iEpikaira

...πουθενά αλλού δεν είναι γραμμένο ότι όλοι οι λαθρομετανάστες πρέπει να έρθουν στην Ευρώπη

Όπως ξέρουμε, η άφιξη λαθρομεταναστών συνεχίζει να ταλανίζει τις κυβερνήσεις των χωρών της λεγόμενης «πρώτης εισόδου», κυρίως την Ιταλία, όπου στο νησί Λαμπεντούζα, αλλά και σε διάφορες ακτές της Σικελίας και της Καλαβρίας καθημερινά ξεμπαρκάρουν με το έτσι θέλω (μιας και είναι αδύνατον, για την διεθνή νομοθεσία, να απωθηθούν εν μέσω θαλάσσης) εκατοντάδες άνδρες, γυναίκες, παιδιά, νέοι και γέροι κυρίως αφρικανοί όλων των αποχρώσεων, ζητώντας περίθαλψη και συντήρηση ουσιαστικά εσαεί.

Τουλάχιστον το 98% αυτών είναι χωρίς καμία επαγγελματική δεξιότητα και τουλάχιστον το 50% είναι νέοι κάτω των 18 χρονών, για τους οποίους απαγορεύεται δια νόμου η εργασία.

Και τίθεται μια «παράξενη», αλλά λογική και επείγουσα ερώτηση: «όλοι αυτοί οι μουσουλμάνοι, ισλαμιστές, γιατί πρέπει να έρχονται στις χριστιανικές δυτικές χώρες και δεν πηγαίνουν σε άλλες, ως επί το πλείστον, πλούσιες μουσουλμανικές χώρες;

Ως γνωστόν, δεν υπάρχει κανένας διεθνής ή εθνικός νόμος που να ορίζει ως τόπο άφιξης και εγκατάστασης τις ευρωπαϊκές δυτικές χώρες καθιστώντας τες και «υπεύθυνες» για την διαβίωση όλων αυτών των μη προσκεκλημένων αφρικανών και ασιατών λαθρομεταναστών.

Σε τελική ανάλυση βρισκόμαστε μπροστά σε ένα παράδοξο: ισλαμικές ορδές αντί να διευθύνονται προς κανονικά φίλιες ισλαμικές χώρες, κυριολεκτικά εισβάλλουν σε αμιγώς χριστιανικές χώρες οι πληθυσμοί των οποίων στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι λίγο-πολύ εχθρικοί. ή τουλάχιστον λίγο ή καθόλου ανεκτικοί.

Και αυτόματα εμφανίζονται τα προβλήματα οι λαθρομετανάστες όταν βρεθούν σε αυτές τις χώρες και έρχονται σε επαφή με τον ντόπιο χριστιανικό πληθυσμό και αρχές, δεν είναι καθόλου απίθανο να νιώθουν προσβεβλημένοι, αν όχι πληγωμένοι, από τα ήθη και τις συνήθειες αυτών, σίγουρα διαμετρικά αντίθετα, να θεωρούν πως αυτοί οι χριστιανικοί πληθυσμοί και αρχές κάνουν ό, τι μπορούν για να τους περιθωριοποιήσουν ή είναι σοβαρά προκατειλημμένοι εις βάρος τους ή ακόμη, και μάλλον αρκετά συχνά, διαμαρτύρονται με την κατηγορία πως είναι θύματα του χριστιανικού ρατσισμού, της δυτικής ξενοφοβίας και προπαντός της γενικής ισλαμοφοβίας.

Βεβαίως σήμερα, μετά που εισήλθαν και διαμένουν στις δυτικές χώρες, ειδικά σε Ιταλία, Ελλάδα, Αγγλία, Κύπρο και λιγότερο Ισπανία, εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, οι κυβερνήσεις κατάλαβαν ή αρχίζουν να αντιλαμβάνονται στα σοβαρά ότι με αυτόν τον ρυθμό, σε 5-10 χρόνια οι χώρες τους θα έχουν πλημμυρίσει με ανεπιθύμητους ξένους τους οποίους δε θα ξέρουν τί να τους κάνουν!

Πέρασαν τα χρόνια, όπως λ.χ. τα έτη 2015-2016, όταν οι κυβερνήσεις της Γερμανίας και Σουηδίας είχαν την παρανοϊκή ιδέα να «προσκαλέσουν» ευθέως να έρθουν στις χώρες τους όσοι ήθελαν αφρικανοί και ασιάτες, και έτσι πάνω από 1.200.000 άτομα έγιναν οι «μουσαφίρηδες» τους (!) προκαλώντας ένα ανείπωτο σοκ στους πληθυσμούς που τους δέχτηκαν χωρίς να έχουν καν ρωτηθεί αν τους ήθελαν ή όχι!!

Μια σκέτη καταστροφή, όταν οι Δυτικοί είδαν, ανήμποροι να αντιδράσουν, να καταφτάνουν ατελείωτα μπουλούκια με αεροπλάνα, τρένα, βάρκες, λεωφορεία, αυτοκίνητα, ως και με τα πόδια, και να γεμίζουν ακρογιαλιές, κάμπους, πόλεις κουβαλώντας μαζί τους και αρρώστιες, προσπαθώντας να επιβάλλουν τους δικούς τους ισλαμικούς κανόνες, αυξάνοντας γεωμετρικά την τοπική εγκληματικότητα, αδιαφορώντας παντελώς για όποια ενσωμάτωση/αφομοίωση και ούτε λίγο ούτε πολύ δημιουργώντας καταστάσεις taharrush, ήτοι μαζική σεξουαλική επιδρομή και φτάνοντας μέχρι και στο σημείο να πραγματοποιούν και τζιχαντικές επιθέσεις.

Μια πλημμυρίδα του είδους δεν έχει συμβεί και στην Ελλάδα το 2015, επί κυβέρνησης Σύριζα, με την ελεύθερη διάβαση των ελληνο-τουρκικών συνόρων από εκατοντάδες χιλιάδες ασιάτες (αφγανούς, πακιστανούς, κλπ.); Δεν αληθεύει πως εκείνη τη χρονιά απ’ τους 1.005.000 λαθρομετανάστες συνολικά που «μπήκαν» στην Ε.Ε., οι 815.000 «μπήκαν μόνο στην Ελλάδα;!

Ασφαλώς η ιδανική λύση θα είναι όλοι αυτοί οι ουσιαστικά παράνομοι (κανείς τους δεν έρχεται με «κανονικό» εισιτήριο και βίζα), οι λαθραίοι αφρικανοί μουσουλμάνοι, αλλά και ασιάτες επίσης μουσουλμάνοι, και πολλοί σίγουρα βαθειά ισλαμιστές, να παραμένουν στο εσωτερικό της δικής τους ή παρεμφερούς πολιτισμικής περιοχής όπου πιο φυσιολογικά μπορούν να ενσωματωθούν, να βρουν τους καλύτερους και περισσότερο κατάλληλους οικονομικούς ρόλους, χωρίς να επιφέρουν ζημιές στις κοινωνίες που τους δέχονται ή με λιγότερες ζημιές, και χωρίς και οι ίδιοι να νιώθουν παρείσακτοι, καθ΄ όλα ξένοι.

Η αλήθεια είναι πως ένα τέτοιο σχήμα λειτουργεί ήδη σε διάφορες χώρες, από το Πακιστάν, στο Ιράν αλλά και αλλού. Στο Πακιστάν και στο Ιράν ζουν 2.200.000 Αφγανών μετά από την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν το 1996, ενώ σε άλλες χώρες ζουν περίπου 5.600.000 Σύροι, όπως στην Τουρκία όπου υπολογίζεται πως το 4% έλαβε την τουρκική υπηκοότητα και ενσωματώθηκε στις τουρκικές κοινωνίες μέσα στα κοινά μουσουλμανικά πλαίσια.

Βέβαια, κάποιος θα παρατηρήσει ότι η πλειοψηφία των αραβικών κρατών, με επικεφαλής το Λίβανο, έκανε τα πάντα, κατά τη διάρκεια πάνω από μισό αιώνα, για να φανούν ανεπιθύμητοι οι Παλαιστίνιοι – όλοι αμιγώς μουσουλμάνοι – με την κρυφή ελπίδα να αναγκαστούν να φύγουν. Ακόμη θυμόμαστε τους μεγάλους καταυλισμούς της Σάμπρα και Σατίλα κοντά στη Βηρυτό.

Αναμφίβολα πρόκειται για απαράδεκτες συμπεριφορές προς ομόθρησκους και ομόφυλους, η αλλαγή των οποίων έγκειται κατά ένα μεγάλο μέρος στις πολιτικές των επί μέρους κυβερνήσεων.

Επ’ αυτού λοιπόν πιστεύουμε πως είναι λογικό και εφικτό να υπάρξει μια σειρά επεμβάσεων των διεθνών οργανισμών και των δυτικών κυβερνήσεων με σκοπό την ανάληψη επιπλέον έργων ευθύνης υπέρ της αποδοχής των αφρικανών/ασιατών αιτούντων άσυλο.

Μια διαδικασία/συμφωνία επομένως που θα μπορούσε, ίσως με μεγαλύτερη επιτυχία, να διεκπεραιώσει/συνάψει η Ευρωπαϊκή Ένωση ως κεντρική κοινοτική κυβέρνηση και στο όνομα των ενδιαφερόμενων κρατών, εάν η «Επιτροπή» της δεν ήταν τόσο αναξιόπιστη και απαξιωμένη, πολιτικά εκμηδενισμένη, και επιτέλους «έπαιζε» σωστά τον ρόλο της ως σημαντικού διεθνούς πολιτικού παράγοντα.

Υπάρχει μια πληθώρα αραβικών κρατών πλούσιων με μεγάλα πληθυσμιακά και εργασιακά κενά στη Μέση Ανατολή που θα μπορούσαν να αναλάβουν την φιλοξενία των σημερινών λαθρομεταναστών δίνοντάς τους ένα status κανονικών οικονομικών μεταναστών.

Το Μπαχρέιν, το Κατάρ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Ομάν και προπαντός η απέραντη Σαουδική Αραβία διαθέτουν πολλές πληθυσμιακές δυνατότητες για να δεχθούν ικανούς αριθμούς μεταναστών προσφέροντας τους νόμιμη εργασία έτσι ώστε να καταστούν οικονομικά ανεξάρτητοι και χρήσιμοι σε κοινωνίες ομόθρησκες και επομένως πολύ πιο ανοιχτές και κατανοητικές σε σχέση με τις χριστιανικές ευρωπαϊκές.

Πρόκειται για χώρες οι οποίες έχουν μια συνεχή ανάγκη ανθρώπινου δυναμικού και επίσης διαθέτουν αρκετό χώρο αποδοχής και υποδοχής του. Υπάρχει απτή δυνατότητα ίδρυσης «χωριών» με όλες τις ανέσεις σε οποιοδήποτε σημείο της χώρας που χρειάζεται.

Εκτός αυτού, πρόκειται για χώρες κλιματικά αρκετά «συγγενείς» με την πλειοψηφία των χωρών των μεταναστών και ως εκ τούτου πιο εύκολα απ’ αυτούς «προσβάσιμες» και ανεκτές.

Έτσι, αντί, σε αυτές τις χώρες, να δίνεται δουλειά σε ευρωπαιο-χριστιανικά εργατικά χέρια, γιατί να μη δίνεται σε μουσουλμανικό προσωπικό που, επιπλέον, πλεονάζει;

Το ότι (άλλο ένα ευνοϊκό στοιχείο) συναφείς δεσμοί πολιτισμικά συνδέουν όλους αυτούς τους πληθυσμούς το ένα με τον άλλο, είναι ευνόητο πως μπορεί να δημιουργήσει, ασφαλώς πολύ πιο άνετα και παραγωγικά απ’ ό, τι θα μπορούσε να συμβεί στην δυτική Ευρώπη, ευνοϊκές καταστάσεις αρμονικής ενσωμάτωσης με όφελος για τους πάντες.

Η ιδέα λοιπόν μιας μαζικής οργανωμένης και λειτουργικής «διοχέτευσης» των αιτούντων «μεταναστευτική» εργασία σε χώρες θρησκευτικά ομόρριζες είναι όχι μόνο μια επαναστατική πρόκληση, αλλά και ένα μεγάλο ατού το οποίο θα πρέπει να ερευνηθεί σε όλες τις πλευρές του και να εκμεταλλευτεί από τους μεν, κοινοτικά ενδιαφερόμενα κράτη, και τους δε, κράτη του Περσικού Κόλπου.

Και πιστεύουμε πως κατάλληλες συμφωνίες μεταξύ της ΕΕ και αυτών των κρατών ή μεταξύ αυτών και επιμέρους κοινοτικών κρατών θα μπορούσαν άρδην να αλλάξουν την λαθρομεταναστευτική ροή και κατάσταση όπως και τους ανάλογους συσχετισμούς στην Ευρώπη, με ιδιαίτερο κέρδος όχι μόνο γι’ αυτή την τελευταία, αλλά και όλων των αραβικών χωρών αποδοχής.

Το θέμα είναι να αρχίσει μια διαδικασία σοβαρή και περιληπτική όσο γίνεται το γρηγορότερο και με τις σοβαρότερες προθέσεις και αποφάσεις.

Ίσως μια μεγάλη διεθνή συνδιάσκεψη με όλες τις ενδιαφερόμενες χώρες (ευρωπαϊκές, αφρικανικές, ασιατικές και μεσανατολικές) θα μπορούσε να κατορθώσει σημαντικά αποτελέσματα στην διαχείριση του μεταναστευτικού όγκου και στη λύση των επακόλουθων προβλημάτων, ως σήμερα δραματικά άλυτων.

Χρόνια τώρα ένα τεράστιο δίλημμα πλανάται στη πολιτική ζωή της Ελλάδας, μια τρομερή αμφιβολία υφέρπει και ταλανίζει προπαντός τις τίμιες συνειδήσεις των φιλελλήνων που το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να διαμαρτύρονται, να θυμώνουν, να απογοητεύονται και να τρέφουν φρούδες ελπίδες.

Και το ερώτημα παραμένει πάντα το ίδιο: γιατί συχνά-πυκνά Έλληνες υψηλοί αξιωματούχοι, αλλά τα έτερα στελέχη σημαντικών οργανώσεων που επηρεάζουν βαθιά, δυστυχώς, την ελληνική εξωτερική πολιτική, δημόσια και αβασάνιστα επιδεικνύουν τόσο έντονες φίλο-τουρκικές συμπεριφορές εμφανιζόμενοι ως ένα είδος 5ης Φάλαγγας μέσα στον ίδιο τον ελληνικό πολιτικό ιστό, κάτι που με τη σειρά του επηρεάζει τους Έλληνες πολίτες κομματικά «σημαδεμένους» και προσκείμενους στην κατά καιρούς κυβερνητική παράταξη;

Και στο κοντινό όμως και μακρινό παρελθόν πολλοί άλλοι με πολλή άνεση, ελευθέρως συντρόφευσαν Τούρκους πρέσβεις ή επίσημους σε καταθλιπτικές εκφράσεις ανθελληνικών θέσεων και αντιθέσεων.

Δεν μπορεί, ευνόητο είναι να φτάνει κάποιος στο σημείο να διερωτάται ειλικρινά εάν οι κυβερνώντες στην Ελλάδα, από την μεταπολίτευση (1974) και μετά, είναι όντως Έλληνες ή μάλλον ξένοι ντυμένοι με ελληνικές ενδυμασίες, που παριστάνουν δήθεν τους Έλληνες για να εξαπατήσουν διαχρονικά τους Έλληνες πολίτες ενώ έχουν έναν και μόνο απαραίτητο κοινό παρανομαστή: το συμφέρον και τις αξιώσεις/απαιτήσεις των Τούρκων και Αμερικανών κολαούζων τους.

Τα τελευταίο τρανταχτό παράδειγμα ελληνικής αφωνίας και απραξίας που ευθέως παραπέμπει στο δίλημμα που είπαμε και που μόνο προς το συμφέρον της Τουρκίας είναι και αντίστοιχα μόνο αντίθετο προς το συμφέρον της Ελλάδας, αφορά την εφαρμογή της κοινοτικής Οδηγίας η οποία θεσπίζει την υποχρέωση όλων των κρατών-μελών που έχουν θαλασσινές ακτές να διαμορφώσουν τον δικό τους Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό.

Είναι η Οδηγία 2014/89/ΕΕ της 23ης.7.2014 που έθεσε ως χρονικό ορίζοντα εφαρμογής την 31η.3.2021 με παράταση ακόμη έναν χρόνο έως τις 31.3.2022.

Η Ελλάδα έως σήμερα, πάνω απ’ έναν χρόνο μετά την λήξη της προθεσμίας, δεν έπραξε το παραμικρό σχετικά με την Οδηγία, σε σημείο που πρόσφατα ή Κομισιόν την έχει παραπέμψει για τα περεταίρω στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να πούμε ότι έως τον Οκτώβριο του 2022 ουσιαστικά όλες οι χώρες-μέλη με ακτές στον Ατλαντικό, στη Βόρεια Θάλασσα και στην Βαλτική Θάλασσα είχαν εκτελέσει τον ΘΧΣ τους, συμπεριλαμβανομένης και της Σλοβενίας στην Αδριατική και, πριν από λίγες μέρες, της Κύπρου, ενώ η Ιταλία και δύο χώρες με ακτές στη Μαύρη Θάλασσα(Ρουμανία κα Βουλγαρία) βρίσκονται στη τελική ευθεία ολοκλήρωσης του σχεδίου.

Έτσι η Ελλάδα φαίνεται πως είναι η μόνη χώρα που έμεινε τελείως αδρανής, πλήρως αδιαφορώντας, εξ ου και η παραπομπή της στο Δικαστήριο.

Βεβαίως η θέση της αντικειμενικά είναι ό,τι χειρότερο σχετικά με τις προϋποθέσεις και δυνατότητες εφαρμογής της προβλεπόμενης νομοθεσίας του UNCLOS σε Μεσόγειο και Αιγαίο παρουσιάζοντας μια θλιβερή οριοθέτηση ΑΟΖ με Ιταλία, μια εκτρωματική και εξοντωτική δήθεν οριοθέτηση ΑΟΖ με Αίγυπτο, καμία (βασικότατη) ΑΟΖ με Κύπρο, καμία ΑΟΖ με Τουρκία, ούτε καν ανακήρυξη ΑΟΖ (βεβαίως η Τουρκία μόνο για υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο), καμία επέκταση χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. σε Αιγαίο, ούτε καν κλείσιμο κόλπων, ούτε καν παρουσίαση/κατάθεση ποτέ στον ΟΗΕ ειδικών χαρτών πλήρων συντεταγμένων οριοθέτησης των ελληνικών θαλάσσιων ζωνών βάση του ισχύοντος Δικαίου της Θάλασσας.

Στην ουσία, το μόνο στοιχείο παρουσίας της Ελλάδας στο Αιγαίο (που είναι και η κυριότερη θαλάσσια περιοχή για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα) είναι τα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων, δηλαδή έναν αφάνταστα σφικτό ζουρλομανδύα που κυριολεκτικά την πνίγει και οι Έλληνες κυβερνώντες δέχονται να την πνίγει, και ταυτόχρονα να δίνει πολλά δικαιώματα αυθαιρεσιών στη Τουρκία (η οποία μόλις χθες αμφισβήτησε πάλι την ελληνική κυριαρχία στο Φαρμακονήσι), και κάτι «παράξενα» 10 ν.μ. εθνικού εναέριου χώρου που ακόμη περισσότερο περιπλέκουν τη κατάσταση.

Ό,τι λιγότερο θα μπορούσε να διαθέτει μια χώρα. Και αυτό εξαιτίας όλων των κυβερνητών της, απελπιστικά κατώτεροι των περιστάσεων, απελπιστικά δέσμιοι μιας βαθιάς υποτακτικής προοπτικής που καθόλου δεν τους τιμά, απεναντίας τους υποβαθμίζει σε θέσεις έντονης αναξιοπιστίας αφού δείχνουν να μη θέλουν διόλου όχι μόνο να υπερασπιστούν τα νόμιμα και απαράγραπτα ελληνικά δικαιώματα που εκπορεύονται από το διεθνές δίκαιο, αλλά και να εφαρμόσουν επί τόπου αυτό το ευνοϊκό για την Ελλάδα διεθνές δίκαιο στο οποίο στείρα και ανεδαφικά συνεχώς αναφέρονται, αλλά στη πράξη αγνοούν συνεχώς εκούσια υποκύπτοντας στα ξένα συμφέροντα (τουρκικά, αμερικανικά) δίχως απολύτως κανένα όφελος για την Ελλάδα αφού πάντα ενεργούν κόντρα σε αυτό το ταλαίπωρο διεθνές δίκαιο!

Πιστεύουμε πως όλοι θα έχουν διαβάσει για την Κυπριακή Κυβέρνηση που ενέκρινε τον κυπριακό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό με τους κατάλληλους συνημμένους χάρτες που περιλαμβάνουν ολόκληρη τη νήσο Κύπρο, κάτι που πολύ εκνεύρισε τη Τουρκία που το ‘ριξε, όπως κάνει συνήθως, στις παράνομες απειλές και στις αβάσιμες κατηγορίες («φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης»!).

Επ’ αυτού, μη ξεχνάμε πως η Κύπρος (η Δημοκρατία της Κύπρου) έχει προ πολλού με την οριοθέτηση ΑΟΖ με Αίγυπτο και την συμφωνία για θαλάσσια ζώνη με Ισραήλ δώσει μαθήματα ισχυρού εθνικού πνεύματος, κάτι που οι Τούρκοι ακόμη δεν έχουν χωνέψει, αν και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν για να τα ακυρώσουν!

Η Ελλάδα για ακόμη μια φορά έδειξε, λανθασμένα, πώς εννοεί να έχει περιορισμένα γεωγραφικά όρια. Απεμπόλησε συνέχεια τα δικαιώματά της να καταγράψει επίσημα και με τη βούλα της κοινοτικής Ευρώπης τις θαλάσσιες ζώνες της [χωρικά ύδατα 12 ν.μ., συνορεύουσα ζώνη (24 ν.μ.), ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, κλείσιμο των κόλπων, κλπ.], ειδικά στο Αιγαίο, και όλα τα νησιά με τις παρακείμενες ή όχι νησίδες και βραχονησίδες που δεν παύουν οπωσδήποτε να είναι όλα ελληνικά με βάση το διεθνές δίκαιο και τις διεθνείς συμβάσεις.

Τίποτα δεν έγινε ποτέ, μια βαρύτατη παράλειψη, που δεν ανάγεται όμως σε κάποιο φαντασιακό «φοβικό σύνδρομο» των Ελλήνων κυβερνώντων, όπως λανθασμένα και παραπλανητικά πολλοί νομίζουν ή πιστεύουν, θέλοντας ίσως με κάποιο τρόπο να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, αλλά μάλλον προκύπτει (αυτή την εντύπωση δίνει) από κάποια αθεράπευτη και απαράδεκτη προσωπική υποτέλεια προς γνωστούς ξένους «φίλους» και εχθρούς με κοινά ανθελληνικά συμφέροντα.

Έλληνες επίσημοι γνωστοί και μη εξαιρετέοι ανεπίτρεπτα προβαίνουν σε δημόσιες δηλώσεις εχθρικές προς την ίδια την πατρίδα τους Ελλάδα!! Κάτι μοναδικό στη παγκόσμια ιστορία, όταν επιχειρούν λ.χ. να υποβαθμίσουν την επήρεια ελληνικών νησιωτικών συμπλεγμάτων (Καστελόριζο) θέλοντας έτσι να ακυρώσουν την συνολική αξία τους διακηρύσσοντας ότι οι βραχονησίδες δεν διαθέτουν θαλάσσιες ζώνες υπονοώντας πως η Στρογγύλη – ως γνωστό, ελληνικό έδαφος που στοιχειοθετεί και την σύνδεση ΑΟΖ Ελλάδας-Κύπρου(!) και ανήκει ακριβώς στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου - δεν πρέπει να λογαριάζεται ώστε να μπορεί να ενωθεί η ΑΟΖ Τουρκίας με της Αιγύπτου.

Ο συνδυασμός αυτής της εμφανούς τάσης εκχώρησης ελληνικού θαλάσσιου εδάφους στη Τουρκία με την παράλληλη τώρα ελληνική προθυμία ή «βιασύνη» οριοθέτησης ΑΟΖ με τη Τουρκία, ύποπτα προϊδεάζει ένα νέο, βαρύ ξεπούλημα ελληνικών δικαιωμάτων ΑΟΖ βάσει UNCLOS με ταυτόχρονη παράνομη τουρκική θαλάσσια επέκταση εκεί όπου δεν έχει κανένα δικαίωμα να βρίσκεται.

Ειλικρινά νομίζουμε ότι είναι ανεπίτρεπτο πανεπιστημιακοί «δάσκαλοι» (αυτά διδάσκουν στους φοιτητές τους;!) να επιδίδονται με ομιλίες και δημοσιεύσεις σε μια καθεαυτού καταστρατήγηση ως και κατάργηση ελληνικών εθνικών δικαιωμάτων και διεθνών συμφερόντων.

Επαναλαμβάνουμε: μια 5η Φάλαγγα η ύπαρξη της οποίας, αφού οδηγεί και εμπνέει πολλές πτυχές της ίδιας της κυβερνητικής πολιτικής, είναι αδιάψευστα άκρως επικίνδυνη για την τύχη της χώρας στο παρόν και στο μέλλον.

Έχουμε την αίσθηση πως οι Έλληνες κυβερνήτες, προτιμούν να καταδικαστεί η Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (πόσες άλλες φορές καταδικάστηκε και πλήρωσε!) για κάθε μήνα απραξίας, παρά να «στεναχωρήσουν» τη Τουρκία, ίσα-ίσα τώρα που χαρούμενα εξαπατά τον ελληνικό λαό κάνοντας δήθεν το «καλό παιδί» και εκφράζοντας «καρντασιακές» διαθέσεις..

Είναι φανερό πως η Ελλάδα, πραγματοποιώντας τον κοινοτικό «Σχεδιασμό», αυτομάτως θα πρέπει να καταγράψει όχι μόνο τα νησιά, αλλά και όλες τις νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου αρκετές από τις οποίες, μαζί με νησιά, έστω και παράνομα και εκτός πάσης λογικής, γεωγραφικής και νομικής, η Τουρκία «διεκδικεί».

Θα πρέπει επίσης, στα πλαίσια αυτής της καταγραφής, να προβεί στην επέκταση των χωρικών υδάτων στ 12 ν.μ., στην κήρυξη συνορεύουσας ζώνης στα 24 ν.μ., στην οριοθέτηση ΑΟΖ με Κύπρο, όλα αυτά βάσει της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας .

Και ενώ όλοι οι διεθνείς ναυτικοί χάρτες απερίφραστα «δηλώνουν» πως όλα τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες δυτικά του τόξου Λήμνου-Ρόδου είναι ελληνικά και φυσικά τίποτα δεν είναι τουρκικό, οι Έλληνες κυβερνήτες παραμένουν άπραγοι και παρουσιάζουν τάσεις υιοθέτησης της ιδέας πως η Τουρκία θα μπορούσε(!) να έχει δικαιώματα πάνω σε νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στη μέση του Αιγαίου(!) και γι’ αυτό αποφεύγουν να εκπληρώσουν τις κοινοτικές υποχρεώσεις τους μη τυχόν και «θυμώσουν οι Τούρκοι» και πάψουν να είναι «καλά παιδιά»!

Τα ότι ο «Σχεδιασμός» θα είναι (και είναι) ανώτερη ευρωπαίο-κοινοτική επιταγή, διαδικασία και κοινοτικό έργο φαίνεται πως δεν αρκεί για να «θωρακίσει» την ελληνική διεθνή πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Πιστεύουμε όμως ότι πίσω από την παρούσα ελληνική απραξία δεν είναι διόλου απίθανο να βρίσκεται και ο απαραίτητος «μαϊντανός» του αμερικανικού παράγοντα: μη ξεχνάμε πως η Ελλάδα έχει παραδοθεί «ψυχή τε και σώματι» στα χέρια των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και απολύτως τίποτα σε διεθνή επίπεδο δεν μπορεί να παράγει εάν δεν έχει το «πράσινο φως» τους.

Όπως σωστά - νομίζουμε - παρατηρεί και ο Νίκος Ιγγλέζης (Κυβερνητικός εφιάλτης ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, ellinikiantistasi.gr 27.12.2023) η κοινοτική Οδηγία φαίνεται πως «αποτελεί εφιάλτη για την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη» και μάλλον θα πρέπει να έχει βάλει σε μεγάλο μπελά το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο. Είτε εφαρμόσει, είτε όχι τον ΘΧΣ η Ελλάδα θα βρίσκεται υπό τα πυρά της ΕΕ ή της Τουρκίας.

Το μεγάλο ερώτημα είναι σε ποιόν υπακούει η Ελλάδα: την ΕΕ ή τον Ερντογάν;

Καταρτίζοντας το Σχέδιο ο πρωθυπουργός Κ. Μητσοτάκης κάνει το αυτονόητο, αλλά θα συγκρουστεί με τον Τούρκο πρόεδρο και θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις τουρκικές επιθετικές πράξεις. Απ’ την άλλη, μη καταρτίζοντας το Σχέδιο, θα δείξει πως φοβάται τον Ερντογάν και τη Τουρκία, περιφρονεί την κοινοτική κυβέρνηση και δεν λογαριάζει τις κυρώσεις της.

Τελικά δεν μπορούμε να μην τονίσουμε:

ό,τι η ελληνική κυβερνητική ηγεσία πράττει σήμερα σε σχέση με την διεθνή παρουσία της Ελλάδας, είτε καλό είτε κακό, θα το βρει αύριο μπροστά της στο πολλαπλάσιο εδραιωμένο έτσι ώστε να είναι αδύνατον πια να εξαλειφθεί. Και βέβαια, ο ελληνικός λαός και όχι ο όποιος κυβερνητικός παράγων θα πληρώσει πανάκριβα όποια ολισθήματα όποιου κυβερνήτη.

Θα πρέπει να δούμε παράλληλα τί και εάν θα πράξουν οι Έλληνες πολίτες, μια ζωή παθητικοί θεατές του πιο απίθανα παράλογου θεάτρου στην εθνική κυβερνητική σκηνή: αυτoί οι «πολίτες-λαός» πάνω στον οποίο όλοι ξεδιάντροπα «ορκίζονται» και ο οποίος φανερά και κρυφά λοιδορείται από όλες τις εκφάνσεις της ίδιας της Πολιτείας που λέει πως τον θεωρεί και «κυρίαρχο», τρομάρα του!

1. Ουκρανία-Ρωσία: οι αλήθειες που η Δύση επιμελώς δεν μας λέει! Τα κρίσιμα προηγούμενα ενός προαναγγελμένου πολέμου

Σε λίγο (δύο μήνες) θα «γιορτάσουμε» τα δύο χρόνια του ρωσο-ουκρανικού (ουσιαστικά ρωσο-νατοϊκού) πολέμου, δύο χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων σε όλες τις κοινοτικές χώρες οργίασε η δυτικο-αμερικανική προπαγάνδα υπέρ των «καλών» Ουκρανών και κατά των «κακών» Ρώσων, υπέρ των δίκαιων και «μαζεμένων στο καβούκι τους» Αμερικανών και κατά των αδίκων και επεκτατικών Ρώσων.

Δύο χρόνια επίσης κατά τη διάρκεια των οποίων η πραγματικότητα των ποσοτήτων όπλων που δόθηκαν στους Ουκρανούς υπερβαίνει κάθε φαντασία, τόσο που πολλές νατοϊκές χώρες άρχισαν να νιώθουν κάποιες σημαντικές ελλείψεις στη δική τους εθνική άμυνα!

Εκατομμύρια όπλα και οπλικά συστήματα μαζί με δισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ.

Και το πιο… συναρπαστικό είναι ότι όσο περισσότερα όπλα και χρήματα έχουν δοθεί και δίνονται στους αχόρταγους Ουκρανούς κυβερνήτες και παρα-κυβερνήτες, τόσα περισσότερα αυτοί ζητούν (και πολλές φορές απαιτούν) δήθεν για να συνεχίσουν τον πόλεμο!

Και τότε φυσικό είναι να διερωτόμαστε (και επιτέλους κάποιοι δυτικοί άρχισαν κι αυτοί να διερωτώνται!): μα, να πάρει η οργή, πού πήγαν τόσα εκατομμύρια όπλα που έλαβαν οι Ουκρανοί και πού πήγαν τόσες δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ που τσέπωσαν;

Με τόσα όπλα και τόσα χρήματα οι Ουκρανοί θα έπρεπε να είχαν θριαμβεύσει στον πόλεμο και κατανικήσει τους Ρώσους, ενώ οι Ρώσοι, με τόση φθορά σε όπλα και ανθρώπινο υλικό θα έπρεπε να είχαν… εξαφανιστεί!

Όμως, τίποτα απ’ όλα αυτά. Of course! Διότι δεν μπορεί κανείς να μη διερωτηθεί: ποιος ξέρει κατά πόσα δις δολάρια και ευρώ έχουν πλουτίσει οι Ουκρανοί κυβερνώντες, αρχίζοντας από τον Ζελένσκι (τον εμφανιζόμενο σαν φουκαρά με το χακί φανελάκι!!), έως τον τελευταίο της κυβερνητικής και κομματικής νομενκλατούρας.

Και ποιος ξέρει πόσα όπλα και διάφορα είδη οπλικών συστημάτων, τεθωρακισμένων, ως και αεροπλάνων φτάνοντας στην Ουκρανία έκαναν και κάνουν αμέσως φτερά για το… εξωτερικό πλουτίζοντας ακόμη περισσότερο τους διεφθαρμένους Ουκρανούς, διαβεβαιώνοντας έτσι ακόμη μια φορά το πρωτείο ης Ουκρανίας στη διαφθορά παγκοσμίως, έτσι όπως διάφορα αμερόληπτα ερευνητικά αμερικανικά και αγγλικά κέντρα κατά καιρούς δημοσιεύουν και γνωστοποιούν.

Αυτός είναι ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος. Μια άλλη τεράστια πηγή business για τους επιτήδειους… ειδήμονες των όπλων και αντίστοιχα μια άλλη τεράστια πηγή κοροϊδίας των ευρωπαϊκών λαών στους οποίους πέφτει όλο το βάρος της αμερικανικής ουκρανο-ιδεοληψίας, υποκρισίας και ψευδολογίας.

Και τότε το σίγουρο είναι πως τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως εντέχνως και εν είδη βομβαρδισμού μας τα παρουσιάζουν, δύο χρόνια τώρα, οι προπαγανδιστικές σειρήνες των δυτικών ευρωπαϊκών και υπερατλαντικών φερέφωνων.

Είναι αλήθεια ότι το πρώτο θύμα σε κάθε πολεμική σύγκρουση είναι η αλήθεια. Αλλά ας μη παρεκτρεπόμαστε αβασάνιστα βλέποντας το σκουπιδάκι στο μάτι του άλλου και όχι το παλούκι στο δικό μας μάτι.

Γνωρίζουμε πολύ καλά όλα όσα έχουν προηγηθεί της ρωσικής επέμβασης και όσα συμβαίνουν σήμερα. Και το γνωρίζουν επίσης κάλλιστα όλοι οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι δυτικοί και πρώην ανατολικοί που καμώνονται τους ανήξερους.

Και είναι φανερό πως στον πόλεμο επί ουκρανικού εδάφους όλοι οι Αμερικανοί/Ευρωπαίοι διαπράττουν ενσυνείδητα και εκούσια ένα τεράστιο λάθος, κρίνοντας με εθελούσια επιπόλαιη υποκρισία και ξεχνώντας ή μάλλον θέλοντας να ξεχνούν μια βασική λεπτομέρεια, δηλαδή:

– βλέπουν και κρίνουν μόνο την (ρωσική μεταγενέστερη) αντίδραση, την οποία ανάγουν σε πρωτεύουσα δράση γιατί έτσι ιδεολογικά και δογματικά τους συμφέρει και νιώθουν δικαιολογημένοι,

– και αντιθέτως δεν βλέπουν και δεν κρίνουν την (αμερικανο-ευρωδυτική προγενέστερη) δράση, την οποία παντελώς αγνοούν(ξεχνούν!) ή θέλουν να αγνοούν(ξεχνούν) γιατί δεν τους συμφέρει γνωρίζοντας πολύ καλά πως αυτοί υπήρξαν οι πρώτοι που είχαν αρχίσει τις αντι-ρωσικές εχθροπραξίες από το 1991 και μετά!

Όλα ετούτα κανείς δεν μπορεί να τα αμφισβητήσει, να τα διαψεύσει, να τα παραγνωρίσει εάν τα σκεφτεί αληθινά τίμια και ειλικρινά.

Βεβαίως καλό θα ήταν οι Ουκρανοί κυβερνώντες να αναλογιστούν κάποια στιγμή πόσο οι ίδιοι έχον λερωμένη τη φωλιά τους (τα ναζι-φασιστικά τάγματα Αζόφ ως καθεαυτού ουκρανικός τακτικός στρατός, οι κρυφές προετοιμασίες βιολογικών όπλων, οι χιλιάδες δυτικοί μισθοφόροι, οι δεκάδες χιλιάδες δολοφονίες ρωσόφωνων στο Ντονμπάς, οι μυστικές νατοϊκές βάσεις στη Μαύρη Θάλασσα, κλπ.) και ό, τι τραγικό συμβαίνει στη χώρα τους δεν έπεσε ξαφνικά απ΄ τον ουρανό, αλλά έχει πίσω του μια ολόκληρη προϊστορια και ιστορία στις οποίες οι Ουκρανοί είναι τα πιστά τσιράκια των Αμερικανών. Δυστυχώς για όλους!

Πάντως, σήμερα στην Ουκρανία η πραγματικότητα είναι πως οι δυτικο-νατοϊκοί (ευρωπαίοι κοινοτικοί και αμερικανοί) μέσα στο παράλογο μένος τους να χτυπήσουν τη Ρωσία όχι άμεσα οι ίδιοι, για να μην έχουν αυτοί θύματα(!), αλλά μέσω τρίτων προορισμένων θυμάτων που άλλοι δεν είναι παρά οι ίδιοι οι Ουκρανοί(!!), διαπράττουν ένα άλλο ανθρωπιστικό έγκλημα αρνούμενοι να σταματήσουν μια αιματηρή και απολύτως καταστροφική για τη χώρα Ουκρανία και μάλλον άσκοπη αναμέτρηση, μετά απ’ την οποία, σίγουρα μέσα στα συντρίμμια, θα είναι σίγουρα απίθανο η Ρωσία να φύγει από όλα τα εδάφη που προσάρτησε (τώρα είναι περίπου το 20%),

οπότε το πρώτο θύμα του ΝΑΤΟ, η ίδια η Ουκρανία, όχι μόνο γιατί δεν θα έχει κερδίσει τίποτα το ουσιαστικό, αλλά και. για να ακολουθήσει τις «παραινέσεις» των «φίλων» της δυτικο-νατοϊκών για έναν πόλεμο χωρία όρια, θα πρέπει να δεχθεί και τον εκτεταμένο αφανισμό της που σήμερα συντελείται.

2. Αλλά, στ’ αλήθεια, γνωρίζουμε πραγματικά την αλήθεια γι’ αυτόν τον νατοϊκό πόλεμο που βαρύτατα επηρέασε όλες και μόνο τις ευρωπαϊκές χώρες και κοινωνίες με τρομερές θυσίες που άρδην αλλάζουν όλα τα καλύτερα δεδομένα και προβάλλουν ένα μέλλον από τα πιο ζοφερά, ενώ αντιθέτως καθόλου δεν επηρέασε την αμερικανική χώρα και κοινωνία που ζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα;!

Τί γνωρίζουν αληθινά οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με το σημείο εκκίνησης των πολιτικών και στρατιωτικών εντάσεων μεταξύ του Βλαδιμίρ Πούτιν και το ΝΑΤΟ/ΗΠΑ για το «θέμα Ουκρανία»;

Πιστεύουμε ακράδαντα πως αυτοί οι πολίτες, τουλάχιστον το 95% αυτών των πολιτών, δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα, και το μόνο που γνωρίζει είναι αποκλειστικά εκείνο που συνέχεια δεν έπαψε να διατυμπανίζει η δυτικο-αμερικανική προπαγάνδα με τους κυβερνητικούς ταγούς της και τα συστημικά τους ΜΜΕ.

Τα πάντα άρχισαν αμέσως μετά την πτώση του Τοίχους του Βερολίνου το 1989, όταν οι leaders των μεγαλυτέρων χωρών του ΝΑΤΟ είχαν προσωπικά και επίσημα εκφράσει την υπόσχεση στη Μόσχα πως η Ατλαντική Συμμαχία δεν θα προχωρούσε καθόλου ανατολικά «ούτε ένα εκατοστό»!

Η υπόσχεση αυτή αθετήθηκε πανηγυρικά από τους δυτικούς επαγγελματίες υποκριτές αφού από τότε έως τώρα 14 χώρες της πρώην σοβιετικής κυριαρχίας έγιναν μέλη της στρατιωτικής ατλαντικής συμμαχίας με κανονική επίσημη πρόσκληση του ΝΑΤΟ/ΗΠΑ.

Εξ ου και οι «κινήσεις» του Πούτιν, δηλαδή ο πόλεμος στη Γεωργία, η κατάληψη της Κριμαίας (έτσι κι αλλιώς – πρέπει δεόντως να τονιστεί – ανέκαθεν σχεδόν ολοκληρωτικά – τουλάχιστον 75% – ρωσική και μόνο πλασματικά περιελθούσα στην ουκρανική επικράτεια χάρη ενός ουσιαστικά αδικαιολόγητου… «δώρου» του Χρουστσόφ, ημι-ουκρανός κι αυτός με σύζυγο ουκρανή!), η υποστήριξη των Ρώσων αποσχιστών του Ντονμπάς και η απειλή του ρωσικού στρατού στα σύνορα με την Ουκρανία.

Η νατοϊκή υποκρισία έφτασε στο σημείο ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας Γιενς Στόλτενμπεργκ να δηλώνει ξεδιάντροπα, παρουσία αντίθετων ντοκουμέντων, και ακολουθώντας παπαγαλάκι την γραμμή της Ουάσινγτον, ότι «κανένας ποτέ, σε καμία ημερομηνία και πουθενά δεν έκανε παρόμοιες υποσχέσεις στην Σοβιετική Ένωση», που εντωμεταξύ λίγο αργότερα ο Γκορμπάτσοφ και ο Γιέλτσιν «μετέτρεψαν» σε «Ρωσία».

Τις απερίσκεπτες, βλακώδεις αυτές δηλώσεις του Στόλτεμπεργκ διέψευσε με απτά ντοκουμέντα» το έγκυρο Der Spiegel με ένα scoop που ξεγύμνωσε όλη τη εγκληματική υποκρισία και σκευωρία των ευρωδυτικών και αμερικανών.

Η έρευνα του Spiegel έχει ως τίτλο Ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει δίκιο; και εξ ολοκλήρου υιοθετήθηκε και δημοσιεύτηκε στις ΗΠΑ από το Zerohedge.

Βασίζεται σε μια εκτενή και πιστή ιστορική «διήγηση» των διαπραγματεύσεων μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Μόσχας που ακολούθησαν το τέλος του ψυχρού πολέμου.

Αναφέρονται διάφορα ντοκουμέντα, μεταξύ των οποίων δεσπόζει για την σημαντικότητά του το έγγραφο το οποίο ο αμερικανός πολιτικολόγος Joshua Shrifrinson ανακάλυψε στα British National Archives του Λονδίνου συνεργαζόμενος με το γερμανικό πεςριοδικό.

Πρόκειται για ένα πολύτιμο κείμενο πρακτικών το οποίο το 2017 έχει αποχαρακτηριστεί, δηλαδή έχει αρθεί το απόρρητο του, και στο οποίο, με όλες τις λεπτομέρειες γίνεται αναφορά στις συνομιλίες που έγιναν μεταξύ 1990 και 1991 από τους πολιτικούς διευθυντές των ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Μεγάλης Βρετανίας, Γαλλίας και Γερμανίας σχετικά με την ενοποίηση των δύο Γερμανιών μετά την πτώση της Ανατολικής Γερμανίας.

Οι αποφασιστικές συνομιλίες διεξήχθηκαν – όπως αναφέρει το Der Spiegel – την 6η Μαρτίου 1991 και το κεντρικό θέμα τους αφορούσε την ασφάλεια της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης και τη σχέση με την Ρωσία με τότε κυβερνήτη τον Μιχαήλ Γκορμπάτσοφ.

Τότε, στο αίτημα ορισμένων χωρών της ανατολικής Ευρώπης, με κυριότερη την Πολωνία, να εισέλθουν στο ΝΑΤΟ, οι αντιπρόσωποι των τεσσάρων δυτικών χωρών (ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και Δυτική Γερμανία), στα πλαίσια των συνομιλιών της ομάδας «4+2» με Ρωσία και Ανατολική Γερμανία, συμφώνησαν πως θεωρούσαν «ανεπίτρεπτο» το αίτημα.

Ο δυτικογερμανός διπλωμάτης Jurgen Hrobog, έτσι όπως είναι γραμμένο στο κείμενο του ντοκουμέντου, είπε: «Έχουμε διασαφηνίσει στις διαπραγματεύσεις 2+4 ότι δεν σκοπεύουμε να προχωρήσουμε την Ατλαντική Συμμαχία πέρα του ποταμού Oder στα ανατολικά. Επομένως, δεν μπορούμε να παραχωρήσουμε στην Πολωνία ή σε άλλα κράτη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης την είσοδο στο ΝΑΤΟ», διευκρινίζοντας ακόμα πως αυτή η θέση είχε συμφωνηθεί και με τον Γερμανό Καγκελάριο Helmuth Khol και τον ΥΠΕΞ Hans-Dietrich Genscher.

Το Der Spiegel πάει όμως παραπέρα και αποκαλύπτει επίσης ότι στην ίδια την συνάντηση ο αντιπρόσωπος των ΗΠΑ Raymond Seitz είχε δηλώσει: «Επισήμως υποσχεθήκαμε στην Σοβιετική Ένωση, στις συνομιλίες 4+2 όπως και σε άλλες διμερείς επαφές μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας, ότι σε στρατηγικό επίπεδο δεν σκοπεύουμε να εκμεταλλευτούμε την απόσυρση του σοβιετικού στρατού από την κεντρο-ανατολική Ευρώπη και επίσης ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί πέρα των συνόρων της νέας Γερμανίας, ούτε τυπικά ούτε άτυπα».

Αναμφισβήτητα, αυτό το ντοκουμέντο επιβεβαιώνει ορισμένα λεγόμενα του Γκορμπάτσοφ με θέμα και τις προφορικές υποσχέσεις που του είχαν κάνει σχετικά με την μη επέκταση του ΝΑΤΟ. Στις 7 Μαΐου 2008 σε μια συνέντευξη στο Daily Telegraph ο Γκορμπάτσοφ είχε πει ότι ο Helmuth Khol τον είχε διαβεβαιώσει πως το ΝΑΤΟ «δεν θα μετακινηθεί ανατολικά ούτε έναν πόντο». Σε μια άλλη περίπτωση, πρόσθεσε πως την ίδια υπόσχεση ρητά του είχα κάνει και η πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ James Baker ο οποίος όμως αργότερα το διέψευσε λέγοντας ότι ποτέ δεν υποσχέθηκε κάτι τέτοιο.

Ωστόσο το Der Spiegel δηλώνει ότι ο James Baker διαψεύστηκε επανειλημμένως από διάφορους διπλωμάτες, συμπεριλαμβανομένου και του αμερικανού πρέσβη στη Μόσχα Jack Matlock ο οποίος διευκρίνισε πως «κατηγορηματικές εγγυήσεις» είχαν δοθεί στην Σοβιετική Ένωση ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκτεινόταν προς ανατολάς.

Τέλος, η έρευνα του γερμανικού περιοδικού προσθέτει ότι ίδιες διαβεβαιώσεις είχαν δοθεί στη Μόσχα και από τον Άγγλο και Γάλλο αντιπρόσωπο.

Η ιστορία των τελευταίων 25 ετών όμως μας έδειξε όλο το αντίθετο: η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχία «μπήκαν» στο ΝΑΤΟ μόλις 8 χρόνια μετά τις πολλαπλές ψεύτικες διαβεβαιώσεις των Δυτικών, το 1999, λίγο πριν οι ΗΠΑ/Αγγλία ξεκινήσουν τον εγκληματικό τους πόλεμο με τη Σερβία, ενώ πέντε χρόνια αργότερα, το 2004,το ίδιο έγινε και με τις τρεις βαλτικές χώρες συνορεύουσες με τη Ρωσία(!), μαζί με Βουλγαρία, Σλοβακία και Ρουμανία.

Η αθέτηση των συμφωνημένων επίσημων υποσχέσεων των δυτικο/αμερικανών ενθάρρυνε την Ουκρανία να ζητήσει κι αυτή την είσοδό της στο ΝΑΤΟ: και αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η όποια υπομονή, η όποια παθητικότητα για «να μη χαλάσει» η ειρήνη έχει και το όρια της

Η Ρωσία ζήτησε «το ΝΑΤΟ να παραιτηθεί δημόσια από την επέκταση στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Γεωργίας και Ουκρανίας και να ανακαλέσει τον αμερικανικό στρατό στα σύνορα των κρατών το 1997».

Μάταια. Η αναξιοπιστία και διπλοπροσωπία του ΝΑΤΟ είναι πέραν πάσης λογικής. Στη Γεωργία τη πρώτη φορά έφαγε τα μούτρα του και προς στιγμή αποσύρθηκε, στην Ουκρανία όμως άρχισε τις προετοιμασίες εισδοχής της χώρας πλήρως αδιαφορώντας όχι μόνο για την καταπάτηση των όσων είχαν βεβαιώσει όλοι οι δυτικοί σύμμαχοι και βρίσκονται γραμμένα σε υπάρχοντα πρακτικά, αλλά και για όποια ενδεχόμενη ρωσική αντίδραση με σκοπό να σταματήσει όποιες διαδικασίες νατοποίησης του ουκρανικού εδάφους.

Τελικά οι ΗΠΑ κατάφεραν να πείσουν την Γεωργία να μπει κι αυτή στη δικής τους σφαίρα επιρροής.

Όσο για την Ουκρανία, η συνέχεια είναι γνωστή και τη ζούμε ακόμη σήμερα στο πετσί μας με εξαιρετικά κρίσιμες καταστάσεις που μετέτρεψαν την καθημερινότητα σε μια οικονομική μάχη επιβίωσης ανάμεσα σε ανανεωμένες αντιξοότητες.

Όλα ετούτα μας υποχρεώνουν να βιώνουμε την ανυπόφορη πλαστογράφηση της πραγματικότητας και την εκτεταμένη παραπληροφόρηση και απόκρυψη της αλήθειας, που διοχετεύτηκαν επιτηδείως σε όλα τα κράτη της Ευρώπης αλλοιώνοντας εκ βάθρων την αλήθεια και τροφοδοτώντας τις συνειδήσεις των κοινοτικών πολιτών με ψεύδη και παραποιήσεις.

Η μερίδα του λέοντος για την κατάσταση που σήμερα επικρατεί ανήκει αποκλειστικά στον Αμερικανό πρόεδρο Μπάιντεν, ένας άλλος πρόεδρος ΗΠΑ που μάλλον θα μνημονεύεται στην Ιστορία για το ουκρανικό έγκλημα πολέμου που εξαπέλυσε, κάλλιστα γνωρίζοντας απ’ την αρχή πόσο άσχημα γα την Ευρώπη θα εξελισσόταν τα πράγματα.

Η αλήθεια του Spiegel θα πρέπει όμως να δημοσιοποιηθεί και να υπερισχύσει, γιατί μόνο έτσι οι κοινοτικοί λαοί θα καταλάβουν τη ζημιά που τους επέβαλαν οι κυβερνώντες τους μόνο και μόνο για να υπηρετήσουν τυφλά τις επιδιώξεις και επιδείξεις κυριαρχίας του αμερικανικού κατεστημένου.

Οι έγγραφες πιστοποιήσεις αυτής της αλήθειας θα πρέπει επιτέλους να συνετίσουν και να ανοίξουν τα μάτια στους εξαπατημένους πολίτες της ταλαίπωρης Ευρωπαϊκής δήθεν Ένωσης.

Η «είδηση» έλεγε: «Εγκρίθηκε η συμφωνία ΕΕ-ΗΠΑ για την διατλαντική προστασία προσωπικών δεδομένων».

Βεβαίως, ποιος ξέρει όμως πόσοι ευρωπαίοι πολίτες γνωρίζουν την ύπαρξη και προπαντός τις συνέπειες αυτής της «Συμφωνίας» ΕΕ-ΗΠΑ για την «διατλαντική προστασία των προσωπικών δεδομένων» την οποία η «Κομισιόν» υπέγραψε μεν, αλλά είναι tabù για τους κοινοτικούς λαούς.

Υποθέτουμε πως σχεδόν κανείς από τα 450 περίπου εκατομμύρια πληθυσμού της ΕΕ δεν έχει ποτέ ακούσει γι’ αυτή τη «Συμφωνία» ή κάτι διάβασε σε εφημερίδα ή άκουσε στη τηλεόραση. Και όμως, για τους ευρωπαίους πολίτες τα στοιχεία της «Συμφωνίας» είναι ό, τι πιο αρνητικό θα μπορούσε να υπάρξει. Και σίγουρα καμία κυβέρνηση των κρατών-μελών της ΕΕ δεν μερίμνησε ποτέ να πληροφορήσει σχετικά τους πολίτες της.

Ο ίδιος ο τίτλος της «Συμφωνίας» είναι αποκαλυπτικός ήδη εμπεριέχοντας την βασική παραπλάνηση στην έκφραση «διατλαντική προστασία»

Με την έκφραση «διατλαντική», είναι ευνόητο και φυσιολογικό να εννοούμε «ό, τι περνάει ανάμεσα στις δυο ακτές του Ατλαντικού», δηλαδή ό, τι από ΕΕ πηγαίνει σε ΗΠΑ και τανάπαλιν ό, τι από ΗΠΑ πηγαίνει σε ΕΕ.

Ωστόσο, στο κείμενο εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι γίνεται αναφορά μόνο(!) σε αμερικάνικες κυβερνητικές Υπηρεσίες οι οποίες είναι δήθεν εντεταλμένες να ενεργούν έτσι ώστε να μη δημιουργούνται παραβάσεις και παραβιάσεις των δικαιωμάτων που αφορούν τα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων.

Αντιθέτως, όσο κι αν περιμένουμε να το δούμε, δεν λέει πουθενά τίποτα το ανάλογο που να εμπλέκει ευρωπαϊκές Υπηρεσίες σε σχέση με τα δεδομένα των Αμερικανών!

Για έναν άνθρωπο λογικό, αυτό δεν μπορεί παρά να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ότι, δηλαδή, η λέξη «διατλαντική» αφορά αποκλειστικά τα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων πολιτών που (θα) μεταδίδονται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΚΑΘΟΛΟΥ τα προσωπικά δεδομένα των Αμερικανών πολιτών σε περίπτωση που (θα) μεταδίδονται στην ΕΕ!!

Οπότε το συμπέρασμα είναι πάλι μόνο ένα: το «διατλαντικό» σημαίνει απλά την «ατλαντική διαδρομή» από ΕΕ σε ΗΠΑ που κάνουν τα προσωπικά δεδομένα των Ευρωπαίων πολιτών και ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ κάποια αντίστροφη διαδρομή από ΗΠΑ σε ΕΕ των δεδομένων των Αμερικανών πολιτών!

Ήτοι: η απόλυτη υποταγή και υπαγωγή των Ευρωπαίων κυβερνώντων και πολιτών (όλα τα 450.000.000 ανθρώπων της Ένωσης) στις αμερικανικές ελεγκτικές υπηρεσίες (κρατικές, ασφάλειας, εμπορικές, ιδιωτικές, κλπ.).

Γι’ αυτό άλλωστε το κείμενο, όπως προείπαμε, μιλάει συνέχεια για αμερικανικές αρχές («Υπουργείο Εμπορίου των ΗΠΑ», «οι (αμερικανικές) επιχειρήσεις των οποίων η πρακτική δεν συμμορφώνεται», «πρόσβαση της κυβέρνησης των ΗΠΑ», «πρόσβαση των (αμερικανικών) δημοσίων αρχών», «το γραφείο του Διευθυντή της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών»(η περιβόητη και πολλάκις αμαρτωλή αμερικανική υπηρεσία διεθνώς), «ο Υπουργός των Εξωτερικών των ΗΠΑ», «τομέας της εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών» (των ΗΠΑ, βέβαια), «η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου», «οι ΗΠΑ έχουν αποκλείσει τη μαζική και χωρίς διακρίσεις παρακολούθηση δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα»(!!) (να το δω και να μη το πιστέψω!), «καταγγελίες πολιτών της ΕΕ» (όπερ σημαίνει πως απλά πρόκειται για την κατεύθυνση «ευρωπαϊκών προσωπικών δεδομένων προς ΗΠΑ» αν η λογική των λέξεων έχει κάποια σημασία (και έχει!).

Μόνο για αμερικανικές ελεγκτικές υπηρεσίες, λοιπόν, ο λόγος και καμία μνεία για την αντίθετη περίπτωση, δηλαδή των εντεταλμένων ευρωπαϊκών ελεγκτικών υπηρεσιών και αρχών αντίστοιχων των αμερικανικών που μόλις διαβάσαμε παραπάνω: δεν υπάρχει κανένα όνομα κοινοτικού φορέα υπεύθυνου για την μη καταστρατήγηση της λεγόμενης συμφωνίας εκ μέρους ευρωπαϊκών υπηρεσιών(ασφαλείας, κυβέρνησης, κλπ.) ή επιχειρήσεων όπως θα περίμενε κανείς εφόσον η συμφωνία που μας «σερβίρουν» αφορά ΗΠΑ αλλά και Ευρώπη.

Και φυσικά πώς να υπάρχουν ευρωπαϊκά ονόματα κοινοτικών «υπουργείων» ή «αρχών αφού αυτή η «Συμφωνία» δεν προβλέπει την μετάδοση αμερικανικών προσωπικών δεδομένων στην ΕΕ, αλλά ΜΟΝΟ προβλέπει τη μετάδοση των ευρωπαϊκών προσωπικών δεδομένων στις ΗΠΑ και στις ελεγκτικές υπηρεσίες τους!

Κι ας έρχονται μετά να σκαρφαλώνουν πάνω σε καθρέφτες για να μας πείσουν για το αντίθετο!

Και έπεται η δεύτερη «παραπλάνηση»: είναι η κρίσιμη λέξη «προστασία». Σαφώς η λέξη δεν αφορά τα ευρωπαϊκά προσωπικά δεδομένα που στέλνονται στις ΗΠΑ, αλλά μόνο τα αμερικάνικα προσωπικά δεδομένα που δεν στέλνονται στην ΕΕ! Και γι’ αυτό προστατεύονται και πρέπει να προστατεύονται από αδιάκριτα ευρωπαϊκά μάτια!

Έτσι, τα αμερικανικά είναι προστατευμένα (έχουν «προστασία») γιατί βεβαίως δεν υπόκεινται σε ευρωπαϊκό κοινοτικό έλεγχο και αποθήκευση επειδή απλά δεν προβλέπεται να στέλνονται στην ΕΕ, ενώ τα ευρωπαϊκά δεν είναι προστατευμένα (άσχετο τί λένε οι Αμερικανοί: είναι βλακωδώς αφελείς όσοι τους πιστεύουν!) διότι στέλνονται στην «προστατευτική» αδιακρισία των αμερικανικών αρχών.

Τελικά ακόμη μια φορά η κυβέρνηση της ΕΕ (η τρισκατάρατη «Κομισιόν», η οποία πρέπει οπωσδήποτε να αναμορφωθεί ριζικά) παραδόθηκε στη κυβέρνηση των ΗΠΑ: οι Ευρωπαίοι πολίτες από τώρα και στο εξής θα ελέγχονται στενά και ΝΟΜΙΜΑ πια σε όλα τους τα προσωπικά δεδομένα από τους Αμερικανούς, που θα τα αποθηκεύουν κιόλας, ενώ οι αμερικανοί πολίτες δεν θα υπόκεινται σε κανέναν έλεγχο από τους Ευρωπαίους κοινοτικούς διότι αυτό δεν προβλέπεται και επομένως εάν γίνεται θα θεωρείται παράνομο και καταχρηστικό.

Οπότε ολόκληρη η Συμφωνία - νομικό κείμενο, νόμος - είναι μόνο προς όφελος των Αμερικανών και κατά των Ευρωπαίων, που δεν θα μπορούν πια να επικαλεστούν καμία παρανομία εκ μέρους των ΗΠΑ.

Γι’ αυτό είναι λοιπόν απαραίτητο αυτή η λεόντεια Συμφωνία επιτέλους να πάψει να μένει μυστική και επομένως να δημοσιοποιηθεί στην αληθινή της μορφή η οποία θα επιβεβαιώνει όσα ειπώθηκαν έως εδώ ή θα τα διαψεύδει.

Σε κάθε περίπτωση, είναι ή δεν είναι έτσι, πρέπει να θέσουμε την ερώτηση: οι λαοί της ΕΕ τα δέχονται; Τους ρώτησε κανείς αν τα δέχονται; Μια κυβέρνηση («Κομισιόν») που κανένας ευρωπαϊκός λαός δεν έχει εκλέξει, άμεσα ή έμμεσα, με ποιο δικαίωμα της επιτρέπεται να «μπλέκει» τους πολίτες των κοινοτικών λαών δίχως αυτοί να το ξέρουν και να συμφωνήσουν;

Το «μεγαλείο» της κοινοτικής «δημοκρατίας»;!

...ήτοι από τον Coudenhove-Kalergi στους λαθρομετανάστες

Είναι τώρα αρκετά χρόνια που στην Ευρώπη παρατηρείται μια μεγάλου ανθρώπινου όγκου «μετεγκατάσταση», ή καλύτερα μια, θα ‘λεγε κανείς επιβεβλημένη «μετανάστευση» με χαρακτηριστικά εισβολής εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων προερχόμενων ως επί το πλείστον από σχεδόν όλες τις αφρικανικές χώρες, αλλά και από ορισμένες ασιατικές χώρες, κατά κανόνα μουσουλμανικές.

Οι εικόνες εκατοντάδων πλεούμενων να κινούνται εν μέσω της Κεντρικής Μεσογείου και δεκάδων εξ αυτών πλήρεις λαθραίων να πολιορκούν κατά κύματα τις νότιες ιταλικές Σικελίας και Καλαβρίας και να «αδειάζουν» το «περιεχόμενό» τους ως και σε πλάζ με λουόμενους, είναι αληθινά σοκαριστικές.

Και βεβαίως δεν είναι διόλου απίθανο, ή μάλλον είναι σίγουρο πως ανάμεσα σε αυτές τις εκατοντάδες χιλιάδες ατόμων παρεισφρέουν και τουλάχιστον αρκετές εκατοντάδες σκληροπυρηνικών φανατικών ισλαμιστών συνδεδεμένων με εξτρεμιστικούς πυρήνες/οργανώσεις απολύτως εχθρικούς/κές προς τις ευρωπαϊκές χώρες προορισμού, όπως πολύ πρόσφατα είδαμε σε επεισόδια επιθέσεων σε ευρωπαϊκές πόλεις.

Ασφαλώς μπορούμε να πούμε χωρίς κανέναν κίνδυνο διάψευσης ότι πρόκειται ολοκληρωτικά για μία επαναλαμβανόμενη παλίρροια λαθρομεταναστών οι οποίοι, στην ουσία, μαζί με εκείνους στους οποίους εμπιστεύονται τις ζωές τους αδρά πληρώνοντας το «ταξίδι» τους, δημιουργούν ένα αξεδιάλυτο πλέγμα συνένοχου εκβιασμού εθελοντικά αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο να χαθούν στη θάλασσα, απ’ τη μια μεριά κι απ’ την άλλη βάζοντας σε άμεσο εκβιαστικό δίλημμα σωτηρίας ή όχι τις αρχές των χωρών (ουσιαστικά Ελλάδα και Ιταλία) όπου κατευθύνονται και αποβιβάζονται επειδή έτσι θέλουν οι ίδιοι και οι εγκληματίες διακινητές τους.

Τεράστια, μη συγκρίσιμη, η διαφορά με τα εξίσου μεγάλα κύματα μετανάστευσης, προς ΗΠΑ και Ευρώπη κυρίως Ιταλών και Ελλήνων – τότε αληθινοί «μετανάστες» - αρχές του 20ού αιώνα.

Τον τελευταίο καιρό η ηγεσία της ΕΕ επιτέλους τοποθετήθηκε επί του προβλήματος δηλώνοντας πως «δεν είναι οι διακινητές που θα ορίζουν ποιους και πόσους λαθρομετανάστες θα γίνουν δεκτοί στην Ευρώπη, αλλά τα ίδια κράτη της ΕΕ»!

Και «μπαμ ηκούσθη στον αέρα», όπως λέει και το τραγουδάκι, και μετά;

Ακόμη μια φορά τζάμπα μας «τρόμαξαν» οι κοινοτικοί ηγέτες γιατί η «τοποθέτησή» τους με ωραία λόγια ναι μεν έγινε αλλά και εκεί έμεινε(!), γιατί στη συνέχεια δεν γνωρίζουμε να έχει υπάρξει κάτι το συγκεκριμένο στη πράξη.

Το θέμα, πάντως, είναι πως σήμερα τα εκατομμύρια αυτών των λαθρομεταναστών βρίσκονται επί ευρωπαϊκού εδάφους (μόνο το 2023, έως στις 10.9., 165.669 άτομα εισήλθαν στην ΕΕ εκ των οποίων: 115.037 στην Ιταλία, 24.358 στην Ισπανία, 22.921 στην Ελλάδα, 3.082 στη Κύπρο και 271 στη Μάλτα) και πιέζουν για την «τακτοποίησή» τους. Σήμερα μια εκτίμηση μιλάει για περίπου 35.000.000 μουσουλμάνους λαθρομετανάστες διαφόρων ασιατικών και αφρικανικών χωρών στην κοινοτική Ευρώπη.

Επ’ αυτού πρέπει να πούμε πως σε δύο χώρες ειδικά (Γαλλία και Μεγάλη Βρετανία) η «εισαγωγή» αφρικανών και ασιατών αντίστοιχα «μεταναστών» είχε αρχίσει κιόλας μέσα στα πρώτα δέκα χρόνια από το τέλος του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Επομένως αυτές οι δύο χώρες σήμερα, μετά τα εκατομμύρια «μεταναστών» που είχαν «μαζέψει» όλα τα περασμένα χρόνια, δεν είναι και πολύ διατεθειμένες να δεχθούν άλλες μεγάλες εισόδους λαθρομεταναστών, είτε «παίρνοντας» τους από χώρες της λεγόμενης πρώτης άφιξης (Γαλλία), είτε επιτρέποντάς τους να «ξεμπαρκάρουν» παράνομα στις ακτές τους (Αγγλία).

Εν πάση περιπτώσει, εάν δεν βρεθεί κάποια άλλη λύση και συνεχιστεί ακόμη η εισβολή από Αφρική και Ασία εκατοντάδων χιλιάδων λαθραίων, εκτιμάται πως έως το 2050, δηλαδή σε 25 χρόνια, οι ξένοι αφρικανοί-ασιάτες, ως επί το πλείστον μουσουλμάνοι, στην ΕΕ θα αντιπροσωπεύουν πάνω από το 20% του πληθυσμού.

Και εάν ιδιαιτέρως επαναλαμβάνουμε τον χαρακτηρισμό «μουσουλμάνοι» είναι γιατί αυτό το ειδικό «στοιχείο ταυτότητας» σχεδόν καθόλου δεν έχει «αναλυθεί» όπως θα έπρεπε και πολύ κακώς γιατί εμφανώς πολλαπλασιάζει σε νιοστή δύναμη την αριθμητική εκρηκτικότητα της λαθρομεταναστευτικής φοράς, κάτι που μπορεί να έχει ανυπολόγιστες συνέπειες στις τοπικές κοινωνίες υποδοχής ή όχι.

Ήδη σήμερα σε πάρα πολλά μέρη το ποσοστό αγγίζει και υπερβαίνει το 10% και δημιουργούνται αρκετά προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες.

Τώρα, έχοντας υπόψη ότι ειδικά ο αφρικανικός πληθυσμός εκτιμάται πως έως το 2050 θα φτάσει τα 2 δισεκατομμύρια ανθρώπων, εύκολο είναι να φανταστεί κανείς πόση θα είναι στα επόμενα χρόνια η δημογραφική πίεση εξόδου από την ήπειρο γνωρίζοντας τις εκεί συνθήκες διαβίωσης που ασφαλώς έως τότε δεν πρόκειται να αλλάξουν και να ξεφύγουν από το σημερινό πολύ χαμηλό επίπεδο.

Ούτε βέβαια μπορούμε να ελπίζουμε πως οι κυβερνώντες των πιο φτωχών χωρών (που είναι και οι περισσότερες) θα γίνουν ενάρετοι και λιγότερο διεφθαρμένοι και τα εκατομμύρια δολάρια που τους δίδονται θα βοηθήσουν σε κάποια ανύψωση του βιοτικού επιπέδου ολόκληρου του πληθυσμού.

Με αυτά τα δεδομένα αναφορικά με την κατάσταση στις κυρίως μουσουλμανικές χώρες Αφρικής/Ασίας και στην παράλληλη μη αμελητέα προοπτική αλλοίωσης του τοπικού πληθυσμιακού χαρακτήρα στις διάφορες χώρες/μέλη της ΕΕ λόγω της αυξανόμενης παρουσίας του ξένου, αφρικανικού και ασιατικού, στοιχείου, ας ρίξουμε μια ματιά σε ένα «φαινόμενο» την ύπαρξη του οποίου μερικοί τοποθετούν τη φαντασία μιας συνομωσίας και άλλοι στην αλήθεια μιας πραγματικότητας.

Το «φαινόμενο» αυτό ονομάζεται «Σχέδιο Coudenhove-Kalergi», από το όνομα του επινοητή του Richard Nicolaus Ejiro Graf Coudenhove-Kalergi(Tokyo 1894- Schruns 1972), ένας Αυστριακός στοχαστής με πολλαπλές καταγωγές (αυστριακή, ιαπωνική, τσέχικη, ελληνική).

Αυτό το «σχέδιο» αναφέρεται στις (και διέπει από τις) εισηγήσεις που περιέχονται σε δύο βιβλία του: το Paneuropa, εκδοθέν το 1923 και το Praktischer Idealismus στην έκδοση του 1925.

Ο Coudenhove-Kalergi προνοούσε κατ’ αρχήν την ίδρυση μιας Ευρωπαϊκής οντότητας οργανωμένης σε σύνολο ώστε έτσι να αποφευχθούν οι διαιρέσεις και οι συνακόλουθοι πόλεμοι στην ήπειρο. Το μήνυμα της Paneuropa ενέπνευσε τον Γάλλο Aristide Briand στη πρότασή του μιας Πανευρωπαϊκής Ένωσης που παρουσίασε στην Κοινωνία των Εθνών το 1929.

Υπ’ αυτή την έννοια ο Coudenhove-Kalergi θεωρείται και ο πραγματικός ιδρυτής της ευρωπαϊκής κοινότητας. Εξάλλου ο ίδιος το 1948 ίδρυσε την Ευρωπαϊκή Κοινοβουλευτική Ένωση που στη συνέχεια πήρε το όνομα Συμβούλιο της Ευρώπης και Κοινοβουλευτική Συνέλευση.

Στα πλαίσια αυτής της «Ένωσης» στις σελίδες του Praktischer Idealismus o Coudenhove-Kalergi ανέπτυξε την δυνατότητα διαμόρφωσης μιας ευρωπαϊκής ηπείρου πολυπολιτισμικής και πολυεθνικής, ένα είδος Ηνωμένων Εθνών Ευρώπης. Αυτό είναι και το «σχέδιο» που κατηγορείται ως «συνωμοσιολογικό» και το οποίο λένε πως προβλέπει την σταδιακή εθνοκάθαρση/αντικατάσταση των εγγενών ευρωπαϊκών πληθυσμών με αφρικανο-ασιατικούς πληθυσμούς προερχόμενους από μεγάλες μεταναστευτικές ροές.

Μέσα σε αυτή τη διαδικασία θα πρέπει να παραχθεί σε βάθος χρόνου η «σύμμειξη» του ντόπιου πληθυσμού με την «διαφορετικότητα» των ξένων, εισαγόμενων πληθυσμών που θα έχουν γίνει αδιάσπαστο μέρος του κοινωνικού ιστού.

Με τα σημερινά δεδομένα, το πιο πρόσφατο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης (που ορθότερα θα ονομάζαμε «Λαθρομετανάστευσης») διαθέτει πολλούς «όρους» για την πραγματοποίηση της «φιλοσοφικής» ιδέας του Αυστριακού στοχαστή.

Έτσι λ.χ. προβλέπεται η κατασκευή πολυάριθμων «δομών» με χιλιάδες λαθρομετανάστες στη κάθε μια, ένα είδος μικρών πόλεων διάσπαρτων σε όλη την επικράτεια των χωρών αποδοχής, οι οποίες ως τώρα είναι βασικά δύο, η Ελλάδα και η Ιταλία, ήδη γεμάτες από «δομές», αλλά και από ανεξέλεγκτους περιπλανώμενους μετανάστες.

Είναι αναμφισβήτητο πως σήμερα βρισκόμαστε εν μέσω μιας μαζικής ανεξέλεγκτης μεταναστευτικής εισβολής στην Ευρώπη αθρόων πληθυσμών από Αφρική και Ασία, μια μαζική λαθρομετανάστευση την οποία οι περισσότερες κυβερνήσεις δικαιολογούν ως απόρροια πολέμων, πολιτικών ταραχών και φτώχειας στις χώρες καταγωγής αλλά ωστόσο έως σήμερα δείχνουν πως αδυνατούν να τιθασεύσουν και ακόμη λιγότερο να διαχειριστούν.

Η «ερμηνεία» όμως των πολέμων και των πολιτικών εξαναγκασμών δεν πείθει καθόλου όταν αντιλαμβανόμαστε ότι, πίσω από τις ατελείωτες μάζες που αφήνουν τις χώρες τους στην Αφρική και Ασία, με άκρως πλειοψηφική επικράτηση των μουσουλμανικών πληθυσμών, κρύβεται πλέον ένα εκτενέστατο, δαιδαλώδες δίκτυο «προξενητών» λαθραίας μετανάστευσης, με αφάνταστα πλούσιους ισολογισμούς, με «έδρες δράσεις» σε όλες τις χώρες σχεδόν της Αφρικής, με ανεξάντλητα «μέσα διακίνησης» και ανεξάντλητα έσοδα από την «μεταναστευτική στρατολόγηση» δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων οι ροές των οποίων συνεχώς ανανεώνονται με το δέλεαρ μιας «καλύτερης ζωής» σε μέρη άγνωστα με άγνωστες συνθήκες διαβίωσης/επιβίωσης.

Πάντως, απ’ ό, τι φαίνεται, το «αναπόφευκτο» της λαθρομετανάστευσης και το «αυθόρμητο φαινόμενο» που υποστηρίζουν οι «οπαδοί» της «πολυπολιτισμικής προπαγάντας», κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει ότι σε τελική ανάλυση μπορεί και να είναι μια από χρόνια προετοιμασμένη πραγματοποίηση ενός σχεδίου τελειωτικής αλλοίωσης/μεταμόρφωσης της πληθυσμιακής σύστασης μιας ολοκλήρου ηπείρου – στην ορισμένη περίπτωση η Ευρώπη, πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμη σε σχέση με άλλες ηπείρους– προς όφελος μιας οικονομικο-πολιτικής κυβερνούσας ελίτ, ένα είδος «επανεκκίνησης» που θα θέσει την Ευρώπη πάνω σε μια νέα, πραγματικά επαναστατική ανθρωπολογική εξελικτική βάση.

Λίγο πολύ έχουν ήδη ειπωθεί αρκετές λεπτομέρειες από το σχέδιο Coudenhove-Kalergi. Τα πάντα πηγάζουν από το βιβλίο Praktischer Idealismus, ήδη ένας τίτλος αρκετά αμφίσημος για έναν «ιδεαλισμό» στη «πράξη». Βεβαίως, όλα τα προβλεπόμενα του βιβλίου ακολουθούν και θα πραγματοποιούνται μετά που θα έχει επιτευχθεί η Paneuropa, η πανευρωπαϊκή ένωση με την κατάργηση όλων των εθνικών κρατών και η συγχώνευσή τους σε έναν μεγάλο ενωτικό οργανισμό, κάτι που λίγο-πολύ έχει ήδη επιτευχθεί.

Για τον Coudenhove-Kalergi η «Παν-Ευρώπη» είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσουν οι έριδες μεταξύ των κρατών και κατά συνέπεια οι καταστροφικοί πόλεμοι. Αναφορικά με αυτό το θέμα στα βιβλία του ο Coudenhove-Kalergi είχε σίγουρα υπόψη του τα αποτελέσματα του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Δεν μπορούσε ασφαλώς να φανταστεί τα τρισχειρότερα αποτελέσματα του Β’ παγκοσμίου πολέμου, αν και σίγουρα στη συνέχεια τα γνώρισε καλά!

Πάντως, αν για κάτι είχε δίκιο, αυτό ήταν για το ότι ανέκαθεν οι πιο βάρβαροι πόλεμοι έγιναν μόνο επί ευρωπαϊκού εδάφους και δεκάδες φορές οι ευρωπαϊκές χώρες «ξαναγεννήθηκαν» από τις στάχτες τους.

Όπως και να ‘ναι, μέσα στις μελλοντικές Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης οι λαοί θα πρέπει να δημιουργήσουν έναν καινούριο άνθρωπο μέσω μιας πολυεθνικής «διασταύρωσης» με αφρικανικούς και ασιατικούς πληθυσμούς, καταργώντας οποιαδήποτε φυλετική ομοιογένεια όπως σήμερα την γνωρίζουμε σε μερικά έθνη.

Σταδιακά, με το πέρας του χρόνου, ο νέος Ευρωπαίος άνθρωπος θα έχει μια εμφάνιση όμοια με εκείνη των αρχαίων Αιγυπτίων έχοντας αντικαταστήσει την διαφορετικότητα των λαών και των ατόμων.

Θα πρέπει να πάψουν οι εθνικές ταυτότητες και να δημιουργηθεί μια ενιαία φυλή μιγάδων (μη ξεχνάμε πως ο ίδιος ο Coudenhove-Kalergi ήταν μιγάς!) Οι μικτοί γάμοι μεταξύ διαφορετικών φυλών είναι η σωστή κατεύθυνση όχι μόνο από δημογραφική άποψη, αλλά και προπαντός για την νέα ομογενοποίηση των ευρωπαϊκών πληθυσμών.

Το 2000 σε μια έκθεση σχετικά με την Population Division των Ηνωμένων Εθνών και με τίτλο «Μετανάστευση αντικατάστασης», η λύση που προτεινόταν ήταν ακριβώς η εισαγωγή έως το έτος 2028 στην Ευρώπη 195.000.000 μεταναστών.

Άλλωστε, ας έχουμε υπόψη πως ο ΟΗΕ είναι ο διεθνής οργανισμός που προτρέπει τα ευρωπαϊκές χώρες να δεχθούν πολλά εκατομμύρια μεταναστών ώστε να αντισταθμίσουν την χαμηλή γεννητικότητα που μαστίζει τις ευρωπαϊκές χώρες.

Στην ίδια την Ελλάδα δεν ξεχνιέται εύκολα η τηλεοπτική χαρά του πρωθυπουργού Μητσοτάκη για την εξέλιξη της πολυπολιτισμικότητας στη χώρα με τις χιλιάδες Πακιστανούς και Αφγανούς και Άραβες μουσουλμάνους ήδη εγκατεστημένους και κυκλοφορούντες.

Πολλοί μιλούν για απειλούμενη γενοκτονία των Ευρωπαίων και εξόντωση των. Είναι πάντως φανερό ότι οι διάφοροι ευρωπαίοι κοινοτικοί κυβερνώντες αντί να επικεντρωθούν στην επείγουσα ανάγκη εφαρμογής σοβαρών οικονομικών και κοινωνικών μέτρων με προοπτική την γενναία ώθηση των γεννήσεων και την δημογραφική ανανέωση στον γηγενή πληθυσμό, αφήνουν τις νεολαίες τους να μαραζώνουν χωρίς παιδιά και εγκληματικά δέχονται εκατοντάδες χιλιάδες άντρες και γυναίκες αλλοεθνείς και αλλόδοξες με τις πολλαπλές γεννήσεις τους για να καλύψουν το αυτόχθωνο δημογραφικό έλλειμμα.

Προτιμούν, εγκληματώντας εναντίον τους ίδιους τους λαούς τους, να γεμίσουν οι χώρες τους με ξένους και ξένα παιδιά, παρά να δώσουν τα απαραίτητα κίνητρα ώστε οι δικοί τους νέοι να πληθαίνουν με τις γεννήσεις τους τον ντόπιο πληθυσμό!!

Με αυτό τον τρόπο η διάλυση του τοπικού πληθυσμού είναι εξασφαλισμένη, και είναι ακόμη περισσότερο εάν – όπως ήδη από τώρα εν μέρει συμβαίνει – προβλέπεται επίσης η, μετά από ένα ορισμένο (σχετικά μικρό) χρονικό διάστημα παραμονής στο έδαφος της χώρας, χορήγηση της εθνικής υπηκοότητάς της ευνοώντας έτσι, σε ένα μέλλον όχι και τόσο μακρινό, την δυνατότητα «επίτευξης» μικτών γάμων (ενώσεων) και συμβάσεων, όπως άλλωστε προνοεί και ο Coudenhove-Kalergi!

Τώρα, εάν αυτή η πληθυσμιακή αλλοίωση προκαλέσει σε βάθος χρόνου μια γενικευμένη φυλετική υποβάθμιση τέτοια ώστε οι μάζες πολιτών πιο εύκολα να χειραγωγούνται από την δεσπόζουσα κυβερνητική τάξη μέσα σε μια ανισορροπία του τύπου «αφέντες-υποταχτικοί», «διατάζοντες/ υπακούοντες, προς όφελος των μεγάλων οικονομικών παραγόντων που μαζί με τους κυβερνήτες θα κινούν τα νήματα της ζωής των μαζών –

είναι κάτι που σήμερα δεν μπορεί όντως ακόμη πλήρως να διευκρινιστεί ή διαπιστωθεί με ακρίβεια. Είναι ωστόσο βέβαιο πως ήδη από αρκετά χρόνια παρατηρείται μια επικίνδυνη τάση «κοπαδοποίησης» των ευρωπαίων ανθρώπων και μια εξίσου επικίνδυνη απώλεια αντιδράσεων ενάντια πολλαπλών περιορισμών της ελευθερίας σκέψης και πράξης που θεσπίζονται και τείνουν προς την δημιουργία όσων περισσότερων γίνεται υποταγμένων πολιτών και κατευθυνόμενων συνειδήσεων.

Όπερ σημαίνει απόλυτη διευκόλυνση ελέγχου των μαζών.

Κάτι παρόμοιο φαίνεται να εννοείται στις προβλεπόμενες ριζικές μεταβολές του ιδίου του ανθρώπου όπως εκτίθενται στο The Great Reset των Schwab/Malleret που κατά κάποιο τρόπο μεγεθύνει και συμπληρώνει τα «προγράμματα» της Agenda 2030 του ΟΗΕ, ένα βιβλίο που πριν από μερικά χρόνια δέσποζε σε μια φωτογράφηση στο γραφείο του πρωθυπουργού Μητσοτάκη, ίσως και ηθελημένα, αναφορικά με το σχεδιαζόμενο μέλλον.

Όπως και να ‘ναι τα πράγματα, νομίζουμε πως η εγρήγορση είναι απαραίτητη, αλλά και προπαντός η οργάνωση μιας αποτελεσματικής αντιμετώπισης όταν και εάν κάποτε η δράση του εξουσιαστικού συστήματος αρχίσει να γίνεται σαφής εκτελεστικός προπομπός τοιούτων αποκρουστικά παρανοϊκών ιδεών.

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Μπουχτίσαμε από φιγούρες - Θέλουμε αλήθειες του νόμου...

Μπουχτίσαμε με τις ατέρμονες ελληνοτουρκικές «συναντήσεις» οικοδόμησης ή αποδόμησης εμπιστοσύνης, αμοιβαίας ή όχι, με τις γελοίες δήθεν «διερευνητικές» επαφές και με τις τραγελαφικές «συμβουλευτικές» συνομιλίες,

με τους δήθεν διαλόγους καλής θέλησης για να «βγάλουν» κάποια φορά, στο διηνεκές, ανύπαρκτα «απτά αποτελέσματα», με τις ηλίθιες «συμφωνίες» για να βρεθεί μια κάποια «σύγκλιση» συνεργασίας,

με τις ακόμη πιο γελοίες διαδικασίες «εντοπισμού» κάποιου σημείου ελληνοτουρκικής «συναντίληψης» και τέλος, κάθε τρεις και πέντε, με τις γελοιωδέστατες, εδώ κι εκεί, μικρές ή μεγάλες συσκέψεις ανταλλαγής ιδεών των «κορυφαίων» ηγετών με τα ψεύτικα και παραπλανητικά λόγια τους.

Και μπουχτίσαμε με τους περιπλανώμενους πρέσβεις Έλληνες (κυρίως γυναίκες) και Τούρκους (αυστηρώς άνδρες), μια σε μια χώρα και μια στην άλλη (να δοκιμάσουν, το αξίζουν!, τα ωραία τοπικά εδέσματα), τους εξίσου περιπλανώμενους υφυπουργούς που θέλουν να αρέσουν στους ανώτερούς τους υπουργούς μη και αντικατασταθούν από άλλους ικανότερους στο αναποτελεσματικό bla bla bla.

Και μπουχτίσαμε με τα καλοπληρωμένα ΜΜΕ που βομβαρδίζουν τους (Έλληνες) πολίτες υμνώντας τις επιτυχείς ελληνοτουρκικές «συγκεντρώσεις εργασίας» και τα βήματα προόδου που γίνονται χάρη στα ικανά πολιτικο-κυβερνητικά στελέχη, αλήθεια, για ποιο λόγο;

μήπως για να πάρει η Ελλάδα κάτι απ’ τη Τουρκία; όχι βέβαια!

τότε μάλλον μόνο για να δώσει η Ελλάδα κάτι, πάντα κάτι όλο και μεγαλύτερο στη Τουρκία; Bingo! Αυτή είναι η σωστή απάντηση!

Και σε αυτή την «επιχείρηση» η μόνη δυσκολία, η μόνη ανάγκη είναι το πώς θα βρεθεί ο τρόπος να δοθεί στη Τουρκία εκείνο που θέλει χωρίς οι Έλληνες (πολίτες) να το αντιληφθούν ή τουλάχιστον να έχει ένα τέτοιο «περίβλημα» ώστε να είναι εύκολο για τους Έλληνες να το χωνέψουν ή μάλλον να το χάψουν!!

Διαδίδουν τώρα ότι, χάρη στον μπαμπά Μπάιντεν, φτάσαμε επιτέλους σε ένα πολύ καλό σημείο «σύγκλισης» αμφοτέρων των ελληνοτουρκικών προσδοκιών. Και όλο και περισσότερο «συγκλίνουμε» προς στις τελικές συναντήσεις, στυλ Χόκστάιν, από τις οποίες ο ταχυδακτυλουργός θα βγάλει το περιστέρι απ’ το καπέλο του και θα γίνει εκείνο το θαυμαστό που στην Ιταλία λέμε: chi ha avuto, ha avuto – chi ha dato, ha dato – scordiamoci del passato, δηλαδή όποιος πήρε, πήρε και όποιος έδωσε, έδωσε – ας ξεχάσουμε το παρελθόν.

Και, ω του θαύματος, η ελληνοτουρκική φιλία θα ξεπηδήσει μέσα σε ένα θριαμβευτικό φως και θα πάμε σε κάποια γραφική λίμνη - καληώρα οι Πρέσπα - να γιορτάσουμε το τέλος ενός βραχνά και την αρχή ενός έρωτα!

Ας το προσπεράσουμε όμως κι αυτό, για τώρα.

Είπαμε και επαναλαμβάνουμε ότι μπουχτίσαμε από «συναντήσεις καλής θέλησης». Αλλά ας θεωρήσουμε, αφηρημένα και θεωρητικά, πως αυτές οι συναντήσεις όντως ισχύουν και κάτι παράγουν, αν και δεν ξέρουμε ακριβώς τί, δεν ξέρουμε τίποτα.

Όλοι γνωρίζουν, και οι πιο αδαείς, ότι οι θεματολογίες συζητήσεων μεταξύ κρατών, είτε διμερείς είτε πολυμερείς, με αντικείμενα διαμάχης διμερή ή πολυμερή, διεξάγονται και δεν μπορούν παρά να διεξάγονται πάνω σε ένα νομικό υπόβαθρο, καμβά, μέσα σε ένα πλαίσιο αποτελούμενο από διεθνείς νόμους, συμβάσεις, κανονισμούς, συμφωνίες, κλπ.

και είναι αδύνατον, δεν μπορεί παρά να είναι αδύνατον να συζητάς με κάποιον για αμοιβαία θέματα, για ένα do ut des ή ένα facio ut facias δίχως συνεχείς και άμεσες αναφορές υπαγωγές και υποστήριξη νομικών δεδομένων και τετελεσμένων. Δεν μπορείς να συζητάς λ.χ. για εδαφικές (χερσαίες ή θαλάσσιες) εκκρεμότητες ή καταστάσεις και να μη τις τοποθετείς σε μια απαραίτητη βάση συγκεκριμένων νομικών διατάξεων ή ολόκληρων συμβάσεων που «προβλέπουν» αυτές τις καταστάσεις και στηρίζουν την διαχείρισή τους.

Και τότε ΔΙΕΡΩΤΩΜΑΣΤΕ και θα θέλαμε όλοι να διερωτώνται, αλλά και να ερωτούν:

όλες αυτές οι έως τώρα ελληνοτουρκικές συναντήσεις, όλες αναμφισβήτητα κρίσιμες, μεταξύ των γνωστών πρέσβεων Σουρανή, Παπαδοπούλου, διαφόρων υφυπουργών, υπουργών Δένδια και Γεραπετρίτη και πρωθυπουργού Μητσοτάκη και άλλων με τους αντίστοιχους Τούρκους,

για να «κατορθώσουν» να δημιουργήσουν επιτέλους (!!) την ελληνοτουρκική συμφιλίωση (ή «κοινωνική» μεταξύ των πολιτών είναι άλλη υπόθεση) που τόσο λένε πως λαχταρούν,

όλες αυτές οι συναντήσεις με τους Τούρκους των Ελλήνων αρμοδίων πολιτικών οι οποίοι διαλαλούν στους τέσσερεις ανέμους ότι υπακούουν μόνο στο διεθνές δίκαιο,

ΣΤΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΠΟΙΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΒΑΣΙΖΟΝΤΑΙ;

ΠΟΙΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΚΑΙ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ;

ΠΟΙΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ ΓΕΝΙΚΑ ΔΙΕΠΕΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΕΩΝ ΤΟΥΣ;

Απ’ ό, τι είναι γνωστό, τα κυριότερα νομικά πλαίσια που καθορίζουν τις ελληνοτουρκικές πολιτικές σχέσεις είναι οι Συμβάσεις της Λοζάνης, του Μοντρέ, των Παρισίων, η Χάρτα του ΟΗΕ, η UNCLOS. Μπορεί και μερικά άλλα δευτερεύοντα νομικά κείμενα.

ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΟΥΝ: η εφαρμογή ποιών διεθνών νόμων (διεθνές δίκαιο) είναι η κεντρική και ορίζουσα αρχή που ακολουθούν διαβουλευτικά στη διαμάχη με τους Τούρκους οι Έλληνες διαπραγματευτές;;

διότι, απ’ ό, τι γνωρίζουμε και απ’ ό, τι οι ίδιοι οι Τούρκοι δηλώνουν ανέκαθεν, η συμπεριφορά της Τουρκίας είναι κάθετα αντίθετη σε όλο αυτό το διεθνές δίκαιο που απαριθμήσαμε πιο πάνω!!

Επομένως, εάν είναι έτσι τα πράγματα, ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΟΥΝ.

Και εάν είναι έτσι τα πράγματα, τότε στις συναντήσεις με τους Τούρκους ποιο διεθνές δίκαιο ακολουθούν και εφαρμόζουν που οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν αναγνωρίζουν;;!! Ή υπάρχει ένα άλλο διεθνές δίκαιο που οι Τούρκοι αναγνωρίζουν και εμείς δεν το γνωρίζουμε;!

Μήπως όμως οδηγός τους (των Τούρκων αλλά βασικά και των Ελλήνων) είναι το «τουρκικό δίκαιο», δηλαδή οι τουρκικές απαιτήσεις εκτός διεθνούς δικαίου και οι αμερικανο-γερμανικές «φιλικές» αξιώσεις;; Μήπως το μόνο που κάνουν οι Έλληνες στις «διαπραγματεύσεις» είναι η προσπάθεια να ελαχιστοποιήσουν όσο μπορούν εκείνο που οι Τούρκοι τους ζητούν να παραδώσουν και καμία σχέση δεν έχει με το διεθνές δίκαιο;;!!

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Μόνο ένας σαλός δεν θα το καταλάβαινε...

1. Διαβάζουμε εκφράσεις όπως «οι δυο πλευρές συμφώνησαν να οικοδομήσουν πάνω στην ήδη υπάρχουσα θετική ατμόσφαιρα» και «οι δυο πλευρές επιβεβαίωσαν τον κοινό τους στόχο να παραγάγουν απτά αποτελέσματα» και ακόμη «προκειμένου να εντοπιστούν πεδία συμφωνίας και συνεργασίας»

και μια αυθόρμητη ερώτηση έρχεται στο νου: αλήθεια, αυτοί οι τύποι ποιον κοροϊδεύουν; ποιος κοροϊδεύει ποιον;

Είναι τώρα πάνω από μισό αιώνα που μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας «διεξάγονται» ακριβώς αυτά που μόλις τώρα διαβάσαμε μέσα σε εισαγωγικά, διαδικασίες για ατελείωτα και ουδέποτε εφαρμοσμένα «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης»(!!), που μπαίνουν σε όλες τις σάλτσες, και για γελοίες «διερευνητικές/συμβουλευτικές συνομιλίες» και «διάλογο με σκοπό την επίτευξη συναντίληψης» μεταξύ έναν που θέλει να πάρει ό, τι δεν του ανήκει και έναν που έδωσε κιόλας πολλά και περιμένει τον κατάλληλο εκβιασμό για να δώσει τα υπόλοιπα,

και οι διάφοροι «πληρεξούσιοι» τους έχουν συναντηθεί πάνω από εκατό φορές και δεν έλειψαν επίσης οι γελοιότητες των συναντήσεων «κορυφής» των δυο ηγετών σε διάφορα fora να μας λένε το μακρύ τους και το κοντό τους,

και μιλάμε ακόμη για Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης;!

ακόμη συναντιόμαστε, πίνουμε και τρώμε ωραία «εις υγεία» των «διερευνητικών» συνομιλιών και της «επίτευξης συναντίληψης»;!

Και πάλι, ποιος κοροϊδεύει ποιον;

Με τέτοια λοιπόν τα καραγκιοζλίκια φτάσαμε τελικά (το κατορθώσαμε!) να μιλάμε για «θετικές ατζέντες», «κοινά σχέδια δράσης», «θετικές ατμόσφαιρες» κι άλλα τόσα θαυμαστά: ένας κανονικός βομβαρδισμός από όλα τα ελληνικά ΜΜΕ (εφημερίδες συστημικές, τηλεοράσεις συστημικές, ιστολόγια συστημικά) ώστε να οδηγηθεί η σκέψη και η συνείδηση των Ελλήνων πολιτών στο συμπέρασμα και στην πεποίθηση ότι οι Τούρκοι «άλλαξαν ριζικά», έγιναν παλιόφιλοι και μέσα στο βαθύ κλίμα της ελληνοτουρκικής φιλίας που έχει εγκατασταθεί όλα όσα κάνουν οι Έλληνες πολιτικοί ταγοί είναι προς όφελος της πατρίδας Ελλάδας,

γιατί αλλιώς – και εδώ υπεισέρχεται και υφέρπει ο εκβιασμός! – εάν σήμερα δεν «επωφεληθούμε» από τη «χείρα φιλίας» που μας τείνει η καλή Τουρκία και δεν συμφωνήσουμε μαζί τους, «αύριο» τα πράγματα θα είναι απείρως αντίξοα και δυσμενή και η Ελλάδα «θα χάσει πολλά», εννοώντας «περισσότερα απ’ όσα σίγουρα θα χάσει σήμερα»!!

Όλη αυτή η «αναζωπύρωση» ελληνοτουρκικών «συναντήσεων» προετοιμάζει την «ύψιστη» συνάντηση των «ηγετών» που θα επισφραγίσουν μεγαλοπρεπώς τον ελληνοτουρκικό γάμο με τη πλούσια «προίκα» που θα δώσει η Ελλάδα στον Τούρκο «γαμπρό» της!

2. Ταυτόχρονα άρχισε κιόλας και να συγκεκριμενοποιείται το αντικείμενο της «προετοιμασίας» των Ελλήνων πολιτών μέσα στο διασαλπιζόμενο μοναδικά ευνοϊκό ψυχολογικό πλέον κλίμα φιλίας και αγάπης Ελλήνων και Τούρκων κυβερνητών και παρακυβερνητών (βλ. iEpikaira 13.10.2023 O A. Συρίγος εκ νέου σε ρόλο λαγού…):

και έτι ο γνωστός και μη εξαιρετέος Α. Συρίγος γίνεται «μπροστάρης» για να μας προϊδεάσει τί μέλλει γενέσθαι ως συνέπεια και απτό αποτέλεσμα του τόσο καλού ελληνοτουρκικού κλίματος που [δήθεν] επικρατεί και από το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να επωφεληθούμε για «να τελειώνουμε [μια για πάντα], ως πρωτο βήμα της ελληνοτουρκικής «εξομάλυνσης», με το θέμα των χωρικών υδάτων»,

όχι βέβαια τη Τουρκίας, αλλά της Ελλάδας(!) – χωρικά ύδατα που η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει σε διαπραγμάτευση και να τα «αλλάξει» με τον τρόπο που απαιτεί η Τουρκία!

Και όταν ο καλός Συρίγος μας λέει να «τελειώνουμε» [οριστικά πλέον] με τη σκοτούρα των ελληνικών χωρικών υδάτων, εννοεί χωρίς καμία ντροπή: «να δεχθούμε το αμερικανοτουρκικό diktat, δηλαδή τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας να είναι ακριβώς στα μέτρα που συμφέρουν στη Τουρκία, δραματικά πολύ πιο περιορισμένα από τα σημερινά 6 ν.μ. που είναι ήδη τα πιο περιορισμένα σε όλο τον κόσμο!!

Βεβαίως ο καλός Συρίγος μας λέει επίσης πως «θεωρεί δεδομένο» ότι επιπλέον ο ελληνικός εναέριος χώρος (ΕΕΧ) θα ταυτίζεται με τα χωρικά ύδατα, δηλαδή έρχεται ένας Έλληνας (τουλάχιστον έτσι αυτοχαρακτηρίζεται) «κυβερνητικός ειδήμονας» να ομολογήσει ξεδιάντροπα και με τουπέ το ξεπούλημα των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων στις ορέξεις της Τουρκίας!!

Τρομερό! Και αυτός που τα λέει και εκείνος του οποίου αυτός που τα λέει είναι πειθήνιο όργανο, φερέφωνο, μεταφραστής.

Οι «μικροί» λένε τις «άσχημες αλήθειες» ανοίγοντας τον δρόμο στους «μεγάλους» που μετά εκφράζουν τις «εθνικές ‘ιστορικές’ συμφωνίες».

Τα «καλά» του Συρίγου όμως δεν τελειώνουν εδώ γιατί εκεί που μας προδιαθέτει πως «ο ΕΕΧ θα ταυτιστεί με τα χωρικά ύδατα», δηλαδή θα περιοριστεί στα 6 ν.μ., ίσως ή μάλλον και λιγότερα(!), «για να μπορούν τα [καημένα τα] τουρκικά πλοία να πηγαίνουν στα λιμάνια τους χωρίς να περνάνε από τα χωρικά μας ύδατα, γιατί αλλιώς θα αναγκάζονται να στριφογύριζουν επ’ άπειρον στο Αιγαίο χωρίς λιμενικό αποκούμπι»(!!), άκουσον-άκουσον,

μας λέει, ή καλύτερα αντιλέει στη συνέχεια πως «αυτό δεν σημαίνει μείωση του ΕΕΧ όμως»!!

Αυτός κι αν είναι σοφιστής. Ποιος ξέρει τί θέλει να μας πει ο ποιητής των ποιητών;

Βεβαίως, όπως ξέρουμε όλοι, σήμερα και με τα 6 ν.μ. χωρικών υδάτων, τα τουρκικά πλοία δεν χρειάζεται καθόλου να περάσουν από ελληνικά χωρικά ύδατα: διαθέτουν όλη την κατάλληλη ανοιχτή θάλασσα. Με 12 ν.μ. τα πράγματα αλλάζουν.

Τότε; Χρειάζεται κι άλλος χώρος για να περνάνε τα τουρκικά πλοία; Και πόσος χώρος ακόμη χρειάζεται για τους Τούρκους; Και πόσος χώρος θα απομείνει για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου; Τρία μίλια; Δύο μίλια; Και το υπόλοιπο «ανοιχτή θάλασσα» για να περνούν τα τουρκικά καράβια «με όλη τους την άνεση», όπως έλεγε κάποτε κάποιος, ποιητής κι αυτός;

3. Ωστόσο, για «να είμαστε δίκαιοι», κάτι θα πρέπει να κάνουν και οι Τούρκοι ως αντάλλαγμα για ετούτη τη «παραχώρηση από πλευράς μας», μας επισημαίνει πάλι ο καλός Συρίγος (και οι πίσω απ’ αυτόν): ακόμη, μια άλλη στο διηνεκές ελληνική «παραχώρηση»!

Δεν ντρέπεται βέβαια να μας πει ότι ο ίδιος (ασφαλώς και οι πίσω απ΄ αυτόν) «θα περίμενε» οι Τούρκοι «ρητώς» να «αποδεχθούν», λ.χ. ούτε λίγο ούτε πολύ «την επαναστρατιωτικοποίηση των Ανατολικών νησιών του Αιγαίου»!!

Να ‘τη λοιπόν η βόμβα! Επιτέλους μας την έριξε ο αθεόφοβος. Μας είπε εκείνο που η κυβέρνηση έκρυβε ως τώρα ψευδόμενη. Τα ελληνικά ανατολικά νησιά έχουν αφεθεί ανυπεράσπιστα γιατί οι κυβερνήτες μερίμνησαν να αφαιρέσουν απ’ αυτά την αμυντική θωράκισή τους!. Μια αναιδής, αποτρόπαια ομολογία ότι απομάκρυναν απ’ τα νησιά όποια ικανά αμυντικά όπλα αφήνοντάς τα «γυμνά» ή το πολύ-πολύ τα αντικατέστησαν από οπλικές σαχλαμάρες, έτσι όπως ζητούσαν οι Αμερικανότουρκοι και όπως είδαμε όλοι με τα τέσσερα βλακώδη οχήματα που έστειλαν οι Γερμανοί.

Τώρα, εκτός από τους εκεί νησιώτες, όλοι οι άλλοι Έλληνες πολίτες γνωρίζουν πως εκείνα τα ελληνικά νησιά έγιναν πανεύκολη λεία των Τούρκων; Αμφιβάλλουμε σφόδρα. Ποιος τους πληροφόρησε; Κανείς.

Πιστοποιήθηκε με το παραπάνω έτσι, τρανά, ότι αυτά τα νησιά έχουν αποστρατιωτικοποιηθεί, εξ ολοκλήρου ή στο μεγαλύτερο, τραγικό βαθμό, στα μουλωχτά ή φανερά, σιγά-σιγά ή μεμιάς, έμειναν ανοχύρωτα., ελεύθερα σε όποια τουρκική εισβολή, έκθετα στη παραμικρή «φαντασία» κατάληψης των Τούρκων, οι οποίοι δήθεν πήγαν (πήγαν;!) πιο εσωτερικά απ’ τα παράλια, μερικά χιλιόμετρα τα οποία όμως αυτοί μπορούν να καλύψουν μέσα σε λίγη, ελάχιστη ώρα, το αντίθετο με τους Έλληνες που θα πρέπει να υπερβούν μεγάλη απόσταση και χρόνο μέχρι να φτάσουν να «υπερασπιστούν» (τρόπος του λέγειν) τα ήδη καταληφθέντα ελληνικά ανατολικά νησιά έως το Καστελόριζο!

Κι αν επιπλέον το Αιγαίο καταληφθεί από τους Τούρκους μέσω της συρρίκνωσης των χωρικών υδάτων των ελλήνικών νησιών, όπως σχεδιάζουν και οι ίδιοι οι Έλληνες, τότε και η όποια διάβαση του Αιγαίου για τους Έλληνες στρατιωτικούς θα γίνει απαγορευτική, όπως όλοι αντιλαμβανόμαστε.

4. Σ’ αυτό το σημείο, ας θυμηθούμε τους αρχαίους Εφιάλτες (μόνο ελληνικό «φρούτο» είναι η λέξη «Εφιάλτης») κάνοντας μια σύγκριση με τους σύγχρονους Εφιάλτες. Απογοήτευση! Οι αρχαίοι Εφιάλτες «εξέδιδαν» την πατρίδα τους χωρίς να εμφανιστούν δημόσια οι ίδιοι, κρυμμένοι, ίσως και ντροπιασμένοι, ενώ οι σημερινοί Εφιάλτες βγαίνουν στη TV, στο ραδιόφωνο, στο ίντερνετ και «εκδίδουν» τη χώρα τους φανερά, άμεσα, με δημόσια λόγια και δημόσιες υπογραφές, ίσως και να καυχιόνται κιόλας, να το θεωρούν χρέος και επίτευγμα.

Οι σημερινοί άλλωστε χρησιμοποιούν όλες τις «εκδοχές» του ρήματος «δίδω»: «εκδίδω», «παραδίδω», «προδίδω», «καταδίδω» και ό, τι άλλο παρόμοιο υπάρχει. Αυτή κι αν είναι «πρόοδος» σε σχέση με τους αρχαίους Εφιάλτες. Ή κάνουμε λάθος1

Και έρχονται στο νου οι στίχοι του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη, αποκαλυπτικοί αλλά και βαθιά οδυνηροί:

Ποιος δεν ξέρει τον Εφιάλτη.

Ο Εφιάλτης ήταν ο πρώτος προδότης!

Τότε ακόμη η προδοσία ήταν αμάρτημα!

Θεοί και άνθρωποι τιμωρούσαν σκληρά τον προδότη.

Ποιος δεν ξέρει τον Εφιάλτη

Αργότερα η προδοσία έγινε επάγγελμα!

Οι προδότες πηγαίναν στη δουλειά τους

όπως οι μαγαζάτορες στα μαγαζιά τους.

Πουλούσαν την πραμάτεια τους

και παίρναν το μισθό τους τακτικά.

Παντρεύονταν ανάμεσά τους

να μην προδώσουν της ράτσας τη σειρά!

Κι όμως όλος ο κόσμος θυμόταν ακόμα

την ιστορία του Εφιάλτη τόσα χρόνια!

΄Ωσπου η προδοσία γίνηκε αρετή!

Έγινε καθήκον

και για τους προδότες

θεσπίστηκε εύφημος μνεία ειδική!

«Στο σεμνό προδότη

τη μεγάλη προδοσία πιστοποιούσα

η πατρίς ευγνωμονούσα».

Ποιος θυμάται πια τον Εφιάλτη;

5. Τώρα, η εξαφάνιση όποιας χωρικής επήρειας του τόξου νησιών από Λήμνο έως Καστελόριζο και πολύ πιθανόν η ολική απομόνωσή τους από την ηπειρωτική ελληνική επικράτεια με τις τρομαχτικές συνέπειες για όλους τους εκεί νησιώτες δεν μπορεί να μην επηρεάσει εξαιρετικά δυσμενώς και όλα τα άλλα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, κυρίως τις Κυκλάδες, έως τα νησιά κοντά στη Κρήτη.

Στην πραγματικότητα, ένας πραγματικός αρμαγεδδών σε ολόκληρο τον αιγαιακό χώρο που θα διαλύσει κυριολεκτικά την ελληνική παρουσία και μοναδικά θα ωφελήσει τους Τούρκους που καμία σχέση δεν έχουν με το Αιγαίο!!!

Τα πάντα στη μεταβολή προς το χειρότερο των ελληνικών χωρικών υδάτων φαίνεται πως είναι υπολογισμένα σε άμεση συνάρτηση με την εκτενέστερη έννοια και έκταση της ΑΟΖ. Οι Αμερικανογερμανότουρκοι τα έχουν υπολογίσει όλα.

Με βάση τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, σήμερα η ελληνοτουρκική ΑΟΖ στο Αιγαίο είναι μοιρασμένη ως εξής: Ελλάδα 93%, Τουρκία 7%, έχοντας υπόψη ότι αυτό το 7% αντιπροσωπεύεται από τα τρία στενά θαλάσσια περάσματα/σύνορα που η Τουρκία έχει με την Ελλάδα μεταξύ Λήμνου και Λέσβου, Λέσβου και Χίου και Χίου και Σάμου, σε όλη την υπόλοιπη θάλασσα η Τουρκία μη έχοντας απολύτως καμία δυνατότητα «εξόδου»/ΑΟΖ στο Αιγαίο ως τη Ρόδο και εν μέρει στην ανατολική Μεσόγειο ως το Καστελόριζο.

Οι Αμερικανογερμανότουρκοι θεωρούν – με το δικό τους δίκιο! – πως αυτό το 7% για μια Τουρκία με την τόσο μεγάλη ακτογραμμή (βέβαια κάνουν πως ξεχνούν που η Ελλάδα συνολικά έχει μεγαλύτερη ακτογραμμή!!), όπως εξάλλου και οι ίδιοι Έλληνες πολιτικοί έχουν το θράσος να παραδεχθούν, είναι απαράδεκτα πολύ μικρό και πρέπει να γίνει κάτι ώστε να αναλογεί με την «μεγαλοσύνη» της Τουρκίας!

Δύο είναι οι λύσεις: ή με απ’ ευθείας διμερείς συμφωνίες ή ζητώντας απ’ το Δικαστήριο της Χάγης να το ορίσει, κάτι που έτσι κι αλλιώς παραπέμπει σε μια προηγούμενη ελληνοτουρκική «συναντίληψη»!

Το ζητούμενο πάντως είναι ένα και μοναδικό: ο δραματικός, δρακόντειος ακρωτηριασμός της ελληνικής ΑΟΖ στο Αιγαίο-ανατολική Μεσόγειο η οποία ΑΟΖ από το σημερινό βάση UNCLOS 93% θα πρέπει να «κοπεί» αρκετά βάση του αποκλειστικού τουρκικού οφέλους (στο 50%, 60%;), με ό, τι αυτό συμπαρασέρνει εις βάρος των ελληνικών νησιών του Αιγαίου με κυριολεκτική εξάλειψη του συμπλέγματος του Καστελόριζου και κυριολεκτική εξαφάνιση οποιασδήποτε επαφής με τη Κύπρο, που απομονώνεται τραγικά με αποτέλεσμα να «την πληρώνει», οριστικά και αμετάκλητα, ο εκεί κυπριακός Ελληνισμός ευρισκόμενος μεταξύ σφύρας (η τουρκοκρατούμενη ΤΔΒΚ στο βορρά) και άκμονος (οι δύο αγγλικές βάσεις και μια προσεχής αμερικανική το νότο).

6. Μένει να δούμε λοιπόν εάν η δραστική μείωση της ελληνικής θαλάσσιας επικράτειας (δηλαδή των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων) θα πραγματοποιηθεί με την συναίνεση των Ελλήνων κυβερνώντων (που έτσι θα «συμπληρώσουν επάξια» τα ξεπουλήματα των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων που έκανε ο Κ. Σημίτης τα έτη ’90 και γι’ αυτό συνεχίζει να περιφέρεται θριαμβευτικά) ή θα γίνει νομολογία του ΔΔΧ με δικαστική απόφαση την οποία πολύ δύσκολα θα μπορούσε ποτέ να προσβάλλει όποια ελληνική κυβέρνηση στο μέλλον ή να ακυρώσει.

Καλά τα λέει πάλι ο πολύς Α. Συρίγος που θέλει να «τελειώνουμε» μια για πάντα με τα χωρικά ύδατα πριν ενδεχομένως «προχωρήσουμε» με την Χάγη για την ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου/αν. ‘Έτσι κι αλλιώς, για την αν. Μεσόγειο «προβλέπει» ο «χάρτης Μπάιντεν»!

Και καλά τα λένε οι διάφοροι πρωθυπουργικοί εξουσιαστές και υποτακτικοί τους που μιλούν για «θαλάσσιες ζώνες» παραμυθιάζοντας, δηλαδή κοροϊδεύοντας τους Έλληνες πολίτες πως «αναφέρονται [δήθεν] μόνο σε ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδα»(!!), σαν να είναι οι πολίτες ηλίθιοι και δεν καταλαβαίνουν.

Με τοιουτοτρόπως «τακτοποιημένα» τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια των νέων χωρικών υδάτων σαν ένα είδος «γεωγραφικού ζουρλομανδία» που θα τα φυλακίσει στον αιώνα τον άπαντα, το βήμα προς τον διαμοιρασμό με τη Τουρκία του 93% της ελληνικής ΑΟΖ και του 100% της ελληνικής υφαλοκρηπίδας είναι πολύ μικρό για το Δικαστήριο της Χάγης που δεν θα έχει παρά πολύ απλά να επικυρώσει την μοιρασιά που οι ίδιοι Έλληνες κυβερνώντες θα έχουν συνομολογήσει με τους Τούρκους.

Τελικά όμως ας μας πει κάποιος: τί θα γίνει με την ελληνικό λαό, με τους Έλληνες πολίτες στην ορισμένη περίπτωση;

Όπως ξέρουμε, τα χωρικά ύδατα, η ΑΟΖ, η συνορεύουσα ζώνη και η υφαλοκρηπίδα είναι, εκτός από θαλάσσιες πραγματικότητες, και νομικές έννοιες και συμβάσεις, είναι και κτήσεις και ιδιοκτησίες της χώρας όπου βρίσκονται, όπου χώρα = Ελλάδα = έθνος = σύνολο πολιτών/λαού, και επομένως είναι κτήσεις/ιδιοκτησίες του λαού και των πολιτών.

Διότι κανείς δεν μπορεί να νομίζει ή να πιστεύει πως τα χωρικά ύδατα, η συνορεύουσα ζώνη, η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα είναι κτήσεις/δικαιώματα, περιουσία/ιδιοκτησία των εκάστοτε πρωθυπουργών που δήθεν τα «διαχειρίζονται» κατά το δοκούν!!

Οπότε τί κάνουμε με τους Έλληνες πολίτες; τους «τη φέρνουμε» ακόμη μια φορά και μετά… τρέχα να βρεις άκρη;

Δεν δικαιούνται να εκφράσουν την θέλησή τους; Να πουν εάν θέλουν, δέχονται ή όχι, να ακρωτηριαστούν οι ιδιοκτησίες τους ως «κυρίαρχου λαού», όπως λέει και το άρθρο 1 του Συντάγματος, για να δοθούν σε ξένους, επιπλέον εχθρούς που μηχανεύονται τα πάντα για να εκμηδενίσουν την Ελλάδα;

Βεβαίως εάν συμβεί το χειρότερο (προς τα εκεί το πάνε;), θα συμβεί και κάτι το μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά: οι ίδιοι οι .Έλληνες που υπέγραψαν την Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας να «τρώνε» την υπογραφή τους και να αποκηρύττουν ρητώς και δημόσια εκείνο που επισήμως και δημόσια είχαν δεχθεί και υπογράψει! Μόνο και μόνο για να «πουληθούν» και να ευνοήσουν μια εχθρική χώρα. Απίστευτο αλλά αληθινό.

Απόδειξη απέραντης υποτέλειας και υπαγωγής που κανείς σε καμια χώρα δεν θα έχει ποτέ συναντήσει.

Είναι θλιβερό, πολύ θλιβερό. Ας κάνουμε όμως κάτι για να πάψει, επιτέλους!