iEpikaira

Εκρήξεις ακούστηκαν κοντά στα σύνορα Ουκρανίας-Πολωνία, κατά τη διάρκεια της επίθεσης που εξαπέλυσε η Ρωσία με drones

Δύο στρατιωτικά πολωνικά αεροσκάφη απογειώθηκαν εξαιτίας ρωσικών πληγμάτων με drones στην Ουκρανία, κοντά στην ανατολική Πολωνία.

Συναγερμός σήμανε επίσης για απειλή επίθεσης από αέρος σε δυο περιοχές στην ανατολική Πολωνία. Τα αεροδρόμια στις πόλεις Λούμπλιν και Ρζεσζόφ ανέστειλαν τη λειτουργία τους λόγω επιχειρήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας κατά των ρωσικών drone, ανέφερε η πολωνική Υπηρεσία Αεροπορικών Υπηρεσιών (PANSA) στο X.

«Αυτά τα μέτρα είναι προληπτικής φύσης και έχουν στόχο την ασφάλιση και προστασία του εναέριου χώρου, ιδίως σε περιοχές παρακείμενες στις απειλούμενες περιοχές», ανέφερε η επιχειρησιακή διοίκηση των πολωνικών ενόπλων δυνάμεων στο Χ.

Στο μεταξύ, Ουκρανός αξιωματούχος δήλωσε στο Reuters ότι ακούστηκε ο ήχος εκρήξεων μερικά χιλιόμετρα από τα σύνορα της Ουκρανίας με την Πολωνία, στη διάρκεια επίθεσης που εξαπέλυσε η Ρωσία με drones στη διάρκεια της ημέρας. Σε μια ξεχωριστή εξέλιξη, η υπηρεσία φύλαξης των συνόρων της χώρας ανέφερε ότι δεν σημειώθηκαν ζημιές σε συνοριακές διελεύσεις μετά την επίθεση.

Πηγή: newsit.gr

Edited by iEpikaira*

[Η ανάλυση παρατίθεται παρακάτω και στα ελληνικά.]

Executive Summary

The international security environment is entering a period of heightened strategic interaction across three increasingly interconnected theaters: NATO's eastern flank, the U.S.-Iran confrontation in the Middle East, and a widening global energy-security crisis. These developments are no longer unfolding in isolation. Military incidents involving Russia and NATO, the rapid evolution of unmanned warfare in Ukraine, the expanding operational demands of the U.S. military in the Middle East, and disruptions to critical energy infrastructure are reinforcing one another through economic, technological, and strategic channels.

The trouble with international diplomacy is not that it builds magnificent architectures of security upon shifting sands. It is the breathtaking arrogance of the architects, who genuinely expect that a signature on parchment, brokered in a historical city, will somehow be enough to intercept incoming ballistic missiles.

Γράφει ο Σπυρίδων Κίσσας, Σμχος (ΥΠΛ) ε.α.

Σύμφωνα με τουρκικά δημοσιεύματα, στην περιοχή Soke έναντι νήσου Σάμου, μετεγκαταστάθηκε η 51η Ταξιαρχία Καταδρομών (κομάντο τουρκιστί), η οποία αριθμεί περίπου 2.500 άνδρες. Δκτης της Ταξχιας είναι ο Ταξχος Yasar Karaoglu, ο οποίος τοποθετήθηκε στις κρίσεις του περασμένου Αυγούστου.

Η έδρα της Ταξχιας ήταν στην περιοχή Tunceli της Ν.Α Τουρκίας, και εμπλέκονταν σε επιχειρήσεις εναντίον του ΡΚΚ. Το γεγονός αυτό, την κάνει να είναι μία δύναμη καθόλα εκπαιδευμένη επί του πεδίου και επιχειρησιακά έτοιμη να αναλάβει κάθε αποστολή που θα της ανατεθεί.

(Σ.Σ: Το θέμα του ΡΚΚ εν πολλοίς έχει διευθετηθεί από την Άγκυρα και ως εκ τούτου, αριθμός δυνάμεων δύναται να αποχωρεί από την περιοχή της Ν.Α Τουρκίας).

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, η μετεγκατάσταση της Ταξχιας εδράζεται στο πλαίσιο της αναδιοργάνωσης των ΤΕΔ στην περιοχή των δυτικών παραλίων, κατόπιν των βημάτων στα οποία προχωρά η Αθήνα στο Αιγαίο.

Πηγή: militaire.gr

Iran and its allies can now exert pressure on two strategic maritime chokepoints, with global implications. A more coherent international approach to Yemen is needed.

PUBLISHED 14 SEPTEMBER 2026

του Con Coughlin* 14 Σεπτεμβρίου 2026

Το Ισραήλ εκφράζει ολοένα και μεγαλύτερη ανησυχία για τις προσπάθειες του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να επεκτείνει την επιρροή του στη γειτονική Συρία, όπου διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο βοηθώντας τον ισλαμιστή πρόεδρο της χώρας Αχμέτ αλ-Σαράα να ανατρέψει το καθεστώς Άσαντ και να αναλάβει την εξουσία τον Δεκέμβριο του 2024. 

Στο καφενείο έκατσα να πιω τον καϊμακλή μου,

και φασκελώνω τις οθόνες, σείστηκε κι η ψυχή μου.

Στη Μέκκα μαζευτήκανε με ύφος σοβαρόν,

να φτιάξουν ΝΑΤΟ ισλαμικό, φόβητρο δήθεν των εχθρών.

Υπογραφές βαριές επάν' στην άμμο βάζουν,

και με τρανές δηλώσεις, τον κόσμο μας τραντάζουν,

μα οι Χούθι στείλαν πύραυλους, και κάψαν την περιοχή,

κι έγινε η συμμαχία τους σαν παρασόλι στη βροχή.

Το Πακιστάν εφώναξε: «Ιδού, καταδικάζω,

μα το τομάρι μου εγώ σε πόλεμο ούτε που το βάζω!»

Κι ο Τούρκος πονηρός, με ύφος φαντασμένο,

πουλάει drones για φράγκα σε Άραβα καψαλισμένο.

Κι η Αθήνα η τρισένδοξη, το άκρον άωτόν μας,

ψάχνει προστάτες μακρινούς για το συμφέρον το δικό μας,

κοιτάει την Ινδία 'κει και ψάχνει νταραβέρι,

λες και θα τρέξει ξένος από 'κει για να τη συνεφέρει.

Θέλουμε και Γάλλους 'δώ να έρθουνε οι Πουρκουάδες,

να τρέξουνε να σώσουνε απ' της Τουρκιάς τις εξυπνάδες,

καρτερούμε, ω Ρωμηοί, το έθνος πλανεμένο,

ο ξένος δεν ξέρει να μας φυλά, δίχως πλάνο οργανομένο.

Γι' αυτό σου λέω, βρε Ρωμηέ, άφησε τις ελπίδες,

κανείς δεν σβήνει τη φωτιά με χάρτινες ασπίδες,

αν δεν ματώσεις μοναχός, το δίκιο να φυλάξεις,

με ξένους και με φραπεδιές, δεν πρόκειται να την αράξεις!

Ανεστάλησαν οι φορτώσεις πετρελαίου στο λιμάνι Γιανμπού της Σαουδικής Αραβίας στην Ερυθρά Θάλασσα, λίγες ημέρες αφότου ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αργού πετρελαίου στον κόσμο έκλεισε τον αγωγό Ανατολής-Δύσης λόγω επίθεσης των Χούθι της Υεμένης, τόνισαν σήμερα πηγές του ναυτιλιακού κλάδου.

Είναι εντυπωσιακό το πώς η διεθνής διπλωματία επιμένει να κατασκευάζει μεγαλεπήβολες αρχιτεκτονικές ασφαλείας πάνω σε άμμο, με την προσδοκία ότι η υπογραφή μιας διακήρυξης σε «ιερούς» ή ιστορικούς τόπους αρκεί για να τρέψει σε φυγή τους πυραύλους του εχθρού. 

Αθανάσιος Πλατιάς*

Η φύση της διεθνούς πολιτικής και του πολέμου δεν άλλαξαν, ούτε εξαφανίστηκαν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί της ισχύος και της εξισορρόπησης. Αυτό που άλλαξε είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν

Ο όρος «πολυκρίση» χρησιμοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια για να περιγράψει τη συνύπαρξη πολλών κρίσεων που αλληλεπιδρούν και ενισχύουν η μία την άλλη. Το πρόβλημα σήμερα είναι βαθύτερο. Οι κρίσεις δεν είναι πλέον παρεκκλίσεις από την κανονικότητα. Είναι η νέα κανονικότητα. Ο πλανήτης έχει εισέλθει σε μια περίοδο διαρκούς και επιταχυνόμενης γεωπολιτικής και γεωοικονομικής αστάθειας.

Οι εκδηλώσεις αυτού του φαινομένου είναι ήδη ορατές. Ο πόλεμος στην Ουκρανία βρίσκεται στο πέμπτο έτος του χωρίς ορατή διέξοδο. Οχι μόνο δεν βρισκόμαστε κοντά στο τέλος του πολέμου, αλλά αντίθετα αυξάνονται οι ενδείξεις γεωγραφικής και λειτουργικής κλιμάκωσής του. Η Ουκρανία κλιμακώνει πλήττοντας σε μεγάλο γεωγραφικό βάθος ενεργειακές, βιομηχανικές και στρατιωτικές υποδομές της Ρωσίας. Η Μόσχα, από την πλευρά της, κλιμακώνει εντατικοποιώντας τις επιθέσεις εναντίον της Ουκρανίας, χωρίς όμως να μπορεί να επιτύχει αποφασιστικό πολιτικό αποτέλεσμα.

Το πρόβλημα για τη Ρωσία είναι ότι το «στρατηγικό βάθος» της Ουκρανίας δεν βρίσκεται στο ουκρανικό έδαφος. Βρίσκεται στην Ευρώπη, η οποία παρέχει όπλα, οικονομικούς πόρους, πληροφορίες και διπλωματική υποστήριξη. Αυτό δημιουργεί ισχυρό κίνητρο στη Μόσχα να διευρύνει το γεωγραφικό πεδίο της αναμέτρησης, αυξάνοντας το κόστος για τις χώρες που στηρίζουν το Κίεβο, χωρίς ταυτόχρονα να περάσει το κατώφλι της στρατιωτικής σύγκρουσης με χώρες του ΝΑΤΟ. Κάτι τέτοιο θα δοκίμαζε μεν τη συνοχή της Ατλαντικής Συμμαχίας αλλά θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Ετσι βλέπουμε επιθέσεις στους κόμβους διοικητικής υποστήριξης που συνδέουν την Ουκρανία με ευρωπαϊκές χώρες (όπως πρόσφατα στα σύνορα Ουκρανίας – Ρουμανίας), υβριδικές επιθέσεις, κυβερνοεπιθέσεις και προσπάθειες διατάραξης μεταφορικών και επικοινωνιακών δραστηριοτήτων. Ταυτόχρονα η Μόσχα μεταφέρει τεχνογνωσία παραγωγής υπερηχητικών πυραύλων στο Ιράν για να αυξήσει το κόστος στις ΗΠΑ. Τέλος, αναζητεί τρόπους να στείλει το ηχηρό μήνυμα (signaling) ότι είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα. Ολα αυτά προοιωνίζονται περαιτέρω κλιμάκωση.

Κλιμάκωση έχουμε και στον Περσικό Κόλπο. Ο εξάμηνος πόλεμος έχει ήδη περιορίσει την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, έχει επηρεάσει τις θαλάσσιες μεταφορές στην Ερυθρά Θάλασσα και έχει αναδιατάξει τις παγκόσμιες ενεργειακές αγορές. Ο πόλεμος ΗΠΑ – Ιράν δείχνει πώς μια περιφερειακή σύγκρουση μπορεί εύκολα να επεκταθεί γεωγραφικά και να αποκτήσει παγκόσμιες διαστάσεις.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν μια σειρά άσχετων γεγονότων. Πίσω τους βρίσκονται βαθύτερες μεταβολές στη δομή και τη λειτουργία του διεθνούς συστήματος.

Η πρώτη είναι η διάχυση και ανακατανομή της ισχύος. Η συγκέντρωση ισχύος στα χέρια των ΗΠΑ μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Η άνοδος της κινεζικής ισχύος αποτελεί τη σημαντικότερη έκφραση αυτής της μεταβολής και έχει οδηγήσει σε έναν νέο, σφοδρό γεωπολιτικό και γεωοικονομικό ανταγωνισμό. Το πεδίο αυτού του ανταγωνισμού βρίσκεται στην περιφέρεια της Ευρασίας (Rimland): από τη Βαλτική και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα, τον Περσικό Κόλπο και τις θάλασσες της Ανατολικής Ασίας. Ολες οι θαλάσσιες περιοχές γύρω από την Ευρασία «έχουν πάρει φωτιά». [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ και ΕΔΩ και ΕΔΩ!] Ταυτόχρονα, ισχύς διαχέεται προς μεσαίες δυνάμεις όπως η Ινδία, η Τουρκία, η Ινδονησία και η Βραζιλία, αλλά και προς μικρότερους κρατικούς και μη κρατικούς δρώντες. Εδώ η γεωπολιτική μεταβολή συναντά την τεχνολογική. Drones, εμπορικοί δορυφόροι, φτηνοί αισθητήρες, όπλα εξαιρετικής ακριβείας στόχευσης και τεχνητή νοημοσύνη έχουν μειώσει το κόστος απόκτησης σημαντικών στρατιωτικών δυνατοτήτων.

Αυτό δεν σημαίνει εξίσωση ισχύος. Οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία εξακολουθούν να διαθέτουν πολύ μεγαλύτερη συνολική ισχύ από τους υπόλοιπους δρώντες. Η τεχνολογική διάχυση όμως επιτρέπει σε έναν ασθενέστερο δρώντα να επιβάλλει δυσανάλογο κόστος σε έναν ισχυρότερο. Οι Χούθι δεν χρειάζεται να ελέγχουν την Ερυθρά Θάλασσα για να διαταράξουν τη ναυσιπλοΐα. Αρκεί να αυξήσουν το ρίσκο διέλευσης. Το ίδιο ισχύει και για το Ιράν: δεν χρειάζεται να κυριαρχεί στον Περσικό Κόλπο για να αυξήσει το κόστος και το ρίσκο διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ. Η Ουκρανία δεν χρειάζεται να αποκτήσει αεροπορική υπεροχή για να πλήττει κρίσιμες ρωσικές υποδομές σε μεγάλο γεωγραφικό βάθος.

Αλλάζει ταυτόχρονα και η οικονομία του πολέμου. Φτηνά drones αναγκάζουν αμυνόμενους να χρησιμοποιούν πανάκριβα συστήματα προστασίας. Οπλα εξαιρετικής ακριβείας στόχευσης μπορούν πλέον να παραχθούν σε μεγάλους αριθμούς, να δημιουργήσουν κορεσμό στις αντίπαλες άμυνες και να εξαντλήσουν τα αποθέματα κάθε αμυνόμενου. Η τεχνητή νοημοσύνη προσθέτει μια ακόμη διάσταση: επιτρέπει την ενοποίηση αισθητήρων, πληροφοριών, επικοινωνιών, διαδικασιών επιλογής στόχων και οπλικών συστημάτων. Ο ανταγωνισμός δεν διεξάγεται πλέον ανάμεσα σε μεμονωμένα οπλικά συστήματα αλλά ανάμεσα σε ολόκληρες στρατιωτικές αρχιτεκτονικές: ποιος συλλέγει καλύτερα πληροφορίες, ποιος τις επεξεργάζεται ταχύτερα και ποιος τις αξιοποιεί αποτελεσματικότερα.

Η δεύτερη βαθιά μεταβολή αφορά την ίδια τη διεθνή τάξη. Οι ΗΠΑ λειτούργησαν επί δεκαετίες ως ο βασικός πυλώνας της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής ασφαλείας. Σήμερα, όμως, δεν μπορούν να υποστηρίξουν τις δεσμεύσεις που συσσώρευσαν στην περίοδο της ηγεμονίας τους. Δεν επαρκούν οι διαθέσιμοι πόροι για να υποστηρίξουν ταυτόχρονα συμμαχίες στην Ευρώπη, στη Μέση Ανατολή και στην Ασία. Για αυτό προσπαθούν να απεγκλωβιστούν από τις δεσμεύσεις τους στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή ώστε να επικεντρωθούν στην Ανατολική Ασία όπου βρίσκεται ο κύριος ανταγωνιστής τους, η Κίνα. [iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Ο πόλεμος στον Κόλπο κατέστησε ορατούς τους αμερικανικούς περιορισμούς σε αποθέματα πυρομαχικών, οπλικών συστημάτων, διαθεσιμότητας στρατιωτικών δυνάμεων και γενικότερα δυνατότητας ταυτόχρονης παρουσίας σε πολλά μέτωπα. Για να συγκεντρώσουν δυνάμεις στον Κόλπο, έπρεπε να τις αποσύρουν από το κύριο μέτωπο, την Ανατολική Ασία.

Την ίδια στιγμή, η Ουάσιγκτον αμφισβητεί πλευρές της μεταπολεμικής τάξης που η ίδια οικοδόμησε. Οι ιμπεριαλιστικές πολιτικές της στη Βενεζουέλα, ο εμπορικός πόλεμος κατά του Καναδά και οι απειλές για κατάληψη της Γροιλανδίας ενισχύουν την αβεβαιότητα για τον χαρακτήρα της αμερικανικής ισχύος. Οι ΗΠΑ έχουν πλέον μετατραπεί σε πηγή αστάθειας στο διεθνές σύστημα και συμπεριφέρονται στους συμμάχους τους ως να ήταν δορυφόροι. Ετσι δεν πρέπει να αιφνιδιάζει κανένα ότι οι σύμμαχοί τους αντιδρούν αναζητώντας εναλλακτικές διευθετήσεις ασφαλείας. Η Συμφωνία της Μέκκας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν μπορεί να διαβαστεί μέσα από αυτό το πρίσμα. Η ίδια λογική εξηγεί τη συζήτηση για ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία και την αναζήτησή πυρηνικών επιλογών από Νότια Κορέα, Ιαπωνία και Πολωνία. Η αβεβαιότητα για την αξιοπιστία των συμμαχιών ενισχύει τη λογική της αυτοβοήθειας.

Η τρίτη μεταβολή είναι η εργαλειοποίηση της οικονομικής αλληλεξάρτησης. Η παγκοσμιοποίηση αναπτύχθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η λογική της οικονομικής αποτελεσματικότητας υπερίσχυε της γεωπολιτικής λογικής. Αυτό άλλαξε με την άνοδο της Κίνας και την επιστροφή του ανταγωνισμού των μεγάλων δυνάμεων. Η διασύνδεση των οικονομιών μετατράπηκε έτσι σε πεδίο αντιπαράθεσης. Χρηματοπιστωτικά δίκτυα, τεχνολογία, σπάνιες γαίες, ενέργεια, λιμάνια, ναυτιλία, θαλάσσιες διαδρομές και εφοδιαστικές αλυσίδες αποτελούν πλέον εργαλεία γεωοικονομικού πολέμου. Οι ΗΠΑ οπλοποιούν την κυριαρχία τους στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, στην τεχνολογία και στην ενέργεια. Η Κίνα με τη σειρά της οπλοποιεί τη βιομηχανική της παραγωγή, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τις σπάνιες γαίες.

Η φύση της διεθνούς πολιτικής και του πολέμου δεν άλλαξαν, ούτε εξαφανίστηκαν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί της ισχύος και της εξισορρόπησης. Αυτό που άλλαξε είναι το περιβάλλον μέσα στο οποίο λειτουργούν. Η διάχυση της ισχύος, η τεχνολογική επανάσταση, η εργαλειοποίηση της αλληλεξάρτησης και η μειωμένη ικανότητα της ηγεμονικής δύναμης να οργανώνει μόνη της τη διεθνή τάξη δημιουργούν πολλαπλά σημεία τριβής, περισσότερους δρώντες ικανούς να προκαλέσουν αναταραχή και περισσότερους μηχανισμούς μέσω των οποίων μια τοπική κρίση μπορεί να μεταδοθεί σε όλον τον πλανήτη.

Αυτός είναι ο λόγος που η πολυκρίση έχει μετατραπεί σε μόνιμη κρίση.

*Ομότιμος καθηγητής Στρατηγικής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και πρόεδρος του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων. tovima.gr

Siobhan Cooney, 8 Σεπτεμβρίου 2026

Η παγκόσμια τάξη πραγμάτων καταρρέει, καθώς τα κέντρα ισχύος μετατοπίζονται, οι τεχνολογικές ανατροπές επιταχύνονται και ο ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών εντείνεται.

Σε νέο άρθρο του στο περιοδικό Foreign Policy, ο καθηγητής της Σχολής Εξωτερικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Georgetown, Charles Kupchan, παρουσιάζει το όραμά του για τη μορφή που θα μπορούσε να λάβει ένα νέο σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης: ένα δίκτυο συντονιστικών συμβουλίων υψηλού επιπέδου, το οποίο αποκαλεί «σύστημα συνεννόησης των μεγάλων δυνάμεων» (concert system) και είναι εμπνευσμένο από την Ευρωπαϊκή Συναυλία του 19ου αιώνα.

Η τουρκική υψηλή στρατηγική στο Κυπριακό αλλάζει σελίδα, εγκαταλείποντας τις μετωπικές, αδιέξοδες -για την Άγκυρα- συγκρούσεις με το διεθνές δίκαιο και αναλαμβάνοντας μια πολύ πιο εκλεπτυσμένη -και συνάμα ύπουλη- μεθόδου, αυτή της «υφέρπουσας νομιμοποίησης/αναγνώρισης». Μια στρατηγική η οποία ενδέχεται να αποτελεί βρετανική υπόδειξη σύμφωνα με αποδεσμευμένα Βρετανικά έγγραφα (βλ. Δημοσίευμα Φανούλας Αργυρού, «Η «υφέρπουσα αναγνώριση» των Τουρκοκυπρίων», Σημερινή Κύπρου, 23/07/2017).