ΑΚΟΥΣΑ προ ημερών τον Θεσσαλονικιό συνάδελφο Γιώργο Χριστοφορίδη να υποστηρίζει σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη, με την αφορμή της έκδοσης του νέου βιβλίου του, ότι ο πατέρας του Βαγγέλης, δημοσιογράφος στο επάγγελμα επίσης, τον προέτρεπε στα πρώτα του βήματα να πηγαίνει και να γυρίζει από την δουλειά του στο σπίτι πάντοτε με το λεωφορείο. Γιατί στο λεωφορείο μπορεί να αφουγκράζεται κανείς έγκυρα την κοινωνία. Όταν τον άκουσα, προβληματίστηκα γιατί στην δική μου αντίληψη των πραγμάτων όλοι οι χώροι δημοσίων συναθροίσεων, όχι μόνο το λεωφορείο, είναι τόποι που μπορεί κανείς να αντιλαμβάνεται την περιρρέουσα κοινωνική ατμόσφαιρα. Να παρατηρεί τους ανθρώπους, να ακούει τις ατάκες τους, να βλέπει το ντύσιμό τους, τις αντιδράσεις τους, τις γκριμάτσες τους, τον θυμό τους, την χαρά τους. Να πιάνει γενικώς το κλίμα.
Δύο μέρες μετά, πηγαίνοντας για κοινωνική συνάντηση στο καφέ του μουσείου Γουλανδρή το οποίο βρίσκεται πολύ κοντά στις εγκαταστάσεις της εφημερίδας μας, με σταμάτησε ένας σοβαρός κύριος, φιλελεύθερος αστός του πολιτισμού, για να μου εκμυστηρευτεί κάτι: την αναίδεια με την οποία συμπεριφερόταν στους επιβάτες μια ομάδα νεαρών Ελλήνων εφήβων στην γραμμή των αστικών λεωφορείων με προορισμό την Λούτσα. Άπλωναν τα πόδια τους προκλητικά επάνω στα καθίσματα, φώναζαν δυνατά, άφησαν το κουτάκι της coca cola τοποθετημένο έτσι στο πάτωμα, ούτως ώστε να χυθεί το περιεχόμενό του. Ο άνθρωπος ήταν αναστατωμένος, και μου επισήμανε ότι επιχείρησε μόνο να τους κάνει μία ελαφρά παρατήρηση. Γιατί από το ύφος τους καταλάβαινε πως αν τους ζητούσε τον λόγο για το πως διαχειρίζονται την δημόσια περιουσία, θα είχε κακά ξεμπερδέματα. Μου εξομολογήθηκε ότι διηγήθηκε το περιστατικό στον οδηγό, ο οποίος δήλωσε ανήμπορος να κάνει κάτι. Του είπε μάλιστα ότι αν τολμούσε να τους μιλήσει για να τους καταγγείλει στην αστυνομία, θα του έστηναν καρτέρι στο επόμενο δρομολόγιο και θα του έσπαγαν τα τζάμια του παρμπρίζ. Έχει συμβεί σε συναδέλφους του. Γενικώτερα οι οδηγοί των λεωφορείων αποφεύγουν να εμπλέκονται σε τέτοιες καταστάσεις γιατί στο τέλος βρίσκονται κατηγορούμενοι.
Ποιος ξεχνά τον δημόσιο διασυρμό οδηγού λεωφορείου, ο οποίος τόλμησε να κάνει παρατήρηση σε μία νεαρά η οποία μπήκε σχεδόν γυμνή σε αυτό κατ’ ευθείαν από την παραλία το περασμένο καλοκαίρι; Διαπομπεύτηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Ο συνομιλητής μου ζήτησε να κάνω κάτι για το θέμα αυτό. Να μιλήσω σε αρμόδιους. Αναλογίστηκα ότι αυτό που μου περιέγραφε είναι μάλλον πταίσμα μπροστά σε άλλα που συμβαίνουν καθημερινά με νεαρούς, και γρήγορα η επικαιρότητα με δικαίωσε. Με την υπόθεση του βιασμού στο Ίλιον. Δυστυχώς πλέον κάνουμε το λάθος να θεωρούμε την αταξία και την ασχήμια που επικρατεί γύρω μας κανονικότητα. Και δεν μας εντυπωσιάζει. Ενώ επιβάλλεται.
Η συνέχεια μου επιφύλασσε μία πολύ ενδιαφέρουσα σύμπτωση και έκπληξη. Ο συνομιλητής μου στο καφέ του μουσείου, πολύ γνωστός πανεπιστημιακός με αναγνώριση στο εξωτερικό, άρχισε να μου διηγείται χωρίς να γνωρίζει τι είχα πεί με τον κύριο που είχα μόλις χαιρετήσει την εμπειρία του από ένα πρόσφατο ταξίδι του στην Γαλλία. Την εμπειρία του από τα λεωφορεία.
Σε ένα από αυτά, μετά την επιβίβασή του, έκπληκτος, όπως και οι υπόλοιποι επιβάτες, παρατήρησαν έναν μουσουλμάνο νεαρό να βάζει στην διαπασών με τις γνωστές βοήθειες της τεχνολογίας στο κινητό του την προσευχή του μουεζίνη από ένα τέμενος της μέσης Ανατολής. Έγινε χαμός. Το μισό λεωφορείο άρχισε να του φωνάζει ότι η Γαλλία είναι κοσμικό κράτος, και το άλλο μισό τον προέτρεπε μετά το πέρας της προσευχής να βάλει στην διαπασών αραβική μουσική. Το περιστατικό έγινε μετά από μερικές μέρες αντικείμενο αρθρογραφίας στην γαλλική εφημερίδα «Φιγκαρό». Λίγες μέρες αργότερα ο συνομιλητής μου επιβιβάστηκε μια βροχερή μέρα με την σύζυγό του σε ένα ακόμη λεωφορείο αστικών συγκοινωνιών για να πάει στον προορισμό του στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας. Αλλά το λεωφορείο στα μισά του δρόμου, σε μία στάση, άνοιξε ξαφνικά τις πόρτες του και ζήτησε από τους επιβάτες χωρίς καμμία αιτιολογία να αποβιβαστούν. Ο άνθρωπος ζήτησε από περιέργεια από τον οδηγό να τον ρωτήσει τι ακριβώς συνέβη. Και εκείνος ατάραχος του απάντησε ότι έχει λήξει το ωράριό του, το γαλλικό δημόσιο δεν του πληρώνει υπερωρίες, και γι’ αυτό διέκοψε το δρομολόγιο. Το απίθανο ήταν, όπως μου εξήγησε ο πανεπιστημιακός, ότι όλοι οι Γάλλοι επιβάτες συνηθισμένοι πλέον σε αυτές τις καταστάσεις δεν είχαν κουράγιο να ρωτήσουν τι συνέβη και να διαμαρτυρηθούν. Πειθάρχησαν σιωπηρώς.
Σύμφωνα με τον συνομιλητή μου, αυτό που μπορεί κανείς να παρατηρήσει στην ατμόσφαιρα πλέον και στην Ελλάδα και στην Γαλλία, κυρίως στην πατρίδα μας, είναι το εξής : Πρόκειται για κοινωνίες που δεν εξελίσσονται πλέον. Που έπιασαν ταβάνι. Και όταν οι κοινωνίες δεν εξελίσσονται σκληραίνουν, και στο τέλος, κομματιάζονται, σπάνε. Η Ελλάς, όπως μου εξήγησε, κάθε μέρα που περνά καταρρέει ως εθνική οντότητα. Μειώνεται ο γηγενής πληθυσμός, αυξάνονται οι μειονότητες, περιθωριοποιείται η θρησκεία, μόνον η γλώσσα απομένει να θυμίζει ότι είμαστε έθνος, όπως έχει καταντήσει και η γλώσσα. Τον προέτρεψα να γράψει ένα κείμενο, γι αυτό και σύντομα θα έχουμε ολοκληρωμένη την άποψή του. Είναι ο καθηγητής Θεόδωρος Φορτσάκης.
Φεύγοντας από το μουσείο Γουλανδρή παρατήρησα ότι η στάση του λεωφορείου που βρίσκεται μπροστά από αυτό ήταν άδεια. Χωρίς τον κόσμο που περιμένει συνήθως. Έψαξα να μάθω γιατί, και πληροφορήθηκα ότι εκείνη την ημέρα μέχρι το απόγευμα, στις πέντε, η πρωτεύουσα δεν θα είχε λεωφορεία γιατί οι εργαζόμενοι έκαναν την ετήσια γενική συνέλευσή τους.
Τελικώς και ο Παύλος Νιρβάνας, ο οποίος κάθε μέρα έμπαινε στο τραμ για να κλέψει εικόνες και να γράψει το χρονογράφημά του στην «Εστία», αλλά και ο Βαγγέλης Χριστοφορίδης, είχαν δίκιο. Στα λεωφορεία καταλαβαίνεις την ατμόσφαιρα. Και στα λεωφορεία, για την ακρίβεια. Τα δύσκολα είναι μπροστά. Η πλειονότης της κοινωνίας μας κυριαρχείται από απληστία, κυνισμό, βουλιμία για εύκολο χρήμα και παντελή έλλειψη σεβασμού στους κανόνες, αλλά ταυτόχρονα η ισχυρή μειονότης αυτής δεν αντέχει αυτήν την κατάσταση. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Σωστά μου το είπε ο κύριος καθηγητής : οι κοινωνίες που δεν εξελίσσονται, σκληραίνουν και σπάνε.
Πηγή: estianews.gr
.png)
