνάσιο Κισσάμου, όπου έκανε πρωτοποριακό έργο, αναγνωρισμένο διεθνώς. Αυτό το γνωστοποίησαν με επιστολή που υπογράφουν ο Διευθυντής του Γυμνασίου, η Πρόεδρος του Δεκαπενταμελούς και ο Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Κισσάμου.

Όπως περιγράφει ο καθηγητής, οι συνάδελφοί του στο ΕΠΑΛ υφίστανται τα ίδια, αλλά δεν κάνουν κάτι περισσότερο, διότι φοβούνται.

«Στην πράξη… είναι εντελώς μόνοι. Ποιος θα σε αποζημιώσει για τα σχισμένα σου λάστιχα η το καμένο σου αυτοκίνητο; Για τα τραύματά σου από τις αυτοσχέδιες “βόμβες” με αλουμινόχαρτο και υδροχλωρικό οξύ; Αν σε συκοφαντήσουν;… Αν στη “στήσουν” με λίγα λόγια; Που θα βρείς το δίκιο σου; Ιδιαίτερα αν είσαι αναπληρωτής, είσαι παντελώς ακάλυπτος».

Είναι τόση η θλίψη που προκαλεί αυτή η περιγραφή, που δεν βρίσκει λόγια κανείς να τη σχολιάσει. Εκεί καταντά η Παιδεία, όταν απομακρύνεται από την πίστη και τις βαθιές ρίζες του έθνους.

Κι εμείς μένουμε να πενθούμε…

Πηγή: osotir.org