iEpikaira

Γύρω στις είκοσι αραβικές και μουσουλμανικές χώρες, μεταξύ των οποίων το Κατάρ, το Ομάν, η Τουρκία και το Πακιστάν, ζήτησαν τη δημιουργία μιας "ζώνης χωρίς πυρηνικά όπλα" στη Μέση Ανατολή, κατά την τέταρτη χθες ημέρα της στρατιωτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν.

Σε κοινή ανακοίνωσή τους που δόθηκε χθες, Δευτέρα, στη δημοσιότητα, οι υπογράφοντες υπογραμμίζουν "την επείγουσα ανάγκη να δημιουργηθεί μια ζώνη χωρίς πυρηνικά όπλα και άλλα όπλα μαζικής καταστροφής στη Μέση Ανατολή, η οποία θα εφαρμόζεται χωρίς εξαιρέσεις σε όλα τα κράτη της περιοχής".

Στα ισραηλινά πλήγματα έχουν χάσει τη ζωή τους τουλάχιστον 224 άνθρωποι και έχουν τραυματιστεί πάνω από 1.000 από την Παρασκευή στο Ιράν, σύμφωνα με επίσημο απολογισμό που δόθηκε στη δημοσιότητα την Κυριακή.

Σύμφωνα με το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού, στα ιρανικά πλήγματα στο Ισραήλ έχουν χάσει τη ζωή τους 24 άνθρωποι.

Μεταξύ αυτών που υπογράφουν τη δήλωση βρίσκονται το Κατάρ, το Ομάν, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος, η Τουρκία, το Σουδάν, η Σομαλία, η Μαυριτανία, η Αλγερία, η Λιβύη, το Κουβέιτ, το Ιράκ, η Ιορδανία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Τσαντ, το Τζιμπουτί, οι Κομόρες, η Γκάμπια, όπως και το Πακιστάν, το οποίο δεν έχει υπογράψει τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων (TNP) και είναι η μοναδική μουσουλμανική χώρα που διαθέτει πυρηνικό όπλο.

Το Ισραήλ δεν έχει αναγνωρίσει ποτέ επισήμως ότι διαθέτει πυρηνικό όπλο, αλλά θεωρείται ευρέως η μόνη πυρηνική δύναμη στη Μέση Ανατολή.

Το Ιράν διαψεύδει ότι θέλει να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.

Πηγή: capital.gr

Οι Houthis έχουν αποκτήσει νέους θαυμαστές σε όλο τον αραβικό κόσμο, πολλοί από τους οποίους γνωρίζουν ελάχιστα για την ιστορία της ισλαμιστικής ομάδας

Το κύμα συμπαράστασης υπέρ τους Houthis, οι οποίοι μάχονται στο πλευρό της Παλαιστίνης, βρίσκεται πλέον όλος ο αραβικός κόσμος.

Αυτό διαπιστώνει νέα ανάλυση των Financial Times, αξιολογώντας τις αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και στα μεγάλα μέσα ενημέρωσης του αραβικού κόσμου.

«Ευχαριστούμε τον Θεό για τους Houthis», έγραψε ένας Ιρακινός σχολιαστής κάτω από μια από τις viral αναρτήσεις ενός μαχητή στο Instagram, ένα συναίσθημα που απηχούν εκατοντάδες άλλοι.

«Είναι οι μόνοι Άραβες που βοηθούν την Παλαιστίνη», ανέφερε.

Οι Houthis έχουν αποκτήσει νέους θαυμαστές σε όλο τον αραβικό κόσμο, πολλοί από τους οποίους γνωρίζουν ελάχιστα για την ιστορία της ισλαμιστικής ομάδας ή τις ολοένα και πιο κατασταλτικές τακτικές στη χώρα τους.

Η δημοτικότητά τους, η οποία φαίνεται να ξεπερνά τις θρησκευτικές διαιρέσεις, έχει αυξηθεί από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς τον Οκτώβριο και το κίνημα άρχισε τις επιθέσεις με πυραύλους και drone σε πλοία που διέσχιζαν την Ερυθρά Θάλασσα.

Ενώ η εκστρατεία των Houthis έχει προκαλέσει μικρή φυσική ζημιά στα πλοία, έχει διαταράξει το παγκόσμιο εμπόριο και έχει παγιώσει τη φήμη τους ως μία από τις πιο ενεργές φατρίες στον λεγόμενο Άξονα Αντίστασης του Ιράν.

Η ομάδα έχει παρασύρει τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο σε μάχη, αν και οι επιδρομές που ξεκίνησαν αυτόν τον μήνα δεν έχουν κάνει πολλά για να διαλύσουν τις επιθέσεις των Houthis.

Δημόσια οργή

Οι αντιδράσεις από πολλές χώρες αντικατοπτρίζουν την αυξανόμενη δημόσια οργή σε όλο τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο για τον πόλεμο Ισραήλ-Hamas στη Γάζα.

Περισσότεροι από 25.000 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί στον θύλακα και η συντριπτική πλειονότητα των 2,3 εκατομμυρίων κατοίκων του έχουν εκτοπιστεί λόγω του πολέμου που προκλήθηκε από την επίθεση της Hamas στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου.

Τουλάχιστον 1.200 Ισραηλινοί σκοτώθηκαν στην επίθεση, σύμφωνα με ισραηλινά στοιχεία.

Με πλάνα από θανατηφόρους βομβαρδισμούς και πεινασμένα παιδιά να μεταδίδονται ζωντανά σε αραβικά σπίτια, η οργή έχει επικεντρωθεί στα αντιληπτά διπλά μέτρα και σταθμά και την απροθυμία της Δύσης να λογοδοτήσει το Ισραήλ — όχι μόνο για αυτόν τον πόλεμο, αλλά και για τη μεταχείρισή του προς τους Παλαιστινίους. τα τελευταία 75 χρόνια.

Μεγάλο μέρος αυτής της οργής στρέφεται στις ΗΠΑ για την υποστήριξή τους στο Ισραήλ.

Τι είναι το κίνημα της Υεμένης

Το κίνημα της Υεμένης, γνωστό και ως Ansar Allah, ηγούνταν αρχικά από μέλη της φυλής Houthis που ανήκουν στη σιιτική αίρεση των Zaydi.

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 μετατράπηκε σε μια άχρηστη δύναμη που αγωνίστηκε για να ανατρέψει την αυταρχική κυβέρνηση της Υεμένης.

Το σύνθημά τους είναι «Θάνατος στην Αμερική, Θάνατος στο Ισραήλ, κατάρα στους Εβραίους».

Ενώ οι Houthis έχουν δεσμούς με το Ιράν, δεν είναι τόσο ιδεολογικά ευθυγραμμισμένοι με την Τεχεράνη όσο άλλοι μαχητές στην περιοχή.

Αλλά έχουν πλησιάσει πιο κοντά στην Ισλαμική Δημοκρατία, η οποία τους βοήθησε να πολεμήσουν έναν πόλεμο εννέα ετών εναντίον ενός συνασπισμού υπό τη Σαουδική Αραβία που παρενέβη στην εμφύλια σύγκρουση της Υεμένης το 2015.

Εκατοντάδες χιλιάδες Υεμενίτες σκοτώθηκαν είτε από τις μάχες είτε από την πείνα και τις αρρώστιες που επικράτησαν μετά από αυτό.

Αλλά οι Houthis άντεξαν, συμφωνήθηκε μια ασταθής εκεχειρία με το Ριάντ και οι αντάρτες κράτησαν το μεγαλύτερο μέρος της Υεμένης, συμπεριλαμβανομένης της πρωτεύουσας Σαναά.

Ο Ibrahim Jalal, μελετητής στο Ινστιτούτο Μέσης Ανατολής και εταίρος στο Horizon Insights, είπε ότι οι Houthis είχαν από καιρό αποδείξει ότι είναι «μαέστροι» στην προπαγάνδα και ο τρόπος με τον οποίο ευθυγραμμίστηκαν με τη Γάζα «δεν αποτελεί εξαίρεση».

«Με το να πλαισιώνονται ως υπερασπιστές της παλαιστινιακής υπόθεσης, αξιοποίησαν τις επιθέσεις τους και αναδείχθηκαν ως ανατρεπτικοί και πολύ δημοφιλείς ηθοποιοί», είπε ο Jalal.

Είπε ότι οι Houthis έρχονται σε αντίθεση με τα αραβικά κράτη που είχαν στραφεί στη διπλωματία αντί να ασκήσουν στρατιωτική ισχύ.

Μια δημοσκόπηση του Παλαιστινιακού Κέντρου Έρευνας Πολιτικής και Έρευνας που διεξήχθη στα τέλη του 2023 διαπίστωσε ότι οι κάτοικοι της Γάζας και της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης κατέταξαν την απάντηση της Υεμένης στον πόλεμο Ισραήλ-Hamas ως την πιο ικανοποιητική μεταξύ των περιφερειακών παραγόντων.

«Ο μόνος μας υποστηρικτής είναι η Υεμένη», είπε η Sadeen, μια Παλαιστίνια φοιτήτρια που ζει στην Ιερουσαλήμ, η οποία είπε ότι δεν είχε ακούσει για τους Houthis πριν δει βίντεο από τις δραματικές επιθέσεις τους στην Ερυθρά Θάλασσα.

«Για πρώτη φορά ένιωσα ότι κάποιος μας στήριξε με πράξεις, όχι μόνο λόγια».

Στην Υεμένη, όπου πολλοί απεχθάνονται τους Houthis, ο έπαινος για την ομάδα είναι στο υψηλότερο σημείο όλων των εποχών, ακόμη και μεταξύ των αρχαίων αντιπάλων τους που έχουν χαρακτηρίσει τα χτυπήματα σε ναυτιλιακούς στόχους «δίκαια».

«Προσωπικά, δεν μου άρεσαν ποτέ οι Houthis: είναι αστυνομικό κράτος, έχουν καταδικάσει πολλούς ανθρώπους σε θάνατο άδικα, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών τους αντιπάλων», είπε ένας 35χρονος Υεμένης που ζει σε ένα τμήμα της νότιας Υεμένης, που δεν ελέγχεται από τους Χούτι.

«Αλλά αυτό που κάνουν τώρα για την Παλαιστίνη: είναι μια καλή πράξη.

Και θα υποστηρίξω όποιον κάνει τη ζωή πιο δύσκολη για αυτούς που καταπιέζουν τους Παλαιστίνιους, ειδικά όταν είναι Υεμενίτες όπως εγώ».

Η αύξηση της δημόσιας υποστήριξης έχει ανησυχήσει πολλούς πολίτες της Υεμένης και οργανώσεις για τα δικαιώματα, οι οποίοι λένε ότι οι Houthis έχουν γίνει ακόμη πιο καταπιεστικοί καθώς έχουν εδραιώσει την εξουσία στο εσωτερικό.

Ποιοι είναι οι Houthis;

«Η διεθνής άνοδος της υποστήριξης προς τους Houthis τους δίνει κάλυψη για να διαπράξουν περισσότερες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον του λαού τους», δήλωσε ο Niku Jafarnia, ερευνητής της Υεμένης για το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η ομάδα έχει τεκμηριώσει πώς οι Houthis έχουν εργαλειοποιήσει την ανθρωπιστική βοήθεια, στρατολόγησαν και ανέπτυξαν χιλιάδες παιδιά στρατιώτες και επιδόθηκαν στην καταστολή της ελευθερίας της έκφρασης και του γυναικείου κινήματος.

Οι αρχές των Houthis καταδίκασαν τον περασμένο μήνα μια ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών σε θάνατο για ψευδείς «κατηγορίες κατασκοπείας».

Ο Jafarnia πρόσθεσε: «Κανείς δεν δίνει σημασία στο γεγονός ότι ενώ ισχυρίζονται ότι προστατεύουν τους Παλαιστίνιους από το Ισραήλ, κρατούν την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Υεμένης την Ταΐζ υπό πολιορκία για εννέα χρόνια».

Πηγή: bankingnews.gr

του Κώστα Ράπτη

Σε ποιον απαντούσε ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου με τις κατηγορηματικές δηλώσεις του κατά της προοπτικής ίδρυσης παλαιστινιακού κράτους;

Εκ πρώτης όψεως, στον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν – εξ ου και η τηλεφωνική επικοινωνία των δύο ανδρών για να γεφυρωθούν οι διαφορές.

Κατά βάθος, ωστόσο, το μήνυμα του Νετανιάχου αφορούσε τη Σαουδική Αραβία και τον de facto κυβερνήτη της, πρίγκηπα διάδοχο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Και ο λόγος για αυτό είναι ότι το Ριάντ προσανατολίζεται σε μια ειρηνευτική πρόταση την οποία ο Ισραηλινός πρωθυπουργός έχει κάθε λόγο να φοβάται περισσότερο από την ένοπλη δράση της Χαμάς ή της Χεζμπολλάχ.

Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για νεκρανάσταση του "Σχεδίου Αμπντουλλάχ”.

Το 2002, μεσούσης της "δεύτερης Ιντιφάντα”, ο Αραβικός Σύνδεσμος ενέκρινε στη Σύνοδό του στη Βηρυτό μία πρόταση οριστικής επίλυσης του Μεσανατολικού, την οποία είχε επεξεργασθεί ο τότε διάδοχος και ισχυρός άνδρας της Σαουδικής Αραβίας και μετέπειτα βασιλέας της, Αμπντουλλάχ μπιν Αμπντουλαζίζ.

Το σχέδιο προέβλεπε τη διμερή και πολυμερή αποκατάσταση των σχέσεων των αραβικών κρατών με το Ισραήλ, υπό τον όρο της δημιουργίας ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα του 1967 (με ελάσσονες αμοιβαίες τροποποιήσεις) και με συμφωνημένη επίλυση του προσφυγικού ζητήματος. Επρόκειτο για τομή σε σχέση με τα "Τρία Όχι” της Συνόδου του Αραβικού Συνδέσμου στο Χαρτούμ το 1967 που μέχρι τότε περιέγραφαν, τουλάχιστον θεωρητικώς, τη σχέση των κρατών-μελών με το Ισραήλ.

Ο τότε πρωθυπουργός του Ισραήλ, Αριέλ Σαρόν, απέρριψε το σχέδιο, ενώ οι ΗΠΑ παρέμειναν απορροφημένες από τις προετοιμασίες εισβολής στο Ιράκ.

Έκτοτε το "Σχέδιο Αμπντουλλάχ”, το οποίο επαναβεβαιώθηκε στη Σύνοδο του Ριάντ το 2007, μοιάζει σαν να ξεχάστηκε, καίτοι καμία αραβική χώρα δεν έχει ανακαλέσει την υπογραφή της.

Άλλωστε, η αμερικανική διπλωματία, τόσο επί Ντόναλντ Τραμπ όσο και επί Τζο Μπάιντεν, ήταν προσανατολισμένη στην προώθηση των "Συμφωνιών του Αβράαμ”. Όμως αυτές αποτελούν τρόπον τινά την αντιστροφή του "Σχεδίου Αμπντουλλάχ”: Αντί για αραβο-ισραηλινή συμφιλίωση με επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος, προβλέπουν αραβο-ισραηλινή συμφιλίωση (προφανώς μερική, εφόσον χώρες σαν τη Συρία ή την Αλγερία δεν επρόκειτο να προσχωρήσουν) με ενταφιασμό του παλαιστινιακού ζητήματος, στο όνομα της παροχής κάποιων οικονομικών ανταλλαγμάτων στους Παλαιστίνιους.

Είναι σε αυτή την προοπτική που παρεμβλήθηκε αιματηρά η Χαμάς την 7η Οκτωβρίου και είναι αυτή η μείζον αντίφαση την οποία αντιμετωπίζει ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.

Το μεταρρυθμιστικό "Όραμα 2030” του Σαουδάραβα διαδόχου για τη διαφοροποίηση της οικονομίας της χώρας του, στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην οικονομική συνεργασία με το Ισραήλ, όπως μαρτυρεί και το φουτουριστικό σχέδιο δημιουργίας της πόλης Neom κοντά στον Κόλπο της Άκαμπα. Όμως είναι πολιτικά απαγορευτικό για τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, ιδίως μετά την 7η Οκτωβρίου, να ξανανοίξει τον φάκελο της εξομάλυνσης των σχέσεων με το Ισραήλ.

Τις πιέσεις των ΗΠΑ να προσχωρήσει στο Σύμφωνο του Αβραάμ (μόνο τους τελευταίους 12 μήνες ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιχαμ έχει επισκεφθεί το βασίλειο τρεις φορές), η Σαουδική Αραβία τις στρέφει προς την κατεύθυνση της αναβίωσης του Σχεδίου Αμπντουλλάχ.

Χαρακτηριστικά είναι όσα είπε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός η πρεσβευτής της Σαουδικής Αραβίας στις ΗΠΑ, πριγκίπισσα Ρίμα μπιντ Μπαντάρ αλ Σαούντ.

Η πριγκίπισσα Ρίμα χαρακτήρισε άτοπη οποιαδήποτε συζήτηση για την "επόμενη μέρα” της Γάζας προτού υπάρξει εκεχειρία και πρόσθεσε ότι μολονότι η χώρα της τείνει χείρα φιλίας προς το Ισραήλ έχει ταυτοχρόνως ευθύνη έναντι των Παλαιστινίων. Η σαουδο-ισραηλινή συμφιλίωση προϋποθέτει την δρομολόγηση μιας μη αντιστρεπτής διαδικασίας προς τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Πρόκειται ασφαλώς για πρόσθετο πονοκέφαλο για την αμερικανική πλευρά, η οποία στην έως τώρα προσπάθειά της να επιτύχει τη σαουδο-ισραηλινή συμφιλίωση, με αντάλλαγμα την υπογραφή ενός σαουδο-αμερικανικού συμφώνου άμυνας, προσέκρουε στην απαίτηση του Ριάντ να του δοθεί η δυνατότητα να αποκτήσει πυρηνικό πρόγραμμα. Η απαίτηση αυτή δεν σχετίζεται μόνο με την επιθυμία εξισορρόπησης του Ιράν, αλλά με το βασικό ερμηνευτικό κλειδί όλων των επιλογών του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν: Σε συνθήκες κλιματικής κρίσης η Σαουδική Αραβία των 30 εκατ. κατοίκων ακολουθεί μη βιώσιμη πορεία, καθώς μόνο για τις ανάγκες κλιματισμού και αφαλάτωσης του νερού θα βρεθεί να καταναλώνει το πλείστον της πετρελαϊκής παραγωγής της, αν δεν ανατρέψει τις οικονομικές και ενεργειακές της επιλογές.

Ωστόσο, σε σύγκριση με προηγούμενες διπλωματικές προσπάθειες, που μετέθεταν στο μέλλον και καθιστούσαν ασαφή την τελική έκβαση, το Σχέδιο Αμπντουλάχ έχει το πλεονέκτημα να περιγράφει ευκρινώς τους στόχους του και παρακολουθεί τη διεθνή συναίνεση για μία "λύση δύο κρατών”. Θα αποτελούσε δε μία οδό διαφυγής και για τον Τζο Μπάιντεν – πράγμα που εξηγεί την αντίδραση του Νετανιάχου. Άλλωστε, όσο περνά ο καιρός, η πολιτική επιβίωση του ενός καθίσταται ασύμβατη με την πολιτική επιβίωση του άλλου.

Πηγή: capital.gr

"Το σχέδιο Oded Yinon από το 1982 προέβλεπε την δημιουργία του Μεγάλου Ισραήλ με την παράλληλη στήριξη των Κούρδων ως στρατηγικός σύμμαχος του Ισραήλ, μετατρέποντάς τους σε «μακρύ χέρι» στην ευρύτερη περιοχή. Βάσει του σχεδίου αυτού, προβλεπόταν να πυροδοτηθεί ρήξη μεταξύ των διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων των Αράβων και ενόσω αυτοί θα αντιμάχονται μεταξύ τους, θα επιτυγχάνονταν η ασφάλεια του Ισραήλ και η εδραιοποίησή του ως κυρίαρχο κράτος στην Μέση Ανατολή."

The above map was prepared by Lieutenant-Colonel Ralph Peters. It was published in the Armed Forces Journal in June 2006, Peters is a retired colonel of the U.S. National War Academy. (Map Copyright Lieutenant-Colonel Ralph Peters 2006).

THE tentacles of the balkanization policy of fragmenting states into small entities has spread worldwide initiated by civil rights societies at first with protests which have the flare of popular uprisings against the incumbent governments for democracy, human rights, minority rights and secularism. More is yet to come in the Middle East using local collaborators and once the West has achieved its objective it will discard them as they did with Saddam Hussein and are now in the process of doing with Nouri Al-Maliki in Iraq. One must remember how Al-Qaeda had been declared enemy “Number One" by the US-NATO yet Al-Qaeda is fighting on the side of the US-NATO in Syria (Al-Nusrat) and Al-Qaeda groups (LIFG) listed among the UN terror list deposed Muammar Gaddafi and destroyed Libya, which ranked as the number one country in Africa under the UN Human Index.

Aside from the balkanization of Iraq, the Yinon Plan calls for a divided Lebanon, Egypt, and Syria. Lt. Colonel Ralph Peters assigned to the Office of the deputy Chief of Staff for Intelligence had redrawn the map of the Middle East as far as Baluchistan, a province of Pakistan and called it “Blood Borders”.

The creation of Kurdistan will change the existing map of Turkey, Iran and Syria besides that of Iraq. Saudi Arabia and Jordan will not remain immune from the New Middle East. A new Palestinian state may emerge in the existing Hashemite Kingdom of Jordan, which traditionally is greater Palestine. Israel will enjoy the entire Palestinian territory as it existed under the British Mandate. West Bank, the proposed territory for the Palestinian state is a reservoir for fresh underground water and Gaza offshore contains rich gas fields. Thus Palestine is never to be realized. The Palestinian Authority is fictitious as there is no Palestine since 1948. President Obama had said at the AIPAC Conference, following his selection as the Presidential candidate for the Democratic Party in the US Presidential Election in 2007 that Jerusalem will remain as the indivisible capital of Israel. Every effort to have Peace Talk between Israel and the Palestinian Authority for a two-state solution since President Obama came to power is an illusion for there can be no Palestine without (East) Jerusalem as the capital. The Hashemite dynasty may find itself reverted to its traditional home in the Hejaz. Fred Halliday, the author of Arabia Without Sultans suggests that in the wake of any threat to the flow of Saudi oil to the West, there may be no kingdom but a divided Arabian Peninsula with its eastern section under direct US military control and the western section, the Hejaz with sacred cities of Makkah and Madinah under the Hashemite control. The map prepared by Peters is also indicative of independent states in the existing central and eastern Saudi territories and of an Islamic Sacred State along the Hejaz.

The Balkanization of the MENA region falls in line with Pentagon's Full Spectrum Dominance Doctrine”, which aims for the dominance of the world in every aspect: strategic, political, economic (agricultural and non-agricultural) cultural and military (nuclear and conventional) by the United States in the wake of a rising China as a global power in alliance with a reemerging Russia, and several multilateral blocs such as BRICS and SCO to name a few, challenging the western monetary system backed by a show of military power. For the implementation of the Full Spectrum Dominance, Pentagon has set up Command Centres throughout the world such as the EU Command, CENTCOM, AFRICOM and SOUTHCOM. With over 800 bases overseas, the Command Centres serve as intelligence headquarters for each specific region, promoting American and western economic and strategic interests. The Balkanization Plan, which ensures a better US grip over small states extends into the former Soviet territories in Eastern Europe (Ukraine and Georgia) and Central Asia, African continent covering Egypt, Somalia, Libya, Sudan, Nigeria, Chad, Kenya, and even includes the Peoples Republic of China, which has seen disturbances in Xingjian and Tibet. Since the US-NATO occupation of Afghanistan in 2001, the extreme western region of Xingjian province of China, which borders Afghanistan, has seen repeated insurgencies in Muslim communities. The Chinese government has expressed concern about the security in that region and says Muslim extremists receive help from neighboring countries. Also of security concern for the Chinese is Tibet where Human Rights Activists incite pro-Tibet protests and a group called Reporters without Borders staged their protest at the Beijing Summer Olympics in 2008. India which houses the exiled Tibetan government is suspected of inciting protests against the Chinese authorities within Tibet. Ralph

Peters echoed the sad consequences of the Balkanization Plan as envisioned under Pentagon's “Full Spectrum Dominance Doctrine” in 1997:

There will be no peace. At any given moment for the rest of our lifetimes, there will be multiple conflicts in mutating forms around the globe. Violent conflict will dominate the headlines….The de facto role of the US armed forces will be to keep the world safe for our economy and open to our cultural assault. To those ends, we will do a fair amount of killing.

With regard to the role of Israel in this mayhem, former Secretary Kissinger said when “the great Russian bear and Chinese sickle will be roused from their slumber and this is when Israel will have to fight with all its might and weapons to kill as many Arabs as it can. Hopefully if all goes well, half the Middle East will be Israel”. Russian and Chinese veto at the Security Council against US-UK-EU resolution to militarily intervene in the Syrian civil war and the formation of the Palestinian unity government, which has received worldwide acclamation are perhaps, warning bells for Israel to wage an all-out war against the Arabs to maintain its hegemonic dominance in the MENA region, through the full implementation of the Yinon Plan.

Source: https://www.thedailystar.net/balkanization-and-us-full-spectrum-dominance-41819

Για όσους έχουν ακόμη αμφιβολίες για το τί συμβαίνει, παραθέτουμε και το εξώφυλλο του Economist του 2012 σημειώνοντας την παρουσία του σημερινού ισραηλινού πρωθυπουργού στο επάνω μέρος:  

Το Reuters δημοσίευσε το Σάββατο ότι το Ισραήλ ενημέρωσε αρκετές αραβικές χώρες για την επιθυμία του να δημιουργήσει μια ουδέτερη ζώνη στην παλαιστινιακή πλευρά των συνόρων της Λωρίδας της Γάζας μετά το τέλος του πολέμου, με το πρόσχημα της «αποτροπής οποιωνδήποτε μελλοντικών επιθέσεων».

Σύμφωνα με πηγές του πρακτορείου, το Ισραήλ συνέδεσε τα σχέδιά του με τους γείτονές του, την Αίγυπτο και την Ιορδανία, εκτός από τα ΗΑΕ, προσθέτοντας ότι η Σαουδική Αραβία, η οποία δεν έχει σχέσεις με το Ισραήλ και η οποία σταμάτησε τη διαδικασία εξομάλυνσης μετά τις 7 Οκτωβρίου, ενημερώθηκε για αυτό, εκτός από την Τουρκία.

Οι πηγές δεν εξήγησαν στο Reuters πώς οι πληροφορίες έφτασαν στο Ριάντ, το οποίο επίσημα δεν έχει απευθείας κανάλια επικοινωνίας με το Ισραήλ.

Ένας ανώτερος αξιωματούχος περιφερειακής ασφάλειας, μία από τις τρεις πηγές που ζήτησαν να μην αποκαλυφθούν οι εθνικότητες τους, είπε: «Το Ισραήλ θέλει να δημιουργήσει αυτή τη ζώνη ασφαλείας μεταξύ της Γάζας και του Ισραήλ από το βορρά προς το νότο για να αποτρέψει οποιαδήποτε διείσδυση ή επίθεση εναντίον του από τη Χαμάς ή οποιουδήποτε άλλου».

Οι κυβερνήσεις της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας δεν έχουν ανταποκριθεί ακόμη στα αιτήματα για σχόλια από το Reuters.

Δεν ήταν δυνατή η επικοινωνία με τους Ιορδανούς αξιωματούχους για σχόλιο. Αξιωματούχος των Εμιράτων δεν απάντησε ευθέως όταν ρωτήθηκε εάν το Άμπου Ντάμπι είχε ενημερωθεί για τη νεκρή ζώνη, αλλά είπε ότι η χώρα του θα υποστηρίξει οποιεσδήποτε μελλοντικές μεταπολεμικές ρυθμίσεις συμφωνηθούν από όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη για την επίτευξη σταθερότητας και τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους.

Ισραηλινή πηγή: Το σχέδιο χωρίζεται σε 3 επίπεδα

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την ιδέα δημιουργίας μιας νεκρής ζώνης, ο σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Ισραηλινού πρωθυπουργού, Οφίρ Φαλκ, είπε σε δηλώσεις του στο Reuters: «Το σχέδιο περιέχει περισσότερες λεπτομέρειες από αυτό. Βασίζεται σε τρία επίπεδα επιχειρήσεων για την επόμενη μέρα (για την εξάλειψη) της Χαμάς».

Εξηγώντας τη θέση της ισραηλινής κυβέρνησης, επεσήμανε ότι τα τρία επίπεδα περιλαμβάνουν την καταστροφή της Χαμάς, τον αφοπλισμό της Γάζας και την εξάλειψη αυτού που αποκάλεσε «εξτρεμισμό» στη Λωρίδα.

Ο Φαλκ πρόσθεσε: «Η νεκρή ζώνη μπορεί να είναι μέρος της διαδικασίας αφοπλισμού». Αρνήθηκε να δώσει λεπτομέρειες όταν ρωτήθηκε εάν αυτά τα σχέδια είχαν συζητηθεί με διεθνείς εταίρους, συμπεριλαμβανομένων των αραβικών χωρών.

Οι αραβικές χώρες απορρίπτουν τον στόχο του Ισραήλ για εξάλειψη της Χαμάς, χαρακτηρίζοντάς τον αδύνατο, τονίζοντας ότι το παλαιστινιακό κίνημα είναι κάτι περισσότερο από μια ένοπλη δύναμη που μπορεί να ηττηθεί.

Ανώτερη ισραηλινή πηγή ασφαλείας είπε ότι η ιδέα της ουδέτερης ζώνης «εξετάζεται», προσθέτοντας ότι «δεν είναι σαφές προς το παρόν πόσο βαθιά είναι (η ζώνη ασφαλείας) και αν μπορεί να φτάσει το ένα χιλιόμετρο, δύο χιλιόμετρα, ή εκατοντάδες μέτρα (μέσα στη Γάζα)».

Οποιαδήποτε εισβολή στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία έχει μήκος περίπου 40 χιλιόμετρα και πλάτος μεταξύ πέντε και 12 χιλιομέτρων, θα είχε ως αποτέλεσμα τον περιορισμό του πληθυσμού των 2,3 εκατομμυρίων σε μια μικρότερη περιοχή.

Μια νεκρή ζώνη στα βόρεια της Λωρίδας

Δύο αιγυπτιακές πηγές ασφαλείας δήλωσαν στο Reuters ότι το Ισραήλ παρουσίασε, κατά τη διάρκεια των συνομιλιών μεσολάβησης με την Αίγυπτο και το Κατάρ, την ιδέα αφοπλισμού της βόρειας Γάζας και δημιουργίας ζώνης ασφαλείας υπό διεθνή επίβλεψη.

Οι πηγές ανέφεραν ότι αρκετές αραβικές χώρες αντιτίθενται σε αυτό, προσθέτοντας ότι οι αραβικές χώρες μπορεί να μην αντιτίθενται στη δημιουργία φραγμού ασφαλείας μεταξύ των δύο πλευρών, αλλά η διαμάχη περιστρέφεται γύρω από τη θέση του φραγμού.

Οι δύο αιγυπτιακές πηγές ανέφεραν ότι το Ισραήλ είπε κατά τη διάρκεια συνάντησης στο Κάιρο τον περασμένο Νοέμβριο ότι οι ηγέτες της Χαμάς πρέπει να δικαστούν διεθνώς με αντάλλαγμα μια πλήρη κατάπαυση του πυρός.

Οι δύο πηγές ανέφεραν ότι οι μεσολαβητές είπαν ότι η συζήτηση αυτού του θέματος θα πρέπει να αναβληθεί για μετά τον πόλεμο για να αποφευχθεί η παρεμπόδιση των συνομιλιών σχετικά με την απελευθέρωση των κρατουμένων.

Πηγή από το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού αρνήθηκε να σχολιάσει αυτές τις αναφορές.

Πρόσθεσε: «Το πολεμικό συμβούλιο με επικεφαλής τον Νετανιάχου έθεσε τα πολεμικά καθήκοντα, τα οποία είναι να καταστρέψουν τη Χαμάς, να επιστρέψουν όλους τους κρατούμενους και να συνεχίσουν (τις μάχες) μέχρι να ολοκληρώσουμε τα καθήκοντά μας».

—

Από Alexandra Brzozowski | Μεταφρασμένο από Μαριάνθη Πελεκανάκη

Εκπρόσωποι από περισσότερες από 40 χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής συναντήθηκαν στη Βαρκελώνη για να συζητήσουν τον πόλεμο Ισραήλ-Γάζας και τις πιθανές ειρηνευτικές προσπάθειες.

Τα αραβικά κράτη και η ΕΕ συμφώνησαν τη Δευτέρα (27 Νοεμβρίου) ότι η λύση των δύο κρατών θα πρέπει να είναι η απάντηση στη σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης, με τον Ύπατο Εκπρόσωπο της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ να λέει ότι η Παλαιστινιακή Αρχή θα πρέπει να κυβερνήσει τη Γάζα μετά τον πόλεμο.

Τα τελευταία χρόνια, η Ένωση για τη Μεσόγειο (UfM) είχε γίνει σε μεγάλο βαθμό ένα φόρουμ συνεργασίας μεταξύ της ΕΕ και του αραβικού κόσμου. Ιδρύθηκε πριν από 15 χρόνια στον απόηχο των συμφωνιών του Όσλο.

Ενώ η συνάντηση της Δευτέρας αρχικά προοριζόταν να έχει πιο εορταστικό χαρακτήρα, η Γάζα εμφανίστηκε ως το μοναδικό θέμα της ημερήσιας διάταξης.

Εκπρόσωποι από περισσότερες από 40 χώρες της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής συναντήθηκαν στη Βαρκελώνη για να συζητήσουν τον πόλεμο Ισραήλ-Γάζας και τις πιθανές ειρηνευτικές προσπάθειες.

Λύση δύο κρατών

Μιλώντας μετά το πέρας των συνομιλιών, ο Μπορέλ δήλωσε ότι όλα τα μέλη της ΕΕ καθώς και σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες από χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής συμφώνησαν στην ανάγκη για λύση δύο κρατών.

Η λύση των δύο κρατών προβλέπει ένα κράτος για τους Παλαιστίνιους στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας παράλληλα με το Ισραήλ.

Η Παλαιστινιακή Αρχή πρέπει να διεξάγει εκλογές και να βελτιώσει τη λειτουργία της, αλλά είναι η μόνη «βιώσιμη λύση» για τη μελλοντική ηγεσία της Γάζας, που σήμερα διοικείται από τους ισλαμιστές της Χαμάς, ώστε να αποφευχθεί ένα «κενό εξουσίας», δήλωσε ο Μπορέλ.

«Η ειρήνη μεταξύ του Ισραήλ και της Παλαιστίνης έχει καταστεί στρατηγική επιταγή για ολόκληρη την ευρωμεσογειακή κοινότητα και πέραν αυτής», πρόσθεσε.

Οι εκπρόσωποι των κρατών ήρθαν λόγω της τετραήμερης εύθραυστης παύσης των εχθροπραξιών, με τη μεσολάβηση του Κατάρ, της Αιγύπτου και των ΗΠΑ, με στόχο να επιτραπεί η ανταλλαγή ισραηλινών ομήρων με παλαιστίνιους αιχμαλώτους και η είσοδος βοήθειας στη λωρίδα της Γάζας, εισήλθε στην τελευταία της ημέρα.

Παράταση της εκεχειρίας

Ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ ήλπιζε ότι η τετραήμερη εκεχειρία που άρχισε το πρωί της Παρασκευής θα διαρκούσε «μερικές ακόμη ημέρες», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο ίδιος.

Μιλώντας στη Βαρκελώνη, ο Παλαιστίνιος υπουργός Εξωτερικών Ριάντ αλ Μαλίκι απηύθυνε έκκληση να παραταθεί η εύθραυστη εκεχειρία στη Γάζα, καθώς απομένουν μόνο λίγες ώρες.

«Έχουμε μια ευκαιρία σήμερα που θα λήξει απόψε, να παρατείνουμε την κατάπαυση του πυρός (…) Βασίζομαι στην υποστήριξη των συναδέλφων μου (…) για να φύγουμε όλοι από εδώ με ενιαία και δυνατή φωνή που θα ακουστεί σε όλα τα μέρη του κόσμου: όχι στον πόλεμο, ναι στην κατάπαυση του πυρός», είπε.

Το Κατάρ, η Αίγυπτος, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η ΕΕ εργάζονται για την παράταση της εκεχειρίας, δήλωσε ο αλ Μαλίκι, προειδοποιώντας ότι αν δεν παραταθεί, ο αριθμός των νεκρών θα διπλασιαστεί, επειδή ο πληθυσμός της Γάζας είναι πλέον συγκεντρωμένος στο νότιο τμήμα της λωρίδας.

«Πρέπει να βρούμε τρόπο να ασκήσουμε την απαραίτητη πίεση ώστε η ισραηλινή κυβέρνηση να μην συνεχίσει να σκοτώνει αθώους ανθρώπους για να συνεχίσουμε να μετράμε πτώματα», δήλωσε στο φόρουμ.

Ο αλ Μαλίκι δήλωσε επίσης ότι η Παλαιστινιακή Αρχή, η οποία έχασε τον έλεγχο της Λωρίδας της Γάζας σε μια μάχη για την εξουσία με τη Χαμάς το 2007, δεν είχε καμία ανάγκη να επιστρέψει στη Γάζα, προσθέτοντας: «Ήμασταν εκεί όλη την ώρα, έχουμε 60.000 δημόσιους υπαλλήλους εκεί».

Ωστόσο, ο Ιορδανός υπουργός Εξωτερικών Αϊμάν Σαφάντι πρόσθεσε: «Κάποιοι από εμάς εξακολουθούν να αρνούνται να ζητήσουν κατάπαυση του πυρός (…) Απαιτούμε να εφαρμοστεί αμέσως».

Ο Σαφάντι δήλωσε ότι ο παλαιστινιακός λαός θα πρέπει να αποφασίσει ποιος τον κυβερνά και ότι οποιαδήποτε συζήτηση για τη διοίκηση της Γάζας μετά τη σύγκρουση θα πρέπει να επικεντρωθεί στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα ως μία οντότητα.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας πρίγκιπας Φαϊζάλ μπιν Φαρχάν Αλ Σαούντ δήλωσε, μιλώντας εκ μέρους του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας (ΟΙC) και του Αραβικού Συνδέσμου είπε: «Πρέπει να προσπαθήσουμε να ξεπεράσουμε την τρέχουσα κρίση και να προχωρήσουμε προς ένα αξιόπιστο και σοβαρό σχέδιο για την ειρήνη. Δεν υπάρχει βιώσιμη εναλλακτική λύση στην αναβίωση της λύσης των δύο κρατών».

Παρά την επιφανειακή συναίνεση στις συνομιλίες, ο Μπορέλ, ωστόσο, αναφέρθηκε στους Άραβες εταίρους που «δεν θέλουν να μιλούν για την επόμενη μέρα στη Γάζα χωρίς να έχουν μια σαφή και αξιόπιστη πολιτική προοπτική. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να συμφωνήσουμε σήμερα να συνεργαστούμε για να οικοδομήσουμε έναν τέτοιο πολιτικό ορίζοντα».

«Η Χαμάς είναι κάτι περισσότερο από μια οργάνωση (…) είναι μια ιδέα, μια ιδεολογία. Και δεν μπορείς να σκοτώσεις μια ιδέα αν δεν μπορείς να αποδείξεις ότι έχεις μια καλύτερη. Για να νικήσουν την ιδεολογία της Χαμάς, οι Παλαιστίνιοι χρειάζονται μια αξιόπιστη πολιτική προοπτική για κρατική υπόσταση», δήλωσε ο Μπορέλ.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας Χοσέ Μανουέλ Αλβάρεθ δήλωσε ότι ελπίζει πως οι οριστικές ειρηνευτικές συνομιλίες μπορούν να διεξαχθούν «το συντομότερο δυνατό, ώστε η διεθνής κοινότητα να υποστηρίξει την ατζέντα».

Το Ισραήλ απών

Όπως ανέφερε νωρίτερα το Euractiv, το Ισραήλ, ένα από τα ιδρυτικά μέλη, δεν συμμετείχε στις συνομιλίες στη Βαρκελώνη, στις οποίες συμπροεδρεύουν ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ και ο υπουργός Εξωτερικών της Ιορδανίας Αϊμάν Σαφάντι.

Η απουσία αυτή ήταν αποτέλεσμα μιας διπλωματικής διαμάχης με την Ισπανία και το Βέλγιο, αφού το Τελ Αβίβ κατηγόρησε τις δύο χώρες ότι υποστηρίζουν την τρομοκρατία, σε απάντηση στην κριτική του πρωθυπουργού τους για τους βομβαρδισμούς του στη Γάζα.

Ο Μπορέλ δήλωσε ότι «λυπάτα» για την απουσία του Ισραήλ και δήλωσε ότι ελπίζει ότι η χώρα θα είναι και πάλι παρούσα σε μελλοντικές συναντήσεις.

Αρκετοί διπλωμάτες που συμμετείχαν στις συνομιλίες τόνισαν ότι με την απόφασή του να μην παραστεί, το Τελ Αβίβ θα είχε φροντίσει να απορρίψει τα αποτελέσματα της συνάντησης.

Πηγή: euractiv.gr

του Παντελή Σαββίδη

Καθώς παρακολουθώ την πρόσληψη, από την ελληνική κοινή γνώμη, του πολέμου στη Γάζα μου δημιουργείται η αίσθηση πως την αντιλαμβάνεται ως έναν αγώνα τον οποίο παρακολουθεί από τις κερκίδες κάποιου Κολοσσαίου. Δεν υπάρχει η αίσθηση ότι πρόκειται για κάτι που μας αφορά άμεσα. Φοβάμαι πως η αίσθηση αυτή, δεν υπάρχει ούτε στους διαμορφωτές της πολιτικής της χώρας.

Υπάρχουν, όμως παράμετροι που έπρεπε να μας κάνουν περισσότερο ενεργούς και ανησυχούντες.

Η πρώτη είναι η γειτνίαση με την περιοχή. Οποιαδήποτε αλλαγή συντελεσθεί, περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Όλα τα ενεργειακά και γεωπολιτικά δίκτυα έχουν ως κατάληξη την Ελλάδα. Η επιλογή της Ελλάδας συναντά την αντίθεση της Τουρκίας διότι οι οδοί είναι αναγκαστικά διαφορετικοί. Και η αντίδραση της γειτονικής χώρας δεν μπορεί να μην λαμβάνεται υπόψη.

Η δεύτερη είναι η προϊούσα ψύχρανση των αμερικανοτουρκικών σχέσεων η οποία, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από την Ουάσιγκτον, μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη. Σε μια τέτοια περίπτωση η Ελλάδα θα είναι η πρώτη γραμμή της αντιπαράθεσης. Και τις πρώτες γραμμές είναι γνωστό πως τις … «αξιοποιούν» οι ΗΠΑ. Το βλέπουμε στην Ουκρανία, με τους Κούρδους, ακόμη και με το Ισραήλ, όσο πιο σοφιστικέ και αν είναι η τελευταία περίπτωση. Συμφέρει στην Ελλάδα ένας τέτοιος ρόλος; Θα μπορέσει να ανταπεξέλθει; Αν δεν την συμφέρει ή δεν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει μήπως είναι λάθος η ικανοποίηση που προκαλεί η αμερικανοτουρκική ρήξη;

Η τρίτη παράμετρος είναι ένα ερώτημα: όπως φαίνεται από την διπλή διάσκεψη του Ριάντ (των Αραβικών Κρατών και της Ισλαμικής Συνδιάσκεψης), οι αραβικές χώρες δεν είναι ενωμένες ως προς τον τρόπο αντιμετώπισης του Ισραήλ. Αυτήν την διάσταση δεν μπορεί να μην την γνώριζαν στις ΗΠΑ. Γιατί έστειλαν μια τόσο ισχυρή στρατιωτική δύναμη στην περιοχή; Για να αντιμετωπίσουν τα τουφέκια της Χαμάς; Ή, κάτι άλλο ευρύτερο έχουν στο νου τους; Και ποιο είναι αυτό;

Υπενθυμίζω πως στην περιοχή, εξ όσων έχουν γίνει γνωστά, βρίσκονται δύο αμερικανικά αεροπλανοφόρα με τη ναυτική συνοδεία τους, 4 αντιτορπιλικά,ένα πυρηνικό υποβρύχιο το οποίο φέρει 154 κατευθυνόμενους πυραύλους Tomahawk, επιπλέον της αποστολής πολλών μοιρών μαχητικών και βομβαρδιστικών αεροσκαφών σε αμερικανικές αεροπορικές βάσεις στην περιοχή, βρετανικές δυνάμεις δύο πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών ενώ και η Γερμανία έστειλε περίπου 1.000 μέλη των ειδικών δυνάμεων, που περιλάμβαναν επίσης μια ειδική ναυτική μονάδα και μια ειδική μονάδα συνδεδεμένη με την Ομοσπονδιακή Αστυνομία που ειδικεύεται στην απελευθέρωση ομήρων. Όλα αυτά για να αντιμετωπιστεί η Χαμάς;

Στο DefenceArabia δημοσιεύθηκε ένα ενδιαφέρον άρθρο που μιλά για καταιγιστικές αλλαγές που θα συμβούν στη Μέση Ανατολή μετά την επιχείρηση των ισραηλινών κατά της Γάζας.

Υπάρχει αμερικανική και δυτική βούληση να αλλάξει η πραγματικότητα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, επισημαίνεται σχετικά.

Οι αλλαγές θα διαρκέσουν αρκετά χρόνια, θα είναι σκληρές και καταστροφικές και θα συντελεστούν σταδιακά.

Τονίζεται, επίσης, ότι οι διεθνείς θεσμοί που είναι προορισμένοι για την διεθνή ασφάλεια ή την δίωξη ανθρώπων που έχουν διαπράξει εγκλήματα πολέμου ή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας δεν λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια γεγονός που κάνει επιβεβλημένη την αντικατάστασή τους.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα περιβάλλον όπου η εμπιστοσύνη στην πολιτική των ΗΠΑ και την δέσμευσή τους στους συμμάχους τους έχει υποχωρήσει, οι χώρες του Κόλπου δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα θελήσουν να εμπλακούν σε πολεμικές περιπέτειες για να υποστηρίξουν τα αμερικανικά συμφέροντα και η παρουσία μη κρατικών δρώντων στην περιοχή με στρατιωτικές δυνατότητες αποτελεί μια σημαντική μεταβλητή. Και, πάντα, με την επιφύλαξη ότι μια άλλη κυβέρνηση στις ΗΠΑ, που είναι πολύ πιθανό να συμβεί, θα έχει διαφορετική πολιτική.

Αυτό είναι το περιβάλλον στην ευρύτερη περιοχή που αφορά και στην Ελλάδα. Ένα περιβάλλον στο οποίο η διπλωματία δεν έχει υποχωρήσει, εντελώς, αλλά δεν υπάρχουν προς το παρόν σημάδια ότι θα έχει το πάνω χέρι.

Διαμορφώνονται εναλλακτικά σενάρια στην Αθήνα;

Προσπελάστηκε: anixneuseis.gr

Οι ηγέτες των αραβικών και μουσουλμανικών χωρών απέρριψαν σήμερα το επιχείρημα του Ισραήλ περί «νόμιμης άμυνας» στη Λωρίδα της Γάζας και ζήτησαν να σταματήσουν αμέσως οι ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις στον παλαιστινιακό θύλακα.

Στο τελικό ανακοινωθέν της συνόδου κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου και του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας που διεξήχθη στο Ριάντ αναφέρεται ότι τα μέλη των δύο διεθνών οργανισμών «αρνούνται να χαρακτηρίσουν αυτόν τον πόλεμο ως νόμιμη άμυνα ή να τον δικαιολογήσουν υπό οποιοδήποτε πρόσχημα».

Η σύνοδος καταδίκασε «την επιθετικότητα του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας, τα εγκλήματα πολέμου και τις βάρβαρες και απάνθρωπες σφαγές από την κατοχική κυβέρνηση». Στο ανακοινωθέν ζητείται να τερματιστεί η πολιορκία της Γάζας, να επιτραπεί η είσοδος ανθρωπιστικής βοήθειας στον θύλακα και να σταματήσουν οι εξαγωγές όπλων στο Ισραήλ.

Οι ηγέτες κάλεσαν επίσης το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να υιοθετήσει ένα «αποφασιστικό και δεσμευτικό ψήφισμα» ώστε να μπει τέλος στην ισραηλινή «επιθετικότητα» στη Γάζα. Όποιος αρνείται να το στηρίξει «ενθαρρύνει το Ισραήλ να συνεχίσει τη βάναυση επίθεση που σκοτώνει αθώους (…) και μετατρέπει τη Γάζα σε ερείπια».

Πηγή: liberal.gr

CHRISTOPHER S. CHIVVIS*

Περίληψη: Μια ανεπαίσθητη αλλαγή στο πλαίσιο των κύριων ρωγμών της παγκόσμιας τάξης και άλλων αξιοσημείωτων προτάσεων.

Οι γραφειοκράτες μερικές φορές αστειεύονται με το ότι η σύνταξη στρατηγικής στην κυβέρνηση είναι σαν να στολίζεις ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο – όλοι έχουν την ευκαιρία να προσθέσουν το αγαπημένο τους θέμα και, στη διαδικασία, η στρατηγική χάνεται.

Ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε μια στρατηγική εθνικής ασφάλειας την Τετάρτη με τη συνήθη λίστα προκλήσεων: επισιτιστική ασφάλεια, τρομοκρατία, έλεγχος των εξοπλισμών, πανδημίες, κλίμα, κυβερνοχώρος, τεχνολογία, διαφθορά και σχέδια για κάθε περιοχή του κόσμου. Είναι, υπό αυτή την έννοια, ένα καλοστολισμένο δέντρο.

Ωστόσο, εξακολουθεί να σηματοδοτεί ορισμένες σημαντικές αλλαγές στην πολιτική.

Η κύρια ώθηση της στρατηγικής είναι ότι

η Αμερική θα επικεντρωθεί στον ανταγωνισμό με την Κίνα και την ανάσχεση της Ρωσίας, και θα το κάνει επενδύοντας στο εσωτερικό, χτίζοντας έναν συνασπισμό ομοϊδεατών κρατών και εκσυγχρονίζοντας τον στρατό της.

Αυτές είναι λογικές προτεραιότητες, αλλά δεν προκαλούν έκπληξη, δεδομένης της επίθεσης της Ρωσίας στην Ουκρανία, η οποία καθυστέρησε τη στρατηγική για μήνες, και των αυξανόμενων εντάσεων της Αμερικής με την Κίνα, που χρονολογούνται πολύ πριν ο Τζο Μπάιντεν γίνει πρόεδρος.

Αυτό που είναι πιο ενδιαφέρον στη νέα στρατηγική είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Λευκός Οίκος έχει μετατοπίσει το πλαίσιο των βασικών σφαλμάτων της παγκόσμιας τάξης.

Στις αρχές της κυβέρνησής του, ο Μπάιντεν τοποθέτησε την Αμερική στο επίκεντρο μιας επείγουσας πάλης μεταξύ των απολυταρχιών του κόσμου και των δημοκρατιών του.

Αυτό το πλαίσιο ανταποκρίθηκε στις βαθιές ανησυχίες που συμμερίστηκαν πολλοί Δημοκρατικοί σχετικά με την απειλή για τους δημοκρατικούς θεσμούς της Αμερικής, ειδικά μετά την εξέγερση της 6ης Ιανουαρίου 2021, στο Καπιτώλιο και την άρνηση του πρώην προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει το αποτέλεσμα των εκλογών του 2020.

Όμως, ως οδικός χάρτης για την αμερικανική πολιτεία, αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο δημιούργησε προβλήματα. Αφενός, η προβολή της παγκόσμιας ιστορικής στιγμής ως μάχης με τη δημοκρατία στη μια γωνία και την απολυταρχία στην άλλη ισοδυναμούσε με μια μεγάλη υπεραπλούστευση της φύσης και της ποικιλίας των πολλών διαφορετικών πολιτικών συστημάτων του κόσμου. Απηχούσε επίσης τον ατυχή τόνο του καλού εναντίον του κακού της αμφιλεγόμενης στρατηγικής εθνικής ασφάλειας του πρώην προέδρου Τζορτζ Μπους το 2002.

Σε διεθνές επίπεδο, αυτό το έντονο ιδεολογικό πλαίσιο αύξησε τις εντάσεις με την Κίνα και τη Ρωσία χωρίς κανένα κέρδος, ενώ αποξένωσε τα μη δημοκρατικά έθνη που διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν την τάση να υποστηρίξουν την Ουάσιγκτον στην αντιμετώπιση των προκλήσεων που θέτουν το Πεκίνο και η Μόσχα. Κινδύνεψε να τοποθετήσει το επίκεντρο των δημοκρατικών προβλημάτων της Αμερικής στο εξωτερικό, παρά στο εσωτερικό όπου ανήκε.

Η νέα στρατηγική διατηρεί το πλαίσιο δημοκρατίας εναντίον απολυταρχίας, αλλά προσπαθεί για μια πιο ανοιχτή προσέγγιση.

Πρώτον, λέει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πιστεύουν ότι χρειάζεται να μετατρέψουν τις απολυταρχίες σε δημοκρατίες για να είναι ασφαλείς.

Πιο σημαντικό, αντί για έναν παγκόσμιο ανταγωνισμό μεταξύ όλων των απολυταρχιών και όλων των δημοκρατιών, ο Λευκός Οίκος καλωσορίζει τώρα ρητά τις απολυταρχίες που απορρίπτουν τη χρήση βίας για να αλλάξουν τα σύνορα στην παγκόσμια σκηνή.

Είναι ένας αγώνας για να τετραγωνιστεί ο κύκλος μεταξύ ιδεολογίας και πραγματικότητας σε αυτά τα σημεία, και το αποτέλεσμα είναι κάποια αδέξια μωρολογία που σχεδόν ακούγεται σαν να διαφωνούν ο πρόεδρος και ορισμένοι από τους συμβούλους του σχετικά με το εάν ο ανταγωνισμός δημοκρατίας-απολυταρχίας είναι πραγματικά τόσο κεντρικός. Ωστόσο, εκτός από μια συνολική αναδιαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής του προέδρου, η οποία θα ήταν εξαιρετικά απίθανη, αυτή η αλλαγή είναι ένα βήμα προς την επίλυση του βασικού προβλήματος του τρόπου με τον οποίο τα έθνη με διαφορετικές ιστορικές, πολιτιστικές και ιδεολογικές προοπτικές μπορούν να συνυπάρξουν στον εικοστό πρώτο αιώνα.

Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή αφορά τις προτεραιότητες. Αν η εστίαση στη Ρωσία και την Κίνα δεν προκαλεί έκπληξη, η μειωμένη έμφαση στη Μέση Ανατολή προκαλεί έκπληξη – και είναι μια επιλογή που μπορεί να προκαλέσει κύματα εντός και εκτός της κυβέρνησης.

Μια φθίνουσα τρομοκρατική απειλή, η αμερικανική ενεργειακή ανεξαρτησία, μια παγκόσμια προσπάθεια απομάκρυνσης από τα ορυκτά καύσιμα και το τέλος της εποχής της αμερικανικής οικοδόμησης του έθνους όλα προμηνύουν μια στρατηγική αλλαγή.

Αλλά είναι επικίνδυνο πολιτικά και πρέπει να ήταν δύσκολο, δεδομένου του πόσοι ειδικοί στην Ουάσιγκτον -εντός και εκτός κυβέρνησης- εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλεια και την ευημερία των ΗΠΑ. Αυτή η άποψη κερδίζει οπαδούς ενόψει της αύξησης των τιμών στα καύσιμα και είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο συγκεκριμένες αλλαγές -για παράδειγμα, η στάση της δύναμης των ΗΠΑ στην περιοχή- δεν περιλαμβάνονται στη στρατηγική.

Μια τελική αλλαγή βρίσκεται σε εξέλιξη από την εποχή της κυβέρνησης Τραμπ. Για να ανταγωνιστεί την Κίνα, ορθώς υποστηρίζει ο Λευκός Οίκος, η Αμερική πρέπει να επενδύσει στα δυνατά της σημεία. Το σχέδιο είναι να γίνει αυτό μέσω μιας πιο ενεργητικής βιομηχανικής πολιτικής που στοχεύει, μεταξύ άλλων, στις επενδύσεις σε υποδομές, εκπαίδευση, κατάρτιση, ασφάλεια στον κυβερνοχώρο και πράσινη ενέργεια.

Μεμονωμένα, αυτές οι πρωτοβουλίες είναι πιθανώς άξιες λόγου, αλλά το άθροισμα των μερών ισοδυναμεί υπέρ ενός πιο ενεργού κρατικού ρόλου στην αμερικανική οικονομική ζωή. Η αλλαγή είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή δεδομένης της απουσίας ισχυρής δήλωσης υπέρ του ελεύθερου εμπορίου και της διαρκούς δέσμευσης των ΗΠΑ σε μια διεθνή οικονομία ελεύθερης αγοράς (αν και ο Λευκός Οίκος αναγνωρίζει τη σημασία του).

Η έμφαση της στρατηγικής στη βιομηχανική πολιτική, ειδικά όταν συνδυάζεται με αυξανόμενους περιορισμούς στην κοινή χρήση τεχνολογίας, αντιπροσωπεύει μια ξεκάθαρη μετατόπιση από τον μακροχρόνιο ρόλο της Αμερικής ως κορυφαίου υποστηρικτή μιας παγκόσμιας οικονομίας ελεύθερης αγοράς στον κόσμο – ρόλος που σχεδόν όλες οι προηγούμενες πολιτικές εθνικής ασφάλειας τόνιζαν.

Ίσως αυτή η μετατόπιση, όπως και η προσπάθεια απομάκρυνσης της έμφασης στη Μέση Ανατολή, θα θεωρηθεί ως σημείο των καιρών.

Δεν είναι μια τέλεια στρατηγική και θα μπορούσε κανείς να ελπίζει σε μια πιο προσανατολισμένη προς τα εμπρός προσέγγιση σε άλλους τομείς όπως ο επιμερισμός των βαρών, οι παγκόσμιες προκλήσεις όπως η κλιματική αλλαγή, ένα σαφές όραμα για ειρηνική συνύπαρξη με την Κίνα και ίσως ακόμη και μια επιστροφή στο πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής γύρω από τη μεσαία τάξη – ένα πλαίσιο που επέβαλε την τόσο αναγκαία πειθαρχία σε ορισμένους από τους ενθουσιασμένους διανοητές της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής. Όμως, όσον αφορά τέτοιες στρατηγικές, υπάρχει λίγο απο όλα. Ο Λευκός Οίκος έχει επισημάνει ορισμένες νέες κατευθύνσεις. Είναι σημαντικό να μην τις χάσετε ανάμεσα στα στολίδια στο δέντρο.

*Ο Christopher S. Chivvis είναι ο διευθυντής του American Statecraft Program στο Carnegie Endowment. carnegieendowment.org απόδοση anixneuseis.gr

«Άραβες πολιτικοί και διανοούμενοι εξέδωσαν ανακοίνωση κατά της χρήσης χημικών όπλων από την Τουρκία»

Άραβες πολιτικοί, δημοσιογράφοι και διανοούμενοι κάλεσαν όλους τους διεθνείς θεσμούς, τον Αραβικό Σύνδεσμο και τη διεθνή κοινότητα να καταδικάσουν τη χρήση χημικών όπλων από την Τουρκία στο Ιράκ.

Σε ανακοίνωσή της, η ομάδα Αράβων πολιτικών, δημοσιογράφων και διανοουμένων τάχθηκε κατά της χρήσης χημικών όπλων από το κατοχικό τουρκικό κράτος.

«Η Τουρκία εξακολουθεί να προσπαθεί να καταστρέψει τον κουρδικό λαό και τους λαούς της περιοχής μέσω της κατοχικής της πολιτικής και της χρήσης κάθε είδους διεθνώς απαγορευμένων όπλων, που έχει προκαλέσει χάος στην περιοχή», αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Σύμφωνα με το HPG, η Τουρκία έχει χρησιμοποιήσει πέντε τύπους απαγορευμένων χημικών όπλων, συμπεριλαμβανομένων ασφυκτικών αερίων, εμπρηστικών αερίων, αναισθητικών και δακρυγόνων, εκτός από τη χρήση απαγορευμένων όπλων θερμικής διασποράς.

«Η Τουρκία χρησιμοποιεί χημικά όπλα, καίει δάση και απομονώνει τον κουρδικό λαό στο βορρά (νοτιο ανατολική Τουρκία). Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ηνωμένες Πολιτείες και ο Οργανισμός για την Απαγόρευση των Χημικών Όπλων δεν μπορούν να καλύπτουν τα εγκλήματα της Τουρκίας», ανέφερε η ανακοίνωση.

Καταλήγει, μάλιστα, ως εξής:

«Πρέπει να ληφθούν επειγόντως τα κατάλληλα μέτρα για να αποτραπεί η Τουρκία από το να διαπράττει γενοκτονία κατά των Κούρδων. Η Τουρκία χρησιμοποιεί χημικά όπλα, καίει δάση και απομονώνει τον κουρδικό λαό.

Καλούμε επίσης τα διεθνή και αραβικά μέσα ενημέρωσης να σπάσουν τη σιωπή τους και να αρχίσουν να αποκαλύπτουν τη χρήση χημικών όπλων από την κατοχική Τουρκία. Καλούμε την αραβική κοινή γνώμη και όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις να δείξουν την αλληλεγγύη τους στην κουρδική αντίσταση κατά της Τουρκίας και στη χρήση των χημικών όπλων».

Rojava News

--

του Κώστα Ράπτη

Στις 28 Φεβρουαρίου, σε έκτακτη συνεδρίαση του Αραβικού Συνδέσμου στο Κάιρο αποφασίστηκε η δημιουργία διυπουργικής ομάδας επαφής με στόχο τη μεσολάβηση για τον τερματισμό του πολέμου. Τα αραβικά κράτη, αρκετά εκ των οποίων αποτελούν στενούς συμμάχους των ΗΠΑ, προβάλλουν ως θιασώτες μίας πολιτικής επίλυσης της κρίσης μέσω διαλόγου και αποφεύγουν να υιοθετήσουν κυρώσεις κατά της Ρωσίας, καθιστώντας σαφές ότι τηρούν ίσες αποστάσεις μεταξύ των αντιμαχομένων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι περισσότερες από τις αραβικές χώρες προτίμησαν την αποχή στη σχετική ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ενώ το ίδιο έπραξαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όπου συμμετέχουν αυτή την περίοδο ως μη μόνιμο μέλος και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, παρότι αμερικανικά συστήματα ήταν αυτά που απέκρουσαν την πρόσφατη πυραυλική επίθεση των ανταρτών Χούθι της Υεμένης στο Άμπου Ντάμπι. Η στάση αυτή ξενίζει την Δύση – και είναι ενδεικτική βαθύτερων αλλαγών στη διεθνή αρχιτεκτονική.

Σε πρώτο επίπεδο, την ερμηνεία δίνουν λόγοι οικονομικοί. Οι ισχυρότερες πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Περσικού Κόλπου μένουν πιστές στις συμφωνίες που τις συνδέουν με τη Ρωσία στους κόλπους του OPEC+ και αξιοποιούν προς όφελός τους την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου, παίζοντας παιχνίδι καθυστερήσεων απέναντι στις εκκλήσεις των ΗΠΑ να αυξήσουν τις εξαγωγές τους. Είναι αυτό και μία μορφή άμυνας απέναντι στους οικονομικούς κραδασμούς που αναμένεται να υποστούν σε άλλους τομείς λ.χ. τον τουρισμό.

Σύμφωνα με τη Wall Street Journal οι ισχυροί άνδρες της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, πρίγκηπες Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και Μοχάμεντ μπιν Ζάγιεντ δεν ανταποκρίθηκαν στις προσπάθειες του Αμερικανού προέδρου Τζο Μπάιντεν τις προηγούμενες δύο εβδομάδες να έχει μαζί τους τηλεφωνική επικοινωνία.

Στην περίπτωση του Σαουδάραβα διαδόχου η "βεντέτα” είναι και προσωπική. Ο οξύθυμος πρίγκηπας ασφαλώς νιώθει άβολα που μετά την απομάκρυνση του Ντόναλντ Τραμπ από τον Λευκό Οίκο οι ποικίλες αυθαιρεσίες του συναντούν μικρότερη κατανόηση στην Ουάσιγκτον. Εξ ου και σε συνέντευξη στο περιοδικό The Atlantic την προηγούμενη εβδομάδα δήλωσε αγέρωχα ότι "απλώς δεν τον νοιάζει” τι σκέφτεται για αυτόν ο Τζο Μπάιντεν και ότι όπως ο ίδιος δεν δικαιούται να δασκαλεύει την αμερικανική πλευρά για το τι πράττει στο εσωτερικό της, το ίδιο θα έπρεπε να ισχύει και αντιστρόφως. Εμφανίσθηκε μάλιστα παραπονούμενος, με αφορμή τις καταγγελίες ότι διέταξε τον φόνο του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι, ισχυριζόμενος ότι το τεκμήριο αθωότητας δεν εφαρμόσθηκε ποτέ στην περίπτωσή του, ενώ συμπλήρωσε την τοποθέτησή του με υπαινιγμούς ότι η Σαουδική Αραβία θα μπορούσε να μειώσει τις επενδύσεις της, ύψους 800 δισ. δολαρίων, στις ΗΠΑ.

Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θεωρούν ότι δεν στηρίζονται πλέον επαρκώς από τη Δύση στην αιματηρή πολεμική τους περιπέτεια στην Υεμένη, την οποία ο Τζο Μπάιντεν θα ήθελε να δει να τερματίζεται σύντομα. Από την άλλη πλευρά το χρηματοπιστωτικό κέντρο του Ντουμπάι προβάλλει ως εναλλακτικός χώρος υποδοχής (και πιθανώς "ξεπλύματος”) ρωσικών κεφαλαίων τα οποία θα εγκαταλείπουν τη Δύση.

Οι μη πετρελαιοπαραγωγές χώρες, πάλι, ενδιαφέρονται να μην διαταράξουν τις οικονομικές τους σχέσεις με τη Μόσχα, από την οποία εξαρτώνται ποικιλοτρόπως, ιδίως στον αγροτοδιατροφικό τομέα. Τέτοια είναι η περίπτωση της Αιγύπτου, η οποία κατάφερε στις δημόσιες τοποθετήσεις της για τον πόλεμο στην Ουκρανία να μην κατονομάσει καν τη Ρωσία. Υπενθυμίζεται ότι πρόκειται για χώρα η οποία έχει αναγορευθεί από τις ΗΠΑ ως major non - NATO ally και δέχεται ετησίως τη δεύτερη μεγαλύτερη σε όγκο αμερικανική στρατιωτική βοήθεια μετά το Ισραήλ.

Αφότου ήρθε στα πράγματα ο στρατάρχης Σίσι, οι ρωσο-αιγυπτιακές σχέσεις έχουν αναβαθμισθεί θεαματικά, με κατάληξη τη συνυπογραφή συμφωνίας στρατηγικής συνεργασίας το 2018. Οι Ρώσοι τουρίστες αποτελούν το ένα τρίτο των αφίξεων που δέχεται η κατεξοχήν εξαρτώμενη από τον τουρισμό Αίγυπτος, ενώ η Ρωσία παρέχει το 85% των 25 δισ. δολαρίων που είναι το κόστος κατασκευής του πρώτου αιγυπτιακού πυρηνικού σταθμού ενέργειας στην Ελ Ντάμπα.

Φιλορωσικές τάσεις εκδηλώνει και η κοινή γνώμη της Αιγύπτου ανακαλώντας το γεγονός ότι η Σοβιετική Ένωση στήριξε την αραβική πλευρά στους πολέμους με το Ισραήλ το 1967 και το 1973, ενώ ανέλαβε και την κατασκευή του "Φράγματος Νάσερ” στον Νείλο.

Όλα αυτά, ενώ απειλείται και αυτοπρόσωπη "εμφάνιση” της Μέσης Ανατολής και των πληγών της στο θέατρο των επιχειρήσεων στην Ουκρανία, όπου κατέφθασαν, σύμφωνα με καταγγελίες της Ρωσίας, 450 τζιχαντιστές μέσω Τουρκίας, ενώ από την άλλη πληροφορίες θέλουν (φιλοκυβερνητικούς) Σύρους εθελοντές να στρατολογούνται στο πλευρό της ρωσικής δύναμης εισβολής.

Πηγή: capital.gr

Νίκος Μελέτης

Νέο περιβάλλον διαμορφώνει στην ευρύτερη περιοχή η προσπάθεια των περιφερειακών δυνάμεων να κλείσουν ανοικτά μέτωπα, να αποκαταστήσουν σχέσεις με τωρινούς «εχθρούς» και να αναζητήσουν νέες συμμαχίες, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσουν τη ρευστότητα που δημιουργεί η αποστασιοποίηση των ΗΠΑ και η στοχοπροσήλωσή τους στην ανάσχεση της Κίνας και της Ρωσίας, αλλά και οι νέες οικονομικές προκλήσεις που έχει θέσει η πανδημία και η ενεργειακή κρίση.

Με τις εκκρεμότητες της Συρίας, της Λιβύης, της Υεμένης, του Λιβάνου, του Ιράκ αλλά και τον ανταγωνισμό Ιράν - Αραβικών χωρών να μένουν ανοικτές και με τη διατήρηση πυρήνων της ισλαμικής τρομοκρατίας να επιβιώνουν στη Μέση Ανατολή καις την Αφρική, η αναζήτηση συνεννοήσεων μεταξύ των «συστημικών» δυνάμεων της περιοχής είναι το νέο ζητούμενο.

Οι Συμφωνίες του Αβραάμ με την αποκατάσταση των σχέσεων αραβικών χωρών με το Ισραήλ στη λήξη της θητείας του Ντ. Τραμπ, η Συμφωνία αποκατάστασης των σχέσεων των χωρών του Αραβικού Κόλπου με το Κατάρ στη Διάσκεψη της Αλ Ούλα, ήταν η αρχή.

Σε αυτό το νέο περιβάλλον είναι υποχρεωμένη να κινηθεί η ελληνική διπλωματία η οποία έχει κτίσει ένα σημαντικό διπλωματικό κεφάλαιο όλο το προηγούμενο διάστημα (και επί της προηγούμενης κυβέρνησης) επενδύοντας όμως όλο και περισσότερο στη διαμόρφωση μιας ισχυρής στρατηγικής σχέσης με χώρες όπως τα ΗΑΕ, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Σαουδική Αραβία.

Σχέσεις οι οποίες είναι γεγονός ότι στέριωσαν λόγω του μετώπου των χωρών αυτών εναντίον της Τουρκίας, την οποία και τότε αλλά και σήμερα αντιμετωπίζουν ως αντίπαλο λόγω της επεκτατικής πολιτικής της και της απροκάλυπτης προσπάθειας του καθεστώτος Ερντογάν να κτίσει τον περιφερειακό ρόλο της χώρας στα πρότυπα της Οθωμανικής επιρροής και επικυριαρχίας επί των Αράβων.

Η οικονομική κρίση στην Τουρκία αλλά και η «αιμορραγία» από τη διατήρηση ανοικτών λογαριασμών με όλους τους γείτονες και με τον Αραβικό κόσμο, υποχρέωσαν τον Τ. Ερντογάν να ξεκινήσει τη διαδικασία αποκατάστασης των σχέσεων αρχής γενομένης με τα ΗΑΕ, ενώ ακολουθεί και η Σαουδική Αραβία με την επίσκεψη την οποία θα πραγματοποιήσει, όπως ο ίδιος λέει (χωρίς να έχει ακόμη επιβεβαιωθεί επίσημα από το Ριάντ).

Με το Ισραήλ που η νέα κυβέρνηση Μπένετ είναι πιο πρόθυμη από τον Μπ. Νετανιάχου για να ανταποκριθεί στα ανοίγματα Ερντογάν, το μεγάλο εμπόδιο είναι φυσικά η στήριξη που προσφέρει η Άγκυρα στη Χαμάς, και η προσπάθειά της να εκμεταλλευθεί πολιτικά και διπλωματικά το ρόλο του «πάτρωνα» της Παλαιστινιακής υπόθεσης.

Σαν πρώτο βήμα εφόσον δεν υπάρξουν απρόοπτα θα είναι κάποια στιγμή η ανταλλαγή πρεσβευτών μεταξύ των δυο χωρών, των οποίων πάντως οι οικονομικές σχέσεις δεν έχουν διακοπεί τα τελευταία χρόνια.

Με τη Σαουδική Αραβία η οποία είδε ως εχθρική στάση την προσπάθεια της Τουρκίας και του Τ. Ερντογάν να αποσπάσει από την ίδια, τα ηνία του Σουνιτικού κόσμου, η Τουρκία ελπίζει να κάνει βήματα που θα ξεπεράσουν και το σκοτεινό σημείο στις σχέσεις τους, την εκτέλεση του Σαουδάραβα δημοσιογράφου Α. Κασόγκι εντός του σαουδαραβικού προξενείου στην Κωνσταντινούπολη από πράκτορες του Ριάντ.

Η Αίγυπτος αποτελεί διαφορετική περίπτωση καθώς ενώ οι οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία είναι σημαντικές και για τις δυο χώρες, η υιοθέτηση εκ μέρους της Άγκυρας των «Αδελφών Μουσουλμάνων», ο περιφερειακός ανταγωνισμός στη Μεσόγειο και στη Λιβύη και η προσωπική εχθρότητα Ερντογάν - Σίσι είναι ανασταλτικοί παράγοντες για την πλήρη και ουσιαστική αποκατάσταση των σχέσεων. Όμως και σε αυτό το μέτωπο πρέπει να αναμένονται κινήσεις το επόμενο διάστημα.

Ο Ι. Καλίν σε συνέντευξή του στο περιοδικό τουρκικό περιοδικό πολιτικής ανάλυσης Kriter περιέγραψε το 2022 ως τη χρονιά που «θα επιταχυνθούν τα βήματα για την εξομάλυνση των προβλημάτων στην περιοχή».

«"Το 2022 θα είναι μια χρονιά κατά την οποία θα επιταχυνθούν οι νέες περιφερειακές πρωτοβουλίες και τα βήματα εξομάλυνσης. Δεν αφήνουμε στον αέρα το χέρι κανενός που μας το τείνει. Όποιος κάνει ένα φιλικό βήμα προς μας, εμείς κάνουμε δύο βήματα.

Μας ενδιαφέρει να αφήσουμε πίσω τις περιοδικές κρίσεις και εντάσεις και να κάνουμε νέα βήματα εξομάλυνσης. Αξιολογούμε τα πρόσφατα βήματα που έγιναν με την Αίγυπτο και τα ΗΑΕ σε αυτό το πλαίσιο. Αυτό μπορεί να ακολουθηθεί από άλλα βήματα.

Πιστεύουμε ότι όλα αυτά είναι βήματα που συμβάλλουν στα εθνικά μας συμφέροντα, το περιφερειακό όραμα και την παγκόσμια ειρήνη…»

Στην Αθήνα είναι σαφές ότι οι εξελίξεις αυτές παρακολουθούνται στενά καθώς η «συνταγή» για την αντιμετώπιση μιας συνολικής αποκατάστασης των σχέσεων της Τουρκίας με τις Αραβικές χώρες, την Αίγυπτο και το Ισραήλ, δεν είναι άλλη από την ανάδειξη της κοινότητας συμφερόντων από τη διμερή και περιφερειακή συνεργασία. Και φυσικά η προβολή των αποσταθεροποιητικών παραγόντων, που δεν είναι μόνο το Ιράν και οι Χούτι της Υεμένης, αλλά και η αναθεωρητική επεκτατική πολιτική της Τουρκίας.

Πάντως η Αθήνα με ικανοποίηση διαπιστώνει ότι οι χώρες που είναι σε φάση εξομάλυνσης των σχέσεών τους με την Τουρκία στέλνουν ξεκάθαρα καθησυχαστικά μηνύματα,ότι αυτό δεν επηρεάζει τις σχέσεις με την Ελλάδα.

Η Αίγυπτος και με τις συνεχείς επαφές σε επίπεδο Κορυφής Σισι - Μητσοτάκη και τις συναντήσεις των ΥΠΕΞ Ν. Δένδια και Σ. Σουκρυ, τις Τριμερείς αλλά και τη στρατιωτική συνεργασία, διαβεβαιώνουν ότι η σχέση μένει στο απυρόβλητο. Βεβαίως, παραμένει μια προβληματική εκκρεμότητα με την Αίγυπτο, η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών και ανατολικά του 28ου μεσημβρινού σε περιοχή που η Τουρκία διεκδικεί την ελληνική υφαλοκρηπίδα, προτείνοντας τον διαμοιρασμό της με την Αίγυπτο.

Τα ΗΑΕ φρόντισαν πριν από την επίσκεψη στις 24 Νοεμβρίου του διαδόχου του θρόνου Ζάγεντ αλ Ναχιάν στην Άγκυρα και τη συνάντησή του με τον Τ. Ερντογάν, να στείλουν στην Αθήνα δυο ημέρες πριν τον υπουργό βιομηχανίας και τεχνολογίας Άχμεντ αλ Τζάμπερ που στη συνάντησή του με τον Ν. Δένδια διαβεβαίωσε για την πρόθεση των ΗΑΕ να τιμήσουν τον στρατηγικό χαρακτήρα της σχέσης των δύο χωρών.

Ο ΥΠΕΞ του Ισραήλ Γιαϊρ Λαπιντ σε συνέντευξη του στην Καθημερινη, τονίζει ότι η σχέση Ελλάδας - Ισραήλ είναι αδιατάρακτη και διευκρινίζει ότι η βελτίωση των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και οποιασδήποτε χώρας δεν είναι ποτέ σε βάρος των δεσμών του Ισραήλ με την Ελλάδα, τους οποίους χαρακτηρίζει «στρατηγικούς».

Και η χθεσινή επίσκεψη του ΥΠΕΞ της Σαουδικής Αραβίας Φαϊσαλ μπιν Φαρχαν Αλ Σαουντ και η συνάντησή του με τον Ν. Δένδια, ενώ εκκρεμεί τις επόμενες εβδομάδες η επίσκεψη του Τ. Ερντογάν στο Ριάντ, είχε βεβαίως αντικείμενο την ανάπτυξη των διμερών σχέσεων, όμως έστειλε και σαφές μήνυμα ότι οι σχέσεις με την Ελλάδα ακολουθούν παράλληλη πορεία και δεν επηρεάζονται από τις σχέσεις Ριάντ - Άγκυρας.

Το σκηνικό πάντως θα συνεχίσει να είναι ρευστό και ευαίσθητο σε ανατροπές και αυτό υποχρεώνει την Αθήνα σε διαρκή ετοιμότητα και πρωτοβουλίες ώστε οι νέες συμμαχίες της χώρας να αποκτήσουν γερά θεμέλια, ικανά να αποκρούσουν τα κύματα των «επιθέσεων φιλίας» του Τ. Ερντογάν στις περιφερειακές δυνάμεις της περιοχής.

Πηγή: liberal.gr