iEpikaira

-Η στρατηγική της Τουρκίας στη Συρία: Χαλέπι, εκλογές και η αναβίωση του Εθνικού Όρκου

-Η επιθετική ρητορική του Ερντογάν για τη Συρία αποκαλύπτει μια απελπισμένη προσπάθεια εκτροπής από την εσωτερική κρίση μέσω στρατιωτικής επέκτασης και αναβίωσης εθνικιστικών μύθων.

Αϊντίν Σεζέρ, 4 Σεπτεμβρίου 2025

Το σπαθί πάνω από την πένα: το νέο μήνυμα της Άγκυρας

Ηπολιτική στην Τουρκία, και ιδιαίτερα η εξωτερική της πολιτική, είναι ένα κωδικοποιημένο παιχνίδι συμβολισμών και θεάματος. Η πρόσφατη δήλωση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, «Αν το σπαθί βγει από τη θήκη, δεν θα υπάρχει χώρος για την πένα και τον λόγο», που εκφράστηκε κατά τις εκδηλώσεις για την 954η επέτειο της Μάχης του Μαντζικέρτ (η σελτζουκική νίκη του 1071 που σηματοδότησε την αρχή της τουρκικής κυριαρχίας στην Ανατολία), δεν ήταν απλώς ένα ρητορικό πυροτέχνημα.

Ήταν ένα μήνυμα – μια ωμή διακήρυξη για την προώθηση της στρατιωτικής ατζέντας της Άγκυρας και της πολιτικής αναδιάταξης εντός της Συρίας.

Η δήλωση αυτή ήρθε εν μέσω ανανεωμένου κυβερνητικού πλαισίου που παρουσιάζει το κουρδικό ζήτημα ως μέρος μιας «Τουρκίας απαλλαγμένης από την τρομοκρατία». Ο Ερντογάν συνέχισε:

«Όπως όλοι οι αδελφικοί λαοί στη Συρία, έτσι και η ασφάλεια, η ειρήνη και η ευημερία των Κούρδων είναι εγγυημένες στην Τουρκία. Όσοι στρέφονται προς την Άγκυρα και τη Δαμασκό θα κερδίσουν. Όσοι σέβονται τον νόμο της αδελφοσύνης και της γειτνίασης θα κερδίσουν. Όσοι χάσουν τον δρόμο τους και αναζητήσουν νέους ξένους προστάτες θα χάσουν στο τέλος.»

Η φράση που συνοψίζει αυτές τις δηλώσεις, «Αν το σπαθί βγει από τη θήκη, δεν θα υπάρχει χώρος για την πένα και τον λόγο», δεν είναι απλώς μεταφορά· αντικατοπτρίζει την πρόθεση της Άγκυρας να αναδιαμορφώσει τις εσωτερικές και περιφερειακές ισορροπίες μέσω αποφασιστικής, ενδεχομένως μη αναστρέψιμης, στρατιωτικής δράσης.

Εκμετάλλευση της ισραηλινής κλιμάκωσης

Για να αποκρυπτογραφήσει κανείς την πολιτική της Άγκυρας για τη Συρία, είναι απαραίτητο να διαβάσει πέρα από τους τίτλους. Ενώ οι ισραηλινές επιθέσεις στη Συρία κυριαρχούν στον περιφερειακό λόγο, για την Τουρκία προσφέρουν ένα στρατηγικό προπέτασμα καπνού. Αντί να αντιμετωπίσει απευθείας το κράτος-κατακτητή, η Άγκυρα εκμεταλλεύεται αυτές τις στιγμές για να εξετάσει τις αντιδράσεις των μεγάλων δυνάμεων — Ρωσίας, ΗΠΑ, Ιράν — και να δοκιμάσει την ανθεκτικότητα των κουρδικών και δρούζικων δομών αυτονομίας στον βορρά.

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν επανέλαβε αυτήν την προσέγγιση δηλώνοντας: «Δεν συνιστούμε απειλή για καμία άλλη χώρα, εφόσον καμία άλλη χώρα δεν συνιστά απειλή για εμάς.»

Η Άγκυρα βλέπει ευκαιρία σε κάθε θραύσμα. Η αστάθεια που προκαλείται από τις ισραηλινές επιθέσεις δημιουργεί περιθώρια ελιγμών για την Τουρκία ώστε να εδραιώσει την επιρροή της στο Χαλέπι και πέραν αυτού, όχι με την «αντιπαράθεση» με το Τελ Αβίβ, αλλά με την αναδιάταξη των κομματιών που εκείνοι σκορπίζουν.

Προς το Χαλέπι: Εκστρατείες κατάκτησης και εκτροπής

Στην πρώτη γραμμή αυτών των στόχων βρίσκονται το Χαλέπι και τα πέριξ, και ακόμη και η Ροζάβα.

Μέσα σε κλιμακούμενες εικασίες για πρόωρες εκλογές, ο Ερντογάν αναζητεί μια επιτυχία στην εξωτερική πολιτική για να αντισταθμίσει τις εσωτερικές κρίσεις, ιδιαίτερα την οικονομική παρακμή. Κινήσεις όπως οι κοινοβουλευτικές επιτροπές και οι «ειρηνευτικές πρωτοβουλίες νέας γενιάς» λειτουργούν ως αντιπερισπασμοί.

Ο πραγματικός στόχος είναι πολύ πιο φιλόδοξος: μια εκστρατεία απορρόφησης του Χαλεπίου και της Ροζάβα στη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας πριν από τις κάλπες.

Δύο σενάρια βρίσκονται υπό εξέταση:

Το πρώτο περιλαμβάνει μια κοινή επιχείρηση των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων και του Συριακού Εθνικού Στρατού για τη δημιουργία διαδρόμου προς το κεντρικό Χαλέπι. Αυτό θα χάριζε στον Ερντογάν μια εθνικιστική προπαγανδιστική νίκη — τον «Κατακτητή του Χαλεπίου» — και θα έθαβε βολικά τις οικονομικές δυσαρέσκειες.

Το δεύτερο, πιο ριζοσπαστικό σενάριο προβλέπει δημοψηφίσματα στο Χαλέπι και στη βόρεια Συρία υπό τουρκικό έλεγχο, ανοίγοντας τον δρόμο για αναβολή των εκλογών με το πρόσχημα της «εθνικής ασφάλειας» και της «περιφερειακής σταθερότητας». Σε αυτή την περίπτωση, η κυβέρνηση θα κερδίσει χρόνο και θα ενισχύσει τη νομιμοποίησή της.

Σε κάθε περίπτωση, το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) επιδιώκει να ξαναχαράξει τον πολιτικό χάρτη της Τουρκίας αλλάζοντας την εδαφική πραγματικότητα της Συρίας.

Το φάντασμα του Εθνικού Όρκου

Τέτοιες κινήσεις απαιτούν ιστορική κάλυψη. Εδώ εισέρχεται το «Μισάκ-ι Μιλλί» (ο Εθνικός Όρκος), άλλοτε μια ξεθωριασμένη οθωμανική ανάμνηση, τώρα αναστημένη ως στρατηγικό δόγμα. Είτε μέσω της οθωμανικής νοσταλγίας είτε μέσω του τουρκικού στρατού, και οι δύο αφηγήσεις συγκλίνουν σε ένα σημείο: το Χαλέπι, η Λαττάκεια και η Ντέιρ Εζόρ αναπλαισιώνονται ως προγονικές διεκδικήσεις.

Σε ομιλία του τον Οκτώβριο του περασμένου έτους, ο Ερντογάν δήλωσε:

«Όποιος απειλεί την πατρίδα μας, δεν θα διστάσουμε να δράσουμε, ανεξαρτήτως ποιος είναι. Δεν θα επιτρέψουμε καμία παρέμβαση ή αλλοίωση, είτε στα 782.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της εθνικής μας επικράτειας είτε εντός των συνόρων του Εθνικού Όρκου.»

Είναι προφανές ότι δεν πρόκειται για απλό αναθεωρητισμό, αλλά για μια μορφή πολιτικού μύθου που χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για αναχάραξη συνόρων, ντυμένη με τη γλώσσα του πνευματικού και ιστορικού καθήκοντος. Η Άγκυρα σκηνοθετεί μια ιερή αποστολή από γεωπολιτικές φιλοδοξίες.

Η οικονομία της προσάρτησης: Ενέργεια, εμπόριο και γεωργικός πλούτος

Η ενδεχόμενη παρουσία της Τουρκίας στον άξονα Χαλεπίου και της βόρειας Συρίας είναι στρατηγικής σημασίας όχι μόνο στρατιωτικά και πολιτικά, αλλά και οικονομικά και ενεργειακά. Η γεωργική δυναμική της περιοχής και η θέση της πάνω σε ενεργειακούς διαδρόμους και εμπορικές οδούς που συνδέουν τη Λεβαντίνη με την Ανατολία, διαμορφώνουν επίσης τα μακροπρόθεσμα οικονομικά συμφέροντα της Άγκυρας.

Σε αυτό το πλαίσιο, το όραμα του Μισάκ-ι Μιλλί πρέπει να αξιολογηθεί όχι μόνο από τη σκοπιά της εδαφικής ακεραιότητας, αλλά και από την οπτική της οικονομικής ανεξαρτησίας και της ενεργειακής ασφάλειας σε ένα διαρκώς πολυπολικότερο σύστημα.

Κίνδυνοι και αναδιατάξεις σε μια πολυπολική καταιγίδα

Τίποτε από αυτά δεν εξελίσσεται σε κενό. Κάθε κίνηση της Άγκυρας για αναχάραξη συνόρων ή για βαθύτερη εδραίωση σε συριακό έδαφος συγκρούεται με τα όρια που θέτει το διεθνές δίκαιο και ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός.

Οι αλλαγές συνόρων μέσω βίας παραμένουν ραδιενεργές υπό το τρέχον σύστημα, μια πραγματικότητα που δεν διαφεύγει του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, της ΕΕ ή της Ουάσιγκτον. Εάν το Τελ Αβίβ κλιμακώσει την επιθετικότητά του, οι ήδη εύθραυστες περιφερειακές ισορροπίες της Τουρκίας θα μπορούσαν να διαρραγούν περαιτέρω.

Το ίδιο το πεδίο της μάχης είναι υπερπλήρες. Υπολείμματα του διασπασμένου κρατικού μηχανισμού της πρώην συριακής κυβέρνησης εξακολουθούν να ελέγχουν περιοχές. Κουρδικές πολιτοφυλακές με δυτική υποστήριξη κυριαρχούν σε μεγάλες εκτάσεις του βορά. Η σεκταριστική σύγκρουση με τη μειονότητα των Δρούζων παραμένει άλυτη. Ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν να έχουν παρουσία, ενώ η ιρανική επιρροή, που χτίστηκε με κόπο επί δεκαετίες, παραμένει βαθιά ριζωμένη.

Αυτές οι αντικρουόμενες παρουσίες όχι μόνο περιπλέκουν τους υπολογισμούς της Άγκυρας, αλλά και απειλούν να μετατρέψουν κάθε εισβολή σε ευρύτερη σύγκρουση.

Ωστόσο, για τον Ερντογάν, αυτή η αστάθεια αποτελεί πλεονέκτημα. Το θέαμα της σύγκρουσης αποσπά την προσοχή από την εσωτερική κρίση. Η αίσθηση της πολιορκίας μετατρέπεται σε πολιτικό κεφάλαιο. Η διπλωματία, μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, γίνεται παράσταση. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιος ελέγχει το έδαφος, ποιος υπαγορεύει τον ρυθμό και ποιος βγαίνει κερδισμένος από την αφήγηση. Για τον Ερντογάν, δεν υπάρχει χώρος για αποκλιμάκωση.

Η επόμενη φάση της τουρκικής πολιτικής στη Συρία δεν θα γραφτεί σε ανακοινωθέντα ή συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός. Θα αποτυπωθεί στο έδαφος, σε στρατιωτικά φυλάκια, αναδιαμορφωμένα σύνορα και πολιτικά τετελεσμένα. Και όταν κατακαθίσει η σκόνη, η ιστορία δεν θα ειπωθεί από διπλωμάτες. Θα την αφηγηθεί όποιος εξακολουθεί να κρατά το «σπαθί».

Πηγή: The Cradle απόδοση anixneuseis.gr

«Καλωσορίζουμε οποιονδήποτε στον κόσμο που μπορεί να βοηθήσει να υποστηρίξουμε τα δικαιώματά μας και να προστατεύσουμε τα επιτεύγματά μας», το μήνυμα του Μαζλούμ Αμπντί.

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Πριν μερικές ημέρες καλωσόρισε το κάλεσμα του Αμπντουλάχ Οτζαλάν για αφοπλισμό και αυτοδιάλυση του PKK. Ωστόσο ξεκαθάρισε, ότι το μήνυμα του ηγέτη του Κουρδικού Απελευθερωτικού Αγώνα δεν αφορούσε τους Κούρδους της Συρίας. Ο Μαζλούμ Αμπντί, ο ηγέτης των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), άφησε να εννοηθεί, ότι από τη στιγμή που οι τουρκικές επιθέσεις στη Ροζάβα την αυτόνομη κουρδική δομή της βορειοανατολικής Συρίας συνεχίζεται, οι άντρες του δεν μπορούν να καταθέσουν τα όπλα. Εξάλλου και ο PKK κήρυξε εκεχειρία με την Τουρκία απαντώντας στο ιστορικό κάλεσμα του φυλακισμένου ηγέτη του, υπογράμμισε όμως, ότι αν δεν απελευθερωθεί δεν υπάρχει λόγος να καταθέσουν τα όπλα.

Ξεκάθαρα πράγματα που δείχνουν στην Άγκυρα, ότι η λύση του Κουρδικού περνά από τον εκδημοκρατισμό της και την παροχή δικαιωμάτων στους κουρδικούς πληθυσμούς που υποφέρουν και έχουν υποστεί συνεχόμενη γενοκτονία από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα. «Αν υπάρξει ειρήνη στην Τουρκία, αυτό σημαίνει πως δεν υπάρχει δικαιολογία οι τουρκικές δυνάμεις να συνεχίζουν τις επιθέσεις εναντίον μας εδώ στη Συρία», τόνισε ο Αμπντί.

Θα προχωρήσει η Τουρκία την αυτοκάθαρσή της; Τα νεοθωμανικά σχέδια του Ερντογάν στη Συρία δείχνουν το αντίθετο. Ο κυβερνητικός του εταίρος Ντεβλέτ Μπαχτσελί τις ημέρες προ της κατάληψης του Χαλεπίου, από τους τουρκοκινούμενους τζιχαντιστές, φωνασκούσε χαρακτηριστικά, ότι είναι τουρκικό μέχρι το κόκκαλο, αγνοώντας βαθύτερες σελίδες ιστορίας και τη Βέροια της ελληνιστικής εποχής. Το Χαλέπι βέβαια αποτελεί μέρος του εθνικού όρκου, misak-i mili.

Οι Τούρκοι όμως θέλουν να πάνε παραπέρα. «Πήγαινέ μας στην Ιερουσαλήμ», ήταν τα συνθήματα των οπαδών του Ερντογάν πριν την άλωση του καθεστώτος Άσαντ με την πτώση της Δαμασκού. Ο παράγων που μπαίνει εμπόδιο στις νεοθωμανικές ονειρώξεις του Ερντογάν είναι ο κουρδικός. Οι Κούρδοι αποτελούν το νούμερο ένα πρόβλημα για την ύπαρξη της Τουρκίας και το γεγονός, ότι δεν επιλύεται την εμποδίζει από το να στρέψει την προσοχή της δυτικά και να επικεντρωθεί στον προαιώνιο εχθρό της, τον Ελληνισμό σε Ελλάδα (Αιγαίο, Θράκη) και Κύπρο.

Τις τελευταίες ημέρες η ανακήρυξη της αυτονομίας των Δρούζων της νότιας Συρίας, που έχουν τη στήριξη του Ισραήλ, το οποίο επιθυμεί τη διαίρεση της χώρας σε πέντε καντόνια. Σε αυτό το σχέδιο σοβαρό λόγο έχουν και οι Κούρδοι της Συρίας, οι οποίοι είναι σύμμαχοι των δυτικών χωρών που συγκρότησαν διεθνή αντιτζιχαντιστικό συνασπισμό και υπήρξαν η αιχμή του δόρατος στον αγώνα εναντίον του Ισλαμικού Κράτους.

Πρόσφατα ο ηγέτης των SDF ρωτήθηκε σε συνέντευξη στο BBC για την υποστήριξη του Ισραήλ, του οποίου τις βουλές φέρεται να εισακούει με μεγαλύτερη προθυμία ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ.

📍Mazlum Abdi: İsrail’in desteğine açığız

QSD Genel Komutanı Mazlum Abdi, İsrail’in desteğine açık olduklarını dile getirdi. Bu gelişme Netanyahu’nun son dönemde Suriye Kürtlerini korumak için uluslararası eylem çağrısında bulunmasının ardından geldi.https://t.co/Qo8OxnUJwV pic.twitter.com/Eks0nkdo7p— Rojava Gündemi (@RojavaGundem) March 5, 2025

Σας παραθέτουμε αναλυτικά τον σχετικό διάλογο, προκειμένου να βγάλετε τα συμπεράσματά σας:

Υπάρχουν αναφορές ότι υπάρχουν επαφές μεταξύ Ισραήλ και Ροζάβας. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ έχει συνεχόμενα ζητήσει υποστήριξη για τους Κούρδους στη Συρία. Έχει κάποια από αυτήν την υποστήριξη και ότι οι Κούρδοι δεν πρέπει να εγκαταληφθούν. Πόσο συχνά είστε σε επαφή με το Ισραήλ;

«Αφήστε με να δώσω μια γενική απάντηση. Καλωσορίζουμε την υποστήριξη από τον οποιοδήποτε».

Αν η υποστήριξη έρχεται από το Ισραήλ;

«Καλωσορίζουμε οποιονδήποτε στον κόσμο που μπορεί να βοηθήσει να υποστηρίξουμε τα δικαιώματά μας και να προστατεύσουμε τα επιτεύγματά μας. Αν μπορούν να αποτρέψουν επιθέσεις εναντίον μας και να σταματήσουν τον σκοτωμό του λαού μας, πολιτών και δυνάμεων, το καλωσορίζουμε και το εκτιμούμε. Το Ισραήλ είναι μια δύναμη με επιρροή στις ΗΠΑ, τη Δύση και την περιοχή».

Πηγή: geopolitico.gr

Του ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΜΠΟΥΡΙΔΗ*

Ο αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, αναφερόμενος στις διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, δήλωσε, με κυνικό τρόπο, πολύ χαρακτηριστικά: «Νομίζω ότι αυτοί (δηλαδή οι Ρώσοι) κρατούν τα χαρτιά στα χέρια λιγάκι, διότι έχουν πάρει πολλά εδάφη». Αυτός στην ουσία αποκάλυψε τη σημασία της κατοχής και της υπεράσπισης εδάφους. Η νίκη είναι με αυτόν που έχει εδαφικό πλεονέκτημα.

Η θέση αυτή του Τραμπ πρέπει να αποτελέσει μάθημα γεωπολιτικής για ακαδημαϊκούς, αλλά κυρίως για τους εκάστοτε κυβερνώντες. Όχι για τους στρατιωτικούς, γιατί το θέμα της κατοχής και της υπεράσπισης του ιερού εθνικού εδάφους αποτελεί τον πυρήνα των στρατιωτικών σπουδών.

Κοιτάξτε την Κύπρο. Η Τουρκία μιλάει εδώ και 50 χρόνια από θέση ισχύος επειδή κατέχει έδαφος. Παράνομα; Ναι, αλλά το κατέχει. Η Τουρκία μιλάει από θέση ισχύος σε Ιράκ και Συρία για τον ίδιο λόγο, επειδή κατέχει έδαφος.

Όλα γίνονται για το έδαφος και το έδαφος κατακτάται ή υπερασπίζεται κυρίως διαθέτοντας στρατιωτική ισχύ. Καμία διπλωματική προσπάθεια δεν έδιωξε εισβολείς – κατακτητές εδάφους. Η στρατιωτική ισχύς είναι η μαγιά, η βάση για ισχυρή διπλωματία.

Είναι κάτι το οποίο σχεδόν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν υιοθέτησαν ως βασική αρχή ανάσχεσης της τουρκικής απειλής τις τελευταίες δεκαετίες. Αντίθετα, βασική μας αρχή ήταν η πεποίθηση ότι η αντιμετώπιση της απειλής εξασφαλίζεται αυτόματα από το γεγονός ότι είμαστε μέλη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Δυστυχώς και μάλιστα παρά τη δραματική εμπειρία των Ιμίων.

Τα νέα απειλητικά δόγματα της Τουρκίας επίσης βασίζονται στην κατάληψη και στην κατοχή εδάφους άλλων χωρών. Ο «Εθνικός Όρκος» της Τουρκίας, ο οποίος υιοθετήθηκε και επίσημα από την τουρκική κυβέρνηση, καθώς αποτελεί μάθημα στα γυμνάσια της χώρας, προβλέπει την κατοχή μέρους του Βόρειου Ιράκ, της Βόρειας Συρίας, της Κύπρου, νησιών του Αιγαίου και της ελληνικής Θράκης.

Με την ίδια ακριβώς θεώρηση ερμηνεύεται η στάση της Τουρκίας και στο θέμα της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας επί 152 νησιών, μικρονήσων και βραχονησίδων του Αιγαίου. Σημασία έχει το έδαφος.

Με την ίδια λογική ερμηνεύεται και η αλλαγή της πολιτικής της Τουρκίας στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του Αιγαίου. Στο παρελθόν υπήρχε η γνωστή τουρκική ρητορική περί παραβίασης των σχετικών συνθηκών και συμφωνιών για το καθεστώς της αποστρατιωτικοποίησης νησιών του Αιγαίου. Από το 2021 βλέπουμε ότι η Τουρκία θέτει θέμα δικαιώματος της ελληνικής κυριαρχίας επί των νησιών στο Αιγαίο, υπό το πρόσχημα ότι παραβιάζεται το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης. Δηλαδή, η Τουρκία δίνει μια δική της ερμηνεία στις συνθήκες, επικαλούμενη ελληνική παραβατικότητα, προκειμένου να αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά. Δεν της φτάνει, όμως, μόνο αυτό. Επιθυμεί και να καταλάβει τα νησιά, δηλαδή να καταλάβει έδαφος.

Εδώ, φυσικά, υπεισέρχεται και η σημασία του Στρατού Ξηράς, καθώς αυτός υπερασπίζεται το έδαφος, χωρίς, φυσικά, να αμφισβητείται η σημασία του Πολεμικού Ναυτικού και της Πολεμικής Αεροπορίας.

Πολλές φορές, τα εξοπλιστικά προγράμματα των Ενόπλων Δυνάμεων εκτελέσθηκαν όχι με σκοπό την αντιμετώπιση της απειλής, αλλά για εξυπηρέτηση άλλων συμφερόντων, εγχώριων και ξένων. Φυσικά, ευθύνη για αυτό δεν έχει μόνο η πολιτική αλλά και η στρατιωτική ηγεσία.

Θα πρέπει να γίνει ένας σοβαρός σχεδιασμός για τα εξοπλιστικά προγράμματα του Στρατού Ξηράς, αρχίζοντας από την ποιότητα του προσωπικού μας, με βάση την πραγματική, ορατή, τουρκική απειλή.

Επικοινωνιακές φωτοβολίδες, πειραματισμοί, βαρύγδουπες δηλώσεις, ψηφοθηρικές επιδιώξεις και σχεδιασμοί του ποδαριού θα πρέπει να μπουν στην άκρη. Οι εποχές που περιμέναμε την υποστήριξη του ΝΑΤΟ και της ΕΕ αποτελούν παρελθόν. Οι εμπειρίες των πολέμων στην Ουκρανία και στη Συρία πρέπει να μας γίνουν μάθημα. Αυτές μας έδειξαν, με τον πλέον φανερό και κυνικό τρόπο, ότι δεν υφίσταται Διεθνές Δίκαιο, δικαιώνοντας για άλλη μία φορά τον Θουκυδίδη. Ακόμα και οι «σύμμαχοι» θα ταχθούν με τον ισχυρό παραβάτη – εισβολέα, επειδή έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους.

Η υπεράσπιση της πατρίδας και του ιερού εθνικού εδάφους χωρίς ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις είναι όνειρο απατηλό…

*Απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, Κάτοχος MBA από το Nottingham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του ΔΠΘ και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε Μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995 – 1999 και Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα, με παράλληλη διαπίστευση στο Μπακού, την περίοδο 2013 – 2017. Είναι συνεργάτης του αμερικανικού ινστιτούτου αναλύσεων «Defense & Foreign Affairs». Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο του 2022. Πηγή: paron.gr φωτο Protagon.gr

ΜΠΑΛΤΖΩΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

Ο Κινέζος φιλόσοφος και στρατηγός Σουν Τσου, στην πραγματεία του “Η Τέχνη του Πολέμου”, που γράφτηκε πριν 2.500 χρόνια, παροτρύνει τον ηγέτη να μάθει καλά τον εχθρό του, καθώς και τα σχέδιά του για να μπορεί να τον αντιμετωπίσει επιτυχώς. Σε ένα από αυτά λέει: «Ανακαλύψτε τα σχέδια του εχθρού και θα ξέρετε ποια στρατηγική θα είναι επιτυχής και ποια όχι». Ας το πούμε προκαταβολικά. Η Τουρκία δεν είναι απρόβλεπτη.

Η τουρκική γεωστρατηγική που βλέπουμε Συρία, Λιβύη και αλλού έχει διαμορφωθεί σταδιακά, αλλά είναι διακηρυγμένη και εξαρχής ήταν επεκτατική. Μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, είναι σαφές ότι κυρία απειλή για την Ελλάδα προέρχεται από την Τουρκία. Η γειτονική χώρα συστηματικά και συνεχώς έχει μεταβληθεί σε πηγή κινδύνων για τα γειτονικά της κράτη.

Ο εξοπλισμός της χώρας μας και των ελληνικών νησιών, το πυραυλικό τείχος που εξήγγειλε για το Αιγαίο ο υπουργός Άμυνας, το επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, οι όποιοι σχεδιασμοί στην Ανατολική Μεσόγειο που δεν την συμπεριλαμβάνουν, της προκαλούν νευρικότητα. Η τουρκική γεωστρατηγική ξεδιπλώνεται επιθετικά σε έξι μέτωπα:

Προσπάθειες Erdogan να λύσει το Κουρδικό

Το υπουργικό συμβούλιο υπό τον πρόεδρο Erdogan χαρακτηρίζεται κρίσιμο…

Θέματα επίσης στο υπουργικό συμβούλιο είναι και οι διασυνοριακές επιχειρήσεις της ΜΙΤ και του τουρκικού στρατού κατά του PKK στο βόρειο Ιράκ και στην Ανατολική Συρία.

Η αυξανόμενη ένταση στη Μέση Ανατολή θα περιλαμβάνεται επίσης στην ατζέντα.

Ωστόσο το θέμα που κυριαρχεί από την περασμένη εβδομάδα είναι η απροσδόκητη πολιτική στροφή της τουρκικής ηγεσίας με νέο στόχο να λύσει ειρηνικά το Κουρδικό, ένα θέμα διχασμού και αιματηρού πολέμου που κρατάει πάνω από έναν αιώνα και με την νεότερη φάση του να ξεκινά από το 1978 με την ίδρυση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάναπό τον Abdullah Ocalan και την κήρυξη ένοπλου αγώνα που κρατάει μέχρι σήμερα.

Είναι η τρίτη φορά που το τουρκικό κράτος υπό την ηγεσία του Erdogan αποπειράται να λύσει το Κουρδικό.

Οι δυο προηγούμενες απέτυχαν, η τρίτη έφερε τον ως τώρα άσπονδο εχθρό των Κούρδων, ακροδεξιό εθνικιστή Devlet Bahceli κυβερνητικό εταίρο του Erdogan, στην πρώτη γραμμή να ζητά από τον έγκλειστο στη φυλακή του Ιμραλί, Abdullah Ocalan να δώσει εντολή στους μαχητές του να καταθέσουν τα όπλα και ο ίδιος να κηρύξει τη διάλυση της οργάνωσης.

Οι πρώτες αντιδράσεις από τα στρατόπεδα του ΡΚΚ στο Βόρειο Ιράκ και στην Ανατολική Συρία ήταν θετικές καθώς ο Ocalan εξακολουθεί να αποτελεί τον αδιαμφισβήτητο αρχηγό της Οργάνωσης.

Η πρόταση Bahceli περιλαμβάνει και μια ευνοϊκή νομική μεταχείριση για τον Ocalan, ωστόσο ο ΑΠΟ φέρεται να θέτει δυο όρους για να δεχτεί την πρόταση: να υπάρχει εγγυήτρια χώρα και νομική εγγύηση για τον ίδιο.

Το φιλοκουρδικό κόμμα DEM συνεδρίασε και εξέδωσε μακροσκελή ανακοίνωση όπου μεταξύ άλλων τονίζει ότι από τα πρώτα και πιο σημαντικά βήματα για να γίνει ειρήνη είναι η άρση της απομόνωσης του Ocalan που αποτελεί ειδική πρακτική του δίκαιου του πολέμου.

Η απάντηση του DEM φαίνεται να απογοήτευσε τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ που επισημαίνουν ότι στην ανακοίνωση δεν αναφέρεται πουθενά ότι «θα καταθέσουν τα όπλα». Άλλοι αναλυτές θεωρούν ότι η κίνηση αυτή του Erdogan με τη βοήθεια του Bahceli θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη αλλά θέλουν να δουν τι θα ακολουθήσει.

Αρκετοί δε θεωρούν ότι μια ειρηνευτική πρωτοβουλία για την επίλυση του Κουρδικού θα μπορούσε να εξασφαλίσει το πολιτικό μέλλον του Erdogan στην προεδρία με τις ψήφους του DEM που στις βουλευτικές εκλογές του 2023 συγκέντρωσε το 8.82 % των ψήφων.

Πηγή: bankingnews.gr

Ο Πρόεδρος Erdogan έχει σφυρηλατήσει μια στενή συμμαχία με την οικογένεια Barzani, η οποία κυβερνά το Ιρακινό Κουρδιστάν…

Δημόσια αναφορά του Προέδρου Recep Tayyip Erdogan σχετικά με τα εθνικά σύνορα της Τουρκίας, στο πλαίσιο της προσπάθειας συμφιλίωσης με τους Κούρδους, υποδηλώνει αναβίωση των τουρκικών φιλοδοξιών επέκτασης, αποκαλύπτει η ιστοσελίδα Nordic Monitor.

Βάσει της οπτικής Erdogan, εφόσον τα «βρει» με τους Κούρδους, λέει η ιστοσελίδα, είναι θέμα χρόνου να υπάρξουν αξιώσεις σε εδάφη στη Συρία, στο Ιράκ, στη Γεωργία, στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

«Θέλω να είμαι απόλυτα σαφής: Βασικός στόχος πολιτικής είναι να κατοχυρώσουμε την επιβίωση του έθνους μας και να διασφαλίσουμε την ειρήνη, την ευημερία και την ασφάλεια για τα 85 εκατομμύρια των πολιτών μας» δήλωσε ο Erdogan στην ομιλία του στις 19 Οκτωβρίου, απευθυνόμενος σε κοινοτάρχες, προσθέτοντας: «Προς όποιον απειλεί την πατρίδα μας τον προειδοποιούμε: δεν θα διστάσουμε να δράσουμε ανεξαρτήτως του ποιος είναι. Δεν θα επιτρέψουμε καμία παρέμβαση ή αλλαγή είτε στα 782.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα της εθνικής μας επικράτειας είτε εντός των συνόρων του Εθνικού Όρκου».

Ο Εθνικός Όρκος, ή Misak-ı Milli στα τουρκικά, περιλαμβάνει έξι ψηφίσματα που υιοθετήθηκαν στην τελευταία συνεδρίαση του Οθωμανικού Κοινοβουλίου στις 28 Ιανουαρίου 1920 και δημοσιεύθηκαν στις 12 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Περιγράφει τα σύνορα του οθωμανικού κράτους.

Λίγο μετά τη διακήρυξή του, οι βρετανικές δυνάμεις κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη στις 16 Μαρτίου 1920 και διέλυσαν το Οθωμανικό Κοινοβούλιο.

Ωστόσο, ο όρκος υιοθετήθηκε αργότερα από τον Mustafa Kemal Ataturk, τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, ως κατευθυντήρια αρχή για τη χώρα του μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Σύμφωνα με την Τουρκική Ιστορική Εταιρεία (Türk Tarih Kurumu, TTK), που ιδρύθηκε από τον Ataturk το 1931, ο τουρκικός Εθνικός Όρκος θέλει εδάφη που βρίσκονται στη Γεωργία, στη Συρία, στο Ιράκ και στον Λίβανο, καθώς και το νησί της Κύπρου, τα ελληνικά νησιά στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο και μέρη της περιοχής της Δυτικής Θράκης στην Ελλάδα να περιέρχονται στην τουρκική επικράτεια.

Φαίνεται ότι η σχεδιασμένη «παρατήρηση» του Erdogan πέρασε απαρατήρητη σε μεγάλο βαθμό.

Σίγουρα δεν ήταν ένα αυθόρμητο σχόλιο. Η δήλωση είχε στόχο να υπογραμμίσει το μακροχρόνιο όραμα της τουρκικής κυβέρνησης.

O Abdullah Ocalan

Γεγονός είναι ότι ο Abdullah Ocalan, ο φυλακισμένος ηγέτης του Εργατικού Κόμματος Κουρδιστάν (PKK) και κύριος διαπραγματευτής για τη συμφιλίωση των Κούρδων με τους Τούρκους, έχει κάνει παρόμοιες αναφορές στον Εθνικό Όρκο στο παρελθόν, ενισχύοντας περαιτέρω την ιδέα των ιμπεριαλιστικών φιλοδοξιών της Τουρκίας.

Ο Ocalan είχε συνεργαστεί στενά με την κυβέρνηση του Erdogan κατά τη διάρκεια δύο παλαιότερων αποτυχημένων ειρηνευτικών πρωτοβουλιών.

Σε επιστολή που έγραψε από το κελί του και διαβάστηκε δημόσια κατά τον εορτασμό του Νεβρούζ το 2013, δήλωσε ότι η εποχή της ένοπλης πάλης είχε τελειώσει.

Στο μήνυμά του είχε ένα νέο πολιτικό όραμα, με έμφαση στην ειρηνική συνύπαρξη Τούρκων και Κούρδων εντός των συνόρων που καθορίστηκαν από τον Εθνικό Όρκο.

Σύμφωνα με τον Εθνικό Όρκο, τα εδάφη που δεν είχαν καταληφθεί κατά την Ανακωχή του Μούδρου το 1918, που έθεσε τέλος στις εχθροπραξίες μεταξύ των οθωμανικών δυνάμεων και των Συμμαχικών δυνάμεων, θεωρήθηκαν μέρος της τουρκικής πατρίδας.

Το σύμφωνο όριζε ότι το καθεστώς των επαρχιών Καρς και Αρνταχάν (τώρα μέρος της Τουρκίας) και Μπατούμι (τώρα στη Γεωργία), καθώς και της Δυτικής Θράκης (τώρα στην Ελλάδα), θα καθοριζόταν με τοπικά δημοψηφίσματα.

Επιπλέον, το σύμφωνο όριζε ότι η επαρχία της Μοσούλης (τώρα στο Ιράκ) έπρεπε να ενσωματωθεί στην Τουρκία.

Το δόγμα Ocalan για μια ένωση των λαών της Ανατολίας και της Μεσοποταμίας, μαζί με τις σαφείς αναφορές στο Εθνικό Σύμφωνο του 1920, ευθυγραμμίζονται στενά με τις φιλοδοξίες της κυβέρνησης Erdogan να διεκδικήσει εκ νέου μεγαλύτερο ρόλο στις περιοχές που καθορίζονται στο σύμφωνο.

Ενώ η εδαφική προσάρτηση θα αποδεικνυόταν δύσκολη, θα μπορούσε ωστόσο να προσφέρει στην Τουρκία στρατηγικό βάθος και de facto επιρροή σε ορισμένες περιοχές που αναφέρονται στο σύμφωνο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι οι αυτόνομες περιοχές που ελέγχονται από Κούρδους στο Ιράκ και τη Συρία.

Ο Πρόεδρος Erdogan έχει σφυρηλατήσει μια στενή συμμαχία με την οικογένεια Barzani, η οποία κυβερνά το Ιρακινό Κουρδιστάν.

Εάν οι διαπραγματεύσεις με τον Ocalan αποδειχθούν επιτυχείς, παρόμοια σχέση θα μπορούσε να δημιουργηθεί με την αυτόνομη περιοχή που διοικείται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), παρακλάδι του PKK, στη βορειοανατολική Συρία.

Ο τουρκικός στρατός αυτήν τη στιγμή έχει καταλάβει τμήμα εδάφους κοντά στα τουρκικά σύνορα στη βόρεια Συρία.

Εάν οι συνομιλίες με το PKK έχουν επιτυχή έκβαση, αυτή η περιοχή θα μπορούσε να συγχωνευθεί με τις περιοχές που ελέγχονται από το SDF στη Συρία.

Οι συζητήσεις για το Εθνικό Σύμφωνο χρησιμεύουν ως αφήγημα για το τουρκικό κοινό, το οποίο εδώ και καιρό εκτιμά ότι οι κουρδικές απαιτήσεις θα μπορούσαν τελικά να καταλήξουν στη διαίρεση της χώρας και στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν.

Η κοινή ρητορική Erdogan και Ocalan σχετικά με το σύμφωνο μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση του βαθέος ψυχολογικού και ιστορικού τραύματος που νιώθουν πολλοί Τούρκοι για την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και τον επακόλουθο εθνικό αγώνα για την εγκαθίδρυση της Τουρκίας ως κράτους μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με άλλα λόγια, η ειρήνη με το PKK δεν θα οδηγήσει σε περαιτέρω κατακερματισμό του τουρκικού κράτους ή στην ίδρυση ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν.

Αντίθετα, θα άνοιγε το δρόμο για μια μεγαλύτερη Τουρκία και μια επέκταση των τουρκικών εδαφών, ακόμα κι αν η επίτευξή του αποδεικνύεται πρόκληση.

Δεν φαίνεται ακόμη να έχει οριστικοποιηθεί.

Η συμφωνία μεταξύ του PKK και του τουρκικού κράτους δεν φαίνεται ακόμη να έχει οριστικοποιηθεί.

Το πρόσφατο χτύπημα του PKK στις εγκαταστάσεις της Τουρκικής Αεροδιαστημικής Βιομηχανίας (TAI) στην Άγκυρα στις 23 Οκτωβρίου που σκότωσε πέντε άτομα δείχνει ότι η ομάδα επιδιώκει να κερδίσει περισσότερη μόχλευση για τον Ocalan κατά την τελική φάση των διαπραγματεύσεων.

Αυτή η τακτική αντικατοπτρίζει ένα παρόμοιο μοτίβο που παρατηρήθηκε σε προηγούμενες αποτυχημένες συνομιλίες, όπου ο Ocalan επικοινώνησε κρυφά με τους διοικητές του PKK στο Ιράκ μέσω των δικηγόρων του για να συνεχίσει τα χτυπήματα, ενισχύοντας έτσι τη διαπραγματευτική του θέση.

Στο παρελθόν, η άμεση απελευθέρωση του Ocalan από τη φυλακή ήταν ένα σημαντικό εμπόδιο για την επίτευξη διευθέτησης.

Στη συνέχεια, η κυβέρνηση Erdogan πρότεινε η απελευθέρωσή του να πραγματοποιηθεί σταδιακά για να αποφευχθεί η πρόκληση δημόσιας αντίδρασης.

Ωστόσο, αυτή η ανησυχία δεν φαίνεται να αποτελεί πλέον θέμα στις τρέχουσες συζητήσεις.

Πρόσφατη έκκληση του Devlet Bahçeli, του ακροδεξιού εθνικιστή συμμάχου του Erdogan, προς τον φυλακισμένο ηγέτη του PKK στο τουρκικό κοινοβούλιο -κάτι που προηγουμένως θεωρούνταν αδιανόητο- αποτελεί απόδειξη της προαλειφόμενης συμφωνίας.

«Αφήστε τον Ocalan να έρθει και να μιλήσει στο Κόμμα DEM [Κόμμα Ισότητας και Δημοκρατίας των Λαών, το οποίο λειτουργεί ως πολιτικός βραχίονας της ομάδας του PKK] για να δηλώσει ότι η τρομοκρατία έχει λήξει και ότι η οργάνωση [PKK] έχει διαλυθεί» είπε ο Bahçeli στις 22 Οκτωβρίου.

Η κυβέρνηση Erdogan εδώ και καιρό έχει χαρακτηρίσει το SDF και τη στρατιωτική της πτέρυγα, τις Μονάδες Προστασίας του Λαού (YPG), τρομοκρατικές οργανώσεις και πραγματοποιεί συχνά επιθέσεις σε κουρδικούς στόχους στη Συρία.

Επιπλέον, η αμερικανική υποστήριξη προς το SDF περιπλέκει συνεχώς τις διμερείς σχέσεις της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Εάν επιλυθεί αυτό το ζήτημα, θα μπορούσε να προσφέρει σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο για την κυβέρνηση Erdogan, επιτρέποντάς της να αξιοποιήσει αυτή την επιτυχία διεθνώς για να επεκτείνει την επιρροή της Τουρκίας σε ορισμένα εδάφη που περιγράφονται στο Εθνικό Σύμφωνο του 1920.

Μια τέτοια διευθέτηση με τους Κούρδους πιθανότατα θα ήταν ευπρόσδεκτη από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ο Erdogan, κατόπιν, θα έξασφάλιζε την υποστήριξή τους για ορισμένες από τις περιφερειακές φιλοδοξίες του.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Πρόεδρος Erdogan έχει νεο-οθωμανικές γεωπολιτικές φιλοδοξίες.

Συχνά πυκνά αναφέρεται τις παραχωρήσεις που έκαναν οι Τούρκοι ηγέτες μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδιαίτερα σχετικά με τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Μάλιστα, πολλές φορές κάνει λόγο για εισβολή στα ελληνικά νησιά, έχει απειλήσει την Κύπρο και ανέπτυξε στρατεύματα στη Συρία, τη Λιβύη και το Αζερμπαϊτζάν για να υποστηρίξει φιλοτουρκικές φατρίες.

Άλλαξαν τα πράγματα…

Στο παρελθόν, η Τουρκία είχε διαπραγματευθεί δύο φορές με το PKK, αλλά τελικά οι ειρηνευτικές διαδικασίες κατέρρευσαν.

Ωστόσο, η πολιτική δυναμική έχει πλέον αλλάξει.

Στις πρόσφατες τοπικές εκλογές, ο Erdogan έχασε μεγάλες πόλεις όπου οι Κούρδοι ψηφοφόροι υποστήριζαν τους υποψηφίους της αντιπολίτευσης.

Οι οικονομικά πιεσμένοι ψηφοφόροι αποχωρούν από το κόμμα του, με αποτέλεσμα να προσεγγίσει τους Κούρδους.

Ο πιο γρήγορος τρόπος για να έχει αίσιο τέλος αυτό το πολιτικό φλερτ είναι ο Τούρκος πρόεδρος να εξασφαλίσει την υποστήριξη του Ocalan και του κύριου κουρδικού πολιτικού κόμματος DEM.

Πηγή: bankingnews.gr

Και κατηγορείτε εμάς για υπερπατριωτισμό επειδή σας λέμε ότι κάνετε διάλογο με τον λάθος άνθρωπο; – Οι ασύλληπτα προκλητικές δηλώσεις του Τούρκου Προέδρου που παραβιάζουν κατάφωρα την Διακήρυξη των Αθηνών και έμειναν αναπάντητες από την Κυβέρνηση, ενώ απεκρύβησαν από τους τηλεοπτικούς σταθμούς – Ιδού οι χάρτες του αλυτρωτισμού

Με ποιους όρους οδεύουμε προς διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους; Και με ποιους Τούρκους πάμε να διαπραγματευθούμε; Με αυτούς που διεκδικούν την Θεσσαλονίκη;

Οργή δημιουργείται σε κάθε εχέφρονα Έλληνα που παρακολουθεί την προκλητική συμπεριφορά της Αγκύρας. Σε κάθε Έλληνα που άκουσε τον Ερντογάν να μιλάει πάλι για «εθνικό όρκο», να αμφισβητεί την Συνθήκη της Λωζάννης και να ζητεί να επεκταθεί εις βάρος της Ελλάδος.

Διπλασιάζεται η οργή όταν διαπιστώνει κανείς ότι απάντησις σε αυτές τις δηλώσεις, που καταφώρως παραβιάζουν την Διακήρυξη των Αθηνών, δεν δίδεται. Ούτε ο Πρωθυπουργός, που σπεύδει να χαρακτηρίσει «υπερπατριώτες» όσους ανησυχούν για την πατρίδα, είπε το παραμικρό. Ούτε ο υπουργός Εξωτερικών, που δήλωνε πως η «Γαλάζια Πατρίδα» του Ερντογάν δεν συνιστά διεκδίκηση για το Αιγαίο. Ούτε καν ο λαλίστατος σε άλλες περιπτώσεις κυβερνητικός εκπρόσωπος έλαβε οδηγίες να απαντήσει στα λεγόμενα από τον Τούρκο Πρόεδρο. Τα εσωτερικά μικροπολιτικά ζητήματα τον απασχολούν περισσότερο. Αλλά αυτό δυστυχώς είναι το επίπεδο της Κυβερνήσεώς μας… Όμως ούτε τα κανάλια και τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ ασχολήθηκαν με το θέμα. Το απέκρυψαν. Γιατί άραγε;

Βαδίζουμε λοιπόν προς διαπραγματεύσεις, ενώ η τουρκική πλευρά όχι μόνον δεν προβαίνει σε καμμία κίνηση συμβιβασμού ή καλής θελήσεως, αλλά απεναντίας διατυπώνει συνεχώς περισσότερες αξιώσεις. Πλέον δεν διεκδικεί μόνον θαλάσσιες ζώνες επί των οποίων η Ελλάς έχει κυριαρχικά δικαιώματα. Απαιτεί και χερσαία επέκταση. Ο ίδιος ο Ταγίπ Ερντογάν ήγειρε θέμα αξιώσεως εδαφών που ανήκουν στην Ελλάδα, την Βουλγαρία, την Συρία και το Ιράκ, μιλώντας το Σάββατο για την «Τουρκία του Εθνικού Όρκου». Αυτό σημαίνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι ο Ερντογάν θέλει να επεκτείνει τα σύνορα της χώρας του, ώστε να περιλάβει και την Θεσσαλονίκη. Μέχρι εκεί φθάνει ο λεγόμενος «Εθνικός Όρκος» [iEpikaira: Περισσότερα για το Misak-ı Milli ΕΔΩ!], μια οριοθέτησις την οποία έθεσε το τελευταίο νομοθετικό σώμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1920, ως διεκδίκηση για τα όρια της Τουρκίας που επρόκειτο να διαμορφωθεί μετά την ήττα των Οθωμανών κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κείμενο αυτό, το οποίο ουδέποτε απέκτησε νομική ισχύ, κατηργήθη ούτως ή άλλως με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης. Το γεγονός δε ότι ο Ερντογάν το επαναφέρει, ως μέρος των διεκδικήσεών του, συνιστά ευθεία παραβίαση της Συνθήκης αυτής. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που το κάνει. Κατ’ επανάληψιν έχει δηλώσει ότι θεωρεί την Συνθήκη της Λωζάννης «παρωχημένη» και έχει εκδηλώσει περιφρόνηση προς αυτήν.

Ειδικώτερα, όπως μετέδωσε ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ, ο Ερντογάν δήλωσε:

«Δεν θα κοιτάμε τα δάκρυα οποιουδήποτε έχει βλέψεις στην πατρίδα μας. Δεν θα ανεχτούμε κανέναν που θα επιχειρήσει κατά της πατρίδας μας. Δεν θα επιτρέψουμε καμμία επέμβαση ούτε στα 782 χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα των εδαφών της πατρίδας μας, ούτε στη γεωγραφία του Εθνικού Όρκου»

Να υπενθυμίσουμε ότι, σύμφωνα με τον «Όρκο» αυτό, τα σύνορα της μελλοντικής Τουρκικής Δημοκρατίας συμπεριελάμβαναν τις περιοχές της Μακεδονίας μέχρι και την Θεσσαλονίκη, του Κιρκούκ, του Χαλεπίου και της Μοσούλης. Βασιζόταν στις αποφάσεις των συνεδρίων του κινήματος του Μουσταφά Κεμάλ, του Ερζερούμ του Ιουλίου και Αυγούστου 1919 και της Σεβάστειας του Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους.

Οι έξι προβλέψεις του τουρκικού «Εθνικού Όρκου» είναι:

1. Το μέλλον των περιοχών που κατοικούνταν από Άραβες κατά πλειοψηφία, την στιγμή της υπογραφής της Ανακωχής του Μούδρου, θα καθοριστεί με δημοψήφισμα. Οι περιοχές οι οποίες δεν βρίσκονταν υπό την κατοχή των συμμάχων την περίοδο της υπογραφής της εκεχειρίας και είχαν τουρκική-μουσουλμανική πλειοψηφία αποτελούν την πατρίδα του τουρκικού έθνους.

2. Το μέλλον των περιοχών του Καρς, Αρνταχάν και Βατούμ θα καθοριστεί με δημοψήφισμα.

3. Το καθεστώς της περιοχής της Δυτικής Θράκης θα καθοριστεί με την ψήφο των κατοίκων της.

4. Θα πρέπει να εξασφαλιστεί η ασφάλεια της Κωνσταντινουπόλεως και της Θαλάσσης του Μαρμαρά. Το καθεστώς ελεύθερης διακινήσεως προιόντων καθώς οι μεταφορές μέσω των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων θα καθορισθεί μεταξύ της Τουρκίας και των άλλων ενδιαφερομένων κρατών.

5. Τα δικαιώματα των μειονοτήτων θα εξασφαλιστούν με βάση την αμοιβαιότητα των δικαιωμάτων των μουσουλμανικών μειονοτήτων στις γειτονικές χώρες.

6. Με στόχο την ανάπτυξη της χώρας σε κάθε επίπεδο θα πρέπει να εξασφαλιστεί η ελευθερία και η ανεξαρτησία της, κάτι που θα επιτευχθεί με την άρση κάθε εμποδίου στο οικονομικό, πολιτικό και δικαιϊκό πεδίο.

Νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις επί 104 μέχρι σήμερα χρόνια, χωρίς καμιά διακοπή και ανεξάρτητα από την εκάστοτε πολιτική εξουσία της Άγκυρας.

Λεωνίδας Κουμάκης, Νομικός, Συγγραφέας

Είναι γεγονός πως τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο υπήρχαν, υπάρχουν και (δυστυχώς) θα υπάρxουν και στο μέλλον, πολιτικές ελίτ οι οποίες πιστεύουν σε έναν «συμβιβασμό» απέναντι στην Τουρκία, συνήθως με δυσανάλογα μεγάλο εθνικό «κόστος», απλά και μόνο για να έχουμε την ησυχία μας.

Πριν από είκοσι ακριβώς χρόνια το έκτρωμα του Σχεδίου Ανάν εξίσωνε το 18% των Κυπρίων μουσουλμάνων με το 82% των Κυπρίων χριστιανών για να εξυπηρετηθούν οι Βρετανικοί και Τουρκικοί στόχοι διχοτόμησης της Κύπρου, κατεδάφισης της Κυπριακής Δημοκρατίας που αναγνωρίζουν εκατοντάδες χώρες του κόσμου, νομιμοποίησης της τουρκικής εισβολής και κατοχής 28,5% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας (κάνανε και χάρη «επιστρέφοντας» λίγα εδάφη στους ιδιοκτήτες τους). Παρ΄ όλα αυτά, υπήρχαν τόσο στην Αθήνα όσο και στην Λευκωσία πολιτικές ελίτ που ήθελαν «συμβιβασμό».

Στην Κύπρο οι πρώην Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου (Yesmen των Βρετανών) και Νίκος Αναστασιάδης (όπως δυστυχώς και ο νυν Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας), στην Αθήνα ο πρώην Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου αλλά και πρωτοκλασάτοι δημοσιογράφοι, υπήρξαν απροκάλυπτοι υποστηρικτές του εκτρώματος του «Σχεδίου Ανάν».

Σήμερα παρακολουθούμε ένα διαφορετικής ποιότητας «κατευνασμό». Βλέπουμε π.χ. τον Έλληνα Υπουργό των Εξωτερικών, στο πλαίσιο του 9ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών (10-13/4/2024), να μας διαβεβαιώνει πως «… δεν είμαστε αφελείς ούτε αιθεροβάμονες να πιστεύουμε πως από τη μία μέρα στην άλλη θα λύσουμε τα προβλήματα που έχουμε με την Τουρκία, που ανατρέχουν δεκαετίες. Από την άλλη, ένα στοιχειώδες στοιχείο της καλής σχέσης που προσπαθούμε να αναπτύξουμε με την Τουρκία είναι η κατανόηση πως οι βασικές θέσεις των δύο μερών δεν πρόκειται να αλλάξουν… Θέλω οι Έλληνες πολίτες να νιώθουν αυτοπεποίθηση και ηρεμία, θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν σε μια περιοχή χωρίς να είναι με το δάχτυλο στη σκανδάλη…».

Σε πρώτη ανάγνωση, πολλοί θα σπεύσουν να αναφωνήσουν «Πολύ σωστά!». Ποιος άλλωστε δεν θέλει τα παιδιά του να ζήσουν σε μια περιοχή χωρίς να είναι με το δάχτυλο στην σκανδάλη;

Σε δεύτερη όμως ανάγνωση πολλοί αρχίζουν να πανικοβάλλονται.

Όλοι ξέρουμε ότι οι απόγονοι των εκ Μογγολίας Τούρκων, με πιστούς εκπροσώπους τους Νεότουρκους, υιοθέτησαν πανηγυρικά τον εθνικό όρκο (Mîsâk-ı Millî - διακήρυξη έξι σημείων) από το έτος 1920 με νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις τις οποίες όμως επιδιώκουν να πετύχουν συστηματικά και μεθοδικά επί 104 μέχρι σήμερα χρόνια, χωρίς καμιά διακοπή και ανεξάρτητα από την εκάστοτε πολιτική εξουσία της Άγκυρας.

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να ζήσουμε «χωρίς το δάχτυλο στην σκανδάλη» πιστεύοντας πως κάποτε, κάποια μέρα, «θα λύσουμε» τα προβλήματα που μονομερώς δημιουργεί η απέναντι πλευρά του Αιγαίου απαιτώντας να επεκταθεί σε βάρος μας;

Πώς θα κάνουμε πως δεν βλέπουμε όλα αυτά που κάνει συνεχώς, συστηματικά και μεθοδικά, επί ένα ολόκληρο αιώνα η Τουρκία μετά την Μικρασιατική Καταστροφή παρά τις πολύ συχνά επαναλαμβανόμενες διακηρύξεις «Ελληνοτουρκικής φιλίας»;

Πόσες φορές τον τελευταίο αιώνα δεν επαναλήφθηκε μονότονα η υπέρ-χρησιμότητα της ελληνοτουρκικής φιλίας και πόσες φορές ναυάγησε - όλες με τουρκική «πρωτοβουλία»; Που πήγε η «Ελληνοτουρκική φιλία» που διαφήμισαν στη διαπασών Ελευθέριος Βενιζέλος και Μουσταφά Κεμάλ μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923;

Μήπως την σεβάστηκαν οι απόγονοι των εκ Μογγολίας Τούρκων και οι Νεότουρκοι κληρονόμοι τους σε αναρίθμητες περιπτώσεις - μεταξύ τους:

- το 1928 (πυρπόληση των Ταταούλων, της πιο φημισμένης συνοικίας των Ελλήνων της Πόλης και η εσπευσμένη μετονομασία της σε «Kurtulus», δηλαδή Σωτηρία)

- το 1932 (απαγόρευση άσκησης δεκάδων επαγγελμάτων από Έλληνες της Τουρκίας, με τον Νόμο 2007/1932, προκειμένου να υποχρεωθούν να φύγουν)

- το 1941 (επιλεκτική επιστράτευση είκοσι ηλικιών χριστιανών με στόχο την φυσική τους εξόντωση σε καταναγκαστικά έργα)

- το 1942 (αρπαγή Ελληνικών περιουσιών με τον ρατσιστικό, έκτακτο φόρο περιουσίας)

- το 1955 (πογκρόμ στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης με καταστροφή και λεηλασία χιλιάδων σπιτιών και καταστημάτων καθώς και πολλών άλλων ιερών και οσίων)

- το 1964 (μαζικές απελάσεις συνολικά 40.000 Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, έναρξη εφαρμογής σχεδίου ερήμωσης από Έλληνες κατοίκους (92% του συνόλου) των νησιών Ίμβρος & Τένεδος με την μεταφορά ανοικτών φυλακών βαρυποινιτών και άλλων «μέτρων», επιδρομή και βομβαρδισμός στην Κυπριακή περιοχή της Τηλλυρίας, σε αγαστή συνεργασία με τους Βρετανούς, για να προετοιμαστεί καλύτερα η τουρκική εισβολή που ακολούθησε)

- το 1974 (εισβολή και κατοχή του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας

- το 1975 (δημιουργία Στρατιάς του Αιγαίου στην Σμύρνη, απέναντι από τα Ελληνικά νησιά, με ταυτόχρονη απαίτηση αποστρατικοποίησης τους)

- το 1995 (ψήφισμα τουρκικής εθνοσυνέλευσης να κηρύξει πόλεμο στην Ελλάδα (casus belli) εαν η τελευταία τολμήσει να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της πέραν των 6 ν.μ. στο Αιγαίο, σύμφωνα με την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το δίκαιο της θάλασσας την οποία υπέγραψε η Ελλάδα μαζί με 168 ακόμα χώρες του κόσμου)

- Το 2019 («μνημόνιο συνεργασίας» της Τουρκίας με τους πράκτορες της στην διαιρεμένη από τον εμφύλιο πόλεμο Λιβύη για την αρπαγή Ελληνικής και Κυπριακής ΑΟΖ)

- την περίοδο 2020-2022 (υβριδικός πόλεμος στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου και στα ελληνοτουρκικά σύνορα του Έβρου με καθημερινούς τραμπουκισμούς, ύβρεις, νταηλίκια και επίσημες απειλές «θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά»)

- Το 2024 (αιφνιδιαστική αποδέσμευση της Τουρκίας από την Συνθήκη για τις συμβατικές δυνάμεις στην Ευρώπη (C F E) ώστε να αυξήσει ανεξέλεγκτα το επιθετικό της οπλοστάσιο για να εκβιάζει καλύτερα Ελλάδα και Κύπρο).

Μετά από όλα αυτά, τι μας λένε σήμερα οι σύγχρονες «πολιτικές ελίτ»; Να ξεχάσουμε όλα όσα έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν οι απόγονοι των εκ Μογγολίας Τούρκων εδώ και ένα ολόκληρο αιώνα. Να «εστιάσουμε» σε μια περίοδο άγνωστης διάρκειας με όσα συμφέρουν και τις δύο χώρες, περιμένοντας πότε η Τουρκία θα τερματίσει μονομερώς την περίοδο ηρεμίας, όπως έχει κάνει κατ΄επανάληψη στο παρελθόν. Να μην ξοδεύουμε πολλά χρήματα για την εθνική άμυνα αφού «ομαλοποιούμε» τις σχέσεις μας με την Τουρκία;

Αυτά περίπου μας λένε και μας μιλούν για δήθεν «προβλήματα που ανατρέχουν δεκαετίες» και «κατανόηση πως οι βασικές θέσεις των δύο μερών δεν πρόκειται να αλλάξουν».

Τι κρίμα όμως που φυσικά και δεν πρόκειται για «προβλήματα που ανατρέχουν δεκαετίες» αλλά για νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις που θεμελιώθηκαν ένα ολόκληρο αιώνα νωρίτερα και υποστηρίζονται με σχολαστική συνέπεια από την Τουρκία. Επί πλέον, αφού αποδεχόμαστε πως δεν πρόκειται να αλλάξουν οι βασικές θέσεις του Εθνικού Όρκου των Τούρκων, πως είναι δυνατόν να ζήσουμε «χωρίς το δάχτυλο στην σκανδάλη;»

Μήπως δεν γνωρίζουμε μετά βεβαιότητας πως εδώ και ένα ολόκληρο αιώνα απλά καραδοκούν και μόλις βρουν την κατάλληλη ευκαιρία αδυναμίας η προβλημάτων της Ελλάδος, προχωρούν κατά ένα μικρό ή μεγάλο βήμα στην πραγματοποίηση των νεο-οθωμανικών τους φαντασιώσεων;

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν να ζήσουμε «χωρίς το δάχτυλο στην σκανδάλη» όταν η απέναντι πλευρά καραδοκεί ανα πάσα στιγμή να μας προκαλέσει μια ακόμα εθνική καταστροφή;

Πώς είναι δυνατόν εμείς να συζητάμε πολιτισμένα «χωρίς το δάχτυλο στην σκανδάλη» και η απέναντι πλευρά να ζωγραφίζει και να εξαγγείλει αποφάσεις θεωρητικής αρπαγής κρυστάλλινων Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων;

Πώς είναι δυνατόν η σημερινή Τουρκία αφού ξερίζωσε πρώτα τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου, να αξιοποιεί συνεχώς την δημοκρατία της Ευρωπαϊκής Ελλάδος είτε με κροκοδείλια δάκρυα για δήθεν καταπίεση Ελλήνων πολιτών, μουσουλμάνων το θρήσκευμα που αυξάνονται και πληθύνονται στην Ελληνική Θράκη, είτε ανακοινώνοντας την ίδρυση ιδιωτικού Τουρκικού Πανεπιστημίου στην Ελλάδα, την ίδια στιγμή που στραγγαλίζει εν ψυχρώ την εκπαιδευτική ελευθερία του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως απαγορεύοντας την λειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης ενάντια ακόμα και στους δικούς της νόμους ή πετάει στον κάλαθο των αχρήστων εκατοντάδες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για Τούρκους πολιτικούς, επιχειρηματίες, δημοσιογράφους και τόσους άλλους, ενώ ωρύεται υποκριτικά γιατί ... η Ελλάδα (βάσιμα) δεν εφάρμοσε κάποια απόφαση του ΕΔΑΔ!

Πως είναι δυνατόν από την μία πλευρά η Τουρκία να απαιτεί θρασύτατα την «ανάδειξη» οθωμανικών μνημείων από την περίοδο της πρόσκαιρης Τουρκικής κατοχής της Ελλάδος και από την άλλη να μετατρέπει σε τζαμί την εκκλησία της Αγίας του Θεού Σοφίας, το μοναδικό αυτό μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς καθώς και πολλές άλλες εκκλησίες της Βυζαντινής περιόδου με τελευταία την Μονή της Χώρας, λέγοντας επιπλέον πως «το θέμα αυτό δεν σας αφορά γιατί είναι εσωτερική υπόθεση της Τουρκίας;». Τι δηλαδή, σύμφωνα με τους απογόνους των εκ Μογγολίας Τούρκων, τα οθωμανικά μνημεία που υπάρχουν ακόμα στην Ελληνική επικράτεια δεν είναι εσωτερική υπόθεση της Ελλάδος;

Πώς είναι δυνατόν εμείς μεν στα βιβλία που γράφουμε για τα παιδιά μας να «κοιτάζουμε να βλέπουμε όσο γίνεται λιγότερο το θηρίο της Ασίας, όσο γίνεται λιγότερο τον «εχθρό», να φθάνουμε στο σημείο να «σβήνουμε περιστατικά, ονόματα, θηριωδίες. Όλα αυτά, ίσως συναντηθούμε με την αντίπερα χώρα, ίσως επιτέλους γίνουμε φίλοι»** και οι απόγονοι των εκ Μογγολίας Τούρκων να δηλητηριάζουν τις επόμενες γενιές των νεαρών Τούρκων διδάσκοντας στα σχολεία το κάλπικο «όραμα» της Γαλάζιας Πατρίδας που δημιούργησε μονομερώς και κατά το δοκούν η ίδια η Τουρκία σε βάρος της Ελλάδος και της Κύπρου;

Μήπως όλα αυτά συμβαίνουν για να συνεχίσουμε να παθαίνουμε νέες εθνικές πανωλεθρίες; Μήπως για να τους χαρίσουμε και την υπόλοιπη Κύπρο με το παραμύθι της διζωνικής που μας λένε από το 1956 οι ύπουλοι Βρετανοί, οι οποίοι έγραψαν και ξέγραψαν την Συνθήκη της Λωζάνης για τα συμφέροντα τους, βάζοντας από το παράθυρο τους Τούρκους στο Κυπριακό;

Μήπως για κάποιο «μοίρασμα» δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο και στην Μεσόγειο ανάλογο με το απλόχερο «μοίρασμα» ανύπαρκτης ιστορίας, γλώσσας και ονόματος στους Σκοπιανούς από την παρέα του εντιμότατου Κυρίου «Μιχαήλ Αντρέγεβιτς Σουσλόφ» που μας έδινε και συμβουλές από τους Δελφούς να μην είμαστε «μονοφαγάδες» απέναντι στους Τούρκους;

Συμπεράσματα: Ασφαλώς και είναι επιθυμητή η ύπαρξη συνομιλιών και συνεργασιών με την απέναντι πλευρά του Αιγαίου όπως και η ανάπτυξη του μεταξύ μας εμπορίου και του τουρισμού. Άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών «Τούρκων» που επισκέπτονται ή εγκαθίστανται στην Ελλάδα δεν προέρχονται από τους απογόνους των εκ Μογγολίας Τούρκων - την χωρίς αμφιβολία μειοψηφία της σημερινής τουρκικής κοινωνίας.

Είναι απόγονοι γηγενών πληθυσμών που τούρκεψαν ή εξισλαμίστηκαν βιαίως για να μην χάσουν το κεφάλι τους. Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όπως και το συντριπτικό ποσοστό των απογόνων τους, δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τους απογόνους των εκ Μογγολίας Τούρκων, οι οποίοι όμως ελέγχουν ασφυκτικά την εκάστοτε τουρκική εξουσία μέσω του καθεστώτος που εγκαθιδρυσαν στην σύγχρονη Τουρκία οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλιστές.

Είναι λοιπόν επιτακτικό, από την μία πλευρά να συζητάμε με καλή πρόθεση για κοινά συμφέροντα αλλά από την άλλη πλευρά να κρατάμε σταθερά «το δάχτυλο στην σκανδάλη». Να ενισχύουμε συνεχώς την αποτρεπτική μας δύναμη, να μην κρύβουμε καμιά αλήθεια κάτω από το χαλί και να αντιδράμε αποφασιστικά, ήρεμα και αποτελεσματικά σε κάθε νέο παραλογισμό που είναι βέβαιο πως θα εξαπολύει η απέναντι πλευρά του Αιγαίου.

Σε αντίθετη περίπτωση, θα έχουμε το ίδιο αποτέλεσμα που υπάρχει σε ένα αγώνα ποδηλάτου όπου ένας από τους αγωνιζόμενους χρησιμοποιεί μονίμως αντί ποδήλατο... Πόρσε!

Εάν κάνουμε πως δεν βλέπουμε, δεν ακούμε ή δεν καταλαβαίνουμε τις κραυγαλέες προκλήσεις της απέναντι πλευράς επειδή θέλουμε να καλοπερνάμε «χωρίς το δάχτυλο στην σκανδάλη», τότε λυπάμαι ειλικρινά, αλλά με τέτοια μυαλά… καληνύχτα σας!

________

* Λεωνίδας Κουμάκης: Νομικός, Συγγραφέας, Αρθρογράφος-Αναλυτής, μέλος του International Hellenic Association. Το αυτοβιογραφικό, διαχρονικό βιβλίο του «Το Θαύμα-Μια πραγματική ιστορία», το οποίο αναφέρεται στην μεθοδική εξολόθρευση του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης από το τουρκικό κράτος, υπάρχει εντελώς δωρεάν στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του ΙΗΑ, τόσο στην Ελληνική όσο και στην Αγγλική γλώσσα. Στις 29/1/2024 στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του ΙΗΑ προστέθηκε και το βιβλίο «ΕΡΝΤΟΓΑΝΙΣΤΑΝ» το οποίο βοηθάει στην καλύτερη κατανόηση της σημερινής Τουρκίας και το οποίο είναι επίσης διαθέσιμο εντελώς δωρεάν.

** Απόσπασμα από άρθρο του Ηλία Βενέζη με τίτλο «Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 1955», γραμμένο την επομένη των Σεπτεμβριανών και δημοσιευμένο στην Νέα Εστία στις 15/9/1955, Τεύχος 677, σελίδα 1184.

τού Φοίβου Κλόκκαρη*

Η ημικατεχόμενη Κύπρος για να έχει αξιόπιστη αποτρεπτική ικανότητα έναντι της Τουρκικής επιθετικότητας που συνεχίζεται, είναι απαραίτητο να συνάψει αμυντική συμμαχία με την Ελλάδα , με την οποία έχει κοινά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο(ΑΜ) και αντιμετωπίζουν κοινό εχθρό, την Τουρκία .

Το δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου (ΔΕΑΧ) Κύπρου-Ελλάδας, υιοθετήθηκε το 1993 και λειτούργησε μέχρι το 2000.Ήταν μία στοιχειώδης μορφή αμυντικής συνεργασίας/ συμμαχίας, η οποία παρά τα κενά και τις ελλείψεις της, συνέβαλε σε ένα βαθμό στην ανάσχεση των επιδιώξεων τής Τουρκίας να αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στην ΑΜ. Η εφαρμογή τού ΔΕΑΧ είχε πολλαπλά οφέλη για το ηθικό τού Ελληνισμού τής Κύπρου και για την ενίσχυση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των ενόπλων δυνάμεων (ΕΔ) τής Ελλάδας (ΣΞ, ΠΝ, ΠΑ) και της εθνικής Φρουράς (ΕΦ) τής Κύπρου, η οποία διαθέτει στοιχειώδεις αεροναυτικές δυνάμεις και έχει εκτεταμένο θαλάσσιο και εναέριο χώρο .Στα πλαίσια τού ΔΕΑΧ κατασκευάστηκαν στην Κύπρο υποδομές, για την υποστήριξη αεροναυτικών δυνάμεων τής Ελλάδας (αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στη Πάφο, ναυτική βάση «Ευάγγελος Φλωράκης» στο Ζύγι).

Από την εφαρμογή τού ΔΕΑΧ αποκτήθηκαν χρήσιμες εμπειρίες από το στρατιωτικό προσωπικό. Έγινε δοκιμή τών επιχειρησιακών σχεδίων, τής διαλειτουργικότητας τών μέσων και τών δυνατοτήτων τών οπλικών συστημάτων. Αποκτήθηκε πολύτιμη εμπειρία από την τακτική κίνηση πολεμικών σκαφών και εξοπλισμένων αεροσκαφών από την Ελλάδα στήν Κύπρο μακράν τών αεροναυτικών βάσεων τους καθώς και από την συνεκπαίδευση με τις δυνάμεις τής ΕΦ, στο επιχειρησιακό περιβάλλον της Κύπρου. Λεπτομερής καταγραφή των δράσεων τού ΔΕΑΧ περιλαμβάνεται σε άρθρο τού δημοσιογράφου Λάζαρου Μαύρου στην εφημερίδα <η σημερινή> τής 2.10.2008.

Η αδρανοποίηση του ΔΕΑΧ μετά το 2000, ήταν ένα αδικαιολόγητο στρατηγικό λάθος του Ελληνισμού, που οδήγησε στην αύξηση τής επιθετικότητας της Τουρκίας στη ΑΜ και τών διεκδικήσεων της σε βάρος τής ΑΟΖ Κύπρου-Ελλάδας. Η αδρανοποίηση οφείλεται στήν έλλειψη πολιτικής βούλησης των κυβερνήσεων Ελλάδας-Κύπρου, που υποτίμησαν την αξία τής ΑΜ για τα ζωτικά συμφέροντα τους και την επικινδυνότητα τής τουρκικής επιθετικής πολιτικής. Ιδιαίτερα οι κυβερνήσεις τής ΚΔ δεν έδωσαν βαρύτητα στη ενίσχυση τής στρατιωτικής ισχύος, συμφώνησαν να μην έχει ΕΔ το κυπριακό κράτος μετά την λύση, συμπίεσαν τούς προϋπολογισμούς άμυνας, και μείωσαν απότομα τήν στρατιωτική θητεία με σοβαρές επιπτώσεις στο αξιόμαχο τής ΕΦ. Η παρούσα κυβέρνηση δεν τήρησε την προεκλογική δέσμευση της για αύξηση τού προϋπολογισμού τής άμυνας σε ποσοστό 2% επι τού ΑΕΠ και μείωσε τις εισφορές για την άμυνα από το 30% στο 17% (είναι θλιβερό ότι μόνον δύο βουλευτές ενός κόμματος καταψήφισαν το σχετικό νομοσχέδιο).

Η αναβίωση του ΔΕΑΧ είναι αδήριτη ανάγκη και προϋποθέτει πολιτική βούληση των κυβερνήσεων Κύπρου-Ελλάδας. Όχι μόνο απαιτείται αναβίωση τού ΔΕΑΧ σε επιχειρησιακό επίπεδο, αλλά και βελτίωση/αναβάθμιση του, ώστε να καταστεί μία άρτια αμυντική συμμαχία, με αποστολή την αποτροπή, την άμυνα, την διαχείριση κρίσεων και την ενίσχυση της εθνικής ασφάλειας. Είναι απαραίτητο η ΚΔ να εκσυγχρονίσει τα οπλικά συστήματα της, να αποκτήσει τίς απαραίτητες αεροναυτικές δυνάμεις και να βελτιώσει τίς υποδομές υποστήριξης τους . Η πραγματοποίηση στο επιχειρησιακό περιβάλλον Κύπρου, Τακτικών Ασκήσεων μετά Στρατευμάτων (ΤΑΜΣ) τών ΕΔ τής Ελλάδας (ΣΞ, ΠΝ, ΠΑ) με την ΕΦ, συμβάλλει καθοριστικά στην ενίσχυση τής ετοιμότητας τών δυνάμεων .

Η αναβίωση τού ΔΕΑΧ επιβάλλεται και για ένα άλλο λόγο. Συνιστά την απαραίτητη πολεμική προπαρασκευή από την ειρήνη για να είναι πρακτικά δυνατή και αποτελεσματική η εκτέλεση τής συμβατικής υποχρέωσης τής Ελλάδας ως εγγυήτριας δύναμης, να προστατεύσει την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ), αν δεχθεί νέα Τουρκική επίθεση (Συνθήκη Εγγυήσεως 1960 άρθρο ΙΙ). Τα πολεμικά σχέδια για να έχουν επιτυχία πρέπει να δοκιμάζονται με ΤΑΜΣ από την περίοδο της ειρήνης. Στην Κύπρο η απειλή των Τουρκικών δυνάμεων κατοχής (εχθρός εντός των πυλών) επικρέμεται ως Δαμόκλειος σπάθη επί τής ΚΔ. Αν χαθεί η Κύπρος, θα υποστούν πλήγμα και τα συμφέροντα τής Ελλάδας στην ΑΜ. Η Κύπρος και τα νησιά τού Ανατ. Αιγαίου περιλαμβάνονται στούς επεκτατικούς στόχους τού <<εθνικού όρκου>>, που ψήφισε η τουρκική εθνοσυνέλευση τό 1920 και η πρόσφατη δήλωση του Ερτογάν ότι το 1974 έπρεπε να καταληφθεί όλη η Κύπρος, εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο, όπως και η απαίτηση αποστρατικοποίησης των νησιών και τής Κύπρου, για να είναι εύκολη λεία υλοποίησης τών στόχων τής Τουρκίας.

Στην επέτειο τής 25 Μαρτίου, στόν πανηγυρικό λόγο του, ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου τόνισε τήν αναγκαιότητα αναβίωσης τού ΔΕΑΧ, ώς ύψιστης σημασίας για την επιβίωση μας. Αναγκαιότητα που περιλαμβάνεται και στο προεκλογικό πρόγραμμα τού προέδρου τής Κυπριακής Δημοκρατίας (ΠτΔ). Ο ΠτΔ ερωτηθείς για τις δηλώσεις του αρχιεπισκόπου, απέφυγε να απαντήσει άν υπάρχει εξέλιξη στο θέμα αναβίωσης τού ΔΕΑΧ καί ποιά είναι η θέση τής Ελληνικής κυβέρνησης, ιδιαίτερα μετά το πρόσφατο σύμφωνο συνεργασίας με την Τουρκία(7.12.2023). Ο ΠτΔ δήλωσε ότι σημασία έχει το τί γίνεται στην πράξη και ότι σαφώς γίνονται πολύ περισσότερα από όσα γίνονταν, όταν υπήρχε το ΔΕΑΧ, με βάση την ενημέρωση που έτυχε από τούς αρμόδιους, όταν ανέλαβε τα καθήκοντα του, χωρίς να αναφέρει ποιά είναι αυτά που γίνονται στήν πράξη. Η αδρανοποίηση τού ΔΕΑΧ από το 2000 (τότε έγινε για τελευταία φορά η ΤΑΜΣ Τοξότης-Νικηφόρος τού ΠΝ και τής ΠΑ τής Ελλάδας με τήν ΕΦ, στο επιχειρησιακό περιβάλλον της Κύπρου), προκάλεσε ένα εξαιρετικά επικίνδυνο κενό στις αμυντικές δυνατότητες τής ΕΦ. Κενό που είναι αδύνατον να καλυφθεί χωρίς τήν βοήθεια των αεροναυτικών ενισχύσεων τής Ελλάδας, γι' αυτό η αναβίωση τού ΔΕΑΧ σε συνδυασμό με την επείγουσα ενίσχυση τής ΕΦ, είναι ύψιστης σημασίας για την επιβίωση μας. 

Ο ΠτΔ οφείλει να ενημερώσει τον λαό, που διακατέχεται από μεγάλη αγωνία, άν υπάρχει πολιτική βούληση τών κυβερνήσεων Κύπρου-Ελλάδας, να αναβιώσει τό ΔΕΑΧ και να μετατραπεί σε άρτια αμυντική συμμαχία, προς ανακοπή τής επιθετικότητας τής Τουρκίας, η οποία έχει στρατηγικό στόχο, να θέσει υπο τον έλεγχο της όλη την Κύπρο. Η περιοδική παρουσία τής Ελληνικής πολεμικής αεροπορίας και ναυτικού στην Κύπρο, συμβάλλει και στήν τόνωση τού ηθικού τού Κυπριακού Ελληνισμού.

Λευκωσία Απρίλιος 2024​ 

*αντιστράτηγος ε.α.

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Το «Όραμα του 2023» της Κυβέρνησης ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) το οποίο τέθηκε σε εφαρμογή την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, αφορούσε ένα εθνικό πρόγραμμα ίδρυσης μιας «Νέας Τουρκίας» με χρονικό σημείο ολοκλήρωσης το έτος 2023, όμως το νέο φιλόδοξο «Σχέδιο του Αιώνα της Τουρκίας», αφορά την ένωση όλων των τουρκικών Κρατών και αναμένεται να προκαλέσει σοβαρές τομές στην Υψηλή Στρατηγική αλλά και στον ευρύτερο προσανατολισμό της Άγκυρας, αφού πλέον η Τουρκία δεν θα έχει το βλέμμα στραμμένο προς την Ευρασία αλλά θα αποτελεί η ίδια το κέντρο της.

Το νέο Σχέδιο του Ερντογάν καθιστά την Τουρκία κυρίαρχη δύναμη στην Ευρασία ως ηγέτιδα του τουρκικού κόσμου, εξέλιξη η οποία θα προκαλέσει αλλαγές στους υφιστάμενους γεωπολιτικούς συσχετισμούς. Ήδη είναι σε εξέλιξη, αθόρυβες διεργασίες δημιουργίας θεσμών και δομών με σκοπό την ίδρυση μιας ουσιαστικής «Ένωσης Τουρκικών Κρατών», με κέντρο την Τουρκία.

Αυτή τη στιγμή υφίσταται ο διακυβερνητικός «Οργανισμός Τουρκικών Κρατών», με πρωταρχικό στόχο την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των τουρκόφωνων κρατών (Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Κιργιστάν, Τουρκία, Ουζμπεκιστάν και Τουρκμενιστάν). Η Ουγγαρία συμμετέχει ως χώρα παρατηρητής ενώ στην τελευταία διάσκεψη (11 Νοεμβρίου 2022) ανακοινώθηκε η εισδοχή και του ψευδοκράτους σε καθεστώς παρατηρητή.

Την 28 Οκτωβρίου 2022, ο Τούρκος Πρόεδρος, παρουσίασε σε μία πολύ λαμπρή εκδήλωση του Κόμματός του στην Άγκυρα, το Σχέδιο για τον «Αιώνα της Τουρκίας». Ο ίδιος μεταξύ των άλλων ανέφερε χαρακτηριστικά: θέλουμε να κάνουμε μια δυναμική εκκίνηση στο νέο αιώνα της δημοκρατίας μας μέσω του Αιώνα του Τουρκικού Οράματος. Οι ίδιοι οι Τούρκοι θα υλοποιήσουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό το όραμα.

Η ανάγνωση του νέου Οράματος του Ερντογάν φαίνεται ότι διαβάστηκε από πολλούς αναλυτές με «ταπεινό τρόπο», αφού ο βαθύτερος αντικειμενικός σκοπός του Τούρκου Προέδρου είναι πιο φιλόδοξος από όσο φαίνεται, καθώς προβλέπεται να δημιουργηθεί ένας νέος πολιτικός, οικονομικός, στρατιωτικός και πολιτιστικός οργανισμός των τουρκικών χωρών με επικεφαλής χώρα την Τουρκία, ως αντίβαρο σε κάθε άλλη οικονομική ένωση, πολιτικό και στρατιωτικό οργανισμό. Οι λεπτομέρειες του «Σχεδίου του Αιώνα της Τουρκίας», φαίνεται ότι τηρούνται ως μυστικό και δεν αποκαλύπτονται, καθώς θεωρείται δεδομένη η αντίδραση της Ρωσίας, ειδικά την περίοδο αυτή όπου η Άγκυρα εκβιάζει έμμεσα ΗΠΑ και ΝΑΤΟ λόγω των σχέσεών της με τη Μόσχα για την ικανοποίηση εθνικών της στόχων.

Υπενθυμίζεται ότι μία πρώτη αντίδραση της Ρωσίας μέσω δηλώσεων του εκπροσώπου του Κρεμλίνου Ν. Πεσκόφ, έγινε στις 17 Νοεμβρίου 2021, όταν ο Πρόεδρος του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) Ντ. Μπαχτσελί, χάρισε στον Τούρκο Πρόεδρο Ρ. Τ. Ερντογάν έναν χάρτη με ενωμένο τον παγκόσμιο τουρκικό Κόσμο, συμπεριλαμβάνοντας και μέρος των Βαλκανίων, τμήμα του Ιράν, περιφέρειες της Ρωσίας, τη δυτική Μογγολία και την περιοχή των Ουιγούρων στην Κίνα.

Από την πλευρά της η Κίνα φαίνεται ενοχλημένη λόγω του θέματος των τουρκογενών Ουϊγούρων, αλλά και για οικονομικο-πολιτικούς λόγους, καθώς ο «Δρόμος του Μεταξιού» θα τύχει εκμετάλλευσης από την τουρκική Ένωση. Αντιδράσεις αναμένονται και από το Ιράν, καθώς απειλείται η ενότητα της χώρας και μειώνεται ο ρόλος του στην περιοχή.

Τι έχει γίνει μέχρι στιγμής γνωστό

Το έτος 2025 θα ανακοινωθεί η Ένωση των Τουρκικών Κρατών. Προβλέπεται πολιτική ένωση ενώ η οικονομική θα έχει κέντρο την Τουρκία η οποία λόγω θέσης θα αποτελεί και μεγάλο ενεργειακό και εμπορικό κόμβο. Επίσης προβλέπεται η ίδρυση κοινού Στρατού (Στρατός Τουράν) με Κέντρο το Μπακού και κύριο Στρατηγείο στην Άγκυρα. Ήδη έχει δρομολογηθεί η δημιουργία κοινού τουρκικού αλφάβητου και γλώσσας. Στην ένωση μπορεί να συμπεριληφθούν και βαλκανικά κράτη, όπως η Βόρεια Μακεδονία, η Αλβανία, το Κοσσυφοπέδιο και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη.

Συμπεράσματα:

Ο Τούρκος Πρόεδρος με την εκπνοή του χρόνου ολοκλήρωσης του «Οράματος 2023», όρισε ένα νέο Σχέδιο, αυτό του «Αιώνα της Τουρκίας», το οποίο θα ενώνει πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά και μορφωτικά, όλο τον τουρκικό Κόσμο.

Το μοντέλο μιας «Νέας Τουρκίας» που θα αποτελούσε το πρότυπο του «πολιτικού – ήπιου» Ισλάμ με ηγετικό ρόλο στο μουσουλμανικό κόσμο εκμεταλλευόμενη το οθωμανικό της παρελθόν, σε συνδυασμό με τη διεύρυνση του Ζωτικού της Χώρου σε εφαρμογή του «Εθνικού Όρκου» (Mîsâk-ı Millî – 1920) και με την εφαρμογή του Οράματος της «Γαλάζιας Πατρίδας» αμφισβητώντας τη Συνθήκη της Λωζάνης, τροποποιείται και επεκτείνεται πλέον σε μοντέλο μιας «Παντουρανικής Ένωσης», αποκαθηλώνοντας έτσι τον Κ. Ατατούρκ από το κάδρο της Ιστορίας ως πατέρας όλων των Τούρκων.

Η Τουρκία ασκώντας ηγετικό ρόλο στην Ένωση αυτή και χρησιμοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, θα καταστεί ενεργειακός και συγκοινωνιακός κόμβος – πύλη της Ασίας προς τη Δύση και εκμεταλλευόμενη τους πόρους των τουρκόφωνων κρατών της Ασίας. Πολιτικά δε, η ρήξη της Ρωσίας με τη Δύση και η αντιπαράθεση Κίνας – ΗΠΑ, ευνοούν προς το παρόν την Τουρκία στην εφαρμογή του στόχου αυτού,

Η Άγκυρα θα καταστήσει σαφές στις ΗΠΑ, ότι μία «Παντουρκική Ένωση» λειτουργεί υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων, αφού θα είναι ανταγωνιστική της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν, ενώ ταυτόχρονα θα εμφανίζεται ως αναγκαία και στην Ε.Ε., αφού θα αποτελεί το κύριο κέντρο διέλευσης υδρογονανθράκων, φυσικού πλούτου και άλλων προϊόντων των τουρκικών χωρών της Κεντρικής Ασίας και του Καυκάσου προς τις ευρωπαϊκές χώρες.

Ελλάδα:

Η επιτυχία αυτού του Σχεδίου επηρεάζει την Ελλάδα, αφού η Τουρκία φιλοδοξεί να καταστεί η ηγέτιδα δύναμη ενός συνασπισμού κρατών ο οποίος θα είναι πολύ απαραίτητος σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., με την Άγκυρα να διαθέτει μία μεγαλύτερη ευχέρεια επίτευξης των εθνικών της στόχων εις βάρος της Χώρας μας, εκμεταλλευόμενη την εξέχουσα θέση που θα κατέχει στο κέντρο της Ευρασίας – Τουρκικού Κόσμου και εκβιάζοντας ΗΠΑ και Ε.Ε.

Εάν η Άγκυρα διαθέτει τη στιγμή αυτή μία σχετική ελευθερία ελιγμών έναντι των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ λόγω της σχέσης της με τη Μόσχα, η εφαρμογή του «Σχεδίου του Αιώνα» μέσω της «Παντουρκικής Ένωσης», θα της παρέχει μία πολύ μεγάλη ελευθερία εκπλήρωσης των στρατηγικών της στόχων αφού πλέον «θα βλέπει κατάματα» ΗΠΑ και Ε,Ε,, οργανισμούς οι οποίοι αποτελούν παράγοντες ασφάλειας για την Ελλάδα.

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.*

Με αφορμή ομιλία του Τούρκου Προέδρου σε Τούρκους αξιωματικούς στο Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας την 01 Ιουλίου 2022, έχουν προκαλέσει προβληματισμό μηνύματα Τούρκων κυβερνητικών παραγόντων με αποδέκτη τον ελληνικό λαό παρεμβαίνοντας στα εσωτερικά της Χώρας μας.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν πρόκειται για μεμονομένα γεγονότα ή για σειρά μεθοδευμένων ενεργειών οι οποίες εντάσσονται σε συγκεκριμένη επικοινωνιακή στρατηγική της Άγκυρας εναντίον της Ελλάδας. Μελετώντας το θέμα αποκαλύπτεται ότι ισχύει το δεύτερο αφού παρατηρείται ότι την τελευταία διετία Τούρκοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι προβαίνουν συστηματικά σε δηλώσεις με απώτερο σκοπό την άσκηση επιρροής στον ελληνικό λαό.

Μηνύματα Τούρκων κυβερνητικών παραγόντων προς τον ελληνικό λαό:

Τούρκος Πρόεδρος, R. T. Erdoğan:

Την 09 Ιουνίου 2022, στην ομιλία του στο παρατηρητήριο της Άσκησης «EFES – 2022» εκτόξευσε απειλές εναντίον της Χώρας μας, ενώ την ίδια μέρα στον λογαριασμό του στο Twitter αναρτήθηκαν μηνύματα στην ελληνική γλώσσα, προβάλλοντας τους ίδιους ισχυρισμούς για το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης νησιών του Αιγαίου και των δικαίων της Τουρκίας.

https://www.iletisim.gov.tr

Την 01 Ιουλίου 2022, σε ομιλία του στη Σχολή Πολέμου του Πανεπιστημίου Εθνικής Άμυνας, ο Τούρκος Πρόεδρος απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό ανέφερε μεταξύ άλλων, «Ελπίζω ότι ο λαός της Ελλάδας θα δώσει δημοκρατικά το απαραίτητο μήνυμα και το μάθημα στη κυβέρνησή του, η οποία θα κυνηγήσει περιπέτειες που θα καταλήξουν στην καταστροφή τους».

Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας, H. Akar:

Την 27 Ιουλίου 2021, ενοχλημένος από την παραγγελία των γαλλικών αεροσκαφών Rafale έστειλε μήνυμα στον ελληνικό λαό, όπου μεταξύ άλλων δήλωσε, «Αναμένουμε από τους γείτονές μας να υποστηρίξουν ειρηνικές λύσεις, ώστε να γίνει το Αιγαίο και η Μεσόγειος μια θάλασσα ειρήνης, και να συμβάλουν στην ευημερία όλων των πλευρών. Διαφορετικά, δεν έχει νόημα να προκληθεί άλλο ένα πλήγμα στην ευημερία του λαού της Ελλάδας, ο οποίος έχει ήδη ένα μεγάλο χρέος, με πρόσθετες δαπάνες».

Μιλώντας την 21 Σεπτεμβρίου 2021 στην Διεθνή Έκθεση Αμυντικής Βιομηχανίας (IDEF 21) στην Κωνσταντινούπολη, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Δεν έχουμε πρόβλημα με τον ελληνικό λαό. Είναι απαραίτητο να γίνει διαχωρισμός της στρατιωτικής και της πολιτικής ηγεσίας από το λαό του Έλληνα γείτονά μας».

Την 11 Ιουνίου 2022, σε δηλώσεις του με επίκεντρο την αποστρατιωτικοποίηση νησιών του Αιγαίου, επεσήμανε μεταξύ άλλων, «η ελληνική ηγεσία υιοθετεί προκλητική ρητορική, θέλουμε να ξέρουν ότι προκαλούν μεγάλο κακό στον ελληνικό λαό».

www.milletgazetesi.gr/storage/images

Δντής Επικοινωνίας της Προεδρίας της Τουρκικής Δημοκρατίας, F. Altun:

Την 24 Ιουλίου 2022, σε συνέντευξή του σε ελληνική εφημερίδα προσπάθησε να περάσει μήνυμα στον ελληνικό λαό αναφέροντας μεταξύ των άλλων: «Οι πόροι της Ελλάδας δεν θα καταναλωθούν για την παιδεία και τον πολιτισμό, αλλά για τα εξοπλιστικά».

www.birebirhaber.net/cumhurbaskanligi-iletisim-baskani

Πως ερμηνεύεται η στάση της Άγκυρας:

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι, η Άγκυρα διέγνωσε στη Χώρα μας ευνοϊκό πεδίο πραγματοποίησης Επιχειρήσεων Επιρροής – Ψυχολογικών Επιχειρήσεων με αποδέκτη την ελληνική κοινωνία. Δύο είναι τα θέματα τα οποία θα πρέπει να απασχολήσουν την πλευρά μας: οι στόχοι των μηνυμάτων της τουρκικής πλευράς, καθώς και οι λόγοι για τους οποίους η τουρκική πλευρά διέγνωσε πεδίο επικοινωνιακής εκμετάλλευσης ώστε να επιδίδεται σε επιχειρήσεις επιρροής εναντίον της Χώρας μας.

Αναφορικά με το πρώτο, φαίνεται ότι η τουρκική πλευρά διέγνωσε ευνοϊκό πεδίο εκπομπής μηνυμάτων ώστε να κάμψει την ελληνική θέληση θεωρώντας ότι η μείωση του εισοδήματος του ελληνικού λαού λόγω της οικονομικής κρίσης έχει μειώσει τα πατριωτικά του αντανακλαστικά, Καλείται (κατά την Άγκυρα) ο ελληνικός λαός να αντιδράσει στους «άσκοπους και δαπανηρούς» εξοπλισμούς, αφού η αγορά σύγχρονων μέσων μάχης ενοχλούν την τουρκική πλευρά και αλλάζουν το ισοζύγιο των εξοπλισμών υπέρ της Χώρας μας. Επίσης, επιχειρείται διαχωρισμός του ελληνικού λαού από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία κατά τρόπο ώστε η Άγκυρα μέσα από κατάλληλα επικοινωνιακά μηνύματα να ασκεί την πολιτική που επιθυμεί με αποδέκτη τον ελληνικό λαό και να επιβάλλει τις απαράδεκτες αξιώσεις της, πραγματοποιώντας Ψυχολογικές Επιχειρήσεις σε συνδυασμό με την τακτική των ρητορικών απειλών. Εμφανίζεται λοιπόν η τουρκική κυβέρνηση ως ο άμεσα ενδιαφερόμενος για την ευημερία του ελληνικού λαού και όχι η Ελληνική Κυβέρνηση.

Το δεύτερο προς αξιολόγηση θέμα που προκύπτει από την ανάλυση της τουρκικής επικοινωνιακής στρατηγικής η οποία σημειωτέον εμφανίζει μία συστηματικότητα από ιδρύσεως της Διεύθυνσης Επικοινωνίας της Τουρκικής Προεδρίας (Ιούλιος 2018), είναι οι λόγοι για τους οποίους η τουρκική πλευρά στοχοποίησε την ελληνική κοινωνία. Προφανώς η στοχοποίηση αυτή έχει σχέση με τους τουρκικούς στόχους – αξιώσεις στα εθνικά μας θέματα και φαίνεται ότι η τουρκική πλευρά διέγνωσε ότι:

Οι αφιλτράριστες ειδήσεις προερχόμενες από την Τουρκία και η ακραία ρητορική Τούρκων κρατικών αξιωματούχων τα οποία φτάνουν μέσω των ελληνικών ΜΜΕ, επηρεάζουν αρνητικά την ψυχολογία του ελληνικού λαού, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να αποτελεί ευάλλωτο στόχο της τουρκικής επικοινωνιακής επίθεσης.

Αποτελεί πεδίο επικοινωνιακής εκμετάλλευσης, η πεποίθηση και ο εφησυχασμός του ελληνικού λαού ότι τα προβλήματα με την Τουρκία αποτελούν προβλήματα της Ε.Ε. ενώ ταυτόχρονα αποτελεί αποτρεπτικό παράγοντα εκδήλωσης της τουρκικής επιθετικότητας το ΝΑΤΟ, η Ε.Ε. αλλά και οι συμμαχίες της Χώρας μας με άλλες χώρες.

Η τακτική της μπλόφας στη στρατηγική της επιβολής των τουρκικών αξιώσεων

Όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι βρίσκουν εφαρμογή και σε περίοδο κρίσεων, αφού δεν είναι λίγες οι φορές που ο τουρκικός παράγοντας μπλοφάρει, επιδιώκοντας την επίτευξη των αντικειμενικών του σκοπών με ακραία ρητορική και εκπομπή μηνυμάτων άσκησης προπαγάνδας, καθιστώντας την ελληνική κοινή γνώμη ευάλωτη σε ακραίες επιθετικές δηλώσεις αλλά και σε «πολεμικές κραυγές» Τούρκων αξιωματούχων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της δημιουργίας εικόνας πολεμικής αναμέτρησης με τη Χώρα μας την περίοδο που εκδόθηκε η απόφαση του Άρειου Πάγου για την μη έκδοση των 8 Τούρκων στελεχών των Ειδικών Δυνάμεων οι οποίοι είχαν λάβει μέρος στην απόπειρα του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου 2016 και οι οποίοι είχαν καταλήξει στη Χώρα μας. Τότε, δημιουργήθηκε από τουρκικής πλευράς μία τεχνητή εικόνα τρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας με απειλές πολέμου (30 Ιανουαρίου 2017 – επιθεώρηση του Στόλου από την τουρκική στρατιωτική ηγεσία και φωτογράφισή της σε σκάφος εντός των Χωρικών Υδάτων των Ίμια), ενώ η επιχειρησιακή εικόνα την περίοδο εκείνη δεν συμβάδιζε με τέτοια πρόθεση αλλά και αντίστοιχες επιχειρησιακές δυνατότητες των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ), αφού οι Σχηματισμοί της Ανατολικής Θράκης (1η Στρατιά) και του Αιγαίου (Στρατιά Αιγαίου) ήταν «κλειδωμένες» στα στρατόπεδά τους λόγω της πρόσφατης απόπειρας του πραξικοπήματος.

https://t24.com.tr/haber/genelkurmay-baskani

Ποια η πρακτική της Άγκυρας στο ίδιο θέμα με άλλους γειτονικούς λαούς;

H Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στο σχεδιασμό πραγματοποίησης Επιχειρήσεων Επιρροής της Άγκυρας, καθώς η εφαρμογή της ίδιας στρατηγικής παρατηρείται και σε άλλους γειτονικούς λαούς στα εδάφη των οποίων η Τουρκία έχει νεοοθωμανικές βλέψεις. Αναλυτικότερα:

Συρία: Ο Τούρκος Πρόεδρος πολλές φορές σε δημόσιες ομιλίες του συνηθίζει να απευθύνεται στο συριακό λαό απομονώνοντας το συριακό καθεστώς και τον Σύριο Πρόεδρο, λέγοντας ότι η Άγκυρα αποτελεί παράγοντα – καταλύτη στην επίλυση των προβλημάτων που προέκυψαν από την παρουσία του κουρδικού παράγοντα στην περιοχή, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την κατοχή μέρους της συριακής εδαφικής επικράτειας από τις Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ).

Αρμενία: Κατά την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν (Μπακού) την 10 Δεκεμβρίου 2020, ως καλεσμένος του Αζέρου ομολόγου του I. Aliyev στην τελετή νίκης εναντίον της Αρμενίας με το πέρας του πολέμου στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, ο R. T. Erdoğan στη σχετική ομιλία του μεταξύ άλλων, «κάλεσε τον αρμενικό λαό να αλλάξει την ηγεσία του».

Συμπεράσματα:

Από τα παραπάνω αποκαλύπτονται:

Στοχευμένες Επιχειρήσεις Επιρροής από την Τουρκία σε χώρες της περιοχής οι οποίες περιλαμβάνονται κατά τη νεοοθωμανική θεώρηση στα «Σύνορα της Καρδιάς», του Τούρκου Προέδρου, αλλά και στα όρια του «Εθνικού Όρκου» – 1920 (Mîsâk-ı Millî).

Στρατηγική επικοινωνιακή επίθεση της Άγκυρας με σκοπό να «ελέγξει το μυαλό» του ελληνικού λαού.

Προσπάθεια της τουρκικής πλευράς να μειώσει το φρόνημα και τις αντιστάσεις του ελληνικού λαού, έχοντας επίγνωση της αδυναμίας της να ρισκάρει πολεμική αναμέτρηση με τη Χώρα μας.

Πεποίθηση της τουρκικής πλευράς ότι, δύναται να αποκομίσει τα επιθυμητά οφέλη και να πετύχει τους στόχους της μπλοφάροντας και επενδύοντας σε ακραία ρητορική αλλά και σε απειλές, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι η ίδια είναι στρατιωτικά αδύναμη να επιχειρήσει μία εμπλοκή με τη Χώρα μας, καθώς οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) είναι απασχολημένες – δεσμευμένες σε άλλα μέτωπα.

Λανθασμένη ερμηνεία της Άγκυρας ότι:

Δύναται να διαχωρίσει τον ελληνικό λαό από τις αποφάσεις της εκάστοτε Ελληνικής Κυβέρνησης και να καταστήσει την ελληνική κοινή γνώμη θύμα και έρμαιο της τουρκικής επικοινωνιακής επίθεσης.

Οι κατευναστικές πολιτικές που εφαρμόσθηκαν στο παρελθόν από ελληνικής πλευράς έναντι των τουρκικών ανεδαφικών αξιώσεων, έχουν δημιουργήσει αίσθημα ηττοπάθειας και εφησυχασμού στον ελληνικό λαό ο οποίος είναι έτοιμος σε εθνικές υποχωρήσεις με αντάλλαγμα την αποφυγή πολέμου με την Τουρκία.

Στρατιωτικοποίηση των πολιτικών μηνυμάτων της Αγκυρας αφού πρωταγωνιστικό ρόλο στις Επιχειρήσεις Επιρροής εναντίον της Χώρας μας έχει αναλάβει ο Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας Η. Akar.

Η ελληνική πλευρά καλείται να:

Δημιουργήσει μηχανισμούς – φίλτρα τα οποία θα αποτελέσουν κατάλληλα «αναχώματα» απέναντι στην τουρκική επιθετική επικοινωνιακή στρατηγική, η οποία ασκείται μέσω των τουρκικών ΜΜΕ τα οποία αποτελούν κατευθυνόμενους φορείς υλοποίησης της τουρκικής προπαγάνδας.

Αντιστρέψει την εικόνα μέσω κατάλληλης ενημέρωσης του ελληνικύ λαού με σκοπό την αποκάλυψη των τουρκικών μεθοδεύσεων και την «χαλύβδωση» του φρόνηματος του Έλληνα πολίτη.

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. militaire.gr