.jpg)
Επιμέλεια iEpikaira
«Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες, Όσσα· ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι», έγραφε άλλοτε ο Κωστής Παλαμάς, στηλιτεύοντας τη μοιρολατρία και την παθητική υποταγή. Και ιδού που σήμερα, από το Παρίσι και τις Βρυξέλλες μέχρι τη Ρώμη και τη Λισαβόνα, οι λαοί της Ευρώπης αρνούνται να μείνουν «σκυφτοί», καθώς ο ευρωπαϊκός ορίζοντας συγκλονίζεται από τις φλόγες μιας γενικευμένης, βαθιάς κοινωνικής οργής.
Τι είναι, αλήθεια, αυτό που παρατηρούμε σήμερα στους δρόμους της γηραιάς ηπείρου; Είναι απλώς περιστασιακές διαμαρτυρίες, ή μήπως βλέπουμε τα ρήγματα στα σαθρά θεμέλια του ευρωπαϊκού οικοδομήματος;
Οι κρατούντες και οι γραφειοκράτες —εγκλωβισμένοι στον τεχνοκρατικό τους «κοιλιοκεντρισμό» και στον αλαζονικό τους «φραγκολεβαντινισμό»— σπεύδουν να υποτιμήσουν τις κινητοποιήσεις. Ομιλούν για «μεμονωμένα φαινόμενα». Αλλά ποιος μπορεί να εθελοτυφλεί μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα;
Η κοινωνική αποδιοργάνωση: Ο πληθωρισμός σαρώνει τα πενιχρά εισοδήματα, η ενέργεια μετατρέπεται σε είδος πολυτελείας, και η νέα γενιά καταδικάζεται σε μία ισόβια οικονομική ομηρία, αδυνατώντας να εξασφαλίσει ακόμη και τη στοιχειώδη στέγη.
Ο αφοπλισμός του κοινωνικού κράτους: Την ίδια ώρα που οι πολίτες καλούνται να «σφίξουν κι άλλο το ζωνάρι», οι κυβερνήσεις μετακυλούν δισεκατομμύρια σε εξοπλιστικά προγράμματα, αφήνοντας την υγεία, την παιδεία και την κοινωνική πρόνοια να καταρρέουν.
Για ποια «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» και για ποια «πράσινη μετάβαση» κομπάζουν οι ταγοί, όταν ο απλός άνθρωπος αδυνατεί να επιβιώσει; Όταν η οικονομική δυσπραγία μετατρέπεται σε υπαρξιακή αγωνία; Για ποιόν, αλήθεια, θα σώσουμε το περιβάλλον, όταν η ίδια η ζωή λιγοστεύει; Για ποιόν ετοιμάζονται οι "πράσινες" ουτοπίες, όταν η Ευρώπη καταντά ένας απέραντος οίκος ευγηρίας;
Όταν η οικονομική δυσπραγία και η υλιστική αβελτηρία πνίγουν τη νέα γενιά, οδηγώντας τη δημογραφική κατάρρευση σε επίπεδα εθνικού και ευρωπαϊκού αυτοχειριασμού, για ποιο περιβάλλον κομπάζουμε; Αν δεν μείνουν άνθρωποι να κατοικήσουν αυτή τη γη, αν οι κούνιες μείνουν άδειες και τα σχολεία βουβά, τότε όλη αυτή η "πράσινη" φιλολογία δεν είναι παρά ένας νερόβραστος ευφημισμός που καλύπτει το κενό μιας κοινωνίας που πεθαίνει.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο προειδοποιεί για δημοσιονομικές πιέσεις της τάξεως του 5% του ΑΕΠ έως το 2040. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι λογιστικό. Είναι βαθύτατα ηθικό και πολιτικό. Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο; Οι συνήθεις ύποπτοι; Τα λαϊκά στρώματα ή οι γραφειοκράτες που υπογράφουν κονδύλια επί χάρτου;
Όταν η παιδεία και η κοινωνική συνοχή ξεπουλιούνται στο βωμό μιας τεχνοκρατικής αβελτηρίας, τότε «οι δρόμοι γίνονται το κοινοβούλιο των λαών». Η γλώσσα της οργής είναι το έσχατο καταφύγιο εκείνων που βλέπουν τα όνειρά τους να συντρίβονται.
«Καθεύδομεν τον νήδυμον» όσοι πιστεύουμε ότι η Ευρώπη θα αντέξει χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη. Αν οι πολιτικές ελίτ συνεχίσουν να επιδίδονται σε επιπόλαιους βηματισμούς και σε έναν ισοπεδωτικό πασιφισμό, η κρίση αυτή δεν θα είναι απλώς πολιτική. Θα είναι οριστική, πνευματική και κοινωνική κατάρρευση.
Η ιστορία δεν συγχωρεί τους εθελοτυφλούντες. Κάθε γλωσσικό ή κοινωνικό οχυρό που πέφτει, ανοίγει μία νέα κερκόπορτα. Κι αν η Ευρώπη δεν επιστρέψει στις θεμελιώδεις αξίες του Χριστιανισμού, της δικαιοσύνης και του σεβασμού στον άνθρωπο, το τίμημα της παρακμής θα είναι βαρύ και ανεπανόρθωτο.
.png)
