iEpikaira

Μια σειρά από δηλώσεις-σεισμό έκανε ο Δρ. Κώστας Γρίβας στην εκπομπή «Έλληνες Παντού», φέρνοντας στο προσκήνιο όχι μόνο τα γεωπολιτικά διλήμματα της εποχής μας, αλλά και εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για το πού πραγματικά βαδίζει η ελληνική εξωτερική πολιτική.

Η παρέμβασή του, λίγες μόνο ημέρες μετά την κλιμάκωση των σχέσεων Ισραήλ–Ιράν, φανερώνει μια θεώρηση που δεν διστάζει να μιλήσει για «γεωπολιτικό εφιάλτη», υπονομευμένες στρατηγικές και… τουρκικό παρακράτος με επιρροή εντός του ελληνικού κρατικού μηχανισμού.

Ισραήλ: Παγιδευμένο και απομονωμένο;

Ο Γρίβας αναδεικνύει τον κίνδυνο ενός ενδεχόμενου γεωπολιτικού εγκλωβισμού του Ισραήλ, σε περίπτωση που η Τουρκία καταφέρει να επικρατήσει στον ενεργειακό και στρατηγικό χάρτη της Ανατολικής Μεσογείου. Όπως εξηγεί, η Άγκυρα φιλοδοξεί να δημιουργήσει ένα ιδιότυπο «γαλάζιο έδαφος» στο οποίο κάθε ενεργειακή ή στρατιωτική δραστηριότητα θα περνά αναγκαστικά από την έγκρισή της.

«Το Ισραήλ δεν θέλει πόλεμο με άλλη χώρα, ειδικά με μέλος του ΝΑΤΟ, όπως η Τουρκία. Όμως, αν εγκλωβιστεί και αναγκάζεται να παίρνει άδεια από την Άγκυρα για στρατηγικά του συμφέροντα, τότε αυτό θα είναι ένας απόλυτος γεωπολιτικός εφιάλτης», τόνισε.

Ελλάδα, Ισραήλ, ΗΠΑ: Η ευκαιρία για τριγωνική συμμαχία

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Έλληνας γεωπολιτικός βλέπει «πεδίον δόξης λαμπρόν» για την ελληνική διπλωματία. Η στρατηγική συγκυρία είναι μοναδική, υποστηρίζει, για την εδραίωση μιας ισχυρής τριγωνικής σχέσης μεταξύ Ουάσινγκτον, Ιερουσαλήμ και Αθήνας. Μια τέτοια συνεργασία όχι μόνο θα λειτουργούσε αποτρεπτικά απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική, αλλά θα ενίσχυε και τη θέση της Ελλάδας στον σκληρό πυρήνα του δυτικού γεωστρατηγικού συστήματος.

Ωστόσο, το ερώτημα που θέτει είναι καίριο και ανησυχητικό: Θέλει η Ελλάδα κάτι τέτοιο;

Σκοτεινές στρατηγικές και… υποψίες για τουρκική διείσδυση

Σύμφωνα με τον Γρίβα, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο το ελληνικό πολιτικό σύστημα να μην επιθυμεί ουσιαστική στρατηγική σύγκλιση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Και αυτό όχι τυχαία. Όπως επισημαίνει με ιδιαίτερη ένταση:

«Υπάρχει μία άτυπη πλην πραγματική, σκοτεινή υψηλή στρατηγική της Ελλάδος να τεθούμε υπό τη σφαίρα επιρροής της Άγκυρας».

Ακόμη πιο σοκαριστικά είναι τα λόγια του για τον επίμονο αντιαμερικανισμό που -όπως λέει- προωθείται «εκ των άνω» στην Ελλάδα. Ένα φαινόμενο που κατά τον ίδιο δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς, παρά ως αποτέλεσμα ατζέντας που υπαγορεύεται από την επιρροή του τουρκικού παρακράτους μέσα στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό.

Η στροφή προς τις ΗΠΑ του Τραμπ

Ο Γρίβας εξηγεί ότι η ταύτιση της Ουάσινγκτον με το Ισραήλ δεν είναι απλώς μία συγκυριακή επιλογή, αλλά μέρος ενός βαθύτερου σχεδίου του πρώην προέδρου Τραμπ για έναν πολυπολικό κόσμο με αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Σε αυτό το περιβάλλον, η Ελλάδα έχει τεράστιες ευκαιρίες συνεργασίας και γεωπολιτικής αναβάθμισης.

Αντ’ αυτού όμως, λέει, παρατηρείται στην Ελλάδα ένα σχεδόν παθολογικό σύνδρομο δαιμονοποίησης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής – μια στάση που δείχνει, όπως αφήνει να εννοηθεί, ότι κάποιοι εντός Ελλάδος δεν επιθυμούν αυτή τη στρατηγική προσέγγιση.

Τελικά, ποιος χαράζει την ελληνική στρατηγική;

Ο Δρ. Γρίβας δεν μασάει τα λόγια του: Η Ελλάδα έχει μπροστά της μια σπάνια στρατηγική ευκαιρία. Το ερώτημα όμως είναι αν υπάρχει η βούληση – ή αν πίσω από τις «ήπιες στάσεις» και τις διπλωματικές υπεκφυγές, κρύβεται μια αόρατη επιρροή που εξυπηρετεί άλλους στόχους.

Με την Τουρκία να παίζει σε πολλά ταμπλό και το Ισραήλ να βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο, η ελληνική στάση ίσως αποδειχθεί καταλυτική. Όχι μόνο για την Ανατολική Μεσόγειο, αλλά και για τη θέση της χώρας μας στον 21ο αιώνα.

Το μόνο σίγουρο; Το 2025 δεν χωρά αυταπάτες.

Πηγή: newsfire.gr

Ο εκπρόσωπος του ΑΚΡ, Ομέρ Τσελίκ με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, χαρακτήρισε τη δήλωση του Ναμίκ Ταν «απαράδεκτη, ανεύθυνη και ανάρμοστη». Συγκεκριμένα ανέφερε: «Πρόκειται για μια προσέγγιση χωρίς πολιτική πυξίδα, που υποστηρίζει τις λεγόμενες θέσεις της Ελλάδας κατά της εθνικής πολιτικής της Τουρκίας. Φαίνεται ότι ο επιτελικός του CHP στην εξωτερική πολιτική, ο οποίος αποκαλούσε τη γαλάζια πατρίδα "επεκτατική πολιτική", έχει αντικατασταθεί από έναν άλλον που αποκαλεί τη γαλάζια πατρίδα "παραμύθι". Αποτελεί πολιτική διολίσθηση και ανευθυνότητα για ορισμένους βουλευτές του CHP, οι οποίοι μιλούν με αυτή την προσέγγιση εναντίον της εθνικής μας πολιτικής, να υιοθετούν επανειλημμένα με αυτόν τον τρόπο τις λεγόμενες θέσεις που χρησιμοποιούνται από άλλα κράτη εναντίον της Τουρκίας».

Συνεχίζοντας ο Ομέρ Τσελίκ είπε: «Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την προστασία των εθνικών μας δικαιωμάτων και συμφερόντων στη γαλάζια πατρίδα. Υπό τη σκέπη της Εθνοσυνέλευσης μας, τα λόγια αυτών που υπερασπίζονται τις αξιώσεις της Ελλάδας και άλλων κρατών δεν ξεπερνούν το όριο του "πολιτικού παραμυθιού". Θα ήταν πιο υγιής τρόπος για όσους λένε πολιτικά παραμύθια παρόμοια με τις διεκδικήσεις της Ελλάδας να βάλουν στην ατζέντα τους το συντομότερο δυνατό τα δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο». Το Ρεπουμπλικανικού Λαϊκό Κόμμα βέβαια έσπευσε να ανασκευάσει τη δήλωση Ναμικ Ταν μετά την αντίδραση του Ομέρ Τσελίκ.

Στις 30/07/24 ο ίδιος ο Ρ.Τ. Ερντογάν έδωσε το στίγμα της αναθεωρητικής πολιτικής της χώρας του και αναφερόμενος στη δήλωση του βουλευτή του CHP είπε: «Από τις γεωτρήσεις μας στην Ανατολική Μεσόγειο μέχρι την ισορροπημένη στάση μας στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, έχουμε γίνει μάρτυρες της ίδιας ταλάντευσης σε κάθε θέμα. Τώρα βλέπουμε μια παρόμοια κοντόφθαλμη στάση στο θέμα της γαλάζιας πατρίδας. Αντί να υπερασπίζονται τα συμφέροντα της Τουρκίας, κλείνουν το μάτι σε κάποιους, χαρακτηρίζοντάς την «παραμύθι» και κατηγορώντας τη χώρα μας για επεκτατισμό. Χρησιμοποιούν την εξουσία που τους έδωσε ο λαός όχι για να υπερασπιστούν τα συμφέροντα της χώρας, αλλά για να σταθούν προσοχή στους αντιπάλους της Τουρκίας. Το όνομα αυτού είναι ανευθυνότητα, άγνοια και επιπολαιότητα». Πρόσθεσε ότι, «δεν θα κάνουμε το παραμικρό βήμα πίσω στην προστασία της γαλάζιας πατρίδας μας, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της πατρίδας μας. Να το γνωρίζουν όλοι αυτό. Θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων μέχρι τέλους».

Συμπερασματικά, ή είναι βαθιά νυχτωμένος όποιος υποστηρίζει ότι η Τουρκία υπογράφοντας την οποιαδήποτε Διακήρυξη με την Ελλάδα, αποφάσισε ξαφνικά να γίνει Λουξεμβούργο, ή απλώς εξυπηρετεί αντεθνικά συμφέροντα τα οποία είτε έχουν υποδειχτεί από τρίτα κράτη, είτε συναποτελούν μια καλοστημένη πλεκτάνη δορυφοριοποίησης (1, 2, 3) του Ελληνισμού που προωθείται από την εγχώρια 5η φάλαγγα. Η χώρα πνίγεται στα «ήρεμα νερά» του κατευνασμού. Υποχωρώντας, βρίσκεται ήδη με την πλάτη στον τοίχο. Η οριοθετημένη ΑΟΖ έξω από την Κάσο έμεινε ανυπεράσπιστη... Άραγε με το Καστελόριζο τί θα γίνει;

Χρόνια τώρα ένα τεράστιο δίλημμα πλανάται στη πολιτική ζωή της Ελλάδας, μια τρομερή αμφιβολία υφέρπει και ταλανίζει προπαντός τις τίμιες συνειδήσεις των φιλελλήνων που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να διαμαρτύρονται, να θυμώνουν, να απογοητεύονται και να τρέφουν φρούδες ελπίδες.

Και το ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο: γιατί συχνά-πυκνά Έλληνες υψηλοί αξιωματούχοι, αλλά τα έτερα στελέχη σημαντικών οργανώσεων που επηρεάζουν βαθιά, δυστυχώς, την ελληνική εξωτερική πολιτική, δημόσια και αβασάνιστα επιδεικνύουν τόσο έντονες φίλο-τουρκικές συμπεριφορές εμφανιζόμενοι ως ένα είδος 5ης Φάλαγγας μέσα στον ίδιο τον ελληνικό πολιτικό ιστό, κάτι που με τη σειρά του επηρεάζει τους Έλληνες πολίτες κομματικά «σημαδεμένους» και προσκείμενους στην κατά καιρούς κυβερνητική παράταξη;

Και στο κοντινό όμως και μακρινό παρελθόν πολλοί άλλοι με πολλή άνεση, ελευθέρως συντρόφευσαν Τούρκους πρέσβεις ή επίσημους σε καταθλιπτικές εκφράσεις ανθελληνικών θέσεων και αντιθέσεων.

Δεν μπορεί, ευνόητο είναι να φτάνει κάποιος στο σημείο να διερωτάται ειλικρινά εάν οι κυβερνώντες στην Ελλάδα, από την μεταπολίτευση (1974) και μετά, είναι όντως Έλληνες ή μάλλον ξένοι ντυμένοι με ελληνικές ενδυμασίες, που παριστάνουν δήθεν τους Έλληνες για να εξαπατήσουν διαχρονικά τους Έλληνες πολίτες ενώ έχουν έναν και μόνο απαραίτητο κοινό παρανομαστή: το συμφέρον και τις αξιώσεις/απαιτήσεις των Τούρκων και Αμερικανών κολαούζων τους.

Τα τελευταίο τρανταχτό παράδειγμα ελληνικής αφωνίας και απραξίας που ευθέως παραπέμπει στο δίλημμα που είπαμε και που μόνο προς το συμφέρον της Τουρκίας είναι και αντίστοιχα μόνο αντίθετο προς το συμφέρον της Ελλάδας, αφορά την εφαρμογή της κοινοτικής Οδηγίας η οποία θεσπίζει την υποχρέωση όλων των κρατών-μελών που έχουν θαλασσινές ακτές να διαμορφώσουν τον δικό τους Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό.

Είναι η Οδηγία 2014/89/ΕΕ της 23ης.7.2014 που έθεσε ως χρονικό ορίζοντα εφαρμογής την 31η.3.2021 με παράταση ακόμη έναν χρόνο έως τις 31.3.2022.

Η Ελλάδα έως σήμερα, πάνω απ’ έναν χρόνο μετά την λήξη της προθεσμίας, δεν έπραξε το παραμικρό σχετικά με την Οδηγία, σε σημείο που πρόσφατα ή Κομισιόν την έχει παραπέμψει για τα περεταίρω στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να πούμε ότι έως τον Οκτώβριο του 2022 ουσιαστικά όλες οι χώρες-μέλη με ακτές στον Ατλαντικό, στη Βόρεια Θάλασσα και στην Βαλτική Θάλασσα είχαν εκτελέσει τον ΘΧΣ τους, συμπεριλαμβανομένης και της Σλοβενίας στην Αδριατική και, πριν από λίγες μέρες, της Κύπρου, ενώ η Ιταλία και δύο χώρες με ακτές στη Μαύρη Θάλασσα(Ρουμανία κα Βουλγαρία) βρίσκονται στη τελική ευθεία ολοκλήρωσης του σχεδίου.

Έτσι η Ελλάδα φαίνεται πως είναι η μόνη χώρα που έμεινε τελείως αδρανής, πλήρως αδιαφορώντας, εξ ου και η παραπομπή της στο Δικαστήριο.

Βεβαίως η θέση της αντικειμενικά είναι ό,τι χειρότερο σχετικά με τις προϋποθέσεις και δυνατότητες εφαρμογής της προβλεπόμενης νομοθεσίας του UNCLOS σε Μεσόγειο και Αιγαίο παρουσιάζοντας μια θλιβερή οριοθέτηση ΑΟΖ με Ιταλία, μια εκτρωματική και εξοντωτική δήθεν οριοθέτηση ΑΟΖ με Αίγυπτο, καμία (βασικότατη) ΑΟΖ με Κύπρο, καμία ΑΟΖ με Τουρκία, ούτε καν ανακήρυξη ΑΟΖ (βεβαίως η Τουρκία μόνο για υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο), καμία επέκταση χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. σε Αιγαίο, ούτε καν κλείσιμο κόλπων, ούτε καν παρουσίαση/κατάθεση ποτέ στον ΟΗΕ ειδικών χαρτών πλήρων συντεταγμένων οριοθέτησης των ελληνικών θαλάσσιων ζωνών βάση του ισχύοντος Δικαίου της Θάλασσας.

Στην ουσία, το μόνο στοιχείο παρουσίας της Ελλάδας στο Αιγαίο (που είναι και η κυριότερη θαλάσσια περιοχή για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα) είναι τα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων, δηλαδή έναν αφάνταστα σφικτό ζουρλομανδύα που κυριολεκτικά την πνίγει και οι Έλληνες κυβερνώντες δέχονται να την πνίγει, και ταυτόχρονα να δίνει πολλά δικαιώματα αυθαιρεσιών στη Τουρκία (η οποία μόλις χθες αμφισβήτησε πάλι την ελληνική κυριαρχία στο Φαρμακονήσι), και κάτι «παράξενα» 10 ν.μ. εθνικού εναέριου χώρου που ακόμη περισσότερο περιπλέκουν τη κατάσταση.

Ό,τι λιγότερο θα μπορούσε να διαθέτει μια χώρα. Και αυτό εξαιτίας όλων των κυβερνητών της, απελπιστικά κατώτεροι των περιστάσεων, απελπιστικά δέσμιοι μιας βαθιάς υποτακτικής προοπτικής που καθόλου δεν τους τιμά, απεναντίας τους υποβαθμίζει σε θέσεις έντονης αναξιοπιστίας αφού δείχνουν να μη θέλουν διόλου όχι μόνο να υπερασπιστούν τα νόμιμα και απαράγραπτα ελληνικά δικαιώματα που εκπορεύονται από το διεθνές δίκαιο, αλλά και να εφαρμόσουν επί τόπου αυτό το ευνοϊκό για την Ελλάδα διεθνές δίκαιο στο οποίο στείρα και ανεδαφικά συνεχώς αναφέρονται, αλλά στη πράξη αγνοούν συνεχώς εκούσια υποκύπτοντας στα ξένα συμφέροντα (τουρκικά, αμερικανικά) δίχως απολύτως κανένα όφελος για την Ελλάδα αφού πάντα ενεργούν κόντρα σε αυτό το ταλαίπωρο διεθνές δίκαιο!

Πιστεύουμε πως όλοι θα έχουν διαβάσει για την Κυπριακή Κυβέρνηση που ενέκρινε τον κυπριακό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό με τους κατάλληλους συνημμένους χάρτες που περιλαμβάνουν ολόκληρη τη νήσο Κύπρο, κάτι που πολύ εκνεύρισε τη Τουρκία που το ‘ριξε, όπως κάνει συνήθως, στις παράνομες απειλές και στις αβάσιμες κατηγορίες («φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης»!).

Επ’ αυτού, μη ξεχνάμε πως η Κύπρος (η Δημοκρατία της Κύπρου) έχει προ πολλού με την οριοθέτηση ΑΟΖ με Αίγυπτο και την συμφωνία για θαλάσσια ζώνη με Ισραήλ δώσει μαθήματα ισχυρού εθνικού πνεύματος, κάτι που οι Τούρκοι ακόμη δεν έχουν χωνέψει, αν και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν για να τα ακυρώσουν!

Η Ελλάδα για ακόμη μια φορά έδειξε, λανθασμένα, πώς εννοεί να έχει περιορισμένα γεωγραφικά όρια. Απεμπόλησε συνέχεια τα δικαιώματά της να καταγράψει επίσημα και με τη βούλα της κοινοτικής Ευρώπης τις θαλάσσιες ζώνες της [χωρικά ύδατα 12 ν.μ., συνορεύουσα ζώνη (24 ν.μ.), ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, κλείσιμο των κόλπων, κλπ.], ειδικά στο Αιγαίο, και όλα τα νησιά με τις παρακείμενες ή όχι νησίδες και βραχονησίδες που δεν παύουν οπωσδήποτε να είναι όλα ελληνικά με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις.

Τίποτα δεν έγινε ποτέ, μια βαρύτατη παράλειψη, που δεν ανάγεται όμως σε κάποιο φαντασιακό «φοβικό σύνδρομο» των Ελλήνων κυβερνώντων, όπως λανθασμένα και παραπλανητικά πολλοί νομίζουν ή πιστεύουν, θέλοντας ίσως με κάποιο τρόπο να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, αλλά μάλλον προκύπτει (αυτή την εντύπωση δίνει) από κάποια αθεράπευτη και απαράδεκτη προσωπική υποτέλεια προς γνωστούς ξένους «φίλους» και εχθρούς με κοινά ανθελληνικά συμφέροντα.

Έλληνες επίσημοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι ανεπίτρεπτα προβαίνουν σε δημόσιες δηλώσεις εχθρικές προς την ίδια την πατρίδα τους Ελλάδα!! Κάτι μοναδικό στη παγκόσμια ιστορία, όταν επιχειρούν λ.χ. να υποβαθμίσουν την επήρεια ελληνικών νησιωτικών συμπλεγμάτων (Καστελόριζο) θέλοντας έτσι να ακυρώσουν την συνολική αξία τους διακηρύσσοντας ότι οι βραχονησίδες δεν διαθέτουν θαλάσσιες ζώνες υπονοώντας πως η Στρογγύλη – ως γνωστό, ελληνικό έδαφος που στοιχειοθετεί και την σύνδεση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου(!) και ανήκει ακριβώς στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου - δεν πρέπει να λογαριάζεται ώστε να μπορεί να ενωθεί η ΑΟΖ Τουρκίας με της Αιγύπτου.

Ο συνδυασμός αυτής της εμφανούς τάσης εκχώρησης ελληνικού θαλάσσιου εδάφους στη Τουρκία με την παράλληλη τώρα ελληνική προθυμία ή «βιασύνη» οριοθέτησης ΑΟΖ με τη Τουρκία, ύποπτα προϊδεάζει ένα νέο, βαρύ ξεπούλημα ελληνικών δικαιωμάτων ΑΟΖ βάσει UNCLOS με ταυτόχρονη παράνομη τουρκική θαλάσσια επέκταση εκεί όπου δεν έχει κανένα δικαίωμα να βρίσκεται.

Ειλικρινά νομίζουμε ότι είναι ανεπίτρεπτο πανεπιστημιακοί «δάσκαλοι» (αυτά διδάσκουν στους φοιτητές τους;!) να επιδίδονται με ομιλίες και δημοσιεύσεις σε μια καθεαυτού καταστρατήγηση ως και κατάργηση ελληνικών εθνικών δικαιωμάτων και διεθνών συμφερόντων.

Επαναλαμβάνουμε: μια 5η Φάλαγγα η ύπαρξη της οποίας, αφού οδηγεί και εμπνέει πολλές πτυχές της ίδιας της κυβερνητικής πολιτικής, είναι αδιάψευστα άκρως επικίνδυνη για την τύχη της χώρας στο παρόν και στο μέλλον.

Έχουμε την αίσθηση πως οι Έλληνες κυβερνήτες, προτιμούν να καταδικαστεί η Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (πόσες άλλες φορές καταδικάστηκε και πλήρωσε!) για κάθε μήνα απραξίας, παρά να «στεναχωρήσουν» τη Τουρκία, ίσα-ίσα τώρα που χαρούμενα εξαπατά τον ελληνικό λαό κάνοντας δήθεν το «καλό παιδί» και εκφράζοντας «καρντασιακές» διαθέσεις..

Είναι φανερό πως η Ελλάδα, πραγματοποιώντας τον κοινοτικό «Σχεδιασμό», αυτομάτως θα πρέπει να καταγράψει όχι μόνο τα νησιά, αλλά και όλες τις νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου αρκετές από τις οποίες, μαζί με νησιά, έστω και παράνομα και εκτός πάσης λογικής, γεωγραφικής και νομικής, η Τουρκία «διεκδικεί».

Θα πρέπει επίσης, στα πλαίσια αυτής της καταγραφής, να προβεί στην επέκταση των χωρικών υδάτων στ 12 ν.μ., στην κήρυξη συνορεύουσας ζώνης στα 24 ν.μ., στην οριοθέτηση ΑΟΖ με Κύπρο, όλα αυτά βάσει της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας .

Και ενώ όλοι οι διεθνείς ναυτικοί χάρτες απερίφραστα «δηλώνουν» πως όλα τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες δυτικά του τόξου Λήμνου-Ρόδου είναι ελληνικά και φυσικά τίποτα δεν είναι τουρκικό, οι Έλληνες κυβερνήτες παραμένουν άπραγοι και παρουσιάζουν τάσεις υιοθέτησης της ιδέας πως η Τουρκία θα μπορούσε(!) να έχει δικαιώματα πάνω σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στη μέση του Αιγαίου(!) και γι’ αυτό αποφεύγουν να εκπληρώσουν τις κοινοτικές υποχρεώσεις τους μη τυχόν και «θυμώσουν οι Τούρκοι» και πάψουν να είναι «καλά παιδιά»!

Τα ότι ο «Σχεδιασμός» θα είναι (και είναι) ανώτερη ευρωπαίο-κοινοτική επιταγή, διαδικασία και κοινοτικό έργο φαίνεται πως δεν αρκεί για να «θωρακίσει» την ελληνική διεθνή πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Πιστεύουμε όμως ότι πίσω από την παρούσα ελληνική απραξία δεν είναι διόλου απίθανο να βρίσκεται και ο απαραίτητος «μαϊντανός» του αμερικανικού παράγοντα: μη ξεχνάμε πως η Ελλάδα έχει παραδοθεί «ψυχή τε και σώματι» στα χέρια των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και απολύτως τίποτα σε διεθνή επίπεδο δεν μπορεί να παράγει εάν δεν έχει το «πράσινο φως» τους.

Όπως σωστά - νομίζουμε - παρατηρεί και ο Νίκος Ιγγλέζης (Κυβερνητικός εφιάλτης ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, ellinikiantistasi.gr 27.12.2023) η κοινοτική Οδηγία φαίνεται πως «αποτελεί εφιάλτη για την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη» και μάλλον θα πρέπει να έχει βάλει σε μεγάλο μπελά το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο. Είτε εφαρμόσει, είτε όχι τον ΘΧΣ η Ελλάδα θα βρίσκεται υπό τα πυρά της ΕΕ ή της Τουρκίας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι σε ποιόν υπακούει η Ελλάδα: την ΕΕ ή τον Ερντογάν;

Καταρτίζοντας το Σχέδιο ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης κάνει το αυτονόητο, αλλά θα συγκρουστεί με τον Τούρκο πρόεδρο και θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις τουρκικές επιθετικές πράξεις. Απ’ την άλλη, μη καταρτίζοντας το Σχέδιο, θα δείξει πως φοβάται τον Ερντογάν και τη Τουρκία, περιφρονεί την κοινοτική κυβέρνηση και δεν λογαριάζει τις κυρώσεις της.

Τελικά δεν μπορούμε να μην τονίσουμε:

ό,τι η ελληνική κυβερνητική ηγεσία πράττει σήμερα σε σχέση με την διεθνή παρουσία της Ελλάδας, είτε καλό είτε κακό, θα το βρει αύριο μπροστά της στο πολλαπλάσιο εδραιωμένο έτσι ώστε να είναι αδύνατον πια να εξαλειφθεί. Και βέβαια, ο ελληνικός λαός και όχι ο όποιος κυβερνητικός παράγων θα πληρώσει πανάκριβα όποια ολισθήματα όποιου κυβερνήτη.

Θα πρέπει να δούμε παράλληλα τί και εάν θα πράξουν οι Έλληνες πολίτες, μια ζωή παθητικοί θεατές του πιο απίθανα παράλογου θεάτρου στην εθνική κυβερνητική σκηνή: αυτoί οι «πολίτες-λαός» πάνω στον οποίο όλοι ξεδιάντροπα «ορκίζονται» και ο οποίος φανερά και κρυφά λοιδορείται από όλες τις εκφάνσεις της ίδιας της Πολιτείας που λέει πως τον θεωρεί και «κυρίαρχο», τρομάρα του!

Ο καθηγητής Γεωπολιτικής Ιωάννης Μάζης εξαπολύει «κεραυνούς» εναντίον της «λέσχης της στερλίνας» όπως αποκαλεί όσους έχουν προσχωρήσει σε απόψεις που ενδέχεται να προκαλούν κλίμα ηττοπάθειας στην ελληνική κοινή γνώμη για τα ελληνοτουρκικά.

Ο κ.Μάζης αρνείται να πιστέψει ότι μπορεί να αποτελεί θέμα συζήτησης ότι «το Καστελλόριζο είναι πολύ μικρό σε σχέση με την τουρκική ακτογραμμή» ή ότι πρέπει να δεχτεί η Ελλάδα συζήτηση με βάση την τουρκική ατζέντα.

Επισημαίνει με επιχειρήματα κι όχι απλά σχολιάζοντας , ένα προς ένα τα λάθη που έχει διαπράξει η Ελλάδα και τις ευκαιρίες που ανεξήγητα έχει αφήσει να περάσουν ανεκμετάλλευτες στην αντιμετώπιση της τουρκικής επιθετικότητας. Είναι αδιανόητο πόσα πολλά και παιδαριώδη είναι.

Ο κ.Μάζης μιλά και για την στάση που αποφάσισε να τηρήσει η ελληνική κυβέρνηση στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Μία επιλογή που όπως φαίνεται μπορεί να την πληρώσουμε ακριβά, αν δεν έχουμε αρχίσει ήδη να την πληρώνουμε.

Πηγή: militaire.gr

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πού στοχεύουν οι καθημερινές ανταποκρίσεις των ελληνικών ΜΜΕ από την Τουρκία, και η μεταφορά στις οθόνες μας κάθε απειλής, ύβρεως και προσβολής εκ μέρους των Τούρκων πολιτικών; Γιατί πρέπει να υφιστάμεθα αυτό το κακόγουστο θέατρο κάθε μέρα χωρίς διακοπή; Σε ποιον απευθύνονται οι Τούρκοι; Αν απευθύνονταν στην ελληνική κυβέρνηση, δεν θα χρειαζόταν να επαναλαμβάνουν το μήνυμα κάθε μέρα επί χρόνια. Θα είχε γίνει αντιληπτό από την πρώτη στιγμή. Και ούτε φαίνεται, εδώ που τα λέμε, να ιδρώνει ιδιαίτερα το αυτί της ελληνικής κυβέρνησης αν κρίνουμε από τις διαχύσεις μεταξύ των υπουργών Άμυνας Παναγιωτόπουλου και Ακάρ όποτε συναντιούνται, και από τα «αγαπητέ Μεβλούτ» και «αγαπητέ Νίκο» που ανταλλάσσουν με κάθε ευκαιρία οι υπουργοί Εξωτερικών. Επομένως ο στόχος του καθημερινού βομβαρδισμού των Ελλήνων με τουρκικές απειλές και προκλήσεις δεν είναι άλλος από τους ίδιους τους Έλληνες πολίτες. Πρέπει να κουραστούν, να βαρεθούν, να απαυδήσουν σε τέτοιο βαθμό ώστε όταν τους σερβιριστούν οι «Πρέσπες του Αιγαίου» να δηλώσουν ανακουφισμένοι που επιτέλους τα βρήκαμε με τους γείτονες και θα επικρατήσει ησυχία γιατί δεν πήγαινε άλλο αυτή η κατάσταση. Διαφορετικά η παραχώρηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων στους Τούρκους χωρίς να πέσει ούτε τουφεκιά, μπορεί να προκαλέσει ισχυρή αντίδραση και να ρίξει την κυβέρνηση που θα την επιχειρήσει.

Για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, εκτός από τη χορήγηση καθημερινής δόσης τουρκικών απειλών και προκλήσεων μέσω της τηλεόρασης, είναι απαραίτητο να υπονομευτούν οι αντιστάσεις του Έλληνα πολίτη και από το εσωτερικό. Τον τελευταίο καιρό καλλιεργείται εντέχνως στα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ η άποψη ότι τάχα η κυβέρνηση Μητσοτάκη και οι ένοπλες δυνάμεις είναι πρόθυμες και έτοιμες να πολεμήσουν, αλλά μάλλον δεν είναι πρόθυμος και έτοιμος ο ελληνικός λαός. Επιχειρούν δηλαδή ξεδιάντροπα να φορτώσουν την ευθύνη ενός επώδυνου συμβιβασμού με την Τουρκία στον ελληνικό λαό, και μάλιστα χωρίς καν να τον ρωτήσουν, παραθέτοντας μόνο τις κουταμάρες που ψυχανεμίζονται κάποιοι άσχετοι αλλά βαλτοί δημοσιογράφοι οι οποίοι γράφουν ανοησίες με την απόλυτη σιγουριά της αυθεντίας στα στρατιωτικά ζητήματα. Δείτε, για παράδειγμα, τι έγραψε στις 17 Οκτωβρίου 2022 στον ιστότοπο liberal ο οσονούπω υποψήφιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρης Καμπουράκης:

«Είμαστε όμως έτοιμοι να πολεμήσουμε; Η κυβέρνηση, αλλά και το κεντρικό πολιτικό προσωπικό της, πιστεύω πως είναι. Για τις ένοπλες δυνάμεις μας, δεν το πιστεύω απλώς, είμαι σίγουρος ότι είναι έτοιμες. Πλην έναν πόλεμο δεν τον κερδίζουν ούτε τα ντουφέκια, ούτε οι επαγγελματίες στρατιώτες, ούτε οι ηγεσίες. Δίχως αυτούς τους ανθρώπους και δίχως αυτά τα μέσα δεν γίνεται, αλλά κι αυτά από μόνα τους δεν αρκούν. Τους πολέμους τους κερδίζουν ή τους χάνουν σύσσωμες οι κοινωνίες. Δίνοντας τους γιους τους για τα πεδία όπου πέφτουν κορμιά, αδειάζοντας τις τσέπες τους πάνω στο εθνικό τραπέζι για τα πολεμικά έξοδα, υπομένοντας υποχωρήσεις πενταετιών και δεκαετιών στο επίπεδο της ζωής τους. Είναι έτοιμος, το λοιπόν, ο Έλληνας να πολεμήσει; Αυτός που φωνάζει κάθε μέρα "ρίξτους" ή "βούλιαξέ τους" ή "απάντησέ τους σκληρά", έχει έτοιμο και τον γιο να φύγει για Λέσβο ή Έβρο; Έχει βγάλει τα λεφτά του πάνω στο τραπέζι; Ή μήπως εννοεί ότι θα πολεμήσουν κάποιοι άλλοι γιοί; Και θα πληρώσουν κάποιοι άλλοι συν-πατριώτες; Και θα ταλαιπωρηθούν κάποιοι άλλοι συν-χωριανοί; Μήπως εννοεί ότι το δικό του αδιαπραγμάτευτο εθνικό καθήκον εξαντλείται στο να φωνάζει "απάνω τους" απ’ τα μετόπισθεν κι έπειτα να στείλει άλλους να ματώσουν και να πληρώσουν; Κι αν μεν κερδίσουν (αυτοί που θα πολεμήσουν) εκείνος να μείνει ανικανοποίητος απ’ τα λιγοστά κέρδη, ενώ αν χάσουν να τους βγάλει προδότες και ριψάσπιδες; Εδώ σε θέλω κάβουρα. Αν πράγματι έχουμε συνειδητοποιήσει τι σημαίνει το "θα πολεμήσουμε", τότε να πούμε ευθέως και ξεκάθαρα στους απέναντι "ελάτε νύχτα ρε μάγκες και δεν θα δείτε ξημέρωμα". Αλλιώς, αν παριστάνουμε τα αντράκια εκ του μακρόθεν, αν φαντασιωνόμαστε νίκες δίχως κόστη και θυσίες, τότε καλύτερα να κάτσουμε σ’ ένα τραπέζι από τώρα κι ό,τι περισώσουμε».

Προσέξτε με πόσο ύπουλο τρόπο ο φιλοκυβερνητικός δημοσιογράφος πετάει στους απλούς Έλληνες πολίτες το μπαλάκι της ευθύνης για τις «Πρέσπες του Αιγαίου» που μαγειρεύονται παρασκηνιακά από τον Μητσοτάκη. Γιατί ποιο άλλο νόημα έχει το ερώτημά του αν ως λαός είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε; Μήπως μια κυβέρνηση που εκλέγεται και ορκίζεται να υπερασπίζεται την πατρίδα το κάνει υπό την αίρεση αν η πλειοψηφία του λαού έχει όρεξη να πολεμήσει ή όχι; Μήπως θα κάνουμε δημοψήφισμα όταν θα μας επιτεθούν οι Τούρκοι για να αποφασίσουμε αν θα πολεμήσουμε ή θα παραδοθούμε; Ή μήπως θα προλάβουμε να κάνουμε επιστράτευση; Τι φαντάζεται άραγε ο Καμπουράκης; Ότι θα έχουμε πόλεμο με τους Τούρκους κανά οκτάρι μήνες όπως οι Ρώσοι με τους Ουκρανούς, με τους νέους μας να είναι στο μέτωπο και τις γυναίκες στα μετόπισθεν να πλέκουν τις «κάλτσες του στρατιώτη» όπως το 1940; Τα πάντα θα κριθούν μέσα σε ελάχιστες μέρες, κυρίως από τους επαγγελματίες στρατιωτικούς που ήδη είναι στις θέσεις τους, για την ετοιμότητα και το αξιόμαχο των οποίων ο Καμπουράκης εκφράζει την απόλυτη σιγουριά του - διότι αντιλαμβάνεται ότι δεν τον παίρνει να κάνει αλλιώς αφού δεν μπορεί να τα βάλει με ένα οργανωμένο επαγγελματικό κομμάτι της κοινωνίας που ενδεχομένως θα του προσπορίσει ψήφους αύριο.

Οι νέοι μας που υπηρετούν ανά πάσα στιγμή τη στρατιωτική θητεία τους δεν είναι περισσότεροι από 30.000. Ο στόχος του Καμπουράκη είναι να προσβάλει τα εκατομμύρια των Ελλήνων πολιτών που δεν έχουν κάποιον γιο να υπηρετεί τώρα στις ένοπλες δυνάμεις, να τους κάνει να νιώσουν ενοχή που τάχα δεν συμμετέχουν σε μια ενδεχόμενη υπέρτατη θυσία για την πατρίδα, και να τους πείσει εμμέσως ότι είναι κουταμάρα να πολεμήσουμε για την εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και ότι είναι «καλύτερα να κάτσουμε σ’ ένα τραπέζι από τώρα» με τους Τούρκους «κι ό,τι περισώσουμε» προκειμένου να μην χυθεί αίμα νέων ανθρώπων. Δεν πιστεύω ότι το κάνει επειδή υπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας. Δεν είναι προδότης - απλά είναι φιλοτομαριστής. Υπηρετεί το προσωπικό και κομματικό του συμφέρον, επιδιώκοντας τη διατήρηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη στην εξουσία πάση θυσία, και την αποφυγή κάθε πολιτικού κραδασμού που θα μπορούσε να την απομακρύνει από αυτή. Δεν τον νοιάζει αν η εξυπηρέτηση του προσωπικού και κομματικού του συμφέροντος μπορεί να έχει μακροπρόθεσμα ολέθριες συνέπειες για την πατρίδα. Ακόμη κι αν η Ελλάδα ακρωτηριαστεί εδαφικά, αυτός θα βγαίνει και θα λέει «ναι, μπορεί να χάσαμε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ αλλά σώθηκαν ζωές. Θα βάλουμε στην ίδια ζυγαριά το πετρέλαιο με την ανθρώπινη ζωή; Και άλλωστε οι Έλληνες δεν ήθελαν πόλεμο γιατί είχαν συνηθίσει την καλοζωία και δεν ήθελαν να ξεβολευτούν». Με τέτοιας ποιότητας πολιτικούς και δημοσιογράφους έχουμε μπλέξει σήμερα...

Σε προηγούμενο άρθρο στο SLpress είχαμε αναφερθεί στο πόσο αναγκαίος για την ίδια την επιβίωση της χώρας είναι ο απόλυτος ελληνικός έλεγχος του Αιγαίου. Αυτή η θέση χαρακτηρίστηκε από κάποιους, όπως θα περίμενε κανείς, μαξιμαλιστική, ουτοπική και φυσικά εθνικιστική! Όμως δεν είναι τίποτα παραπάνω από την παραδοχή της πραγματικότητας. Η Ελλάδα δεν θέλει να κυριαρχήσει στο Αιγαίο για κανέναν άλλον λόγο παρά μόνο γιατί το Αιγαίο αποτελεί κομμάτι της επικράτειάς της.

Αυτήν την απλή αλήθεια, την επιβεβαίωση της οποίας μας δίνει αβίαστα μια ματιά στον χάρτη, μας την κρύβει από τα μάτια μας μια συντονισμένη επίθεση πληροφοριακού πολέμου που διεξάγει εδώ και χρόνια η Άγκυρα εναντίον της πατρίδας μας, με όχημα ένα πολυπλόκαμο και πολυεπίπεδο δίκτυο Ελλήνων διαμορφωτών γνώμης. Το γεγονός ότι αντικειμενικά λειτουργούν σαν φερέφωνα των τουρκικών απόψεων δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι είναι όργανα της Άγκυρας. Σε κάποιες περιπτώσεις αρκεί και η ιδεολογική τύφλωση.

Αυτοί οι δημοσιολόγοι, λοιπόν, προσπαθούν με κάθε τρόπο να επιβάλουν στον ελληνικό λαό την αντίληψη ότι υπάρχουν δύο χώρες, η Ελλάδα και η Τουρκία, και ανάμεσά τους βρίσκεται μια θάλασσα, το Αιγαίο. Το οποίο, φυσικά, χάρη καλής γειτονίας, πρέπει να το μοιράσουν “δίκαια”. Η άποψη αυτή θα είχε νόημα αν το Αιγαίο ήταν μια κενή θάλασσα. Δεν είναι όμως. Αντιθέτως, είναι γεμάτο νησιά. Και τα νησιά αυτά είναι ελληνικά. Τόσο απλά.

Του Νίκου Ιγγλέση

Στο σημερινό πολυπολικό, άναρχο και άκρως ανταγωνιστικό κόσμο, η φιλόδοξη και αναθεωρητική Τουρκία επιθυμεί να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη στη Μέση Ανατολή – Ανατολική Μεσόγειο και να συναλλάσσεται ως ίσος προς ίσον με τις Μεγάλες Δυνάμεις. Το τελευταίο, το έχει επιτύχει ήδη σε σημαντικό βαθμό. Επιδιώκει την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με ιδεολογικό προκάλυμμα το σουνιτικό Ισλάμ. Για το σκοπό αυτό έχει εισβάλλει στη Συρία και στο Ιράκ, έχει επέμβει στρατιωτικά στη Λιβύη και το Ναγκόρνο Καραμπάχ, διατηρεί βάσεις στο Κατάρ, τη Σομαλία και διευκολύνσεις στην Αλβανία. Τέλος, από το 1974 κατέχει το 37,5% της Κύπρου και επιδιώκει τον πλήρη γεωπολιτικό έλεγχο ολόκληρης της νήσου.

Η Ελλάδα, ως το ισχυρότερο κράτος στα σύνορα τής Τουρκίας, αποτελεί το σημαντικότερο εμπόδιο στις γεωστρατηγικές επιδιώξεις της και γι’ αυτό πρέπει να ηττηθεί και να υποταχθεί. Οι Τούρκοι δεν έχουν απλώς κάποιες διεκδικήσεις από τους Έλληνες. Εκείνο που επιδιώκουν είναι, Ελλάδα και Κύπρος, να πάψουν να υφίστανται ως ανεξάρτητες κρατικές οντότητες και να καταστούν δορυφόροι της νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η Τουρκία, από το 1995, μας απειλεί με πόλεμο (casus belli) αν επεκτείνουμε τα χωρικά ύδατά μας στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο. Δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά έχουν κυριαρχικά δικαιώματα σε ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα. Έτσι θεωρεί ότι το μισό Αιγαίο (25ος Μεσημβρινός) της ανήκει, και η υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας συνορεύει με αυτές της Αιγύπτου και της Λιβύης (Μνημόνιο οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών Άγκυρας-Τρίπολης, το 2019). Ζητάει την αποστρατικοποίηση των νησιών του Α. Αιγαίου και εάν δε γίνει αυτό, θεωρεί ότι η Ελλάδα έχει απολέσει την κυριαρχία της επί αυτών. Παράλληλα αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία επίσημα σε 18, ανεπίσημα σε 150, νησιά και νησίδες στο Αιγαίο, που θεωρεί ότι κατέχονται παράνομα από την Ελλάδα. Παραβιάζει καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο πετώντας πάνω και από κατοικημένα νησιά. Δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία, τη θεωρεί «εκλιπούσα» και απαιτεί κυρίαρχη ισότητα για το παράνομο καθεστώς τής κατεχόμενης ζώνης ("ΤΔΒΚ"). Πραγματοποιεί παράνομες έρευνες και γεωτρήσεις εντός της οριοθετημένης κυπριακής ΑΟΖ ή της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στην Α. Μεσόγειο. Χειραγωγεί τη μουσουλμανική μειονότητα της Δ. Θράκης, που αποκαλεί τουρκική, επιδιώκοντας συγκυριαρχία. Χρησιμοποιεί τις μεταναστευτικές ροές ως υβριδικό όπλο για τη δημιουργία στρατηγικής μουσουλμανικής μειονότητας που θα υπονομεύει την εθνική ομοιογένεια του ελληνικού χώρου κ.α.

Η τουρκική απειλή, δεν είναι σημείου, είναι απέραντη και διαχρονική, δηλαδή, θα παραμείνει αναλλοίωτη όποιος και να διαδεχθεί τον Ερντογάν, μόνο η τακτική μπορεί να διαφοροποιηθεί. Γι’ αυτό απαιτείται συνεχής και ενεργός άρνηση των τουρκικών στόχων σε όλα τα επίπεδα.

Ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος και όσο γρηγορότερα το συνειδητοποιήσει αυτό ο Ελληνισμός τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες να επιβιώσει θα έχει. Ο διαχρονικός Θουκυδίδης είχε γράψει: «Πρέπει να ξέρετε ότι ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος και επομένως όσο πιο πρόθυμα τον δεχτούμε τόσο πιο εύκολα τον αποτρέπουμε καθιστώντας λιγότερο επιθετικούς τους αντιπάλους μας».

Στη μακραίωνα ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας οι πόλεμοι είχαν διαφορετικά κίνητρα και χαρακτηριστικά, όπως: Επιθετικοί, επιδρομικοί, πόλεμοι κατατριβής (φθοράς), προληπτικοί, πόλεμοι δια αντιπροσώπων, αμυντικοί, εθνικοαπελευθερωτικοί, κοινωνικοί (εμφύλιοι) κ.α.

Η ένοπλή σύγκρουση είναι απλώς το τελευταίο αλλά καθοριστικό στάδιο ενός πολέμου. Πριν την ένοπλη σύγκρουση προηγούνται: Ο καθορισμός των στόχων – επιδιώξεων και ο σχεδιασμός για την επίτευξή τους. Η ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων και η απόκτηση των απαραίτητων οπλικών συστημάτων. Οι απειλές και ο εκφοβισμός του αντιπάλου. Οι υβριδικές επιχειρήσεις κατά της κοινωνικής συνοχής του εχθρού. Οι ψυχολογικές επιχειρήσεις υπονόμευσης του πατριωτικού φρονήματος. Η προπαγάνδα για το μάταιο της αντιπαράθεσης. Τέλος η δημιουργία συμμαχιών ως πολλαπλασιαστής ισχύος (εξωτερική εξισορρόπηση).

Επειδή όλα αυτά συμβαίνουν ήδη στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, εδώ και δεκαετίες, συμπεραίνουμε ότι ο Ελληνισμός βρίσκεται σε πόλεμο με την Τουρκία και απλώς αναμένουμε την ένοπλη σύρραξη, που θα λάβει χώρα μόλις ο συνολικός συσχετισμός ισχύος γίνει ιδιαίτερα ευνοϊκός για τον επιτιθέμενο. Το ερώτημα δεν είναι αν, αλλά πότε.

Η ένοπλη σύρραξη μπορεί να είναι περιορισμένη αν ο εχθρός ηττηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα (ίσως και εντός ωρών) ή γενικευμένη αν ο αντίπαλος προβάλλει σθεναρή αντίσταση. Μπορεί βέβαια να μην υπάρξει καν ένοπλη σύρραξη αν η μία πλευρά υποχωρεί συνεχώς στις πιέσεις που της ασκούνται, ελπίζοντας να αποφύγει τη σύγκρουση (κατευναστική πολιτική) και στο τέλος παραδοθεί, εκτιμώντας ότι είναι μάταιη η όποια αντίσταση, λόγω του καταθλιπτικού ισοζυγίου ισχύος που, από τις συνεχείς υποχωρήσεις, θα έχει διαμορφωθεί.

Η δειλία, ο παραλυτικός φόβος, η ανιστόρητη αφέλεια και η υποτέλεια μιας πολιτικής ηγεσίας, δεν είναι τόσο το αποτέλεσμα των προσωπικών χαρακτηριστικών των ατόμων που την αποτελούν (χωρίς να παραγνωρίζουμε την κουλτούρα ενδοτισμού που δημιουργείται με το χρόνο), όσο αποτέλεσμα των συντελεστών ισχύος ενός κράτους – έθνους. Βασικοί συντελεστές ισχύος είναι η νομισματική και οικονομική ανεξαρτησία, το συνολικό παραγωγικό δυναμικό, η αμυντική βιομηχανία, η ισχύς των ενόπλων δυνάμεων, η δημογραφική ευρωστία (αυξανόμενος πληθυσμός) και η ομοιογένειά, το φρόνημα, η κοινωνική συναίνεση για την επίτευξη των εθνικών στόχων (εσωτερική νομιμοποίηση), οι συμμαχίες και τέλος η ικανότητα της διπλωματίας και η αποφασιστικότητα της πολιτικής ηγεσίας.

Αντίθετα η εξάρτηση, πολιτική και οικονομική από το εξωτερικό (συναλλαγματικό) χρέος, η παραγωγική αποσάθρωση, η εκποίηση στρατηγικών επιχειρήσεων και υποδομών, η μείωση και γήρανση του πληθυσμού, η ανεργία και φτωχοποίηση των πολιτών, η μετανάστευση κ.α., μειώνουν δραματικά τους συντελεστές ισχύος.

Για τον Ελληνισμό η επίτευξη του μεγαλύτερου δυνατού βαθμού εθνικής κυριαρχίας και άρα η δυνατότητα χάραξης μιας εθνοκεντρικής υψηλής στρατηγικής προϋποθέτει, κατ’ αρχήν, την ήττα της ξενοκρατίας, του δωσιλογισμού και της ιδεολογικής «Πέμπτης Φάλαγγας» των κάθε προέλευσης, δεξιών και αριστερών, εθνομηδενιστών – εθνοαποδομητών, οπαδών της παγκοσμιοποίησης.

Η σημερινή τουρκική απειλή έχει τις ρίζες της στην ήττα του 1922. Τότε, η Ελλάδα δεν μπόρεσε να διατηρήσει τα κέρδη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Συνθήκη των Σεβρών). Αν είχαμε κερδίσει στη Μικρασιατική Εκστρατεία θα βρισκόμαστε και στις ανατολικές ακτές του Αιγαίου και στην Ανατολική Θράκη. Τα στενά δε θα ήταν τουρκικά, θα υπήρχε ανεξάρτητο κράτος στον Πόντο, ένα μεγάλο αρμενικό κράτος και ένα κουρδικό κράτος στην ανατολική Μικρά Ασία. Μια μικρή Τουρκία θα έπαυε να αποτελεί διαχρονική απειλή για τον Ελληνισμό. Δυστυχώς δεν έγινε αυτό και σήμερα, εκατό χρόνια μετά, είμαστε αντιμέτωποι με την αναγέννηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Για τον Ελληνισμό δεν αρκεί μια προσωρινή διευθέτηση των ηγεμονικών απαιτήσεων της Άγκυρας, ύστερα από μια έστω μικρή νίκη, χρειάζεται να επιβάλλει, την κατάλληλη στιγμή που αυτός θα επιλέξει, μια στρατηγική ήττα στην Τουρκία. Αν δε συμβεί αυτό, η τουρκική απειλή θα επανεμφανιστεί μετά από ένα χρονικό διάστημα. Πρέπει να προετοιμαζόμαστε, χωρίς αυταπάτες, για μακροχρόνιο αγώνα ζωής ή θανάτου. Οι εξαρτημένες και υποτελείς πολιτικές ηγεσίες του Ελληνισμού, υπό το φοβικό σύνδρομο του ’22 και του ’74 στην Κύπρο, φρενάρουν κάθε προσπάθεια αντίστασης, ανάταξης και αντεπίθεσης.

Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε αντιληφθεί ότι δεν αρκούσε η ελληνική νίκη κατά τους Μηδικούς Πολέμους. Η εκστρατεία που πραγματοποίησε αποσκοπούσε στη διάλυση της Περσικής Αυτοκρατορίας, για να εξαλειφθεί κάθε δυνητικός μελλοντικός κίνδυνος από αυτήν. Ήταν, δηλαδή, ένας προληπτικός πόλεμος.

Η Ελληνογαλλική Στρατηγική Εταιρική Σχέση.

Όπως προαναφέρθηκε η απόκτηση των κατάλληλων οπλικών συστημάτων και οι συμμαχίες αποτελούν κρίσιμους συντελεστές ισχύος για μια κρατική οντότητα. Οι πρόσφατες συμφωνίες με τη Γαλλία εξυπηρετούν αυτόν το στόχο.

Ανέλπιστα, η ελληνική κυβέρνηση αξιοποίησε το «παράθυρο ευκαιρίας» που παρουσιάστηκε από :

1.Το Σύμφωνο Ασφάλειας (AUKUS) μεταξύ ΗΠΑ, Βρετανίας και Αυστραλίας που λάβωσε το, πολιτικό και αμυντικό, γόητρο της Γαλλίας.

2.Την εξευτελιστική αποχώρηση των Αμερικανών και λοιπών Δυτικών από το Αφγανιστάν.

3.Το κυβερνητικό «κενό», μετά τις πρόσφατες εκλογές, στην, ηγεμονεύουσα την Ελλάδα και ευρύτερα την ΕΕ, Γερμανία.

4.Την προσωρινή αναστολή, λόγω πανδημίας, του Συμφώνου Σταθερότητας της ΕΕ που επιτρέπει στην Ελλάδα, όπως και στις άλλες χώρες, την κατακόρυφη αύξηση του δανεισμού από τις αγορές.

Στην υπογραφείσα Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης με τη Γαλλία, στο άρθρο 2, αναφέρεται: «Τα Μέρη παρέχουν το ένα στο άλλο βοήθεια και συνδρομή, με όλα τα κατάλληλα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους κι εφόσον υφίσταται ανάγκη με τη χρήση ένοπλης βίας, εάν διαπιστώσουν από κοινού ότι μια ένοπλη επίθεση λαμβάνει χώρα εναντίον της επικράτειας ενός από τα δύο, σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

Από το άρθρο αυτό της Συμφωνίας προκύπτει ότι η Γαλλία οφείλει να συνδράμει, με κάθε διαθέσιμο στρατιωτικό μέσον, την Ελλάδα εφόσον:

α) Οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις εισβάλλουν εντός ελληνικού εδάφους στον Έβρο ή αποβιβαστούν σε κάποιο νησί, ακόμα και ακατοίκητη βραχονησίδα, στο Αιγαίο ή την Α. Μεσόγειο.

β) Το τουρκικό ναυτικό εισβάλλει εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, που σήμερα είναι 6 ν.μ. στο Αιγαίο ή την Α. Μεσόγειο (νότια της Κρήτης, Καστελόριζο). Η γαλλική στρατιωτική συνδρομή θα επεκταθεί στα 12 ν.μ. αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της.

γ) Η τουρκική αεροπορία παραβιάσει τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 ν.μ., κάτι που κάνει σχεδόν καθημερινά εδώ και χρόνια. Ο εναέριος χώρος θα επεκταθεί στα 12 ν.μ. αν γίνει η αντίστοιχη επέκταση των χωρικών υδάτων.

δ) Οι τουρκικές δυνάμεις επιτεθούν κατά ελληνικών πολεμικών πλοίων ή μαχητικών αεροσκαφών που προστατεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σε ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα, ακόμη κι αν αυτά βρίσκονται σε διεθνή ύδατα ή διεθνή εναέριο χώρο π.χ. πέριξ της Κύπρου.

Όλα αυτά, δηλαδή, έδαφος, χωρικά ύδατα, εναέριος χώρος και πολεμικές πλατφόρμες αποτελούν την επικράτεια ενός κράτους. Αντίθετα η ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα δεν αποτελούν επικράτεια γιατί εκεί δεν ασκείται κυριαρχία, αλλά συγκεκριμένα, προβλεπόμενα από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, κυριαρχικά δικαιώματα εκμετάλλευσης πόρων.

Η Στρατηγική Σχέση με τη Γαλλία συνοδεύεται από την αγορά 24 αεροσκαφών Rafale F3R και 3 (+1) ψηφιακών φρεγατών Belharra (κόστους περίπου 3 δις) με ικανότητα αεράμυνας περιοχής καθώς και η πιθανότατα απόκτησης 3 (+1) κορβετών Gowind. Οι αγορές αυτές, που έρχονται με καθυστέρηση τουλάχιστον 10 ετών, θα αντικαταστήσουν μέρος μόνο από τις γερασμένες σήμερα φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού. Σημειώνουμε ότι οι Belharra θα είναι ενεργές από το 2026 και μετά ώστε να εξισορροπήσουν, εν μέρει, τους τουρκικούς ναυτικούς και όχι μόνο υπερεξοπλισμούς. Αυτό δημιουργεί ένα «παράθυρο τρωτότητας» για την ελληνική πλευρά που πολύ πιθανόν θα εκμεταλλευτεί η Τουρκία επιχειρώντας μια προληπτική ένοπλη σύγκρουση. Από την άλλη η Ελληνογαλλική Συμφωνία λειτουργεί ουσιαστικά ως «ενδιάμεση λύση» μέχρι το 2026.

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι είναι μάταιο να μπούμε σε μια κούρσα εξοπλισμών με την Τουρκία η οποία έχει οκταπλάσιο πληθυσμό και είναι πολύ μεγαλύτερη οικονομία. Σ’ αυτούς τους φοβισμένους και δειλούς, που αναζητούν δικαιολογίες για να παραδοθούν, θα επισημάνουμε δύο πράγματα :

1.Στη σύγχρονη εποχή, η νίκη σε μια ένοπλη σύγκρουση δεν εξαρτάται από το μέγεθος των στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά, από την τεχνολογική υπεροχή. Οι πόλεμοι ήδη γίνονται, όλο και περισσότερο, από «έξυπνες μηχανές». Μερικά σύγχρονα οπλικά συστήματα μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να δώσουν τη νίκη (όπως το θωρηκτό Αβέρωφ το 1912). Η απόκτηση των Rafale και των Belharra είναι μόνο ένα πρώτο βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο Ελληνισμός πρέπει να προηγηθεί τεχνολογικά των Τούρκων, κάτι απόλυτα εφικτό αν υπάρξει πολιτική βούληση.

2.Η υστέρηση στα οικονομικά μεγέθη απαιτεί τη διοχέτευση περισσότερων πόρων (ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων και την ανάπτυξη της αμυντικής βιομηχανίας, που θα έχει πολλαπλασιαστικά οφέλη για ολόκληρη την οικονομία. Απαιτείται και εδώ πολιτική βούληση. Το Ισραήλ δαπανά το 5,6% του ΑΕΠ του για την άμυνα, η Ελλάδα, το μισό, μόνο το 2,8% και η Κύπρος το 1,8% (στοιχεία του 2020). Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι χωρίς θυσίες δεν μπορούμε να προασπίσουμε το έθνος και την πατρίδα μας.

Η Ελληνογαλλική Συμφωνία καταψηφίστηκε στη Βουλή από τα αποκαλούμενα κόμματα της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΜέΡΑ 25) και δέχτηκε σφοδρή κριτική από αρθρογράφους – αναλυτές από τον ίδιο χώρο. Κύρια επιχειρήματα της κριτικής ήταν ότι η Συμφωνία δεν περιλαμβάνει την Κύπρο, δεν καλύπτει τις παραβιάσεις στην ΑΟΖ και υποχρεώνει την Ελλάδα να στείλει δυνάμεις στο Σαχέλ. Στα επιχειρήματα αυτά υπάρχει σοβαρός αντίλογος:

α) Η Κύπρος δεν μπορούσε, σ’ αυτή τη συγκυρία, να ενταχθεί στη Συμφωνία γιατί η επικράτειά της έχει δεχθεί ήδη ένοπλη εισβολή από το 1974. Κατά συνέπεια θα έπρεπε από την επόμενη μέρα τα άλλα δύο Μέρη (Ελλάδα – Γαλλία) να αρχίσουν στρατιωτικές επιχειρήσεις απελευθέρωσης της κατεχόμενης επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πόσο διατεθειμένη θα ήταν γι’ αυτό η Ελλάδα και ιδιαίτερα η Γαλλία; Αν πάλι η Συμφωνία περιελάμβανε μόνο τις ελεύθερες περιοχές τότε αυτό θα ήταν παραδοχή ότι η κυριαρχία της περιορίζεται μόνο σ’ αυτές, αφού θα είχε υπογράψει μια διεθνή διακρατική συμφωνία που θα αφορούσε ένα τμήμα και όχι το σύνολο της επικράτειάς της και για το οποίο και μόνο τα άλλα δύο Μέρη θα έχουν υποχρέωση συνδρομής. Για την άμυνα του προκεχωρημένου οχυρού του Ελληνισμού πρέπει να γίνουν πολλά άλλα πράγματα, που δυστυχώς το υποτελές πολιτικό σύστημα, σε Αθήνα και Λευκωσία, δεν κάνει εδώ και δεκαετίες.

β) Η ΑΟΖ επίσης δεν μπορούσε να περιληφθεί στη Συμφωνία γιατί η Ελλάδα δεν έχει προβεί σε ανακήρυξη της συνολικής ΑΟΖ της, με κατάθεση συντεταγμένων. Έχει κάνει μόνο οριοθέτηση με την Ιταλία και μερική με την Αίγυπτο. Θα μπορούσε η Συμφωνία να καλύπτει μόνο αυτές τις δύο περιοχές; Όχι βέβαια. Θα αποδεχόταν η Γαλλία δέσμευση για να συνδράμει στην προάσπιση της δυνητικής ελληνικής ΑΟΖ;

γ) Η Ελλάδα στο παρελθόν συμμετείχε σε στρατιωτικές αποστολές στο Κοσσυφοπέδιο, στο Αφγανιστάν και πρόσφατα έστειλε μια πυροβολαρχία Πάτριοτ με 150 άνδρες στη Σαουδική Αραβία. Όλα αυτά έγιναν χωρίς κάποιο ουσιαστικό αντάλλαγμα για την άμυνά της, αλλά γιατί το ήθελαν οι σύμμαχοι. Τώρα ορισμένοι αντιδρούν για την πιθανότητα συμμετοχής στο Σαχέλ. Αλλά, σε μια διακρατική συμφωνία δεν μπορεί η μια πλευρά μόνο να δίνει και η άλλη μόνο να παίρνει, όταν μάλιστα η τελευταία είναι η επισπεύδουσα. Η Ελληνογαλλική Συμφωνία είναι απόλυτα θετική και όσοι προσπαθούν να τη διαβάλλουν και να την υπονομεύσουν το κάνουν γιατί δεν την ήθελαν. Αν η μια πλευρά επιδιώκει μια «τέλεια συμφωνία» προς όφελός της, στο τέλος θα βρεθεί χωρίς καμιά συμφωνία.

Η αυξανόμενη τουρκική απειλή έχει οδηγήσει, τα τελευταία χρόνια, την Ελλάδα, μαζί με την Κύπρο, σε μια διαρκή προσπάθεια εξωτερικής εξισορρόπησης. Πολλές συμφωνίες συνεργασίας σε πολιτικό, οικονομικό, αμυντικό, ενεργειακό και τεχνολογικό επίπεδο έχουν υπογραφεί με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες. Πέρυσι (18-11-20) υπογράφηκε η Συνολική Στρατηγική Εταιρική Σχέση με τα Η.Α.Ε. Πρόσφατα (14-10-21) υπογράφηκε η ανανέωση – επέκταση της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) με τις ΗΠΑ. Με τη συμφωνία αυτή, η Ελλάδα παραχώρησε στους Αμερικανούς στρατιωτικές διευκολύνσεις, πέρα από τη Σούδα, στο Στεφανοβίκειο (Μαγνησία), στο Λιτόχωρο (Πιερία) και στην Αλεξανδρούπολη. Η παρουσία αμερικανικών δυνάμεων στο ελληνικό έδαφος δε θα αποτρέψει μια τουρκική επίθεση. Οι Αμερικανοί θα μείνουν ουδέτεροι διαμεσολαβητές και οι Τούρκοι θα παρακάμψουν τα σημεία που θα βρίσκονται. Σε αντάλλαγμα γι’ αυτές τις βάσεις, που δε στοχεύουν την Τουρκία, αλλά την περίμετρο της Ρωσίας, η Ελλάδα έλαβε ευχολόγια και ανέξοδες διακηρύξεις συμπαράστασης. Καμιά σχέση με την Ελληνογαλλική Συμφωνία ένοπλης συνδρομής, που εδράζεται σε κοινά γεωπολιτικά συμφέροντα. Με τη συμφωνία με τις ΗΠΑ η ελληνική κυβέρνηση επανήλθε στην υποτέλεια και την εξάρτηση, επιβεβαιώνοντας ότι η συμφωνία με τη Γαλλία ήταν μια λαμπρή εξαίρεση στην πεπατημένη.

Υπαρκτός είναι ο κίνδυνος, οι δύο πρόσφατες συμφωνίες, να θεωρηθούν από το πολιτικό σύστημα ως πανάκεια, δηλαδή, ότι αντιμετωπίζουν επαρκώς το πρόβλημα ασφάλειας του Ελληνισμού από την τουρκική λαίλαπα και δε χρειάζεται να κάνουν τίποτα άλλο παρά να συνεχίσουν την κατευναστική πολιτική. Θα πρόκειται για εθνικό έγκλημα. Κανένας απολύτως ξένος δε θα πολεμήσει για τα συμφέροντά μας, αν εμείς δεν είμαστε αποφασισμένοι να ματώσουμε για να τα υπερασπιστούμε.

Υπάρχει ένα βασικό ερώτημα που απασχολεί πολλούς: Οι Γάλλοι θα τιμήσουν τη Συμφωνία και θα συνδράμουν με στρατιωτικές δυνάμεις την Ελλάδα; Κατηγορηματική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί, γιατί εξαρτάται από δύο βασικούς παράγοντες: α) Από την πρόθεση, ανάλογα με τα συμφέροντά της, της τότε γαλλικής κυβέρνησης και β) Από την επιτυχή ή όχι πρώτη αντίδραση της ελληνικής πλευράς σε μια τουρκική επίθεση. Αν τις πρώτες κρίσιμες ώρες οι ελληνικές δυνάμεις, που θα είναι μόνες, αποκρούσουν την επίθεση και σημειώσουν έστω κάποια μικρή επιτυχία, τότε οι Γάλλοι θα έρθουν ως πολλαπλασιαστής ισχύος για την Ελλάδα. Αντίθετα αν φανεί ότι οι ελληνικές δυνάμεις καταρρέουν, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν οι Γάλλοι θα έρθουν για να ανατρέψουν μόνοι τους, επί του πεδίου, την κατάσταση. Συμπέρασμα: Οι σύμμαχοι αξίζουν όσο αξίζουμε και εμείς για τους συμμάχους.

Τέλος, επειδή οι Γάλλοι, στην καλύτερη περίπτωση, θα έρθουν μετά από 1 ή 2 ημέρες, τα αεροσκάφη και μετά 3 ή 4 ημέρες, τα πλοία μήπως θα ήταν σοφότερο να τους παραχωρήσουμε, όπως κάναμε με τις ΗΠΑ, μια ή δυο αεροναυτικές βάσεις ώστε, αν εμπλακούν, αυτό να γίνει το συντομότερο δυνατόν;

Απ’ όλα τα ανωτέρω συνάγεται ότι η επιβίωση του Ελληνισμού εξαρτάται από μια πατριωτική ηγεσία με ολιστική αντίληψη του ιστορικού γίγνεσθαι.

Πηγή: ellinikiantistasi.gr