iEpikaira

Γράφει ο ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ

Ολοκληρώθηκαν ήδη δύο εβδομάδες από την επανέναρξη των εχθροπραξιών μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν. Όπως αποδείχτηκε, η ανακωχή που επιτεύχθηκε τον Απρίλιο ήταν απλώς μια ανάπαυλα, με μία σημαντική όμως διαφορά: σε αυτή τη φάση του πολέμου δεν συμμετέχει (ακόμη) το Ισραήλ. Και για όσο θα ισχύει αυτό, η σύγκρουση δεν θα πρέπει να θεωρείται τελική.

Το μνημόνιο κατανόησης που υπέγραψαν απρόθυμα ΗΠΑ και Ιράν έχει βέβαια καταρρεύσει. Το Ιράν απέκλεισε ξανά το Στενό του Ορμούζ, ενώ οι ΗΠΑ επανέφεραν τον αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών. Σε αυτές τις δύο εβδομάδες, οι εχθροπραξίες γρήγορα απέκτησαν κλίμακα πλήρους πολέμου, με τη σύγκρουση να επικεντρώνεται στον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, αλλά παράλληλα να εκτείνεται και σε μια πολύ ευρύτερη περιοχή. Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν μπορεί να υπάρξει ακόμη μια αποκλιμάκωση, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για την τελική σύγκρουση. Ήδη άλλωστε από την πλευρά των ΗΠΑ υπήρξε παύση των βομβαρδισμών τις τελευταίες ημέρες.

Η σημαντική εξέλιξη σε αυτή τη φάση είναι ότι οι Χούθι, οι σύμμαχοι του Ιράν στην Υεμένη, ανακοίνωσαν τον ναυτικό αποκλεισμό της Σαουδικής Αραβίας και εξαπέλυσαν επιθέσεις με drones και βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον εμπορικών της πλοίων και πετρελαϊκών της εγκαταστάσεων. Οι ενέργειες αυτές αποσκοπούν στο να περιορίσουν τη ναυσιπλοΐα μέσω του Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και να καταστήσουν επισφαλή τη σαουδαραβική διέξοδο προς την Ερυθρά Θάλασσα. Με αυτή την κίνηση το Ιράν επιδιώκει μέσω των Χούθι να επιτύχει δύο στόχους.

Διπλός ενεργειακός αποκλεισμός

Ο πρώτος στόχος είναι να καταστεί πιο αποτελεσματικός ο οικονομικός στραγγαλισμός που επιχειρείται με το κλείσιμο του Ορμούζ. Έως τώρα σημαντικές ποσότητες πετρελαίου διοχετεύονταν εκτός Ορμούζ μέσω δύο αγωγών.

Ο ένας από αυτούς τους αγωγούς είναι ο East-West Pipeline, με τον οποίο η Σαουδική Αραβία μπορεί να διοχετεύει καθημερινά 5-7 εκατομμύρια βαρέλια στο λιμάνι Γιανμπού της Ερυθράς Θάλασσας.

Ο άλλος αγωγός είναι ο Abu Dhabi Crude Oil Pipeline των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, ο οποίος παρακάμπτει το Στενό του Ορμούζ και καταλήγει στο λιμάνι της Φουτζέιρα στην Αραβική Θάλασσα. Μέσω του αγωγού αυτού μπορούν να διοχετεύονται 1,5-1,8 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα.

Εξ αιτίας αυτών των δύο αγωγών, περίπου το 30% του πετρελαίου που παράγεται στον Περσικό έχει παραμείνει έως τώρα διαθέσιμο στις διεθνείς αγορές, παρά τον αποκλεισμό του Ορμούζ. Αυτός είναι πιθανότατα ένας από τους λόγους που οι τιμές του πετρελαίου έχουν παραμείνει γενικά υπό έλεγχο. Αν όμως παύσει η ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα ή πληγούν οι σαουδαραβικές εγκαταστάσεις στο Γιανμπού, τότε πιθανόν να δούμε τις τιμές του πετρελαίου σημαντικά υψηλότερα.

Πίεση προς τη Σαουδική Αραβία

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο το Ιράν επιχειρεί να κλείσει την Ερυθρά Θάλασσα μέσω των Χούθι είναι η άσκηση πίεσης στη Σαουδική Αραβία, βασικό σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή. Με ημερήσια παραγωγή πετρελαίου περίπου 9 εκατομμυρίων βαρελιών, η Σαουδική Αραβία μπορεί έως τώρα να διοχετεύει το 70-75% της παραγωγής της μέσω του East-West Pipeline και να έχει ικανοποιητική ροή εσόδων. Να σημειώσουμε εδώ ότι τα κράτη του Περσικού Κόλπου είναι μεν πλούσια, αλλά έχουν κρατικό δανεισμό. Έτσι μια πιθανή διακοπή στη ροή εσόδων θα αύξανε τον δανεισμό της Σαουδικής Αραβίας και θα επιδείνωνε τη δημοσιονομική της κατάσταση, η οποία δεν είναι τόσο ισχυρή όσο συχνά θεωρείται.

Μια άλλη παράμετρος που είναι ιδιαιτέρως σημαντική, είναι ότι όταν ένα κράτος δεν μπορεί να εξάγει το πετρέλαιό του, αναγκάζεται να το αποθηκεύει. Όταν εξαντληθούν οι διαθέσιμοι αποθηκευτικοί χώροι, πρέπει να περιορίσει ή να διακόψει την παραγωγή. Η απότομη και παρατεταμένη διακοπή λειτουργίας ορισμένων κοιτασμάτων μπορεί να συνεπάγεται σημαντικό οικονομικό κόστος, τεχνικές δυσκολίες και προβλήματα κατά την επανεκκίνησή τους.

Αυτή ακριβώς είναι και η πίεση που ασκούν οι ΗΠΑ μέσω του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν. Με τον αποκλεισμό λοιπόν της Ερυθράς Θάλασσας το Ιράν επιχειρεί να αντιστρέψει τον εκβιασμό εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας και να μεταθέσει τη χρονική πίεση στην πλευρά των ΗΠΑ.

Ποιος θα ελέγξει τον Περσικό

Σήμερα οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονται ότι η αντοχή που επέδειξε το Ιράν στα αρχικά πλήγματα το έχει καταστήσει θανάσιμη απειλή για τα αμερικανικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή. Το διακύβευμα του πολέμου δεν είναι πια το αν οι ΗΠΑ θα ελέγξουν ή θα ποδηγετήσουν το Ιράν, αλλά ποιος από τους δύο θα κυριαρχήσει στον Περσικό.

Στην περίπτωση του Βιετνάμ, η αποχώρηση των ΗΠΑ από την περιοχή είχε ως αποτέλεσμα το Βόρειο Βιετνάμ όχι μόνο να επικρατήσει επί του Νοτίου Βιετνάμ, αλλά και να θέσει υπό τον έλεγχό του το μεγαλύτερο μέρος της Ινδοκίνας (Καμπότζη, Λάος).

Ο Περσικός όμως δεν είναι μια φτωχή περιοχή της Ασίας όπως ήταν τότε η Ινδοκίνα. Είναι η περιοχή από την οποία προέρχεται το 25% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου και το 20% του παγκόσμιου εμπορίου LNG. Παράλληλα οι πετρομοναρχίες του Κόλπου είναι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ, σημαντικοί επενδυτές και μεγάλοι πελάτες της αμερικανικής αμυντικής βιομηχανίας.

Επί πλέον, το γεγονός ότι οι πωλήσεις πετρελαίου των κρατών του Κόλπου πραγματοποιούνται σε δολάρια ενισχύει τη διεθνή ζήτηση για το αμερικανικό νόμισμα και συμβάλλει, μαζί με άλλους παράγοντες, στο να είναι το δολάριο το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Ως αντάλλαγμα για όλα αυτά, οι ΗΠΑ παρείχαν μέχρι τώρα εγγυήσεις ασφαλείας στις πετρομοναρχίες του Κόλπου. Ωστόσο, αυτός ο ρόλος πλέον αμφισβητείται.

Δεν μπορούν να φύγουν

Οι ΗΠΑ δεν μπορούν λοιπόν απλώς να αποχωρήσουν από τον Περσικό και να αφήσουν τις πετρομοναρχίες του Κόλπου στο έλεος του Ιράν. Υπενθυμίζεται ότι μεσαίοι αξιωματούχοι του Ιράν υπαινίχθηκαν πρόσφατα ότι αν οι ΗΠΑ συνεχίσουν να πλήττουν τις υποδομές του, τότε το Ιράν θα μπορούσε να εισβάλει στην πλέον ευάλωτη χώρα της περιοχής, το Κουβέιτ, και ενδεχομένως και στο Μπαχρέιν.

Αν τέτοιες απειλές εκτοξεύονται, ενώ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή βρίσκονται ισχυρές αμερικανικές αεροναυτικές δυνάμεις, αντιλαμβάνεται κανείς πόση αξία μπορεί να έχει μια συμφωνία αποτυπωμένη σε ένα κομμάτι χαρτί, όταν κάποια στιγμή οι ΗΠΑ αποσύρουν τις δυνάμεις τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι ΗΠΑ δύσκολα μπορούν να αποφύγουν μια αναμέτρηση που θα κρίνει ποια δύναμη θα κυριαρχήσει στη Μέση Ανατολή. Μπορεί οι Αμερικανοί, όταν ξεκινούσαν τον πόλεμο, να μην είχαν κάτι τέτοιο στο μυαλό τους. Τώρα όμως το διακύβευμα είναι ακριβώς αυτό – και είναι τεράστιο.

Μια ενδεχόμενη έξωση των ΗΠΑ από τον Περσικό θα αποτελούσε γεωστρατηγική καταστροφή που θα κλόνιζε την εικόνα τους ως παγκόσμιας υπερδύναμης. Διότι μία τέτοια εξέλιξη θα συνεπαγόταν τεράστια απώλεια κύρους, μεγάλο οικονομικό κόστος και παράλληλα θα ενίσχυε τους κύριους αντιπάλους τους, την Κίνα και δευτερευόντως τη Ρωσία, οι οποίες θα αποκτούσαν σημαντικό έρεισμα στην περιοχή.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η μεγάλη κλιμάκωση του πολέμου στο προσεχές διάστημα θα πρέπει να θεωρείται η πλέον πιθανή εξέλιξη. Θα καταλάβουμε ότι έχουμε εισέλθει σε αυτή τη φάση, όταν δούμε να συμμετέχει ξανά στον πόλεμο το Ισραήλ.

Πηγή: militaire.gr

«Το παγκόσμιο κραχ έρχεται πιο κοντά αν επιβεβαιωθεί η γεωπολιτική υποβάθμιση των ΗΠΑ ,όπως αυτή καταγράφεται στην αντιπαράθεση με το Ιράν…Οι όροι της συμφωνίας που συζητούνται στην Ελβετία θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμη και ταπεινωτικοί για τις ΗΠΑ». Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος σε μία ανάλυση για όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή κι έχουν άμεσες και επικίνδυνες επιπτώσεις για την Ελλάδα.

Η ενδεχόμενη απόσυρση ή υποβάθμιση του ρόλου των ΗΠΑ, ενδέχεται να αποθρασύνει ακόμη περισσότερο την Τουρκία έναντι της Ελλάδας. Το πολιτικό σύστημα της οποίας δίνει την εντύπωση ότι δεν αντιλαμβάνεται όσα συμβαίνουν στην περιοχή μας, πανηγυρίζοντας για συμφωνίες που αποδεικνύονται ήδη εξαιρετικά ετεροβαρείς για τη χώρα.

Πηγή: militaire.gr

Η Τουρκία ετοιμάζεται να κάνει ένα ακόμη βήμα μπροστά στο Αιγαίο κι αν η Ελλάδα επιλέξει να κάνει έστω και μισό βήμα πίσω, θα πιστοποιήσει αυτό που όλο και περισσότεροι υποψιάζονται: ότι σιγά ,σιγά γίνεται χώρα μειωμένης κυριαρχίας.

Το νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα είναι έτοιμο να κατατεθεί από την Τουρκία και όπως λέει ο Αναστάσιος Λαυρέντζος , σύμβουλος επιχειρήσεων πρέπει να πάψουμε να πιστεύουμε ότι «η ιστορία μας περιμένει». Η ιστορία μας προσπερνά και μας αφήνει πίσω…

Ο κ. Λαυρέντζος εξηγεί πως έχουμε φθάσει στο χείλος του γκρεμού και από την παράθεση των γεγονότων επιβεβαιώνεται η άποψη του ότι «ζούμε τη συνέχεια της Μικρασιατικής Καταστροφής».

Εξηγεί ότι οι απόψεις που λένε ότι «δεν μας αφορά τι νομοθετεί η Τουρκία», είναι απλά ανοησίες , αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να επιβάλλουμε το διεθνές δίκαιο . Προς το παρόν το επικαλούμαστε κατά περίπτωση! Το αγνοούμε προκλητικά στη Μέση Ανατολή, το κάνουμε Ευαγγέλιο όταν μας «στριμώχνει» η Τουρκία.

Ο κ. Λαυρέντζος εξηγεί πως φθάσαμε στο σημείο η Ελλάδα να χρεοκοπεί ,να υποθηκεύεται και σήμερα …να πανηγυρίζει γιατί πληρώνει τους δανειστές πρόωρα!!! «Είναι δυνατόν ο κόσμος να σφαδάζει από την ακρίβεια και οι κυβερνώντες να πανηγυρίζουν ότι πληρώνουμε τους δανειστές νωρίτερα», αναρωτιέται.

Από την άλλη πλευρά η Τουρκία που είχε περάσει κι εκείνη από το ΔΝΤ, δείχνει να αναπτύσσεται κι όχι «χρηματιστηριακά» αλλά σε στη βιομηχανία -και την αμυντική- ακόμη και στην τεχνολογία.

Το ερώτημα που θέτει ο κ. Λαυρέντζος είναι εύλογο: « Έχουν την παιδεία να καταλάβουν τι σημαίνει να χάσει η Ελλάδα ,μετά από 3.000 χρόνια το Αιγαίο; Είναι η συνέχεια της Μικρασιατικής Καταστροφής».

Πηγή: militaire.gr

Γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ επέλεξε το δρόμο των όπλων για να επιβάλει την «αμερικανική θέληση» στον κόσμο;

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος, σύμβουλος επιχειρήσεων αναλύει την κατάσταση, επισημαίνοντας ότι ο κόσμος βρίσκεται σε έναν ιδιότυπο Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η οικονομία είναι το εργαλείο με το οποίο ο κ. Λαυρέντζος χρησιμοποιεί για να εξηγήσει τις αποφάσεις και τις κινήσεις του Τραμπ. «Οι ΗΠΑ θα αναποδογυρίσουν όλα τα τραπέζια», λέει ο κ. Λαυρέντζος και θα το κάνουν λόγω της δεινής οικονομικής τους κατάστασης. Είναι αυτή η αιτιολόγηση αρκετή για να δικαιολογήσει όσα διαπράττει ο Ντόναλντ Τραμπ;

Όσα βλέπουμε είναι επεισόδια αυτού του ιδιότυπου Παγκοσμίου Πολέμου , υποστηρίζει ο κ. Λαυρέντζος εκφράζοντας την ελπίδα ότι δεν θα εξελιχθεί σε θερμό πόλεμο.

Η «λογική» Τραμπ αφορά άμεσα την Ελλάδα, γιατί η εξαφάνιση του διεθνούς δικαίου και η επιβολή των ισχυρών διά των όπλων μπορεί να ανοίξει την όρεξη πολλών.

Πηγή: militaire.gr

Η εποχή κυριαρχίας 5 αιώνων της Δύσης φαίνεται ότι φθάνει στο τέλος της…Τι έρχεται και πόσο έχει αλλάξει ήδη ο κόσμος; Πόσο ακόμη θα αλλάξει και ίσως πολύ γρήγορα;

Τι σημαίνει η παρακμή της Ευρώπης που ραγδαία επιδεινώνεται;

Τι προσπαθεί να αλλάξει ο Τραμπ, προσπαθώντας να περισώσει τις ΗΠΑ που βρίσκονται επίσης σε δύσκολη θέση;

Διαβάζοντας το κείμενο της νέας Στρατηγικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, βγαίνουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. Το έχουν διαβάσει στην ελληνική κυβέρνηση;

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος, σύμβουλος επιχειρήσεων ,καλεσμένος του militaire channel, όχι μόνο το διάβασε, αλλά το μελέτησε. Μοιράζεται μαζί μας τα συμπεράσματα που προκύπτουν απ’ αυτό το κείμενο και επικεντρώνει σε όσα αφορούν την Ελλάδα ,αλλά και τη «γειτονιά» μας. Δηλαδή και την Τουρκία.

Το βέβαιο είναι ότι για την Ελλάδα υπάρχουν ευκαιρίες και ρόλοι. Αρκεί να θέλουμε να εκμεταλλευθούμε τις ευκαιρίες και να παίξουμε τους ρόλους που είναι στα μέτρα μας.

Όσο για την Τουρκία; Η παγίδα του Θουκυδίδη εξακολουθεί να την απειλεί…

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ!]

Πηγή: militaire.gr

Μήπως η «πενταμερής» για την Ανατολική Μεσόγειο για την οποία μιλά ο πρωθυπουργός είναι η τέλεια παγίδα για την Ελλάδα; Ποιοι θα συμμετέχουν σ’ αυτή τη πενταμερή; Μπορεί να γίνει χωρίς την Κύπρο; Και τι θα γίνει με την κατεχόμενη Κύπρο; Οι χώρες που θα συμμετέχουν μήπως τελικά στηρίξουν τουρκικές θέσεις; Για τη Λιβύη αυτό είναι βέβαιο. Για την Αίγυπτο, υπάρχουν πλέον ερωτήματα.

Ακόμη χειρότερα: μήπως η περιβόητη πενταμερής θα γίνει απλά και μόνο για να μας ανακοινωθεί ότι έχει μυστικά συμφωνηθεί για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο;

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος στο στούντιο του militaire channel σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική ανάλυση.

Πηγή: militaire.gr

ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Συρία που σφραγίστηκαν με την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, διέρρηξαν άρδην τις ισορροπίες στην Εγγύς Ανατολή. Δημιούργησαν έτσι στη Συρία μια μαύρη τρύπα, στην οποία σπεύδουν να πάρουν θέση οι γεωπολιτικά δρώσες δυνάμεις μεσαίας ή μεγαλύτερης εμβέλειας. Μέχρι να κατασταλάξει αυτό το ρευστό γεωπολιτικό σκηνικό, είναι δύσκολο κάποιος να κάνει προβλέψεις, και μάλλον κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα να προβάλει στο μέλλον τους φόβους του ή τις επιθυμίες του. Μπορούμε όμως να αναγνώσουμε σε αδρές γραμμές την κατάσταση και κυρίως να σταθούμε σε αυτά που μπορούμε να διαπιστώσουμε με βεβαιότητα.

Στο πλαίσιο αυτής της ανάλυσης θα επικεντρωθούμε κυρίως στην Τουρκία, η οποία μας αφορά άμεσα. Η Τουρκία στη Συρία επιβεβαιώνει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο αυτό που μας έχει δείξει και σε άλλα μέτωπα. Η Τουρκία είναι ένας γεωπολιτικά δραστήριος παίκτης με φιλοδοξίες, πολλαπλές επιδιώξεις και την αποφασιστικότητα να επιτύχει τους στόχους του. Σε αυτό το πλαίσιο η Τουρκία αναλαμβάνει λελογισμένα ρίσκα και δεν διστάζει να χρησιμοποιεί το στρατιωτικό εργαλείο, όταν η σχέση κόστους οφέλους κρίνεται ευνοϊκή.

Για τον σκοπό αυτό η Τουρκία έχει δημιουργήσει μια σειρά από δορυφορικούς στρατούς, οι οποίοι αποτελούνται από ομάδες ημιατάκτων, θρησκευτικά φανατισμένων ή τυχοδιωκτών μισθοφόρων που μεταφέρει από άλλα μέτωπα. Το επικίνδυνο αυτό εργαλείο η Τουρκία μπορεί να το χρησιμοποιεί, χωρίς να την νοιάζει η φθορά του, γεγονός το οποίο της προσδίδει μεγάλη ευελιξία. Παράλληλα, την καθιστά και πολύ πιο επικίνδυνη.

Μέσω αυτής της κινητικότητας, η Τουρκία προσπαθεί αποφασιστικά να ανασυστήσει την επιρροή της πάλαι ποτέ Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Έτσι κατέχει τη μισή Κύπρο, έχει πραγματοποιήσει ένοπλες επεμβάσεις και έχει άμεση παρουσία στη Λιβύη και στη Συρία. Ακόμη η Τουρκία είναι στρατηγικά εγκατεστημένη στη Σομαλία, στο κέρας της Αφρικής, έχει στρατιωτική βάση στο Κατάρ και διενεργεί συστηματική οικονομική, πολιτική και θρησκευτική διείσδυση στα Βαλκάνια.

Σχόλιο Φανούλας Αργυρού: "Ο Ερντογάν εδώ και χρόνια επιθυμεί την διάλυση ή τροποποίηση της Λωζάννης και το διαλαλούσε επανειλημμένα. Εκείνο όμως που πολλοί  αρθρογράφοι και αναλυτές ειδικά στην Ελλάδα ξεχνούν, είναι ότι τη Συνθήκη της Λωζάννης ΠΡΩΤΟΙ παραβίασαν, θέλεις πες το «ακρωτηρίασαν»,  οι ΒΡΕΤΑΝΟΙ. Με την συγκατάθεση του τότε Υπ. Εξωτερικών της Ελλάδας Στέφανου  Στεφανόπουλου, στην διαβόητη Τριμερή του Λονδίνου τον Αύγουστο του 1955. ΄Οταν την ΠΑΡΑΒΙΑΣΑΝ φανερά και με εκδίκηση οι Βρετανοί, επαναφέροντας την Τουρκία ως ενδιαφερόμενο μέρος στο θέμα της Κύπρου, από το οποίο  η Τουρκία είχε εγκαταλείψει κάθε δικαίωμα/διεκδίκηση  με την Συμφωνία της Λωζάννης το 1923, προεδρεύοντος της ίδιας της Μεγάλης Βρετανίας!

Εμπνευστής και διαχειριστής της όλης επαναφοράς της Τουρκίας με την σκηνοθετημένη Τριμερή του, με την βοήθεια του φιλόδοξου ‘Έλληνα ΥΠΕΞ Στεφανόπουλου, ήταν ο βρετανός Αξιωματούχος στο Φόρειν ΄Οφις, Σερ ΄Ιβον Κιρκπάτρικ…

Εκείνη τη «πρόκληση» η Ελλάδα δυστυχώς με τον ΥΠΕΞ Στεφανόπουλο (ελέω ασθένειας του Στρατηγού Παπάγου που δεν μπορούσε να παρευρεθεί και που δεν θα δεχόταν ποτέ και το γνώριζαν οι Βρετανοί)  την δέχθηκε και συνηγόρησε…

Και έτσι επανήλθε η Τουρκία το 1955 ως ενδιαφερόμενο μέρος στο θέμα της Κύπρου με όλα τα βρετανο-τουρκικά σχέδια (Δρ. Νιχάτ Ερίμ/Φόρειν ΄Οφις) να υλοποιούνται σταδιακά ελέω και πάλι ανίκανων ηγεσιών Κύπρου και Ελλάδας…

Φανούλα Αργυρού, Ερευνήτρια/δημοσιογράφος/συγγραφέας Λονδίνο"

Τα επικαιροποιημένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τις γεννήσεις και θανάτους, όπως είπε ο κ. Λαυρέντζος, απλά επιβεβαιώνουν την επιτάχυνση της δημογραφικής κατάρρευσης στη χώρα

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος, που έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, συνεργάζεται με διεθνείς ελεγκτικούς οίκους ως σύμβουλος επιχειρήσεων και διδάσκει Διαχείριση Κινδύνων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, είναι ο συγγραφέας των πλέον επίκαιρων βιβλίων για το δημογραφικό με τα βιβλία: “Η Θράκη στο μεταίχμιο” και “Σιωπηρή Άλωση - Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας”.

Μιλώντας σήμερα στον 98.4 για την αδράνεια του πολιτικού συστήματος στη χώρα, πάνω στο Νο1 ζήτημα επιβίωσης του Ελληνισμού, το δημογραφικό, έκανε λόγο για μια κατάσταση που οδηγεί κάθε χρόνο στην εξαφάνιση μιας πόλης των 70χιλιάδων κατοίκων, χωρίς κανείς να συγκινείται.

Όπως είπε χαρακτηριστικά, «πεθαίνουμε ησύχως» και δυστυχώς καμία στρατηγική βάθους δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Τα επικαιροποιημένα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τις γεννήσεις και θανάτους, όπως είπε, απλά επιβεβαιώνουν την επιτάχυνση της δημογραφικής κατάρρευσης στη χώρα.

Πηγή: neakriti.gr

«Η Ελλάδα δεν μπορεί να εξαγοράσει ειρήνη στο Αιγαίο…Όσοι συζητούν το ενδεχόμενο να παραχωρηθεί μέρος έστω των ενεργειακών αποθεμάτων της περιοχής στην Τουρκία, είναι σαν να ταίζουν το θηρίο που θέλει να μας κατασπαράξει»…

Ο κ.Αναστάσιος Λαυρέντζος άριστος γνώστης της οικονομίας και της γεωπολιτικής, μιλά για όσα φαίνεται ότι μας περιμένουν στο πεδίο των ελληνοτουρκικών.

Επισημαίνει ότι οι σχέσεις γεωπολιτικής είναι σχέσεις ισχύος και αυτό προσπαθεί να εκμεταλλευθεί τώρα η Τουρκία. Υπενθυμίζει ότι «την τελευταία 20ετία έχουμε ένα παραγωγικό άλμα της Τουρκίας. Η Τουρκία παράγει 2.000.000 οχήματα το χρόνο και είναι όγδοη στον κόσμο στην παραγωγή χάλυβα. Οι προβλέψεις του ΟΟΑΣΑ το 2060 θα είναι στους G 7 και θα έχει ΑΕΠ 7 τρις δολάρια».

Αυτά τα οικονομικά δεδομένα και οι προβλέψεις δείχνουν «ότι η Ελλάδα δεν μπορεί με υποχωρήσεις να εξαγοράσει ειρήνη στο Αιγαίο, αυτό θα είναι προσωρινό, η ειρήνη θα υπονομεύεται πάντα από τη νεο-οθωμανική Τουρκία», λέει.

Ο κ.Λαυρέντζος έχει ασχοληθεί συστηματικά με το δημογραφικό πρόβλημα και γι ΄ αυτό επισημαίνει την δημογραφική έκρηξη της Τουρκίας σε συνδυασμό με τη δική μας καθίζηση σε αυτό το θέμα.

Παράλληλα έχουμε και την οικονομική μας περιπέτεια. Η Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια προσπαθεί να επιστρέψει στα επίπεδα του 2008, στηριζόμενη πρωτίστως στον ευαίσθητο τουριστικό τομέα ,ο οποίος και αυτός έχει περάσει σε μεγάλο ποσοστό σε ξένα χέρια.

«Αν αφήσουμε την Τουρκία να ξεφύγει και οικονομικά δεν θα υπάρχει καμία δυνατότητα ανάσχεσης,θα γίνουμε ένας πολιτικός δορυφόρος», τονίζει ο κ.Λαυρέντζος.

Απαντώντας στην υποτονική αντίδραση του πολιτικού μας συστήματος ο κ.Λαυρέντζος επισημαίνει ότι στο σύνολο του «κατατρέχεται από φοβικά σύνδρομα που έχει καλλιεργήσει η Τουρκία. Θέλει να αυταπατάται , να στηρίζεται σε πλάτες συμμάχων και να πιστεύει ότι θα αντιμετωπίσει το θέμα Τουρκία με κάποιες υποχωρήσεις…Η αυταπάτη του ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι ότι η Τουρκία θα κορεστεί από μερικές παραχωρήσεις που θα κάνουμε. Είναι λάθος! Τι θα εμποδίσει τους Τούρκους την επόμενη μιας συμφωνίας, να ζητήσει περισσότερα; Πως είναι δυνατόν να ακούμε αναξιοπρεπείς δηλώσεις που λένε ότι μπορεί να χάσουμε το Καστελόριζο αλλά θα κερδίσουμε κάτι στη Ρόδο και στη Λέρο»;

Το μόνο που λείπει από την Τουρκία για την ανάπτυξη της είναι η ενέργεια,λέει ο κ.Λαυρέντζος. Αυτό ψάχνει και το ψάχνει εις βάρος της Ελλάδας. Η Τουρκία θέλει να βρει δικές της ενεργειακές πηγές για να αποδεσμευθεί από την ανάγκη στήριξης από ξένες επενδύσεις. Η ενέργεια θα σταθεροποιήσει την οικονομία της και τα της επιτρέψει να γίνει περιφερειακή δύναμη. «Όταν λοιπόν κάποιοι στην Ελλάδα σκέφτονται να παραχωρήσουν έστω και μέρος των ενεργειακών αποθεμάτων στην Τουρκία είναι σαν να ταίζουν το θηρίο που θέλει να μας κατασπαράξει», υποστηρίζει ο κ.Λαυρέντζος.

Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος κατέχει πτυχίο Φυσικής και διπλώματα μεταπτυχιακής ειδίκευσης (MSc) στα Οικονομικά Μαθηματικά και στη Θεωρητική Φυσική. Έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Στο πλαίσιο αυτό έχει επισκεφτεί πολλές βαλκανικές χώρες (Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία). Συνεργάζεται με διεθνείς ελεγκτικούς οίκους ως συμβουλος επιχειρήσεων και διδάσκει Διαχείριση Κινδύνων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τα βιβλία: «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση – Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας».

Πηγή: militaire.gr

Λαυρέντζος Αναστάσιος

Σε προηγούμενο άρθρο μου προσπάθησα να δείξω γιατί είναι ανέφικτος ένας έντιμος συμβιβασμός με την Τουρκία. Σε αυτό θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί μια ελληνική υποχώρηση απέναντι στην Τουρκία, που θα οδηγούσε στη λεγόμενη συνεκμετάλλευση του ελληνικού ορυκτού πλούτου, θα ήταν ολέθρια επιλογή για την Ελλάδα. Σύμφωνα με τις τρέχουσες εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ, το 2060 η Τουρκία προβλέπεται να έχει μέγεθος ΑΕΠ που θα υπερβαίνει τα 7 τρισεκατομμύρια δολάρια, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση παγκοσμίως.

Αυτή είναι φυσικά μια πρόβλεψη των τεχνοκρατών του ΟΟΣΑ, η οποία δεν είναι απαραίτητο να υλοποιηθεί. Ωστόσο, εκφράζει την προβολή των τρεχουσών τάσεων, αλλά και το πώς βλέπουν οι υπόλοιποι την Τουρκία. Συνεπώς είμαστε υποχρεωμένοι να την λάβουμε σοβαρά υπ’ όψιν. Αν το 2060 είναι ακόμη μακριά, έχει ενδιαφέρον να δούμε πως εξελίχθηκε η τουρκική οικονομία από τη δεκαετία του 1990 έως σήμερα.

Γράφει ο Αναστάσιος Λαυρέντζος

Πρωταθλήτριες της υπερβάλλουσας θνησιμότητας Ελλάδα και Κύπρος. Μέχρι πρότινος η Ελλάδα είχε και τις χειρότερες επιδόσεις, με διπλάσιο αριθμό νεκρών από Covid-19 ανά εκατομμύριο σε σχέση με την Κύπρο.

Μήπως μπορεί κανείς από την κυβέρνηση να μας εξηγήσει πού οφείλεται αυτό; Για την αντιπολίτευση δεν το συζητάμε. Έχει αλλά πιο ευκαιριακά και πιασάρικα θέματα να ασχοληθεί. Τα ΜΜΕ πως και δεν ασχολούνται καθόλου με το θέμα αυτό που αναδεικνύουν τα στοιχεία της ίδιας της Eurostat; Πρόκειται άραγε για δείγμα του χαμηλού επιπέδου του ΕΣΥ; Ή για συνολική αποτυχία διαχείρισης της υγειονομικής κρίσης που οδήγησε στην παραμέληση χρόνιων νοσημάτων και σε αύξηση των αδιάγνωστων καρκίνων; Ποιός δημοσιογράφος θα κάνει έρευνα για αυτό;

Πηγή: enromiosini.gr

του Αναστάσιου Λαυρέντζου*

Σε ένα περιβάλλον γενικευμένης αστάθειας, πληθωρισμού και γεωπολιτικών εντάσεων τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου επανεμφανίστηκε ένα φάντασμα που είχαμε πολλά χρόνια να δούμε. Με την ταχεία κατάρρευση της μεσαίας αμερικανικής τράπεζας Silicon Valley Bank και μιας μικρότερης, της Signature Bank, ρίγη ανησυχίας απλώθηκαν σε όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο, καθώς ξύπνησαν μνήμες 2008. Βρισκόμαστε άραγε μπροστά σε μια νέα τραπεζική κρίση; Για να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό θα προσπαθήσουμε πρώτα να δούμε τι ακριβώς συνέβη στην SVB.

Πώς πτώχευσε η Silicon Valley Bank

Η SVB είναι μια μεσαία τράπεζα με αξία ενεργητικού πριν την κρίση 212 δις δολάρια. Η SVB χρηματοδοτούσε κυρίως νεοφυείς επιχειρήσεις στις ΗΠΑ (Start ups), οι οποίες κατέθεταν τα χρηματικά τους διαθέσιμα στην τράπεζα. Συνεπώς η καταθετική βάση της USB δεν αποτελείτο από μικροκαταθέτες, αλλά από μεγάλους και καλά ενημερωμένους εταιρικούς πελάτες. Από τα δεδομένα που έγιναν γνωστά, τα προβλήματα της τράπεζας δεν προέκυψαν από μη εξυπηρετούμενα δάνεια.

Τα προβλήματα στην SVB οφείλονται σε μια πολύ κακή επενδυτική απόφαση που έλαβε η διοίκησή της το 2021. Έχοντας μαζέψει καταθέσεις ύψους περίπου 180 δις δολάρια, και μην μπορώντας να διαθέσει άμεσα τα χρήματα αυτά σε δάνεια, η διοίκηση της SVB αποφάσισε να αγοράσει ένα χαρτοφυλάκιο ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων σταθερού επιτοκίου που αντιστοιχούσε στο 56% του ενεργητικού της. Η λέξη κλειδί εδώ είναι το «σταθερό» επιτόκιο.

Πράγματι, τον καιρό που αγοράστηκε αυτό το χαρτοφυλάκιο δάνειων, έδινε σταθερή απόδοση έως τη λήξη 1,79%. Η απόδοση αυτή φάνηκε ελκυστική στη διοίκηση της SVB, η οποία εγκλώβισε μεγάλο μέρος της ρευστότητάς σε αυτή την επένδυση. Σύντομα όμως αποδείχθηκε ότι αυτό ήταν ένα ολέθριο λάθος, αφού λόγω των πληθωριστικών πιέσεων οι κεντρικές τράπεζες άρχισαν να αυξάνουν τα επιτόκιά τους. Έτσι το χαρτοφυλάκιο αυτό άρχισε να γράφει σημαντικές ζημιές.

Το γεγονός αυτό ώθησε κάποιους διαχειριστές κεφαλαίων να συστήσουν στους πελάτες τους να αποσύρουν τις καταθέσεις τους από την τράπεζα. Άρχισε έτσι μια εκροή καταθέσεων που ώθησε την τράπεζα στο να πωλήσει μέρος του δανειακού της χαρτοφυλακίου (21 δις δολάρια) για να εξασφαλίσει ρευστότητα. Μόνο που το χαρτοφυλάκιο αυτό έγραφε ήδη υποαξίες, με αποτέλεσμα οι πωλήσεις να γίνουν με ζημιά (1,8 δις δολάρια). Να σημειώσουμε εδώ ότι ήδη από τις 18 Ιανουαρίου η Raging Capital Ventures προειδοποιούσε από το twitter ότι σε όρους αγοραίας αποτίμησης η τράπεζα είχε ζημιές που υπερέβαιναν τα κεφάλαιά της.

Στις 8 Μαρτίου η τράπεζα αποφάσισε να προχωρήσει σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ύψους 1,75 δις δολαρίων. Η απόφαση αυτή προκάλεσε πανικό που οδήγησε σε μαζικές αναλήψεις. Τότε επενέβησαν οι εποπτικές αρχές που έκλεισαν την τράπεζα και την έθεσαν σε καθεστώς επιτροπείας. Οι αρχές εγγυήθηκαν το σύνολο των καταθέσεων, ανεξαρτήτως ποσού και όχι έως τα 250 χιλιάδες δολάρια που ήταν βάσει νόμου το όριο εγγυήσεως.

Μετά το κλείσιμο της SVB διορίστηκε στην τράπεζα νέα διοίκηση, προκειμένου να διενεργήσει την εξυγίανσή της. Αυτή περιλαμβάνει την επιμέτρηση των ζημιών, τη διαγραφή κεφαλαίων μετόχων και επενδυτών μέχρις ότου ισοφαριστούν οι ζημιές, και εν συνεχεία την ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας προκειμένου να επαναλειτουργήσει.

Η SVB δεν είναι ο κανόνας

Το ερώτημα που τίθεται μετά την πτώχευση της SVB είναι το εξής: θα αρχίσουν άραγε τώρα οι τράπεζες να έχουν προβλήματα λόγω της ανόδου των επιτοκίων;

Κάποιοι έσπευσαν να γενικεύσουν το πρόβλημα. Η γενίκευση όμως δεν ισχύει. Το τί θα συμβεί σε κάθε τράπεζα από την άνοδο των επιτοκίων, εξαρτάται από τη διάρθρωση του χαρτοφυλακίου της. Το μυστικό βρίσκεται στο αν έχει δάνεια και καταθέσεις σταθερού ή κυμαινομένου επιτοκίου.

Στην Ευρώπη και παραδοσιακά στην Ελλάδα οι εμπορικές τράπεζες δίνουν κυρίως δάνεια κυμαινομένου επιτοκίου. Έτσι δεν είναι δυνατόν να εγκλωβιστούν σε χαμηλές επιτοκιακές αποδόσεις, όσο ανεβαίνουν τα επιτόκια. Ακόμη όμως και σε τίτλους σταθερού επιτοκίου μπορούν να αντισταθμίσουν τον κίνδυνο τους, χρησιμοποιώντας ειδικά χρηματοπιστωτικά μέσα (Interest Rate Swaps). Πολλές τράπεζες μάλιστα όχι μόνο δεν θα ζημιωθούν, αλλά πιθανότατα θα ωφεληθούν από την άνοδο των επιτοκίων, αφού είναι κοινό μυστικό ότι οι τράπεζες αυξάνουν πρώτα τα επιτόκια των δανείων, αλλά δεν σπεύδουν να κάνουν το ίδιο και με τα επιτόκια των καταθέσεων.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η απόφαση της SVB να εγκλωβίσει ένα σημαντικό μέρος της ρευστότητάς της, αγοράζοντας ένα δανειακό χαρτοφυλάκιο σταθερής χαμηλής απόδοσης, δεν ήταν απλώς τραγικά λανθασμένη. Δείχνει και πλήρη έλλειψη βασικών τραπεζικών γνώσεων. Ένα τέτοιο σφάλμα ίσως μπορούσε να συμβεί στις τράπεζες του 1970, όταν δεν υπήρχε η έννοια της διαχείρισης του επιτοκιακού κινδύνου και η τεχνογνωσία της διαχείρισης Ενεργητικού-Παθητικού (Assets – Liabilities Management). Αυτά όμως υπάρχουν από χρόνια στις τράπεζες. Όσον αφορά τουλάχιστον την Ευρώπη, η ΕΚΤ επιβάλλει σε όλες τις ευρωπαϊκές τράπεζες να μετρούν και να διαχειρίζονται τον επιτοκιακό κίνδυνο του τραπεζικού χαρτοφυλακίου (Interest Rate Risk in Banking Book), αποτιμώντας τόσο την μεταβολή αξίας, όσο και την επίδραση που θα έχουν στην κερδοφορία των τραπεζών διάφορα σενάρια μεταβολής των επιτοκίων.

Έλειπε ο σταθμάρχης

Αυτό λοιπόν που προκαλεί ανησυχία στην περίπτωση της SVB δεν είναι τόσο το ότι «έσκασε», αλλά το πώς αφέθηκε να κάνει τόσο χοντρά λάθη, χωρίς να την ελέγξει κανείς. Τηρουμένων των αναλογιών, ίσως εδώ έχουμε μια περίπτωση αντίστοιχη με το τραγικό ατύχημα στα Τέμπη, όπου τα πάντα είχαν αφεθεί στον «σταθμάρχη», χωρίς επαρκείς μηχανισμούς και διαδικασίες αποτροπής ενός «ατυχήματος».

Στην περίπτωση της SVB μάλιστα φαίνεται ότι δεν υπήρχε καν «σταθμάρχης», αφού όπως προκύπτει από τις αναφορές που έγιναν στα ΜΜΕ, η τράπεζα πρακτικά δεν διέθετε Διευθυντή Διαχείρισης Κινδύνων (Chief Risk Officer) για αρκετούς μήνες. Αν ισχύει αυτό, τότε πιθανώς υπάρχει ένα σοβαρό κενό τραπεζικής εποπτείας στις τράπεζες μεσαίου μεγέθους στις ΗΠΑ. Είναι πιθανό δηλαδή ότι οι μεσαίες τράπεζες αφέθηκαν να λειτουργούν σε ένα πιο χαλαρό πλαίσιο, σε αντίθεση με τις μεγάλες, συστημικά σημαντικές τράπεζες, για τις οποίες το πλαίσιο εποπτείας ενισχύθηκε σημαντικά μετά την κρίση του 2008. Στον βαθμό που ισχύει αυτό, είναι βέβαιο ότι θα απασχολήσει έντονα τις αρχές τραπεζικής εποπτείας αλλά και τις δικαστικές αρχές των ΗΠΑ στο επόμενο διάστημα.

Θα κλείσουμε τον σχολιασμό για την SVB με μια ακόμη επισήμανση. Το λάθος της διοίκησης της SVB να εγκλωβίσει ένα σημαντικό μέρος της ρευστότητάς της σε δανειακό χαρτοφυλάκιο χαμηλής και σταθερής απόδοσης είναι τόσο χοντρό, ώστε δύσκολα να μπορεί να δικαιολογηθεί ως αποτέλεσμα ανοησίας ή άγνοιας. Προφανώς εμείς δεν γνωρίζουμε όλες τις λεπτομέρειες. Είμαστε όμως υποχρεωμένοι να σχολιάζουμε με βάση τα δημοσιευμένα στοιχεία. Με βάση αυτά λοιπόν,

κάποιοι θα μπορούσαν να ισχυριστούν ότι η «κατάρρευση» της SVB δεν είναι μόνο αποτέλεσμα ανικανότητας, αλλά και αδιανόητης ανευθυνότητας ή ακόμη και απληστίας.

Άραγε κάποιοι στέφτηκαν μόνο τα μπόνους της χρονιάς, αδιαφορώντας για το τί θα γίνει στη συνέχεια; Μήπως η διοίκηση της SVB δεν έδειξε τη δέουσα επιμέλεια και διόρισε σε θέσεις κλειδιά ανθρώπους χωρίς τις απαραίτητες γνώσεις και εμπειρία; Και γιατί πρέπει κάθε φορά να ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων ότι δόθηκε η δυνατότητα σε κάποιους ακατάλληλους να παίζουν με πυρηνικά;

Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο παράγων της ανικανότητας είναι ο επικρατέστερος, αφού ακόμη και μετά την αγορά του χαρτοφυλακίου χαμηλής σταθερής απόδοσης, οι διαχειριστές της SVB μπορούσαν να αντισταθμίσουν τον κίνδυνό τους.

Εντύπωση βέβαια προκαλεί και το γεγονός ότι η τράπεζα δεν ενεχυρίασε μέρος του δανειακού της χαρτοφυλακίου στην κεντρική τράπεζα για να αντλήσει ρευστότητα. Είναι πιθανό μια τέτοια πιστωτική γραμμή να μην ήταν διαθέσιμη για τράπεζες του μεγέθους της. Όμως μετά την κρίση η κεντρική τράπεζα διέθεσε μια τέτοια γραμμή πίστωσης, με την οποία οι τράπεζες μπορούν να αντλούν ρευστότητα για έναν χρόνο, ενεχυριάζοντας μέρος του δανειακού τους χαρτοφυλακίου. Στην Ευρώπη αυτή η δυνατότητα υπάρχει πολλά χρόνια πριν και στην Ελλάδα την γνωρίσαμε με τη μορφή του ELA (Emergency Liquidity Assistance).

Οι ανησυχίες που δημιουργεί η περίπτωση της SVB

Η ιστορία της SVB ως περίπτωση τραπεζικής πτώχευσης δεν είναι κάτι που μπορεί να γενικευτεί. Αυτό που θα πρέπει όμως να μας ανησυχήσει είναι το κατά πόσο η τραπεζική εποπτεία – ειδικά στις μεσαίου μεγέθους τράπεζες των ΗΠΑ – είναι επαρκής. Το 2008 η ανθρωπότητα κινδύνευσε να βυθιστεί σε ένα παγκόσμιο κραχ, επειδή τότε πολλοί λειτούργησαν με γνώμονα την απληστία. Τότε βεβαίως υπήρχε μια διαφορετική κατάσταση, καθώς ο υπερδανεισμός είχε οδηγήσει στην παραγωγή τοξικών πιστωτικών προϊόντων, τα οποία οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης είχαν αποτύχει να αναγνωρίσουν και να τιμολογήσουν σωστά. Και τα προϊόντα αυτά είχαν διασπαρεί σε μεγάλο τμήμα του τραπεζικού συτήματος.

Σήμερα υπάρχει ένας άλλος γενικός κίνδυνος που προκύπτει από την άνοδο των επιτοκίων.

Ο κίνδυνος αυτός έχει να κάνει με τις υποαξίες που γράφουν τα αξιόγραφα σταθερού επιτοκίου. Όπως είπαμε, δεν πρέπει να γενικεύσουμε και να πούμε ότι οι όλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί θα έχουν πρόβλημα από την άνοδο των επιτοκίων. Πολλοί θα ωφεληθούν μάλιστα. Όμως δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι όλα τα στεγαστικά δάνεια σταθερού επιτοκίου – που υπάρχουν κυρίως στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού – και όλα τα κυβερνητικά ομόλογα σταθερού κουπονιού είναι στην κατοχή κάποιων τραπεζών, κάποιων επενδυτικών κεφαλαίων κλπ. Όλοι αυτοί η οργανισμοί γράφουν εξ αιτίας της ανόδου των επιτοκίων σημαντικές ζημιές. Το πώς αποτυπώνονται αυτές οι ζημιές στους ισολογισμούς εξαρτάται βεβαίως και από τον λογιστικό χειρισμό. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση η άνοδος των επιτοκίων προκαλεί σημαντικές υποαξίες.

Βλέπει λοιπόν κανείς ότι το πρόβλημα του πληθωρισμού που εν πολλοίς δημιούργησε το αλόγιστο τύπωμα χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες δεν γιατρεύεται έτσι εύκολα με το φάρμακο της ανόδου των επιτοκίων.

Διότι και το φάρμακο έχει τις δικές του παρενέργειες. Και οι παρενέργειες δεν περιορίζονται μόνο στον επιτοκιακό κίνδυνο. Κάποια στιγμή θα εμφανιστούν αναπόφευκτα και με τη μορφή του πιστωτικού κινδύνου, αφού ένα ποσοστό των δανειοληπτών θα δυσκολευτούν να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους, με το επιτοκιακό κόστος να αυξάνεται.

Ζούμε σε μια δύσκολη περίοδο πληθωρισμού, τον οποίο οι κεντρικές τράπεζες προσπαθούν να τιθασεύσουν επιβάλλοντας μια ελεγχόμενη ύφεση. Ακόμη όμως κι αν οι κεντρικοί τραπεζίτες κατορθώσουν να κάνουν έναν τόσο λεπτεπίλεπτο χειρισμό, θα υπάρξουν σοβαρές παρενέργειες.

Ίσως σε ένα βάθος χρόνου αποδειχτεί ότι το σοβαρότερο πρόβλημα μετά την ανθρώπινη απληστία, είναι η υπερβολική αυτοπεποίθηση των κεντρικών τραπεζιτών που πιστεύουν ότι μέσω της νομισματικής πολιτικής μπορούν να ελέγξουν τα πάντα.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Στις τελευταίες οικονομικές καταστάσεις της Silicon Valley Bank για το κλείσιμο του 2022, στη σελίδα 125 των σημειώσεων φαίνεται ότι η μη πραγματοποιηθείσα ζημιά (Unrealized Losses) στο χαρτοφυλάκιο των διακρατούμενων έως τη λήξη χρεογράφων (HTM Securities) έφτανε τα 15,16 δις δολάρια. Το ποσό αυτό ήδη αντιστοιχούσε στο μετοχικό κεφάλαιο της τράπεζας που δεν ξεπερνούσε τα 16 δις δολάρια. Δηλαδή σε όρους αγοραίας αποτίμησης (mark-to-market) η τράπεζα ήταν ήδη πτωχευμένη. Αυτό για τους ειδικούς ήταν ήδη ορατό. Έτσι με την ταχύτητα πληροφόρησης που υπάρχει, η τράπεζα κατέρρευσε σε χρόνο ρεκόρ.

*Ο Αναστάσιος Λαυρέντζος κατέχει πτυχίο Φυσικής και διπλώματα μεταπτυχιακής ειδίκευσης (MSc) στα Οικονομικά Μαθηματικά και στη Θεωρητική Φυσική. Έχει εργαστεί ως διευθυντικό στέλεχος στον τομέα Διαχείρισης Κινδύνων σε μεγάλους ελληνικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Στο πλαίσιο αυτό έχει επισκεφτεί πολλές βαλκανικές χώρες (Τουρκία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία). Συνεργάζεται με διεθνείς ελεγκτικούς οίκους ως συμβουλος επιχειρήσεων και διδάσκει Διαχείριση Κινδύνων στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έχει γράψει τα βιβλία: «Η Θράκη στο μεταίχμιο» και «Σιωπηρή Άλωση – Το Δημογραφικό και το Μεταναστευτικό πρόβλημα της Ελλάδας». anixneuseis.gr

Δεν ορίζουν ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο, διότι πιθανώς επιδιώκουν να παραχωρήσουν ένα τμήμα της στην Τουρκία. Αυταπατώνται όμως αν νομίζουν ότι έτσι θα σταματήσουν την τουρκική επιθετικότητα. Ακούμε πολύ προσεκτικά ειδικά μετά το 10:00. 

Βίντεο: directus.gr