iEpikaira

Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε σήμερα ότι πιστεύει πως η σύγκρουση στην Ουκρανία φθάνει στο τέλος της.

«Πιστεύω ότι το ζήτημα φθάνει στο τέλος», δήλωσε ο Πούτιν σε δημοσιογράφους αναφερόμενος στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Οι Financial Times έγραψαν την Πέμπτη ότι οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προετοιμάζονται για ενδεχόμενες συνομιλίες. Ερωτηθείς αν είναι πρόθυμος να διεξαγάγει συνομιλίες με τους Ευρωπαίους, ο ρώσος πρόεδρος δήλωσε ότι η προσωπικότητα που προτιμά είναι ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ.

Το Κρεμλίνο υποστήριξε την περασμένη εβδομάδα ότι την πρώτη κίνηση πρέπει να την κάνουν οι Ευρωπαίοι, καθώς αυτοί είναι που διέκοψαν τις επαφές με τη Μόσχα το 2022, αφού άρχισε ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Ο Πούτιν δήλωσε ακόμα ότι θα συναντηθεί με τον ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι μόνον αφού θα υπάρχει μια βιώσιμη ειρηνευτική συμφωνία.

Ο ρώσος πρόεδρος διαβεβαίωσε επίσης ότι η Ρωσία εξακολουθεί να μην έχει λάβει πρόταση εκ μέρους της Ουκρανίας για την ανταλλαγή αιχμαλώτων την οποία ανακοίνωσε χθες, Παρασκευή, ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ.

«Η ουκρανική πλευρά θα πρέπει να απαντήσει στην πρόταση που έγινε από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Δυστυχώς μέχρι σήμερα δεν έχουμε λάβει καμιά πρόταση», δήλωσε στους δημοσιογράφους.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξέφρασε ακόμα την ελπίδα ότι η σύγκρουση με το Ιράν θα τερματισθεί το συντομότερο δυνατόν, πρόσθεσε όμως ότι, αν αυτό δεν συμβεί, όλοι θα χάσουν.

Ο ρώσος πρόεδρος δήλωσε εξάλλου ότι θα ήταν «λογικό» να οργανώσει η Αρμενία ένα δημοψήφισμα σχετικά με την ένταξή της στην ΕΕ, αφού η χώρα αυτή, παλιός σύμμαχος της Μόσχας, φιλοξένησε για πρώτη φορά μια ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής.

«Θα ήταν εντελώς λογικό να οργανωθεί ένα δημοψήφισμα και να ερωτηθούν οι αρμένιοι πολίτες ποια είναι η επιλογή τους. Από εκεί και πέρα, θα κάνουμε κι εμείς τη δική μας επιλογή», δήλωσε ο Πούτιν όταν ερωτήθηκε σχετικά με τις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες του Ερεβάν.

Πηγή: militaire.gr φωτο: Foreign Policy

Του Κώστα Ράπτη

Τελευταία φορά που είχε επισκεφθεί Αμερικανός αντιπρόεδρος τον Νότιο Καύκασο ήταν με την περιοδεία του Ντικ Τσένι το 2008 σε Αζερμπαϊτζάν και Γεωργία.

Η νέα εξόρμηση του Τζ. Ντ. Βανς στην ίδια περιοχή την εβδομάδα αυτή, παραλείπει την Γεωργία, όπου η κυβέρνηση του "Γεωργιανού Ονείρου” έχει απομακρύνει τη χώρα από τη Δύση, αλλά συμπεριλαμβάνει την Αρμενία του Νικόλ Πασινιάν, άλλοτε θεωρούμενη αθεράπευτα προσδεδεμένη στο ρωσικό άρμα.

Το Αζερμπαϊτζάν, πάλι, παραμένει σταθερή αξία. Στη συνάντηση που είχε την Τρίτη ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ με τον Αζέρο πρόεδρο Ιλχάμ Αλίγιεφ στο Μπακού υπεγράφη συμφωνία στρατηγικής εταιρικής σχέσης που περιλαμβάνει σχέδια συνεργασίας τόσο οικονομικής όσο και στον τομέα της ασφάλειας. Ο Βανς δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα στείλουν έναν άγνωστο αριθμό "νέων σκαφών" στο Αζερμπαϊτζάν για να βοηθήσουν στην "προστασία των χωρικών υδάτων" στην περίκλειστη Κασπία Θάλασσα, ενώ ο Αλίγιεφ από την πλευρά του δήλωσε ότι οι δεσμοί με τις ΗΠΑ εισέρχονται σε μια "εντελώς νέα φάση", συμπεριλαμβανομένης της συνεργασίας στον τομέα της άμυνας, της τεχνητής νοημοσύνης και της καταπολέμησης της τρομοκρατίας.

Κορυφαίο στόχο του Βανς όμως αποτελεί η προώθηση της εμπορικής διαδρομής Ανατολής-Δύσης με την επωνυμία "Δρόμος Τραμπ για Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία" (TRIPP).

Η πρόταση προβλέπει έναν οδικό και σιδηροδρομικό διάδρομο που θα συνδέει το Αζερμπαϊτζάν με τον θύλακα του Ναχιτσεβάν, τον οποίο αποκόπτει από την λοιπή χώρα η αρμενική επαρχία του Σιουνίκ, η οποία συνορεύει με το Ιράν.

Η Ουάσινγκτον παρουσιάζει το TRIPP ως μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης για την περιφερειακή ειρήνη και το Αζερμπαϊτζάν έχει δηλώσει ότι το άνοιγμα των περιφερειακών επικοινωνιών αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για την υπογραφή μιας συνολικής συνθήκης ειρήνης με την Αρμενία. Υπενθυμίζεται ότι μετά τους πολέμους του 2020 και του 2023 το Αζερμπαϊτζάν ανέκτησε πλήρως την περιοχή του Ναγκόρνο Καραμπάχ που κατά την μετασοβιετική εποχή ήλεγχαν οι Αρμένιοι αυτονομιστές και εξώθησε στην προσφυγιά το αρμενικό στοιχείο.

Ο Ντόναλντ Τραμπ μεσολάβησε σε μια συμφωνία στον Λευκό Οίκο τον Αύγουστο του 2025, καλώντας και τις δύο χώρες να αποκηρύξουν τις αξιώσεις τους σε εδάφη η μία της άλλης και να σταματήσουν τις στρατιωτικές δράσεις στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Πριν από τη συνάντηση με τον Αλίγιεφ την Τρίτη, ο Βανς δήλωσε ότι το ζήτημα των Αρμενίων αυτονομιστών ηγετών που φυλακίζονται στο Αζερμπαϊτζάν με κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου "σίγουρα θα προκύψει” κατά τη διάρκεια των συνομιλιών με τους ηγέτες του Αζερμπαϊτζάν.

Ο Βανς χρειάσθηκε πάντως να διαγράψει μια ανάρτησή του στο X στην οποία ανέφερε ότι αυτός και η σύζυγός του Ούσα, βρίσκονταν στο μνημείο Τσιτσερνακαμπέρντ για να τιμήσουν "τα θύματα της Γενοκτονίας των Αρμενίων του 1915". Τον Απρίλιο του 2021, ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Αρμενίων.

Τη Δευτέρα, ο Βανς είχε συνομιλίες με τον πρωθυπουργό της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν στο Ερεβάν και συμφώνησαν να συνεργαστούν για την πολιτική πυρηνική ενέργεια, συμπεριλαμβανομένης μιας συμφωνίας που επιτρέπει 5 δισ. δολάρια (4,2 δισ. ευρώ) σε αρχικές εξαγωγές των ΗΠΑ προς την Αρμενία, συν επιπλέον 4 δισ. δολάρια σε μακροπρόθεσμες συμβάσεις καυσίμων και συντήρησης, δήλωσε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ.

Η Αρμενία εξετάζει προτάσεις από διάφορες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Γαλλίας και της Κίνας, για την κατασκευή ενός νέου πυρηνικού αντιδραστήρα που θα αντικαταστήσει τον παλιό ρωσικής κατασκευής σταθμό παραγωγής ενέργειας. Η Αρμενία δεν έχει ακόμη επιλέξει εταίρο, αλλά η συμφωνία της Δευτέρας θεωρείται ότι αυξάνει τις πιθανότητες επιλογής ενός αμερικανικού έργου, κάτι που θα αποτελούσε πλήγμα για τη Ρωσία.

Η διείσδυση των ΗΠΑ στον Νότιο Καύκασο συνιστά κίνηση "έξωσης" της Ρωσίας από αυτή την πρώην σοβιετική περιφέρειά της, αλλά και περικύκλωσης του Ιράν. Επιπλέον, η TRIPP χρησιμεύει για τη βελτιστοποίηση της υλικοτεχνικής πρόσβασης στις πλούσιες σε πόρους τουρκογενείς, πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Κεντρικής Ασίας στην άλλη πλευρά της Κασπίας, η οποία παρουσιάζει ενδιαφέρον για τις ΗΠΑ λόγω των κρίσιμων ορυκτών της. Οι ΗΠΑ υπέγραψαν σχετικά Μνημόνια Συνεργασίας με το Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν τον περασμένο Νοέμβριο.

Ο Βανς πρότεινε τη δημιουργία ενός μπλοκ συναλλαγών κρίσιμων ορυκτών κατά τη διάρκεια της εναρκτήριας Υπουργικής Συνόδου για τα Κρίσιμα Ορυκτά, στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι περισσότερων από 50 χωρών, μία εβδομάδα πριν την καυκασιανή περιοδεία του.

Αλλά βέβαια, από όλα αυτά έχει τα μάλα να επωφεληθεί η Τουρκία. Αντικαθιστώντας τον σχεδιαζόμενο διάδρομο της Ρωσίας κατά μήκος της νότιας Αρμενίας με έναν στον οποίο οι ΗΠΑ θα έχουν πλειοψηφικό μερίδιο για τα επόμενα 49-99 χρόνια και εμποδίζοντας το Κρεμλίνο να παρακολουθεί την κυκλοφορία σε αυτόν, η Τουρκία μπορεί πλέον να βελτιστοποιήσει κρυφά την στρατιωτική της διείσδυση προς την Κεντρική Ασία. Τέσσερα από τα πέντε κράτη της έχουν επίσημη σχέση με τον "Οργανισμό Τουρκικών Κρατών" (OTS) υπό την ηγεσία της Τουρκίας, ενώ δύο από τα μέλη του. το Καζακστάν και το Κιργιστάν είναι επίσης αμυντικοί εταίροι της Ρωσίας.

Η OTS αναλαμβάνει ολοένα και περισσότερες ευθύνες ασφαλείας, κάτι που μπορεί να ερμηνευτεί ως μέσο αμφισβήτησης της επιρροής ασφαλείας της Ρωσίας κατά μήκος της ευάλωτης νότιας περιφέρειάς της. Για να γίνουν τα πράγματα ακόμη πιο ανησυχητικά από την οπτική γωνία του Κρεμλίνου, το Καζακστάν ανακοίνωσε τα σχέδιά του στα τέλη του περασμένου έτους για την παραγωγή βλημάτων προδιαγραφών ΝΑΤΟ.

Όπως και να 'χει, ενώ οι διπλωματικές διεργασίες για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία παραμένουν ανολοκλήρωτες, η αμερικανική στρατηγική άσκησης πίεσης στην Ρωσία αναπτύσσεται σε τρία μέτωπα: το δυτικό, με την επανεξοπλισμό της Ευρώπης, το νότιο, με την διείσδυση στον Καύκασο και το οικονομικό, με την συμφωνία ΗΠΑ-Ινδίας για περιορισμό των ινδικών αγορών ρωσικού πετρελαίου. Τελικό έπαθλο εμφανίζεται η Κεντρική Ασία, κρίσιμος κόμβος για τους κινεζικούς νέους δρόμους του μεταξιού.

Πηγή: capital.gr

US President Donald Trump and Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan give a thumbs up at the White House on August 8, 2025. (REUTERS/Kevin Lamarque)

By Andrew D’Anieri and Joseph Epstein January 20, 2026 5:04 p.m. ET

WASHINGTON—A twenty-seven-mile stretch of land running through southern Armenia is poised to reshape the geopolitics of the South Caucasus. On January 13, US Secretary of State Marco Rubio and Armenian Minister of Foreign Affairs Ararat Mirzoyan announced a detailed framework to implement the Trump Route for International Peace and Prosperity (TRIPP). This US-brokered corridor, which promises to become a vital connectivity link between Europe and Asia, could go down as one of US President Donald Trump’s most impressive foreign policy achievements of his second term.

TRIPP’s connectivity potential

The idea for a US-brokered transport route in southern Armenia that would link the main part of Azerbaijan to Baku’s Nakhchivan exclave grew out of 2025 peace talks between the two countries coordinated by US officials. Azerbaijan wanted to implement a crucial element of its 2020 cease-fire agreement with Armenia—unfettered transport access to Nakhchivan. At the same time, Armenia sought to maintain control over its sovereign territory along the proposed twenty-seven-mile route across its land.

In stepped Trump and his team with a creative solution: a US-led consortium would construct and manage the route, in concert with Armenian authorities, that would in turn safeguard Azerbaijani access to Nakhchivan. At a summit at the White House this past August, Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan, Azerbaijani President Ilham Aliyev, and Trump agreed to implement TRIPP with a view toward a comprehensive Armenia-Azerbaijan peace deal. This was a significant achievement: Armenia and Azerbaijan had clashed for more than thirty years, and they had fought a handful of wars in that time that killed tens of thousands.

But no details about how TRIPP would be built and managed were made public officially until this past week. In a joint statement, Rubio and Mirzoyan announced a new TRIPP Development Company (TDC) to construct the initial rail and road elements of the project, with the United States taking a 74 percent controlling stake for forty-nine years, which will revert to a 51 percent stake for the following fifty years. The agreement envisions the United States government providing upfront capital to develop the route and making a financial return via the TDC over the life of the project through transit fees and commercial opportunities along the route, in addition to construction contracts to US companies. Armenia will earn revenue based on its minority stake in the TDC, plus taxes and customs duties along TRIPP.

It’s an arrangement that should work well for both parties. The White House can tell Americans that they are getting an economic return for US diplomatic engagement in the South Caucasus and opening new opportunities for US companies. At the same time, Pashinyan can sell the agreement as a means of attracting high-quality Western infrastructure investment—something he had pursued through his Crossroads of Peace initiative—that can help position Armenia as a regional transport hub, all while maintaining control over Armenian territory.

TRIPP could provide spillover benefits to Washington, Yerevan, and the broader Caspian region, as well. The US government has been quietly supportive of the Middle Corridor, a multi-modal trade route that connects Central Asia to Turkey and Europe via the Caspian Sea and infrastructure chokepoints in Azerbaijan and Georgia. Washington and its European partners see the Middle Corridor as a way for overland trade with Asia to bypass Russia, including the potential export of critical minerals and rare earths from Central Asia. The South Caucasus and Central Asian countries seek prosperity through better integration with global markets. TRIPP provides another route across the Caucasus, increasing transport volume capacity as Azerbaijan and Kazakhstan work to build port capacity to meet trade demand.

The successful implementation of TRIPP would make it cheaper and faster to ship products and critical raw materials from Central Asia to Europe and beyond.

But cheaper, faster, better connectivity also carries some risks. The South Caucasus has at times swelled into a hotbed for sanctions evasion to both Russia and Iran, and possibly even evasion schemes between Moscow and Tehran. TRIPP can be a success as a regional trade route, but realizing its full potential relies on demand for trade between Europe and Asia. High transport costs along the Middle Corridor due to geopolitical instability or project economics—or an unforeseen increase in willingness to ship goods via Russia or Iran—could derail TRIPP’s prospects.

Pashinyan looks west

The finalization of TRIPP is not only an achievement of the Trump administration, but also a new peak of Pashinyan’s shift away from Russia. For thirty years, Armenia relied solely on Moscow for its security, leading to Russian domination of the country’s internal and foreign politics. When Russia failed to intervene during the 2020 Karabakh War, Pashinyan made a change. Understanding that a peace deal with Azerbaijan was the only way to remove Russian leverage and therefore achieve true independence, the Armenian prime minister staked his political future on such a deal. Simultaneously, he inked major defense deals with India, France, Greece, and Cyprus, among others.

But the United States is the only power capable of truly offering Armenia an exit ramp from Russian domination. By conducting peace negotiations under US auspices and placing US interests directly over TRIPP, Pashinyan and Aliyev have protected the most sensitive part of the deal with a US deterrent. But more than that, they tied the success of the peace process to closer relations with Washington. As Aliyev attested at the peace summit, “If any of us—Prime Minister Pashinyan or myself—had in mind to step back, we wouldn’t have come here.”

Yet Russia is not the only neighbor disturbed by a growing US presence in the South Caucasus. Iran has consistently called any change of the status quo to its northern border with Armenia a “red line.” In 2022, Tehran even staged large-scale military exercises on the Azerbaijani border when it thought Baku may try to take over the area by force. Recently, Ali Velayati, a senior advisor to Ayatollah Ali Khamenei, threatened to turn the South Caucasus into a “graveyard for the mercenaries of Donald Trump.” However, Iran is weaker than it has been in decades, and Pashinyan has taken advantage. As protests threaten the stability of the Iranian regime, Tehran weakly voiced concern that Washington could use TRIPP “within the framework of its security policy,” a far cry from red lines, graveyards, and military exercises.

Last month, Pashinyan sent Deputy Foreign Minister Vahan Kostanyan, responsible for TRIPP coordination with Washington, to Israel to discuss the corridor. Kostanyan’s visit showed that Pashinyan would not make the same mistake with Iran as it did with Russia, instead choosing to align with the US-backed regional order.

Such moves come at a key time. With parliamentary elections set for 2026, Pashinyan needs to show that his pursuit of peace and ties with the West have been successful. Already, there are some signs. Azerbaijan has begun to ship oil and gas to Armenia, driving fuel prices down by 15 percent. Meanwhile, incoming stability and regional integration with Azerbaijan and Turkey have the potential of transforming Armenia into a transit country and providing easy access to the European market.

Russia has organized against Pashinyan ahead of the elections in the way it knows best—information operations. Last month, Armenian outlet Civilnet reported a spike in fake news targeting Armenian authorities, often spreading through anonymous social media accounts and Russian-language Telegram channels. Moscow will almost certainly seek to expand these efforts ahead of the election.

Nonetheless, the coming implementation of the TRIPP route looks like a major success in the Trump administration’s commercially focused foreign policy, and it is a model of constructive partnership that the White House should use elsewhere around the world. The project promises openings for American companies to build a small but crucial link to knitting the Middle Corridor together, a boon for the United States, as well as its partners in the South Caucasus and Central Asia. Sidelining Russia and Iran in the process may also decrease their ability to exert economic pressure in the region, giving leaders such as Pashinyan and Aliyev a freer hand to exercise their sovereignty and pursue their countries’ best interests.

Source: https://www.atlanticcouncil.org/dispatches/how-trumps-tripp-triumph-can-advance-us-interests-in-the-south-caucasus/

By Ani Chkhikvadze (October 21, 2025) 

For half a century, the Mediterranean island of Cyprus has been Europe’s forgotten conflict. It’s been divided since 1974, when Turkey invaded after a coup backed by Greece. Today, Greek Cypriots control the south, a member of the European Union, while the Turkish-occupied north is recognized only by Ankara. A United Nations buffer zone cuts through the capital, Nicosia, separating the two sides by barbed wire and checkpoints.

Every U.S. president since Jimmy Carter has largely ignored Cyprus. The U.N. has hosted endless rounds of peace talks that have led nowhere. The division has settled into a semi-comfortable stalemate, with both sides becoming less enthusiastic about finding a solution. Past attempts to reunify Cyprus have repeatedly collapsed. In 2004, a U.N.-backed proposal was approved by Turkish Cypriots but overwhelmingly rejected by Greek Cypriots, who feared security risks and Turkish influence. The last serious effort came in 2017 in Switzerland, where negotiations between Greece, Turkey, and both Cypriot sides broke down over the question of Turkish troops and security guarantees. These same problems continue to block a deal today.

But the ground is shifting. Last weekend, Tufan Erhurman, a moderate candidate, defeated hard-liner Ersin Tatar in elections in the north. Erhurman campaigned on finding a solution with the Greek Cypriot government after years of deadlock and nationalist rhetoric. His victory marks a rare moment of optimism on an island. For Turkish Cypriots, exhausted by political isolation and worried about being outnumbered by Turkish settlers, his win represents a chance to rethink relations with the south.

The timing is significant. Earlier this year, U.S. Air Force experts assessed the air base in Paphos to see if it could support humanitarian and logistical operations in the region. The plan is to improve infrastructure so that the base could accommodate a wider range of U.S. aircraft during evacuations or regional crises. Washington has also looked at using Britain’s Akrotiri base for regional crisis response. As Henry Kissinger once described it, Cyprus functions as “an unthinkable aircraft carrier,” positioned within reach of Lebanon, Israel, and the wider Middle East. That geography explains why Washington could find it interesting to invest in the island.

Shift is taking place not only in the north but in the south as well. Under President Nikos Christodoulides, the government is seeking closer ties with Washington and Brussels, a break from the country’s soft alignment with Russia, which for decades served as both a diplomatic partner and financial backer. Nicosia has declared its desire to join NATO, cracked down on illicit Russian money in the country, and sought closer ties with Israel.

As the south turns westward, the north remains firmly under Turkey’s control. About 40,000 Turkish soldiers are still based there, and Turkey pays most of the region’s bills, from government salaries to energy supplies and new construction. Ankara sees the island as part of its security zone in the eastern Mediterranean and uses it for military purposes. In recent years, Turkey has built new bases and a drone site in the north, strengthening its presence. The local authorities rely heavily on Turkey for money and political backing, which means that no progress toward reunification can happen without Ankara’s approval.

That’s why the peace process has failed: No one has ever offered Turkey anything worth giving up its military foothold and power projection. President Donald Trump may be exactly what this frozen conflict needs. He managed to end decadeslong enmity between Armenia and Azerbaijan. Cyprus can be next.

Trump could offer Ankara what the U.N. never could, such as increased defense cooperation or trade or energy deals backed by European support, in exchange for the pullback of Turkish troops and a revived power-sharing plan for the island.

For decades, Cyprus has been the diplomats’ graveyard, a safe conflict in which a solution always appeared near but never could be reached. If the Trump White House chooses to engage, it could turn that stalemate into a rare foreign-policy success and give new momentum to ending one of Europe’s longest divisions.

Source: https://www.washingtonexaminer.com/opinion/beltway-confidential/3857141/is-time-ripe-for-trump-try-solving-cyprus-question/

Βασιλης Διαμαντακος 

Σε πλήρη ανάπτυξη των προκλητικών τουρκικών θέσεων και επιδιώξεων στην Ανατ. Μεσόγειο προχώρησε από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών ο «Σουλτάνος», επαναλαμβάνοντας το αίτημα για αναγνώριση του Ψευδοκράτους -κάλεσε τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου»- και απαιτώντας «δικαιώματα» δυτικά της Κύπρου

Με προκλητική ρητορική που κινήθηκε σε πολλαπλά μέτωπα, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε για ακόμη μία φορά το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για να προβάλει τις πάγιες θέσεις της Αγκυρας. Από την αναγνώριση του ψευδοκράτους στην Κύπρο και τις εξελίξεις στη Γάζα, μέχρι την Ουκρανία, τον Καύκασο και τη Συρία, ο τούρκος πρόεδρος παρουσίασε ένα μωσαϊκό παρεμβάσεων, με στόχο να καταδείξει τον ρόλο της χώρας του ως «παγκόσμιου μεσολαβητή», χωρίς να λείψουν οι προκλήσεις προς Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία. Ξεκινώντας από το Κυπριακό, επανέλαβε την πάγια θέση περί ύπαρξης δύο κρατών στο νησί, καλώντας τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

«Η λύση δεν μπορεί να βασιστεί στο μοντέλο της Ομοσπονδίας, το οποίο έχει δοκιμαστεί επανειλημμένα αλλά εξαντλήθηκε, λόγω της αδιάλλακτης στάσης της ελληνοκυπριακής πλευράς», είπε. Πρόσθεσε ότι οι Τουρκοκύπριοι «είναι ισότιμοι ιδιοκτήτες του νησιού και δεν θα δεχτούν να γίνουν μειονότητα». Ζήτησε δε τον τερματισμό της «άδικης απομόνωσης» των Τουρκοκυπρίων και την ανάπτυξη διπλωματικών, πολιτικών και οικονομικών σχέσεων με το ψευδοκράτος.

Παράλληλα, προκαλώντας εκ νέου ανέφερε ότι «δεν θα ευοδωθούν έργα που αποκλείουν την Τουρκία και την ΤΔΒΚ στην Ανατολική Μεσόγειο», ισχυριζόμενος ότι η Αγκυρα έχει «δικαιώματα και δικαιοδοσία στα δυτικά της Κύπρου», ενώ οι «Τουρκοκύπριοι διαθέτουν νόμιμα δικαιώματα γύρω από το νησί». Ο Ερντογάν μίλησε για «γενοκτονία» στη Γάζα και ζήτησε αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους, καθώς και άμεση εκεχειρία. Επιδεικνύοντας φωτογραφία από την «καθημερινή ζωή στη Γάζα», με γυναίκες να περιμένουν για τροφή, διερωτήθηκε: «Μπορούμε να έχουμε μια λογική εξήγηση γι’ αυτή τη βαρβαρότητα εν έτει 2025;». Κατήγγειλε ότι «η ντροπιαστική εικόνα εκτυλίσσεται εδώ και 23 μήνες» και κάλεσε τους ηγέτες «να ακολουθήσουν τη συνείδησή τους». «Ολοι όσοι σιωπούν είναι συνένοχοι», τόνισε, ζητώντας λογοδοσία για τα εγκλήματα και ανθρωπιστική βοήθεια χωρίς εμπόδια.

Αναφορικά με την Ουκρανία, θύμισε ότι η Τουρκία έχει φιλοξενήσει γύρους διαπραγματεύσεων και έχει διευκολύνει ανταλλαγές αιχμαλώτων, τονίζοντας: «Δεν υπάρχουν νικητές στον πόλεμο και δεν υπάρχουν ηττημένοι σε μια δίκαιη ειρήνη. Θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε σκληρά για κατάπαυση του πυρός». Σχολιάζοντας τις εξελίξεις στον Καύκασο, εξέφρασε ικανοποίηση για τα βήματα που έγιναν προς μια μόνιμη ειρήνη ανάμεσα σε Αρμενία και Αζερμπαϊτζάν, συγχαίροντας τους ηγέτες των δύο χωρών αλλά και τον Ντόναλντ Τραμπ για τη συμβολή του. Δήλωσε επίσης ότι η διαδικασία εξομάλυνσης Τουρκίας–Αρμενίας «προχωρά όπως έχει προγραμματιστεί». Τέλος, μιλώντας για τη Συρία, υποστήριξε ότι με την πτώση του καθεστώτος Άσαντ «άνοιξε ο δρόμος για μια νέα περίοδο». Εξέφρασε την ελπίδα ότι ο συριακός λαός θα ανοικοδομήσει τη χώρα και δεσμεύτηκε για στρατιωτική στήριξη στο «όραμα μιας ενιαίας Συρίας χωρίς τρομοκρατία, ειδικά του ISIS».

Πηγή: pagenews.gr

Επί δεκαετίες, η Ρωσία βρισκόταν στο επίκεντρο της ασφάλειας του Νότιου Καυκάσου. Καμία ειρηνευτική συμφωνία, καμία πολεμική διευθέτηση, κανένα μεγάλο έργο υποδομής δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς χωρίς τη συμμετοχή της Μόσχας, γράφουν τα μέσα ενημέρωσης του Μπακού.

Ωστόσο, φέτος, για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία του Αζερμπαϊτζάν, αυτή η υπόθεση αμφισβητήθηκε ανοιχτά.

Μια σειρά διπλωματικών συγκρούσεων μεταξύ Μπακού και Μόσχας, ακολουθούμενες την περασμένη εβδομάδα από τη σύνοδο κορυφής με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ στην Ουάσινγκτον, δείχνουν ότι το Αζερμπαϊτζάν είναι πρόθυμο να αντιμετωπίσει τη Ρωσία πιο άμεσα από ποτέ και ότι ο Νότιος Καύκασος ​​μπορεί τώρα να απομακρύνεται από τη Μόσχα με επιταχυνόμενο ρυθμό.

Το πρώτο ράγισμα

Οι ρωγμές άρχισαν να φαίνονται στις 25 Δεκεμβρίου 2024, όταν ένα επιβατικό αεροσκάφος της AZAL με προορισμό το Γκρόζνι συνετρίβη κοντά στο Ακτάου του Καζακστάν.

Οι προκαταρκτικές έρευνες του Αζερμπαϊτζάν υπέδειξαν ότι είχε χτυπηθεί κατά λάθος από ένα ρωσικό πυραυλικό σύστημα Pantsir-S1.

Τριάντα οκτώ άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Η αντίδραση του Μπακού ήταν πιο έντονη από ό,τι θα προέβλεπαν οι περισσότεροι ειδικοί: τα ρωσικά πολιτιστικά ιδρύματα έκλεισαν, τα κρατικά μέσα ενημέρωσης έγιναν επικριτικά και ο παραδοσιακός μανδύας της Μόσχας ως απόλυτος «διαιτητής» στον Καύκασο αμφισβητήθηκε ανοιχτά.

Από τότε και στο εξής, η σπείρα της δυσπιστίας κλιμακώθηκε.

Οι κυβερνοεπιθέσεις εναντίον κρατικών διαδικτυακών πυλών του Αζερμπαϊτζάν που πραγματοποιήθηκαν τον Φεβρουάριο αποδώθηκαν αργότερα σε Ρώσους χάκερ, σε έναν βουλευτή του Αζερμπαϊτζάν απαγορεύτηκε η είσοδος σε επίσημη εκδήλωση στη Ρωσία χωρίς προειδοποίηση ή εξήγηση και ο Αλίγιεφ δεν παρευρέθηκε στους εορτασμούς για την 80ή επέτειο της νίκης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μόσχα τον Μάιο.

Οι ρωσικές αρχές συνέλαβαν και βασάνισαν μέχρι θανάτου Αζέρους πολίτες στα τέλη Ιουνίου, επιδεινώνοντας περαιτέρω την κρίση.

Το Μπακού ανταπέδωσε με τις δικές του συλλήψεις και απελάσεις. Τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης άρχισαν να φιλοξενούν σχολιαστές που έκαναν εικασίες για στρατιωτική πίεση στο Αζερμπαϊτζάν, ένα σημάδι του πόσο εχθρική είχε γίνει η ρητορική.

Κλονισμένη και η σχέση Μόσχα με την Αρμενία

Ταυτόχρονα, η Μόσχα προσπάθησε να ενισχύσει τους δεσμούς της με την Αρμενία, αλλά ακόμη και εδώ η επιρροή της κλονιζόταν.

Η αρμενική ηγεσία, απογοητευμένη από την έλλειψη υποστήριξης της Ρωσίας στους πολέμους του 2020 και του 2023, έλαβε αποφασιστική θέση για τη διαφοροποίηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Η ιστορική επίσκεψη του Πασινιάν στην Τουρκία τον Ιούνιο του 2025 συμβόλιζε μια στροφή που θεωρούνταν αδιανόητη για πολύ καιρό, ενώ οι Ρώσοι συνοριοφύλακες έφυγαν από το αεροδρόμιο Ζβαρντώντς του Ερεβάν νωρίτερα εκείνο το έτος. Το παλιό μονοπώλιο της ρωσικής επιρροής αποδυναμώνεται έτσι.

Σε αυτό το πλαίσιο, πραγματοποιήθηκε η σύνοδος κορυφής της Ουάσινγκτον στις 8 Αυγούστου.

Με οικοδεσπότη τον Ντόναλντ Τραμπ και τη συμμετοχή των Ιλχάμ Αλίγιεφ και Νικόλ Πασινιάν, η συνάντηση οδήγησε σε μια σειρά από σημαντικές εξελίξεις: το Μπακού και το Ερεβάν μονογράφησαν την ειρηνευτική συμφωνία, η οποία φέρεται να θα υπογραφεί μόλις η Αρμενία τροποποιήσει το σύνταγμά της, και οι δύο πλευρές ζήτησαν τη διάλυση της ανενεργής Ομάδας Μινσκ του ΟΑΣΕ και ο επί μακρόν αμφισβητούμενος διάδρομος της Ζανγκέζουρ έλαβε τελικά το πράσινο φως.

Αυτό που έκανε αυτό ιδιαίτερα σημαντικό δεν ήταν μόνο οι ίδιες οι συμφωνίες, αλλά και το ποιος τις εγγυήθηκε.

Ο διάδρομος, που κάποτε προβλεπόταν να ξεκινήσει υπό την εποπτεία της ρωσικής ασφάλειας, τώρα θα λειτουργεί υπό τον έλεγχο μιας αμερικανικής εταιρείας, φέροντας μάλιστα την ετικέτα «Δρόμος Τραμπ για Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία» (TRIPP). Με λίγα λόγια, η Ουάσινγκτον έχει χαράξει έναν επίσημο ρόλο για τον εαυτό της στον τομέα που η Ρωσία κάποτε θεωρούσε προνόμιό της.

Οι ρωσικές αντιδράσεις αποτύπωσαν την ανησυχία. Η Μαρία Ζαχάροβα, εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, ισχυρίστηκε ότι «οι Δυτικοί στοχεύουν να μεταφέρουν τη διαδικασία συμφιλίωσης του Μπακού και του Ερεβάν στα χνάρια τους».

Άλλοι προχώρησαν παραπέρα, παρομοιάζοντας την TRIPP με τη δημιουργία αμερικανικής στρατιωτικής βάσης.

Αυτές οι προειδοποιήσεις καταδεικνύουν πόσο συμβολικά φορτισμένος έχει γίνει ο διάδρομος.

  

Ωστόσο, θα ήταν παραπλανητικό να παρουσιάσουμε αυτή τη στιγμή ως «απώλεια» του Νότιου Καυκάσου από τη Ρωσία.

Η Μόσχα εξακολουθεί να κατέχει αποφασιστική επιρροή: τα στρατεύματά της παραμένουν στην Αμπχαζία και τη Νότια Οσετία. διατηρεί βαθιούς οικονομικούς και πολιτιστικούς δεσμούς σε όλη την περιοχή. και έχει δεκαετίες θεσμικής τεχνογνωσίας στη διαχείριση της τοπικής πολιτικής. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ότι ο ρόλος της Ρωσίας δεν γίνεται πλέον αποδεκτός εξ ορισμού.

Τρεις συνθήκες έχουν καταστήσει δυνατή αυτή τη μετατόπιση.

Πρώτον, η εστίαση της Ρωσίας στον πόλεμο στην Ουκρανία έχει απορροφήσει την προσοχή και τους πόρους από το νότιο πλευρό της.

Δεύτερον, ο διάδρομος TRIPP συμβολίζει την αμερικανική οικονομική και ασφαλιστική παρουσία στην περιοχή, κάτι αδιανόητο μέχρι τώρα.

Τρίτον, η ίδια η Αρμενία τείνει προς μια πιο πλουραλιστική εξωτερική πολιτική, μειώνοντας την εξάρτησή της από τη Μόσχα και επιδιώκοντας στενότερους δεσμούς με τους δυτικούς εταίρους.

Συνολικά, αυτοί οι παράγοντες δημιουργούν χώρο τόσο για το Αζερμπαϊτζάν όσο και για την Αρμενία να προσελκύσουν περισσότερους παράγοντες και να μειώσουν την εξάρτησή τους από οποιονδήποτε εξωτερικό εγγυητή.

Έτσι, ουσιαστικά, πρόκειται λιγότερο για την έξοδο της Ρωσίας και περισσότερο για τη διαφοροποίηση των συνεργασιών.

Αναδύεται ο τουρκικός παράγοντας

Αυτός ο πλουραλισμός της τάξης στον Νότιο Καύκασο έχει αρκετές επιπτώσεις.

Η Τουρκία, ήδη ο στενότερος εταίρος του Αζερμπαϊτζάν, αναδύεται ενισχυμένη, καθώς ο διάδρομος TRIPP ενισχύει τη συνδεσιμότητα Ανατολής-Δύσης.

Οι ΗΠΑ, για πρώτη φορά, έχουν απτό συμφέρον στην περιφερειακή σταθερότητα.

Η ΕΕ, αν και προς το παρόν βρίσκεται στο περιθώριο, παραμένει ένας πιθανός εταίρος που ενδιαφέρεται να ενισχύσει το μερίδιό της στους ενεργειακούς πόρους της περιοχής.

Και το Ιράν, παρακολουθώντας ανήσυχα από την άλλη πλευρά των βόρειων συνόρων του, θα εξετάσει τον διάδρομο ως ανεπιθύμητο σημάδι εγγύτητας των ΗΠΑ.

Στην πραγματικότητα, οι αντιφατικές δηλώσεις από την Τεχεράνη σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις στον Νότιο Καύκασο δείχνουν ότι γίνονται μια από τις διαχωριστικές γραμμές στον αγώνα που εκτυλίσσεται εντός των ιρανικών ελίτ και έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν βαθιές αλλαγές στην εξωτερική πολιτική και εκεί.

Όσο για τη Ρωσία, η παλιά πρακτική να περιμένουμε από την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν να ακολουθήσουν την τροχιά της Μόσχας χωρίς εναλλακτικές λύσεις είναι ολοένα και πιο ξεπερασμένη.

Για να διατηρήσει την επιρροή της στην περιοχή, η Ρωσία θα πρέπει να συνεργαστεί μαζί τους ως πιο αυτόνομοι παράγοντες, έτοιμοι να εξυπηρετήσουν πολλαπλούς εταίρους και να αποφύγουν σενάρια μηδενικού αθροίσματος.

Τα προσεκτικά βήματα του Μπακού

Για το Αζερμπαϊτζάν, η νέα πραγματικότητα είναι διττή. Ο Αλίγιεφ μπορεί να παρουσιάσει τον εαυτό του ως τον ηγέτη που εξασφάλισε την ειρήνη και διαφύλαξε τα εθνικά συμφέροντα χωρίς να υποκύψει στη Μόσχα.

Ωστόσο, η διαχείριση των σχέσεων με τη Ρωσία παραμένει ένα λεπτό ζήτημα. Ένα λάθος βήμα θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα, είτε πρόκειται για οικονομική πίεση, είτε για μυστική αναστάτωση, είτε για συμμαχία με αντιαζερικούς παράγοντες στην περιοχή.

Από την άλλη πλευρά, για την Αρμενία, η σύνοδος κορυφής της Ουάσινγκτον παρέχει διαβεβαίωση ότι η προσέγγισή της στη Δύση μπορεί να αποφέρει απτά αποτελέσματα.

Ωστόσο, το Ερεβάν πρέπει επίσης να προστατευθεί από την υπερβολική εξάρτηση από οποιονδήποτε μεμονωμένο προστάτη και να δώσει προτεραιότητα στην γνήσια περιφερειακή συνεργασία.

Εάν η εμπλοκή των ΗΠΑ μειωθεί ή τα συμφέροντα της Τουρκίας υπερτερούν των συμφερόντων της Αρμενίας, τα κέρδη θα μπορούσαν γρήγορα να καταρρεύσουν.

Το ευρύτερο μάθημα είναι ότι ο Νότιος Καύκασος ​​δεν αποτελεί πλέον ένα πεδίο μονοδυνάμεων.

Η Ρωσία παραμένει παρούσα και ισχυρή, αλλά όχι πλέον αδιαμφισβήτητη, και η σύνοδος κορυφής της Ουάσινγκτον έδειξε ότι υπάρχει χώρος για άλλους να διαμορφώσουν τα αποτελέσματα.

Σκότι Σίμονα- ειδικός στις σχέσεις Τουρκίας – Νοτίου Καυκάσου

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Πυρά κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Μπενιαμίν Νετανιάχου μετά τη δήλωσή του περί αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Αρμενίων και των Ελλήνων, εξαπέλυσε το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας, απορρίπτοντας τη δήλωση ως "ασύμβατη με τα ιστορικά και τα νομικά γεγονότα".

"Η δήλωση του Νετανιάχου σχετικά με τα γεγονότα του 1915 αποτελεί μια προσπάθεια εκμετάλλευσης των οδυνηρών γεγονότων του παρελθόντος για πολιτικούς λόγους" σημειώνεται στην ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.

"O Νετανιάχου, ο οποίος δικάζεται για τον ρόλο του στη γενοκτονία που διαπράχθηκε εναντίον του παλαιστινιακού λαού, προσπαθεί να συγκαλύψει τα εγκλήματα που διέπραξε ο ίδιος και η κυβέρνησή του". "Καταδικάζουμε και απορρίπτουμε αυτή τη δήλωση, η οποία δεν συνάδει με τα ιστορικά και νομικά δεδομένα" καταλήγει η ανακοίνωση.

Netanyahu’nun 1915 Olaylarına Dair Açıklaması Hk. https://t.co/PMcOj1YANr pic.twitter.com/Z0T95MwGMo— T.C. Dışişleri Bakanlığı (@TC_Disisleri) August 27, 2025

Υπενθυμίζεται ότι ο Νετανιάχου, δήλωσε χθες για πρώτη φορά ότι αναγνωρίζει τη γενοκτονία που διαπράχθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία εναντίον των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου στις αρχές του 20ού αιώνα.

Μιλώντας στο podcast του επιχειρηματία και παρουσιαστή Πάτρικ Μπετ Ντέιβιντ και απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με το γιατί το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, ο Νετανιάχου είπε: "Νομίζω ότι το κάναμε. Νομίζω ότι η Κνεσέτ πέρασε σχετικό ψήφισμα", παρότι δεν έχει ψηφιστεί τέτοιος νόμος. Όταν πιέστηκε να διευκρινίσει για ποιον λόγο κανένας Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν το είχε πράξει μέχρι τώρα, ο Νετανιάχου απάντησε: "Μόλις το έκανα εγώ. Ορίστε".

Σύμφωνα με τους Times of Israel, το Ισραήλ έχει αποφύγει μέχρι σήμερα να προχωρήσει σε αναγνώριση, φοβούμενο ότι θα βλάψει τις σχέσεις του με την Τουρκία η οποία αρνείται κατηγορηματικά ότι υπήρξε γενοκτονία.

ΠΚ capital.gr

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε την Τρίτη για πρώτη φορά ότι αναγνωρίζει τη γενοκτονία που διέπραξε η Οθωμανική Αυτοκρατορία εναντίον των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων στις αρχές του 20ού αιώνα.

Ερωτηθείς από τον δημοσιογράφο Πάτρικ Μπετ-Ντέιβιντ, που κατάγεται από μια ασσυριακή χριστιανική οικογένεια από το Ιράν, στο podcast του γιατί το Ισραήλ δεν αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Αρμενίων, ο Νετανιάχου απάντησε: «Νομίζω ότι την έχουμε αναγνωρίσει. Νομίζω ότι η Κνεσέτ ψήφισε ένα ψήφισμα προς αυτή την κατεύθυνση», παρότι δεν έχει ψηφιστεί.

Σε ερώτηση γιατί κανένας Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία, ο Νετανιάχου απαντά: «Μόλις την αναγνώρισα. Ορίστε».

BREAKING!

Prime Minister @Netanyahu OFFICIALLY recognizes the Armenian, Assyrian & Greek genocide committed by the Ottoman Empire. pic.twitter.com/fLtsr41YRy— Patrick Bet-David (@patrickbetdavid) August 26, 2025

Σύμφωνα με τους Times of Israel, το Ισραήλ έχει αποφύγει μέχρι σήμερα να προχωρήσει σε αναγνώριση, φοβούμενο ότι θα βλάψει τις σχέσεις του με την Τουρκία η οποία αρνείται κατηγορηματικά ότι υπήρξε γενοκτονία.

Οι σχέσεις με την Τουρκία είναι ήδη αρκετά τεταμένες τα τελευταία χρόνια, με τους διπλωματικούς δεσμούς να έχουν ουσιαστικά ανασταλεί και τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να συγκρίνει συχνά το Ισραήλ με τους Ναζί εξαιτίας του πολέμου στη Γάζα.

Το Ισραήλ, το οποίο επί χρόνια θεωρούσε την Άγκυρα βασικό εμπορικό και ενίοτε ασφαλιστικό εταίρο, παρέμεινε σταθερά στο στρατόπεδο της πλειοψηφίας των χωρών που δεν έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία.

Ωστόσο, οι σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας έχουν φτάσει σε νέα χαμηλά επίπεδα κατά τη διάρκεια του συνεχιζόμενου πολέμου στη Γάζα.

Όπως αναφέρουν οι Times of Israel, ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένθερμος υποστηρικτής της Χαμάς και ένας από τους κορυφαίους επικριτές του Ισραήλ στην παγκόσμια σκηνή.

[iEpikaira: Καλό είναι να βλέπουμε πέρα από την είδηση. Να το θυμάστε... Άλλοι μαλώνουν και άλλοι θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα!]

Πηγή: liberal.gr

Ο πρύτανης του πανεπιστημίου Εθνικής Άμυνας της Τουρκίας Ερχάν Αφγιοντζούν προχώρησε σε μια δήλωση με πολλαπλές ερμηνείες, αφού από τη μία ανέφερε ότι η Τουρκία δεν είναι εχθρός της Ελλάδας και μίλησε για τις επενδύσεις που έχει κάνει η χώρα για τα εξοπλιστικά της και από την άλλη κάνει λόγο για πόλεμο, αν χρειαστεί, όπως έγινε και με την Κύπρο.

Σύμφωνα με τον ΣΚΑΪ, οι δηλώσεις αυτές του πρύτανη αποδεικνύουν πως υπάρχει ένας σκεπτικισμός στην Τουρκία για το γεγονός ότι η Ελλάδα αγοράζει φρεγάτες, Rafale και F-16.

«Εμείς δεν είμαστε εχθροί της Ελλάδας. Είμαστε γείτονες. Θέλουμε να επιλύσουμε τα ζητήματα μας μαζί. Τα προβλήματα του Αιγαίου να κάτσουμε να τα λύσουμε μαζί. Μην βάζετε τρίτους ανάμεσα μας. Μην βάζετε τη Γαλλία και Γερμανία και μην λειτουργείτε ως εμπροσθοφυλακή τους», αναφέρει στις δηλώσεις του στο CNN Turk.

«Eσείς με τον πληθυσμό σας σε καμία περίπτωση δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε την Τουρκία. Στη χειρότερη μας κατάσταση επιχειρήσατε να καταλάβετε την Ανατολία με τον εθνικό μας αγώνα ο Ατατούρκ σας έριξε στη θάλασσα. Εμείς δεν θέλουμε να πολεμήσουμε, δεν είμαστε εχθροί», συνέχισε ανεβάζοντας τους τόνους και συμπληρώνει:

«Εμείς διαθέτουμε 16 φρεγάτες και η Ελλάδα διαθέτει 16 φρεγάτες. Εμείς είμαστε 85 εκατομμύρια, ενώ η Ελλάδα 11 εκατομμύρια. Είνα κρίμα και για τον ελληνικό λαό. Εσείς με τόσα πλοία, τόσα αεροσκάφη και τόσα όπλα ξοδεύετε στα όπλα το εθνικό προϊόν του λαού. Το κάνετε αυτό για έναν πόλεμο που δεν μπορείτε να κερδίσετε. Δεν υπάρχει περίπτωση να κερδίσετε τον πόλεμο αυτό. Εμείς δεν θέλουμε πόλεμο. Ας μιλήσουμε για τα προβλήματα μας για το Αιγαίο. Πήρατε πλοία από τη Γαλλία. Με ποια όπλα θα τα γεμίσετε;» καταλήγει.

Πηγή: liberal.gr

Εμπάργκο της Ρωσίας

Έμμεση προειδοποίηση της Μόσχας στο Ερεβάν για την προσέγγισή του με τη Δύση, ιδιαίτερα μετά την απομάκρυνσή του από τον Οργανισμό Συλλογικής Συνθήκης Ασφάλειας (CSTO) και την ενίσχυση των δεσμών με τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Εκατοντάδες φορτηγά από την Αρμενία, φορτωμένα με προϊόντα προορισμένα για τη Ρωσία, αναγκάστηκαν να επιστρέψουν από το συνοριακό πέρασμα Verkhniy Lars στα ρωσο-γεωργιανά σύνορα, πυροδοτώντας έντονο προβληματισμό και ερωτηματικά.

Σύμφωνα με οδηγούς φορτηγών, οι Ρώσοι συνοριοφύλακες επικαλέστηκαν «υγειονομικούς λόγους» για την απαγόρευση εισόδου, μια εξήγηση που εγείρει αμφιβολίες, καθώς ο έλεγχος επεκτείνεται και σε φορτία δομικών υλικών, τα οποία δεν σχετίζονται με υγειονομικά ζητήματα.

«Εκατοντάδες φορτηγά με γεωργικά προϊόντα, όπως δαμάσκηνα, ροδάκινα και σταφύλια, επιστρέφονται από το σημείο ελέγχου», δήλωσε ο Garnik Danielyan, μέλος της Εθνοσυνέλευσης της Αρμενίας, υπογραμμίζοντας τις τεράστιες οικονομικές απώλειες για τους Αρμένιους αγρότες και εξαγωγείς.

Hundreds of Armenian trucks carrying products for Russia have been returned to Armenia from the Russian-Georgian border. According to the truck drivers, border guards explain the ban on entry into Russia due to “phytosanitary issues.”

“Hundreds of trucks loaded with agricultural… pic.twitter.com/DeNuXvolpl

— Sprinter Express (@SprinterExpres0) August 24, 2025

Η ξαφνική αυτή κίνηση της Ρωσίας συνδέεται, σύμφωνα με αναφορές, με τη συμφωνία για τον Διάδρομο Ζανγκεζούρ, γνωστό και ως «Διαδρομή Τραμπ». Η συμφωνία, που υπεγράφη στις 8 Αυγούστου 2025 στην Ουάσινγκτον από τον πρωθυπουργό της Αρμενίας, Νικόλ Πασινιάν, και τον πρόεδρο του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίεφ, υπό την αιγίδα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, προβλέπει τη δημιουργία ενός διαμετακομιστικού διαδρόμου 43 χιλιομέτρων. Ο διάδρομος αυτός συνδέει το ηπειρωτικό Αζερμπαϊτζάν με το Ναχιτσεβάν, μέσω αρμενικού εδάφους, για 99 χρόνια, με τις ΗΠΑ να εξασφαλίζουν αποκλειστικά δικαιώματα ανάπτυξης.

Η συμφωνία χαιρετίστηκε από τις ΗΠΑ ως διπλωματική επιτυχία, με στόχο τον τερματισμό της μακροχρόνιας σύγκρουσης μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, αλλά θεωρείται πλήγμα για τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα, καθώς περιορίζει την επιρροή τους στον Νότιο Καύκασο. Τούρκοι αξιωματούχοι δήλωσαν στο Bloomberg ότι η επιτυχία του διαδρόμου εξαρτάται από τη συμμετοχή μεγάλων εξαγωγέων, όπως η Κίνα, κάτι που εντείνει τις γεωπολιτικές εντάσεις.

Η Μόσχα φαίνεται να απαντά με το εμπάργκο, το οποίο πλήττει σκληρά την Αρμενία, καθώς το πέρασμα Verkhniy Lars αποτελεί τη μοναδική χερσαία οδό που συνδέει τη χώρα με τη Ρωσία μέσω Γεωργίας. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως έμμεση προειδοποίηση προς το Γερεβάν για την προσέγγισή του με τη Δύση, ιδιαίτερα μετά την απομάκρυνσή του από τον Οργανισμό Συλλογικής Συνθήκης Ασφάλειας (CSTO) και την ενίσχυση των δεσμών με τις ΗΠΑ και την ΕΕ.

Η Αρμενία βρίσκεται πλέον σε δεινή θέση, με την οικονομία της να δέχεται ισχυρό πλήγμα και την κοινωνία να παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις. Ο πρωθυπουργός Πασινιάν κάλεσε πρόσφατα τους ηγέτες Ρωσίας και Ιράν για να εξηγήσει τη συμφωνία, καθώς και οι δύο χώρες εξέφρασαν ανησυχίες για τον αποκλεισμό τους από την περιοχή. Η κρίση αυτή αναδεικνύει τον γεωπολιτικό ανταγωνισμό στον Καύκασο, με την Αρμενία να καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή.

Η αντίδραση του Υπουργού Οικονομίας

Το… σουρεάλ της υπόθεσης; Ο υπουργός Οικονομίας της Αρμενίας για να περιορίσει επικοινωνιακά τον αντίκτυπο έκανε ανάρτηση υποστηρίζοντας, ότι τον τελευταίο μήνα εισήλθαν χιλιάδες αρμενικά φορτηγά στη Ρωσία.

Τον Αύγουστο, συνολικά 2.427 φορτηγά που μετέφεραν αρμενικά προϊόντα εισήλθαν στη Ρωσία, σύμφωνα με ανάρτηση στο Facebook του Υπουργού Οικονομίας της Αρμενίας, Γκεβόργκ Παπογιάν. Αυτό ισοδυναμεί με μέσο όρο πάνω από 100 φορτηγά την ημέρα. [...]

Ο Παπογιάν δημοσίευσε αυτά τα στοιχεία σε ανάρτηση στο Facebook, τονίζοντας την ενεργή εμπορική δραστηριότητα της Αρμενίας με τη Ρωσία κατά τη διάρκεια του μήνα.

Πηγή: geopolitico.gr

Από την Αρμενία μέχρι την Καμπότζη, ο Αμερικανός πρόεδρος λέει ότι έβαλε τέλος σε έξι συρράξεις και με τον πόλεμο στην Ουκρανία πάει για την έβδομη - Guardian και Axios παρατηρούν, ωστόσο, ότι η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική...

Σε μια σειρά συναντήσεων στον Λευκό Οίκο για το ουκρανικό ζήτημα, χθες, πρώτα με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και κατόπιν με τους Ευρωπαίους ηγέτες, ο Ντόναλντ Τραμπ επιχείρησε να εμφανιστεί ως ο «ειρηνοποιός της εποχής μας», δηλώνοντας ότι έχει σταματήσει έξι πολέμους και ότι ο τερματισμός της διένεξης ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία θα αποτελέσει την έβδομη μεγάλη επιτυχία του.

Παράλληλα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν παραλείπει να προωθεί ανοιχτά την υποψηφιότητά του για το Νόμπελ Ειρήνης, αν και η προθεσμία για την υποβολή των φετινών υποψηφιοτήτων, τουλάχιστον, έχει εκπνεύσει κι έτσι μάλλον θα πρέπει να περιμένει μέχρι του χρόνου...

Πίσω όμως από τις δηλώσεις του Αμερικανού προέδρου, κρύβεται μια διαφορετική εικόνα. Οι «έξι πόλεμοι» που επικαλείται, γράφει η βρετανική εφημερίδα The Guardian δεν είναι στην πραγματικότητα μόνιμα επιλυμένες συγκρούσεις, αλλά προσωρινές εκεχειρίες, μερικές συμφωνίες χωρίς διάρκεια ή ακόμα και διαδικασίες διαπραγμάτευσης, που δεν κατέληξαν ποτέ σε οριστική λύση.

Σε δηλώσεις του στην Ουάσινγκτον, ο Τραμπ επέμεινε ότι δεν αναζητά «απλές παύσεις πυρός», αλλά μόνιμες συμφωνίες. «Δεν πιστεύω ότι χρειάζεστε εκεχειρία» είπε, απευθυνόμενος στον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, επιμένοντας ότι έχει ήδη πετύχει έξι αντίστοιχες επιτυχίες και ότι το ουκρανικό ενδεχομένως να αποδειχθεί το «πιο εύκολο» στη διαχείριση, παρά τις περίπλοκες γεωπολιτικές ισορροπίες.

Σύμφωνα με τον ιστότοπο Axios, οι έξι περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται ο Τραμπ, είναι: Αρμενία - Αζερμπαϊτζάν, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό - Ρουάντα, Ισραήλ - Ιράν, Ινδία - Πακιστάν, Καμπότζη - Ταϊλάνδη, Αίγυπτος - Αιθιοπία, καθώς και μια μερική συμφωνία ανάμεσα σε Σερβία και Κόσοβο, κατά την πρώτη του προεδρική θητεία (σ.σ. τότε τοποθετείται χρονικά και ο πόλεμος Αιγύπτου - Αιθιοπίας, τον οποίο ισχυρίζεται ότι διευθέτησε). Η πραγματικότητα, ωστόσο, δείχνει ότι πολλές από αυτές τις διπλωματικές κινήσεις υπήρξαν πρόσκαιρες.

Αρμενία - Αζερμπαϊτζάν

Η συμφωνία που υπεγράφη τον Αύγουστο στον Λευκό Οίκο παρουσιάστηκε από τον Τραμπ ως «ιστορική», καθώς οι δύο χώρες κατέληξαν σε ειρηνευτική συμφωνία, έπειτα από δεκαετίες συγκρούσεων στον θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Το σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία διεθνούς διαδρόμου μεταφορών, με το όνομα «Trump Route for International Peace and Prosperity». Ωστόσο, Ιράν και Ρωσία αντέδρασαν έντονα, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ προσπαθούν να μεταβάλουν τις ισορροπίες στον Καύκασο, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας αποσταθεροποίησης.

Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό - Ρουάντα

Τον Ιούνιο, οι δύο χώρες υπέγραψαν συμφωνία στον Λευκό Οίκο, η οποία χαρακτηρίστηκε «νέο κεφάλαιο ελπίδας». Ο ίδιος ο Τραμπ διακήρυξε ότι «η βία τελειώνει σήμερα». Παρά τις θριαμβευτικές δηλώσεις, λίγες εβδομάδες μετά, ο στρατός του Κονγκό και οι αντάρτες M23, με τη στήριξη της Ρουάντας, αντάλλαξαν κατηγορίες για νέες επιθέσεις, αποδεικνύοντας ότι η συμφωνία δεν μπόρεσε να διασφαλίσει βιώσιμη ειρήνη.

Ισραήλ - Ιράν

Κατά τη διάρκεια 12ήμερου πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμετείχαν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις, βομβαρδίζοντας ιρανικές εγκαταστάσεις. Η εκεχειρία που ακολούθησε παρουσιάστηκε από τον Λευκό Οίκο ως «σταθεροποίηση της περιοχής». Ωστόσο, οι επικριτές επισημαίνουν ότι οι ΗΠΑ υπήρξαν ενεργό μέρος της σύγκρουσης και συνεπώς δεν μπορούν να διεκδικούν τον ρόλο του ειρηνοποιού. Το Ισραήλ, μάλιστα, εξακολουθεί να δηλώνει πως διατηρεί το δικαίωμα προληπτικού πλήγματος, εάν κρίνει ότι το Ιράν επανεκκινήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα.

Ινδία - Πακιστάν

Μετά από τρομοκρατική επίθεση στο Κασμίρ και τα αντίποινα της Ινδίας με στρατιωτικά πλήγματα, ο Τραμπ ανακοίνωσε «πλήρη και άμεση εκεχειρία». Υποστήριξε ότι πίεσε και τις δύο χώρες, αξιοποιώντας τις εμπορικές σχέσεις των ΗΠΑ μαζί τους. Η ινδική κυβέρνηση, ωστόσο, αρνήθηκε δημόσια ότι η Ουάσινγκτον είχε οποιονδήποτε ρόλο στην εξέλιξη, γεγονός που προκάλεσε αμηχανία στον Λευκό Οίκο και σκίασε τις σχέσεις με το Νέο Δελχί.

Καμπότζη - Ταϊλάνδη

Έπειτα από πενθήμερη ένοπλη διένεξη στα σύνορα, που άφησε πίσω της δεκάδες νεκρούς και χιλιάδες εκτοπισμένους, οι δύο χώρες κατέληξαν σε άνευ όρων εκεχειρία. Ο Τραμπ ανέφερε ότι οι πιέσεις του έφεραν αποτέλεσμα, απειλώντας με «πάγωμα» εμπορικών συμφωνιών. Ωστόσο, αμέσως μετά την υπογραφή, Καμπότζη και Ταϊλάνδη αλληλοκατηγορήθηκαν για νέες επιθέσεις. Η Κίνα χρειάστηκε να παρέμβει, προκειμένου να αποφευχθεί νέα γενικευμένη κλιμάκωση.

Αίγυπτος - Αιθιοπία

Η διαμάχη για το τεράστιο υδροηλεκτρικό φράγμα της Αιθιοπίας στον Νείλο παραμένει ανοιχτή. Ο Τραμπ ισχυρίζεται ότι απέτρεψε πολεμική σύγκρουση ανάμεσα σε Κάιρο και Αντίς Αμπέμπα, αλλά ποτέ δεν υπήρξε επίσημη συμφωνία. Όταν μάλιστα είχε δηλώσει πως «η Αίγυπτος θα καταλήξει να ανατινάξει το φράγμα», η Αιθιοπία τον κατηγόρησε ότι κλιμακώνει τις εντάσεις, αντί να τις αποφορτίζει.

Σερβία - Κόσοβο

Το 2020, κατά την πρώτη του θητεία, ο Τραμπ μεσολάβησε σε συμφωνία περιορισμένης οικονομικής συνεργασίας, γνωστή ως «Συμφωνία της Ουάσινγκτον». Παρά την αρχική αισιοδοξία, οι σχέσεις ανάμεσα σε Βελιγράδι και Πρίστινα παραμένουν τεταμένες. Το ΝΑΤΟ συνεχίζει να καλεί τις δύο πλευρές να επιταχύνουν τον διάλογο, επιβεβαιώνοντας ότι η συμφωνία δεν έχει επιφέρει ουσιαστική πρόοδο.

Οι αντιφάσεις στα λεγόμενα του Τραμπ

Η στάση του Αμερικανού προέδρου παρουσιάζει σημαντικές αντιφάσεις. Από τη μία υποστηρίζει ότι δεν επιδιώκει απλές εκεχειρίες, αλλά οριστικές λύσεις. Από την άλλη, έχει πολλές φορές... πανηγυρίσει για «πλήρη και συνολική εκεχειρία», όπως στην περίπτωση Ινδίας - Πακιστάν και Ισραήλ - Ιράν, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με το δικό του αφήγημα.

Η συνέχιση των συγκρούσεων στην Ουκρανία και τη Γάζα καθιστά εμφανές ότι η διπλωματική στρατηγική του Τραμπ στηρίζεται κυρίως στην επικοινωνιακή προβολή και λιγότερο σε μόνιμες λύσεις. Παρά τις αμφιβολίες, ο ίδιος εξακολουθεί να παρουσιάζεται ως ο ηγέτης που μπορεί να φέρει ειρήνη σε διεθνείς κρίσεις και να διεκδικεί ρόλο «ειρηνοποιού» σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η εξέλιξη της ουκρανικής σύγκρουσης θα κρίνει αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να πετύχει τη μεγάλη διπλωματική νίκη που διακηρύσσει ή αν πρόκειται για ακόμη μια υπερβολή στο αφήγημα που συνοδεύει την πολιτική του στρατηγική.

Πηγή: protothema.gr

Η ιστορική ειρηνευτική συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας υπό τη μεσολάβηση των ΗΠΑ, η οποία τερματίζει μια 35ετή σύγκρουση, θεωρείται ως σημάδι μιας νέας αρχής για τους Κούρδους που ζουν στην περιοχή.

Συμμετέχοντας στο δελτίο που παρουσίασε η Σίμα Αμπχεζίρ στο Rudaw, ο Ζαμπίτ Μαμαντόφ, Πρόεδρος της Ένωσης Κούρδων του Αζερμπαϊτζάν, αξιολόγησε τον αντίκτυπο της συμφωνίας, ιδίως στους κουρδικούς οικισμούς κατά μήκος των συνόρων.

Τα ίχνη του πολέμου θα σβηστούν

Υπενθυμίζοντας ότι πολλά κουρδικά χωριά έχουν μείνει ερείπια λόγω χρόνων συγκρούσεων, ο Μαμαντόφ δήλωσε ότι η κύρια προσδοκία τους μετά τη συμφωνία είναι η ανοικοδόμηση αυτών των χωριών, λέγοντας: «Μετά την ειρηνευτική συμφωνία, η ανοικοδόμηση των χωριών είναι πολύ πιθανή. Οι άνθρωποι θα επιστρέψουν στα σπίτια τους και οι οικισμοί θα αναζωογονηθούν με κυβερνητική υποστήριξη».

Ο Μαμαντόφ τόνισε ότι ο πόλεμος έχει διχάσει όχι μόνο τα χωριά αλλά και τους Κούρδους που ζουν εκατέρωθεν των συνόρων, λέγοντας: «Για χρόνια, οι Κούρδοι και στις δύο χώρες δεν επιτρεπόταν να συναντηθούν.

Χάρη σε αυτή τη συμφωνία, οι οικογένειες και οι φίλοι θα μπορούν να συναντηθούν ξανά. Οι κουρδικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί και τα ερευνητικά κέντρα θα μπορούν να συνεργαστούν. Αυτό είναι ένα ανεκτίμητο κέρδος για τη γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία μας».

Η «Οδός Τραμπ» θα φέρει ευημερία στις κουρδικές περιοχές

Ο στρατηγικός διάδρομος, γνωστός ως «Οδός Τραμπ» (TRIPP), που αποτελεί ένα από τα βασικά σημεία της συμφωνίας και διέρχεται από την περιοχή Ζανγκεζούρ, όπου ζει μεγάλος πληθυσμός Κούρδων, θεωρείται ότι φέρνει μαζί του ελπίδες για οικονομική αναζωογόνηση.

«Αυτός ο δρόμος θα συνδέσει τις κουρδικές περιοχές του Αζερμπαϊτζάν με την Τουρκία και από εκεί με την Ευρώπη», δήλωσε ο Μαμαντόφ, προσθέτοντας: «Είναι μια μεγάλη ευκαιρία, ειδικά για τους Κούρδους επιχειρηματίες, από οικονομικής και εμπορικής άποψης. Η μεταφορά μεταξύ Ναχιτσεβάν και Αζερμπαϊτζάν θα παρέχεται σε λιγότερο από μία ώρα».

Περιφερειακή υποστήριξη και γεωπολιτικές επιρροές

Ο Πρόεδρος της Περιφέρειας του Κουρδιστάν, Νετσιρβάν Μπαρζανί, χαιρέτισε επίσης τη συμφωνία. Ο Μαμαντόφ δήλωσε ότι το συγχαρητήριο μήνυμα του Προέδρου Νετσιρβάν Μπαρζανί ήταν σημαντικό και ευχάριστο για αυτούς.

Ο διάδρομος, ο οποίος θα λειτουργεί υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ και στο πλαίσιο της αρμενικής νομοθεσίας, αναμένεται να έχει αντίκτυπο όχι μόνο στις μεταφορές αλλά και στη γεωπολιτική ισορροπία στην περιοχή.

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η συμφωνία αποτελεί ένα στρατηγικό βήμα που στοχεύει στην αύξηση της επιρροής των ΗΠΑ, μειώνοντας παράλληλα την επιρροή της Ρωσίας στον Νότιο Καύκασο.

—

ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΚΟΠΙΟ – Echedoros.blog

Η Συμφωνία των ΗΠΑ για τον Διάδρομο Ελέγχει την Αρμενική Γη, Εγείροντας Ερωτήματα για Εθνική Συνέπεια

Του Βασίλη Αλφειώτη | 10η Αυγούστου 2025

Ιστορικό Υπόβαθρο

Η σύγκρουση μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, βαθιά ριζωμένη στον πόλεμο του Ναγκόρνο-Καραμπάχ (2020) και τις προηγούμενες συγκρούσεις του 20ου αιώνα, έχει καταστεί ένας κόμβος γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Το Αζερμπαϊτζάν, υποστηριζόμενο από την Τουρκία, έχει διεκδικήσει τον έλεγχο του θύλακα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, ενώ η Ρωσία διατηρούσε ιστορικά την ισορροπία ως εγγυητής ασφαλείας της Αρμενίας. Ωστόσο, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 αποδυνάμωσε την επιρροή της στην περιοχή, δημιουργώντας ένα κενό που η Διοίκηση Τραμπ έχει φαινομενικά εκμεταλλευτεί.

Η Υπό Διαπραγμάτευση Συμφωνία: Λεπτομέρειες και Αντιδράσεις

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συμφωνία που προσφέρεται από τις ΗΠΑ προβλέπει:

Έλεγχο των ΗΠΑ στον Διάδρομο Ζανγκεζούρ: Η Αρμενία θα παραχωρήσει τον έλεγχο μιας 43χλμ. ζώνης διαμετακόμισης στο Σιουνίκ της Αρμενίας, συνδέοντας το Αζερμπαϊτζάν με το Ναχτσιβάν (ένα θύλακα του Αζερμπαϊτζάν που περιβάλλεται από αρμενικό έδαφος).

Οικονομικά Οφέλη για τις ΗΠΑ: Οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι η διαδρομή θα αποφέρει δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για αμερικανικές εταιρείες.

Προσωπικές Εγγυήσεις για τον Πασινιάν: Οι ισχυρισμοί υποστηρίζουν ότι η συμφωνία διασφαλίζει την προσωπική ασφάλεια του Πασινιάν και της οικογένειάς του, καθώς αντιμετωπίζει αυξανόμενη εσωτερική αντίδραση.

Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει επαινέσει τη συμφωνία ως "Ιστορική Ημέρα," ελπίζοντας να ενισχύσει την κληρονομιά του ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών του 2026. Ωστόσο, οι επικριτές τον κατηγορούν ότι προωθεί γεωπολιτικά συμφέροντα εις βάρος της αρμενικής κυριαρχίας.

Αντίθεση Απόψεων: Προδοσία ή Ρεαλιστική Συμφωνία;

Η Θέση της Προδοσίας

Εθνική Υποχώρηση: Οι εθνικιστές στην Αρμενία καταγγέλλουν τη συμφωνία ως "παράδοση" της αρμενικής γης, παραβιάζοντας το Σύνταγμα (Άρθρο 11), το οποίο ορίζει το Σιουνίκ ως αναπόσπαστο τμήμα της χώρας.

Προσωπικές Αμοιβές: Οι μυστικές ρήτρες ασφάλειας για τον Πασινιάν θεωρούνται προδοτικές, με πολλούς να υποστηρίζουν ότι θυσιάζει το μέλλον της χώρας για πολιτική επιβίωση.

Στρατηγικός Εκτοπισμός: Η συμφωνία φαίνεται να ευθυγραμμίζεται με τους στόχους της Διοίκησης Τραμπ να απομακρύνει την Αρμενία από τη Ρωσία και το Ιράν, δύο συμμάχους που παραμένουν κρίσιμοι για την περιφερειακή σταθερότητα.

Η Θέση του Ρεαλισμού

Πρακτική Διπλωματία: Οι υποστηρικτές του Πασινιάν ισχυρίζονται ότι η συμφωνία αποτρέπει την πλήρη κατοχή του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ και διασφαλίζει οικονομικά οφέλη μέσω της διαμετακόμισης.

Προστασία από την Πίεση: Με τις ρωσικές δυνάμεις ελαχιστοποιημένες και την Τουρκία να υποστηρίζει το Αζερμπαϊτζάν, η Αρμενία μπορεί να θεωρεί τις ΗΠΑ ως τον μόνιο ισορροπιστή ισχύος.

Προεκλογική Επιβίωση: Η συμφωνία ενισχύει την εικόνα του Πασινιάν ως "ειρηνοποιού," ένα πλεονέκτημα ενόψει των εκλογών του 2026.

Γεωπολιτικό Πλαίσιο: Πέρα από την Αρμενία

Στόχοι των ΗΠΑ: Η συμφωνία ταιριάζει με την προσπάθεια της Διοίκησης Τραμπ να επεκτείνει την οικονομική επιρροή στην Ευρασία, ανταγωνιζόμενη το Κίνα και τη Ρωσία.

Τουρκικό-Αζερμπαϊτζάνικό Άξονα: Η Τουρκία έχει υποστηρίξει ενεργά το Αζερμπαϊτζάν, με τον Πρόεδρο Ερντογάν να αποκαλεί τη συμφωνία "νίκη για τον Τουρκικό Εθνικισμό."

Η Ρωσική Απουσία: Η αποτυχία της Μόσχας να προστατεύσει τους συμμάχους της στην Αρμενία έχει δημιουργήσει ρήγματα στο μέτωπο της Κασπίας και την Κεντρική Ασία.

Συμπέρασμα: Ένα Διχασμένο Έθνος

Η συμφωνία Ζανγκεζούρ αντανακλά μια σκληρή πραγματικότητα για την Αρμενία: η επιλογή μεταξύ οικονομικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ και στρατιωτικής προστασίας από τη Ρωσία. Ενώ οι επικριτές την απορρίπτουν ως προδοσία, οι υποστηρικτές την θεωρούν ως αναπόφευκτη προσαρμογή σε ένα μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό τοπίο.

Επίλογος: Η υπογραφή της συμφωνίας την Παρασκευή θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή για την Νότια Καυκασία. Για την Αρμενία, το τίμημα της "ειρήνης" μπορεί να αποδειχθεί ακριβό – είτε ως θυσία εθνικής κυριαρχίας είτε ως αναγκαίο βήμα προς την επιβίωση.

Πηγές: Δήλωση Λευκού Οίκου (2025), Ανάλυση Διεθνών Σχέσεων Καυκάσου, Δηλώσεις Υπουργείου Εξωτερικών της Αρμενίας, Τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης (Πρακτορείο Anadolu) geopolitics-news.gr

Το Αζερμπαϊτζάν και η Αρμενία υπέγραψαν ειρηνευτική συμφωνία με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ την Παρασκευή, κατά τη διάρκεια συνάντησης των ηγετών των δύο χωρών με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Η συμφωνία αυτή θα ενισχύσει τις διμερείς οικονομικές τους σχέσεις μετά από δεκαετίες συγκρούσεων και θα τις οδηγήσει προς την πλήρη ομαλοποίηση των σχέσεών τους.

President Donald J. Trump, Azerbaijani President Ilham Aliyev, and Armenian Prime Minister Nikol Pashinyan sign peace and economic agreements at the White House pic.twitter.com/yUvKZf0g0r— Rapid Response 47 (@RapidResponse47) August 8, 2025

Η συμφωνία μεταξύ των αντιπάλων του Νότιου Καυκάσου - αν παραμείνει σε ισχύ - θα αποτελέσει σημαντικό επίτευγμα για την κυβέρνηση Τραμπ, το οποίο σίγουρα θα αναστατώσει τη Μόσχα, η οποία θεωρεί την περιοχή ως μέρος της σφαίρας επιρροής της.

«Πέρασε πολύς καιρός - 35 χρόνια - πολεμούσαν και τώρα είναι φίλοι, και θα είναι φίλοι για πολύ καιρό», δήλωσε ο Τραμπ κατά τη διάρκεια της υπογραγραφής της συμφωνίας στον Λευκό Οίκο. Τον πλαισίωναν ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ και ο πρωθυπουργός της Αρμενίας Νικόλ Πασινιάν.

Η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν βρίσκονται σε διαμάχη από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν το Ναγκόρνο-Καραμπάχ, μια ορεινή περιοχή του Αζερμπαϊτζάν που κατοικείται κυρίως από Αρμένιους, αποσχίστηκε από το Αζερμπαϊτζάν με την υποστήριξη της Αρμενίας. Το Αζερμπαϊτζάν ανέκτησε τον πλήρη έλεγχο της περιοχής το 2023, ωθώντας σχεδόν όλους τους 100.000 Αρμένιους της περιοχής να καταφύγουν στην Αρμενία.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι δύο χώρες δεσμεύτηκαν να σταματήσουν τις εχθροπραξίες, να ανοίξουν διπλωματικές σχέσεις και να σεβαστούν η μία την εδαφική ακεραιότητα της άλλης.

Η συμφωνία περιλαμβάνει αποκλειστικά δικαιώματα ανάπτυξης των ΗΠΑ σε έναν στρατηγικό διάδρομο διέλευσης μέσω του Νότιου Καυκάσου, ο οποίος, σύμφωνα με το Λευκό Οίκο, θα διευκολύνει τις εξαγωγές ενέργειας και άλλων πόρων.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν ξεχωριστές συμφωνίες με κάθε χώρα για την επέκταση της συνεργασίας στους τομείς της ενέργειας, του εμπορίου και της τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένης της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Ανέφερε επίσης ότι άρθηκαν οι περιορισμοί στην αμυντική συνεργασία μεταξύ του Αζερμπαϊτζάν και των Ηνωμένων Πολιτειών, μια εξέλιξη που θα μπορούσε επίσης να ανησυχήσει τη Μόσχα.

Και οι δύο ηγέτες επαίνεσαν τον Τραμπ για τη συμβολή του στην επίλυση της σύγκρουσης και δήλωσαν ότι θα τον προτείνουν για το βραβείο ειρήνης του Νόμπελ.

Τερματισμός της παράκαμψης των κυρώσεων

Αμερικανοί αξιωματούχοι δήλωσαν ότι η συμφωνία επιτεύχθηκε μετά από επανειλημμένες επισκέψεις στην περιοχή και θα αποτελέσει τη βάση για την πλήρη ομαλοποίηση των σχέσεων μεταξύ των χωρών.

Η ειρηνευτική συμφωνία θα μπορούσε να μεταμορφώσει τον Νότιο Καύκασο, μια ενεργειακή περιοχή που συνορεύει με τη Ρωσία, την Ευρώπη, την Τουρκία και το Ιράν, η οποία διασχίζεται από αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά είναι διχασμένη από κλειστά σύνορα και μακροχρόνιες εθνοτικές συγκρούσεις.

Ο Μπρετ Έρικσον, εμπειρογνώμονας σε θέματα κυρώσεων και σύμβουλος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Loyola στο Σικάγο, δήλωσε ότι η συμφωνία θα βοηθήσει τη Δύση να καταπολεμήσει τις προσπάθειες της Ρωσίας να παρακάμψει τις κυρώσεις.

«Ο Καύκασος υπήρξε ένα τυφλό σημείο στην πολιτική των κυρώσεων», είπε. «Μια επίσημη ειρήνη δημιουργεί μια πλατφόρμα για τη Δύση να συνεργαστεί με την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν... για να κλείσει τους αγωγούς παράκαμψης».

Η Τίνα Ντολμπάια, συνεργάτης στο Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Σπουδών, δήλωσε ότι η υπογραφή της Παρασκευής ήταν μια μεγάλη συμβολική κίνηση, αλλά παρέμειναν πολλά ερωτήματα, όπως ποιες αμερικανικά εταιρείες θα ελέγχουν τον νέο διάδρομο διαμετακόμισης και πόσο θα εμπλακούν η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν στην κατασκευή του.

Είπε ότι η Ρωσία πιθανότατα θα ενοχληθεί από τον αποκλεισμό της από τη συμφωνία και τον ρόλο των ΗΠΑ στον διάδρομο. «Τώρα το γεγονός ότι... οι Αρμένιοι σφίγγουν τα χέρια με τους Αζέρους και συζητούν για τη συμμετοχή των ΗΠΑ σε αυτόν τον διάδρομο - αυτό είναι τεράστιο για τη Ρωσία», είπε.

Η Olesya Vartanyan, ανεξάρτητη εμπειρογνώμονας για την περιοχή, δήλωσε ότι η συμφωνία προσθέτει μεγαλύτερη προβλεψιμότητα στην περιοχή, αλλά οι μακροπρόθεσμες προοπτικές της θα εξαρτηθούν από τη συνεχή εμπλοκή των ΗΠΑ.

«Η Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν... έχουν πολύ μακρύτερο ιστορικό αποτυχημένων διαπραγματεύσεων και βίαιων κλιμακώσεων παρά ειρηνικών λύσεων», είπε. «Χωρίς την κατάλληλη και συνεχή εμπλοκή των ΗΠΑ, το ζήτημα πιθανότατα θα οδηγηθεί ξανά σε αδιέξοδο, αυξάνοντας τις πιθανότητες ανανέωσης των εντάσεων».

Ανώτεροι αξιωματούχοι της κυβέρνησης δήλωσαν ότι η συμφωνία σηματοδοτεί το τέλος της πρώτης από μια σειρά παγωμένων συγκρούσεων στην περιφέρεια της Ρωσίας από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, στέλνοντας ένα ισχυρό μήνυμα σε ολόκληρη την περιοχή.

Η Αρμενία σχεδιάζει να παραχωρήσει στις ΗΠΑ αποκλειστικά ειδικά δικαιώματα ανάπτυξης για παρατεταμένη περίοδο στον διαμετακομιστικό διάδρομο, δήλωσαν αξιωματούχοι των ΗΠΑ στο Reuters αυτή την εβδομάδα. Η λεγόμενη «Διαδρομή Τραμπ για τη Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία» έχει ήδη προσελκύσει το ενδιαφέρον εννέα εταιρειών, συμπεριλαμβανομένων τριών αμερικανικών, δήλωσε ένας αξιωματούχος υπό τον όρο της ανωνυμίας.

Πηγή: Reuters liberal.gr