Kάποιοι προσπαθούν να ορίσουν το εθνικό συμφέρον με βάση τις φιλοδοξίες τους
Εις τρόπον ώστε να τις υπηρετεί. Ενώ πρέπει να συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: Να ορίζουν τις φιλοδοξίες τους αποκλειστικά με βάση το εθνικό συμφέρον. Είτε αυτό αποβαίνει υπέρ των φιλοδοξιων τους, είτε εναντίον τους. Είτε τις περιορίζει, είτε συμβαδίζει με αυτές. Η Ελλάς πάνω από όλα!
Στην πατρίδα μας υπάρχουν δύο σχολές σκέψης περί αυτού. Η πρώτη είναι η σχολή σκέψης που είναι «φιλική προς τον χρήστη» ξένο παράγοντα. Σπεύδει να πάρει θέσεις που εικάζει ότι θα αρέσουν στους συμμάχους, ώστε με όπλο αυτές και την προθυμία υλοποίησής τους να δημιουργηθεί το εφαλτήριο για την κατάληψη υψηλών θώκων. Ή για την διατήρησή τους. Αυτή η σχολή προσέγγισης εγκαταλείπει εθνικές θέσεις με την δουλική σκέψη ότι «απασχολούμε», «ενοχλούμε» και «κουράζουμε» τους συμμάχους. Αφόρητα απολογητική!
Είναι ευδιάκριτη αυτή η σχολή την τελευταία εβδομάδα, έκανε με δυναμισμό την επανεμφάνισή της μετά από αγρανάπαυση μηνών. Το πρόβλημα που υπάρχει είναι πως βασίζεται σε έναν λανθασμένο υπολογισμό: Οι δυνατοί δεν είναι πιά τόσο δυνατοί για να επιβάλλουν την θέλησή τους. Οι δυνατοί επίσης δεν ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τις ηγεσίες της περιοχής. Έχουν αλλού το μυαλό τους.
Η δεύτερη σχολή σκέψης έχει μια ιδιορρυθμία: Δρα με βάση το καλώς νοούμενο εθνικό συμφέρον, επενδύει στον χρόνο για την δικαίωσή της, αλλά δεν προσαρμόζει τις προτεραιότητες της πατρίδας πάνω στα προσωπικά της κίνητρα για υψηλά αξιώματα. Αυτή η σχολή μιλά χωρίς να περιμένει κάτι.
Δείγματα γραφής αυτών των σχολών είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε τους δύο τελευταίους μήνες. Οι ρεαλιστές της εξωτερικής μας πολιτικής υποβάθμισαν την αξία του καλωδίου και τις επιπτώσεις που θα έχουν οι χειρισμοί της Κυβέρνησης στην μελλοντική μας ελευθερία να ορίσουμε το μέλλον μας στο Αιγαίο και την Μεσόγειο και επικεντρώθηκαν στην έναρξη των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία για ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Αλλά το καλώδιο δεν είναι απλώς ένα καλώδιο.
Είναι μια άσκηση συνδιαχείρισης προς επιβολή. Η τυχόν έναρξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία πριν υπάρξουν εξελίξεις με το καλώδιο στοχεύει στο πάγωμα των ερευνών και στην διαδικασία της αλληλοενημέρωσης μεταξύ κρατών για θέματα κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Η ιδέα πως είναι ιστορική υποχρέωση αυτού του πολιτικού συστήματος, να κλείσει την εκκρεμότητα για τα χωρικά ύδατα, την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα, όπως-όπως, με αυτούς τους συσχετισμούς, με συμβιβασμό ανάλογο των Πρεσπών, και πάνω σε αυτόν τον συμβιβασμό να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του είναι καθαρά καιροσκοπική. εκτός πεδίου εθνικών συμφερόντων.
Κανείς δεν θα γίνει ή θα επανεκλεγεί έτσι Πρωθυπουργός. Και να το πετύχει, θα έχει υπονομεύσει την εξουσία του. Οι άνεμοι που φυσούν στον κόσμο είναι ορμητικοί, αναθεωρητικοί, ευνοούν τον ριζοσπαστισμό και για να έχει κανείς την συναίνεση των κυβερνήσεων και των κοινωνιών στους χειρισμούς οφείλει και να έχει στοιχειώδη επαφή με τα ριζοσπαστικοποιημένα τμήματά τους για να τα διαχειριστεί. Κάποτε αυτά ήταν «περιθώριο» ανάξιο λόγου, όχι πιά. Το 30% των νέων γερουσιαστών και των βουλευτών των Δημοκρατικών αυτή την στιγμή είναι απέναντι σε αυτή την κυβέρνηση και σε αυτόν τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ.
Η ιδέα ότι μπορεί κανείς να συνεχίσει με τα παλαιά ιδιώματα, ενώ το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια του, και με παλαιές συμμαχίες που δεν έχουν αντίκρισμα, είναι κάτι που πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας. Οι αναδυόμενες δυνάμεις επίσης. Το πολιτικό μας σύστημα, που σπούδασε στην Δύση, έχει τις καταθέσεις του στην Δύση, ταξιδεύει τακτικά στην Δύση, εμμένει στην στατική ανάγνωση του κόσμου. Στην τελευταία συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, διέγραψαν την αναφορά μας για το Δίκαιο της Θάλασσας από το ψήφισμα για την Λιβύη οι ΗΠΑ και η Κίνα.
Σιωπήσαμε. Ελάχιστοι Έλληνες πολιτικοί έχουν διατηρήσει επαφές με μια χώρα που έχει ήδη πάρει κεφάλι στον κόσμο και διεισδύει με ορμή στις αγορές του κόσμου. Κάποτε το κέντρο βάρους του κόσμου έγερνε προς την Δύση και άριστα πράτταμε που επενδύαμε όλα τα λεφτά μας εκεί. Αλλά τώρα τι έχουμε; Δυαρχία στην Αμερική. Η μισή εξουσία στον Πρόεδρο και η μισή στο Κογκρέσσο. Ψυχική ρήξη των ΗΠΑ με το Ισραήλ. Το 60% και άνω των Αμερικανών απορρίπτει τον πόλεμο στον οποίο ενέπλεξε τις ΗΠΑ το Ισραήλ. Θα έχουμε, ως φαίνεται, και νέο Πρωθυπουργό στην Ιερουσαλήμ. Τι γίνεται αν ο νέος Πρωθυπουργός προσεγγίσει σταδιακά ξανά την Τουρκία κατόπιν επιθυμίας των Αμερικανών;
Πως θα χαράξεις λοιπόν σχεδιασμό για την χώρα όταν όλα είναι στον αέρα; Πως μιλάς χωρίς δεδομένα; Με ποια Τουρκία θα μιλήσεις; Με αυτήν που φεύγει στα επόμενα χρόνια ή με αυτήν που έρχεται; Ως πότε θα δίνεις παλαιές απαντήσεις σε νέα ερωτήματα; Οι ευσεβείς πόθοι και ο βολονταρισμός εκ του προχείρου δεν είναι στρατηγική. Ο συμβιβασμός και οι συμβιβασμένοι ούτε υπεύθυνη εξωτερική πολιτική είναι ούτε αποτελούν υπόδειγμα ηγεσίας. Τα «είπαμε» και την προηγούμενη εβδομάδα. Αν δεν είσαι αδιάλλακτος στα δύσκολα και αν δεν «διαβάζεις» τον νέο συσχετισμό δυνάμεων με προσοχή, θα σε πάρουν από κάτω.
Πηγή: estianews.gr
.png)
