Σχολικά βιβλία της Β’ και ΣΤ’ Δημοτικού παρουσιάζουν και διδάσκουν τις «διαφορετικές μορφές οικογένειας», συμπεριλαμβανομένων οικογενειών με δύο γονείς ίδιου φύλου.
Η «φιλελευθεροποίηση» της δημόσιας εκπαίδευσης, που άρχισε τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του «ανδρεϊκού» ΠΑΣΟΚ και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ευφημισμός του ξεχαρβαλώματός της.
Αφορμή για τα προαναφερθέντα είναι η συμπλήρωση 43 ετών από την απόφαση, την οποία υπέγραφε ο υπουργός Παιδείας Λευτέρης Βερυβάκης, για την κατάργηση της γνωστής στις προηγούμενες γενιές σχολικής ποδιάς. Υποτίθεται ότι η κατάργηση της ομοιομορφίας στην ένδυση των μαθητών και των μαθητριών αποτελούσε κάτι «προοδευτικό», που «απελευθέρωνε» τη μαθητιώσα νεολαία. Στην πραγματικότητα δεν αποτελούσε τίποτε άλλο παρά την έναρξη της περιδίνησης της δημόσιας εκπαίδευσης στο σπιράλ θανάτου της παρακμής, του υποβιβασμού της ποιότητας, της αναίδειας και του κοινωνικού ρατσισμού – κι είναι στ’ αλήθεια κοινωνικός ρατσισμός να καταργείται μια προσιτή σε όλα τα εισοδήματα ομοιόμορφη ενδυμασία και να ξεκινάει ένα ράλι ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών που φορούν «σινιέ» ρούχα και των άλλων, που επιλέγουν φθηνότερες λύσεις.
Η ομοιόμορφη ενδυμασία των μαθητών, πέρα από οικονομικά πιο συμφέρουσα επιλογή, προσφέρει και κάτι άλλο, πολύ πιο εκτιμητέο: συμβολισμό που διευκολύνει την απόκτηση μιας αίσθησης κοινότητας μεταξύ των μαθητών. Η κοινωνικοποίηση σε επίπεδο σχολείου είναι ευκολότερη με τη «στολή», που πολεμήθηκε και καταργήθηκε από τις δυνάμεις της παρακμής, που εκπροσωπούσε το ΠΑΣΟΚ. Αν δεν διευκόλυνε τις σχέσεις των μαθητών και την ένταξή τους σε ομάδες, τότε δεν θα επιβαλλόταν ως κανόνας σε πολλά αξιοζήλευτα ιδιωτικά και δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα και στον κόσμο.
Οι «μεταρρυθμίσεις» στη δημόσια εκπαίδευση που χαρακτηρίστηκαν «φιλελεύθερες» κάρπισαν. Καρποί τους είναι η πτώση του επιπέδου των μαθητών. Δεν είναι τυχαία ούτε η πτώση του δείκτη ευφυΐας των Ελλήνων ούτε το γεγονός ότι οι Ελληνες μαθητές «πατώνουν» στις διεθνείς εξετάσεις Pisa στην κατανόηση ενός κειμένου και σε απλές αριθμητικές πράξεις.
Το ξεθεμελίωμα της δημόσια παρεχόμενης εκπαίδευσης, που ξεκίνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν έχει διακοπεί ούτε μέρα και τα αποτελέσματά του είναι πλέον τόσο εμφανή, που δεν μπορούμε να τα αγνοήσουμε.
Η Αγκυρα ετοιμάζει απόβαση και στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση της χώρας μας, ιδρύοντας το «Yunus Emre» και διαφημίζοντας τη δωρεάν παράδοση μαθημάτων της γλώσσας τους
Παρά τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις πως οι Τούρκοι ετοιμάζονται να κάνουν απόβαση και στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση της χώρας, η κυβέρνηση έμεινε άπραγη και πλέον είναι ορατός ο κίνδυνος η Αγκυρα να προχωρήσει στην ίδρυση του τουρκικού κολεγίου «Yunus Emre» στην Αθήνα. Μάλιστα, οι Τούρκοι νιώθουν τόσο άνετα με την ελληνική κυβέρνηση και τον άπλετο χώρο που τους δίνει το Μαξίμου, στο πλαίσιο των καλών σχέσεων που προωθεί, που βάζουν την τουρκική πρεσβεία στην Αθήνα προπαγανδίζει πως το συγκεκριμένο κολέγιο θα προχωρήσει σε δωρεάν παράδοση μαθημάτων της τουρκικής γλώσσας σύμφωνα με όσα αποκαλύπτει το militaire.gr
Μάλιστα, στην αφίσα που προωθεί η τουρκική πρεσβεία, σε άπταιστα ελληνικά, αναγράφεται πως τα μαθήματα θα είναι δωρεάν, ενώ καλεί τους ενδιαφερομένους να υποβάλουν τις αιτήσεις τους ως την 1η Μαΐου, καθώς τα μαθήματα θα αρχίσουν στις 12 του ίδιου μήνα. Ποιο είναι, όμως, το ινστιτούτο αυτό και τι ρόλο επιτελεί; Αν παρατηρήσει κανείς με προσοχή τη δραστηριότητα του συγκεκριμένου ινστιτούτου, κατανοεί πως αποτελεί δίχως αμφιβολία τον βραχίονα της τουρκικής πολιτιστικής διπλωματίας και προπαγάνδας, ενώ διαβαθμισμένες εκθέσεις υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών τη συνδέουν με τις δομές των Αδελφών Μουσουλμάνων.
Το ινστιτούτο «Yunus Emre» είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που έλαβε το όνομά του από τον ποιητή και Σούφι μυστικιστή ("ασκητή" του Ισλάμ) του 14ου αιώνα Yunus Emre. Σκοπός του οργανισμού, που αποτελεί ένα μορφωτικό και πολιτιστικό ίδρυμα, είναι η διάδοση και η εκπαίδευση στο εξωτερικό της γλώσσας, του πολιτισμού και των τεχνών της Τουρκίας. Τα κέντρα «Yunus Emre» ιδρύθηκαν στην Αλβανία, στο Βέλγιο, στη Βοσνία & Ερζεγοβίνη, στη Γεωργία, στην Αγγλία, στο Ιράν, στην Ιαπωνία, στο Καζακστάν, στο ψευδοκράτος, στο Κοσσυφοπέδιο, στον Λίβανο, στην Ουγγαρία, στην Αίγυπτο, στην Πολωνία, στη Ρουμανία και τη Συρία. Οι τοποθεσίες των κέντρων αντικατοπτρίζουν την έμφαση που δίνεται στα «Yunus Emre» Enstitüsü (Ινστιτούτο «Yunus Emre»), του οποίου τα παραρτήματα βρίσκονται σε 42 χώρες, ενώ διαθέτει 135 συνεργάτες σε 60 χώρες.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι, αν και λειτουργεί ένα παράρτημα ανά κράτος του εξωτερικού, στα δυτικά Βαλκάνια τα παραρτήματα είναι περισσότερα ανά κράτος. Στη Βοσνία & Ερζεγοβίνη και στο Κόσοβο υπάρχουν από τρία παραρτήματα, δύο στην Αλβανία και από ένα σε ΠΓΔΜ, Σερβία και Μαυροβούνιο. Η ίδρυση πολυάριθμων παραρτημάτων του ινστιτούτου προσβλέπει στη μετατροπή της τουρκικής γλώσσας και της τουρκικής κουλτούρας σε πολιτισμικό εργαλείο. Αξίζει να σημειωθεί πως ήδη από τον Δεκέμβριο ο γνωστός διεθνολόγος Ιωάννης Μάζης είχε χτυπήσει καμπανάκι στην κυβέρνηση, προχωρώντας δημόσια σε ορισμένες πολύ κρίσιμες παρατηρήσεις.
«Τηρώ έναν προβληματισμό, ο οποίος εντείνεται, σχετικά με την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα» είχε πει, εξηγώντας πως «ένα από τα πρώτα κέντρα τα οποία θα ιδρυθούν στην Ελλάδα θα είναι το “Yunus Emre” Institute. Ενα ινστιτούτο το οποίο ήταν πρώην γκιουλενικό ινστιτούτο, το οποίο έχει γίνει ερντογανικό, έχει γνωστές διασυνδέσεις με το βαθύτατο κράτος του Ερντογάν αυτήν τη στιγμή και θα το ανακαλύψετε αν το ψάξετε σε όλα τα σημεία του κόσμου – Αφρική, κεντρική Ασία, Βαλκάνια, όπου η Τουρκία εφαρμόζει το δόγμα του Νταβούτογλου για το τουρκικό στρατηγικό βάθος, το οποίο το χαρακτηρίζει και σαν πολιτισμικό».
Σε παράλληλο σύμπαν εξακολουθεί να βρίσκεται ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος μετά τη χείρα βοηθείας που προσέφερε στον Μητσοτάκη για το νομοσχέδιο που αφορά τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών, τώρα προτείνει να διδάσκονται τα αλβανικά ως… δεύτερη ξένη γλώσσα στα σχολεία.
Ωσαν να μην έχει ιδέα για το επίπεδο των ελληνοαλβανικών σχέσεων και τα υπόγεια σχέδια Ράμα να εξοντώσει την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία με πρόσφατο παράδειγμα την υπόθεση Μπελέρη στη Χειμάρρα, ο Κασσελάκης μίλησε για έναν… ιδεατό κόσμο όπου στα ελληνικά σχολεία θα διδάσκονται αλβανικά και αντίστοιχα στα αλβανικά σχολεία θα διδάσκονται ελληνικά!
«Εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε τα αλβανικά ως μια γλώσσα επιλογής. Όπως και η Αλβανία έπρεπε να έχει ως γλώσσα επιλογής τα ελληνικά. Σε όλη την επικράτεια της Αλβανίας» δήλωσε κατά τη συνάντησή του με εκπροσώπους συλλογικοτήτων και κοινοτήτων της Αλβανικής διασποράς στην Ελλάδα. Λογικά ο Ράμα ακόμα ξεκαρδίζεται στα γέλια αν πρόλαβε να ακούσει την πρόταση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ.
«Το μεταναστευτικό είναι ένα ζήτημα το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ ουδέποτε έχει εργαλειοποιήσει, σε σχέση με άλλα κόμματα της χώρας μας, και είμαστε περήφανοι για την υπεύθυνη στάση που έχουμε κρατήσει», τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προσθέτοντας μεταξύ άλλων ότι τα ζητήματα που αντιμετωπίζει η Αλβανική Κοινότητα στη χώρα μας είναι μεγάλα, με αποτέλεσμα η επισφάλεια την οποία ζουν κάθε μέρα τα μέλη της να έχει διογκωθεί τα τελευταία χρόνια. «Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για ανανέωση στη διαμονή για 3ετία, όταν η συγκεκριμένη αίτηση παίρνει 2,5 χρόνια για να γίνει δεκτή. Δηλαδή, τους βάζουμε αυτούς τους συνανθρώπους, με τους οποίους ζούμε στην ίδια χώρα, σε ένα καθεστώς ομηρίας στην ουσία» δήλωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Πριν λίγο καιρό, πραγματοποιώντας την προσφιλή πεζή διαδρομή μου από την Αγία Παρασκευή στον γειτονικό δήμο Χολαργού, έγινα αυτήκοος μάρτυρας σοκαριστικού διαλόγου μεταξύ δύο εφήβων αγοριών, 13 -14 ετών, που περνούσαν εκείνη τη στιγμή τυχαία από δίπλα μου: «Μετά το σχολείο, έχουμε κανονίσει να παίξουμε ξύλο την Πέμπτη»!
Το έλεγαν μεταξύ τους τόσο φυσικά και οικεία, λες και αναφέρονταν σε προγραμματισμένο παιχνίδι ή εκδήλωση! Πόση αφύσικη οικειότητα απέκτησαν αυτά τα παιδιά με τη βία (πότε…πρόλαβαν); τη στιγμή που θα έπρεπε να απολαμβάνουν την αθωότητα της ηλικίας τους, να αποτρέπουν με κάθε τρόπο και να καταγγέλλουν άμεσα οποιαδήποτε μορφή της, πρωτίστως στους γονείς και τους καθηγητές τους.
Όταν παιδιά ή έφηβοι…προγραμματίζουν εντελώς φυσικά να παίξουν ξύλο μετά το σχολείο, τότε το κακό έχει ήδη συντελεστεί και προχωράει…ακάθεκτα!
Οι γονείς πρέπει να είναι έμπρακτα δίπλα στα παιδιά τους, να τους ενσταλάζουν από την πρώτη στιγμή τον σεβασμό και την αγάπη προς τους άλλους, έτσι ώστε να…κόβεται μαχαίρι από την παιδική τους ήδη ηλικία η οποιαδήποτε σκέψη για άσκηση βίας, λεκτικής, ψυχολογικής και σωματικής.
Να μην τα παραμελούν εξαιτίας των επαγγελματικών υποχρεώσεών τους, να μην τα κακοποιούν λεκτικά, ψυχολογικά ή σωματικά, να είναι απλά στοργικοί και καλοί γονείς…ένα παιδί που έχει απορροφήσει και αποκρυσταλλώσει στην ψυχή του αγάπη και σεβασμό για τους άλλους, ποτέ δεν θα καταφύγει μελλοντικά σε οποιαδήποτε μορφή βίας.
Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές στα σχολεία οφείλουν να έχουν τα μάτια τους ορθάνοιχτα και οτιδήποτε ύποπτο πέσει στην αντίληψή τους, να το καταγγέλλουν στο…δευτερόλεπτο!
Αλλά και τα ίδια τα παιδιά, αν έχουν πέσει θύματα οποιασδήποτε μορφής βίας, πρέπει να βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν και να το καταγγείλουν χωρίς φόβο παντού: στους γονείς, τους καθηγητές, τους συμμαθητές, τους φίλους, τους συγγενείς, τους γείτονες ή την αστυνομία.
Τα παιδιά είναι απλά παιδιά και ΟΧΙ σάκοι του μποξ που ο καθένας μπορεί να «χτυπά» ανεξέλεγκτα και ατιμώρητα, βγάζοντας τα άρρωστα απωθημένα του, είτε είναι συμμαθητής είτε γονιός…
Πέρα από τη σκοπιμότητα ή μη της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα και των αυστηρών προϋποθέσεων και προδιαγραφών που θα πρέπει να υπάρξουν για να γίνει κάτι τέτοιο, αυτό που με εντυπωσιάζει είναι η απόλυτη περιφρόνηση που δείχνει ο Μητσοτάκης απέναντι στους θεσμούς. Το Σύνταγμα είναι απολύτως σαφές στο Άρθρο 16, το οποίο υπαγορεύει ότι «η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από ιδρύματα πoυ απoτελoύν νoμικά πρόσωπα δημoσίoυ δικαίoυ», ότι «οι καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων είναι ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ», και ότι «η σύσταση ανώτατων σχολών από ιδιώτες ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ». Πιο ξεκάθαρη διατύπωση δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Οι πρόνοιες του Άρθρου 16 μπορούν να αλλάξουν ή να καταργηθούν μόνο με συνταγματική αναθεώρηση, και κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει από την παρούσα Βουλή η οποία δεν είναι αναθεωρητική. Επομένως είναι πάρα πολύ σαφές ότι, υπό τις παρούσες συνθήκες, ιδιωτικά πανεπιστήμια δεν επιτρέπεται να λειτουργούν στην Ελλάδα εφόσον υπάρχει σχετική ρητή συνταγματική απαγόρευση η οποία δεν επιδέχεται καμιά παρερμηνεία.
Κι όμως, ο Μητσοτάκης έσπευσε από το βήμα της Βουλής να προαναγγείλει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων τον Ιανουάριο του 2024, με τους βουλευτές του μάλιστα να τον χειροκροτούν όρθιοι. Γιατί το έκανε ο πρωθυπουργός αυτό; Μήπως δεν γνωρίζει το Σύνταγμα; Φυσικά και το γνωρίζει πολύ καλά, όπως γνωρίζει ότι μία απόπειρα αναθεώρησης του Άρθρου 16 που έγινε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχε προσκρούσει στην άρνηση του ΠΑΣΟΚ (δια του συνταγματολόγου Ευάγγελου Βενιζέλου) να συναινέσει. Αυτή τη φορά, όμως, ο Μητσοτάκης έχει αποφασίσει να ακολουθήσει διαφορετική τακτική. Πολύ απλά σκοπεύει να αγνοήσει επιδεικτικά το Σύνταγμα, να το κουρελιάσει κυριολεκτικά εφευρίσκοντας ένα εντελώς γελοίο και αβάσιμο επιχείρημα. Εδώ και μερικές μέρες η κυβέρνηση διαρρέει στα ΜΜΕ ότι η ρητή απαγόρευση του Άρθρου 16 του Συντάγματος μπορεί δήθεν να παρακαμφθεί από το Άρθρο 28 το οποίο υποτίθεται ότι δίνει το δικαίωμα σε πανεπιστήμια του εξωτερικού να διατηρούν παραρτήματά τους στη χώρα μας και επομένως να απονέμουν και πτυχία τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Διάβασα το Άρθρο 28 από περιέργεια και δεν είδα ΠΟΥΘΕΝΑ να προβλέπεται κάτι τέτοιο. Ούτε η πιο καλπάζουσα φαντασία δεν μπορεί να ερμηνεύσει το συγκεκριμένο άρθρο με τον τρόπο που το πουλάει ο Μητσοτάκης στους βουλευτές του και στον ελληνικό λαό. Δυστυχώς, όμως, δεν έχει πρακτικά καμία σημασία αν η ερμηνεία του Συντάγματος που κάνει ο πρωθυπουργός είναι εξωφρενικά παράλογη και απολύτως έωλη, διότι πολύ απλά το πολίτευμά μας δεν έχει τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες για να αποτρέπει τέτοιου είδους προκλητικές αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας, ούτε υπάρχει κανένας θεσμικός παράγοντας ικανός να ελέγξει έναν πανίσχυρο πρωθυπουργό και να τον σταματήσει - και εκεί ακριβώς ποντάρει ο Μητσοτάκης όταν προαναγγέλλει ουσιαστικά ένα συνταγματικό πραξικόπημα χωρίς ίχνος ντροπής.
Είμαι βέβαιος πως αυτό που θα ακολουθήσει στο προσεχές διάστημα θα είναι άλλη μία βάναυση καταπάτηση του Συντάγματος που πολύ φοβάμαι πως δεν θα βρει απολύτως καμία αντίσταση ούτε από τα κόμματα, ούτε από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ούτε από τα ΜΜΕ. Θα δούμε και πάλι τον ολοκληρωτισμό της πολιτικής μονοκρατορίας του Μητσοτάκη να ξεδιπλώνεται σε όλο το μεγαλείο του, τον κυβερνητικό προπαγανδιστικό μηχανισμό να ανεβάζει στροφές προκειμένου για μία ακόμη φορά να μας παρουσιάσει το άσπρο ως μαύρο, και διάφορους φιλοκυβερνητικούς συνταγματολόγους να προσπαθούν ανερυθρίαστα να μας πείσουν ότι όντως «ο γάιδαρος πετάει» και ότι όλοι εμείς οι αδαείς πολίτες δεν έχουμε καταλάβει καλά τι εννοεί το Σύνταγμα όταν αναφέρει τους όρους «αποκλειστικά», «δημόσιοι λειτουργοί» και «απαγορεύεται»...
Στις 21 Οκτωβρίου ένα δραματικό κείμενο έκανε την εμφάνισή του σε εκπαιδευτική ιστοσελίδα. Τις επόμενες ημέρες αυτό έλαβε μεγάλες διαστάσεις. Ήταν η επιστολή απογνώσεως που έγραψε ένας αναπληρωτής καθηγητής σε Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ) κάποιου νησιού, με την οποία ανακοίνωνε την απόφασή του να παραιτηθεί από το λειτούργημά του. Ποιος ήταν ο λόγος; Ο άνθρωπος είχε πάει να διδάξει σε σχολείο και βρέθηκε στην «άγρια Δύση». Πλήρης ασυδοσία! Αποσπούμε μερικά από τα καταγγελλόμενα:
«Το κάπνισμα είναι ελεύθερο σε όλο τον προαύλιο χώρο, ενώ κάποιοι καπνίζουν και μέσα στις τάξεις… Τα κινητά είναι σε διαρκή λειτουργία μέσα – έξω από τις τάξεις, τραβώντας βίντεο και τροφοδοτώντας το τικ-τοκ με “κατορθώματα”… Μαθήτριες, εκ περιτροπής, έρχονταν και κάθονταν στην έδρα, βάζαν τα πόδια τους πάνω στα θρανία, όλοι άλλαζαν θέσεις, η πόρτα ανοιγόκλεινε συνεχώς και κοπανιόταν με δύναμη, κόσμος μπαινόβγαινε, φωνές, ουρλιαχτά και κινητά… Με απειλούσαν για το αμάξι μου και μου λέγαν πως με περιμένει ο εξωσχολικός να με δείρει. Ταυτόχρονα κοπανούσαν θρανία, καρέκλες και κυρίως στρίγγλιζαν όλοι μαζί… Οι “μαθητές” κάναν σόου κοπανώντας θρανία και καρέκλες στους τοίχους, σκούζοντας όλοι μαζί “καλόοοο έεεεε” η “μμμ” η βγάζοντας απλά άναρθρες κραυγές δυνατά… Σε κάποια φάση ήρθαν στο διά ταύτα: “Εδώ μάθημα δεν κάνεις. Δεν κάνει κανείς. Θα μας βάλεις όλους ένα 12, όπως όλοι, και άντε…”».
Παραλείπουμε περιγραφές που είναι τόσο αισχρές, ώστε δεν μπορούν να δημοσιευθούν στο Περιοδικό μας.
Και καταλήγει ο καθηγητής με την απόφασή του: «Για μένα η παραίτηση είναι μία καταστροφή τόσο από πλευράς σταδιοδρομίας, όσο και οικονομικά. Για δύο χρόνια τιμωρούμαι μένοντας εκτός σχολείων. Ο αναπληρωτής που παραιτείται, δεν δικαιούται ούτε επίδομα ανεργίας. Μένω για δύο χρόνια εκτός μοριοδότησης. Το σημαντικότερο είναι ότι απομακρύνομαι από ένα λειτούργημα που αγαπώ. Η παραμονή μου όμως, στις παρούσες συνθήκες, θα σήμαινε ηθική καταστροφή, κάτι απείρως σημαντικότερο…»
Ο καθηγητής ήταν λαμπρός εκπαιδευτικός. Ένα χρόνο πριν ήταν στο 1ο Γυμνάσιο Κισσάμου, όπου έκανε πρωτοποριακό έργο, αναγνωρισμένο διεθνώς. Αυτό το γνωστοποίησαν με επιστολή που υπογράφουν ο Διευθυντής του Γυμνασίου, η Πρόεδρος του Δεκαπενταμελούς και ο Πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Κισσάμου.
Όπως περιγράφει ο καθηγητής, οι συνάδελφοί του στο ΕΠΑΛ υφίστανται τα ίδια, αλλά δεν κάνουν κάτι περισσότερο, διότι φοβούνται.
«Στην πράξη… είναι εντελώς μόνοι. Ποιος θα σε αποζημιώσει για τα σχισμένα σου λάστιχα η το καμένο σου αυτοκίνητο; Για τα τραύματά σου από τις αυτοσχέδιες “βόμβες” με αλουμινόχαρτο και υδροχλωρικό οξύ; Αν σε συκοφαντήσουν;… Αν στη “στήσουν” με λίγα λόγια; Που θα βρείς το δίκιο σου; Ιδιαίτερα αν είσαι αναπληρωτής, είσαι παντελώς ακάλυπτος».
Είναι τόση η θλίψη που προκαλεί αυτή η περιγραφή, που δεν βρίσκει λόγια κανείς να τη σχολιάσει. Εκεί καταντά η Παιδεία, όταν απομακρύνεται από την πίστη και τις βαθιές ρίζες του έθνους.
Πόνος και θλίψη για την απαξίωση της ανθρώπινης ζωής.
Σχόλιο Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά: Ένα παιδί «έφυγε» όταν κατόπιν δικαστικής εντολής διακόπηκε η μηχανική υποστήριξη της αναπνοής του. Πρόκειται για εφαρμογή ενεργητικής ευθανασίας. Το παιδί είχε πολλαπλές εγκεφαλικές βλάβες από την ασφυξία που υπέστη στα πλαίσια διαδικτυακού «παιχνιδιού». Οι βλάβες δεν επέτρεπαν την αυτόνομη επιβίωσή του και μείωναν το προσδόκιμο επιβίωσης. Το δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου έκρινε άνευ αξίας και προοπτικής την ζωή του και παρά τις απεγνωσμένες κινήσεις της οικογένειας έδωσε εντολή για διακοπή της αναπνευστικής υποστήριξης. Δικαιούται το δικαστήριο ή οποιοσδήποτε άλλος να λάβει τέτοια απόφαση; Ποιος ορίζει την αξία της ανθρώπινης ζωής; Ποιος μπορεί να τη διαχειρίζεται; Ποια είναι τα όρια της ανθρώπινης επέμβασης; Προς ποια κατεύθυνση θα γίνεται η διαχείρισή της; Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν εξαρτημένοι από ένα μηχάνημα όπως π.χ αναπνευστήρα, μηχάνημα αιμοκάθαρσης, μία αντλία έγχυσης φαρμάκου…ένα βηματοδότη….Η χρήση ενός μηχανήματος δεν καθιστά περιττή την ύπαρξή τους. Η παρουσία τους προσφέρει χαρά στην οικογένεια και τους ίδιους. Η ταπεινή ζωή που ο Θεός επέτρεψε για αυτούς έχει νόημα και προοπτική. Η κατ΄επιλογήν εφαρμογή της ιατρικής φροντίδας ισοδυναμεί με ενεργητική ευθανασία και είναι άδικη ιατρικά, νομικά και ενώπιον του Θεού. Η ζωή είναι δώρο του Θεού και έχει νόημα άσχετα με τις συνθήκες. Ο άνθρωπος οφείλει να την υπηρετεί και να τη προστατεύει, ουδέποτε δε να την περιορίζει ή αφαιρεί.
Παρακάτω η ιστορία του Archie με την ευχή να μην επαναληφθεί σε κανένα άλλο παιδί.
Ο 12χρονος Archie Battersbee πέθανε το Σάββατο 06/08/22, στις 12:15 μ.μ. σύμφωνα με την The Christian Post, αφού το Ανώτατο Δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου αποφάσισε την προηγούμενη μέρα ότι οι γονείς του δεν είχαν δικαίωμα να τον μεταφέρουν σε κέντρο φιλοξενίας. Οι γονείς του είχαν εξαντλήσει κάθε νομικό μέσο για να τον κρατήσουν στη ζωή ή να τον μεταφέρουν σε ξενώνα όπου θα μπορούσαν να περνούν κάποιο χρόνο μαζί του ως οικογένεια.
«Όλες οι επιθυμίες μας ως οικογένεια απορρίφθηκαν από τις αρχές», είπε η μητέρα του Archie, η Hollie Dance μιλώντας πριν από την τελική απόφαση του δικαστηρίου να αρθεί η υποστήριξη της ζωής του. «Είμαστε συντετριμμένοι, αλλά συνεχίζουμε, γιατί αγαπάμε το παιδί μας και αρνούμαστε να το εγκαταλείψουμε».
Η ίδια η μητέρα, ανακοίνωσε τον θάνατο του Archie στους δημοσιογράφους έξω από το νοσοκομείο το προηγούμενο Σάββατο, λέγοντας: «Με βαθύτατη συμπάθεια και θλίψη σας λέω πως ο Archie, πέθανε σήμερα. Θέλω απλά να πω ότι είμαι η πιο περήφανη μαμά στον κόσμο. Ήταν ένα τόσο όμορφο αγοράκι. Πάλεψε μέχρι το τέλος και είμαι τόσο περήφανη που είμαι η μητέρα του».
Ο Archie είχε βρεθεί αναίσθητος στο σπίτι του από τη μητέρα του στις 7 Απριλίου με ένα κορδόνι γύρω από το πηγούνι και το κεφάλι του, κοντά στην τραχεία. Πιστεύεται ότι συμμετείχε σε μια διαδικτυακή πρόκληση-«παιχνίδι». Πέρασαν περίπου τρία λεπτά πριν τον βρει η μητέρα του και από τότε ήταν σε κώμα.
Ένας ειδικός είπε ότι το κατώτερο τμήμα του εγκεφαλικού στελέχους του Archie είχε υποστεί σοβαρή βλάβη, με αποτέλεσμα ένας δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου να αποφασίσει ότι το Royal London Hospital μπορούσε να σταματήσει να του παρέχει θεραπεία, ενάντια στην επιθυμία των γονιών του. Ωστόσο, οι γονείς του, η Dance και ο Paul Battersbee, δήλωσαν ότι ήθελαν ο Archie να συνεχίσει να λαμβάνει θεραπεία έως οι εξετάσεις του αποδείξουν «πέρα από οποιαδήποτε εύλογη αμφιβολία» ότι ο Archie δεν θα επιζούσε. Ένα βίντεο έδειχνε τον Archie να πιάνει τα δάχτυλα της μητέρας του, προσφέροντας της ελπίδα. Επιπλέον, ένας γιατρός με έδρα τις ΗΠΑ δήλωσε ότι πίστευε ότι η κατάσταση του Archie ήταν αναστρέψιμη, σημειώνοντας ότι μπορούσε να ρυθμίσει μόνος του τη θερμοκρασία και την αρτηριακή του πίεση και είχε ανοίξει τα μάτια του.
«Δεν υπάρχει διαγνωστικό πρωτόκολλο για αυτό που ονομάζεται «εγκεφαλικός θάνατος» ούτε για τον λεγόμενο «θάνατο του εγκεφαλικού στελέχους» που να έχει μηδενική πιθανότητα λάθους – όταν δηλώνει για νεκρό έναν ζωντανό ασθενή», είπε ο Dr. Alan Shewmon. «Το μόνο απολύτως σίγουρο διαγνωστικό κριτήριο για τον θάνατο είναι η μόνιμη και μη αναστρέψιμη απουσία κυκλοφορίας».
Ωστόσο, οι δικαστές αρνήθηκαν τα αιτήματα των γονιών του Archie και τάχθηκαν στο πλευρό του νοσοκομείου. Η Telegraph ανέφερε ότι ο αναπνευστήρας του Archie θα αποσυρόταν περίπου στις 10 π.μ. τοπική ώρα το Σάββατο, αφού η δικαστής Lucy Theis είπε ότι θα ήταν αντίθετο με το συμφέρον του να τον μεταφέρει στο ξενώνα….!
Μια οικογενειακή φίλη δήλωσε στους Times: «Του αφαιρέθηκε κάθε φαρμακευτική αγωγή στις 10 π.μ. και τα ζωτικά σημεία του παρέμειναν εντελώς σταθερά για δύο ώρες, οπότε κατόπιν διέκοψαν και τον μηχανικό αερισμό και το παιδί έγινε εντελώς μπλε. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα αξιοπρεπές στο να βλέπεις ένα μέλος της οικογένειας ή ένα παιδί να ασφυκτιά. Καμία οικογένεια δεν πρέπει να περάσει αυτό που ζήσαμε εμείς – είναι βάρβαρο».
«Το ζήτημα δεν είναι σε τι κόσμο θ’ αφήσουμε τα παιδιά μας, αλλά τι παιδιά θα αφήσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο»
Δίδασκα τις προάλλες, λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία. Κάποια στιγμή, εν τη ρύμη του λόγου, ανέφερα μια φράση που περιείχε την λέξη «τρανός». Το μάθημα ήταν Ιστορία Στ’ δημοτικού, το κεφάλαιο για την Κύπρο. Ομιλούσα για τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον «αητό του Μαχαιρά», ο οποίος είχε υπηρετήσει, ως έφεδρος αξιωματικός του ελληνικού στρατού, στα σύνορα του Κιλκίς με τα Σκόπια, στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Η φράση ήταν : «Ο άνθρωπος αυτός ήταν ήρωας, σπουδαίος, τρανός». Αφύπνιση, θόρυβος και αναταραχή στην αίθουσα. Κάποιοι μαθητές ξέσπασαν και σε χειροκροτήματα. Αν και τέλος της σχολικής χρονιάς, παιδιά έκτης δημοτικού, ζέστη και προσμονή των θερινών διακοπών, ξαφνιάστηκα με την περίεργα ενθουσιώδη αντίδραση. Χάρηκα. Κρυφοκαμάρωσα. Πέτυχε η παράδοση. Προσγειώθηκα, όταν με ρώτησε ένας μαθητής:
-Ξέρετε και τον Τρανό, κύριε;
-Και ποιος είναι αυτός, χρυσό μου παιδί;
-Ο καλύτερος τράπερ της Ελλάδας.
-Και τι θα πει τράπερ;
=Είναι η μουσική που ακούμε.
Ελεγχόμενος για την άγνοιά μου, έψαξα να βρω. Η «τραπ» είναι μουσικό υποείδος, άνθισε στις Νότιες Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής σε μέρη όπου γινόταν διακίνηση ναρκωτικών. Τα ναρκωτικά, τα όπλα, τα πανάκριβα και γρήγορα αυτοκίνητα, η προκλητική επίδειξη πλούτου, η πρόστυχη και χυδαία αντιμετώπιση των γυναικών, είναι η πρώτη ύλη για τα ρεκάσματα των τράπερ. (Είπαμε αν θέλεις να δεις την Ελλάδα του μέλλοντος επισκέψου την σημερινή Αμερική). Το υποείδος κάνει θραύση στην Ελλάδα. Σχεδόν όλα τα παιδιά του δημοτικού, στις μεγαλύτερες τάξεις, με τέτοια τοξικά δηλητήρια… τρανεύουν. (Στο γυμνάσιο και λύκειο το μοναδικό). Δεν τολμώ να παραθέσω στίχους, γιατί παρελαύνει όλο το υβρεολόγιο της γλώσσας. Παιδιά 8 και 9 ετών ανυπεράσπιστα, στις πιο κρίσιμες, εξοπλιστικές ηλικίες, βομβαρδίζονται, αποσαθρώνονται, εξαχρειώνονται απ’ όλη την σαπίλα και τις αναθυμιάσεις των κοινωνικών υπόνομων. Άτομα ανισόρροπα, ψυχανώμαλα, αγράμματα και απελέκητα, διψασμένα για εύκολο για άκοπο πλουτισμό, εκφυλισμένοι ηδονοθήρες, ανέλαβαν πλέον την «ανατροφή» των παιδιών μας.
Ζητώ συγγνώμη για τους χαρακτηρισμούς, αλλά δεν βρήκα πιο επιεικείς. Αν κάποιος διαβάσει στίχους τους, φρίττει. Ό,τι ράβουν γονείς και δάσκαλοι, ξηλώνεται από τους έξαλλους «πορνοβοσκούς», που ονομάζονται και μουσικοί.
Για να απαλύνω το κείμενο παραπέμπω στον Αθηναίο αγωνιστή του Εικοσιένα Γ. Ψύλλα. «Ένας Θεσσαλός προεστός, εντελώς αναλφάβητος, χρησιμοποιεί τον δάσκαλο του χωριού και ως γραμματικό του. Επειδή όμως ο δάσκαλος δεν ήταν σε όλα υπάκουος, ο προεστός προτείνει στη γενική συνέλευση των κατοίκων την απόλυσή του. Γιατί; Ρωτάει εκείνος εμβρόντητος. Γιατί δεν ξέρεις γράμματα! Και ποιος το λέει αυτό; Εγώ! Απαντά ο προεστός. Γράψε τη λέξη βόδι να δούμε αν ξέρεις. Ο δάσκαλος έγραψε σε ένα χαρτί βόδι. Τότε ο προεστός ζωγραφίζει σε άλλο χαρτί ένα βόδι, το δείχνει στους χωριανούς – το ίδιο αναλφάβητους – και ρωτάει. Πέστε μου, ποιό χαρτί γράφει βόδι; Το δικό σου! Απαντούν όλοι. Και έδιωξαν τον δάσκαλο». (Απομνημονεύματα του βίου μου, Αθήνα 1974, σελ. 286-187).
Κάτι παρόμοιο ισχύει με την δυναμική σήμερα του σχολείου. Χάνουμε κατά κράτος από τους ποικιλώνυμους «προεστούς», την παρδαλή επωνυμία που νυχθημερόν «παιδαγωγεί» στην ευτέλεια και την χυδαιότητα.
Εδώ όμως απαιτείται μια αναφορά στην μεγαλοφυία του Πλάτωνα. Η μουσική, έγραφε, πρέπει να αποτελεί το κυριότερο μέλημα της πολιτείας. (Και εννοούσε όλες τις τέχνες που προστατεύουν οι Μούσες, δηλαδή τον πολιτισμό). Και χρειάζεται εγρήγορση και περιφρούρηση των πολιτιστικών αγαθών, γιατί χάνοντάς τα, χάνουμε τα πάντα –«ευλαβητέον ως εν όλω κινδυνεύοντα». Γιατί μέσω της «μουσικής» διεισδύει εύκολα, αθέατη η διαφθορά στην κοινωνία – «ραδίως αύτη λανθάνει παραδυομένη». Και μάλιστα «παίζοντας», με άκακο φαινομενικά τρόπο, διαμέσου της ψυχαγωγίας - «ως εν παιδιαίς γε μέρει και ως κακόν ουδέν εργαζομένη». Αφού διεισδύσει η διαφθορά στην κοινωνία και κυρίως στην πιο ευπαθή και μιμητική ομάδα της, τους νέους, μέσω των τραγουδιών των τράπερ στην προκειμένη περίπτωση, «αφού εγκατασταθεί για καλά, αρχίζει να εισχωρεί από κάτω σαν το νερό και να διαποτίζει τα ήθη και τις ενασχολήσεις των νέων. (Πολιτών). Και αφού δυναμώσει εισβάλλει στις ανθρώπινες σχέσεις και ύστερα ρίχνεται, Σωκράτη, πάνω στους νόμους και τους δημοκρατικούς θεσμούς, ώσπου να αναποδογυρίσει τα πάντα, και το δημόσιο και το ιδιωτικό». (Πολιτεία, 424, d-e).
Μήπως, ερωτώ, μήπως η έξαρση της εγκληματικότητας από συμμορίες ανηλίκων, οι κλοπές, οι βιαιοπραγίες, οι συμπλοκές με δολοφονικά εργαλεία, η παντελής ανυπαρξία αναστολών και μεταμέλειας, οφείλονται, εκτός από την περιρρέουσα ατιμωρησία και στο υπόγειο, δυσώδες ποτάμι, που διαβρώνει εξ απαλών ονύχων τα παιδιά; Και αναφέρομαι στην μουσική τράπερ που προτρέπει απροκάλυπτα σε ανήθικο, άνομο και εγκληματικό βίο;
Τρεις παράγοντες μπορούν να σταματήσουν το αναποδογύρισμα των πάντων.
Πρώτον, η πολιτεία. Κατά το Σύνταγμα, άρθρο 21, «Η οικογένεια…. και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του κράτους». Το Σύνταγμα κατάντησε, «σύντριμμα», όπως έλεγε και ο Κολοκοτρώνης, οπότε ματαιοπονούμε. Και εξάλλου ποιος ενδιαφέρεται; Τα βλαστάρια των πολιτικών φοιτούν στα καλύτερα κολέγια, εισέρχονται κατόπιν στα πανάκριβα πανεπιστήμια της αλλοδαπής και επιστρέφουν για να γίνουν υψηλόβαθμα και υψηλόμισθα στελέχη του δημοσίου, της Ε.Ε. ή και δήμαρχοι.
Δεύτερον, το σχολείο. Αν ρωτήσουμε το υπουργείο παιδείας, θα μας ταράξει στις «δεξιότητες» και στις «δράσεις». Κάποτε η παιδεία μας περιφρουρούσε τις τιμαλφείς αξίες του έθνους, τώρα είναι προαγωγός της ασυδοσίας. Ένας λόγος που αγρίεψαν τα παιδιά, είναι και η «εκπαίδευση της αμάθειας».
Τρίτον, η οικογένεια, η έσχατη γραμμή άμυνας για την επιβίωση του Ελληνισμού. Η σύγχρονη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Όπως θα έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός «Ανίσως ήτο δυνατόν να ανεβούμε εις τον ουρανόν και να φωνάξουμε μίαν φωνήν μεγάλην «γονείς ξυπνήστε, μαγαρίζουν τα παιδιά σας». Όποια οικογένεια ορθώνει τείχη αδιαπέραστα και προφυλάσσει τα παιδιά της από την «λέπρα» που τρώει τα σωθικά της κοινωνίας, θα καμαρώνει μεθαύριο για τον καλόν της αγώνα. Όποια οικογένεια, αντί για τα αναποτελεσματικά «πρέπει», μεγαλώνει και ανατρέφει τα παιδιά της με το «πρέπον», το παράδειγμα, θα σωθεί.
"Είμαστε εκείνοι για τους οποίους μας έλεγαν οι γονείς μας να μην τους κάνουμε παρέα".
Σε τοίχο λυκείου των Αθηνών
Στο σχολικό βιβλίο "Νεοελληνική γλώσσα" της Α' Γυμνασίου, στο "τετράδιο εργασιών" (σελ. 71), φιλοξενείται κείμενο το οποίο δημοσιεύτηκε στην εφ. "ΤΟ ΒΗΜΑ", το 2003. Διαβάζω: "Ουσιαστικά το σχολείο του μέλλοντος θα είναι μια μορφωτική υπηρεσία, όπου το κάθε παιδί θα μαθαίνει μόνο του από τον υπολογιστή, υποβοηθούμενο από έναν υποβαθμισμένο βοηθό μάθησης, επιφορτισμένο κυρίως με τεχνικής φύσεως προβλήματα. Τα παιδιά που έχουν υπολογιστή στο σπίτι θα μπορούν να παρακολουθούν αποκεί (έτσι μια λέξη...αποκεί), χωρίς να είναι απαραίτητη η καθημερινή παρουσία στο σχολείο, αφού έτσι κι αλλιώς οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων θα είναι online σε 24ωρη βάση...". Τα βιβλία εισήλθαν στην εκπαίδευση το 2006, άρα, μετά από 16 χρόνια, η τότε απίθανη πρόβλεψη πραγματοποιήθηκε εν μέσω πανδημίας και θα συνεχιστεί, γιατί πάντοτε θα επικρέμεται από δω και στο εξής και μια απειλή πάνω από τα κεφάλια μας. Λιμοί, λοιμοί, πόλεμοι και καταποντισμοί είναι το καθημερινό τηλεοπτικό... εδεσματολόγιο.
Πρόσφατα συζητούσα με νέο γονέα. Τα παιδιά του φοιτούν στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό. Στα όρια της απελπισίας ο άνθρωπος. "Δεν ξεκολούν από το κινητό ή το διαδίκτυο". "Τα μόνα παιχνίδια που τα συναρπάζουν είναι τα ηλεκτρονικά". "Καθηλώνονται ώρες μπροστά στην οθόνη". Τον ρώτησα πώς το αντιμετωπίζει. Έριξε το βάρος και την ευθύνη στην σύζυγό του, η αρχαία, συνομήλικος της ιστορίας του ανθρώπου, πρόφαση και πάλι στο προσκήνιο. " Η γυνή ην έδωκας μετ' εμού, αύτη μοι έδωκεν από του ξύλου, και έφαγον...". Ο ίδιος περιορίζεται στα γνωστά συμβουλευτικά αερολογήματα του τύπου"δεν είναι σωστό", "θα χαλάσεις τα μάτια σου", και τα "πρέπει", που καμμία αξία δεν έχουν ούτε νουθετούν, διότι δεν διδάσκει το "πρέπει", απρόσωπο ρήμα εξάλλου, αλλά το "πρέπον", το οποίο είναι μετοχή, δηλαδή το παράδειγμα. Τι να κερδίσεις, όταν με τα λόγια ράβεις, ενώ με τις πράξεις ξηλώνεις....
Είναι πια χαμένη υπόθεση και νομίζω ότι μεγαλώνει μια γενιά που δεν θα σκέφτεται με λέξεις και έννοιες, αλλά με εικόνες και κινούμενα σχέδια. Ελάχιστα παιδιά θα σκύβουν με προσοχή να διαβάσουν ένα καλό βιβλίο, ακόμη και η υποχρεωτική σχολική ανάγνωση γίνεται με μεγάλη δυσφορία και με συνεχές παρακαλητό από τους γονείς. Το βλέπω και στους μαθητές μου, όταν τους αναθέτω να μελετήσουν στο σπίτι ένα κεφάλαιο της ιστορίας, από τα παλιά βεβαίως βιβλία, προ του 2006, γιατί τα νέα είναι κακογραμμένα, δυσνόητα και "πανδύσκολα"- λέξη που χρησιμοποιούν οι μαθητές, γιατί νομίζουν ότι είναι αντίθετη του πανεύκολου-για παιδιά Στ' δημοτικού. Η πρώτη φράση που εκστομίζουν είναι "όλο, κύριε!!". Δεν το χρεώνω στα παιδιά, αλλά όπως στρώνει κανείς έτσι κοιμάται. Και μια και μιλάμε για την ιστορία, όπως προσφυώς γράφτηκε, για να εξασφαλίσουν την συνοχή τους οι κοινωνίες με μνήμη χρησιμοποιούν την ιστορία και οι κοινωνίες χωρίς μνήμη την επικοινωνία, καταλήγοντας στην νεολαία των βαρβάρων της διαδικτυακής εποχής.
Μας απειλούν νυχθημερόν οι Τούρκοι, έχουν αφηνιάσει, θυμίζει η προκλητικότητα, τα ψεύδη και οι αναίσχυντες αιτιάσεις τους εποχή Μουσολίνι, όταν ο κρανιοκενής φασίστας της Ρώμης, επινοούσε τις άθλιες προπαγάνδες του κατά της πατρίδας. Επίσημο δόγμα μας είναι ότι "ανήκομεν εις την Δύσιν", είμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας. Μας διαφεύγει κάτι. Η Δύση δεν απειλείται από ένα φιλοπόλεμο, μωαμεθανικό, φυλετικό όγκο. Δεν κινδυνεύει η Δανία ούτε η Ολλανδία από τα ασκέρια του Ερντογάν."Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή οτιδήποτε", κατά τον Παπαδιαμάντη. Σε τούτα τα ματωμένα χώματα δεν αρκεί να είμαστε μόνο πολίτες, κοσμοπολίτες και ό,τι άλλο επιπολάζει στην ασπαίρουσα οικουμένη, να παρέχουμε χυλώδη εκπαίδευση σε αυριανούς καταναλωτές, λεπτεπίλεπτους ζητωκραυγαστές της πολυπολιτισμικής απάτης. Η πατρίδα θέλει "εδώ και τώρα" πεπαιδευμένους πολίτες που να είναι συγχρόνως και οπλίτες. Δεν προασπίζουν την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα μόνο οι ένοπλες δυνάμεις. Τις προασπίζει ο λαός με την ομηρική και θουκυδίδεια έννοια. Όχι ο φιλοπόλεμος λαός, αλλά ο ψυχικά αρματωμένος, η νηφάλιος, ο φωτισμένος. Και αυτό μας το παρέχει η Παιδεία, η έσχατη γραμμή άμυνας των Ελλήνων. Αυτή όμως είναι η τραγωδία μας. "Μάλλον πεφόβημαι τας οικείας ημών αμαρτίας ή τας των εναντίων διανοίας", περισσότερο φοβούμαι τα δικά μας σφάλματα, παρά τα σχέδια των εχθρών, θα γράψει και ο αρχαίος λόγος. Με σχολείο "μορφωτική υπηρεσία", ένα είδους ΚΕΠ, με δάσκαλο "βοηθό μάθησης", αυτολογοκρινόμενο και τετρομαγμένο, το να μιλήσεις για αυριανό οπλίτη-πολίτη ακούγεται τουλάχιστον γραφικό. Να θυμίσω και πάλι τι απάντησε ο Παλαμάς το 1903, όταν ερωτήθηκε για το ποια είναι η κατεπείγουσα ανάγκη "διά το ελληνικόν κράτος επί τω νέω έτει"; Απάντησε "το στρατιωτικό δυνάμωμα του τόπου και ανθρώπων απόχτημα. Και τους ανθρώπους μας τους δίνει η Παιδεία". Με νέους που είναι συνδεδεμένοι ολημερίς και ολονυχτίς "αποκεί", από το σπίτι με την μορφωτική υπηρεσία του υπουργείου δεξιοτήτων, πώς θα φτάσουμε στο "απόχτημα ανθρώπων", πολιτών που θα οπλίζουν τ' άρματα κατά της λυσσασμένης ύαινας της ανατολής;
Συνεχίζουμε την περιήγηση στην ανατροφή των παιδιών, με την αρχαία Ελλάδα.
Πριν μπω στο θέμα θέλω να σχολιάσω κάτι. Τις προάλλες είδαμε στο «τιβί» κάποιον εκπαιδευτικό σε ΕΠΑΛ να βιαιοπραγεί εναντίον μιας μαθήτριας. Τιμωρήθηκε αυστηρά και καλώς. Στις εικόνες είδαμε και κάποιες άλλες αξιόποινες πράξεις από τους μαθητές που πέρασαν ασχολίαστες, γιατί, σύμφωνα με την καταστρεπτικό ιδεολόγημα «παιδιά είναι, δεν πειράζει, βράζει το αίμα τους και λοιπά…». (Από το «δεν πειράζει», εφευρέθηκε ο «δεμπειρασμός»).
Πρώτον: κάποιοι συμμαθητές της όρμησαν εν βρασμώ και χειροδίκησαν κατά του εκπαιδευτικού. Δεν πειράζει…
Δεύτερον: Ένας μαθητής «τραβούσε» με το κινητό του την σκηνή. Το κινητό απαγορεύεται στο σχολείο. Ξέρουμε ότι όλα σχεδόν τα παιδιά προσέρχονται με το κινητό στην τάξη. Ποιος ελέγχει; τι κάνει το υπουργείο; Τίποτε. Δεν πειράζει…
Τρίτον: αναποδογύρισαν και κατέστρεψαν, για εκδίκηση, οι μαινόμενοι συμμαθητές το αυτοκίνητο τού όντως απαράδεκτου εκπαιδευτικού. Αυτό είναι ή δεν είναι αδίκημα; Τιμωρήθηκαν; Μάλλον όχι. Είναι παιδιά, δεν πειράζει…. Αυτός, ο «δεμπειρασμός» όμως τρώει τα σωθικά της πατρίδας.
Ας γυρίσουμε πίσω. Σε κάθε σπίτι, σε κάθε σχολή στην αρχαία Ελλάδα «βασίλευε» ο Όμηρος. «Την Ελλάδα όλην πεπαίδευκεν ούτος ο ανήρ» θα πει ο Πλάτων. Οι γονείς ανατρέφουν τα παιδιά τους για να γίνουν καλοί καγαθοί πολίτες. Σκοπός τους ν’ αποκτήσουν τα παιδιά την αρετή, λέξη που δεν εξηγείται, αλλά βιώνεται. «Ουκ έστιν αρετής νόημα τιμιώτερον». Δεν υπάρχει τίποτε πιο πολύτιμο από την αρετή.
Ό,τι κι αν γίνουν τα παιδιά πρέπει να τα διακρίνει η αρετή, γιατί «πάσα επιστήμη (τέχνη) χωριζομένη αρετής πανουργία τις και ου σοφία φαίνεται», λέει ο Πλάτων στο πασίγνωστο ρητό του. Αρετή μάλλον εννοούσαν οι αρχαίοι την υστεροφημία. Το να φεύγει κάποιος απ’ αυτή τη ζωή και ν’ αφήνει πίσω του μία λαμπρή ανάμνηση.
«Η δε αρετή και θανώσι λάμπει». Η αρετή λάμπει ακόμη και μετά το θάνατο των ενάρετων ανθρώπων. Πώς όμως παίδευαν οι γονείς ενάρετους ανθρώπους; Στο αριστουργηματικό έργο του «περί παίδων αγωγής» ο Πλούταρχος ανθολογεί, γύρω στο 50 μ.Χ., όλη την προηγούμενη σοφία.
Αντιγράφω λίγα θαυμάσια σπαράγματα :«Οι γονείς», γράφει, «να μην παινεύουν υπερβολικά και φουσκώνουν τα παιδιά με εγκώμια, γιατί με τις υπερβολές των επαίνων γίνονται ματαιόδοξα και κακομαθημένα».
«Να οδηγούμε», συνεχίζει, «τα παιδιά προς τις σωστές ενασχολήσεις με συμβουλές και λόγους και όχι με ξυλοδαρμούς και κακοποίηση. Ακόμη να μην τα υποβάλλουμε σε υπέρμετρους κόπους» - σήμερα θα λέγαμε φροντιστήρια, ωδεία, γυμναστήρια –«όπου απαυδούν και διακόπτουν ή δεν δέχονται τη μάθηση με ανταπόκριση.
Όπως δηλαδή τα φυτά τρέφονται με λιγοστό νερό, αλλά με πολύ πνίγονται κατά τον ίδιο τρόπο η παιδική ψυχή από τους υπερβολικούς κόπους καταποντίζεται». Σημειώνει παρακάτω ο παππούς Πλούταρχος κάτι πολύ σημαντικό, απευθυνόμενος στους πατέρες. «Να παρακολουθούν την πορεία μάθησης των παιδιών τους, να πληροφορούνται οι ίδιοι, την εξέλιξη των παιδιών τους από τον δάσκαλο». Σήμερα οι πατέρες είναι απόντες από το σχολείο.
Είναι όμως πλάνη για τον άντρα να πιστεύει ότι μπορεί, χωρίς συνέπειες, να διοχετεύει όλη του την ενέργεια στην δουλειά του, όπως είναι πλάνη για τη γυναίκα να πιστεύει ότι μπορεί να μεγαλώσει μόνη της τα παιδιά της.
Στο τέλος καταλήγουν και οι δύο με άδεια χέρια. Ιδιαίτερη σημασία δίνει ο Πλούταρχος στο ψέμα. «Να συνηθίζουμε», τονίζει, «τα παιδιά μας να λένε την αλήθεια. Το ψέμα είναι δουλοπρέπεια και όλοι οι άνθρωποι το απεχθάνονται».
Όταν τα παιδιά βρίσκονται στην εφηβική ηλικία, οι εχέφρονες γονείς, πρέπει «να προσέχουν, να επαγρυπνούν και να συνετίζουν τους νεαρούς διδάσκοντας, απειλώντας και παρακαλώντας τους, παρουσιάζοντας παραδείγματα ανθρώπων που εξαιτίας της αγάπης τους για τις απολαύσεις έπεσαν σε συμφορές. Να εμποδίζουν τα παιδιά από του να συναναστρέφονται φαύλους ανθρώπους, γιατί παίρνουν μέρος τα κακίας τους».
Ο λαός σήμερα λέει «πες μου τον φίλο σου να σου πως ποιος είσαι». Πολλοί νέοι παρασύρθηκαν εξαιτίας της κακής παρέας, όπως συνηθίζουμε να λέμε.
Στην περίπτωση αυτή ο γονέας επεμβαίνει δραστικά, χωρίς τύψεις και ενδοιασμούς, πριν να είναι πολύ αργά. Ο γονέας να είναι υπομονετικός, συνιστά ο Πλούταρχος. Να μην ελέγχει και παρατηρεί το παραμικρό. «Υπομένουμε», γράφει, «τα παραπτώματα των φίλων μας τι το παράδοξο, αν υπομείνουμε και των παιδιών μας;».
Τελειώνει ο Πλούταρχος την πραγματεία του με κάτι που θεωρεί την κορωνίδα της σωστής αγωγής είναι το δεύτερο, μετά την αγάπη, όπλο του γονέα. «Περισσότερο απ’ οτιδήποτε οφείλουν οι γονείς να μην πέφτουν σε σοβαρά σφάλματα, αλλά να κάνουν όλα όσα πρέπει, προσφέροντας τους εαυτούς τους παράδειγμα στα παιδιά τους, ώστε ν’ αποτρέπονται από άσχημα λόγια και έργα». «Ου γαρ ο λόγος τοσούτον, όσον ο βίος εις την αρετήν άγει», αυτή είναι η βασιλική οδός για μια σωστή ανατροφή. Αυτό προβάλλει η αρχαία παράδοσή μας.
Πολλοί παραστρατημένοι νέοι είναι συνήθως άνθρωποι που πρώτα απογοητεύτηκαν από τους γονείς τους και ύστερα από την κοινωνία.
Πρωτόθρονη αξία στην αγωγή των παιδιών έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες στην αιδώ, την ντροπή. Στον περίφημο μύθο που αναφέρει ο Πλάτων στον «Πρωταγόρα», διαβάζουμε ότι, όταν ο Δίας έφτιαξε τον κόσμο, προίκισε τα ζώα με διάφορα χαρακτηριστικά (φτερά, δύναμη, ταχύτητα). Όμως τον άνθρωπο τον άφησε ανεφοδίαστο (κυρίως χωρίς την πολιτική τέχνη, την ικανότητα συμβίωσης). Οι άνθρωποι έτσι εξοντώνονταν από τα θηρία. Τότε ο Ζεύς, επειδή φοβήθηκε για το γένος μας, μη ξεκληριστεί, στέλνει τον Ερμή να φέρει στους ανθρώπους την Αιδώ και την Δίκη (την ντροπή και την δικαιοσύνη). Έτσι θα διακανονιζόταν η αρμονία των σχέσεων στις πολιτείες. Τον ρώτησε ο Ερμής, με ποιό τρόπο να τις κατανείμει. Σε λίγους, όπως οι άλλες τέχνες, ή σε όλους τους ανθρώπους; «Σε όλους να τις μοιράσεις», λέει ο Δίας, «και όλοι ας μετέχουν σ’ αυτά τα δύο... Και βάλε νόμο, από εμένα διαταγμένο, όποιος δεν μπορεί να μετέχει στην Αιδώ και στην Δίκη να τον σκοτώνουν ως αρρώστια της πόλης». («Και νόμον θες παρ’ εμού, τον μη δυνάμενον αιδούς και δίκης μετέχειν ως νόσον της πόλεως» - Πρωταγόρας ΧΙΙ). Το κοκκίνισμα της ντροπής είναι πολύ ανώτερο από οποιοδήποτε καλλυντικό προσώπου.
Μιας και περίσσεψαν τα φαινόμενα νεανικής βίας, ας δούμε τι γινόταν στο παρελθόν μας, που πάντα διδάσκει με την επικαιρότητά του. Ας αρχίσουμε με την Πονεμένη και Αγιασμένη Ρωμιοσύνη, το Βυζάντιο.
Στην χιλιόχρονη Ρωμανία η ανατροφή των παιδιών κατέχει κυρίαρχο ρόλο. Στόχος δεν είναι μόνον ο καλός καγαθός πολίτης, αλλά ο πολίτης του ουρανού, ο ουρανοπολίτης, ο άγιος. Η ανατροφή είναι η υψηλοτέρα τέχνη. «Τω όντι γαρ αύτη μοι φαίνεται τέχνη τις είναι τεχνών και επιστήμη επιστημών, άνθρωπον άγειν, το πολυτροπώτατον και ποικιλώτατον ον», λέει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Οι Πατέρες της Εκκλησίας κατανοώντας τις δυσκολίες ανατροφής των παιδιών γράφουν πλήθος συγγραμμάτων, όπου παιδαγωγούν, συμβουλεύουν, νουθετούν γονείς και παιδιά. Η δροσιά και η επικαιρότητα των παρατηρήσεών τους είναι εκπληκτική. Θα περιοριστούμε εδώ σε λίγα χρυσά ρήματα του αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου, του «θεμέλιου λίθου του καινού Ελληνισμού» κατά τον ιστορικό του 19ου αιώνα Σπ. Ζαμπέλιο. Στο έργο του «πώς πρέπει οι γονείς ν’ αναθρέφουν τα παιδιά τους» γράφει τα εξής θαυμάσια. Ξεκινά με μια μεγάλη αλήθεια: «Δεν κάνει τον άνθρωπο γονέα – πατέρα ή μητέρα – το γεγονός και μόνο ότι συνετέλεσε να γεννηθεί παιδί, αλλά να το διαπαιδαγωγήσει σωστά». Τα παιδιά δεν είναι κτήμα μας να τα κάνουμε ό,τι θέλουμε ή να βγάζουμε τις δικές μας απωθημένες επιδιώξεις. Το μόνο που μας ανήκει είναι η διαπαιδαγώγησή τους. Η διαπαιδαγώγηση είναι όμως δύσκολο πράγμα. Οι γονείς αγχώνονται. Θέλουν να είναι τέλειοι. Τέτοιοι δεν υπάρχουν. Πολλές φορές ο γονέας (ή ο δάσκαλος) πέφτει σε σφάλματα ή κάνει λάθη απέναντι στα παιδιά. Ζητάμε συγγνώμη. Η συγγνώμη από τα παιδιά τα διδάσκει τρία πολύτιμα μαθήματα.
Πρώτον. Η ομολογία του γονέα ότι έκανε λάθος δίνει στο παιδί την δυνατότητα να διαπιστώσει ότι κανείς δεν είναι αλάθητος.
Δεύτερον. Όταν οι γονείς έχουν την δυνατότητα να ζητήσουν συγνώμη από τα παιδιά τους, τότε εκείνα αρχίζουν να μαθαίνουν ότι η συγγνώμη είναι το υφάδι της ζωής που συνέχει τους ανθρώπους. Μαθαίνουν ότι ένα λάθος δεν είναι το τέλος μιας σχέσης και ότι μπορεί να ξεπεραστεί και να απαλειφθεί με την συγγνώμη και την συμφιλίωση.
Τρίτον. Η συγγνώμη των γονέων ενισχύει την δυνατότητα των παιδιών να διακρίνουν το καλό από το κακό.
Στηλιτεύει παρακάτω ο άγιος την αδικαιολόγητη ανοχή των γονέων στα παραπτώματα των παιδιών. «Πολλοί γονείς», γράφει, «επειδή δεν θέλουν να μαλώσουν ή να λυπήσουν τα παιδιά τους, για την άτακτη ή απρεπή συμπεριφορά τους, τα είδαν αργότερα πολλές φορές να συλλαμβάνονται επειδή υπέπεσαν σε μεγάλα εγκλήματα».
Δυστυχώς σήμερα οι πιο πολλές οικογένειες έχουν σαν κέντρο της ζωής τους τις επιθυμίες και τα κέφια του παιδιού. Ικανοποιούν κάθε του επιθυμία. Γίνεται το παιδί ένας κακομαθημένος τυραννίσκος, γιατί δεν το παιδαγωγούν οι γονείς του.
Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω ανέκδοτο. Το γεγονός συνέβη στην Αμερική. Ένας πιτσιρίκος πηγαίνει με την μαμά του σ’ ένα πολυκατάστημα. Ψωνίζει εκείνη κάτι ευτελές και χρειαζούμενο, μα ο μικρός έχει χωθεί σ’ ένα αυτοκινητάκι και αρνείται να βγει απ’ αυτό. Με γοερές κραυγές και τσιρίδες απαιτεί να του το αγοράσουν. Η μάνα δεν έχει τόσα χρήματα. Τρέμει ακόμη μήπως η άρνησή της δημιουργήσει στο παιδί τραύματα, ψυχικές, ανεπανόρθωτες ζημιές, που ίσως γίνουν κάποτε η αιτία για να γίνει το παιδί κομπλεξικό ή… Αλ Καπόνε. Το πολυκατάστημα όμως έχει παιδοψυχολόγο, όπως όλα τα καλά πολυκαταστήματα παιδικών ειδών στην Αμερική. Η μαμά καταφεύγει απελπισμένη σ’ αυτόν. Γιατρέ, του εξηγεί, και τρέμει η φωνή της, του μίλησα λογικά, του εξήγησα πως δεν έχω χρήματα, το παρακάλεσα, του έταξα λαγούς με πετραχήλια. Μα τίποτε, δεν σηκώνεται από το παιχνίδι. Μπορείτε να βοηθήσετε. Ο ψυχολόγος πρόθυμα πήγε δίπλα στον μικρό, του ψιθύρισε κάτι στο αυτί και αμέσως – ω του θαύματος- ο μικρός ακολούθησε σαν αρνάκι την μητέρα του. Η μαμά συγκινήθηκε, θαύμασε την παιδαγωγική κατάρτιση του γιατρού. «Αυτό θα πει μοντέρνα αντίληψη παιδαγωγικής», κραύγασε. «Τι είπατε στο παιδί μου, γιατρέ, και πείστηκε», ρωτά να μάθει. Ο ψυχολόγος χαμογέλασε: – Του είπα: «κατέβα αμέσως γιατί θα φας δύο σφαλιάρες που θα δεις τον ουρανό σφοντύλι». Εδώ τελειώνει το ανέκδοτο. Λέγεται πως ο Θίγει ακόμη ο άγιος ένα ιδιαίτερο σοβαρό θέμα: Γράφει: «Για τα κτήματα που έχουν δοθεί στα παιδιά φροντίζουμε, όχι όμως και για τα παιδιά. Βλέπεις γονέα την ανοησία; Άσκησε την ψυχή του παιδιού σου πρώτα και κατόπιν θα έλθουν όλα τα άλλα: Όταν η ψυχή του παιδιού δεν είναι ενάρετη, καθόλου δεν το ωφελούν τα χρήματα και όταν είναι, καθόλου δεν το βλάπτει η φτώχεια. Θέλεις να το αφήσει πλούσιο, μάθε το να είναι σωστός άνθρωπος». Οι παρατηρήσεις αυτές είναι πολύ επίκαιρες. Η μεγάλη πλειοψηφία των γονέων σήμερα φροντίζει να προσφέρει στα παιδιά, υλικές ανέσεις και αγαθά και συχνά, για να το επιτύχει αυτό, στερεί από τα παιδιά της, αυτό που εκείνα χρειάζονται περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, δηλαδή αυτούς τους ίδιους τους γονείς τους. Στη συνέχεια οι γονείς προσπαθούν να τα αποζημιώσουν με εξωφρενικές παροχές. Τα δωροδοκούν, δηλαδή, για να αγοράσουν το ενδιαφέρον και την αγάπη τους. Ή δείχνουν αυτήν την αποπνικτική αγάπη, κυρίως οι μάνες, που ονομάστηκε προσφυώς, «σύνδρομο της κλώσας». Έτσι δεν μεγαλώνουμε ελεύθερους ανθρώπους, αλλά άβουλα όντα.
Μνημονεύει ακόμη ο άγιος ένα πολύ σημαντικό θέμα. Αυτό της γλώσσας: «Ρήματα παιδεύοντες το παιδίον φθέγγεσθαι σεμνά και ευσεβή», να μαθαίνουμε στο παιδί να χρησιμοποιεί λέξεις ωραίες. Ή τουλάχιστον να μην ακούει αισχρολογίες. Δυστυχώς σήμερα και στα δημοτικά ακόμη σχολεία ακούμε μαθητές στα διαλείμματα να βωμολοχούν. Ποιος φταίει; «Όταν τα μήλα είναι ξινά, ποιον πρέπει να κατηγορήσουμε τα μήλα ή τη μηλιά;», έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. «Ο άνθρωπος είναι το μιμητικότατον των όντων», έλεγε ο Αριστοτέλης. Το παιδί μιμείται ό,τι βλέπει και ό,τι ακούει. Σ’ αυτόν τον τομέα περισσότερη προσοχή χρειάζονται οι πατεράδες, οι οποίοι έχουν την νοσηρή εντύπωση πως αποτελεί χρέος τους η διδασκαλία και η αποκάλυψη στον νεαρό γιο του κάποιων «αντρικών» μυστικών ή η εκμάθηση βρισιών που αρμόζει σε πραγματικούς άντρες. Αποαθωποιούνται έτσι τα παιδιά σε πολύ ακατάλληλη ηλικία και οδηγούνται πολλές φορές στη διαφθορά, γιατί «φθείρουσι ήθη χρηστά ομιλίαι κακαί». Καταστρέφονται χρηστά ήθη από κακές συναναστροφές και ομιλίες, σημειώνει ο Μέγας Βασίλειος. Τα παιδιά πολύ συχνά γνωρίζουν, πόσο τα βαρύνουν τα λάθη και οι αμαρτίες των γονέων. Τα ακόλουθα αποτελούν μία πολύ εύγλωττη μαρτυρία. Σε μία πρόσφατη σχετικά έρευνα σε παιδιά του Δημοτικού με θέμα «πώς θα θέλατε τους γονείς σας», ένα παιδί Δ’ Δημοτικού έγραψε: «Εγώ θέλω τους γονείς μου να είναι καλοί, να μην λένε κακά λόγια, γιατί αλλιώς θα μάθουν και σε μας τα λόγια αυτά». Ένα άλλο Ε’ τάξης έγραψε: «Εγώ θέλω τους γονείς μου να είναι καλοί, ευγενικοί και να μην μαλώνουν μεταξύ τους». Μίλησε το δεύτερο παιδί για την συζυγική αγάπη. Αυτή η ευλογημένη αγάπη είναι αληθινή ευεργεσία για τα παιδιά, το ωραιότερο μάθημα. Όλοι οι τόμοι της παιδαγωγικής επιστήμης ωχριούν μπροστά στο ανεπανάληπτο μάθημα που λέγεται συζυγική αγάπη. Αυτή αρωματίζει τα παιδιά, ώστε να μοσχοβολούν κι αυτά στη ζωή τους. Τελειώνοντας με το Βυζάντιο θα αναφέρουμε την κορωνίδα των παιδαγωγικών συμβουλών της ρωμαίικης παράδοσής μας, η οποία επαναλαμβάνει την αρχαία ελληνική: «Δεν θα χρειάζονταν λόγια στα παιδιά μας, αν έλαμπε αληθινά η ζωή μας, δεν θα ήταν απαραίτητοι οι δάσκαλοι της αρετής, αν παρουσιάζαμε εμείς οι ίδιοι στα παιδιά μας έργα αρετής». Η αξία τους παραδείγματος είναι ανεπανάληπτη. Είναι η βασιλική οδός για μια υγιή ανατροφή των παιδιών μας.
Διαβάζω την είδηση που δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε πολλές εφημερίδες: «Κοινωνική μάστιγα ο σχολικός εκφοβισμός.
Σοκάρει η δράση συμμοριών ανηλίκων προκαλώντας έντονη ανησυχία των γονιών που βλέπουν τα παιδιά τους να κινδυνεύουν σε επεισόδια που γίνονται εκτός του σχολικού περιβάλλοντος. Μαθητές και εξωσχολικοί με στόχο την “κυριαρχία” στην περιοχή, μετά τα μαθήματα δημιουργούν επεισόδια με ξύλα, καδρόνια και λοστούς.
Τα στοιχεία κάνουν λόγο για ανήλικους, ακόμα και από την ηλικία των 13 έως και 17 ετών που οργανώνονται σε “συμμορίες” και προβαίνουν σε παραβατικές συμπεριφορές.
Νέο άγριο επεισόδιο, σημειώθηκε χθες, με συμμορίες ανηλίκων αυτή τη φορά στα νότια προάστια. Δύο ομάδες ανηλίκων, σύμφωνα με την Αστυνομία από το Ελληνικό και τη Γλυφάδα, “πλακώθηκαν” στο ξύλο με καδρόνια και λοστούς με αποτέλεσμα, δύο ανήλικοι να μεταφερθούν στο Ασκληπιείο Βούλας και έξι άτομα να συλληφθούν αντιμετωπίζοντας βαρύτατες κατηγορίες».
Να ρωτήσουμε το υπουργείο Εκπαίδευσης, και όχι Παιδείας, πού οφείλεται η κοινωνική μάστιγα της αποθηριώσεως των μαθητών. Να ερωτηθούν οι πολιτικοί αρχηγοί, «τι πταίει», οι υπεύθυνοι εκπαίδευσης των κομμάτων. Τα δικά τους πορφυρογέννητα βλαστάρια δεν φοιτούν, ως επί το πλείστον, στα δημόσια σχολεία, αλλά στα κολέγια με προορισμό τα ονομαστά πανεπιστήμια της αλλοδαπής. Γιατί
«έξω απ’ τον χορό πολλά τραγούδια λες». Οι ίδιοι εξάλλου –και οι οικογένειές τους- είναι απρόσιτοι. Δεν κυκλοφορούν με «λαϊκά μέσα» συγκοινωνίας, κινούνται με αλεξίσφαιρα οχήματα, εν μέσω κουστωδίας σωματοφυλάκων, οι κατοικίες τους, κάπου βόρεια προάστια -εκεί δεν υπάρχει παραβατικότητα- φρούρια απροσπέλαστα.
Φταίει η οικονομική κρίση; Μα από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, το βλέπουμε στα σχολεία, τα παιδιά «δωροδοκούνται» με κινητό, που συνεπάγεται έξοδα και σπατάλες περιττές. Τι λείπει από τα παιδιά; Τίποτε. Η χειρότερη καταδίκη. Να τα έχουν όλα. Και παιχνίδια και ρούχα και ωραιότατα παιδικά δωμάτια και χαρτζιλίκι. Στο σχολείο δεξιότητες και εικαστικά και θεατρικές αγωγές και ξένες γλώσσες, πριν ακόμη ψελλίσουν την μητρική τους λαλιά, αντικείμενα διδακτικά και «δράσεις», ων ουκ εστιν αριθμός. Και φροντιστήρια και μπαλέτα και μουσικές σπουδές και καράτε και «βαράτε», τα πάντα.
Τι τους λείπει; Γιατί αγρίεψαν, λοιπόν, τα «παιδιά της Ελλάδος»; Μιλάς με μεγαλύτερους και νοσταλγούν με πίκρα και αναπολούν τα παιδικά τους, μαθητικά χρόνια, παρακολουθώντας με φρίκη την τωρινή εξαλλοσύνη και παράνοια. Με την παπαδιαμάντειο «έντιμον πενία» στο σπίτι, με τους αυστηρούς, αλλά ακλόνητους σε αξίες και αρετές γονιούς μας, «τους κυρ Γιάννηδες και τις κυρα Μαρίες» που λέει και ο Ελύτης στο «Εν λευκώ», αρχοντικοί άνθρωποι σαν τον Αβραάμ, με τον ευλογημένο κόπο στα χωράφια των πατεράδων μας, όσοι –δόξα τω Θεώ- γεννηθήκαμε σε χωριά, με τους καλούς μας δασκάλους που τους σέβονταν όλο το χωριό ή η συνοικία και ανασηκώνονταν οι γιαγιάδες μας για να τους καλησπερίσουν. («Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει ο Σεφέρης).
Αν έτρωγες καμμιά φάπα στο σχολείο και έκανες το σφάλμα να το ομολογήσεις στο σπίτι, δεν θα έσπευδε την άλλη μέρα στο σχολειό η θιγμένη «μαμά σου», η καθηλωμένη νυχθημερόν στο διαδίκτυο κυρά- Κατίνα της γειτονιάς, για να ζητήσει τον λόγο από τον δάσκαλο, αλλά δεχόσουν ράπισμα και «επί την δεξιάν σιαγόνα», γιατί το θεωρούσαν ατιμωτικό για την οικογένεια, φταις δεν φταις, να καταφύγει ο δάσκαλος στο «…ξύλον της γνώσεως». Και λειτουργούσε ο κοινωνικός έλεγχος. Αν συναναστρεφόσουν με «παραβατικούς», θα προειδοποιούσε ο γείτονας, ο συγγενής, την οικογένεια. Και ο πατέρας θα σε «κανόνιζε»: (Η πάνσοφος γλώσσα μας!! «Κανονίζω», βάζω κανόνα – κανόνας είναι ο χάρακας- θέτω ίσια γραμμή, νουθετώ, ρήμα που εσωκλείει στα φυλλώματά του όλη την Παράδοσή μας). «Μην σε δω να κάνεις παρέα μ’ αυτήν την κοπριά, γιατί θα σε κόψω τα ποδάρια». Εκείνοι οι αγράμματοι, αλλά βαθιά μορφωμένοι άνθρωποι, ήξεραν εμπειρικώς ότι οι παρέες καταστρέφουν τα παιδιά. Δεν προβληματίζονταν από καταστρεπτικά εφευρήματα περί ρατσισμού και κοινωνικού αποκλεισμού, τις πολυπολιτισμικές σαπουνόφουσκες και λοιπές ανοησίες που δηλητηριάζουν την οικογένεια. Τράνευαν γερά παιδιά και όχι ανηλίκους, υποψήφια μέλη συμμοριών. Τους ακούγαμε και τώρα τους μακαρίζουμε και φιλάμε με σέβας το χέρι τους ή ανάβουμε το καντήλι στο μνήμα τους. (Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός μαθητής στο χωριό μου, στο Μοσχοχώρι Πιερίας, ξέμεινε ο δάσκαλός μας από την τιμωρητική βέργα, την βίτσα όπως την λέγαμε. Μου ανέθεσε να του φέρω από το σπίτι. Ήμουν από τους λίγο ζωηρούς. Στα σπίτια υπήρχε απόθεμα. Κατά προτίμηση οι βίτσες ήταν από ξύλο κρανιάς, σιδερόξυλο, δένδρο που ευδοκιμεί στον τόπο μου, καψαλισμένες μάλιστα για να σκληρύνουν. Περιχαρής και καμαρωτός την προσκόμισα και βεβαίως η δοκιμή της δραστικότητάς της έγινε στην απλωμένη παλάμη μου. Ωραία χρόνια!!).
Εμνήσθην ημερών αρχαίων και «αστόχησα» το κυρίως θέμα. Τι φταίει και μιλάμε σήμερα, όχι για κοινωνική μάστιγα, αλλά για προϊούσα εξαφάνιση και ιστορική ευθανασία του πάλαι ποτέ Γένους των Ελλήνων, της Ρωμιοσύνης. Η απάντηση, την οποία βέβαια δεν έχουν, γιατί δεν συμμετέχουν στις κακουχίες και την καθημερινή τρέλα, οι πολιτικοί, δόθηκε με αυτά που προηγήθηκαν. Οικογένεια και σχολείο, τα ριζιμιά λιθάρια ενός έθνους, αυτά οφείλουμε να αναστήσουμε. Επαναλαμβάνω. Το νυν κομματικό σύστημα, όσο το στηρίζουμε, διαπράττουμε αμαρτία, με θεολογικούς όρους ή χτυπάμε καρφιά στο φέρετρο της πατρίδας, με κοσμικούς. Θα νομοθετούν εις βάρος και της Παιδείας μας και της οικογένειας, συνεπικουρούμενοι από την αριστερόμυαλη, ψευτοδιανόηση της τιποτοκρατίας. Τα παιδιά μας θα συνεχίσουν να αποθηριώνονται και να αγριεύουν, γιατί έχει ποινικοποιηθεί η εμπειρία του παρελθόντος, γιατί το φως της ελληνικής παιδείας - «ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται» - είναι σκοτάδι για ανθρώπους και… παλιανθρώπους που δεν έχουν «ιερό και όσιο».
Είμαι «τριάντα και» χρόνια μάχιμος δάσκαλος. Παρακολουθώ με ανείπωτη θλίψη και αγανάκτηση την κατρακύλα μας στου «κακού την σκάλα». Έχουμε κελάρι πατρογονικό γεμάτο καλούδια, την εξαίσια παράδοσή μας, την ανθρωποποιό Παιδεία μας, και εμείς τρέφουμε και ανατρέφουμε τα παιδιά μας με ξυλοκέρατα, με «άσωτες» γουρουνοτροφές. Τα ίδια και με το «ύπουλο σχολείο», την τηλεόραση. Έχουν ανοίξει οι υπόνομοι και ξεχύθηκαν οι αναθυμιάσεις, που βαπτίζονται «ανάλαφρες πρωινές ή μεσημεριανές ή βραδινές εκπομπές». Χαζοχαρούμενοι νεόπλουτοι, με ντουζίνα τα διαζύγια, απελέκητα παρδαλοειδή, ανισόρροπες «μεσεπόλιες» οδαλίσκες, «διδάσκουν» στους νέους δύο πράγματα, για τα οποία αξίζει και να εξευτελιστείς και να χάσεις την τιμή σου: χρήμα και επωνυμία.
Ίσως κάποιοι αναγνώστες να έχουν στην βιβλιοθήκη τους κάποιες παλιές εκδόσεις που τιτλοφορούνται «ΒΙΠΕΡ». Είναι της δεκαετίας 1960 – 1970, τότε που δεν κυριαρχούσαν στην ζωή των ανθρώπων τα ηλεκτρονικά σκευάσματα ούτε η εικόνα είχε εκμηδενίσει τις άλλες αισθήσεις τους. Τα βιβλία των εκδόσεων «ΒΙΠΕΡ» ήταν προσιτά, με χαμηλές τιμές για το κοινό, σε στρωτή γλώσσα και, το σπουδαιότερο, εξέδιδαν κλασσικά έργα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Τα «κυνηγούσα» από μικρός κι έχω αρκετά από αυτά στα οποία προστρέχω προς γνώσιν και… μόρφωσιν. Διαβάζω αυτήν την εποχή τα «Άπαντα ποιήματα» του Γεωργίου Βιζυηνού. Ο τραγικός λογοτέχνης γεννήθηκε το 1848 στην Βιζύη της Αν. Θράκης και πέθανε το 1896 στην Αθήνα. Είναι γνωστός για τα διηγήματά του «Το μόνον ταξίδιον της ζωής μου», «Το αμάρτημα της μητρός μου», «Ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου». Ωραίο είναι ακόμη το ποίημά του «Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς». Ήταν οι εποχή που οι ποιητές δεν νοσούσαν από την κερδοφόρο ασθένεια της «πολιτικής ορθότητας», δεν έκαναν την δίαιτα που δεν παχαίνει, το να καταπίνεις , δηλαδή, τα λόγια σου, να αυτολογοκρίνεσαι για να μη σε στοχοποιήσουν τα ξεγάνωτα απολειφάδια του δήθεν προοδευτισμού. Γι’ αυτό δεν δίσταζε ο ποιητής να γράφει στίχους όπως «Φωτιά να κάψει την Τουρκιά, φωτιά κι αστροπελέκι!/και το σταχτό της οι άνεμοι να σύρουν πιο παρέκει/κι από την κόκκινη μηλιά».
Τώρα, γιατί ασχολούμαι με τον Βιζυηνό; Θα σκεφτεί κάποιος μες στην σταχτή ζωή μας είναι καιρός για ποίηση; Συμφωνώ. Μας «εκύκλωσαν αι του βίου ζάλαι ώσπερ μέλισσαι κηρίον». Αλλά χρειάζεται και λίγος ανασασμός και τι καλύτερο από το να εγκύψεις στα πνευματικά καλούδια των μαϊστόρων της ελληνικής γραμματείας. Πιάνουμε τις μύτες μας από τις περιρρέουσες αναθυμιάσεις, ας μοσχοβολήσουν και λίγο τα τερπνά άνθη της λογοτεχνίας μας. Και πάντα έχω κατά νου την παιδεία και τα παιδιά, αυτά τα δύο που απαιτούνται για να ορθωθεί η Ρωμιοσύνη.
Είναι γνωστό πως το υπουργείο τάχα και Παιδείας κατήργησε την ορθογραφία. Δεν υπάρχει πια ως δραστηριότητα ενταγμένη στο μάθημα της Γλώσσας. Γι’ αυτό και περίσσεψε η ανορθογραφία, προοίμιο της επιβολής εν ευθέτω χρόνω της φωνητικής γραφής. Γιατί συνείδηση και όχι σινίδισι; Και αυτό ας συνδυαστεί με την εκπαραθύρωση από τα βιβλία του ανθηρού ελληνικού λόγου, των μεγάλων λογοτεχνών μας. Παλαιότερα υπήρχε και η καλλιγραφία, γιατί μας ενδιέφερε και η φιλοκαλία. Σήμερα βλέπεις τα νοικοκυριά να λάμπουν και οι κοινόχρηστοι χώροι να ζέχνουν. Στους τοίχους των διδακτηρίων ο μαθητής ζωγραφίζει τις κουτσουλιές του, τα ρυπαίνει, στο θρανίο θα αποτυπώσει την ακοσμία και την ασχημοσύνη του, γιατί κυριαρχείται από την αντίληψη ότι η καθαριότητα αποτελεί χρέος των κρατικών και δημοτικών αρχών.
Επειδή κατά παράβασιν των άνωθεν εντολών διδάσκω την ορθογραφία, με ιδιαίτερο τετράδιο -όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοι- ψάχνω και δίνω στα παιδιά μου αρχαία ρητά, λόγια αγίων, ηρώων ή φράσεις του Ευαγγελίου, στροφές από περίτεχνα και ξακουστά ποιήματα των μεγάλων λογοτεχνών μας. Δεν είναι καθόλου κακό να θυμούνται οι μαθητές το «δει την γλώτταν μη προτρεχέτω του νου» ή το «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστόν τον Θεόν παραθώμεθα».
Ανακάλυψα στα «Άπαντα» του Βιζυηνού κάποια πολύ ωραία και διδακτικότατα στιχουργήματα, τα οποία, αν δεν είχαμε υπουργείο που μισεί και απορρίπτει το παρελθόν, θα φιλοξενούνταν στα σχολικά βιβλία.
Μοιράζομαι κάποια, έχοντας υπ’ όψιν εκείνα τα ανόητα για τα «λάχανα και χάχανα» του βιβλίου Γλώσσας της Ά δημοτικού. Ο Βιζυηνός τα τιτλοφορεί «αποφθεγματικά». Έχει γράψει αρκετά για την παιδεία και τα παιδιά, που φαίνονται απλοϊκά μεν, αλλά κρύβουν σοφία και σύνεση, που τόσο λείπουν στην εποχή μας.
«Ο Πλάστης είναι πανταχού παρών/ποτέ σου μην σκεφτείς το πονηρόν». Ευμνημόνευτο, έξυπνο και με βαθύ θεολογικό μήνυμα.
«Καράβια δίχως άρμενα/παιδιά χωρίς παιδεία/ή τέχνη προικισμένα/μες στης ζωής το πέλαγος/αν πιάσει τρικυμία/δεν βρίσκουνε λιμένα». Ζωή τρικυμιώδης και αλίμενη η, χωρίς σωστή παιδεία, ζωή. Διότι «παιδεία καθάπερ η ευδαίμων χώρα πάντα τα αγαθά φέρει», θα μας κανοναρχήσει και ο Σωκράτης.
«Πράγματα που δεν ταιριάζει/να τα κάμει το παιδί/μήτε με το νου τα βάζει/μήτε στέκει να τα ιδεί». Βάζει όμως στο νου του παιδιού «αταίριαστα πράγματα», το υπουργείο. Γι’ αυτό και εισάγει από το νηπιαγωγείο την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση ή τα αγγλικά. Αντί να «ιδούν» τα παιδιά τα άνθη της λογοτεχνίας μας, τα μαγαρίζουμε με πράγματα σάπια, επικίνδυνα και ακατάλληλα για την δροσερή και αθώα ηλικία τους, διότι «καλός όποιος ποθεί να γένει/από παιδί ας μορφώνεται/όποιος μικρός κακομαθαίνει/γέρος δεν διορθώνεται». Να παραθέσω κάτι από τα ένδοξα χρόνια του ’21, από τον βίο του ατρόμητου μπουρλοτιέρη. Κανάρης, ψυχή θρεμμένη με την Ορθόδοξη πίστη και τις αειθαλείς εθνικές μνήμες. Ναυτάκι ακόμη, ταξιδεύοντας στα πέλαγα, άμα άραζε σε λιμάνι και δεν είχε δουλειά, γύρευε ο Κανάρης κανένα λιμάνι, κι εκεί καθισμένος σ’ ένα άγριο λιθάρι, διάβαζε τον βίο και τα έργα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και στο διάβασμά τους βρύση πηγαίνανε τα δάκρυα από τα μάτια του. Αυτό το ομολόγησε ο ίδιος ο Κανάρης στον Τερτσέτη. Ευτυχώς γιατί σήμερα θα διάβαζε το κείμενο στα βιβλία γλώσσας της Στ’ δημοτικού με τίτλο «Ο Μέγας Αλέξανδρος και η κοκκινοσκουφίτσα». Με τέτοια κείμενα δεν ανατινάζεις ναυαρχίδες… αλλά κρύβεσαι στα υπόγεια, όταν ξεσπούν οι πόλεμοι και έρχεται η ώρα που πρέπει να φανείς άντρας. Θυμίζω το «Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο και μείς πήγαμε στο υπόγειο», στο βιβλίο Γλώσσας της Έ δημοτικού.
Να παραθέσω και κάτι νόστιμο για την υγεία. « Αν θες ζωή που να βαστά/κι αν θες καλή υγεία/έχε τα πόδια σου ζεστά/την κεφαλή σου κρύα/και προφυλάγου απ’ τα πιοτά/κι απ΄ την πολυφαγία».
Και επειδή σήμερα πολυάσχολοι και πολυμέριμνοι, τρέχουμε και δεν φτάνουμε, θα μας συμβουλεύσει ο ποιητής: «Άνθρωπος χωρίς μυαλά/όλο χτίζει και χαλά/κι ο Θεός απ’ τα ψηλά/τον κοιτάζει και γελά».
Το υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει διθυραμβικώς την εισαγωγή των «Δεξιοτήτων». Μια παροιμία στην γενέτειρά μου Πιερία λέει: «Η ψείρα μας στον Έλυμπο και μεις στα πανηγύρια». Δεν κοιτάμε τα χάλια μας, αλλά τρέχουμε στα «παγγύρια». Αντί να αλλάξει τα απαράδεκτα και καταστροφικά για την μόρφωση των μαθητών μας βιβλία «Γλώσσας», κομπάζει κιόλας για τις προκοπές του. Επειδή η επανάληψη μήτηρ εστί της μαθήσεως και των κακώς και κακών κειμένων, καταγράφω και πάλι τα ευτράπελα μεν, επικίνδυνα δε, περιεχόμενα του πρώτου βιβλίου Γλώσσας που πιάνουν οι μαθητές στα χέρια τους, υπενθυμίζοντας ότι η κρισιμότερη και βασικότερη τάξη του σχολείου, όλων των βαθμίδων, είναι η Α’ δημοτικού και σ’ αυτό συμφωνούν όλοι οι ειδικοί.
Ξεφυλλίζοντας τα γλωσσικά εγχειρίδια της Α΄ δημοτικού εντυπωσιάζεσαι από τον μεγάλο αριθμό «δράσεων» με ζώα απ΄ όλο το… βασίλειό τους: κατοικίδια, «άγρια και ήμερα του βουνού και του λόγγου», πτηνά, ερπετά, θηρία τροπικών χωρών, ζώα της θάλασσας, ακόμα και ζωύφια. Η εκμάθηση των γραμμάτων της αλφαβήτας γίνεται μέσω κάποιων ολιγόστιχων «ποιημάτων», στα οποία πρωταγωνιστούν μόνο ζώα.
Παραθέτω κάποια παραδείγματα. Ας προσεχθούν οι ευφάνταστοι και εξωπραγματικοί συνδυασμοί διαφορετικών ζώων σε κοινές δράσεις, εντελώς έξω από την εμπειρία των παιδιών.
Σελ. 25. «Γλώσσα», Α΄ Δημοτικού: «Ταξιδεύω με το τρένο/ τρέχω, τρέχω δίχως φρένο/ Και ο αετός φωνάζει: /Ε, ε, Τιτίνα, πάτα γκάζι».
Σελ. 29. «Ένα μυστήριο ελικόπτερο είδα/ χθες στην εφημερίδα./ Είχε ελέφαντα πιλότο,/ για τιμόνι ένα μπισκότο».
Σελ. 31. «Σαλιγκάρι, σαλιγκάρι,/ μήπως να σε πω Σαλιάρη;/ Μήπως Τάσο; Μήπως Σούλη;/ Μήπως να σε πω Σπιτούλη».
Σελ. 33. «Τι να έχει το πακέτο;/ Μήπως κόκορα καρότα;/ Μήπως μια μεγάλη κότα;/ Κι άμα έχει καναρίνι;/ Ένα γλέντι που θα γίνει!
Σελ. 38. «Ρινόκερος και κόκορας/ κότα, αετός και κόρακας/ παρέα περπατάνε/ σε παραλία πάνε.
Σελ. 53. «Γιατί γελάνε οι ακρίδες,/ οι γορίλες κι οι γαρίδες;/ Γιατί η γάτα κάνει μάγια/ για να γίνει κουκουβάγια».
Σελ. 57. «Να ‘χανα, τι να ‘χανα,/ να ‘χανα τα λάχανα./ Αχ, με τόσα χάχανα/ έχασα τα λάχανα». (Εξαιρετική η έμπνευση, αντικατοπτρίζει εναργέστατα το Σχολείο των δεξιοτήτων. Για χάχανα και λάχανα…).
Σελ. 63. «Τι ουρά να μου ταιριάζει/ φουντωτή ή πουπουλένια;/ Μια ουρά με μαύρες βούλες/ ή με κόκκινες καρδούλες;».
Σελ. 65. «Με ένα παπούτσι για καράβι/ ταξιδεύει το κουτάβι./ Κάνει τα χέρια του χωνί,/ βάζει δυνατή φωνή./- Το καράβι μου βουλιάζει/ κι όπου να ‘ναι σκοτεινιάζει».
Σελ. 67. «Δε φοβάμαι το σκοτάδι/ είμαι δυνατό κουτάβι./ Οι αστραπές δε με τρομάζουν/ κι οι βροντές με διασκεδάζουν».
Ολόκληρο το τεύχος της «Γλώσσας» κινείται σ’ αυτούς τους …εξωφρενικούς ρυθμούς. Ποιηματάκια, κρανιοκενή, τα οποία σκαρφίστηκαν οι συγγραφείς. Και πρωταγωνιστές, σε απίθανους, εξωπραγματικούς συνδυασμούς, μόνο ζώα. Φαίνεται ότι οι στιχοπλόκοι συγγραφείς των βιβλίων πάσχουν από άκρατον ζωοφιλία. Το βιβλίο συνοδεύεται από «Τετράδιο Εργασιών».
Στη σελ. 19, συμπληρώνοντας με τα σωστά γράμματα ορισμένα κενά, σε σχετική άσκηση, τα παιδιά μαθαίνουν πως «οι φίλοι της κότας Τιτίνας είναι ο αετός, ο βάτραχος και η νυχτερίδα(!), καλύτερος φίλος όμως ο αετός». (Ναι! Νυχτερίδες και κότες αντάμα, βλέπουν τα παιδιά συνεχώς).
Στη σελ. 63, τα παιδιά πληροφορούνται ότι «στο χορό της νεράιδας πήγαν ζώα, όπως: το ελάφι και η φώκια, όπως και το φίδι(!), ενώ απουσίαζαν (άγνωστο για ποιο λόγο) η αλεπού, η αρκούδα και ο γάιδαρος».
Στη σελ. 29. Ο ποντικός προσκαλεί για φαγητό την οχιά, τον παπαγάλο και το άλογο. (Κι ένας καρχαρίας τι μας πείραζε;).
Στη σελ. 45 ο παπαγάλος χάθηκε και τον ψάχνουν ένας γορίλας, το άλογο και ο ιπποπόταμος. (Γιατί όχι και μια κατσαρίδα; Γιατί αδικούνται τα «συμπαθή» οικοδίαιτα).
Στη σελ. 49, το σκουλήκι, έμπλεον ποιητικού οίστρου, λέει στη γάτα: «χαλάλι σου τα λάχανα,/ για τόσα χάχανα».
Στο βιβλίο Γλώσσας, στο δεύτερο τεύχος, συνεχίζεται η λογοτεχνική περιδιάβαση στο βασίλειο των ζώων και λοιπών πλασμάτων του ματαίου τούτου κόσμου, «ερπετά ων ουκ εστιν αριθμός, ζώα μικρά μετά μεγάλων».
Σελ. 30-31. Στη συνέλευση των ζώων με θέμα «συζήτησης» την ανεύρεση ενός θησαυρού, μετέχουν η σαύρα, ο ταύρος, το μυρμήγκι, ο κόκορας, ο βάτραχος, ο σκύλος, ο ποντικός και η γάτα.
Στη σελ. 34, μετά από ένα ταξίδι που έκανε ο παπαγάλος στην Αφρική, καλεί με γραπτή πρόσκληση, το κείμενο της οποίας παρατίθεται στο βιβλίο, τους φίλους του, δηλαδή τον βάτραχο, τον ποντικό, την κότα, αλλά και τη γάτα, για να τους δώσει τα διάφορα δώρα που έχει φέρει.
Σελ. 45. Στη μεγάλη γιορτή γνωριμίας με τους νέους γείτονες της που έκανε η «καφετιά» αράχνη, παρευρέθησαν το ποντίκι, το κουτάβι, το παγώνι, δύο γάτες, το κουνούπι κα το φίδι.
Στη σελ. 46, διαβάζουμε ότι «η γειτόνισσα αράχνη και η οικογένειά της είναι ακροβάτες. Η καφετιά αράχνη πηδάει με αλεξίπτωτο. Ενώ η μαύρη τρέχει με ποδήλατο». («Μαύρα και άραχνα», κυριολεκτικώς).
Στην επόμενη σελίδα (47) μαθαίνουμε τα επαγγελματικά όνειρα των «ζωντανών». «Ο σκύλος θέλει να γίνει κολυμβητής. Ο ποντικός γυμναστής. Ο παπαγάλος παλαιστής. Ο βάτραχος ποδηλάτης και ο κόκορας διαιτητής». (Και η ύαινα τηλεπαρουσιαστής. Όπως γράφει ο ποιητής «κάνε μια κρούστα τρέλας γύρω από το μυαλό σου για να αντέξεις την τρέλα»).
Σελ. 52. Κατά την επιστροφή του από την Αφρική το χελιδόνι δεν ξέχασε «να φέρει και μια φωτογραφία της ζέβρας», καλώντας τους φίλους του να το βοηθήσουν να φτιάξει τη φωλιά του.
Σελ. 68 πάλι προσκλητήρια ζώων. Ο Μολύβιος προσκαλεί για «λογοτεχνική βραδιά» τα ζώα: γάτα, βάτραχο, κουκουβάγια, νυχτερίδα, μυρμήγκι, χελώνα, λαγό, φίδι, παπαγάλο, σκαντζόχοιρο.
Και το δεύτερο τεύχος της «Γλώσσας», το οποίο περιέχει πεζά ως επί το πλείστον κείμενα, πρωταγωνιστούν ζώα. Παντελής ανατροπή του παραδοσιακού, για μας τους Έλληνες, τρόπου Παιδείας, που ήθελε τις αξίες σαρκωμένες και βιωμένες σε πρόσωπα (προσωποκεντρική). Ελάχιστα, ανύπαρκτα τα κείμενα με ανθρωποκεντρική αναφορά. Κείμενα ανόητα, άνευρα, φλύαρα, άψυχα, κρανιοκενή, μια ακατάσχετη και κουραστική παράθεση συμβάντων από την υποτίθεται «ζωή των ζώων. Πού πήγε η ανθρωποποιός αποστολή της Παιδείας; Ανύπαρκτη η οικογένεια, το ευλογημένο καταφύγιο και έσχατο κάστρο για διάπλαση χαρακτήρα. Προγραμμένες η φιλοπατρία, η πίστη, το φιλότιμο, η εργατικότητα και η εντιμότητα. Πώς να τις διδάξεις με οχιές, ποντίκια και κουνούπια;
«Σήμερα φορτώνουν τα παιδιά ένα σωρό και τα μπερδεύουν. Τα μπουχτίζουν στα γράμματα χωρίς πνευματικό αντιστάθμισμα. Στα σχολεία τα παιδιά πρέπει πρώτα να μαθαίνουν τον φόβο Θεού. Μικρά παιδιά να πάνε να μάθουν αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά-ενώ Αρχαία να μην μάθουν-μουσική, το ένα, το άλλο… Τι να πρωτομάθουν; Όλο γράμματα και αριθμούς και εκείνα που είναι να μάθουν, για την Πατρίδα τους, δεν τα μαθαίνουν. Ούτε πατριωτικά τραγούδια ούτε
να τίποτε...
-Και οι απεργίες, Γέροντα, τι κακό κάνουν!
Ολόκληρο μήνα χωρίς μαθήματα τα παιδιά, να γυρίζουν στους δρόμους!
-Εγώ λέω τους δασκάλους ποτέ να μην κάνουν απεργία, εκτός αν πάνε καταργήσουν τα θρησκευτικά, την προσευχή ή να κατεβάσουν τον σταυρό από την σημαία. Τότε πρέπει να διαμαρτυρηθούν….».
(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», εκδ. «Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστή Ιωάννου του Θεολόγου», σελ. 297).
Αυτά ειπώθηκαν πριν από 50-60 χρόνια από τον άγιο. Σαν τους παλαιούς προφήτες μάς προειδοποίησε για την επερχόμενη λαίλαπα της αθεΐας και της αφιλοπατρίας, που ξεβράζονται στον χώρο της παιδείας.
«Κατέβηκε», ως είθισται να λέγεται, πρόσφατα, ο κλάδος των εκπαιδευτικών σε απεργία με κυρίαρχο αίτημα την κατάργηση της αξιολόγησης. (Αν δεν κάνω λάθος είναι μνημονιακή υποχρέωση και επιταγή, οπότε εφ’ όσον είμαστε χώρα μειωμένης κυριαρχίας και αξιοπρέπειας και ένα χρόνο να απεργήσουμε τίποτε δεν θα καταφέρουμε. Η ΕΕ, δηλαδή το γερμανικό κοινοβούλιο λαμβάνει τις αποφάσεις. Τα άλλα είναι για τους αφελείς που νομίζουν ότι ζουν την δεκαετία του ’80, τότε κυβερνούσαν οι συνδικαλιστές με τα τρωκτικά των κλαδικών). Προσωπικώς δεν έλαβα μέρος. Αυτό δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι υποτιμώ όσους συναδέλφους απήργησαν. Σέβομαι ιδιαιτέρως τους μάχιμους δασκάλους, που αγωνίζονται με αυταπάρνηση μες στις αίθουσες για να μάθουν γράμματα στα παιδιά του λαού μας. Και είναι σίγουρο πως, αν το υπουργείο, που ευφημιστικώς ονομάζεται Παιδείας, μας άφηνε ήσυχους και δεν μας βομβάρδιζε ο εκάστοτε «παιδοσωτήρας» υπουργός με τις επαναλαμβανόμενες μεταρρυθμίσεις, αναγεννήσεις, δεξιότητες και επανεκκινήσεις του, θα ήταν πολύ καλύτερα τα εκπαιδευτικά δρώμενα και τα σχολεία θα είχαν λιγότερα προβλήματα.
Τις απεργίες τις προκηρύσσουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες. Ο κλάδος των δασκάλων εκπροσωπείται από την Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος (ΔΟΕ). Το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από συνδικαλιστές, εκπαιδευτικούς που ξέχασαν πότε πάτησαν το πόδι τους τελευταία φορά σε αίθουσα για να διδάξουν. Είναι περίπου επαγγελματίες, ανήκουν σε κόμματα και απολαμβάνουν περίοπτα προνόμια.
Ουδείς εχέφρων πολίτης αυτής της χώρας διαφωνεί ότι ο συνδικαλισμός είναι από τα καρκινώματα, τις πυορροούσες πληγές της ελληνικής κοινωνίας. Είναι συνένοχος στην οικονομική και κοινωνική αποσύνθεση της πατρίδας. (Ορθώς έχει ειπωθεί ότι οι κοινωνίες, τα κράτη πρώτα αποσυντίθενται και μετά πεθαίνουν σε αντίθεση με τους ζωντανούς οργανισμούς που πρώτα πεθαίνουν και μετά αποσυντίθενται).
Είναι γνωστό ότι τα στελέχη των συνδικάτων, εξαιτίας της ένταξης τους σε κόμματα, κατέχουν ενίοτε και υψηλά αξιώματα στους μηχανισμούς των πολιτικών παρατάξεων. Σκέπτονται και ενεργούν, όχι ως εκπρόσωποι των εργαζομένων, αλλά ως εντολοδόχοι του αρχηγού. Είναι δεκάδες τα παραδείγματα συνδικαλιστών που διαρρήγνυαν τα ιμάτιά τους για τα δικαιώματα των εργαζομένων, οι οποίοι «επιβραβεύτηκαν» και με υπουργικές θέσεις, προφανώς γιατί υπονόμευαν τους αγώνες και τους ενδιέφερε μόνο η προσωπική αναρρίχηση.
Ο συνδικαλισμός, όπως τον γνωρίσαμε, είναι πια πτώμα τυμπανιαίο, εκφυλίστηκε σε ομοίωμα, σε αντίγραφο των κομμάτων εξουσίας, υπόδουλος, ετερόφωτος εξαρτημένος. Και μακάρι να συσταθεί κάτι άλλο, από δασκάλους που ούτε σε κομματικές παρατάξεις θα ανήκουν, αλλά, το κυριότερο, θα είναι δάσκαλοι της τάξης. (Προσωπικώς έχω διαγραφεί από την ΔΟΕ εδώ και πολλά χρόνια. Αιτία ήταν η δήλωση του τότε προέδρου της, ονόματι Μπράτης-τώρα διαβάζω είναι Γενικός Γραμματέας της ΑΔΕΔΥ-ότι συμφωνεί να κατεβούν οι εικόνες του Χριστού από τις σχολικές αίθουσες).
Έχω γράψει και άλλοτε πόσο ωραίο θα ήταν και τι υγιή αντίκτυπο θα είχε στην ελληνική κοινωνία μια απεργία των δασκάλων με θέμα το είδος της παρεχόμενης Παιδείας. Μια απεργία για τα ακατάλληλα σχολικά βιβλία, για την κατάργηση του Εθνικού Ύμνου στα διδακτήρια ή τον περιορισμό μαθημάτων όπως τα Θρησκευτικά ή η Γεωγραφία. Μια απεργία για την εισαγωγή πονηρευμάτων όπως η σεξουαλική αγωγή από το νηπιαγωγείο κιόλας, την οποία επιβάλλουν με το καρύκευμα των λεγόμενων «δεξιοτήτων». Μια απεργία, τέλος πάντων, που δεν θα ενδιαφέρει αποκλειστικά τον κλάδο μας, αλλά τον λαό μας, τα παιδιά του και το τι γράμματα μαθαίνουν. Θα μας προσπόριζε κύρος μια τέτοια απεργία και θα κερδίζαμε σε υπόληψη και εκτίμηση του απλού κόσμου. Αυτά όμως με τέτοια συνδικαλιστική ηγεσία, ανθρώπους ανίδεους από διδασκαλία ή επαγγελματίες των ποικιλώνυμων συνιστωσών, δεν γίνονται.
Παρέθεσα στον πρόλογο κάποιες από τις, «με πόνο και αγάπη», συμβουλές του αγίου Παϊσίου για την παιδεία. Ουσιαστικά αυτό που μας κανοναρχεί ο όσιος είναι να ξαναγίνει η παιδεία μας, εθνική. Παιδεία πατριδογνωσίας. Ξέρω, κάποιοι χαμογελούν με συγκατάβαση, άλλοι ίσως ειρωνευτούν σκεπτόμενοι ότι αυτά είναι λόγια ενός καλογέρου, είμαστε στον 21ο αιώνα, στην Ευρώπη, ο κόσμος πάει μπροστά, άλλαξε ή, χειρότερα, είναι σκοταδιστικά και λοιπά και λοιπά.
Θα παραπέμψω στο βιβλίο του Αλέξανδρου Δελμούζου (1880-1956), «Μελέτες και πάρεργα». Ο Δελμούζος, με σημερινούς όρους, θα χαρακτηριζόταν προοδευτικός, αριστερός, αντιφασίστας, οι γνωστές ταμπέλες που κραδαίνουν οι ημιμαθείς για να εξοντώσουν «διά της γραφικότητος» τους αντιπάλους τους, οι οποίες ταμπέλες τους απαλλάσσουν και από την βάσανο της σκέψης και της σοβαρής επιχειρηματολογίας. Μία μόνο φράση από το βιβλίο του ερανίζομαι: «Δεν μπορεί η Παιδεία να αρνηθεί την εθνική μόρφωση και να γίνει αχρωμάτιστη παιδεία εκτός τόπου και χρόνου». (σελ. 42). Ενώ στο βιβλίο του «το κρυφό σχολειό», στο κεφάλαιο για τον σκοπό της παιδείας, μιλά απροκάλυπτα για «αγωγή με εθνικό χρώμα». (σελ. 359). Σε τι διαφέρει η προτροπή του αγίου Παϊσίου «να μαθαίνουν τα παιδιά για την πατρίδα», από τις υποθήκες του Δελμούζου για «εθνική μόρφωση»; Ως πότε θα υπομένουμε τους επικίνδυνους πειραματισμούς του κάθε άγευστου από Ρωμιοσύνη πολιτικού; Τι κακό είναι αυτό; Να έχεις στα χέρια σου χρυσάφι, την ανθρωποποιό ελληνική παιδεία, και να καταφεύγεις στα εισαγόμενα χαρούπια;
«Όλα γίνονται στην Ελλάδα σαν να μας κινεί ένα θανάσιμο μίσος για τη λαλιά μας. Το κακό είναι τόσο μεγάλο που μόνο σαν φαινόμενο ομαδικής ψυχοπάθειας θα μπορούσε να το εξηγήσει κανείς… Στα χρόνια μας, πρέπει να μην το ξεχνάμε, το ζήτημα δεν είναι πια αν θα γράφουμε καθαρεύουσα ή δημοτική. Το τραγικό ζήτημα είναι αν θα γράφουμε ή όχι ελληνικά ή ένα οποιοδήποτε ελληνόμορφο εσπεράντο. Δυστυχώς όλα γίνονται σαν να προτιμούμε το εσπεράντο∙ σαν να θέλουμε να ξεκάνουμε με όλα τα μέσα τη γλώσσα μας». Αυτά ειπώθηκαν πριν από 60 χρόνια από τον τροπαιούχο νομπελίστα μας ποιητή Γεώργιο Σεφέρη, σε μια εποχή που μακαρίζεται σε σχέση με την δική μας.
Το θανάσιμο μίσος στις μέρες μας δεν είναι μόνο για την «λαλιά μας». Θανάσιμο μίσος και διωγμός «κινεί» το υπουργείο Παιδείας, απροκάλυπτα πια, για ό,τι ελληνικό, για ό,τι έχει άρωμα Ορθοδοξίας. Υπουργείο Παιδείας! Το πιο ύπουλο και επικίνδυνο υπουργείο στην πατρίδα.
Κατοικητήριο «κρυφοδαγκανιάρηδων», που υφαίνει το σάβανο του Γένους. Είμαι τριάντα και χρόνια στην μάχιμη εκπαίδευση. Καημό το έχω να μας αποσταλεί μια εγκύκλιος από τους «άπιστους γραμματισμένους» του υπουργείου που να προβάλλει, να προωθεί, να προτρέπει τους δασκάλους να διδάξουν κάτι που να αφορά την πατρίδα, την παράδοσή της, την πίστη της, την αξία του υγιούς οικογενειακού θεσμού τα πολυτίμητα τζιβαϊρικά, δηλαδή, που είναι καταφύγιο και παραμυθία όταν μας βρίσκει το κακό και θολώνει ο νους μας. Δεν έχουμε μέλλον ως λαός ιστορικός με αυτά που συμβαίνουν στην εκπαίδευση. Οι νεκροθάφτες της πατρίδας ρίχνουν τις τελευταίες φτιαριές. Κουραστήκαμε, σιχαθήκαμε τις μεταρρυθμίσεις, τις αναγεννήσεις και τις επανακινήσεις τους. Τα σχολεία δεν είναι πλέον ελληνικά. Είναι «δομές φιλοξενίας» ανέστιων πνευματικά νέων που απλώς μιλούν ελληνικά και αυτά σπασμένα. Εισάγονται νέα εκπαιδευτικά αντικείμενα και έχεις την εντύπωση ότι απευθύνονται σε σχολείο που στεγάζεται στα γραφεία του ΟΗΕ. Με τυμπανοκρουσίες, στις οποίες καταφεύγουν όλοι οι αναζητούντες εκλογική πελατεία, εξαγγέλθηκε φέτος η εισαγωγή των «Εργαστηρίων Δεξιοτήτων». Προβλέπονται 3 ώρες εβδομαδιαίως για τις Α’ και Β’ τάξεις του Δημοτικού, 2 για τις Γ’ και Δ’ και 1 ώρα για τις Ε’ και Στ’. Μάλιστα περιορίστηκε το μάθημα της Γεωγραφίας στις δύο τελευταίες τάξεις σε 1 ώρα την εβδομάδα για να χωρέσουν οι… δεξιότητες. Τι την θέλουμε την Γεωγραφία εξάλλου; Ο Τσίπρας έλεγε ότι το Αιγαίο δεν έχει σύνορα και ξεπουλούσε την Μακεδονία. Ο νυν, αναμασά το σαθρό και ευτελές περί συνέχειας του κράτους και αφήνει αναπάντητες τις τρισάθλιες προσβολές που εκτοξεύουν νυχθημερόν τα μεμέτια της Άγκυρας. Όσο λιγότερη Γεωγραφία μαθαίνουν τα παιδιά, μάθημα πατριδογνωσίας και αυτό, τόσο ευκολότερα και άνευ αντιστάσεως, παραδίδεις ελληνίδες χώρες. Η Γεωγραφία διδάσκει σύνορα και η Ιστορία τα θωρακίζει με το λιβάνι των αγώνων του λαού μας για ελευθερία.
Επανέρχομαι στις «Δεξιότητες». Ποιες είναι οι «δράσεις» που προβλέπει να διδάξουν και να ασχοληθούν οι δάσκαλοι; Διαβάζω τις 4 ενότητες.
Β. Φροντίζω το περιβάλλον. Οικολογία. Πολιτική προστασία. Παγκόσμια και τοπική πολιτιστική κληρονομιά.
Γ. Ενδιαφέρομαι και ενεργώ-κοινωνική συναίσθηση και ευθύνη. Ανθρώπινα δικαιώματα. Εθελοντισμός. Διαφορετικότητα.
Δ. Δημιουργώ και καινοτομώ. Ρομποτική. Επιχειρηματικότητα.
Ερωτώ: Διαβάζουμε κάτι που να έχει ελληνική ιθαγένεια; Μια «δράση», όπως αρέσκονται να τις ονομάζουν, για την γλώσσα, την ιστορία μας, την πίστη των Πατέρων μας, την ιερότητα της οικογένειας; Σε ποια χώρα ζούμε; Στην Δανία ή στο Λουξεμβούργο; Ποιος θα υπερασπιστεί αύριο την πατρίδα, αν οι Τούρκοι και τα πειθήνια ενεργούμενά τους, τα τσιράκια των Βαλκανίων που καταπλακώνουν τα βόρεια σύνορά μας, ανοίξουν την πόρτα του τρελοκομείου και μας επιτεθεί; Οι διαφορετικότητες, οι οικολόγοι ή οι σεξουαλικώς διαπαιδαγωγούμενοι;
Παρέθεσα στον πρόλογο τα λόγια του Σεφέρη για την γλώσσα μας. Εισάγεται από το νηπιαγωγείο φέτος η εκμάθηση της αγγλικής γλώσσας. Γιατί; Σήμερα τα αγγλικά διδάσκονται πολύ περισσότερες ώρες, αν προσθέσουμε και τα φροντιστήρια, απ’ ότι τα ελληνικά. Τα νήπια σχεδόν συλλαβίζουν την μητρική τους γλώσσα, με την σχολική ζωή διευρύνουν και εμπλουτίζουν το λεξιλόγιό τους, γιατί τα συγχύζουμε με την διδασκαλία της αγγλικής; Δεν αρκεί που την συναντούν παντού; Στην ενημέρωση και στην ψυχαγωγία, στις πινακίδες καταστημάτων, στα ρούχα τους, κυριαρχεί η αγγλική γλώσσα, ο αθέατος αφελληνισμός. (Τι μουσική ακούν σήμερα τα παιδιά; Κακόηχες μιμήσεις αμερικανικών ξελαρυγγισμάτων, που βρίθουν υβρεοχυδαιολογιών, σερβιρισμένα από εξόφθαλμα ατάλαντους «υποχθόνιους» και «καταχθόνιους» τσιριδοκραυγαστές).
Κάποτε, για να δούμε τι μας κανοναρχούν οι σπουδαίοι του Γένους, ο Καποδίστριας, έλαβε υψηλό χρηματικό ποσό από τους Έλληνες της Μαριούπολης. Αρνήθηκε να το δεχτεί και για να μην τους προσβάλλει, τους είπε: «…δέχομαι το δώρο σας, αλλά με τον όρο να καταθέσετε αυτά τα χρήματα σε τράπεζα και με τους τόκους να προσλάβετε Έλληνα διδάσκαλο για να σας διδάσκει την μητρική σας γλώσσα. Γιατί αποτελεί εντροπή, όντας Έλληνες στη καταγωγή, στο φρόνημα και στη θρησκεία, να αγνοείτε την ευγενέστερη και πλουσιώτερη γλώσσα του κόσμου, που την διδάσκονται τόσοι άλλοι αλλοεθνείς». (περ. «Πειραϊκή Εκκλησία», τ. 31ο, σελ. 49). Εντροπή και τω καιρώ ετούτω, όντας Έλληνες(;), να μην διδάσκουμε στα παιδιά μας την ευγενέστερη γλώσσα του κόσμου. Γιατί να μην βάλουμε τα αρχαία ελληνικά, σε παιγνιώδη μορφή, τους μύθους του Αισώπου και την πανωραία ετυμολογία μας στην Ε’ και Στ’ Δημοτικού; Να λες στους μαθητές, για παράδειγμα, ότι η λέξη «συγχωρώ» είναι από την πρόθεση «συν», που προϋποθέτει την παρουσία και άλλου δίπλα σου και το ρήμα «χωρώ», άρα συγχωρώ, ίσον έχω χώρο και για σένα, στάσου κοντά μου, πλησίον μου; Γιατί να μην γνωρίσουν οι μαθητές ότι στα ετυμολογικά της φυλλώματα, η γλώσσα μας κρύβει το ήθος, την καλλιέργεια και την ευγένεια του πάλαι ποτέ φωτοδότη λαού μας;
«Μπιζερισμένοι όλοι από την ακαταστασία», που έλεγε και Ο Μακρυγιάννης, σκεφτόμαστε σε τι Ελλάδα θα αφήσουμε τα παιδιά μας. Το σωστό ερώτημα είναι τι παιδιά θα αφήσουμε στην πατρίδα μας. Δεξιότητες θα αποκτήσουν, Έλληνες όμως θα είναι;
.png)
