iEpikaira

Στις 23 Φεβρουαρίου 1922, με μία ηρωική καταδρομική επιχείρηση, ομάδα ανταρτών του Πόντου, εξοντώνει έναν από τους στυγερότερους σφαγείς του Ποντιακού Ελληνισμού, τον Τζεμάλ Τζεβήτ, ο οποίος ήταν προσωπική επιλογή του σφαγέα Μουσταφά Κεμάλ, για την κατάπνιξη της Ποντιακής αντιστάσεως.

Η καταδρομική επιχείρηση, που ήλθε εις πέρας χάρις στην μέχρι θανάτου τόλμη εννέα ριψοκίνδυνων μαχητών, οργανώθηκε και αποφασίστηκε, γνωρίζοντας ότι οι πιθανότητες επιβίωσης και επιτυχίας ήταν ελάχιστες. Ανάμεσα στους καταδρομείς που επιλέχθηκαν, υπήρχαν εξαιρετικά έμπειροι αντάρτες, οι οποίοι είχαν διακριθεί σε προηγούμενες επιχειρήσεις, όπως ο Σάββας Κερεμίδης, ο Σταύρος Γιαλίδης και ο Σωκράτης Καλαϊτζόγλου.

Η αιφνιδιαστική επίθεση έγινε νύκτα σε στρατόπεδο των Τούρκων, και οι ήρωές μας εκμεταλλεύθηκαν την αφύλακτη πλευρά του στρατοπέδου, η οποία ήταν ένας κατακόρυφος βράχος, ύψους 150 μέτρων περίπου. Αφού ολοκλήρωσαν προσεκτικά την διάρκειας 2 ωρών καταρρίχηση με σχοινιά, διείσδυσαν καλυμμένοι από βαθύ σκοτάδι στο στρατόπεδο (αποτελούμενο από 600 Τούρκους), χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Με το πλεονέκτημα τού αιφνιδιασμού, εισήλθαν στις σκηνές του Τζεμάλ Τζεβήτ και των υπασπιστών του, τους ακινητοποίησαν, και τότε, ο Πόντιος μαχητής Καράφιλος, φώναξε στους στρατιώτες του στρατοπέδου να παραδοθούν, αλλιώς θα εκτελούσαν τον αρχηγό τους. Στην σκηνή του Τζεβήτ κρατείτο ο ίδιος, ο υπαρχηγός του, Χουσείν Τοπούζογλου, ταξίαρχος του τακτικού τουρκικού στρατού και 17 επί πλέον αξιωματικοί. Επιβλήθηκαν με αυτό τον τρόπο στους υπεράριθμους Τούρκους, έως ότου έφτασε δεύτερη δύναμη, αποτελούμενη από 80 Πόντιους αντάρτες υπό τον Γεώργιο Καραμιχαηλίδη και πέντε επιπλέον καπετάνιους.

Ο καπετάνιος Βαγγέλης Ιωαννίδης, πρωτεργάτης της αντίστασης στο Κιουμούς Μαντέ

Επί τόπου αποφασίστηκε η εκτέλεση του Τζεβήτ και του επιτελείου του, μετά από ολιγόλεπτη διαδικασία απαγγελίας της κατηγορίας «εκ προθέσεως γενοκτονίας ες βάρος των Ελλήνων του Πόντου». Εκκλήσεις ελέους και απονομής χάριτος από τους καταδικασθέντες, δεν έγιναν δεκτές. Αντί απαντήσεως, ο καπετάνιος Γεώργιος Καραμιχαηλίδης, τους οδήγησε σε παρακείμενη τοποθεσία, όπου τους έδειξε τα κατακρεουργημένα πτώματα Ελλήνων αμάχων, τους οποίους τα σκυλιά είχαν θανατώσει την προηγούμενη ημέρα. Με την φράση: «ιδού τα αποδεικτικά των έργων σας», οι εγκληματίες, Τζεμάλ Τζεβήτ, 18 αξιωματικοί και 180 περίπου Τσέτες, εκτελέστηκαν. Η ζωή χαρίστηκε στους υπόλοιπους 500 περίπου τούρκους στρατιώτες.

Μετά την εκτέλεση του Τζεβήτ, οι αντάρτες επέστρεψαν στο Τόπ Τσάμ, όπου ο πρωτοκαπετάνιος Αναστάσιος Παπαδόπουλος (Κοτζά Αναστάς)*, εκφώνησε λόγο, απόσπασμα του οποίου ακολουθεί: «... Σήμερα πανηγυρίζουν οι αδικοχαμένες ψυχές των αθώων αμάχων μας. Εκτελέσαμε έναν κορυφαίο τούρκο στρατηγό, Ισάξιο του Κεμάλ, που ήταν ταυτόχρονα και συνειδητός εγκληματίας. Συγχαρητήρια σε όλους σας για την εξόντωση αυτού του αιμοσταγούς τέρατος. Ο Θεός των Ελλήνων είναι μαζί μας. Δεν μας ξέχασε...». Ο Τζεμάλ Τζεβήτ, ήταν προσωπική επιλογή του Μουσταφά Κεμάλ, και στάλθηκε στο Τόπ Τσάμ με την βεβαιότητα ότι θα κατέπνιγε την Ποντιακή αντίσταση. Κατά την διάρκεια της καταδρομικής επιχειρήσεως, απελευθερώθηκαν 65 νεαρές Ελληνίδες πού είχαν απαχθεί από τούς Τούρκους νωρίτερα.

Πηγή: Οι μονογραφίες του περιοδικού «Στρατιωτική Ιστορία», με θέμα «Το Ποντιακό Αντάρτικο και η Γενοκτονία, Ηρωισμοί και Βαρβαρότητες», του Ιστορικού Σταύρου Γ. Καρκαλέτση. ellinoistorin.gr

Ο πρωτοκαπετάνιος Αναστάσιος Παπαδόπουλος (Κοτζά Αναστάς)

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1922, ο θρυλικός καπετάνιος και ακρίτας του Πόντου, Αναστάσιος Παπαδόπουλος, γνωστός ως Κοτζά Αναστάς, δολοφονήθηκε στο χωριό Ερζενί μαζί με τον αδελφό του Γεώργιο Παπαδόπουλο και άλλους τρείς αντάρτες. Μετά την «αμνηστία» που δόθηκε από τους Κεμαλικούς, πίστεψε στο ψέμα και με είκοσι παλληκάρια κατέβηκε στο χωριό με σκοπό να φροντίσει για την πώληση των χωραφιών του. Εμπιστεύθηκε έναν Τούρκο που τον είχε βοηθήσει στο παρελθόν ο οποίος ενώ δέχτηκε να τον φιλοξενήσει, αποχώρησε την δεύτερη μέρα από το χωριό με την δικαιολογία ότι θα έψαχνε για αγοραστή των χωραφιών.

Ειδοποιημένοι οι Τσέτες για την παρουσία του Κοτζά Αναστάς, πλημμύρισαν το χωριό, και τα χαράματα της πέμπτης ημέρας επιτέθηκαν στον αφύλαχτο και άοπλο Πόντιο ήρωα ο οποίος από τους ομαδικούς τους πυροβολισμούς, έπεσε νεκρός. Οι υπόλοιποι κατάφεραν με πολύ δυσκολία να ξεφύγουν, αφήνοντας πίσω νεκρούς τον Κοτζά Αναστάς, τον αδελφό του και ακόμη τρείς αντάρτες. Όπως μαθεύτηκε αργότερα, τα σκυλιά που δεν σέβονται τίποτα, πήραν το σώμα του παλληκαριού, το μετέφεραν στην Τοκάτη και το κρέμασαν σ’ ένα τηλεγραφόξυλο για να το βλέπουν οι οµόφυλοί τους και να χαίρονται.

Η πορεία του Κοτζά Αναστάς στο αντάρτικο του Πόντου, μετράει μόνο νίκες κατά των νεότουρκων. Κατάφερε να σώσει πάρα πολλά γυναικόπαιδα και γενικά να γλυτώσει άμαχο πληθυσμό από τις γενοκτονικές επιθέσεις των Κεμαλικών. Δραπέτευσε από τα δολοφονικά τάγματα «εργασίας», και στα βουνά του Πόντου πρωταγωνίστησε από τα είκοσί του χρόνια στο ηρωικό αντάρτικο, μέχρι το τέλος της ζωής του. Πηγή: ellinoistorin.gr , e-istoria.com

Ο Κοτζά Αναστάς ο τρόμος των Τούρκων

»Εκείνο που μας βασάνιζε, ήταν η δίψα. Κατουρούσαμε στα δοχεία και πίναμε. Έβλεπες άνδρες και γυναίκες να τρελαίνονται από τη δίψα, λέει ο Γιώργος Σταμπουλίδης.» Άκουγαν οι Τούρκοι τις κραυγές τους και γελούσαν. «Γκιαούρηδες, παραδοθείτε και θα σας δώσουμε όσο νερό θέλετε» φώναζαν. […]

Ο παπα-Γιώργης φώναξε: «Λυπηθείτε μας, έχετε κι εσείς το Θεό σας! Μη μας αφήσετε να πεθάνουμε από τη δίψα». Οι Τούρκοι συμφώνησαν: «Στείλτε μας δυο άνδρες, να σας δώσουμε».

Πάγωσαν οι αντάρτες. Ποιος θα πήγαινε; Νεκρική σιγή επικράτησε στη σπηλιά. Οι σκληροτράχηλοι αντάρτες σιωπηλοί περίμεναν με κομμένη την ανάσα τους εθελοντές. Γνώριζαν πως οι στιγμές ήταν κρίσιμες. Κάποιοι έπρεπε να θυσιαστούν. Κανείς δεν έδειξε προθυμία. Ο παπα-Γιώργης σηκώθηκε όρθιος κα με φωνή τρεμάμενη αλλά αποφασιστική είπε: «Εφραίμ, σήκω!». Ήταν ένας από τα λίγα παιδιά του που ζούσαν. Σηκώθηκε κι άρχισε να ετοιμάζεται. Σηκώθηκε κι ένα άλλο παλικάρι από το Κιζολτουρέν. Προχώρησαν τα δυο παλικάρια στη θέση των Τούρκων με τους άδειους τενεκέδες στα χέρια. Με κομμένη την ανάσα παρακολουθούσαμε από ψηλά τις κινήσεις τους.

Όταν έφθασαν, οι Τούρκοι πήραν τα δοχεία από τα χέρια τους και τους διέταξαν να μάσουν ξύλα. Άρχισαν τα δυο παλικάρια μας να μαζεύουν ξερά ξύλα. Το αίμα μας πάγωσε. Δεν χρειαζόταν πολλή σκέψη να καταλάβουμε το τι θα επακολουθούσε. Αφού έγινε σωρός ξύλων, άναψαν φωτιά και τα ξύλα άρχισαν να καίγονται με τεράστιες φλόγες και πυκνό καπνό. Ο παπα-Γιώργης αποσβολωμένος παρακολουθούσε τη θλιβερή σκηνή. Οι Τούρκοι στέριωσαν κάθετα δύο μεγάλους πασσάλους δίπλα από τη φωτιά, έβγαλαν τα ρούχα των παλικαριών και τους έδεσαν όρθιους στους πασσάλους. Η φωτιά άρχισε να τους σιγοκαίει.

Άρχισαν να φωνάζουν, να βγάζουν κραυγές πόνου. «Πατέρα, παραδοθείτε», παρακαλούσε σπαρακτικά ο Εφραίμ. Ο παπα-Γιώργης λύγισε. Άρχισε να κλαίει, και οι γυναίκες λιποθυμούσαν μη αντέχοντας να βλέπουν και να ακούνε τους οδυρμούς των παλικαριών. Οι πιο ψύχραιμοι οδήγησαν στο βάθος της σπηλιάς τις γυναίκες για να μην ακούνε. Σιγά-σιγά οι κραυγές των άμοιρων παλικαριών έσβησαν και τα άψυχα σώματά τους τα πέταξαν τα ανθρωπόμορφα τέρατα πάνω στη θράκα της φωτιάς, γεμίζοντας τις ψυχές μας με θλίψη και απελπισία. Είχαμε χάσει κάθε ελπίδα, όταν μάλιστα είδαμε τους Τούρκους να κυριεύουν μια σπηλιά πιο πέρα από μας, αισθανθήκαμε το τέλος μας. Είδαμε τους Τούρκους να πετάνε τα γυναικόπαιδα ένα-ένα από ψηλά πάνω στους κοφτερούς βράχους. Είπαμε πως ήρθε και η σειρά μας. Ξαφνικά ακούσαμε πυροβολισμούς από διάφορα σημεία. Με μιας αναπτερώθηκε το ηθικό μας. Αρχίσαμε να ελπίζουμε.

Είχε φθάσει από το Τοπτσάμ το λιοντάρι μας ο Κοτζά Αναστάς. Οι Τούρκοι το ‘βαλαν στα πόδια. Κατεβήκαμε και αρχίσαμε να τρέχουμε σαν τρελοί στο ποτάμι. Γονατίσαμε και πίναμε ασυλλόγιστα. Γέμισαν τα στομάχια μας νερό και οι περισσότεροι έπαθαν τυμπανισμό. Δεν έλειψαν οι λιποθυμίες. […]

Επισκεφτήκαμε τις άλλες σπηλιές. Το θέαμα ήταν φρικιαστικό. Εκατοντάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά κείτονταν νεκροί, άλλοι έξω από τις σπηλιές, άλλοι μέσα κι άλλοι πάνω στα βράχια. Πολλά πτώματα αποκεφαλισμένα, κατακρεουργημένα το ένα πάνω στο άλλο, μας γέμισαν θλίψη και μεγάλωσαν περισσότερο τον πόνο και την απογοήτευσή μας. Ώρες πολλές ακούγαμε το μοιρολόγι των γυναικών, που χτυπώντας τα στήθη τους καταριόταν τους βαρβάρους Τούρκους.

Την άλλη μέρα θάψαμε τους νεκρούς και μάσαμε τα όπλα των Τούρκων που άφησαν φεύγοντας. Μέσα στο χωριό, ανάμεσα στις χαράδρες κι έξω από τις σπηλιές κείτονταν εκατοντάδες σκοτωμένοι Τούρκοι. Είχαν πληρώσει ακριβά το κακό που μας έκαναν.

Πηγή: Αναστάσιος Λ. Σταμπουλίδης, Βατόλακκος: Οι ρίζες μας, εκδ. Ινφογνώμων

Το Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρ' όλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. [...]

Τι εννοούμε με τον όρο «γενοκτονία»;

Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. Πως και πότε διαπράχθηκε η γενοκτονία; Ο ποντιακός ελληνισμός, από την πτώση της αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας το 1461, γνώρισε συνεχείς διωγμούς, σφαγές, ξεριζωμούς και προσπάθειες για το βίαιο εξισλαμισμό και εκτουρκισμό του, με αποκορύφωμα τη συστηματική και μεθοδευμένη εξόντωση – γενοκτονία του 20ου αιώνα.

Επτά χρόνια μετά την άλωση της Πόλης, οι Οθωμανοί κατέλαβαν την Τραπεζούντα. Η οθωμανική κατάκτηση του μικρασιατικού Πόντου μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις περιόδους. Η πρώτη αρχίζει με την άλωση της Τραπεζούντας το 1461 και λήγει στα μέσα του 17ου αιώνα. Την περίοδο αυτή οι Τούρκοι κρατούν μάλλον ουδέτερη στάση κατά των Ελλήνων του Πόντου. Η δεύτερη αρχίζει στα μέσα του 17ου αιώνα και λήγει με το τέλος του πρώτου ρωσοτουρκικού πολέμου. Χαρακτηρίζεται με τη θρησκευτική βία κατά των χριστιανικών πληθυσμών. Κατά την περίοδο αυτή πραγματοποιούνται οι ομαδικοί εξισλαμισμοί των ελληνικών πληθυσμών.

Η τελευταία περίοδος, που τελειώνει το 1922 υποδιαιρείται σε δύο υποπεριόδους. Η πρώτη αρχίζει με τη συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζή, το 1774. Χαρακτηρίζεται από τη συστηματική προσπάθεια των τοπικών αρχών να μην εφαρμόζουν προς όφελος των χριστιανώντους φιλελεύθερους νόμους. H δεύτερη υποπερίοδος αρχίζει το 1908 και χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη του τουρκικού εθνικισμού.

Από τους βαλκανικούς πολέμους και από τους επίσημους συμβούλους, των Γερμανών, οι Νεότουρκοι διδάχθηκαν ότι μονάχα με την εξαφάνιση των Ελλήνων και Αρμενίων θα έκαναν πατρίδα τους τη Μικρά Ασία. Οι διάφορες μορφές βίας δεν αρκούσαν για να φέρουν τον εκτουρκισμό. Η απόφαση για την εξόντωσή τους πάρθηκε από τους Νεότουρκους το 1911, εφαρμόστηκε κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και ολοκληρώθηκε από το Μούσταφα Κεμάλ ( 1919 – 1923 ).

Το Νεοτουρκικό Κομιτάτο "Ένωση και Πρόοδος" ιδρύθηκε το 1889. Στο συνέδριο τους, που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1911 πάρθηκε η απόφαση, ότι η Μικρά Ασία πρέπει να γίνει μωαμεθανική χώρα. Η απόφαση αυτή καταδίκασε σε θάνατο διάφορες εθνότητες.

Οι Τούρκοι στον Πόντο άρχισαν με την επιστράτευση όλων από 15 έως 45 ετών και την αποστολή τους σε Τάγματα Εργασίας. Παράλληλα αμφισβήτησαν το δικαίωμα των Ελλήνων να ασκούν ελεύθερα τα επαγγέλματά τους και επί πλέον απαγόρευσαν τους μουσουλμάνους να εργάζονται επαγγελματικά με τους Έλληνες με την ποινή της τιμωρίας από τις στρατιωτικές Αρχές. Κατ΄ αρχάς οι άτακτες ορδές των Τούρκων επιτίθονταν στα απομονωμένα ελληνικά χωριά κλέβοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας νέα κορίτσια, κακοποιώντας και καίγοντάς τα.

Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου.

Η εφαρμογή αυτής της πολιτικής ανάγκασε χιλιάδες Έλληνες των παραλίων της Μικρασίας να εγκαταλείψουν τις προαιώνιες εστίες τους και να μετοικήσουν με πολυήμερες εξοντωτικές πορείες. Σύμφωνα με μια έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας, με ημερομηνία τον Ιούνιο του 1915 είναι γραμμένα τα εξής: «Οι εκτοπιζόμενοι από τα χωριά τους δεν είχαν δικαίωμα να πάρουν μαζί τους ούτε τα απολύτως αναγκαία. Γυμνοί και ξυπόλητοι, χωρίς τροφή και νερό, δερόμενοι και υβριζόμενοι, όσοι δεν εφονεύοντο οδηγούντο στα όρη από τους δημίους τους. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς πέθαιναν κατά την πορεία από τα βασανιστήρια. Το τέρμα του ταξιδιού δεν σήμαινε και τέρμα των δεινών τους, γιατί οι βάρβαροι κάτοικοι των χωριών, τους παρελάμβαναν για να τους καταφέρουν το τελειωτικό πλήγμα … »

Σκοπός των Τούρκων ήταν, με τους εκτοπισμούς, τις πυρπολίσεις των χωριών, τις λεηλασίες, να επιτύχουν την αλλοίωση του εθνολογικού χαρακτήρα των ελληνικών περιοχών και να καταφέρουν ευκολότερα των εκτουρκισμό εκείνων που θα απέμεναν.

Το τελικό πλήγμα.

Το 1919 αρχίζει νέος διωγμός κατά των Ελλήνων από το κεμαλικό καθεστώς, πολύ πιο άγριος κι απάνθρωπος από τους προηγούμενους. Εκείνος ο διωγμός υπήρξε η χαριστική βολή για τον ποντιακό ελληνισμό. Στις 19 Μαϊου, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, αρχίζει η δεύτερη και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Με τη βοήθεια μελών του Νεοτουρκικού Κομιτάτου συγκροτεί μυστική οργάνωση, τη Mutafai Milliye, κηρύσσει το μίσος εναντίον των Ελλήνων και σχεδιάζει την ολοκλήρωση της εξόντωσης του ποντιακού ελληνισμού. Αυτό που δεν πέτυχε το σουλτανικό καθεστώς στους πέντε αιώνες της τυραννικής διοίκησής του, το πέτυχε μέσα σε λίγα χρόνια ο Κεμάλ, εξόντωσε τον ελληνισμό του Πόντου και της Ιωνίας.

Η τρομοκρατία, τα εργατικά τάγματα, οι εξορίες, οι κρεμάλες, οι πυρπολήσεις των χωριών, οι βιασμοί, οι δολοφονίες ανάγκασαν τους Έλληνες του Πόντου να ανέβουν στα βουνά οργανώνοντας αντάρτικο για την προστασία του αμάχου πληθυσμού. Τα θύματα της γενοκτονίας θα ήταν πολύ περισσότερα, αν δεν υπήρχε το επικό και ακατάβλητο ποντιακό αντάρτικο.

Με την επικράτηση του Κεμάλ, οι διωγμοί συνεχίζονται με μεγαλύτερη ένταση. Στήνονται στις πόλεις του Πόντου τα διαβόητα έκτακτα δικαστήρια ανεξαρτησίας, που καταδικάζουν και εκτελούν την ηγεσία του ποντιακού ελληνισμού. Το τέλος του Πόντου πλησιάζει. Οι φωνές λιγοστεύουν. [...] Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 άτομα την παραμονή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα. Ακολουθεί μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα. Ενός ανθρώπου που έζησε τη μεγάλη ανθρωποσφαγή. [Σκληρές εικόνες περιγράφονται.]

Ένα χωριό των Κοτυώρων

Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδοσε σε βιβλίο τις φοβερές του εμπειρίες το 1975 στην Κατερίνη. Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεϊαλαν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν. Το Μπεϊαλάν είναι ένα από τα εκατοντάδες ελληνικά χωριά που καταστράφηκαν από τις τουρκικές συμμορίες:

«Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν. Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος… Αλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε σταύλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς. Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δούν τι θα γίνει… Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας. Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά. Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.

Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξεσπασε άγρια. Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκοπάνους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλοιώς απειλούσαν, να δώσουν φωτιά στα σπίτια και να τους κάψουν.

Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους. Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς. Ετσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι’ έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπεδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι’ ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την «πατριωτική» του εκστρατεία. Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμιξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

Η πυρπόληση

Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και το φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους. Οι κοπέλλες άλλες με τους γέρους γονείς κι’ άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον κτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς. Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεϊαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

Οταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ’ οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρός την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης. Διάταξαν να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό. Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση. Και τότε, σαν λυσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.

Κι’ όταν, έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι’ οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι’ αντιβούϊζε στα γύρω βουνά και δάση…

Και τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν. Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτόματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι’ απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.

Οι μητέρες ξετρελλαμένες, έσφιγγαν, αλλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κράυγαζαν «μάνα, μανίτσα!». Οι κοπέλλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι’ άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες. Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάμματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά. Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατήρι τους – πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα. Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγίσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα. Κι’ ακούγονταν μονο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια το Μπεϊαλάν».

Μαρτυρίες Σοβιετικών

Οι σοβιετικοί υπήρξαν οι βασικοί σύμμαχοι του κεμαλικού εθνικισμού τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του. Πιθανότατα, οι μπολσεβίκοι να αντάλλαξαν με τον τρόπο αυτό την υποστήριξη του παντουρκιστικού κινήματος που δρούσε στη Ρωσία στην Οκτωβριανή τους Επανάσταση.

Οι σοβιετικοί λοιπόν προμήθευσαν τους κεμαλικούς με όπλα, χρήματα, στρατιωτικούς συμβούλους. Η τουρκική αντεπίθεση στο μικρασιατικό μέτωπο κατά των ελληνικών στρατευμάτων το 1921, οργανώθηκε από τον Μ. Φρούνζε, στρατιωτικό απεσταλμένο των σοβιετικών. Κατά συνέπεια, οι μαρτυρία των απεσταλμένων αυτών έχει ιδιαίτερη αποδεικτική σημασία.

O Φρούνζε, έδωσε μια από τις ελάχιστες μαρτυρίες για τους ηττημένους αντάρτες: «Συναντήσαμε μια μικρή ομάδα από 60-70 Έλληνες, οι οποίοι μόλις είχαν καταθέσει τα όπλα. Όλοι τους είχαν εξαντληθεί στο έπακρο… Άλλοι έμοιαζαν κυριολεκτικά με σκελετούς. Αντί για ρούχα κρέμονταν από τους ώμους τους κάτι απίθανα κουρέλια. Στο κέντρο της ομάδας βρίσκονταν ένας ψηλός κι’ αδύνατος παπάς, φορώντας το καλυμμαύχι του… Φυσούσε κρύος αέρας και όλη η ομάδα κάτω από τα σπρωξίματα των συνοδών-στρατιωτών, κατευθυνόταν με πηδηματάκια προς τη Χάβζα. Μερικοί όταν μας αντίκρισαν, άρχισαν να κλαίνε δυνατά ή μάλλον να ουρλιάζουν, μια και ο ήχος που ξέφευγε από τα στήθη τους, έμοιαζε περισσότερο με ουρλιαχτό κυνηγημένου ζώου». Ο Φρούνζε περιέγραψε και άλλο ένα περιστατικό. Όταν περνούσαν δίπλα από μια ομάδα αιχμάλωτων Ελλήνων στη Μερζιφούντα, ένας από τους αιχμαλώτους φώναξε στη σοβιετική αντιπροσωπεία ότι ήταν και αυτοί ένοχοι γιατί ενίσχυαν τον Κεμάλ και τους Τούρκους.

Το συναίσθημα αυτό των ανταρτών του δυτικού Πόντου ήταν εξαιρετικά έντονο. Ο οπλαρχηγός Κισά Μπατζάκ (Κοντοπόδης) διακύρησσε: «… oι Ρώσοι κομμουνιστές δώσανε όπλα στον Κεμάλ για να χτυπήσει εμάς, του έδωσαν υποστήριξη, απελευθέρωσαν όλους τους Τούρκους στρατιώτες που είχαν συλλάβει αιχμαλώτους όταν μπήκαν στην Τραπεζούντα». Υποστήριζε ότι οι κομμουνιστές κατέδιδαν τις προσπάθειες προμήθειας οπλισμού των ανταρτών από τη Ρωσία και παρέδιδαν Πόντιους στους Τούρκους.

Ο Φρούνζε έγραφε τα εξής για την πολιτική του Τοπάλ Οσμάν: «…όλη αυτή η πλούσια και πυκνοκατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, ερημώθηκε σε απίστευτο βαθμό. Απ’ όλο τον ελληνικό πληθυσμό των περιοχών της Σαμψούντας, της Σινώπης και της Αμάσειας απόμειναν μόνο μερικές ανταρτοομάδες που περιπλανιόντουσαν στα βουνά. Εκείνος που έγινε περισσότερο γνωστός για τις θηριωδίες του ήταν ο αρχηγός των Λαζών Οσμάν Αγάς, ο οποίος πέρασε δια πυρός και σιδήρου με την άγρια ορδή του όλη την περιοχή.»

Ο Αράλοβ, σοβιετικός πρέσβης στην Άγκυρα, ενημερώθηκε στη Σαμψούντα από τον αρχιστράτηγο Φρούνζε. Ο Φρούνζε του είπε ότι είχε δει πλήθος Έλληνες που είχαν σφαγιαστεί, «βάρβαρα σκοτωμένους Έλληνες -γέρους, παιδιά, γυναίκες». Προειδοποίησε επίσης τον Αράλοβ για το τι επρόκειτο να συναντήσει πτώματα σφαγιασμένων Ελλήνων τους οποίους είχαν απαγάγει από τα σπίτια τους και είχαν σκοτώσει πάνω στους δρόμους.

Για το θέμα αυτό ο Αράλοβ είχε ιδιαίτερη συνομιλία με τον Κεμάλ. Αναφέρει ο ίδιος: «Του είπα (του Κεμάλ) για τις φρικτές σφαγές των Ελλήνων που είχε δει ο Φρούντζε και αργότερα εγώ ο ίδιος. Έχοντας υπ’ όψη μου τη συμβουλή του Λένιν να μην θίξω την τουρκική εθνική φιλοτιμία, πρόσεχα πολύ τις λέξεις μου…» Ο Κεμάλ απάντησε ως εξής στις «επισημάνσεις» του Φρούνζε: «Ξέρω αυτές τις βαρβαρότητες. Είμαι κατά της βαρβαρότητας. Έχω δώσει διαταγές να μεταχειρίζονται τους Έλληνες αιχμαλώτους με καλό τρόπο… Πρέπει να καταλάβετε τον λαό μας. Είναι εξαγριωμένοι. Ποιοι πρέπει να κατηγορηθούν για αυτό; Εκείνοι που θέλουν να ιδρύσουν ένα «Ποντιακό κράτος» στην Τουρκία…»

Ο Φρούνζε στο βιβλίο του «Αναμνήσεις από την Τουρκία» γράφει: «Από τους 200.000 Έλληνες που ζούσανε στη Σαμψούντα, τη Σινώπη και την Αμάσεια έμειναν λίγοι μόνο αντάρτες που τριγυρίζουν στα βουνά. Το σύνολο σχεδόν των ηλικιωμένων, των γυναικών και των παιδιών εξορίστηκαν σε άλλες περιοχές με πολύ άσχημες συνθήκες. Πληροφορήθηκα ότι οι Τσέτες του Οσμάν Αγά (σ.τ.σ. Τοπάλ Οσμάν) έσπειραν τον πανικό στην πόλη Χάβζα. Έκαψαν, βασάνισαν και σκότωσαν όλους τους Έλληνες και Αρμένιους που βρήκαν μπροστά τους. γκρέμισαν όλες τις γέφυρες. Παντού υπήρχαν σημάδια γκρεμίσματος. Η διαδρομή από την πόλη Καβάκ προς το πέρασμα Χατζηλάρ θα μείνει για πάντα στη μνήμη μου όσο θα ζω. Σε απόσταση 30 χιλιομέτρων συναντούσαμε μόνο πτώματα. Μόνο εγώ μέτρησα 58. Σ’ ένα σημείο συναντήσαμε το πτώμα μιας ωραίας κοπέλας. Της είχανε κόψει το κεφάλι και το τοποθέτησαν κοντά στο χέρι της. Σε κάποιο άλλο σημείο υπήρχε το πτώμα ενός άλλου ωραίου κοριτσιού, 7-8 χρονών, με ξανθά μαλλιά και γυμνά πόδια. Φορούσε μόνο ένα παλιό πουκάμισο. Απ’ ότι καταλάβαμε, το κοριτσάκι καθώς έκλαιγε, έχωσε το πρόσωπό του στο χώμα, δολοφονημένο από το κάρφωμα της λόγχης του φαντάρου.»

Οι Τούρκοι αρνούνται σήμερα τη σφαγή του 1922 – τη σφαγή των Ελλήνων. Κι όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιάσειστα ντοκουμέντα, τα αποδίδουν στις αναπόφευκτες ακρότητες του πολέμου. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Η γενοκτονία των Χριστιανών ήταν ένα καλά μελετημένο σχέδιο εξόντωσης όλων των μειονοτήτων της άλλοτε κραταιάς Αυτοκρατορίας. Ένα σχέδιο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1914, με τον πρώτο διωγμό. Και ολοκληρώθηκε μετά την καταστροφή του 1922.

Κάποτε ο κόσμος γιόρταζε Χριστούγεννα! Κάποτε! Τότε που είχε η ζωή σκοπό, και νόημα ο αγώνας. Τότε που οι Χριστιανοί λαχταρούσαν τα Χριστούγεννα, ετοιμάζονταν για τα Χριστούγεννα: Νήστευαν τη Σαρακοστή, προσεύχονταν, εξομολογούνταν, πρόσμεναν...

Τότε που η δασκάλα, ο δάσκαλος κρεμούσαν απ' τα χείλη τους τα μάτια των παιδιών και στάλαζαν μες στην ψυχή το όνειρο: Να 'μουν κι εγώ εκεί - να 'μουν εκεί, στη Βηθλεέμ, στο στάβλο «να 'μουν του στάβλου εν' άχυρο...»!

Τότε που μάζευε' ή γιορτή τα πλοία στην Πατρίδα απ' τους λωτούς της ξενιτιάς κι έφερνε σπίτι τον πατέρα, στη μαύρη μάνα το παιδί, τον άντρα στη γυναίκα.

Κάποτε... τότε... γιόρταζαν Χριστού­γεννα.

Έπειτα ήρθε λίβας δυτικός, το εμπό­ριο, και τα 'καψε - έκανε στάχτη τη γιορ­τή, τα όνειρα κουρέλι. Έδιωξε από τη Φάτνη τον Χριστό κι έβαλε τον χρυσό στη θέση του. Τα δώρα, τα ψώνια, τα ταξίδια σε άλλους τόπους μακρινούς έγιναν της γιορτής ο μόνος κι άχαρος σκοπός. Έγινε η γιορτή απόδραση, λες σαν φυλακισμένων, προς τα βου­νά, στα χιόνια, σ' άλλους λαούς και τό­πους. Στους πέντε άνεμους σκόρπισε η Φάτνη της Βηθλεέμ, κι η φαμελιά κα­τάντησε «το σπίτι των ανέμων».

Τώρα η ιστορία αυτή φτάνει στο τέ­λος της. Μετά την ύπουλη υπονόμευ­ση της τόσων δεκαετιών, η εορτή δέχε­ται πια το χτύπημα κατάστηθα: Η δυ­τική δαιμονολατρία, την ώρα που το αντίπαλο παρανοϊκό σύστημα αντικα­θιστούσε τα Χριστούγεννα με τα Σταλινούγεννα, μετέτρεψε τη Γέννηση του Χριστού σε γέννηση του οποιουδήπο­τε - τα "Christmas" (=Χριστούγεννα) σε "Xmas" (=γέννηση του «Χ»), τάχα χά­ριν συντομογραφίας. Σήμερα δε η βρυκολακιασμένη Ευρώπη, δήθεν για να μην ενοχλούνται οι αλλόθρησκοι, απαγορεύει ήδη σε μια μετά την άλλη τις με­γάλες πόλεις της εορταστικό διάκοσμο που να υπενθυμίζει τη Γέννηση του Χριστού. Φώτα μόνο, χωρίς το Άστρο των Μάγων, χωρίς Φάτνη, αγγέλους και βοσκούς. Εορτάζει τα γενέθλια ό­λων και καταργεί σταδιακά τη Γέννηση του Σωτήρος. Καθιερώνει παγκόσμιες ημέρες για τα πιο γελοία πράγματα: ύ­πνου, χορού, κέικ, μπύρας, γέλιου, ομοφυλοφοβίας, αριστερόχειρων κ.τ.λ., (βλ. “Εορτές της Γης”) σβήνει δε τη μόνη άξια τιμής ημέρα του Χριστού.

Θαρρεί κανείς πως ακούει από τα βάθη των αιώνων τη μανιακή κραυγή των αφρόνων: «δεύτε και καταπαύσωμεν πάσας τας εορτάς του Θεού από της Γης» (Ψαλ. ογ' [73] 8).

Εκ πρώτης όψεως αυτή ή εξέλιξη φαντάζει αρνητική. Και αναμφιβόλως είναι θλιβερή, αφού ο κόσμος μας χά­νει και το ελάχιστο χριστουγεννιάτικο χρώμα που του είχε απομείνει. Γεγο­νός που δεν μπορεί παρά να προκαλεί πόνο και θλίψη. Στην πραγματικότητα όμως η ραγδαί­ως εξελισσόμενη αυτή αρνητική ατμό­σφαιρα αποτελεί το καταλληλότερο περιβάλλον για να ανακαλύψουμε τα αληθινά Χριστούγεννα. Είναι πλεονέ­κτημα και προνόμιο να ζει κανείς σ' αυ­τή τη δραματική καμπή της ιστορίας.

Πλεονέκτημα και προνόμιο, διότι δυσκολότερα σ' αυτές τις συνθήκες θα αποπροσανατολιστούμε, και φυσικό­τερα θα κινηθούμε στο βάθος και την ουσία της Εορτής. Ευκολότερα πλέον θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από τον επιδερμικό εορτασμό των φωταψιών και των εδεσμάτων, και θα ανα­ζητήσουμε το αληθινό «φως το της γνώσεως» που ανατέλλει από το Σπή­λαιο της Βηθλεέμ· θα ποθήσουμε την «τροφήν του παντός κόσμου», τον ενανθρωπήσαντα Θεό...

Σε πείσμα των αντίθεων δυνάμεων, να ζήσουμε και φέτος ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Πηγή: Περιοδικό "Σωτήρ", Νοέμβριος 2014 synaxipalaiochoriou.blogspot.gr

της Ελένης Παπαδοπούλου,

Πριν από περίπου δέκα χρόνια παρακολουθώντας μία σειρά στο χαζοκούτι της τηλεόρασης αμερικάνικης παραγωγής έμαθα για την γιορτή του halloween. Δεν μου έκανε καλή εντύπωση, αλλά δεν έδωσα και ιδιαίτερη σημασία. Βλέπουμε πως ό,τι γίνεται στο εξωτερικό, και ειδικά στην Αμερική, μετά από μερικά χρόνια έρχεται και σε αυτή την πονεμένη Ελλάδα. 

Με πίκρα διαπίστωσα πως γιορτάζουμε και εδώ στον ελληνορθόδοξο ιερό τόπο μας, όπου έχουν μαρτυρήσει τόσοι Άγιοι και τα χώματα που πατάμε είναι ποτισμένα με ηρωικές ψυχές, αυτή την σατανική γιορτή του halloween.

Η λέξη «Halloween» είναι συντομογραφία του «All Hallows Evening», δηλαδή της βραδιάς πριν από τη γιορτή των Αγίων Πάντων, που είναι 1η Νοεμβρίου.

Ο μύθος συνδέεται με τα κεριά και τις κολοκύθες είναι αυτός του Τζακ, ενός ανθρώπου που του αρνήθηκαν την είσοδο και στον Παράδεισο και στην Κόλαση. Ο Τζακ κατάφερε να αιχμαλωτίσει τον διάβολο, ο οποίος, για να απελευθερωθεί, του υποσχέθηκε ότι δεν θα τον ενοχλήσει ποτέ. Έπειτα από μια άσωτη ζωή, ο Τζακ πέθανε και, βρίσκοντας τις πόρτες του Παραδείσου κλειστές, οδηγήθηκε αναγκαστικά στην Κόλαση. Ο διάβολος, όμως, δεν τον δέχθηκε και του πέταξε ένα κάρβουνο από τις φωτιές της Κολάσεως, το οποίο ο Τζακ πήρε και το έβαλε μέσα σε ένα γογγύλι που είχε μαζί του για να τον βοηθά να βλέπει και από τότε τριγυρνά, ψάχνοντας να βρει ένας μέρος να ξεκουραστεί.

Στις ΗΠΑ θεωρείται η πιο προσοδοφόρα εμπορικά εποχή του έτους, μετά τα Χριστούγεννα. Οι πωλήσεις από γλυκά, κοστούμια, διακοσμητικά αντικείμενα κ.λπ. για την ημέρα λέγεται ότι φθάνουν τα έξι δισεκατομμύρια δολάρια. 

Βγαίνει η νεολαία το βράδυ ντυμένη με τερατώδεις αποκριάτικες στολές (μάγισσες, βρικόλακες, φαντάσματα κλπ) πάνε στα σπίτια και λένε : "φάρσα ή κέρασμα". Γίνεται κάθε χρόνο σε διάφορες χώρες του κόσμου και εκτός Αμερικής.

Αν και είναι έθιμο του δυτικού κόσμου, με τα χρόνια το halloween κερδίζει έδαφος και στην Ελλάδα.

Τους παροτρύνουν να μυηθούν στη μαγεία του halloween, να μεταμφιεστούν σε δράκουλες, μάγισσες, φαντάσματα και να πιουν το πότο τους σε «τρομαχτικούς» ήχους, διοργανώνοντας πάρτι σε όλη την Ελλάδα σε κέντρα διασκεδάσεως, με στόχο το κέρδος αδιαφορώντας για το πόσες ψυχές χάνονται, που δυστυχώς έχουν μεγάλη απήχηση από την νεολαία. 

Διαφημίσεις παντού, αφίσες, ενημερώσεις και πολυκαταστήματα που εδώ και δύο μήνες έχουν τοποθετήσει στα ράφια τους αυτές τις στολές και τα αξεσουάρ για να ετοιμαστούν όλοι για την σατανική βραδιά της 31ης Οκτωβρίου.

Μόνο ντροπή μπορώ να νιώσω που επιτρέψαμε σε κάθε σατανική λατρεία να μπει τόσο απλά και να ριζωθεί στην πονεμένη Ελλάδα μας. Εύχομαι να μην τρίζουν τα κόκαλα των προγόνων μας και να μας λυπηθεί ο Θεός σώζοντάς μας από τον βούρκο που έχουμε πέσει.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: Ελένη Παπαδοπούλου ellasnafs

Βίντεο: exomologistetokirio.gr

Η επονείδιστη πρακτική της ισοπεδωτικής Νέας Τάξης Πραγμάτων, να κατασυκοφαντεί την Εκκλησία και να λοιδορεί την ζώσα Ορθόδοξη παράδοσή μας, ως μία παρωχημένη πρόταση ζωής, ενώ την ίδια στιγμή εκθειάζει και προάγει εν Ελλάδι, αλλότριες θρησκείες, μη φιλειρηνικές αλλά και προδήλως απάδουσες προς τον Ελληνο-Χριστιανικό πολιτισμό μας, με αποδεδειγμένο φουντομενταλιστικό υπόβαθρο και Σιδηρά δομή ταυτόχρονης άσκησης πολιτικής εξουσίας, εξυπηρετεί ασφαλώς το αλωμένο πνεύμα της Νέας πολυπολιτισμικής Τάξης πραγμάτων, η οποία αποβλέπει, δια, της άρδην κατάλυσης της εθνικής ιδιοπροσωπίας, των παραδοσιακών αξιών και της Θρησκείας του εκάστου λαού, μέσω της μεθοδολογίας του «εισοδισμού», την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας θρησκείας.

Υπό το πρόσχημα μίας ανυπόστατης ρητορικής περί δήθεν οικουμενισμού και μίας ουτοπικά θελκτικής απροσδιόριστης όμως στην πράξη αλληλεγγύης, προάγεται το σύγχρονο διαβρωτικό πνεύμα καταρρακώσεως των παραδοσιακών αξιών και μεθοδικής απαλείψεως της πολιτισμικής μας ταυτότητας.

Το πεδίο τριβής έγκειται εις το ότι το έθνος ενέχει οντολογική διάσταση και όπως κατ’ επανάληψη έχω επισημάνει συνδέεται αρρήκτως και αλληλοπεριχωρείται, τελών εν σχέσει συναλληλίας. με την Ορθόδοξη παράδοση, όπως εξάλλου η προρρηθείσα αύτη σχέση κατοχυρώνεται αδιασάλευτα εις την Συνταγματική έννομη τάξη.

Σε κάθε όμως περίπτωση, η ζώσα και διαχρονική Ορθόδοξη παράδοσή μας, η Πίστη μας, η εξ αποκαλύψεως Αλήθεια καθώς και η καθημερινή ψηλάφηση της παρουσίας του Θεού εις την ζωή μας, δεν συνιστά απλώς μία ακινητοποιημένη νοησιαρχική, ειρημένη η προφορική, διατύπωση, αλλά ούτε απλώς μία ορθολογιστικά τεκμηριωμένη ερμηνεία των Ευαγγελίων εδραζόμενη εις την φιλοσοφική έποψη της θεωρίας του Χριστιανισμού, δια την πορεία μας εις την ζωή άχρι εσχάτων.

Πρόκειται δια μία βιωματική εμπειρία η οποία απευθύνεται εις την καρδιά όλων των ανθρώπων, οι οποίοι δια των μυστηρίων της Εκκλησίας δύνανται, κατά το πρότυπο της Αναστάσεως του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, να γευθούμε την αιώνια ζωής, ως πλάσματα του Θεού, κατ’ εικόνα δημιουργημένοι, παρά το Ιστορικό προπατορικό αμάρτημα το οποίο μας διατρέχει.

Ως εκ τούτου λοιπόν, η Εκκλησία συνιστά μία επανάσταση, καθότι ο Κύριος μας ο αίρων τις αμαρτίες ημών, ως τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος εθυσιάσθη δια την Σωτηρία μας, καταλύοντας τον Θάνατο με τον Θάνατο και Αναστάς μετά δόξης, την Τρίτη Ημέρα κατά τας Γραφάς, μας μεταλαμπάδευσε βιωματικά και έμπρακτα το ζείδωρο φως της ελπίδας, δια της ολοσχερούς καταργήσεως του θανάτου, υπό Αυτού μέσω της Αναστάσεώς του.

Εν κατακλείδι, απαιτείται διηνεκής αγών προς εξανάσταση του Γένους μας, ο Χριστιανισμός δεν συμβιβάζεται με την ακηδία λόγω ότι είναι φύσει ρηξικέλευθος.

Χαράλαμπος β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος

Πηγή: Ορθόδοξη Αλήθεια 26/02/2020

Η παρακμιακή αποσύνθεση την οποία βιώνουμε αντικατοπτρίζεται εις την αποπνευματικοποίηση της ζωής μας και την ακούσια διολίσθησή μας προς τον εντελή μηδενισμό. 

Η σύγχρονος αυτής τάσης, ελλοχεύει πολλούς κινδύνους δια την ομαλή ψυχοσυναισθηματική μας ανάπτυξη αλλά και την ορθή ολιστική θέαση της πραγματικότητας, διότι αν στερούμεθα την θέαση του Αληθινού θεού, και δεν κατέχουμε τα προσήκοντα πνευματικά εφόδια, καθιστάμεθα παραχρήμα, ανερμάτιστα υποκείμια της Νέας Τάξης Πραγμάτων. 

Ως εκ τούτου λοιπόν, η εμβριθή επισκόπηση της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως μας, δηλονότι της Κιβωτού του Γένους μας και η κατάδυση μας προς τον ανυπολόγιστο Πλούτο της Εκκλησίας μας, θα επιδράσει καταλυτικά εις την Αναγέννηση μας συμβάλλοντας τα μέγιστα προς την αυτοσυνειδησία μας, θα σφυρηλατήσει εν πολλοίς την ελλειμματική και κόλουρη σύγχρονη πολιτισμική μας ταυτότητα, διότι τότε θα συνειδητοποιήσουμε εναργώς ότι έχουμε απεμπολήσει λίαν ασυνειδήτως, ένα καίριο τμήμα της παράδοσή μας προς την διάπλαση της εθνικής μας ταυτότητας. 

Η αυτοσυνειδησία μας ως Ορθόδοξοι Έλληνες Χριστιανοί συνιστά το μείζον ζητούμενο, όπως εξάλλου τούτο αταλάντευτα αναγράφεται και εις την προμετωπίδα του Συντάγματος «Εις το Όνομα της Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος», αλλά και εις το άρθρο 3 περί επικρατούσας Θρησκείας, συνιστώντας ανυπερθέτως οιονεί δικλείδες ασφαλείας εις το σημερινό Κράτος περί της υπεροχής της Ορθοδοξίας αρρήκτου συνδεδεμένης με το Ελληνικό Έθνος, καίπερ, επιμελώς μεθοδευμένα υποθάλπονται από της Νέα Τάξη Πραγμάτων, ακριβώς δια να διασπείρουν την σύγχυση και να κυριαρχήσει εν τέλει, η ισοπέδωσις και ο μηδενισμός των πάντων. 

Η γνώση περί της ζώσης Ορθοδόξου παραδόσεως, τόσον διανοητικώς, αλλά προεχόντως και κυρίως, βιωματικώς, δια της εμπράκτου συμμετοχής μας, εις τα θεία μυστήρια, φρονώ ότι θα αποτινάξει το αδιόρατο επιβεβλημένο ζυγό της δουλείας των Κοσμο-εξουσιαστών, διότι τότε όντες αληθινά πνευματικώς ελεύθεροι με συνέκδημο την Αλήθεια και τον Κύριο Ημών Ιησού Χριστού, θα κατέχουμε την ενάργεια να υψώσουμε ένα τοίχος προς τον προωθούμενο μηδενισμό και θα δυνάμεθα με πληρότητα και ισχύ να αντιπροτείνουμε έναν άλλο τρόπο ζωής και καθολικής ερμηνείας των πραγμάτων, εμπλουτίζοντας του υφιστάμενους Δημοκρατικούς Θεσμούς με γόνιμα ρηξικέλευθα στοιχεία, αρυόμενα, εκ της Παραδόσεως μας. 

Συνελόντι ειπείν, η ανάνηψίς μας και το πνευματικό μας επίνειο έγκειται ακριβώς εις την διαπαιδαγώγησή μας με τα ιερά νάματα της Ελληνο-Ορθοδόξου παραδόσεως, ισχυρός αντίποδας εις τον ολετήρα της επελαυνούσης Παγκοσμιοποιήσεως και της εγκαθιδρυθησομένης Νέας Τάξης Πραγμάτων, υπό το στιλπνό και ψευδεπίγραφο περιτύλιγμα του Οικουμενισμού. 

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς* 

Πηγή: *Δικηγόρος δημοσιεύτηκε στην Ορθόδοξη Αλήθεια

Περισσότερα ΕΔΩ...

Περισσότερα ΕΔΩ...

Περισσότερα ΕΔΩ...

Τη χειρότερη χρονιά στην ιστορία αποτελεί το 2019 για τους Χριστιανούς, με τις διώξεις να έχουν λάβει διαστάσεις πραγματικής γενοκτονίας και τα νούμερα να είναι συγκλονιστικά.

Η ετήσια έκθεση της οργάνωσης Opendoors αποκαλύπτει:

Το 2019 περισσότεροι από 260 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετώπισαν διώξεις για την πίστη τους, αριθμός αυξημένος κατά 15 εκατομ. μέσα σε ένα μόνο χρόνο, 2.983 θανατώθηκαν και 3.711 φυλακίστηκαν χωρίς δίκη. Οι επιθέσεις σε εκκλησίες και χριστιανικά κτίρια ανήλθαν σε 9.488.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το περασμένο έτος, οκτώ χριστιανοί σκοτώνονταν κάθε μέρα και 23 Χριστιανοί βιάζονταν ή παρενοχλήθηκαν σεξουαλικά για λόγους που σχετίζονται με την πίστη τους.

Κατά μέσο όρο κάθε εβδομάδα 182 εκκλησίες ή χριστιανικά κτίρια δέχονταν επίθεση, ενώ 102 σπίτια ή καταστήματα Χριστιανών καταστρέφονταν. 309 Χριστιανοί φυλακίζονταν κάθε μήνα.

Η χρήση της τεχνολογίας ευνοεί και ενισχύει τις διώξεις εναντίων των Χριστιανών σε παγκόσμια κλίμακα, δήλωσε ο πρόεδρος της οργάνωσης Opendoors, Ντέιβιντ Κέρι, παρουσιάζοντας την τελευταία έκθεση.

Δείτε το βίντεο της οργάνωσης στα γαλλικά

«Η χριστιανική πίστη είναι υπό διωγμόν και οι μέθοδοι των διώξεων γίνονται όλο και πιο εξελιγμένες, αποτελώντας πλέον μεγαλύτερη απειλή» δήλωσε.

Στην Κίνα, η οποία βρίσκεται στην 23η θέση στην λίστα με τις πλέον επικίνδυνες χώρες για τους Χριστιανούς, η κυβέρνηση έχει εγκαταστήσει κάμερες παρακολούθησης και χρησιμοποιεί τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου για την παρακολούθηση των Χριστιανών περισσότερο από ποτέ, τιμωρώντας τους για τη χριστιανική τους ζωή.

«Είναι σαφές ότι το Ιράν ενδιαφέρεται για την τεχνολογία αυτή και μπορεί κανείς να φανταστεί ότι, ένα τέτοιο μέσο στα χέρια ενός Ισλαμικού καθεστώτος, θα σήμαινε τεράστια τραγωδία για τους Χριστιανούς» υπογράμμισε ο κ. Κέρι.

Οι Δέκα Πιο Επικίνδυνες χώρες

1. Βόρεια Κορέα

Βρίσκεται στην πρώτη θέση επί 19 συνεχή έτη. Οι Χριστιανοί θεωρούνται εχθρικά στοιχεία στην κοινωνία που πρέπει να εξαλειφθούν. Με κάθε τρόπο, πρέπει να κρατήσουν την πίστη τους απόλυτα μυστική. Αν κάποιος εντοπιστεί από τις αρχές, θα συλληφθεί και θα φυλακιστεί σε ένα από τα τρομερά στρατόπεδα εργασίας της Βόρειας Κορέας ή θα θανατωθεί επί τόπου .

Υπολογίζεται ότι στα στρατόπεδα αυτά κρατούνται δεκάδες χιλιάδες Χριστιανοί.

2. Αφγανιστάν

Το Αφγανιστάν είναι για άλλη μια φορά στη δεύτερη θέση. Ένα ισλαμικό κράτος, το σύνταγμα του οποίου δεν επιτρέπει καμία άλλη πίστη εκτός από το Ισλάμ.

Οι Χριστιανοί κλείνονται σε ψυχιατρικό νοσοκομείο – επειδή οι οικογένειές τους πιστεύουν ότι κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα αφήσει το Ισλάμ.

3. Σομαλία

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, το 99% των Σομαλών πολιτών είναι μουσουλμάνοι, και όλες οι μειονοτικές θρησκείες διώκονται έντονα. Η βίαιη εξτρεμιστική ομάδα, al-Shabab έχει επανειλημμένα εκφράσει την επιθυμία της να εξαλείψει τους χριστιανούς από τη χώρα. Τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση φαίνεται να έχει επιδεινωθεί. Ισλαμιστές μαχητές έχουν εντατικοποιήσει το κυνήγι τους για ανθρώπους που είναι χριστιανοί, τους οποίους συνήθως θανατώνουν επί τόπου.

4. Λιβύη

Μετά την κατάρρευση του πρώην δικτάτορα Muammar Gaddafi, η Λιβύη βυθίστηκε στο χάος και την αναρχία. Και αυτή η κατάσταση δεν έχει αλλάξει για τους Λιβύους . Η συνεχιζόμενη απουσία μιας ενιαίας κεντρικής κυβέρνησης για την τήρηση του νόμου και της τάξης επέτρεψε σε διάφορες Ισλαμικές ομάδες να ελέγξουν τμήματα της χώρας.

Οι χριστιανοί βρίσκονται σε κίνδυνο σε όλη τη χώρα, αλλά ιδιαίτερα ευάλωτοι είναι όσοι ζουν σε περιοχές, όπου δρουν ισλαμικές ομάδες.

5. Πακιστάν

Στο Πακιστάν , όλοι οι χριστιανοί (4 εκατομμύρια από τα 204 εκατομμύρια άτομα) υφίστανται διακρίσεις καθώς θεωρούνται «βρώμικοι και χαμηλής νοητικότητας»

Εκτιμάται ότι 700 κορίτσια και γυναίκες πέφτουν κάθε χρόνο θύματα απαγωγής, βιάζονται και στη συνέχεια εξαναγκάζονται σε γάμο με μουσουλμάνους άνδρες.

6. Ερυθραία

Οι χριστιανοί θεωρούνται πράκτορες της Δύσης και απειλή για το κράτος. Εκατοντάδες Χριστιανοί που είναι μέλη μη εγγεγραμμένων εκκλησιών βρίσκονται στη φυλακή. Ο όρος «φυλακή» αναφέρεται σε μια σειρά υπόγειων σηράγγων, τις οποίες οι φυλακισμένοι αναγκάζονται να επεκτείνουν σκάβοντας, συχνά με τα ίδια τους τα χέρια. Η Ερυθραία χαρακτηρίζεται ως η Βόρεια Κορέα της Αφρικής

7. Σουδάν

Με την εκδίωξη του προέδρου al-Bashir, το σημερινό πολιτικό χάος του Σουδάν έχει αφήσει τους χριστιανούς στο έλεος του Θεού. Οι Ισλαμιστές στο Σουδάν συνεχίζουν να πιέζουν για ένα κράτος της που θα βασίζεται στη Σαρία. Πρόσφατα, η κυβέρνηση συνέλαβε πολλούς χριστιανούς ηγέτες και πολλές εκκλησίες έχουν κατεδαφιστεί.

8. Υεμένη

Ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος στην Υεμένη δημιούργησε μια από τις χειρότερες ανθρωπιστικές κρίσεις την τελευταία δεκαετία, καθιστώντας ακόμα δυσκολότερη τη ζωή των Χριστιανών. Το χάος του πολέμου επέτρεψε στις ριζοσπαστικές ομάδες να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους σε ορισμένες περιοχές, με αποτέλεσμα οι Χριστιανοί να πέφτουν θύματα απαγωγής, ακόμα και δολοφονίας.

9. Ιράν

Σε αυτήν την πύλη προς τη Μέση Ανατολή, απαγορεύεται στους Χριστιανούς να μοιράζονται την πίστη τους με τους μη χριστιανούς. Αυτό σημαίνει ότι δεν επιτρέπονται λειτουργίες στην ιρανική γλώσσα. Η ιρανική κοινωνία διέπεται από τον ισλαμικό νόμο, πράγμα που σημαίνει ότι τα δικαιώματα και οι δυνατότητες εργασίας των Χριστιανών είναι πολύ περιορισμένες. Η κυβέρνηση βλέπει τους πιστούς ως προσπάθεια των δυτικών χωρών να υπονομεύσουν το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν.

10. Ινδία

Στη δεύτερη πλουσιότερη χώρα του κόσμου, οι χριστιανοί ξαναείδαν πρωτοφανείς διωγμούς σε πολυάριθμα μέτωπα τόσο από το κράτος όσο και από ινδουιστικές ομάδες. Για δεύτερη φορά, η Ινδία κατατάσσεται στην πρώτη δεκάδα στην παγκόσμια λίστα παρακολούθησης.

Οι χριστιανοί στην Ινδία αντιμετωπίζουν τρομερά επίπεδα βίας από εξτρεμιστές και χιλιάδες επιθέσεις συμβαίνουν κάθε χρόνο.

Πηγή: orthodoxianewsagency.gr

Περισσότερα ΕΔΩ...

"Κάθε νύχτα ένα ουράνιο φως έλαμπε στο κεφάλι του"

Ο Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων, τιμάται κάθε χρόνο από την Εκκλησίας μας στις 17 Ιανουαρίου.

Η Κάρα και το μεγαλύτερο μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στον ομώνυμο Ναό Ιωαννίνων.

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε το 1808 μ.Χ. στο χωριό Τζούρχλι (ή Τζούραλη) της επαρχίας Γρεβενών (σήμερα φέρει την ονομασία Άγιος Γεώργιος), από γονείς φτωχούς γεωργούς, τον Κωνσταντίνο και τη Βασίλω. Ο Γεώργιος, επειδή οι γονείς του ήταν φτωχοί, παρέμεινε αγράμματος. Ορφάνεψε σε παιδική ηλικία και πήγε στα Ιωάννινα, όπου έγινε Ιπποκόμος του Χατζή Αβδουλά, αξιωματικού του Ιμίν πασά, στον οποίο και παρέμεινε για οκτώ χρόνια.

Κατά τον Οκτώβριο του 1836 μ.Χ. συκοφαντήθηκε από εχθρούς του Τούρκους, ότι δήθεν, προηγουμένως εξισλαμίστηκε και κατόπιν επανήλθε στη χριστιανική θρησκεία. Μπροστά στον κριτή ο Γεώργιος απολογήθηκε με θάρρος και απέδειξε ότι ποτέ δεν έγινε αρνησίθρησκος. Έτσι, αφού βρέθηκε και απερίτμητος τον άφησαν ελεύθερο.

Αργότερα πήρε σύζυγο ονόματι Ελένη και στις 30 Δεκεμβρίου του 1837 μ.Χ. γεννήθηκε το παιδί τους, που 8 μέρες μετά, στις 7 Ιανουαρίου, εορτή του Προδρόμου, βαπτίστηκε και, λόγω της ημέρας, έλαβε το όνομα Ιωάννης.

Στην συνέχεια, ο Γεώργιος, προσλήφθηκε Ιπποκόμος του μουσελίμη Φιλιατών και πήγε στην πόλη αυτή. Κατόπιν με άδεια του αφέντη του, ήλθε στα Ιωάννινα για δικές του υποθέσεις, όπου την 12η Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ημέρα Τετάρτη, κάποιος Οθωμανός τον συκοφάντησε ότι δήθεν ήταν προηγουμένως Τούρκος και ξανάγινε χριστιανός. Έτσι συνελήφθη, φυλακίστηκε και με τη βία οι Τούρκοι προσπαθούσαν να τον αλλαξοπιστήσουν. Ο Γεώργιος όμως, παρέμεινε αμετάπειστος, ομολογώντας τον Χριστό. Μάταια λαός και κλήρος προσπαθούσαν να τον πείσουν να δραπετεύσει από τη φυλακή. Αυτός επέμενε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Τρεις φορές που οδηγήθηκε στον κριτή, συνεχώς ομολογούσε την πίστη του.

Έτσι τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ο Γεώργιος απαγχονίστηκε στην αγορά. Τρεις ημέρες έμεινε κρεμασμένος στην αγχόνη και στο διάστημα αυτό κάθε βράδυ ένα ουράνιο φως έλαμπε στο κεφάλι του. Από την ώρα δε εκείνη ένας καταιγισμός θαυμάτων πλημμύρισε την πόλη. Πλήθος παραλύτων και πασχόντων από ποικίλες ασθένειες προστρέχοντας στον άγιο λάμβαναν τη θεραπεία τους. Ακόμη και «μια Τούρκα (Τουρκάλα) άρπαξε την κάλτσα από το πόδι του αγίου και έτρεξεν εις μίαν άρρωστη Τούρκα, ήτις εθεραπεύθη αμέσως». Γι’ αυτό και στις εικόνες ο άγιος εικονίζεται κρεμασμένος και φορώντας κάλτσα μόνο στο ένα πόδι, η πρώτη μάλιστα εικόνα του φιλοτεχνήθηκε 13 μόλις ημέρες μετά το μαρτύριό του. Έπειτα, το λείψανο του, δωρήθηκε από τον Μουσταφά πασά στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Ιωακείμ και τάφηκε με τιμές δίπλα στο ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού ναού του Αγίου Αθανασίου.

Την 26η Οκτωβρίου 1971 μ.Χ. έγινε η ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του Αγίου, στο ναό που έφερε το όνομα του και κτίστηκε στον τόπο που πριν ήταν το σπίτι του. Ο Άγιος τιμάται και στην Κέρκυρα στην «Παναγία των ξένων», όπου εικονίζεται ως νεαρός φουστανελοφόρος.

Πηγή: saint.gr