iEpikaira

Είναι διάχυτη η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά στην Ελλάδα – κι αυτό το «κάτι» δεν αφορά μόνο το διεφθαρμένο πολιτικό κατεστημένο, το οποίο οδήγησε το κράτος σε χρεοκοπία και αφανίζει το έθνος. Υπάρχει πρόβλημα και στο επίπεδο της κοινωνίας. Η διαρκώς επιδεινούμενη κατάσταση γίνεται αντιληπτή συχνά. Σχολιάζεται από τα ΜΜΕ και τους πολίτες κάθε φορά που ο νοσηρός εγωισμός κάποιων ξεπερνά τους φραγμούς των άγραφων και γραπτών νόμων.

Ο μεθυσμένος οδηγός της Πόρσε που σκότωσε τον 22χρονο Παναγιώτη Καρατζή αδιαφόρησε για την ασφάλεια των συμπολιτών του και θέλησε να συνεχίσει να κάνει την αρρωστημένη φιγούρα του, οδηγώντας σαν τρελός στους δρόμους των Χανίων. Ο 65χρονος που έσπρωξε από το πεζούλι του τον 80χρονο, ο οποίος προσπαθούσε να μαζέψει λεμόνια, δεν νοιάστηκε για τη ζωή του γέροντα, ο οποίος μέχρι τη στιγμή που συντάσσεται το άρθρο δίνει μάχη για να κρατηθεί στη ζωή. Ο 65χρονος επέλεξε να γκρεμίσει τον 80χρονο από τη μάντρα της αυλής του δίχως να υπολογίσει τις συνέπειες της πράξης του. Στη συνείδησή του προείχε η προστασία της «περιουσίας» του, δηλαδή της μάντρας και των λεμονιών. Ούτε οι Ρομά, που κλέβουν τροχαίο υλικό ή επιτίθενται σε ανήμπορους ηλικιωμένους, τους ξυλοφορτώνουν ή τους σκοτώνουν για να τους ληστέψουν, νοιάζονται για το σύνολο.

Ολα στην εποχή μας «μυρίζουν» εγωισμό, απομάκρυνση από τον Χριστό, την παράδοση, τις αξίες που μας κράτησαν ζωντανούς ως κοινωνικό σύνολο.

Ακόμα και ο χώρος της τέχνης αυτό κραυγάζει. Από τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη, του Μάνου Χατζιδάκι, του Γιάννη Μαρκόπουλου και όλων των δημιουργών, που έδειχναν έντονο το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, την κοινωνία, τον ανήμπορο και τον διωκόμενο, ξεπέσαμε στη χωματερή της τραπ, όπου οι αποκαλούμενοι «καλλιτέχνες» πιθηκίζουν συμπεριφορές μιας αμερικανικής υποκουλτούρας και με τους στίχους τους δοξάζουν εμπόρους ναρκωτικών, συμμορίτες, δολοφόνους και κάθε είδους ψυχοπαθείς εγκληματίες.

Ο ατομικισμός των καιρών μας είναι ένα από τα βασικά αίτια της κοινωνικής διάλυσης. Είναι προφανές ότι επιβάλλεται άμεση αλλαγή πορείας.

Πηγή: dimokratia.gr

Μανώλης Κοττάκης

Η εμπλοκή δύο ανδρών της Ομάδας Υποβρύχιων Καταστροφών των Ενόπλων Δυνάμεων στην υπόθεση της σύλληψης στελεχών τρομοκρατικής οργάνωσης αφήνει μία πολύ πικρή γεύση στην κοινή γνώμη, παρά το γεγονός ότι ο εισαγγελέας του Ναυτοδικείου αποφάσισε να αφεθούν ελεύθεροι. Καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία που να τους συνδέουν με τους «Πυρήνες της Φωτιάς».

Το γεγονός δεν αναιρεί ότι ελέγχονται για αδικήματα πλημμεληματικού χαρακτήρα και ότι οφείλουν απαντήσεις για το πώς βρέθηκε στις οικίες τους οπλισμός που δεν έπρεπε να είναι εκεί. Η εκπρόσωπος Τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας κυρία Δημογλίδου δήλωσε χθες σε τηλεοπτικούς σταθμούς ότι «προς το παρόν» δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια σύνδεση της υπόθεσης αυτής με την ανατίναξη του αγωγού της ΕΥΔΑΠ της Αίγινας.

Ωστόσο, δεν είναι αυτή καθεαυτή η υπόθεση το θέμα του σημερινού σημειώματός μας. Είναι η αφορμή. Καθώς, σύμφωνα με απόλυτα αξιόπιστες πληροφορίες, η κυβέρνηση συνειδητοποιεί πλέον από μία σειρά στοιχείων που σταδιακά τίθενται υπ’ όψιν της ότι η διάβρωση και η διαφθορά στα σώματα ασφαλείας, πιθανόν και σε τμήμα των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς και η ανυπακοή και η παράβαση του όρκου που δίδουν τα επίλεκτα μέλη τους ξεπερνούν κάθε όριο.

Ο σκληρός πυρήνας του κράτους βουλιάζει στην ανομία και τη διαφθορά, και αυτό αποκαλύπτεται καθημερινά με τη μία ή την άλλη αφορμή. Τμήματα του κρατικού μηχανισμού φαίνεται, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουν στη διάθεσή τους κρίσιμα υπουργεία, να είναι σε ανοικτή γραμμή με το οργανωμένο έγκλημα, είτε αυτό κυκλοφορεί ελεύθερο είτε αυτό βρίσκεται έγκλειστο στις φυλακές.

Ακριβέστερα, ενδεχομένως να είναι στις υπηρεσίες του οργανωμένου εγκλήματος. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι συγκλονιστικό και ανατριχιαστικό: Ο Νόμος στη διάθεση της παρανομίας. Πρόκειται για ζήτημα θεμελιακό, το οποίο αγγίζει τον πυρήνα της Δημοκρατίας μας. Και όσο γενικεύεται η διάβρωση προς τα κάτω τόσο θα τρίζει συνολικά περισσότερο το οικοδόμημα. Δεν είναι ο μοναδικός λόγος που τρίζει, αλλά είναι ένας από τους σημαντικούς. Και αυτό, δυστυχώς, περνά αργά και σταθερά στη συνείδησή της κοινής γνώμης, η οποία απαξιώνει καθημερινά θεσμούς όπως η Δικαιοσύνη, τα σώματα ασφαλείας, το Κοινοβούλιο, ο συνδικαλισμός, οι τράπεζες, το σύστημα γενικότερα. Ολοι ξέρουν και όλοι δεν μιλούν. Αλλά όλοι βράζουν. Γιατί κάθε μέρα κάποια αφορμή, γνωστή η άγνωστη, προκαλεί κύματα απογοήτευσης στους πολίτες.

Το καλό προσπαθεί απεγνωσμένα να κερδίσει το κακό, αλλά μέχρι στιγμήςλίγες φορές το επιτυγχάνει. Ζούμε σε μια κοινωνία σαπισμένη, με τους ρόλους να έχουν διανεμηθεί χωρίς κανείς να εξανίσταται. Ο σκληρός πυρήνας του κράτους, ο οποίος γνωρίζει άριστα ως εκ της θέσεώς του τι γίνεται στα ανώτερα στρώματα της διοίκησης και της κυβέρνησης σε υποθέσεις διαφάνειας, όπως αυτές περιγράφονται πλέον σε εκθέσεις διεθνών οργανισμών, βαρέθηκε -φαίνεται- να κρατάει το φανάρι.

Αυτονομείται και συμμετέχει σε δικά του δίκτυα. Το εθνόσημο που φέρουν στα μπράτσα τους οι άνδρες των σωμάτων ασφαλείας συμμαχεί ενίοτε με τα τατουάζ που είναι ζωγραφισμένα στα μπράτσα των παρανόμων. Το κράτος είναι, δυστυχώς, χωρισμένο σε ζώνες επιρροής. Και οι πολίτες πρέπει να βολεύονται κάθε τρεις και λίγο με ένα ξεροκόμματο επίδομα που τους κλείνει το στόμα για να νιώθουν και ευχαριστημένοι, ώστε να συνεχίζεται απρόσκοπτα το πάρτι της ανομίας και της διαφθοράς.

Δεν θέλω να γράψω πολλά στο σημερινό σημείωμα, γιατί ίσως πίσω από κάθε γραμμή του να κρύβεται και μία ιστορία. Δεν θα αποφύγω, όμως, στο τέλος τον πειρασμό να θέσω ένα ερώτημα, καθώς μιλάμε για τους θεσμούς και το κράτος δικαίου. Για το οποίο αισθανόμαστε, μάλιστα, θιγμένοι όταν μας το αμφισβητούν. Το ερώτημα δεν έχει καμία σχέση με τις παραπάνω υποθέσεις, αλλά θέτει το ζήτημα του ηθικού ασυμβίβαστου: Από πότε η μέχρι πρότινος πρόεδρος ενός δικαστηρίου της χώρας μας μετατρέπεται την επομένη της αφυπηρέτησης από το αξίωμά της σε κυβερνητικό αξιωματούχο ως αντιπρόεδρος ΔΕΚΟ εθνικής σημασίας; Τι μήνυμα αποστέλλεται στον πολίτη, όταν η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη του χτες γίνεται κυβερνητική αξιωματούχος του σήμερα; Η πικρή γεύση συνεχίζεται. Και θα διαρκέσει.

Πηγή: newsbreak.gr

Μανώλης Κοττάκης

Σύμφωνα με τον συνομιλητή μου, αυτό που μπορεί κανείς να παρατηρήσει στην ατμόσφαιρα πλέον και στην Ελλάδα και στην Γαλλία, κυρίως στην πατρίδα μας, είναι το εξής : Πρόκειται για κοινωνίες που δεν εξελίσσονται πλέον. Που έπιασαν ταβάνι. Και όταν οι κοινωνίες δεν εξελίσσονται σκληραίνουν, και στο τέλος, κομματιάζονται, σπάνε. Η Ελλάς, όπως μου εξήγησε, κάθε μέρα που περνά καταρρέει ως εθνική οντότητα. Μειώνεται ο γηγενής πληθυσμός, αυξάνονται οι μειονότητες, περιθωριοποιείται η θρησκεία, μόνον η γλώσσα απομένει να θυμίζει ότι είμαστε έθνος, όπως έχει καταντήσει και η γλώσσα. Τον προέτρεψα να γράψει ένα κείμενο, γι αυτό και σύντομα θα έχουμε ολοκληρωμένη την άποψή του. Είναι ο καθηγητής Θεόδωρος Φορτσάκης.

Φεύγοντας από το μουσείο Γουλανδρή παρατήρησα ότι η στάση του λεωφορείου που βρίσκεται μπροστά από αυτό ήταν άδεια. Χωρίς τον κόσμο που περιμένει συνήθως. Έψαξα να μάθω γιατί, και πληροφορήθηκα ότι εκείνη την ημέρα μέχρι το απόγευμα, στις πέντε, η πρωτεύουσα δεν θα είχε λεωφορεία γιατί οι εργαζόμενοι έκαναν την ετήσια γενική συνέλευσή τους.

Τελικώς και ο Παύλος Νιρβάνας, ο οποίος κάθε μέρα έμπαινε στο τραμ για να κλέψει εικόνες και να γράψει το χρονογράφημά του στην «Εστία», αλλά και ο Βαγγέλης Χριστοφορίδης, είχαν δίκιο. Στα λεωφορεία καταλαβαίνεις την ατμόσφαιρα. Και στα λεωφορεία, για την ακρίβεια. Τα δύσκολα είναι μπροστά. Η πλειονότης της κοινωνίας μας κυριαρχείται από απληστία, κυνισμό, βουλιμία για εύκολο χρήμα και παντελή έλλειψη σεβασμού στους κανόνες, αλλά ταυτόχρονα η ισχυρή μειονότης αυτής δεν αντέχει αυτήν την κατάσταση. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Σωστά μου το είπε ο κύριος καθηγητής : οι κοινωνίες που δεν εξελίσσονται, σκληραίνουν και σπάνε.

Πηγή: estianews.gr

Από: American College of Pediatricians

Από μόνο του το φυσικό σχέδιο της δημιουργίας εκφράζει την αναγκαιότητα για κάθε παιδί να έχει ένα πατέρα... Για να συλληφθεί και να υπάρξει ένα παιδί απαιτείται πατέρας και μητέρα. Ωστόσο, πέρα από αυτό το γεγονός, έχουν διαπιστωθεί ευεργεσίες στην ανατροφή των παιδιών που προέρχονται αποκλειστικά από την πατρότητα και αυτές είναι αδιαμφισβήτητες και αναντικατάστατες. Η άριστη αγωγή και κοινωνικοποίηση του παιδιού απαιτεί και την παρουσία πατέρα στη ζωή του και μάλιστα του δικού του πατέρα.

Παρουσιάζουμε συμπεράσματα μελετών που αναδεικνύουν την αξία του πατέρα της οικογένειας για την ευημερία και την κοινωνική πρόοδο των παιδιών του.

Θετικός ο αντίκτυπος της συμμετοχής του πατέρα στη καθημερινότητα του παιδιού.

Σε μια μελέτη που εξέτασε τη συμμετοχή του πατέρα στη ζωή 134 παιδιών εφήβων μητέρων, κατά τα πρώτα 10 χρόνια της ζωής τους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η επαφή πατέρα-παιδιού συσχετίστηκε με καλύτερη κοινωνική, συναισθηματική και σχολική απόδοση. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα παιδιά που οι πατέρες τους συμμετείχαν στη ζωή τους αντιμετώπιζαν λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς και σημείωσαν υψηλότερη βαθμολογία στην επίδοσή τους στην γλώσσα. .(1)

Φτώχεια

Τα παιδιά που ζουν σε σπίτια από όπου απουσιάζει ο πατέρας έχουν σχεδόν τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να είναι φτωχά. Το 2011, στις ΗΠΑ, το 12% των παιδιών σε οικογένειες με παντρεμένους γονείς ζούσαν στη φτώχεια, σε σύγκριση με το 44% των παιδιών στις οικογένειες που ζούσαν μόνο με τη μητέρα.(2)

Συναισθηματικά και Προβλήματα συμπεριφοράς.

Τα δεδομένα από τη Fragile Families Study, (2.111 παιδιά) χρησιμοποιήθηκαν για να εξεταστούν οι επιπτώσεις που είχαν στην ευημερία των παιδιών, οι μεταβολές στις συντροφικές σχέσεις των μητέρων κατά το διάστημα από τη γέννησή τους έως την ηλικία των 3 ετών. Τα παιδιά που γεννήθηκαν από ανύπαντρες μητέρες παρουσιάζουν υψηλότερα επίπεδα επιθετικής συμπεριφοράς σε σχέση με τα παιδιά που γεννήθηκαν από παντρεμένες μητέρες. Το να ζεις σε ένα νοικοκυριό με μια μητέρα μόνο, ισοδυναμεί ψυχολογικά με 5,25 αλλαγές συντρόφων στις προσωπικές της σχέσης. (3)

Μητρική και παιδική υγεία

Τα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας είναι 1,8 φορές υψηλότερα για τα βρέφη των ανύπαντρων μητέρων σε σχέση με αυτά των έγγαμων μητέρων.(4)

Φυλάκιση.

Ακόμη και μετά τη λήψη οικονομικής βοήθειας, οι νέοι σε νοικοκυριά που απουσιάζει ο πατέρας, εξακολουθούσαν να έχουν σημαντικά υψηλότερες πιθανότητες να μπλέξουν με το νόμο, σε σύγκριση με εκείνους που ζουν σε οικογένειες με μητέρα και με πατέρα. Οι νέοι που δεν είχαν ποτέ πατέρα στο σπίτι είχαν ακόμη μεγαλύτερες πιθανότητες παραβατικής συμπεριφοράς.(5)

Εγκληματικές πράξεις.

Μια μελέτη σε 109 ανήλικους παραβάτες έδειξε ότι η οικογενειακή δομή προδιαγράφει σημαντικά την παραβατικότητα.(6)

Εφηβική εγκυμοσύνη και σεξουαλική δραστηριότητα

Η ανατροφή των παιδιών από μια ανύπαντρη μητέρα αυξάνει τον κίνδυνο εφηβικής εγκυμοσύνης, γάμου πριν το τέλος του γυμνασίου και σύναψη γάμου όπου και οι δύο σύντροφοι δεν έχουν πάρει ακόμη το πτυχίο του γυμνασίου.(7)

Παιδική κακοποίηση

Μια μελέτη που χρησιμοποιεί στοιχεία από τη μελέτη Fragile Families and Child Wellbeing αποκάλυψε ότι σε πολλές περιπτώσεις η απουσία του βιολογικού πατέρα του παιδιού συμβάλλει σε αυξημένο κίνδυνο παιδικής κακοποίησης. Τα αποτελέσματα υπονοούν ότι οι κρατικές υπηρεσίες προστασίας παιδιού (CPS,) έχουν κάποιους λόγους να θεωρούν πως η παρουσία ενός «κοινωνικού» πατέρα συνδυάζεται με αυξημένο κίνδυνο κακοποίησης και παραμέλησης των παιδιών. Πιστεύεται ότι σε οικογένειες όπου υφίσταται μη βιολογική (αλλά κοινωνική) πατρική φιγούρα, υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος κακοποίησης και παραμέλησης για τα παιδιά, παρά το γεγονός ότι ο κοινωνικός πατέρας ζει στο σπίτι ή έχει σχέση μόνο με τη μητέρα.(8)

Κατάχρηση ναρκωτικών και αλκοόλ

Ακόμη και με τη συμπαράσταση του περιβάλλοντος υπάρχει σημαντικά μεγαλύτερη χρήση ναρκωτικών μεταξύ των παιδιών που δεν ζουν συγχρόνως με τη μητέρα και με τον πατέρα τους. (9)

Παιδική παχυσαρκία

Η National Longitudinal Survey of Youth διαπίστωσε ότι τα παχύσαρκα παιδιά είναι πιο πιθανό να ζουν μακριά από το πατέρα τους. (10)

Εκπαίδευση

Η συμμετοχή του πατέρα στη μόρφωση του παιδιού του σχετίζεται με μεγαλύτερες πιθανότητες να αριστεύσει ως μαθητής. Αυτό ίσχυε τόσο για τους βιολογικούς πατέρες, όσο και για τους από τα ζεύγη που υιοθετούν παιδιά και τους πατέρες που αναγκάζονται να μεγαλώνουν μόνοι τους τα παιδιά τους. (11)

Υπάρχουν γονείς που πιστεύουν πως μπορούν να δώσουν από μόνοι τους το καλύτερο στα παιδιά τους. Μητέρες και πατέρες που δεν εργάζονται επαρκώς στη σχέση τους με τον/την σύζυγο. Γονείς που δεν αντιλαμβάνονται την αξία τους για τα παιδιά, τις δυνατότητές τους ούτε αξιολογούν σωστά τον/την σύντροφο. Εγκαταλείπουν τα παιδιά τους για να κάνουν μια «νέα αρχή». Τα παιδιά έχουν ανάγκη και από την παρουσία του πατέρα τους μέσα στην οικογένεια, στο ίδιο σπίτι, μαζί με τη μητέρα τους. Αλλιώς είναι πληγές και πόνος πολύς και αδυναμία που σημαδεύει τη ζωή τους.

Πηγή: archive.acpeds.org, Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά προσπελάστηκε tideon.org

Μανώλης Κοττάκης

Παππούς ασέλγησε στην εγγονή του. Υιός βίασε και σκότωσε τη μητέρα του. Σύζυγος αποπειράθηκε να δολοφονήσει με τσεκούρι τη σύζυγό του, τον πρόλαβε η Αστυνομία. Παρουσιαστής διέσπειρε βίντεο ερωτικού περιεχομένου της συντρόφου του σε σάιτ αμφιβόλου ηθικής. Ηθοποιός εκβίαζε νυμφευμένους γκέι συναδέλφους του με οικογένειες και παιδιά για να μην αποκαλύψει την ταυτότητά τους στο διαδίκτυο.

Είναι μερικές από τις ειδήσεις που ακούμε και διαβάζουμε το τελευταίο τριήμερο, οι οποίες αθροίζονται στις προηγούμενες: Βιτριόλια μεταξύ κορασίδων, επιθέσεις ιερέων κατά δικαστών, ναρκωτικά σε οικίες δικαστών κ.λπ. Ζούμε στην εποχή της εγκληματολογίας, αλλά για έναν περίεργο λόγο δεν ακούμε συχνά τους εγκληματολόγους. Ούτε τα στατιστικά τους. Δεν αναζητούμε καν τις βαθύτερες αιτίες της αθρόας εγκληματικότητος.

Όταν ακόμη και ο σαλεμένος φθάνει να βιάσει τη μητέρα του, είναι προφανές ότι ο θεμελιώδης, ο ιδρυτικός νόμος της οικογένειας έχει καταλυθεί.

Όταν ακόμη και ο παππούς τολμά να αγγίξει τη συνέχειά του στον μάταιο τούτο κόσμο, την εγγονή του, σημαίνει επίσης ότι ο ιδρυτικός νόμος της οικογένειας έχει καταλυθεί. Όταν ο σύζυγος αποπειράται να δολοφονήσει ή δολοφονεί (17 φορές φέτος) τη σύζυγο, πάλι ο ιδρυτικός νόμος της οικογένειας έχει καταλυθεί και έχει χαθεί. Όπου ιδρυτικός νόμος ίσον αυτό που οι παλαιοί έλεγαν με δύο λέξεις: «Αίμα μου».

Όλο και περισσότερο στις μέρες μας χάνεται η ένωση του αίματος. Ο σεβασμός και η αγάπη που απορρέει από αυτήν. Όλο και περισσότερο στις μέρες μας διαρρηγνύονται οι δεσμοί πάνω στους οποίους βασιζόταν αθέατα η κοινωνική συνοχή. Όλο και περισσότερο στις μέρες μας απαντούν στην απόρριψη με το έγκλημα και τη βία.

Πρόκειται για αλλαγή μείζονα, που όσο περνά ο καιρός θα λαμβάνει και άλλα χαρακτηριστικά. Η χαλάρωση των δεσμών, η χαλάρωση των ηθών, η αντικατάσταση των στεφάνων από τα έγγραφα στα δημαρχεία και τα σύμφωνα συμβίωσης, η κατάργηση των βαφτίσεων και η ψυχρή επιλογή της ονοματοδοσίας, η εγκατάλειψη του επίσημου τύπου των τελετών, που αυξάνει την ευθύνη, οδηγεί στη διάλυση της κοινωνίας από τα θεμέλιά της. Διάλυση η οποία συμπληρώνεται από τον εκτραχηλισμό των ηθών και από την κατάλυση της σχέσης γονέος – τέκνου. Ακόμη και υγιώς δομημένες οικογένειες, λειτουργούσες πάνω σε στέρεες αρχές, δυσκολεύονται να κρατήσουν τα παιδιά τους μακριά από μοντέρνες συμμορίες σχολικών, οπλοφόρων χούλιγκαν, αρσενικών ή θηλυκών. Η οικογένεια είναι ο πρώτος μεγάλος θεσμός που δέχεται πλήγμα στις μέρες μας, λοιπόν – σε λίγο καιρό θα τη νοσταλγούν ακόμη και οι ισχυρότεροι πολέμιοί της.

Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή της εποχής είναι η εκπόρνευση των ηθών. Δεν θέλουμε να παραδεχτούμε πόσο έχει διαβρωθεί από την πρόσκαιρη ηδονή τμήμα από τη βάση της κοινωνίας μας.

Για χρόνια πολλά περνάμε ως λαός τους εαυτούς μας για Γάλλους και Ιταλούς, αλλά στην πραγματικότητα είμαστε Ρώσοι και Ουκρανοί της δεκαετίας του 1990.

Και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε, κάθε μέρα θα συμβεί κάτι που θα το επιβεβαιώσει: Ένας παρουσιαστής και εκδότης που κάποτε ήταν μάνατζερ της «εθνικής» μας βίζιτας – μη φοβόμαστε τις λέξεις. Ένας ηθοποιός και σκηνοθέτης που παρέσυρε ανηλίκους στην ακολασία. Ένας ηθοποιός που παρενοχλούσε συστηματικώς συναδέλφους του.

Ένας διάσημος παρουσιαστής ανεκδότων που έβγαζε στο διαδικτυακό «κλαρί» χάριν εκδικήσεως τις περιστασιακές συντρόφους του. Ευτυχώς που δεν ζουν κάποιοι για να αποκαλυφθεί πώς «ανέβαζαν» τις τιμές των νεαρών μοντέλων του εφήμερου έρωτος καλώντας τες για συνεντεύξεις στις εκπομπές τους. Βούρκος κατήντησε η Ελλάς. Δεν μένει τίποτε όρθιο. Και ό,τι μένει γκρεμίζεται κάθε μέρα.

Το χειρότερο από όλα δε, όταν αποκαλύπτεται ότι ένας παππούς ασελγεί, ένας άνδρας χτυπά, ένας υιός τα έχει χαμένα και επιτίθεται στη μάνα του, ένας παρουσιαστής έχει βίτσια, ένας ηθοποιός κάνει εμπόριο λευκής σαρκός, είναι πως ελάχιστοι πέφτουν από τα σύννεφα. «Μα, αυτά είναι γνωστά χρόνια, τα ξέραμε» είναι η συνήθης επωδός.

Αυτή είναι, λοιπόν, η Ελλάς: Κοινωνία της σιωπής, ακόμη και όταν το σάπιο όζει. Όλοι ξέρουν, κανείς δεν μιλάει. Πώς το έλεγε εκείνος ο συνάδελφος και συγγραφεύς από τη Θεσσαλονίκη; Όλα βαίνουν καλώς εναντίον μας.

Πηγή: newsbreak.gr

Διαβάζω την είδηση που δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε πολλές εφημερίδες: «Κοινωνική μάστιγα ο σχολικός εκφοβισμός.

Σοκάρει η δράση συμμοριών ανηλίκων προκαλώντας έντονη ανησυχία των γονιών που βλέπουν τα παιδιά τους να κινδυνεύουν σε επεισόδια που γίνονται εκτός του σχολικού περιβάλλοντος. Μαθητές και εξωσχολικοί με στόχο την “κυριαρχία” στην περιοχή, μετά τα μαθήματα δημιουργούν επεισόδια με ξύλα, καδρόνια και λοστούς.

Τα στοιχεία κάνουν λόγο για ανήλικους, ακόμα και από την ηλικία των 13 έως και 17 ετών που οργανώνονται σε “συμμορίες” και προβαίνουν σε παραβατικές συμπεριφορές.

Νέο άγριο επεισόδιο, σημειώθηκε χθες, με συμμορίες ανηλίκων αυτή τη φορά στα νότια προάστια. Δύο ομάδες ανηλίκων, σύμφωνα με την Αστυνομία από το Ελληνικό και τη Γλυφάδα, “πλακώθηκαν” στο ξύλο με καδρόνια και λοστούς με αποτέλεσμα, δύο ανήλικοι να μεταφερθούν στο Ασκληπιείο Βούλας και έξι άτομα να συλληφθούν αντιμετωπίζοντας βαρύτατες κατηγορίες».

Να ρωτήσουμε το υπουργείο Εκπαίδευσης, και όχι Παιδείας, πού οφείλεται η κοινωνική μάστιγα της αποθηριώσεως των μαθητών. Να ερωτηθούν οι πολιτικοί αρχηγοί, «τι πταίει», οι υπεύθυνοι εκπαίδευσης των κομμάτων. Τα δικά τους πορφυρογέννητα βλαστάρια δεν φοιτούν, ως επί το πλείστον, στα δημόσια σχολεία, αλλά στα κολέγια με προορισμό τα ονομαστά πανεπιστήμια της αλλοδαπής. Γιατί

«έξω απ’ τον χορό πολλά τραγούδια λες». Οι ίδιοι εξάλλου –και οι οικογένειές τους- είναι απρόσιτοι. Δεν κυκλοφορούν με «λαϊκά μέσα» συγκοινωνίας, κινούνται με αλεξίσφαιρα οχήματα, εν μέσω κουστωδίας σωματοφυλάκων, οι κατοικίες τους, κάπου βόρεια προάστια -εκεί δεν υπάρχει παραβατικότητα- φρούρια απροσπέλαστα.

Φταίει η οικονομική κρίση; Μα από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, το βλέπουμε στα σχολεία, τα παιδιά «δωροδοκούνται» με κινητό, που συνεπάγεται έξοδα και σπατάλες περιττές. Τι λείπει από τα παιδιά; Τίποτε. Η χειρότερη καταδίκη. Να τα έχουν όλα. Και παιχνίδια και ρούχα και ωραιότατα παιδικά δωμάτια και χαρτζιλίκι. Στο σχολείο δεξιότητες και εικαστικά και θεατρικές αγωγές και ξένες γλώσσες, πριν ακόμη ψελλίσουν την μητρική τους λαλιά, αντικείμενα διδακτικά και «δράσεις», ων ουκ εστιν αριθμός. Και φροντιστήρια και μπαλέτα και μουσικές σπουδές και καράτε και «βαράτε», τα πάντα.

Τι τους λείπει; Γιατί αγρίεψαν, λοιπόν, τα «παιδιά της Ελλάδος»; Μιλάς με μεγαλύτερους και νοσταλγούν με πίκρα και αναπολούν τα παιδικά τους, μαθητικά χρόνια, παρακολουθώντας με φρίκη την τωρινή εξαλλοσύνη και παράνοια. Με την παπαδιαμάντειο «έντιμον πενία» στο σπίτι, με τους αυστηρούς, αλλά ακλόνητους σε αξίες και αρετές γονιούς μας, «τους κυρ Γιάννηδες και τις κυρα Μαρίες» που λέει και ο Ελύτης στο «Εν λευκώ», αρχοντικοί άνθρωποι σαν τον Αβραάμ, με τον ευλογημένο κόπο στα χωράφια των πατεράδων μας, όσοι –δόξα τω Θεώ- γεννηθήκαμε σε χωριά, με τους καλούς μας δασκάλους που τους σέβονταν όλο το χωριό ή η συνοικία και ανασηκώνονταν οι γιαγιάδες μας για να τους καλησπερίσουν. («Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό», γράφει ο Σεφέρης).

Αν έτρωγες καμμιά φάπα στο σχολείο και έκανες το σφάλμα να το ομολογήσεις στο σπίτι, δεν θα έσπευδε την άλλη μέρα στο σχολειό η θιγμένη «μαμά σου», η καθηλωμένη νυχθημερόν στο διαδίκτυο κυρά- Κατίνα της γειτονιάς, για να ζητήσει τον λόγο από τον δάσκαλο, αλλά δεχόσουν ράπισμα και «επί την δεξιάν σιαγόνα», γιατί το θεωρούσαν ατιμωτικό για την οικογένεια, φταις δεν φταις, να καταφύγει ο δάσκαλος στο «…ξύλον της γνώσεως». Και λειτουργούσε ο κοινωνικός έλεγχος. Αν συναναστρεφόσουν με «παραβατικούς», θα προειδοποιούσε ο γείτονας, ο συγγενής, την οικογένεια. Και ο πατέρας θα σε «κανόνιζε»: (Η πάνσοφος γλώσσα μας!! «Κανονίζω», βάζω κανόνα – κανόνας είναι ο χάρακας- θέτω ίσια γραμμή, νουθετώ, ρήμα που εσωκλείει στα φυλλώματά του όλη την Παράδοσή μας). «Μην σε δω να κάνεις παρέα μ’ αυτήν την κοπριά, γιατί θα σε κόψω τα ποδάρια». Εκείνοι οι αγράμματοι, αλλά βαθιά μορφωμένοι άνθρωποι, ήξεραν εμπειρικώς ότι οι παρέες καταστρέφουν τα παιδιά. Δεν προβληματίζονταν από καταστρεπτικά εφευρήματα περί ρατσισμού και κοινωνικού αποκλεισμού, τις πολυπολιτισμικές σαπουνόφουσκες και λοιπές ανοησίες που δηλητηριάζουν την οικογένεια. Τράνευαν γερά παιδιά και όχι ανηλίκους, υποψήφια μέλη συμμοριών. Τους ακούγαμε και τώρα τους μακαρίζουμε και φιλάμε με σέβας το χέρι τους ή ανάβουμε το καντήλι στο μνήμα τους. (Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρός μαθητής στο χωριό μου, στο Μοσχοχώρι Πιερίας, ξέμεινε ο δάσκαλός μας από την τιμωρητική βέργα, την βίτσα όπως την λέγαμε. Μου ανέθεσε να του φέρω από το σπίτι. Ήμουν από τους λίγο ζωηρούς. Στα σπίτια υπήρχε απόθεμα. Κατά προτίμηση οι βίτσες ήταν από ξύλο κρανιάς, σιδερόξυλο, δένδρο που ευδοκιμεί στον τόπο μου, καψαλισμένες μάλιστα για να σκληρύνουν. Περιχαρής και καμαρωτός την προσκόμισα και βεβαίως η δοκιμή της δραστικότητάς της έγινε στην απλωμένη παλάμη μου. Ωραία χρόνια!!).

Εμνήσθην ημερών αρχαίων και «αστόχησα» το κυρίως θέμα. Τι φταίει και μιλάμε σήμερα, όχι για κοινωνική μάστιγα, αλλά για προϊούσα εξαφάνιση και ιστορική ευθανασία του πάλαι ποτέ Γένους των Ελλήνων, της Ρωμιοσύνης. Η απάντηση, την οποία βέβαια δεν έχουν, γιατί δεν συμμετέχουν στις κακουχίες και την καθημερινή τρέλα, οι πολιτικοί, δόθηκε με αυτά που προηγήθηκαν. Οικογένεια και σχολείο, τα ριζιμιά λιθάρια ενός έθνους, αυτά οφείλουμε να αναστήσουμε. Επαναλαμβάνω. Το νυν κομματικό σύστημα, όσο το στηρίζουμε, διαπράττουμε αμαρτία, με θεολογικούς όρους ή χτυπάμε καρφιά στο φέρετρο της πατρίδας, με κοσμικούς. Θα νομοθετούν εις βάρος και της Παιδείας μας και της οικογένειας, συνεπικουρούμενοι από την αριστερόμυαλη, ψευτοδιανόηση της τιποτοκρατίας. Τα παιδιά μας θα συνεχίσουν να αποθηριώνονται και να αγριεύουν, γιατί έχει ποινικοποιηθεί η εμπειρία του παρελθόντος, γιατί το φως της ελληνικής παιδείας - «ψυχή και Χριστός σας χρειάζεται» - είναι σκοτάδι για ανθρώπους και… παλιανθρώπους που δεν έχουν «ιερό και όσιο».

Είμαι «τριάντα και» χρόνια μάχιμος δάσκαλος. Παρακολουθώ με ανείπωτη θλίψη και αγανάκτηση την κατρακύλα μας στου «κακού την σκάλα». Έχουμε κελάρι πατρογονικό γεμάτο καλούδια, την εξαίσια παράδοσή μας, την ανθρωποποιό Παιδεία μας, και εμείς τρέφουμε και ανατρέφουμε τα παιδιά μας με ξυλοκέρατα, με «άσωτες» γουρουνοτροφές. Τα ίδια και με το «ύπουλο σχολείο», την τηλεόραση. Έχουν ανοίξει οι υπόνομοι και ξεχύθηκαν οι αναθυμιάσεις, που βαπτίζονται «ανάλαφρες πρωινές ή μεσημεριανές ή βραδινές εκπομπές». Χαζοχαρούμενοι νεόπλουτοι, με ντουζίνα τα διαζύγια, απελέκητα παρδαλοειδή, ανισόρροπες «μεσεπόλιες» οδαλίσκες, «διδάσκουν» στους νέους δύο πράγματα, για τα οποία αξίζει και να εξευτελιστείς και να χάσεις την τιμή σου: χρήμα και επωνυμία.

Ώρα ημάς ήδη εξ ύπνου εγερθήναι…

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 25 αυτοκίνητα έκαψαν Ρομά στην στην περιοχή Τσαΐρια της Περαίας γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις των κατοίκων αλλά και του Δημάρχου για την χαοτική κατάσταση που επικρατεί.

Πιο αναλυτικά, μήνυση υποβάλει ο νέος δήμαρχος Θερμαϊκού Γιώργος Τσαμασλής μετά τη φωτιά που ξέσπασε στην περιοχή Τσαΐρια της Περαίας όπου βρίσκεται καταυλισμός των Ρομά.

Οπως καταγγέλλει, κατά το χθεσινό συμβάν περισσότερα από 25 αυτοκίνητα έγιναν παρανάλωμα.

Ωστόσο, δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, αλλά για τακτική των Ρομά στην περιοχή, οι οποίοι καίνε τα οχήματα, αφού πρώτα τα έχουν «γδύσει» ώστε να επωφεληθούν οικονομικά από την πώλησή τους.

«Δεν συμμαζεύεται με τίποτα η κατάσταση. Είναι κακοποιά στοιχεία. Σύμφωνα με αυτοψία που διενεργήσαμε, έχουν αυξηθεί το τελευταίο δίμηνο.

»Στην πλειοψηφία τους είναι κλεμμένα αυτοκίνητα, τα οποία «γδύνουν» για ανταλλακτικά. Οι συμπολίτες μας κλαίνε τις περιουσίες τους.

Η εικόνα αυτή δεν τιμά την περιοχή της Θεσσαλονίκης» δήλωσε στη Voria.gr ο κ. Τσαμασλής.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι από την πρώτη ημέρα ανάληψης της διοίκησης του δήμου Θερμαϊκού θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για να δοθεί οριστική λύση στο ζήτημα.

«Πρέπει ο εισαγγελέας σε συνεργασία με τον Γενικό Αστυνομικό Διευθυντή Θεσσαλονίκης και την εξουσιοδότηση του δήμου να δώσουν εντολή στους αστυνομικούς να μπουν μέσα και να τους αποβάλουν με εξώδικο από την περιοχή» σημείωσε.

[iEpikaira: Κάποιοι κραυγάζουν εδώ και καιρό... ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ! Επικίνδυνα δίκτυα εν υπνώσει... Ξύπνησαν! Ήρθε δυστυχώς η ώρα να δούμε τι σημαίνει υβριδικός πόλεμος. Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι καθ(oδ)ηγητές που μας ανοίγουν τα μάτια!]

Πηγή: pronews.gr

Ευρισκόμεθα εν τω μέσω του θέρους, προ της ενάρξεως τη επισήμου περιόδου, των διακοπών του λαού, διαρκούντος του μηνός Αυγούστου, ως είθιστε και εν την κορύφωση αυτών, ιδίως κατά την περίοδο της Κοιμήσεως της Μεγαλόχαρης Θεοτόκου μας, ενώ παραλλήλως, αναμένουμε ενεοί την αντίδραση της νεότευκτης κυβερνήσεως, αφενός στις εκτεταμένες θερινές πυρκαγιές και αφετέρου εις το εάν επιδείξει, την δέουσα αποφασιστικότητα, ως προς την περιλάλητη προώθηση των θρυλούμενων μεταρρυθμίσεων, επί της ουσίας και ουχί κατ’ επίφαση.

Ως προς τούτο, εν προκειμένω οι απόψεις διίστανται, όμως παραμένουν αποκλειστικώς, εις τα πλαίσια των πιθανολογήσεων, διότι εναπόκειται εις το χέρι της παρούσης κυβερνήσεως, η πηδαλιούχηση του τόπου.

Το μείζον όμως ζήτημα, έγκειται πανθομολογουμένως εις την προσήκουσα και παραχρήμα ρύθμιση, της δημοσίας τάξεως και ασφαλείας, διότι η προηγούμενη αμοραλιστική κυβέρνηση, επέτρεψε εις τα διάφορα χρηματοδοτούμενα γκρουπούσκουλα, τα οποία ασφαλώς δρούσαν, υπό της συγκαλύψεως της τότε κυβερνήσεως του Σύριζα, ακριβώς δια να επιφέρουν το χάος εις την κοινωνία και να δημιουργήσουν την αλγεινή και απατηλή αίσθηση της κοινωνίας ότι η Ελλάς ευρίσκεται καθολικώς ακυβέρνητη και υπό κατοχή.

Το ανθελληνικό μίσος και η παρά φύση διαστροφή, της προηγούμενης κυβερνήσεως, καθίστατο παροιμιώδης, προασπίζουσα όλους τους ανθρώπους, πρωτίστως με ιδιαιτερότητες, αμιγώς όμως σεξουαλικές, ένεκεν δήθεν ευαισθησίας και ανθρωπισμού, την ίδια στιγμή όμως, λοιδορούσε και εγκατέλειπε τους πραγματικά έχοντες ανάγκη φροντίδας και κοινωνικής μέριμνας, οι οποίοι είναι οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, ή σοβαρά προβλήματα υγείας, κινητικά, οράσεως και ούτω καθ’ εξής.

Η υποκριτική, διπρόσωπη, δηλαδή κυβέρνηση του Σύριζα, υπό το πρόσχημα και τον ψευδεπίγραφο μανδύα ευαισθητοποιήσεως, υπονόμευε τους ανθρώπους με τα πραγματικά προβλήματα, δίδοντας προτεραιότητα μόνον σε αυτούς με συνειδητή, εκουσίως και κατ’ επιλογήν παρά φύση σεξουαλική επιλογή, δια να αποδείξει δήθεν την μεγαλοψυχία της, μονομερώς προς αυτούς.

Είναι πρόδηλο ότι ο μοναδικός λόγος, δια τον οποίον το έπραξε και μόνον, είναι η άγραν ψήφος, ουδέν άλλο εν συνδυασμό βεβαίως με την προς τον εκμαυλισμό της νεολαίας.

Η σύγχυσις ήτο τεραστία ιδίως ως προς τα παιδία, άνευ του προσήκοντος προσανατολισμού και παιδείας, διότι τους ασκούσαν (νοείται εις τους παίδες) φαιά πλύση εγκεφάλου, εγχαράσσοντάς τους εις το υποσυνείδητο, ότι η ομοφυλοφιλία και ως προς τα δύο φύλα, αποτελεί ιδεώδες και διακαώς κοινωνικό ζητούμενο, εξάλλου ούκ ολίγα ήσαν τα κρούσματα τοσούτης διαφθοράς, τα οποία είχαν καταγγελθεί και είχε αναδείξει η επικαιρότητα, περί της προαγωγής τέτοιων επαίσχυντων φαινομένων.

Η συνειδησιακή σύγχυση τοιουτοτρόπως άγει την νεολαία προς την συσκότιση της αληθείας και την δημιουργία στρεβλών προτύπων και αήθων χαρακτήρων, στόχος δηλαδή τον οποίο επιδίωκε ο επάρατος μπολσεβικισμός, διότι ήθελε την νεολαία, έρμαιο των παθών, όμηρο ταλαντεύσεων περί του αυτονόητου, αντί δηλαδή να οξύνει το πνεύμα, να φέρει ανδρικό ανάστημα και αντιστασιακό φρόνημα, να είναι προσκολλημένος εις τα χαλκευμένα και διεστραμμένα ιδεώδη του «πανηδονισμού» και όλων των αισχρών άλλων προβαλλόμενων σεξουαλικών προτύπων, τα οποία υποστηρίζει ασμένως και γηθοσύνως ο απελθών Σύριζα, αμάχητο δε τεκμήριον τούτου, η ενιαύσια παρέλαση υπερηφάνειας περί του κιναιδισμού.

Τρανή απόδειξη ότι η Αριστερά αποβλέπει την διάλυση την νεολαίας και την ταυτόχρονη πολιτική ψυχοσυναισθηματική ποδηγήτηση της, καθώς αν μνημονεύσετε τα κατάπτυστα και ανεκδιήγητα συναισθήματα των παρελάσεων υπηρεφάνειας ήσαν, «στο διάολο πατρίδα, οικογένεια, να πεθάνει η Ελλάδα, αρκεί να ζήσουμε εμείς» και άλλα παρεμφερή εμετικά τα οποία καθίσταται προφανές ότι δεν σχετίζονται λίαν ευθέως με το εν τοις πράγμασι ζήτημα, δήθεν των σεξουαλικών προτιμήσεων.

Κατά αυτόν τον τρόπο αποκρυσταλλώνεται μία ψευδέσταστη συνείδηση, εις τους νέους οι οποίοι ένεκεν ηλικίας καθίστανται ευεπίφοροι εις την ετεροκατεύθυνση και την χειραγώγηση, ότι έννοιες, έθνος, πατρίδα, οικογένεια, μολονότι συνιστούν τα θέμεθλα του Ελληνικού έθνους, αποτελούν δήθεν επιλήψιμες έννοιες δια την ιδιαιτερότητα των ανθρώπων αυτών.

Άρα λοιπόν η αισθητική ψηφοφορία της υποκουλτούρας του Σύριζα, αντικειμενικά εξαντλείται εις τους ανθρώπους αυτούς, όπου στην ουσία τους σφετερίζεται ανιέρως την ιδιαιτερότητα, τάζοντας τους ότι θα τους καταστήσει εις την πρώτη γραμμή προτύπων προκειμένου να τον ψηφίζουν, το αυτό συμβαίνει βεβαίως και με την ανέλεγκτη ροή των μεταναστών και τις ύποπτες Μ.Κ.Ο, οι οποίες συλλήβδην χρηματοδοτούν το εποικισμό της Ελλάδας και την καθολική αλλοίωση του Ελληνικού Πληθυσμού.

Στόχος η επέλαση της παγκοσμιοποιήσως, διαλύοντας την συμπαγεία των εθνών και νοθεύοντας την Ελλάδα με μετανάστες, αγνώστης προελεύσεως, ποινικού μητρώου κτλ, βαπτίζοντάς τους αδιακρίτως και συλλήβδην, ως πρόσφυγες, ενώ συγχρόνως επιστρατεύουν, αναφανδόν τον μηχανισμό εξουδετέρωσης της διατύπωσης ελεύθερης εκφράσεως, προκειμένου να καταπνίξουν εν τη γενέσει της, οιαδήποτε υγιή αντίδραση επικρίσεως περί αυτού.

Ο προκρούστειος καθεστωτικός μηχανισμός εξουδετέρωσης των αντιφρονούντων δια της προσφιλούς και προσφυούς μεθόδου, οιονεί πιστοποιήσεως φρονημάτων, είναι ο νόμος περί ρατσισμού.

Ωσαύτως, πέραν από τους αρσενοκύτες, τους παράνομους μετανάστες, η ιδεοληψία της επαναστατικής αριστεράς, απευθύνεται και εις τους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, δια αυτόν τον λόγο τους έκαμε και την δωρεά των αναρίθμητων αποφυλακίσεων, μέσω του νέου ποινικού κώδικος, ακριβώς αφενός σαδιστικά να απολαύσει την ολοσχερή καταβαράθρωση της κοινωνίας και αφετέρου να εξυπηρετήσει τις ψήφους του.

Άρα λοιπόν ο Σύριζα έλαβε ως ψήφους τις ως άνω μερίδες του εκλογικού σώματος, γεγονός το οποίο αποδεικνύει περίτρανα ότι αυτοί, μαζί με ορισμένους «κυφήνες» κρατικοδίαιτους προνομιακά διορισμένους, παντί τρόπω, εις το δημόσιο συνθέτουν την περίφημη ιδεολογική αριστερά, λαμβάνοντας υπόψιν και το 44% της αποχής εκ των εκλογών.

Συμπερασματικά λοιπόν ο Σύριζα, εκπροσωπεί το ίζημα της Ελλαδικής κοινωνίας το οποίο, τεχνηέντως το καλλιεργεί μέσω από θύλακες παρακμής προς όλους τους καίριους τομείς της κοινωνικής ζωής, φροντίζοντας να δημιουργήσει, μία διανοητικά λοβοτομημένη μάζα, η οποία άγεται και φέρεται από τα κελεύσματα και τις επιταγές του παρωχημένου και εγκληματικού μπολσεβικισμού του αποτυχημένου μορφώματος του Σύριζα.

Μία πρόσθετη παράμετρο δια την βοσκηματώδη μάζα, είναι η τρομοκρατία η οποία εκτρέφεται προϊόντος του χρόνου, αυτή δεν είναι άλλη από τα διάφορα γκρουπούσκουλα τα οποία, τα έμμισθα δηλαδή φερέφωνα της Νέας Τάξης πραγμάτων, τα μίσθαρνα όργανα του συστήματος, τα οποία τελούντα σε διατεταγμένη υπηρεσία, προξενούν εγκλήματα σε περιουσίες και φυσικά πρόσωπα, κατ’ εντολήν των ιθυνόντων, και ουδέποτε συλλαμβάνονται, πρόκειται για εντεταλμένα αθύρματα, τα οποία τρομοκρατούν τους μη αρεστούς εις το καθεστώς, πρόκειται δια την επιβολή της ανθελληνικής κυρίως ιδεολογίας.

Οι αρχιτέκτονες των εγκληματικών αυτών ομάδων, ευρίσκονται πέραν του Ελληνικού έθνους και τους χρηματοδοτούν ακριβώς δια να απειλούν, να εκβιάζουν, να ανατρέπουν την ομαλότητα και να τρομοκρατούν τους πολίτες μία δημοκρατικής πολιτείας, πρόκειται δια υπάλληλους του συστήματος οι οποίοι με όπλα και δια της προπαγάνδας επιχειρούν να διακινήσουν υποβολιμαίως τα ψευδεπίγραφα πολιτικώς μηνύματά των, εις πάσαν περίπτωσιν.

Η κτηνώδης αυτή λογική των μπολσεβίκων δια της ανοχής της παντοειδούς τρομοκρατίας και την γιγαντώσεώς της επί των ημερών της, όπου ομάδες, αυτοαποκαλούμενες δήθεν αναρχικώς ενέσπειραν τον τρόπο, εν είδει αυτοδικίας, δρούσαν δηλαδή αντιθεσμικά, παράνομα, και απένειμαν κατά το δοκούν δήθεν κοινωνική δικαιοσύνη, η μεροληψία τους βεβαίως ήσαν παρομιώδης καθότι με την στυγνή δολοφονία του αδελφού μας Κατσίφα από το καθεστώς «Ράμα», οι τύποι αυτοί, εναρμονίσθηκαν με την Αλβανική Πρεσβεία, η κατάφωρος αδικία και η αλητεία των υπερκχειλίζουσα εν συνδυασμό με τον ανθελληνικό μένος.

Εάν πράγματι η παρούσα κυβέρνηση καθίσταται διατεθειμένη, να θέσει το δάκτυλο επί το τύπον των ήλων, πρέπει να θεσπίσει ως ιδιώνυμο, ήτοι επιβαρυντική περίπτωση, το κάλυμμα των χαρακτηριστικών του προσώπου, οιουδήποτε δρώντα, καθώς και να ανακηρύξει ως τρομοκρατικές και ιδιαζόντως επικίνδυνες δια την έννομο τάξη, καθώς επίσης και δια τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών τα γκρουπούσκουλα αυτά, καθώς και τις παραφυάδες των, ήτοι τις αυτοαποκαλούμενες συλλογικότητες.

Εν κατακλείδι, το έθνος δέον όπως αναστηθεί εκ της στάχτης του, η ελπίς μας βαίνοντας και εις την μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης την Κοίμηση της θεοτόκου, της Υπεραγίας Παναγία μας, είναι Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια.

Πηγή: Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς, Δικηγόρος aktines.blogspot.com

«Την Ημέρα της Κρίσεως δεν θα μας ρωτήσουν τι έχουμε διαβάσει, αλλά τι έχουμε κάνει»

Ο κύριος Χατζηγιάννης Παναγιώτης πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Είναι 55ετών και πριν από ένα μήνα του έκαναν έξωση από το σπίτι του. Τώρα κοιμάται στον δρόμο και συγκεκριμένα στην Πλατεία Δημάρχου Ντάβαρη στο Παλαιό Φάληρο.

Ο χωρίς σχολική παιδεία «Σοφός» οδηγεί τη σκέψη στην ορθή κατανόηση και ερμηνεία της ελλαδικής πραγματικότητας, καθώς διαβάζοντας κανείς τα γραπτά του έχει την εντύπωση ότι ο Στρατηγός δεν περιγράφει την εποχή του, αλλά τη δική μας

Η 3η Σεπτεμβρίου ανακαλεί κάθε έτος στη μνήμη την Επανάσταση του 1843, μία από τις κυρίαρχες μορφές της οποίας υπήρξε ο Στρατηγός Μακρυγιάννης. Ο χωρίς σχολική παιδεία «Σοφός» οδηγεί τη σκέψη μας στην ορθή κατανόηση και ερμηνεία της ελλαδικής πραγματικότητας. Και επειδή η εποχή μας είναι μετεξέλιξη της εποχής του Μακρυγιάννη, και η Ελλάδα μας δεν έπαυσε ποτέ, στην ουσία, να είναι προτεκτοράτο, τα γραπτά του Μακρυγιάννη βοηθούν να αποτιμήσουμε ορθά σημερινές καταστάσεις, αφού διαβάζοντας τα λόγια του έχεις την εντύπωση ότι περιγράφει όχι την εποχή του, αλλά τη δική μας. Θα αφιερώσουμε γι' αυτό τα κείμενά μας του Σεπτεμβρίου στα διδάγματα με τα οποία μας έχει τροφοδοτήσει ο μεγάλος αυτός Ρωμηός - Ελληνας της Ιστορίας μας. 

Ποια είναι, λοιπόν, τα αίτια της κακοδαιμονίας μας και τότε και σήμερα; Πρώτα είναι τα εγγενή πάθη μας, καρπός της αθεράπευτης φύσης μας. Η αλλοτρίωσή μας παραμένει, με κορυφαία έκφραση την «ιδιοτέλεια» ως αντικοινωνικό ήθος και φανέρωση νοθευμένου φρονήματος. Η ιδιοτέλεια υπογραμμίζεται έντονα από τον Μακρυγιάννη, διότι προδίδει καθολική ή, καλύτερα εθνική πτώση, αφού ως ατομισμός αναιρεί το παραδοσιακό κοινοτικό μας ιδεώδες. Η ιδιοτέλεια στην Ελλάδα «την αρετή την κάνει κακία» είναι η επιγραμματική δήλωσή του. Επανέρχεται συχνά στη διαπίστωση: «Γίναμεν ανθρωποφάγοι». Είναι σαφέστατη έκφραση της αλλοτρίωσής μας. «Γίναμε η παραλυσία του κόσμου». Κάνοντας Θεολογία της Ιστορίας, ο Μ. υπενθυμίζει την αιτία της δουλείας επαναλαμβάνοντας: «Τέτοιοι ανθρωποφάγοι είμαστε εμείς και διά εκείνο ήμαστε σκλάβοι τόσους αιώνες εις τους Τούρκους». Με την αύξηση των παθών μας γίναμε «ανάξιοι της λευτεριάς». Γι' αυτό «κινδυνεύομεν να χάσωμεν και την πατρίδα μας και την θρησκεία μας». Οντως προφητικός λόγος και για την εποχή μας. 

Περισσότερο όμως από τον λαό, για την καλπάζουσα αποσύνθεση ενέχεται η χρεοκοπία της ηγεσίας σε όλο το φάσμα της. Οι ηγέτες του έθνους κρίνονται από τον Μ. με μέτρο τη στάση τους στην ξυνωρίδα «Θρησκεία - Πατρίδα». Και πρώτα η πολιτική ηγεσία έχει ακέραιη την ευθύνη για τη στρεβλή πορεία του κράτους. Το πρόβλημα της χώρας είναι για τον Στρατηγό οι πολιτικοί της. Ηδη στην Επανάσταση διαίρεσαν τους αγωνιστές, «γυμνάζοντάς τους την διχόνοιαν» και εισάγοντας «τις φατρίες» (τις κομματικές διαιρέσεις). Τα νέα πολιτικά ήθη είναι, έτσι, αναιρετικά των παλαιών. Συνεχίζει: «Αρχικά δουλεύαμε απαθείς (=χωρίς πάθη), ως αδελφοί διά την πατρίδα». Με τους νέους πολιτικούς από την Επανάσταση «αναγεννήθηκαν τα πάθη». Καθιερώνεται δε το δυαδικό ηγετικό σχήμα. Ο Μαυροκορδάτος, «το ζυμάρι των Τούρκων, ο αγαπημένος των τυράννων». Ο Κωλέττης, «μαθητής των Τούρκων» και κυρίως «του τυράγνου Αλήπασσα». Λείπει δηλαδή στους πολιτικούς το «ρωμαίικο» φρόνημα: «Αλλοι είναι παιδιά των Τούρκων, άλλοι παιδιά αλλουνών χειροτέρων από τους Τούρκους», πάντα στην υπηρεσία κάποιων ξένων». Το αποτέλεσμα; «Εφκειασαν την Πατρίδα παλιόψαθα» για να σκουπίζουν τα πόδια τους οι ξένοι. Πνίγονται σε μια εθνοκτόνο μικροπολιτική συμφερόντων. «Οι δύο μεγαλοκέφαλοί μας (Κωλέττης και Μαυροκορδάτος) ζηλεύει ο ένας τον άλλον κι ό,τι καλό κάμη ο ένας από αυτούς το χαλάγει ο άλλος».

Ο Μακρυγιάννης επισημαίνει, έτσι, μια θλιβερή πραγματικότητα: Την πορεία της πολιτικής μας ζωής μέσα σε παρόμοιες μόνιμες αντιθέσεις, που συσκοτίζουν την εθνική προοπτική, μέσα σε ένα χάος απροσχημάτιστης εθνοκαπηλίας. «Οσοι έχουν -λέγει- την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, τόχουν σε δόξα, τόχουν σε τιμήν, τόχουν σε ικανότητα το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την Πατρίδα». Δικαιολογείται, έτσι, να ελεεινολογεί την πατρίδα: «Αμαρτίες οπούχε να την ελευθερώσουμε εμείς οι ανθρωποφάγοι πολιτικοί και στρατιωτικοί…»

Για το κακό όμως ευθύνεται -λέγει- και η πνευματική ηγεσία, οι διανοούμενοι. Αλλωστε, άμεσα ή έμμεσα αυτοί κυβερνούν, «τα παιδιά του Καḯρη», οι φορείς, δηλαδή, και απόστολοι του πνεύματος του Διαφωτισμού. Ο Θεόφιλος Καḯρης γίνεται στα γραπτά του Μακρυγιάννη το πρότυπο του αλλοτριωμένου διανοουμένου και δασκάλου, του «αντιδιδασκάλου», όπως λέγει, που ζημιώνει την πατρίδα. Χαρακτηρίζεται: «Απατεώνας της θέλησης του Θεού» (σημ.: κατάντησε αιρετικός), «απατεώνας των ομογενών του». Ταυτισμένος με τη Δύση (τους «λουτεροκαλβίνους και άλλους τοιούτους»), αλλοιώνει την ταυτότητα του Ελληνισμού, εμποδίζοντας την αποκατάστασή του. Για τον Καḯρη και τους ομόφρονές του «η θρησκεία δεν είναι τίποτας, η νηστεία δεν είναι τίποτας, η εκκλησία το ίδιον, ανώτερος δεν υπάρχει, φύσει είναι και όχι παντουργός». Θεοποιείται, δηλαδή, η Φύση και καταργείται ο Δημιουργός των πάντων Θεός. Την τραγικότητα όμως της εικόνας επιτείνει κατά τον Μ. η εκκοσμίκευση και του χώρου της Εκκλησίας. Τα συγκεκριμένα παραδείγματα αποδεικνύουν την προχωρημένη και εδώ σήψη: «Παπάδες προδότες», «διαφταρμένοι αρχιγερείς», «μοναχοί τύραννοι του λαού». Το άλας αρχίζει να μωραίνεται (πρ. Ματθ. 5,13) και το έθνος μένει χωρίς ελπίδα. 

Η στροφή όμως του Μ. προς τα έξω, τα εκτός της Ελλάδος, δημιουργεί την πεποίθηση ότι υπάρχει και σοβαρότερη απειλή για το εθνος. Αυτό θα αναλυθεί στο προσεχές κείμενό μας. 

Σημείωση: Τις παραπομπές των λόγων του Μακρυγιάννη βλ. στο βιβλίο του π.Γ.Δ.Μ. «Ελληνισμός Μετέωρος», Αθήνα 1999, στη σχετική μελέτη για τον Στρατηγό (σ. 106-130).

Πηγή: Του π. Γεώργιου Δ. Μεταλληνού Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια , dimokratianews.gr

Την ώρα που ακόμη καπνίζουν τ’ αποτρόπαια αποκαΐδια από την έσχατη (αλλά βεβαίως όχι και στερνή) εθνική τραγωδία μας, πολλά λέγονται και γράφονται για τις ευθύνες και τα λάθη που οδήγησαν σ’ αυτήν. Και εδώ δεν μιλάμε βεβαίως για απλά λάθη, αλλά για μία απερίγραπτη κατάσταση αθλιότητας που παραπέμπει φυσικά και στη δεδομένα ανίκανη κι εγκληματικά ανεύθυνη κυβέρνηση και στην ανυπαρξία του ευρύτερου κρατικού μηχανισμού και στην τρομακτική αδυναμία περιφρούρησης της χώρας από εμπρηστές και κάθε λογής άλλους ορκισμένους εχθρούς, αλλά ασφαλώς και σε σφάλματα του παρελθόντος (όπως η άναρχη και αυθαίρετη δόμηση). Μια συνολική δηλαδή κατάσταση που συνάδει (αυτή τη φορά όμως με πολύ πιο ζοφερά χρώματα) με όσα ήδη γνωρίζουμε για μια χώρα προδομένη, διαλυμένη, ακυβέρνητη, χυδαία ξεπουλημένη, έρμαιο σε οποιονδήποτε ντόπιο και αλλόφυλο επίβουλο, ένα οικόπεδο ξέφραγο όπου τίποτε απολύτως δεν λειτουργεί, ένα άντρο αλητείας, παρανομίας, απάτης και προχειρότητας. Μια χώρα πλήρως ανοχύρωτη, όπου οι ποικιλόμορφοι επιδρομείς δεν είναι απλώς προ των θυρών, αλλά έχουν ήδη προ πολλού μπει μέσα απ’ αυτές και τη διαγουμίζουν. 

Μαμά μου, είμαι σχεδόν 3 μηνών, αγέννητο παιδί, στην κοιλίτσα σου ακόμα.

Δεν ξέρω τί είναι αυτό, εγώ ξέρω ότι είμαι ένα μαζί σου, μαμά μου, ότι σ' αγαπάω. Ξέρω ότι θέλω να δω το φως του ήλιου.

Ξέρω ότι θέλω να γελάσω, να κλάψω, να προσπαθήσω. Ξέρω ότι αν με σκοτώσεις, θα πονέσω πολύ. Ξέρω ότι θέλω να νοιώσω την αγάπη τη δική σου και του μπαμπά μου, όταν βγω έξω από την κοιλίτσα σου, όπως την έννοιωσα τη στιγμή που πρωτοδημιουργήθηκα.