Ξεκινάει η ενεργειακή κρίση: Σβήστε τα φώτα, χαμηλώστε τη θέρμανση, λέει η Κομισιόν
Yourvibe
EU Commission calls on countries to cut energy demands as costs surge
In a letter seen by POLITICO, Energy Commissioner Dan Jørgensen asked ministers to introduce new measures “in the context of constrained global supply.”
By Pieter Haeck and James Fernyhough
The European Commission has told capitals to reduce demand for gas and electricity in a bid to tame prices amid a global energy crunch.
"In the context of constrained global supply and high price volatility, demand reduction can be an effective tool to contain prices," EU Commissioner for Energy and Housing Dan Jørgensen wrote in a letter to EU ministers, dated Sept. 25 and seen by POLITICO.
In the letter, Jørgensen invites ministers to take measures to reduce demand for gas and electricity "for as long as necessary." He argues that while the situation is "challenging", there are "currently no immediate risks to security of supply."
Gas storage levels in Europe are currently at historic lows as the war in Iran disrupts global gas flows, which could set up the continent for an expensive winter.
Storage levels currently sit at 68% of capacity, which is well below the 71% measured at the same period in 2021 — just before the start of a historic energy crisis in the wake of Covid-19 and the start of the war in Ukraine.
The EU has a baseline target to have gas storage filled to 90% by the start of November, but some flexibility was granted on this in March, allowing countries to aim for 80% this year to avoid panic buying and alleviate costs.
Measures taken by EU countries to regulate prices should be "well-targeted" and "temporary", Jørgensen's letter reads, to avoid a surge in demand.
Source: https://www.politico.eu/article/eu-commission-calls-for-gas-electricity-demand-cuts/
ΕΕ
ενέργεια
σχόλιο iΕpikaira
The Economist: When America Walks Away [validating iEpikaira's 'Retreating Hegemon' thesis]
Yourvibe
Sep 24th 2026
America seems to be stuck in the Middle East. It has no easy way out of its war with Iran. Yet the conflict, however it ends, will in fact mark something quite different: the moment when America pulls back from the region—in the sense that it finally relinquishes its hegemony there. For the first time since the great powers dismembered the Ottoman empire a century ago, the Middle East’s overarching order will no longer be imposed from afar. Will that herald an orgy of score-settling and violence, or a new beginning?
Since the first world war, the birthplace of the world’s three great monotheistic religions has suffered misery heaped upon misery. Arabs who had fought alongside the war’s victors felt betrayed when Britain took control of Iraq, Jordan and Palestine, and France helped itself to Lebanon and Syria. Nationalist leaders, including Gamal Abdel Nasser of Egypt, later fell under the spell of ruinous Soviet-inspired economic policies. The staggering abuse of human rights by dictators such as Saddam Hussein in Iraq and Hafez al-Assad in Syria was matched only by the violent fanaticism of the jihadists nourished by their sadistic rule.
After three wars, countless covert operations and seemingly endless rounds of diplomacy, America’s attempts to impose its designs have run their course. Like Britain, France and Russia, America will still be involved. It will occasionally use military force to pursue its interests, including for counter-terrorism. But it will abandon its role as architect.
The signs of America’s looming retrenchment are unmistakable—even as President Donald Trump uses the annual meeting of the UN to threaten Iran with „annihilation” for the umpteenth time. Two stand out. Earlier this month America declined to join its ally Saudi Arabia in striking the Houthis in Yemen, who are endangering shipping in the Red Sea. Instead it held talks behind the Saudis’ backs to spare American vessels from attack. That may seem like a detail, but when a superpower does deals with an insurgent militia, everyone understands it wants to cut its commitments.
The other sign is the expectation that America will limit its presence in the Middle East. In peacetime it has 30,000-40,000 troops on 19 bases, eight of which are permanent. However, the war has exposed how vulnerable they are to drones and cheap missiles. America has therefore been obliged to depend on aircraft-carriers and its Indian Ocean base on Diego Garcia. Some experts are arguing that it should concentrate its forces in a few places, such as Israel and Jordan.
This fits a broader realignment in which, as NBC reported this month, 25,000-40,000 American troops could be pulled out of Europe, too. The Trump administration is focused on the Americas. Securocrats want to equip America for the growing rivalry with China which, as this week’s Trump-Xi summit shows, teeters between wary co-existence and outright hostility. Neither goal is advanced by Middle Eastern wars that empty America’s arsenals and suck its forces out of Asia.
And to what end? Until 2020 America was an oil importer; today it is a colossal exporter. China, by contrast, has become Gulf producers’ biggest customer, and the Suez canal carries its goods to European markets. That makes China the great external beneficiary of America’s policies. But it is unlikely to try to step in as the Middle Eastern hegemon—not when it has seen the trillions of dollars and thousands of lives America has paid for the privilege.
Instead, three of the region’s countries have the heft to begin to fill the vacuum—and none of them is Arab. The most dangerous is Iran. If the regime in Tehran collapses, it will be in no position to rebuild its malign influence across Iraq, Syria and Lebanon. If, as is likely, it survives, it will hope to extract rents by controlling the Strait of Hormuz and bullying the Gulf states that it has attacked in the war. It will also try to rebuild its militias abroad. It may well restart work on a nuclear weapon, which will surely remain a red line for America. In all this, it may receive Russian backing.
The second regional power is Turkey, which has been quietly building closer relations with Arab countries. It has become the main supporter of the new government in Syria. With Iraq, it is working on trade routes, water supplies and countering Kurdish separatists. Last month it signed a security agreement with Pakistan and Saudi Arabia. Although it has championed the Muslim Brotherhood, it is more pragmatic than ideological, seeking business for its defence industry and construction firms.
The third is Israel, the dominant military and intelligence power. After the massacres of October 7th 2023 it sees itself as a modern Sparta, seeking to destroy any capability that might threaten it. Under the Abraham accords, it has forged close ties with the United Arab Emirates, even as the prospect of a deal with the Palestinians has faded.
These three countries are unlikely to live with each other in peace. Israel and Turkey are already at loggerheads in Syria. Israel and Iran have unfinished business over the war. Iran and Turkey are ancient imperial rivals.
The losers are the Arab states. Countries such as Iraq and Syria are still struggling to emerge from the ashes of civil war. Egypt, once the natural leader of the Arab world, devotes its energy to corruption and crushing opposition at home. The Gulf monarchies have embraced a prosperity agenda that seeks to anaesthetise ideology with economic growth. That is welcome, but their business model depends on American security. The rivalries of ultra-rich Qatar, Saudi Arabia and the UAE are radiating instability—perhaps America’s parting gift could be to help them work together.
Arabs have long yearned for a chance to recover lost glory from when they were a beacon of science and learning centuries ago. America’s retrenchment is about to give them a chance. But each departing hegemon has left a legacy of frustrated designs and unintended consequences. There remain deep hatreds and unsettled scores. The Middle East will struggle to prove the doubters wrong.
[iEpikaira: The Economist opinion is in many ways in accord with our previous analyses. The US is, as we put it, the Retreating Hegemon that leaves shatterbelts behind it. For more details, read HERE and the explainer HERE!]
Source: https://www.economist.com/leaders/2026/09/24/when-america-walks-away , https://www.nrc.nl/nieuws/2026/09/27/when-america-walks-away-a4937550
Βρετανία
Γαλλία
ΕΕ
ΗΠΑ
Ιράν
Μέση Ανατολή
πόλεμος
πυρηνικά
Ρωσία
Σαουδική Αραβία
Συμφωνία Μέκκας
Τουρκία
Χούθι
σχόλιο iΕpikaira
Που είναι το Καστελλόριζο στον χάρτη σας, κύριε Πρωθυπουργέ;
Yourvibe
Που είναι το Καστελλόριζο στον χάρτη σας, κύριε Πρωθυπουργέ;
«Άφαντο» το ιστορικό σύμπλεγμα νήσων μας στον χάρτη που περιλαμβάνεται στο βίντεο για το Ταμείο Ανακάμψεως το οποίο ανήρτησε ο κ. Μητσοτάκης
Την ώρα που οι τουρκικές προκλήσεις στην περιοχή συνεχίζονται.
H εικόνα ομιλεί από μόνη της. Από τον χάρτη της Ελλάδος και των νησιών της απουσιάζει το Καστελλόριζο. Υπάρχει μια σήμανσις που θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είναι τα χωρικά ύδατα του νησιωτικού συμπλέγματος, αλλά οι νησίδες πουθενά. Και ίσως να μην δίναμε σημασία στην «παράλειψη» αν επρόκειτο για χάρτη που ανηρτήθη από κάποιον τυχαίο. Όταν όμως αναρτάται από τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος στο βίντεο για το Ταμείο Ανακάμψεως, «παραλείψεις» δεν επιτρέπονται.
Ούτε μπορεί να γίνουν δεκτές δικαιολογίες του τύπου «είναι μικρά και δεν φαίνονται». Έπρεπε να φαίνονται. Πόσω μάλλον όταν τις ίδιες ημέρες εξελίσσεται η γνωστή επιχείρησις αμφισβητήσεως του καθεστώτος των νησιών, της κυριαρχίας μας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, από πλευράς Τουρκίας.
Χθες μόλις, επανέλαβε τις γνωστές του θέσεις ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν, ενώ ακολούθησαν δημοσιεύματα στην Άγκυρα που μιλούσαν για «μονομερείς» ενέργειες της Ελλάδος. Και τούτο λίγο μετά από την ανακοίνωση των τουρκικών χαρτών για θαλάσσια πάρκα διά των οποίων καταπατάται η ελληνική κυριαρχία στο Καστελλόριζο. Και την ίδια στιγμή ο Έλλην Πρωθυπουργός δεν περιλαμβάνει το νησιωτικό σύμπλεγμα στον χάρτη που αναρτά.
Τις τουρκικές διεκδικήσεις επανέλαβε ο Ταγίπ Ερντογάν σε δηλώσεις του κατά την επιστροφή του από το Κιργιστάν, όπου μετείχε στην Σύνοδο Κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης. Όπως εδήλωσε:
«Η Ελλάδα πρέπει να το κατανοήσει αυτό μια για πάντα: Η Τουρκία δεν εποφθαλμιά τα εδάφη κανενός, όμως δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να καταπατήσει τα δικαιώματά της. Η Ελλάδα πρέπει να κάνει πίσω από τον λανθασμένο δρόμο που έχει επιλέξει και να σταματήσει την στρατιωτικοποίηση των νησιών που έχουν αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς. Η Ιστορία αποτελεί πολύ καλό οδηγό για όσους διδάσκονται από αυτήν».
Την ίδια στιγμή, διακοίνωση προς την Αθήνα επέδωσε το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αμφισβητώντας την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδος. Συμφώνως προς διπλωματικές πηγές τις οποίες επικαλείται η εφημερίς «Milliyet», η Τουρκία υποστηρίζει, στην διακοίνωση, ότι δεν πρόκειται να επιτρέψει «καμμία δραστηριότητα που μεταβάλλει το status quo στο Αιγαίο», ενώ κάνει λόγο για επιπτώσεις που, κατά την άποψή της, έχουν διασυνοριακό και περιβαλλοντικό χαρακτήρα.
Στην διακοίνωση η Άγκυρα χαρακτηρίζει «απαράδεκτη» την προώθηση «μαξιμαλιστικών ισχυρισμών υπό το πρόσχημα του περιβαλλοντικού σχεδιασμού», υποστηρίζοντας ότι οι ελληνικές πρωτοβουλίες δεν μπορούν να επηρεάσουν «τα δικαιώματα, τα συμφέροντα και το φυσικό νομικό καθεστώς της Τουρκίας». Παραλλήλως, η τουρκική πλευρά επικαλείται το Διεθνές Δίκαιο, σημειώνοντας ότι «ενθαρρύνει την συνεργασία σε κλειστές και ημίκλειστες θάλασσες».
Όπως αναφέρει η «Milliyet», στην διακοίνωση γίνεται επίσης αναφορά στο ενδεχόμενο δημιουργίας «τετελεσμένων» σε γεωγραφικούς σχηματισμούς του Αιγαίου, για τους οποίους η Άγκυρα υποστηρίζει ότι «η κυριαρχία δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα μέσω διεθνών συνθηκών». Η Τουρκία επαναλαμβάνει, συμφώνως προς το δημοσίευμα, την πάγια θέση της ότι τα θαλάσσια σύνορα στο Αιγαίο μπορούν να καθοριστούν μόνο μέσω συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών, η οποία θα λαμβάνει υπ’ όψιν «όλες τις σχετικές προϋποθέσεις».
Στα ελληνοτουρκικά ανεφέρθη και ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης, κατά την Άτυπη Συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ. Όπως εδήλωσε: «Η Ελλάδα στέκεται πάντοτε στο πλευρό του Διεθνούς Δικαίου. Στέκεται πάντοτε υπέρ της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να δεχθούμε οποιαδήποτε υποχώρηση σε σχέση με την κυριαρχία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Εκτιμούμε ότι θα έχουμε την άμεση αλληλεγγύη εκ μέρους της Ευρωπαικής Ένωσης και των κρατών-μελών σε οποιαδήποτε επιθετικότητα. Η επιθετικότητα, από όπου και αν προέρχεται, δεν έχει χρώμα. Οφείλει να αντιμετωπίζεται ενιαία και σταθερά».
Πηγή: estianews.gr
αποστρατιωτικοποίηση
ΕΕ
Καστελόριζο
Τουρκία
σχόλιο iΕpikaira
Ο κανόνας της Νέμεσης: Όταν η ψευδαίσθηση της δυτικής παντοδυναμίας παίζει ζάρια στο χείλος της Αβύσσου
Yourvibe
Στη γεωπολιτική, το μεγαλύτερο σφάλμα που μπορεί να διαπράξει μια υπερδύναμη είναι να διαβάζει τον παγκόσμιο χάρτη με τους φακούς του χθες ή απλώς να βλέπει τα πράγματα όπως αυτή θέλει. Να πορεύεται, δηλαδή, με βάση έναν συσχετισμό δυνάμεων που έχει πάψει προ πολλού να υφίσταται. Η μεγάλη εικόνα σήμερα είναι αμείλικτη. Η ψευδαίσθηση της αμερικανικής παντοδυναμίας έχει πλέον ξεπεραστεί υπό το βάρος των νέων, αμείλικτων γεωπολιτικών συσχετισμών. Εντούτοις, το αμερικανικό κατεστημένο παραμένει δέσμιο μιας βαθιάς στρατηγικής αγκύλωσης. Συνεχίζει να δρα σαν να είναι ο αδιαφιλονίκητος πλανητικός ηγεμόνας, απαιτώντας από τον υπόλοιπο κόσμο να χορεύει στον δικό της ρυθμό.
Αυτή η συλλογική ψευδαίσθηση αποτελεί τον πυρήνα μιας ανάλυσης (30/08/2026) του καθηγητή Τζον Μιρσάιμερ, γνωστού εκφραστή του επιθετικού πολιτικού ρεαλισμού (realpolitik). Η ανάγνωση που κάνει ο καθηγητής για τις αμερικανικές κινήσεις, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ανατολική Ευρώπη, είναι αφοπλιστικά ρεαλιστική, διαλύοντας κάθε ψευδαίσθηση. Ξεγυμνώνει τις αδυναμίες ενός διευθυντηρίου που λαμβάνει αποφάσεις αγνοώντας τους ιστορικούς συσχετισμούς, παραβλέποντας τις δομικές αλλαγές του διεθνούς συστήματος και, κυρίως, υποτιμώντας την υπαρξιακή αποφασιστικότητα των αντιπάλων του.
Βρετανία
ΕΕ
εμπάργκο
ΗΑΕ
ΗΠΑ
Ιράν
Ισραήλ
Μεγάλο Ισραήλ
ΝΑΤΟ
Ουκρανία
πόλεμος
Τουρκία
iEpikaira
J. Mearsheimer
σχόλιο iΕpikaira
Το «Μεγάλο Ισραήλ», η «Μεγάλη Τουρκία»... και στη μέση η Ελλάδα - Επιβεβαιώνονται οι φόβοι του iEpikaira για Proxy War Ελλάδας-Τουρκίας!
Yourvibe
Του Σωτήρη Σιδέρη
«Όταν μαλώνουν οι ελέφαντες, την πληρώνουν τα βατράχια», λέει η παροιμία και η σκέψη πολλών εγχώριων και διεθνών αναλυτών πηγαίνει στον ανελέητο ανταγωνισμό μεταξύ Τουρκίας -Ισραήλ, αλλά και στην Ελλάδα με την Κυπριακή Δημοκρατία που βρίσκονται στη μέση. Ο μεγαλοϊδεατισμός των Ερντογάν και Νετανιάχου προκαλεί τριγμούς, αλλά για την Ελλάδα συνιστά σοβαρή απειλή. Ο Ερντογάν είναι ασυγκράτητος και νοιώθει τεράστια αυτοπεποίθηση όταν δηλώνει ότι «έχει χαράξει η εποχή της μεγάλης και ισχυρής Τουρκίας. Ο αιώνας της Τουρκίας ξεκίνησε». Αλλά και στο Τελ Αβίβ, δεν περνά μέρα που να μην διακηρύσσονται αντίστοιχοι στόχοι με παραπομπές μάλιστα στην εβραϊκή μυθολογία. Οι ΗΠΑ απέχουν επικίνδυνα σε σχέση με το παρελθόν και αυτό αυξάνει τους σφυγμούς...
Η Τουρκία εμφανίζεται ενοχλημένη για την συνεργασία Αθήνας -Λευκωσίας -Τελ Αβίβ και εκδηλώνει την επιθετικότητά της ιδιαίτερα προς την Αθήνα, ενώ προσπαθεί να εδραιώσει την κυριαρχία της στην Συρία. Ωστόσο η Αθήνα, ελλείψει σχεδίου και ενεργητικής διπλωματίας , δεν απαντά ουσιαστικά, στον τουρκικό μεγαλοϊδεατισμό, ούτε στο αναθεωρητικό δόγμα για το Αιγαίο που κατακλύζει την τουρκική πολιτική σκηνή. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει απαντήσεις και επενδύει κυρίως στην συνεργασία με το Ισραήλ, αλλά χωρίς να έχει θεσμοθετηθεί καμία συμφωνία. Μπορεί η Ελλάδα να είναι το θύμα των... ελεφάντων;..
Σενάρια εθνικιστικού τρόμου
Είναι προφανές ότι ο ανταγωνισμός Τουρκίας -Ισραήλ κλιμακώνεται και είναι ίσως η πρώτη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες, που οι ΗΠΑ, είτε αδυνατούν, είτε παρακολουθούν αμήχανες τις δύο χώρες. Η Τουρκία και το Ισραήλ θέλουν να κυριαρχήσουν στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, αλλά η Άγκυρα είναι αυτή που έστω στα σημεία δείχνει να υπερτερεί, μετά την συμφωνία με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν.
Μπορεί το Ισραήλ να επιτίθεται στην επικράτεια της Συρίας με στόχο να εμποδίσει την Τουρκία να εδραιωθεί εκεί και στρατιωτικά, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει εκδηλωθεί από καμία χώρα η στήριξη στις ενέργειές του. Αντίθετα, και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη, η Τουρκία δεν καταγγέλλεται από καμία πλευρά , αντίθετα επικρατεί ανοχή ή στήριξη στις ενέργειες του Ερντογάν.
Πρόκειται για μια ιστορικής σημασίας ανατροπή πολιτικής που είναι βέβαιο ότι θα προβληματίσει έντονα τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς σε βάθος χρόνου. Βέβαια πολλοί ηγέτες σε πολλές χώρες του κόσμου, όταν ένοιωθαν ισχυροί διακήρυτταν τα επιθετικά και αναθεωρητικά δόγματά τους, όπως και τον μεγαλοϊδεατισμός τους, αλλά στο τέλος ηττήθηκαν. Το ερώτημα αν ο ανταγωνισμός Τουρκίας -Ισραήλ μπορεί να οδηγήσει σε πόλεμο , με την εμπλοκή και της Ελλάδας είναι ένα ερώτημα που απασχολεί πολλούς στην Ελλάδα και όχι μόνο. Επίσης να σημειωθεί πως ούτε στο Ισραήλ, ούτε στην Τουρκία διαφαίνεται μια πολιτική αλλαγή που θα εγκαταλείψει τα επιθετικά δόγματα και των δύο χωρών. Οπότε η Ελλάδα έχει πρόσθετους λόγους να ανησυχεί.
Διπλωματία στον πάγο
Ωστόσο, επειδή η ένταση κλιμακώνεται και οι ανησυχίες αυξάνονται, είναι ίσως κορυφαίο πολιτικό ζήτημα, πως θα διαμορφωθεί η ελληνική εξωτερική πολιτική, λαμβάνοντας υπόψη την αφασία που επικρατεί στην Αθήνα και ιδιαίτερα στις κινήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η Ελλάδα έχει ένα επικίνδυνο μέτωπο απέναντι στην Τουρκία. Νοιώθει πλέον την πίεση της Άγκυρας και την ραγδαία αλλαγή ρητορικής και κινήσεων, είναι βέβαιο όμως όλο αυτό το εθνικιστικό παραλήρημα θα αθροιστεί και θα ενσωματωθεί και στο στρατιωτικό επίπεδο. Η επικείμενη νομοθέτηση του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας, δεν είναι τίποτα άλλο από την έμπρακτη αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης.
Τις επόμενες ημέρες αναμένεται η ανακοίνωση των ενεργειών της Ελλάδας ως απάντηση στην ανακοίνωση των δύο θαλάσσιων πάρκων της Τουρκίας, ωστόσο πολλοί διατηρούν ισχυρές επιφυλάξεις για το επίπεδο των ανακοινώσεων.
Εκτός από την Ελλάδα, η τριγωνική κρίση, Ελλάδας -Τουρκίας -Ισραήλ φαίνεται ότι ήρθε για να μείνει. Η άκαμπτη πολιτική αντιπαράθεση Άγκυρας -Τελ Αβίβ με επίκεντρο το παλαιστινιακό, έρχεται τώρα να προστεθεί στην Συρία. Γιατί πλέον η Τουρκία και το Ισραήλ, φαίνεται να οικοδομούν ένα άτυπο μεταξύ τους σύνορο στην Συρία. Το μέλλον δεν φαίνεται ειρηνικό, αλλά προκαλεί εύλογα ερωτηματικά το γεγονός ότι από καμία πλευρά, ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία δεν αναλαμβάνεται καμία πρωτοβουλία για την άμβλυνση των αντιπαραθέσεων.
Υπάρχουν βεβαίως δύο ακόμη ερωτηματικά. Για το Ισραήλ είναι γνωστό ότι δεν αναγνωρίζει κανένα σύνορο με την Παλαιστίνη, αντίθετα μιλά για Μεγάλο Ισραήλ που περιλαμβάνει το Γκολάν, εδάφη της Αιγύπτου. Αλλά και της Ιορδανίας. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν είναι αποδεκτό, αλλά και δεν παρεμβαίνει κανείς.
Όταν όμως ο Ερντογάν μιλά για Μεγάλη Τουρκία, τι ακριβώς εννοεί; γιατί ο Τούρκος πρόεδρος μιλά και για ειρήνη, σταθερότητα και συνεργασία, αλλά και για τον αιώνα της Τουρκίας. Οπότε είναι προφανές ότι και για τον Ερντογάν τα σύνορα είναι ρευστά. Γιατί αν σέβεται τα υφιστάμενα σύνορα, ποια Μεγάλη Τουρκία ονειρεύεται;
Η ακινησία, οι κίνδυνοι και η διεθνής κοινότητα
Τι θα συμβεί, αν η Τουρκία προκαλέσει ένα θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο; το Ισραήλ θα βρει ευκαιρία να καταφέρει πλήγματα ώστε να την αποδυναμώσει ή απλά θα ζητήσει από την Αθήνα να κάνει έναν ολικό πόλεμο για να ικανοποιεί τα δικά του σχέδια, δηλαδή να αποδυναμωθεί η Τουρκία ;
Δεν υπάρχει διπλωμάτης, στρατιωτικός ή αναλυτής που να έχει πειστεί ότι αν υπάρξει στρατιωτική κρίση μεταξύ Ελλάδας -Τουρκίας , θα γίνει πόλεμος με την συμμετοχή και του Ισραήλ. Υπό αυτή την οπτική είναι εξαιρετικά επικίνδυνη η αφασία του Κυριάκου Μητσοτάκη που δεν αναπτύσσει πρωτοβουλίες προς κάθε κατεύθυνση, ώστε η Ελλάδα να αποφύγει να βρεθεί στη μέση και να γίνει η Ιφιγένεια στα σχέδια άλλων χωρών. [iEpikaira: Μετά από χρόνια πλέον όλοι αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο για Proxy War Ελλάδας-Τουρκίας που το παρόν βήμα έχει τονίσει ΕΔΩ!]
Ας έχουμε υπόψη μας επίσης κάποια σενάρια σε περίπτωση στρατιωτική κρίσης στο τρίγωνο Ελλάδα-Τουρκία-Ισραήλ :
1. Η Τουρκία θα καλέσει το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία και ο πόλεμος θα γενικευθεί.
2. Οι ΗΠΑ, η ΕΕ και άλλες μεγάλες χώρες δεν έχουν δώσει το παραμικρό δείγμα, ότι θα πάρουν το μέλος της μιας ή της άλλης πλευράς, ούτε είναι σαφές πως θα αντιδράσουν στην πράξη. Το πιο πιθανό είναι να σταθούν στο πλευρό του Ισραήλ, σε μια σύγκρουση με την Τουρκία, αλλά και πάλι θυσιάζοντας την Ελλάδα; Πολλά τα σενάρια, όλα επικίνδυνα...!
Αλλά υπάρχει και μια ακόμη εκδοχή. Ιστορικά, η Ελλάδα είναι το σύνορο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν, κανονικά θα έπρεπε να ακούγεται ως απειλή για τον δυτικό κόσμο, δυστυχώς όμως επικρατεί ακινησία. Η Ελλάδα όχι μόνο πρέπει να στηριχθεί, αφού πρώτα ξυπνήσει η κυβέρνησή της, αλλά και να ενισχυθεί πολιτικά και διπλωματικά έναντι των ενεργειών της Άγκυρας, γιατί η Δύση θα ωφεληθεί στο σύνολό της. Αν η Δύση κάνει το λάθος να συνεχίζει να υποδαυλίζει τον τουρκικό αναθεωρητισμό και η Δύση θα χάσει.
Ταυτόχρονα όμως πρέπει να καταγγελθεί και ο αναθεωρητισμός και μεγαλοϊδεατισμός του Ισραήλ. Γιατί ο ένας φουσκώνει τον άλλο και οι δυο μαζί απειλούν τον κόσμο.
Πηγή: omegapress.gr
ΕΕ
ΗΠΑ
Ισραήλ
Μεγάλο Ισραήλ
Πακιστάν
πόλεμος
Σ. Σιδέρης
Σαουδική Αραβία
Συρία
Τουρκία
Proxy War
σχόλιο iΕpikaira
Τα αμερικανικά αποθέματα πυραύλων Patriot στην Ευρώπη βρίσκονται σε χειρότερο «από κρίσιμη» κατάσταση
Yourvibe
Των EMMA BURROWS και BEN FINLEY
ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ (AP) — Ο αμερικανικός στρατός αντιμετωπίζει στην Ευρώπη μια «πέρα από το κρίσιμο σημείο» έλλειψη προηγμένων αναχαιτιστικών πυραύλων, η οποία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον πόλεμο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν, δήλωσαν στο Associated Press ένας Αμερικανός αξιωματούχος άμυνας στην Ευρώπη και ένας αξιωματούχος του ΝΑΤΟ. Η κατάσταση προκαλεί ανησυχίες για την ευπάθεια των χωρών του ΝΑΤΟ απέναντι σε μια ενδεχόμενη ρωσική επίθεση.
Ο Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι η πιο ανησυχητική έλλειψη αφορά τους αναχαιτιστικούς πυραύλους Patriot, οι οποίοι μπορούν να καταρρίψουν τους βαλλιστικούς πυραύλους υψηλής ταχύτητας της Ρωσίας. Ο αξιωματούχος του ΝΑΤΟ επιβεβαίωσε ότι τα αποθέματα Patriot των αμερικανικών και νατοϊκών δυνάμεων στην Ευρώπη είναι χαμηλά. Και οι δύο μίλησαν υπό τον όρο της ανωνυμίας, προκειμένου να συζητήσουν ευαίσθητα στρατιωτικά ζητήματα.
Σε περίπτωση ρωσικής επίθεσης με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον, για παράδειγμα, ενός στρατιωτικού αρχηγείου ή ενός σταθμού ηλεκτροπαραγωγής, το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να βρεθεί σε θέση παρόμοια με εκείνη της Ουκρανίας, η οποία διαθέτει ελάχιστους Patriot, και να αναγκαστεί «να δέχεται το ένα χτύπημα μετά το άλλο στο πρόσωπο», δήλωσε ο Αμερικανός αξιωματούχος.
Στην Ευρώπη, ο αμερικανικός στρατός «σίγουρα» δεν διαθέτει αρκετούς Patriot για να αποκρούσει μια παρατεταμένη επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους. Θα είχε επίσης «πολύ περιορισμένη» δυνατότητα άμυνας απέναντι ακόμη και σε ένα μεμονωμένο πλήγμα ή σε έναν ρωσικό πύραυλο που θα παρέκκλινε από την πορεία του, πρόσθεσε.
Η κατάσταση αναδεικνύει τις αλυσιδωτές συνέπειες της απόφασης του Τραμπ να ξεκινήσει πόλεμο εναντίον του Ιράν — μια σύγκρουση που την Παρασκευή συμπληρώνει έξι μήνες. Αμερικανικά αποθέματα πυραύλων μεταφέρθηκαν από την Ευρώπη στη Μέση Ανατολή, όπου οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στον Κόλπο έχουν εκτοξεύσει μεγάλους αριθμούς αναχαιτιστικών, μεταξύ των οποίων και Patriot, για να αντιμετωπίσουν τα ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και τους πυραύλους. Ορισμένες από αυτές τις επιθέσεις έχουν προκαλέσει τον θάνατο και τον τραυματισμό Αμερικανών στρατιωτών.
Παρότι δεν αναμένεται άμεσα ρωσική επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους εναντίον χωρών του ΝΑΤΟ, ο διευθυντής της CIA Τζον Ράτκλιφ μετέβη αυτή την εβδομάδα στη Μόσχα για να προειδοποιήσει τη Ρωσία να μην επιτεθεί, σύμφωνα με τη Wall Street Journal. Ο Τραμπ υποβάθμισε τη σημασία του σπάνιου και μυστικού ταξιδιού, χαρακτηρίζοντάς το «κάπως ημιτακτικό».
Ευρωπαίοι και νατοϊκοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι έως το 2030 η Ρωσία θα μπορούσε να είναι σε θέση να επιτεθεί σε χώρες της Συμμαχίας. Τα αποθέματα Patriot προβλέπεται να έχουν ανακάμψει μέχρι τότε. Στο μεταξύ, ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία μπορεί να περιορίσει την ικανότητα της Μόσχας να πραγματοποιήσει πυραυλική επίθεση στην Ευρώπη, καθώς θα δυσκολευόταν να διεξαγάγει αεροπορικό πόλεμο σε δύο μέτωπα.
Οι παραδόσεις Patriot στην Ουκρανία συνέβαλαν στη μείωση των αποθεμάτων, αλλά ο πόλεμος με το Ιράν δεν είχε προβλεφθεί
Η έλλειψη πυραύλων Patriot γίνεται περισσότερο αισθητή στην Ουκρανία, όπου οι αξιωματούχοι ζητούν απεγνωσμένα περισσότερη αντιαεροπορική υποστήριξη και όπου οι προηγούμενες αμερικανικές παραδόσεις έχουν ήδη μειώσει τα διαθέσιμα αποθέματα. Το Κίεβο υποστηρίζει ότι μόνο οι αμερικανικής κατασκευής Patriot μπορούν να αναχαιτίσουν τους προηγμένους βαλλιστικούς πυραύλους της Ρωσίας, οι οποίοι διαπερνούν ολοένα συχνότερα την ουκρανική άμυνα.
Οι ΗΠΑ προμήθευσαν την Ουκρανία με εκατοντάδες πυραύλους Patriot κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, η οποία διαρκεί τεσσεράμισι χρόνια. Ο πόλεμος με το Ιράν, όμως, αποτέλεσε το σημείο καμπής που οδήγησε στη δραστική συρρίκνωση των αποθεμάτων, δήλωσε ο Εντ Άρνολντ, ανώτερος συνεργάτης του Royal United Services Institute, ενός στρατιωτικού κέντρου μελετών στο Λονδίνο.
Η υποστήριξη προς την Ουκρανία είχε προγραμματιστεί και ήταν σχετικά μετρημένη, εξήγησε. Αντίθετα, τα αποθέματα στη Μέση Ανατολή εξαντλήθηκαν απροσδόκητα και με μεγάλη ταχύτητα, αποκαλύπτοντας τους περιορισμούς της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Ο αμερικανικός στρατός στην Ευρώπη αντιμετωπίζει επίσης κρίσιμες ελλείψεις στο Army Tactical Missile System, γνωστό ως ATACMS. Πρόκειται για βαλλιστικό πύραυλο μεσαίου βεληνεκούς, σχεδιασμένο να πλήττει στόχους πίσω από τις εχθρικές γραμμές, ανέφεραν οι δύο αξιωματούχοι.
Η συνολική εικόνα των πυρομαχικών στην Ευρώπη είναι, πάντως, λιγότερο ανησυχητική από εκείνη της αντιαεροπορικής άμυνας, καθώς ορισμένες ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν δικούς τους επιθετικούς πυραύλους. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι Taurus και Storm Shadow, πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς που εκτοξεύονται από αεροσκάφη και έχουν σχεδιαστεί για να καταστρέφουν οχυρωμένους στόχους.
Ο συνταγματάρχης Μάρτιν Ο’Ντόνελ του αμερικανικού στρατού, ανώτερος στρατιωτικός εκπρόσωπος του ΝΑΤΟ, δήλωσε ότι «απλώς δεν ισχύει» πως ο αριθμός των Patriot στην Ευρώπη βρίσκεται πέρα από το κρίσιμο σημείο.
Το ΝΑΤΟ, είπε, έχει τη δυνατότητα να «αποκρούει τα χτυπήματα» και διαθέτει αρκετά αντιαεροπορικά πυρομαχικά τόσο για τη δική του άμυνα όσο και για την παροχή βοήθειας στην Ουκρανία.
Ο επικεφαλής εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Σον Πάρνελ, δήλωσε την Πέμπτη ότι οι ισχυρισμοί περί ελλείψεων αμερικανικών πυρομαχικών «είναι ψευδείς».
«Διαθέτουμε όλα όσα απαιτούνται για να πλήξουμε στον χρόνο και στον τόπο που θα επιλέξει ο πρόεδρος», ανέφερε ο Πάρνελ. «Έχουμε ήδη εκτελέσει επιτυχείς επιχειρήσεις σε πολλαπλές στρατιωτικές διοικήσεις, διατηρώντας παράλληλα ένα μεγάλο και άμεσα διαθέσιμο οπλοστάσιο για την προστασία του λαού και των συμφερόντων μας».
Η Ευρώπη διαθέτει ελάχιστες εναλλακτικές όσο τα αποθέματα παραμένουν χαμηλά
Η έλλειψη αναχαιτιστικών Patriot στην Ευρώπη αφήνει λίγες εναλλακτικές για την κατάρριψη των πιο προηγμένων ρωσικών βαλλιστικών πυραύλων. Οι πύραυλοι αυτοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν ταυτόχρονα με σμήνη φθηνών μη επανδρωμένων αεροσκαφών, ώστε να υπερφορτώνουν τα συστήματα άμυνας, επισημαίνουν ειδικοί.
Η Ουκρανία και ορισμένοι σύμμαχοί της χρησιμοποιούν ήδη συστήματα που μπορούν να καταστρέφουν τα βραδύτερα drones χωρίς τη χρήση ακριβών πυραύλων. Οι βαλλιστικοί πύραυλοι, όμως, αποτελούν πολύ μεγαλύτερη πρόκληση, καθώς κατευθύνονται απότομα προς τους στόχους τους με ταχύτητα μεγαλύτερη από το πενταπλάσιο της ταχύτητας του ήχου, αφήνοντας ελάχιστο χρόνο αντίδρασης.
Το σύστημα Patriot εντοπίζει τον πύραυλο, προβλέπει την πορεία του και εκτοξεύει τον αναχαιτιστή μέσα σε λίγα λεπτά, πραγματοποιώντας ταυτόχρονα σύνθετους υπολογισμούς ώστε να εξασφαλιστεί η προσβολή του στόχου. Μία πυροβολαρχία Patriot μπορεί να καλύψει μόνο μια περιορισμένη περιοχή — για παράδειγμα, μια μικρή στρατιωτική βάση, αλλά όχι μια ολόκληρη πόλη.
Μια πιθανή εναλλακτική λύση είναι το γαλλοϊταλικό σύστημα αντιαεροπορικής άμυνας SAMP/T NG. Η Γαλλία έχει υποσχεθεί να επιταχύνει την παράδοση του αναβαθμισμένου συστήματος στην Ουκρανία. Σύμφωνα με τον κατασκευαστή του, το SAMP/T NG έχει βελτιωμένες δυνατότητες αντιμετώπισης βαλλιστικών πυραύλων.
Η νέα έκδοση, ωστόσο, δεν έχει ακόμη δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες μάχης, ενώ η σημερινή έκδοση του SAMP/T διαθέτει μικρότερη εμβέλεια από το Patriot.
Οι αμερικανικές και ευρωπαϊκές ένοπλες δυνάμεις διαθέτουν επίσης πολεμικά πλοία που μπορούν να λειτουργήσουν ως κινητές πλατφόρμες αντιαεροπορικής άμυνας. Ενδέχεται, όμως, να βρίσκονται πολύ μακριά από έναν στόχο για να τον προστατεύσουν, ενώ θα αντιμετώπιζαν και τον κίνδυνο βύθισης.
Τα αποθέματα Patriot κατέρρευσαν κατά τη διάρκεια του πολέμου με το Ιράν
Η Ουκρανία έχει λάβει Patriot από αμερικανικά και ευρωπαϊκά αποθέματα μετά τη ρωσική εισβολή του 2022. Οι ΗΠΑ παρείχαν περίπου 600 αναχαιτιστικούς πυραύλους κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μπάιντεν, σύμφωνα με τον Μαρκ Κάνσιαν, απόστρατο συνταγματάρχη των Πεζοναυτών και νυν ανώτερο σύμβουλο στο Center for Strategic and International Studies της Ουάσιγκτον.
Η μεγαλύτερη κατανάλωση, όμως, καταγράφηκε κατά τη σύγκρουση με το Ιράν. Σύμφωνα με το CSIS, χρησιμοποιήθηκε το 65% των αμερικανικών Patriot — περίπου 1.500 από το σύνολο των 2.330 αναχαιτιστικών που διέθετε η χώρα.
Περίπου 600 πύραυλοι, συμπεριλαμβανομένων όσων προορίζονται για την Ευρώπη, αναμένεται να κατασκευαστούν εντός του έτους. Για το 2030 έχει τεθεί στόχος ετήσιας παραγωγής 2.000 πυραύλων Patriot, ανέφερε ο Κάνσιαν.
Σύμφωνα με το ΝΑΤΟ, η πρώτη ευρωπαϊκή μονάδα παραγωγής πυραύλων Patriot αναμένεται να λειτουργήσει στη Γερμανία τον Σεπτέμβριο, με τις παραδόσεις να είναι πιθανό να αρχίσουν στις αρχές του επόμενου έτους. Οι πρώτοι πύραυλοι αναμένεται να παραδοθούν στις χώρες που έχουν ήδη υποβάλει παραγγελίες, μεταξύ των οποίων η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ρουμανία και η Ισπανία.
Προς το παρόν, όμως, ορισμένες χώρες, όπως η Γερμανία, έχουν αγοράσει πανάκριβα συστήματα Patriot, αλλά βρίσκονται στη «γελοία» θέση να μην διαθέτουν πυρομαχικά για να εκτοξεύσουν από αυτά, δήλωσε ο Άρνολντ. Το γερμανικό υπουργείο Άμυνας ανέφερε ότι δεν σχολιάζει τα επίπεδα των αποθεμάτων του.
Και η Ρωσία αντιμετωπίζει περιορισμούς
Η Μόσχα πιθανότατα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει μια παρατεταμένη αεροπορική επίθεση εναντίον στόχου του ΝΑΤΟ όσο εξαπολύει σχεδόν κάθε βράδυ επιθέσεις κατά της Ουκρανίας, εκτίμησε ο Άρνολντ.
Τα πρόσφατα ουκρανικά πλήγματα στο εσωτερικό της Ρωσίας αποκάλυψαν επίσης αδυναμίες στη ρωσική αντιαεροπορική άμυνα, γεγονός που θα μπορούσε να κάνει τον Βλαντίμιρ Πούτιν να σκεφτεί δύο φορές το ενδεχόμενο να προκαλέσει μια επίθεση αντιποίνων.
«Η δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι ίσως η καλύτερη αντιαεροπορική άμυνα που διαθέτουμε είναι οι ίδιοι οι περιορισμοί της Ρωσίας», δήλωσε ο Άρνολντ.
Πηγή: apnews.com απόδοση anixneuseis.gr
ΕΕ
Ιράν
ΝΑΤΟ
πόλεμος
Patriot
σχόλιο iΕpikaira
Η Αμερική αποχωρεί από περιοχές της Μ. Ανατολής ή μήπως αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο τις ελέγχει;
Yourvibe
Η αμερικανική αποχώρηση από το Ιράκ και η επαναφορά του Four Seas Project αποτελούν ένα νέο κρίσιμο τεστ μιας ήδη εξελισσόμενης αναδιάταξης της Rimland: από την άμεση στρατιωτική επιστασία προς τη διαμόρφωση δικτύων που θα την ελέγχουν.
Επιμέλεια iEpikaira
Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να ολοκληρώσουν την αποχώρηση των στρατιωτικών τους δυνάμεων από το Ιράκ έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2026 αποτελεί το κλείσιμο ενός κύκλου που άρχισε με την εισβολή του 2003, διακόπηκε με την αποχώρηση των μάχιμων δυνάμεων το 2011 και άνοιξε ξανά το 2014. Η διαδικασία μετάβασης είχε συμφωνηθεί από την Ουάσιγκτον και τη Βαγδάτη ήδη από το 2024. Μια παρουσία που στο αποκορύφωμά της ξεπέρασε τους 170.000 στρατιώτες και τα τελευταία χρόνια είχε περιοριστεί σε περίπου 2.500 άνδρες πλέον τερματίζεται, με τις ιρακινές δυνάμεις να αναλαμβάνουν τον πρωτεύοντα ρόλο στην εσωτερική ασφάλεια.
ΕΕ
ΗΠΑ
Ιράκ
Ιράν
Ισραήλ
Κούρδοι
Λίβανος
Συρία
Τ. Μπάρακ
Τουρκία
Blood borders
Four Seas Project
iEpikaira
IMEC
INSTC
Rimland
Spykman Trap
Three Seas
σχόλιο iΕpikaira
Μήπως τα γεγονότα της Θέουτα ήταν η αρχή για τη στρατηγική ομηρεία ολόκληρης της Μεσογείου;
Yourvibe
Αναλύοντας τα όσα αναφέρει ο Ιάσωνας Αθανασιάδης (The Cradle, 11 Αυγούστου 2026, απόδοση στα ελληνικά anixneuseis.gr), γίνεται σαφές ότι η κρίση στη Θέουτα δεν ήταν απλώς μια παραβίαση συνόρων. Ήταν ένα ωμό, υπολογισμένο μήνυμα.
Η Εργαλειοποίηση της Μετανάστευσης ως Διπλωματία
Είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια —εσκεμμένη; πολλοί αναρωτιούνται...— των ευρωπαϊκών ελίτ που αρνούνται να δουν το προφανές. Το Μαρόκο, εμφανώς υποκινούμενο, και νιώθοντας άτρωτο χάρη στις ισχυρές συμμαχίες του, εργαλειοποίησε τη δική του νεολαία για να στείλει μια προειδοποίηση στην Ισπανία. Η ισπανική κυβέρνηση τιμωρείται. Γιατί; Διότι τόλμησε να μην ευθυγραμμιστεί με τις επιταγές της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ: άσκησε κριτική για την Παλαιστίνη, δεν στήριξε τον πόλεμο κατά του Ιράν, και περιόρισε τις αγορές αμερικανικού LNG στρεφόμενη προς την Αλγερία.
Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί δεν είναι να δεχθείς μια ασύμμετρη επίθεση. Το χειρότερο είναι να μην το συνειδητοποιείς, αποδίδοντάς την αποκλειστικά σε «δίκτυα διακινητών», όπως έκανε αμήχανα η Μαδρίτη —«damage control» ίσως να σκέφτονται κάποιοι—, κλείνοντας τα μάτια στην παρουσία πρακτόρων των μαροκινών μυστικών υπηρεσιών ανάμεσα στο πλήθος.
Η Ελλάδα, άλλωστε, έχει βιώσει αντίστοιχες καταστάσεις. Όπως επεσήμανε και η ελληνική πολιτική ηγεσία στο παρελθόν, η κρίση του 2020 στον Έβρο ήταν το «πρότυπο παράδειγμα» αυτής της τακτικής. Χώρες στα όρια της Ε.Ε., όπως η Τουρκία και το Μαρόκο, έχουν κατανοήσει πλήρως πώς να εκβιάζουν μια Ευρώπη που στερείται στιβαρής ηγεσίας και αντανακλαστικών.
Η Γεωγραφία της Ισχύος: Το Στενό του Γιβραλτάρ
Για να κατανοήσουμε το μέγεθος του διακυβεύματος, πρέπει να κοιτάξουμε τον χάρτη. Το Στενό του Γιβραλτάρ δεν είναι απλώς ένα πέρασμα. Είναι το στρατηγικό σημείο συμφόρησης (chokepoint) της Δυτικής Μεσογείου.
-Ενεργειακή Ασφάλεια: Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία, το αμερικανικό LNG ρέει πλέον μέσω του Γιβραλτάρ, αυξάνοντας σημαντικά το αμερικανικά έσοδα.
-Θαλάσσιο Ντόμινο: Όταν κλείνουν άλλα περάσματα (όπως το Μπαμπ ελ Μαντέμπ από τους Χούθι ή το Στενό του Ορμούζ), το Γιβραλτάρ γίνεται το απόλυτο κλειδί για την παγκόσμια ναυσιπλοΐα.
-Η Κινεζική «Πίσω Πόρτα»: Η Κίνα επενδύει δισεκατομμύρια στο Μαρόκο (nearshoring), χρησιμοποιώντας τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου του Ραμπάτ με ΗΠΑ και Ε.Ε. για να παρακάμψει τους δυτικούς δασμούς. Το Μαρόκο είναι γνωστό πεδίο τριβής Πεκίνου-Ουάσινγκτον.
Η παράδοση του ελέγχου της Θέουτα στο Μαρόκο, την οποία σιγοντάρουν εμμέσως κέντρα σε ΗΠΑ και Ισραήλ, θα σήμαινε τη δημιουργία ενός «μαροκινού διαδρόμου» που θα αφαιρούσε τον έλεγχο από την Ισπανία.
Ο Σκοτεινός Άξονας και το «Βαθύ Κράτος»
Κοιτώντας πίσω, αναρωτιέται κανείς πώς αφήσαμε τα πράγματα να φτάσουν ως εδώ. Η απάντηση κρύβεται στις Συμφωνίες του Αβραάμ (2021) και σε μια ιστορική, βαθιά σχέση μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ (Μοσάντ) και του Μαρόκου που κρατά δεκαετίες πίσω (υπόθεση Μπεν Μπάρκα).
Σήμερα, αυτή η σχέση μεταφράζεται σε:
-Τεχνολογική Εποπτεία: Το Ισραήλ πουλάει στο Μαρόκο λογισμικά παρακολούθησης (Pegasus) και συστήματα ραντάρ, εξασφαλίζοντας «μάτια» σε όλη τη Μεσόγειο, ειδικά τώρα που η πρόσβασή του στην Ερυθρά Θάλασσα έχει μπλοκαριστεί.
-Αδιαφανή Οικονομικά Συμφέροντα: Εταιρείες με διασυνδέσεις σε ΗΠΑ και Ισραήλ νέμονται τον πλούτο της Δυτικής Σαχάρας, ειδικά τα φωσφορικά άλατα —τον νέο «χρυσό» της παγκόσμιας επισιτιστικής ασφάλειας.
-Στρατιωτική Σύμπλευση: Αμερικανική στρατιωτική χρηματοδότηση και συμμετοχή του ισραηλινού στρατού σε ασκήσεις στο Μαρόκο.
Το Τίμημα της Ελίτ
Πώς να αγνοήσει κανείς την τραγική ειρωνεία;;Την ώρα που δεκάδες χιλιάδες νέοι Μαροκινοί ρίχνονταν στη θάλασσα για να φτάσουν στη Θέουτα, λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά, στην Τετουάν γιόρταζαν την «Ημέρα του Θρόνου» —εθνική εορτή κατά την οποία οι ελίτ ανανεώνουν την αφοσίωσή τους στον βασιλιά, ο οποίος εκφωνεί ομιλία απευθυνόμενος στο έθνος, παρουσιάζοντας τις μεταρρυθμίσεις και τις επιτυχίες της χώρας.
Αυτή η γυάλα στην οποία ζουν οι ελίτ, είτε βρίσκεται στο Μαροκινό Ραμπάτ είτε στις Βρυξέλλες, είτε οπουδήποτε αλλού, κάποια στιγμή θα σπάσει. Η Ευρώπη καλείται να ανανήψει όχι με ευχολόγια, αλλά με ρεαλισμό απέναντι σε δρώντες που δεν διστάζουν να εργαλειοποιήσουν την ανθρώπινη δυστυχία ως πολιορκητικό κριό για να επαναχαράξουν τον χάρτη της Μεσογείου. Αν συνεχίσουμε να εθελοτυφλούμε απέναντι σε αυτά τα υπαρξιακά ζητήματα, η σταθερότητα που θεωρούμε δεδομένη θα εκλείψει. Μήπως τα γεγονότα της Θέουτα ήταν μόνο η αρχή για τη στρατηγική ομηρεία ολόκληρης της Μεσογείου;
Γιβραλτάρ
ΕΕ
ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ
Ερυθρά Θάλασσα
ΗΠΑ
Ισπανία
Ισραήλ
Κίνα
λαθρομεταναστευτικό
Μαρόκο
μυστικές υπηρεσίες
σχόλιο iΕpikaira
ΜΟΕ τουρκικής έμπνευσης για ακύρωση της απόφασης-ράπισμα Ευρωδικαστηρίου έναντι ψευδοκράτους
Yourvibe
.jpg)
Με τη γνωστή τακτική του «πάρτα όλα» αντέδρασε η Τουρκία στην επίσκεψη στη Μεγαλόνησο του ειδικού απεσταλμένου της ΕΕ για το Κυπριακό Ρομπέρτο Φίτο. Έτσι στα πλαίσια των δήθεν Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) το ψευδοκράτος μέσω του εγκάθετου της Άγκυρας Τουφάν Έρχιουρμαν δήλωσε ότι απαιτεί να τεθεί χωρίς καθυστέρηση σε ισχύ «ο Κανονισμός για το άμεσο εμπόριο» (https://turkishpress.com 1/8/2026) που θα «επέτρεπε στα τουρκοκυπριακά προϊόντα —κατόπιν πιστοποίησής τους από το Τουρκοκυπριακό Εμπορικό Επιμελητήριο— να εξάγονται απευθείας στην Ευρώπη μέσω της Πράσινης Γραμμής και να τυγχάνουν προνομιακής μεταχείρισης εντός της ευρωπαϊκής ενιαίας αγοράς, ως ευρωπαϊκά προϊόντα» (https://cyprus-mail.com 1/8/2026).
Στην ουσία το ψευδοκράτος ζητά την ανατροπή της περίφημης απόφασης του Ευρωδικαστηρίου της 5ης Ιουλίου 1994 στην υπόθεση C-432/92 που καθόρισε ότι η εξαγωγή προϊόντων του ψευδοκράτους μπορεί να γίνεται στην ΕΕ μόνο μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Πρόκειται για μια απόφαση του τότε Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) η οποία όπως επισήμανα στο βιβλίο μου «Για Μια Ευρωπαϊκή Ένωση των Πολιτών και της Αλληλεγγύης» Εκδόσεις Δαρδανός, 1997, σελ. 134, «έκλεισε το δρόμο στην de facto αναγνώριση του ψευδοκράτους του Ντενκτάς».
Στο πλαίσιο αυτό το ΔΕΚ τόνισε: «α) Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κυρίαρχο κράτος, αναγνωρισμένο απ' όλα τα κράτη μέλη της Κοινότητας. Το Σύνταγμα της θεσπίστηκε το 1960 και το έδαφός της περιλαμβάνει το σύνολο της νήσου, εκτός των περιοχών των ανεξαρτήτων βάσεων. β)Το Ηνωμένο Βασίλειο και τα άλλα κράτη μέλη δεν αναγνωρίζουν» το ψευδοκράτος (σκέψη 13). Και συνέχισε «η de facto διχοτόμηση του εδάφους της Κύπρου, συνεπεία της επεμβάσεως του τουρκικού στρατού το 1974, σε μια ζώνη όπου οι αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας εξακολουθούν να ασκούν όλες τους τις αρμοδιότητες και σε μια ζώνη όπου αυτές δεν μπορούν de facto να τις ασκούν, δημιουργεί προβλήματα που είναι δύσκολο να λυθούν στο πλαίσιο της εφαρμογής της συμφωνίας συνδέσεως επί του συνόλου της Κύπρου, αλλά δεν συνάγεται από αυτό ότι δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη οι σαφείς, συγκεκριμένες και άνευ όρων διατάξεις του πρωτοκόλλου του 1977 περί της καταγωγής των προϊόντων και της διοικητικής συνεργασία » (σκέψη 37).
Με τον τρόπο αυτόν το ΔΕΚ αποφάνθηκε ότι αποκλείεται η συνεργασία της Κοινότητας με τις αρχές του ψευδοκράτους και οριοθέτησε πολιτικά και νομικά τις μελλοντικές σχέσεις της ΕΕ με την Κυπριακή Δημοκρατία ενόψει μάλιστα της τότε επικείμενης ένταξής της στην Ένωση.
Τη σημαντική αυτή απόφαση του ΔΕΚ είχα την ευκαιρία να αναδείξω τότε με δύο άρθρα μου στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 30/10/1994 και στις 29/3/1997.
Μάλιστα ακόμη πιο κατηγορηματικός και από το ΔΕΚ ήταν ο τότε Γενικός Εισαγγελέας στην εν λόγω Υπόθεση Claus Gulmann ο οποίος στις Προτάσεις του στις 20/4/1994 τόνισε απερίφραστα ότι «η τουρκική εισβολή και η de facto διχοτόμηση της νήσου που προκλήθηκε από αυτήν αναφέρθηκαν σε σειρά ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και της Γενικής Συνελεύσεως των Ηνωμένων Εθνών, όπως τα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, 353/1974, 354/1974, 355/1974, 357/1974, 358/1974, 360/1974 και 365/1974, καθώς και το ψήφισμα 3212/ΧΧΙΧ της Γενικής Συνελεύσεως. Τα ψηφίσματα αυτά ζητούν κατ' ουσίαν τον τερματισμό της εξωτερικής στρατιωτικής επεμβάσεως, τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου και την εξεύρεση ειρηνικής λύσεως από τα μέρη (σκέψη 11).
Και συνέχισε στη σκέψη 12 ότι «τον Νοέμβριο 1983, η εγκατεστημένη βορείως της ζώνης ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών τουρκοκυπριακή κοινότητα κήρυξε την ανεξαρτησία της ως κράτους υπό το όνομα “Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου”. Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών διαφώνησε με την εν λόγω προσπάθεια δημιουργίας αυτού του κράτους. Με το ψήφισμα 541/1983, το Συμβούλιο Ασφαλείας θεώρησε την κήρυξη ανεξαρτησίας ως “νομικώς άκυρη και (ζήτησε) να ανακληθεί”. Με το ψήφισμα 550/1984, το Συμβούλιο Ασφαλείας επανέλαβε “την απευθυνθείσα προς όλα τα κράτη έκκληση να μην αναγνωρίσουν το φερόμενο κράτος, καλούμενο “Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου”, που δημιουργήθηκε με την απόσχιση, και τους (ζήτησε) να μη ενθαρρύνουν ή βοηθούν κατά κανένα τρόπο την προαναφερθείσα αποσχισθείσα οντότητα”. Κανένα κράτος, εξαιρέσει της Τουρκίας, δεν αναγνώρισε τη φερομένη Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου».
Μάλιστα η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και οι Κάτω Χώρες, που ήσαν την εποχή εκείνη επίσης μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, ψήφισαν το ψήφισμα 541 καθώς και το ψήφισμα 550.
Επιπλέον ο Γενικός Εισαγγελέας παρατήρησε ότι «η Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καθώς και οι Υπουργοί Εξωτερικών της Κοινότητας, συνελθόντες στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής συνεργασίας διαφώνησαν έναντι της μονομερούς διακηρύξεως περί ανεξαρτησίας, στις 16 και 17 Νοεμβρίου 1983, με διακηρύξεις ή ψηφίσματα, και επανέλαβαν την υποστήριξη τους προς τη νόμιμη Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με διακήρυξη της 27ης Μαρτίου 1984, οι Υπουργοί Εξωτερικών, συνελθόντες στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής συνεργασίας, υποστήριξαν το ψήφισμα 541/1983 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και εξέφρασαν τη δυσαρέσκεια τους για το ότι η Τουρκία αναγνώρισε τη φερομένη Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου» (σκέψη 13).
Ακολούθως στη σκέψη 16 μπαίνοντας στην ουσία της υπόθεσης ο Γενικός Εισαγγελέας παρατήρησε ότι «μετά τη διακήρυξη περί ανεξαρτησίας του Νοεμβρίου 1983, η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, σύμφωνα με τις παρασχεθείσες από την Επιτροπή πληροφορίες, προέβη σε ρηματική διακοίνωση προς την Επιτροπή, με την οποία διευκρίνισε ότι μόνο τα εμπορεύματα που συνοδεύονται από πιστοποιητικά εκδοθέντα από την επίσημη κυβέρνηση, και τα οποία εξήχθησαν διά θαλάσσης ή αεροπορικώς υπό τον έλεγχο της κυβερνήσεως, πληρούν τους όρους της συμφωνίας συνδέσεως.
Επιπροσθέτως τόνισε ότι «η Επιτροπή ανέφερε ότι η ίδια ήταν ανέκαθεν της γνώμης ότι οι αρχές των κρατών μελών μπορούν νομίμως να δέχονται τις εισαγωγές που προέρχονται από το προς βορράν της ζώνης ασφαλείας κείμενο τμήμα της Κύπρου, όταν τα υπό εξέταση εμπορεύματα συνοδεύονται από τα απαιτούμενα πιστοποιητικά καταγωγής και φυτοϋγειονομικού ελέγχου, εκδοθέντα από την εγκατεστημένη στο τμήμα αυτό της Κύπρου τουρκοκυπριακή κοινότητα, εφόσον τα πιστοποιητικά αυτά δεν εκδίδονται στο όνομα της “Τουρκικής Δημοκρατίας Βόρειας Κύπρου” ή με οποιαδήποτε άλλη ανάλογη ονομασία».
Και κατέληξε: «Κατά τη γνώμη μου, είναι αναμφισβήτητο ότι η de facto διχοτόμηση του κυπριακού εδάφους, που ήταν η συνέπεια της εισβολής της Τουρκίας στην Κύπρο, συνεπήγετο προβλήματα για τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες που ήταν δύσκολο να λυθούν άπαξ και τέθηκε η αρχή ότι η συμφωνία εξακολουθούσε να εφαρμόζεται επί του συνόλου της Κύπρου» (σκέψη 47).
Αυτό το στέρεο Κοινοτικό Κεκτημένο που έχει οδηγήσει επί δεκαετίες σε πλήρη απομόνωση του ψευδοκράτους, επιχειρεί πλέον να ανατρέψει η Άγκυρα μέσω των δήθεν ΜΟΕ που προτίθεται να δρομολογήσει η πρωτοβουλία του ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες για το Κυπριακό.
*Καθηγητής Θεσμών της ΕΕ στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, πρώην Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Ηρακλέιου, notismarias@gmail.com
ΕΕ
Κύπρος
Ν. Μαριάς
Τουρκία
σχόλιο iΕpikaira
THE HEGEMON’s ESCAPE: Why America is blowing up its own world order
Yourvibe
Edited by iEpikaira*
I. Introduction
The mainstream analytical establishment—think tanks, foreign policy journals, the broadsheet commentariat—continues to narrate the American confrontation with Iran through the tired lexicon of non-proliferation, regional deterrence, and alliance management. This is, it must be submitted, a failure of interpretation. What is being witnessed is not a war of policy but a war of structure: the violent unwinding of an order that its own architect can no longer sustain, and the deliberate—or at minimum, structurally inevitable—acceleration of that unwinding through the most combustible theatre available.
αποδολαριοποίηση
ΕΕ
ενέργεια
ΗΠΑ
Ιράν
Κίνα
νέα τάξη
οικονομία
πετρέλαιο
πόλεμος
iEpikaira
Pax Americana
σχόλιο iΕpikaira
Τουρκία 19–24 Ιουλίου: Ανατολίτικα παζάρια, πολιτικές αναταράξεις και περιφερειακές εντάσεις
Yourvibe
Edited by iEpikaira
Αυστηρό μήνυμα της ΕΕ για το Αιγαίο: Η Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ, Κάγια Κάλλας, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του ευρωβουλευτή Μανώλη Κεφαλογιάννη, ξεκαθάρισε ότι η Τουρκία οφείλει να σεβαστεί πλήρως τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών-μελών και το διεθνές δίκαιο. Η Κ. Κάλλας υπογράμμισε το αναφαίρετο δικαίωμα της Ελλάδας στην επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια βάσει της UNCLOS, καλώντας την Άγκυρα να άρει το παράνομο casus belli και να εγκαταλείψει οριστικά τις μονομερείς απειλές.
Αποζημιώσεις για τη «σφαγή του Madimak»: Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας δικαίωσε τις οικογένειες των 33 Αλεβιτών διανοουμένων και καλλιτεχνών που έχασαν τη ζωή τους στην εμπρηστική επίθεση ισλαμιστών εξτρεμιστών στο ξενοδοχείο Madimak της Σεβάστειας το 1993. Το ανώτατο δικαστήριο έκρινε ότι το τουρκικό κράτος υπέπεσε σε διαδικαστική παραβίαση του δικαιώματος στη ζωή, λόγω της αποτυχίας του να διεξάγει σε βάθος έρευνα και να αποδώσει δικαιοσύνη για το έγκλημα.
Αμερικανικό «μπλόκο» στα F-35: Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μέσω επίσημης επιστολής της κυβέρνησης Τραμπ προς το Κογκρέσο, επανέλαβε ότι η Τουρκία δεν πληροί τις προϋποθέσεις του νόμου CAATSA για την απόκτηση των μαχητικών F-35. Η Ουάσιγκτον διεμήνυσε ότι η Άγκυρα πρέπει να απομακρύνει οριστικά το ρωσικό σύστημα S-400, εκφράζοντας παράλληλα έντονες ανησυχίες για τις διαχρονικές σχέσεις της τουρκικής ηγεσίας με τη Χαμάς.
Γερμανική αντίδραση για τη σύλληψη δημοσιογράφου της DW: Έντονη δυσφορία προκάλεσε στο Βερολίνο η εκ νέου σύλληψη του Τούρκου δημοσιογράφου της Deutsche Welle, Αλιτζάν Ουλουντάγ, με την κατηγορία της υποκίνησης μίσους. Η γερμανική κυβέρνηση κατήγγειλε την κατάφωρη παραβίαση της ελευθερίας του Τύπου, παρόλο που ο δημοσιογράφος αφέθηκε τελικά ελεύθερος, αλλά με τον αυστηρό περιοριστικό όρο της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα.
Τουρκικό βέτο σε πρόγραμμα του ΝΑΤΟ: Η Άγκυρα μπλόκαρε τη συμφωνία ύψους 27 δισεκατομμυρίων ευρώ για τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση του στρατιωτικού δικτύου αγωγών καυσίμων της Συμμαχίας. Η τουρκική ηγεσία απαίτησε να προταχθεί η χρηματοδότηση 21 έργων υποδομής που βρίσκονται στο έδαφός της, προκαλώντας σημαντικές καθυστερήσεις και εκνευρισμό στους κόλπους του ΝΑΤΟ.
Διάσπαση στην τουρκική αντιπολίτευση: Βαθιά κρίση ταλανίζει το κεμαλικό Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), μετά την ανακοίνωση του Οζγκιούρ Οζέλ για αποχώρηση και ίδρυση νέου πολιτικού φορέα. Η ρήξη ήρθε στον απόηχο της δικαστικής ακύρωσης του συνεδρίου του 2023 και της νομικής επανενεργοποίησης του Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, αναδιαμορφώνοντας άρδην το τοπίο της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Ρωσικό πλήγμα σε τουρκικό πλοίο: Οι κίνδυνοι στην εμπορική ναυσιπλοΐα της Μαύρης Θάλασσας επιβεβαιώθηκαν με τον πλέον τραγικό τρόπο, όταν τουρκικό εμπορικό σκάφος επλήγη από ρωσικούς πυραύλους κοντά στην Οδησσό. Η επίθεση είχε ως αποτέλεσμα θανάτους και αγνοούμενους μεταξύ του πληρώματος, υπογραμμίζοντας την εύθραυστη ισορροπία μεταξύ Μόσχας και Άγκυρας.
Εντάσεις για Θράκη και Κύπρο: Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών επανέφερε τις προκλητικές αιτιάσεις περί «τουρκικής μειονότητας» στη Δυτική Θράκη, με αφορμή τη μη λειτουργία μειονοτικών σχολείων. Την ίδια στιγμή, η απουσία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από τις εκδηλώσεις για την επέτειο της 20ής Ιουλίου στα Κατεχόμενα —όπου τον εκπροσώπησε ο αντιπρόεδρος Τζεβντέτ Γιλμάζ— προκάλεσε ποικίλα ερωτηματικά ως προς τις προθέσεις της Άγκυρας στο Κυπριακό.
Σχόλιο: Η περίοδος 19-24 Ιουλίου αποτυπώνει το πολύπλοκο γεωπολιτικό τρίγωνο στο οποίο κινείται η Τουρκία. Στο εξωτερικό, η Άγκυρα επιμένει στην τακτική των παζαριών εντός του ΝΑΤΟ, την ώρα που βρίσκεται αντιμέτωπη με το αμερικανικό τελεσίγραφο για τους S-400 και τις αυστηρές ευρωπαϊκές αναφορές για το Αιγαίο. Στο εσωτερικό, η κατάρρευση της ενότητας στην αντιπολίτευση μοιάζει να εξυπηρετεί τους σχεδιασμούς του κυβερνώντος κόμματος, ενώ τα τραγικά περιστατικά στη Μαύρη Θάλασσα υπενθυμίζουν ότι η ισορροπία με τη Ρωσία παραμένει εξαιρετικά λεπτή και εύθραυστη.
12 ναυτικά μίλια
Γερμανία
ΕΕ
ΗΠΑ
Θράκη
Κύπρος
ΝΑΤΟ
Ρωσία
Τουρκία
casus belli
F-35
iEpikaira
S-400
Synopsis
σχόλιο iΕpikaira
Γεωπολιτικές διαστάσεις των διεθνών συστημάτων πληρωμών
Yourvibe
Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΞΑΡΤΗΣΗΣ: ΤΟ SWIFT ΩΣ ΑΣΥΜΜΕΤΡΟ ΟΠΛΟ
Η παραδοσιακή αντίληψη της γεωοικονομικής ισχύος, εστίαζε αποκλειστικά στον έλεγχο των φυσικών πόρων και των θαλάσσιων οδών εμπορίου. Ωστόσο, η σύγχρονη δικτυοκεντρική κυριαρχία εδράζεται στον απόλυτο έλεγχο των θεσμικών και τεχνολογικών κόμβων. Το διατραπεζικό σύστημα μηνυμάτων SWIFT, το οποίο ιδρύθηκε το 1973 και εξελίχθηκε σε παγκόσμιο μονοπώλιο, αποτελεί το κορυφαίο παράδειγμα αυτού που στη σύγχρονη θεωρία ορίζεται ως «οπλοποιημένη αλληλεξάρτηση». Η αρχιτεκτονική του επέτρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες να μετατρέψουν την κεντρικότητα του δολαρίου, σε εργαλείο γεωπολιτικού καταναγκασμού και ασύμμετρης αποτροπής.
Η συστημική αυτή οπλοποίηση κατέστη απολύτως σαφής την περίοδο 2015-2016, όταν οι ΗΠΑ και δευτερευόντως, η Ευρωπαϊκή Ένωση, άρχισαν να χρησιμοποιούν το δολάριο και το ευρώ ως πρωτεύοντα πολιτικά όπλα για την επιβολή κυρώσεων. Η ικανότητα αποκοπής κρατών από το διεθνές σύστημα πληρωμών, ανέδειξε το SWIFT από έναν ουδέτερο τεχνικό μεσολαβητή, σε έναν μηχανισμό άρνησης πρόσβασης στο οικονομικό πεδίο, αντίστοιχο του μηχανισμού άρνησης (A2/AD) στο στρατιωτικό πεδίο. Η συνειδητοποίηση αυτής της δομικής ευπάθειας, πυροδότησε έναν στρατηγικό αγώνα δρόμου από τις δυνάμεις που επιδιώκουν την αναθεώρηση των διεθνών ισορροπιών ισχύος, για τη δημιουργία εναλλακτικών οικοσυστημάτων διακανονισμού, ικανών να λειτουργήσουν εκτός της δικαιοδοσίας του δυτικού νομικού ελέγχου. Ακόμη και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, η δυσανεξία απέναντι στις υψηλές προμήθειες και τον μονοπωλιακό χαρακτήρα του συστήματος, είχε ήδη οδηγήσει περιφερειακές τράπεζες στην αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων, όπως το σύστημα Fedwire.
Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΑΜΨΗΣ: MBRIDGE ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ DLT
Η απάντηση στην αμερικανική χρηματοπιστωτική ηγεμονία δεν περιορίζεται πλέον στη δημιουργία παράλληλων, αλλά τεχνολογικά παρωχημένων, συστημάτων μηνυμάτων. Η τομή πραγματοποιείται στο επίπεδο της τεχνολογικής αρχιτεκτονικής μέσω του προγράμματος mBridge, στο οποίο ηγείται η Κίνα και πλέον υποστηρίζεται ενεργά από τις κεντρικές τράπεζες του Χονγκ Κονγκ, της Ταϊλάνδης, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας. Το σύστημα αυτό υπερβαίνει τη λογική της απλής ανταλλαγής μηνυμάτων, καθώς χρησιμοποιεί τεχνολογία κατανεμημένου καθολικού (blockchain/DLT) για την πραγματοποίηση απευθείας (peer-to-peer) διακανονισμών. Η αποκεντρωμένη αυτή τεχνολογία εξασφαλίζει ότι καμία μεμονωμένη δύναμη δεν μπορεί να παγώσει μονομερώς τα περιουσιακά στοιχεία των συμμετεχόντων.
Αυτή η τεχνολογική μετάβαση καταργεί την ανάγκη διαμεσολάβησης ανταποκριτριών τραπεζών (correspondent banking) και κυρίως, αναιρεί την αναγκαιότητα χρήσης του δολαρίου ως ενδιάμεσου νομίσματος, μειώνοντας τον χρόνο των διασυνοριακών συναλλαγών σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Παράλληλα, το mBridge λειτουργεί συμπληρωματικά με υπάρχοντα εθνικά συστήματα της Κίνας, όπως το CIPS, ενθαρρύνοντας τη διεθνοποίηση του ψηφιακού γουάν (e-CNY) υπό τον άμεσο έλεγχο της κεντρικής τράπεζας. Σε αυτό το αναλυτικό επίπεδο, διακρίνεται μια θεμελιώδης ασυμμετρία στη νομισματική στρατηγική: ενώ οι ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ εστιάζουν στην εργαλειοποίηση των αποκεντρωμένων κρυπτονομισμάτων (DeFi) από τον αμερικανικό χρηματοπιστωτικό τομέα, το Πεκίνο επενδύει στρατηγικά στη θεσμική αυστηρότητα του κρατικού ψηφιακού χρήματος (CBDC). Το κρατικό ψηφιακό χρήμα παρέχει υψηλότερη ανθεκτικότητα απέναντι σε κινδύνους απάτης και αναξιοπιστίας του αντισυμβαλλομένου, καθιστώντας το προτιμητέο εργαλείο για διακρατικές συναλλαγές υψίστης ασφαλείας.
ΤΟ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΣΤΕΝΟ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ» ΚΑΙ Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΤΩΝ BRICS
Ο πολλαπλασιασμός των εναλλακτικών υποδομών, από το ρωσικό σύστημα NSPK έως το ινδικό UPI και το κινεζικό CIPS, αποδεικνύει την πρόθεση των χωρών των BRICS να στεγανοποιήσουν τον πυρήνα του εξωτερικού τους εμπορίου απέναντι στις δυτικές κυρώσεις. Εντούτοις, η πιο κρίσιμη γεωπολιτική μετατόπιση λαμβάνει χώρα στη Μέση Ανατολή. Η σύγκρουση στην περιοχή και η διαρκής στρατηγική ρευστότητα, έχουν πείσει ηγέτιδες δυνάμεις, όπως η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, ότι η εξάρτηση από το δυτικό χρηματοπιστωτικό πλαίσιο αποτελεί πλέον στρατηγικό μειονέκτημα. Στη γεωπολιτική τους αντίληψη, το σύστημα SWIFT έχει μετατραπεί σε ένα δυνητικό «οικονομικό Στενό του Ορμούζ», δηλαδή ένα στρατηγικό σημείο ασφυξίας (chokepoint) το οποίο μπορεί να επιβάλλει ένα καθεστώς πλήρους χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού.
Η ένταξη των αραβικών αυτών κρατών στην πλατφόρμα mBridge δεν αποτελεί απλώς μια τακτική κίνηση για την εξασφάλιση χαμηλότερων τελών συναλλαγών, τα οποία αναμένονται στο ήμισυ των αντίστοιχων του SWIFT. Αποτελεί μια θεμελιώδη πράξη κρατικής επιβίωσης και ενίσχυσης της εθνικής ανθεκτικότητας απέναντι σε υβριδικές απειλές. Στόχος τους είναι η απρόσκοπτη μετατρεψιμότητα της ενέργειας σε ρευστότητα, ανεξαρτήτως του πλέγματος των αμερικανικών κυρώσεων. Παρόλο που δεν υπάρχουν ακόμη εκτεταμένα ιστορικά προηγούμενα, η πλατφόρμα mBridge έχει ήδη διεκπεραιώσει πιλοτικές συναλλαγές ύψους περίπου 470 δισεκατομμυρίων γουάν, δημιουργώντας τα πρώτα ρήγματα στο νομισματικό μονοπώλιο.
Η συστημική αυτή εξέλιξη, επιβεβαιώνει ότι η παγκόσμια γεωοικονομία εισέρχεται σε μια φάση θεσμικής διχοτόμησης. Η αποδολαριοποίηση δεν είναι ένα άμεσο γεγονός κατάρρευσης, αλλά μια διαδικασία σταδιακής οικοδόμησης ενός ανθεκτικού, πολυπολικού οικοσυστήματος πληρωμών που θα προστατεύει τις εφοδιαστικές αλυσίδες σε περίοδο κρίσης.
Η ανάδυση ενός παράλληλου, μη δυτικού οικοσυστήματος διακανονισμών θέτει την Ευρωπαϊκή Ένωση ενώπιον ενός πρωτοφανούς στρατηγικού διλήμματος, το οποίο υπερβαίνει την απλή νομισματική πολιτική και εισέρχεται στον πυρήνα της εθνικής και συστημικής ασφάλειας. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η επιτακτική ανάγκη για γεωοικονομική θωράκιση είχε ήδη διαφανεί, όταν η ΕΕ αναγκάστηκε να δημιουργήσει εναλλακτικούς μηχανισμούς (όπως το INSTEX) για να προστατεύσει τους διακανονισμούς της με το Ιράν για προμήθειες πετρελαίου, υπό την πίεση των αμερικανικών δευτερογενών κυρώσεων. Παρόλο που συστήματα όπως το SEPA παρέχουν περιφερειακή συνοχή, η Ευρώπη παραμένει δομικά εκτεθειμένη στην αμερικανική νομισματική ηγεμονία, καθυστερώντας την ανάπτυξη ενός κεντρικού ευρωπαϊκού ψηφιακού νομίσματος, που θα μπορούσε να λειτουργήσει ανταγωνιστικά ως προς το mBridge. Η αναζητούμενη ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία, απαιτεί πλέον την άμεση επιτάχυνση του ψηφιακού ευρώ και τη θεσμική προστασία των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων από τις εξωεδαφικές δικαιοδοσίες τρίτων χωρών, αντιμετωπίζοντας το διεθνές νομισματικό σύστημα όχι ως ουδέτερη αγορά, αλλά ως υβριδικό πεδίο ανταγωνισμού.
Πηγή: geoeurope.org
ΕΕ
ΗΠΑ
οικονομία
BRICS
σχόλιο iΕpikaira
Παγκόσμια αστάθεια: Πόλεμος, ενεργειακή απειλή και νέες γεωπολιτικές ανατροπές
Yourvibe
Reuters
Οι ΗΠΑ αφήνουν ανοιχτή την πόρτα των διαπραγματεύσεων με το Ιράν, ενώ οι Χούθι απειλούν μία δεύτερη ζωτική δίοδο μεταφοράς πετρελαίου. Το Πακιστάν επιχειρεί να εξαργυρώσει τον διαμεσολαβητικό του ρόλο, η εμπορική ενότητα της Βόρειας Αμερικής δοκιμάζεται και ο πόλεμος στην Ουκρανία εισέρχεται σε νέα φάση.
Η διεθνής κοινότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια περίοδο πολλαπλών και αλληλοσυνδεόμενων κρίσεων. Ο πόλεμος μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν απειλεί πλέον να επεκταθεί στην Ερυθρά Θάλασσα, οι ενεργειακές ροές βρίσκονται υπό πίεση και ο κίνδυνος νέου πληθωριστικού κύματος αυξάνεται.
Παράλληλα, το Πακιστάν επιδιώκει σημαντική οικονομική βοήθεια από την Ουάσιγκτον μετά τη συμμετοχή του στις ειρηνευτικές προσπάθειες, ενώ ξεχωριστές αμερικανικές διαπραγματεύσεις με το Μεξικό και τον Καναδά δοκιμάζουν τη συνοχή της βορειοαμερικανικής εμπορικής συμφωνίας.
Ο Ρούμπιο αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο διπλωματικής λύσης
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο δήλωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να είναι διατεθειμένες να διαπραγματευτούν τον τερματισμό της σύγκρουσης με το Ιράν. Υποστήριξε, ωστόσο, ότι μέχρι στιγμής η Τεχεράνη δεν έχει επιδείξει την απαιτούμενη σοβαρότητα στις συνομιλίες.
Η δήλωσή του δείχνει ότι η διπλωματική οδός δεν έχει κλείσει, παρά τη συνέχιση των αμερικανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων. Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις ανακοίνωσαν νέο κύμα επιθέσεων εναντίον του Ιράν, συμπληρώνοντας δώδεκα συνεχόμενες νύχτες πληγμάτων.
Στη διπλωματική προσπάθεια κεντρικό ρόλο έχει αναλάβει το Πακιστάν. Ο Ιρανός υπουργός Εσωτερικών Εσκαντάρ Μομενί επισκέφθηκε τη χώρα και ζήτησε από την Ισλαμαμπάντ να συνεχίσει τη διαμεσολάβηση. Η γεωγραφική θέση του Πακιστάν, οι σχέσεις του με την Τεχεράνη και η συνεργασία του με την Ουάσιγκτον το καθιστούν έναν από τους λίγους δρώντες που μπορούν να συνομιλούν και με τις δύο πλευρές.
Το Πακιστάν ζητά οικονομική στήριξη 10 δισ. δολαρίων
Την ίδια στιγμή, η πακιστανική κυβέρνηση επιδιώκει να μετατρέψει τον ενισχυμένο διπλωματικό της ρόλο σε οικονομική υποστήριξη.
Σύμφωνα με πληροφορίες του Reuters, το Πακιστάν ζήτησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τη δημιουργία μηχανισμού σταθεροποίησης συναλλάγματος ύψους 10 δισ. δολαρίων. Εάν εγκριθεί, το ποσό θα μπορούσε να ενισχύσει σημαντικά τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας και να λειτουργήσει ως δίχτυ προστασίας απέναντι σε νέα οικονομική κρίση.
Το Πακιστάν απέφυγε τη στάση πληρωμών το 2023 με τη βοήθεια προγράμματος 3 δισ. δολαρίων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Ακολούθησαν νέα χρηματοδοτικά προγράμματα, αλλά η οικονομία του παραμένει εξαρτημένη από εξωτερική υποστήριξη, ιδιαίτερα από την Κίνα και τη Σαουδική Αραβία.
Η πακιστανική κυβέρνηση έχει σημειώσει πρόοδο στη δημοσιονομική εξυγίανση, γεγονός που οδήγησε τη S&P στην αναβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της χώρας από «Β-» σε «Β». Η επίσημη αμερικανική ανακοίνωση δεν αναφέρθηκε στο αίτημα των 10 δισ. δολαρίων, το οποίο βρίσκεται ακόμη στο στάδιο της διαπραγμάτευσης.
Οι Χούθι ανοίγουν πιθανό δεύτερο μέτωπο στην Ερυθρά Θάλασσα
Ο μεγαλύτερος άμεσος κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία προέρχεται από την πιθανότητα ταυτόχρονης διατάραξης δύο στρατηγικών θαλάσσιων περασμάτων.
Οι υποστηριζόμενοι από το Ιράν Χούθι της Υεμένης ισχυρίζονται ότι έπληξαν δύο σαουδαραβικά πετρελαιοφόρα στην Ερυθρά Θάλασσα, στο πλαίσιο ναυτικού αποκλεισμού που έχουν εξαγγείλει εναντίον της Σαουδικής Αραβίας. Επιβεβαιώθηκε σήμα κινδύνου από το ένα πλοίο, ενώ η επίθεση στο δεύτερο δεν είχε αρχικά επιβεβαιωθεί από ανεξάρτητη πηγή.
Η εξέλιξη είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη επειδή η Σαουδική Αραβία διοχετεύει πλέον μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου προς τα δυτικά λιμάνια της, ώστε να αποφεύγει τα Στενά του Ορμούζ, όπου το Ιράν επιχειρεί να περιορίσει τη ναυσιπλοΐα.
Εάν καταστεί επικίνδυνο και το στενό Μπαμπ ελ Μαντέμπ, στη νότια είσοδο της Ερυθράς Θάλασσας, η παγκόσμια αγορά μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπη με δύο ταυτόχρονα σημεία ασφυξίας. Τα πλοία θα αναγκάζονται να ακολουθούν μακρύτερες και ακριβότερες διαδρομές, προκαλώντας αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας, στα ναύλα και τελικά στα καταναλωτικά προϊόντα.
Ο επικεφαλής οικονομολόγος της Παγκόσμιας Τράπεζας, Ίντερμιτ Γκιλ, προειδοποίησε ότι η κλιμάκωση θα μπορούσε να αναζωπυρώσει τον πληθωρισμό, να διατηρήσει υψηλά τα επιτόκια και να περιορίσει την παγκόσμια ανάπτυξη ακόμη και στο 1,3%, από 2,9% το προηγούμενο έτος.
Πυρηνική συμφωνία ΗΠΑ–Σαουδικής Αραβίας με λιγότερες εγγυήσεις
Μέσα σε αυτό το ήδη εξαιρετικά ασταθές περιβάλλον, η κυβέρνηση Τραμπ κατέληξε σε συμφωνία πυρηνικής συνεργασίας με τη Σαουδική Αραβία.
Η συμφωνία επιτρέπει την αξιοποίηση αμερικανικής τεχνολογίας για την κατασκευή πυρηνικών αντιδραστήρων. Δεν περιλαμβάνει όμως όλες τις αυστηρές εγγυήσεις που ζητούσε επί χρόνια η Ουάσιγκτον για την αποτροπή στρατιωτικής χρήσης πυρηνικών υλικών.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η δυνατότητα εμπλουτισμού ουρανίου, καθώς η ίδια διαδικασία μπορεί, σε πολύ υψηλότερο επίπεδο εμπλουτισμού, να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή πυρηνικού όπλου. Η συμφωνία δεν περιλαμβάνει επίσης το Πρόσθετο Πρωτόκολλο του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, το οποίο θα επέτρεπε πιο παρεμβατικές επιθεωρήσεις.
Το Ριάντ δηλώνει ότι χρειάζεται πυρηνική ενέργεια για την παραγωγή ηλεκτρισμού, την αφαλάτωση του νερού και τη μείωση της εγχώριας κατανάλωσης πετρελαίου. Ωστόσο, ο πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι η χώρα του θα επιδιώξει πυρηνικό όπλο εάν αποκτήσει αντίστοιχη δυνατότητα το Ιράν.
Η συμφωνία θα εξεταστεί από το αμερικανικό Κογκρέσο, όπου αναμένεται να αντιμετωπίσει αντιδράσεις λόγω του κινδύνου έναρξης περιφερειακής κούρσας πυρηνικών εξοπλισμών.
Ρωγμές στην εμπορική ενότητα της Βόρειας Αμερικής
Στο οικονομικό πεδίο, οι Ηνωμένες Πολιτείες διαπραγματεύονται χωριστά με το Μεξικό και τον Καναδά, θέτοντας υπό δοκιμασία την τριμερή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου USMCA.
Η Ουάσιγκτον δεν δέχθηκε να παρατείνει αυτομάτως τη συμφωνία για άλλα 16 χρόνια, ενεργοποιώντας διαδικασία ετήσιων αξιολογήσεων. Οι συνομιλίες με το Μεξικό βρίσκονται σε πιο προχωρημένο στάδιο, ενώ το ενδεχόμενο επιβολής δασμών 50% σε καναδικά προϊόντα από τις 19 Αυγούστου εντείνει την πίεση προς την Οτάβα.
Το Μεξικό έχει ήδη προχωρήσει σε παραχωρήσεις προς την Ουάσιγκτον, ενώ η καναδική κυβέρνηση αντιμετωπίζει ισχυρότερες εσωτερικές πιέσεις να μην υποχωρήσει. Έτσι, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε μεξικανική παραχώρηση ως προηγούμενο για να απαιτήσουν αντίστοιχους όρους από τον Καναδά.
Μία σταδιακή μετατροπή της USMCA σε δύο διμερείς συμφωνίες θα άλλαζε το οικονομικό μοντέλο που συνδέει τις τρεις χώρες εδώ και 32 χρόνια, αυξάνοντας την αβεβαιότητα για τις αλυσίδες παραγωγής, ιδιαίτερα στην αυτοκινητοβιομηχανία. (Reuters)
Νέα στρατιωτική ηγεσία στην Ουκρανία
Στην Ουκρανία, ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι προχώρησε στη μεγαλύτερη αλλαγή της στρατιωτικής ηγεσίας από την έναρξη του πολέμου, διορίζοντας τον 43χρονο υποστράτηγο Μιχαΐλο Ντραπάτι νέο αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων.
Ο Ντραπάτι ανήκει στη νεότερη γενιά Ουκρανών αξιωματικών και έχει αποκτήσει φήμη για την προσαρμογή του στις νέες τεχνολογίες του πολέμου, την αποκέντρωση των αποφάσεων στο μέτωπο και την ανάληψη προσωπικής ευθύνης. Αντικαθιστά τον στρατηγό Ολεξάντρ Σίρσκι, η ηγεσία του οποίου είχε δεχθεί κριτική για τις μεγάλες απώλειες και την άκαμπτη δομή διοίκησης.
Ο διορισμός πραγματοποιήθηκε έπειτα από ημέρες διαδηλώσεων στο Κίεβο. Η αλλαγή αποτυπώνει την πίεση που αντιμετωπίζει η ουκρανική κυβέρνηση να εκσυγχρονίσει τη στρατηγική της, καθώς τα drones και τα ηλεκτρονικά συστήματα επιτήρησης έχουν μεταμορφώσει το πεδίο της μάχης. (Reuters)
346 ημέρες μέσα σε ένα χαράκωμα
Το ανθρώπινο κόστος αυτού του νέου πολέμου αποτυπώνεται στην ιστορία του Ουκρανού στρατιώτη Σερχίι Κρινίτσκι.
Ο επιστρατευμένος πεζικάριος παρέμεινε 346 ημέρες σε θέση κοντά στο Τσάσιβ Γιαρ, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος αυτού του διαστήματος μέσα σε ένα μικρό υπόγειο χαράκωμα. Η πυκνή παρουσία εχθρικών drones καθιστούσε εξαιρετικά επικίνδυνη τόσο την απομάκρυνση όσο και την τακτική αντικατάστασή του.
Τα προσωπικά βίντεο που κατέγραψε παρουσιάζουν τη ζωή σε ένα απομονωμένο σημείο του μετώπου, με συνεχείς επιθέσεις, ελάχιστες προμήθειες και την απώλεια συντρόφων του. Το Reuters εξέτασε 22 βίντεο, τα μεταδεδομένα τους και στοιχεία της στρατιωτικής του μονάδας για να ανασυνθέσει την ιστορία του.
Μετά την επιστροφή του, ο Κρινίτσκι παρασημοφορήθηκε ως «Ήρωας της Ουκρανίας». Η εμπειρία του αποτελεί χαρακτηριστική μαρτυρία ενός πολέμου στον οποίο η συνεχής εναέρια επιτήρηση αναγκάζει τους στρατιώτες να ζουν επί μήνες κάτω από τη γη. (Reuters)
Η Ευρώπη φλέγεται
Την ίδια ώρα, η νότια Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με ακραίες θερμοκρασίες και μεγάλες πυρκαγιές.
Στην Ισπανία, η μεγαλύτερη πυρκαγιά του έτους έκαψε περίπου 32.000 εκτάρια στην περιοχή της Γουαδαλαχάρα, ενώ συνολικά η χώρα έχει χάσει σχεδόν 100.000 εκτάρια από την αρχή του 2026. Στη Γαλλία, δύο πυροσβέστες έχασαν τη ζωή τους και περίπου 44.000 εκτάρια έχουν καεί.
Η ξηρασία, οι παρατεταμένοι καύσωνες, η σκόνη από τη Σαχάρα και οι ξηρές καταιγίδες δημιουργούν ιδανικές συνθήκες για γρήγορη εξάπλωση της φωτιάς. Παράλληλα, σφοδρές χαλαζοπτώσεις προκάλεσαν τραυματισμούς και καταστροφές στα δυτικά Βαλκάνια. Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η κλιματική αλλαγή αυξάνει τόσο τη συχνότητα όσο και την ένταση παρόμοιων φαινομένων. (Reuters)
Ένας κόσμος με πολλαπλά ανοιχτά μέτωπα
Οι εξελίξεις αυτές δεν αποτελούν απομονωμένα γεγονότα. Η επέκταση του πολέμου στην Ερυθρά Θάλασσα επηρεάζει την ενέργεια και τον πληθωρισμό. Η ενεργειακή ανασφάλεια συνδέεται με τη σαουδαραβική πυρηνική συμφωνία. Η διπλωματική μεσολάβηση του Πακιστάν μετατρέπεται σε οικονομική διαπραγμάτευση, ενώ οι εμπορικές πιέσεις στη Βόρεια Αμερική απειλούν ένα οικονομικό σύστημα τριών δεκαετιών.
Από τα χαρακώματα της Ουκρανίας μέχρι τα φλεγόμενα δάση της Ευρώπης και τα στενά της Ερυθράς Θάλασσας, το κοινό χαρακτηριστικό είναι η αυξανόμενη ευθραυστότητα. Μία νέα στρατιωτική, ενεργειακή ή οικονομική κλιμάκωση σε οποιοδήποτε από αυτά τα μέτωπα μπορεί πλέον να προκαλέσει αλυσιδωτές συνέπειες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πηγή: Reuters απόδοση anixneuseis.gr
ΕΕ
ενέργεια
Ερυθρά Θάλασσα
ΗΠΑ
Ουκρανία
Πακιστάν
πόλεμος
πυρηνικά
Ρωσία
Σαουδική Αραβία
Χούθι
σχόλιο iΕpikaira
Θα πολεμούσαν άραγε οι Ευρωπαίοι, αν ερχόταν η ώρα; - Economist
Yourvibe
Το περιοδικό Economist , το βρετανικό μέσο ενημέρωσης που ανήκει στην τραπεζική οικογένεια Ρότσιλντ, πιέζει εδώ και καιρό για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας.
Ωστόσο, η εφημερίδα αυτή προβληματίζεται επειδή ο πληθυσμός της (Δυτικής) Ευρώπης δεν έχει κανένα συμφέρον ή επιθυμία να πεθάνει για όσους επωφελούνται από τέτοιες συγκρούσεις.
Διάφορες έρευνες που διεξήχθησαν στην Ευρώπη δείχνουν ότι οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον να « υπερασπιστούν τη χώρα τους» όταν προτείνεται αυτή η «άμυνα» να λάβει χώρα πέρα από την ανατολική όχθη του ποταμού Δνείπερου.
Ως εκ τούτου, οι εκδότες κάλεσαν έναν ακαδημαϊκό που χρηματοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ για να παράσχει ιδέες σχετικά με το πώς θα μπορούσαν να παρακινηθούν οι Ευρωπαίοι να πάνε σε πόλεμο.
Η Nαταλί Τότσι, καθηγήτρια στη Σχολή Προηγμένων Διεθνών Σπουδών Ευρώπης του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, αποδέχτηκε την πρόσκληση ( αρχειοθετημένο ):
«Οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατανοούν ότι η σύγκρουση είναι πιο κοντά από ποτέ, εξ ου και η απότομη αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα…
Από την μεγάλης κλίμακας εισβολή της Ρωσίας το 2022, οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν συχνά εκφράσει τον θαυμασμό τους για την ανθεκτικότητα της Ουκρανίας. Αλλά υπάρχει κάτι άλλο πίσω από αυτόν τον ευρωπαϊκό θαυμασμό: ο φόβος της μη επίδειξης της ίδιας αποφασιστικότητας. Δεν είναι ότι οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ένα συγκεκριμένο ουσιώδες θάρρος που δείχνουν οι Ουκρανοί. Αυτή η κατάσταση καταλήγει στις θεμελιωδώς διαφορετικές δυσκολίες, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές, που αντιμετωπίζουν τα έθνη σε πόλεμο και εκείνα σε ειρήνη. Μπορεί το πνεύμα που είναι απαραίτητο για την αποτροπή του πολέμου να επικαλεστεί η Ευρώπη χωρίς να συμμετάσχει πλήρως στον πόλεμο»;
Η απάντηση της κας Τότσι, όπως θα δούμε, είναι « όχι! »
Ακολουθεί κάποια « πολιτικοεπιστημονική » φλυαρία για την « άθλια » κατάσταση των πληθυσμών που δεν θέλουν να πεθάνουν σε έναν μακρινό πόλεμο που καθόλου δεν τους συμφέρει.
Η λύση, λοιπόν, είναι να αγνοήσουμε τη βούληση του λαού και να παρατείνουμε τον πόλεμο μέχρι να γίνει προσωπικά σχετικός με όσους δεν εμπλέκονται ακόμη:
«Ένας τρόπος για να σκληρυνθούν οι πληθυσμοί είναι να αναπτυχθούν δυνάμεις στην Ουκρανία. Για μήνες, ένας ευρωπαϊκός συνασπισμός εθελοντών αναπτύσσει σχέδια για την ανάπτυξη μιας « δύναμης διαβεβαίωσης » στην Ουκρανία μετά από μια εκεχειρία. Αυτές οι συζητήσεις δεν έχουν οδηγήσει πουθενά επειδή δεν διαφαίνεται καμία εκεχειρία».
Ρώσοι αξιωματούχοι δεν έχουν αφήσει καμία αμφιβολία ότι οποιεσδήποτε ξένες δυνάμεις στην Ουκρανία, είτε πρόκειται για « δυνάμεις καθησυχασμού » (καθησυχασμός εναντίον τι ακριβώς;), είτε με οποιαδήποτε άλλη μορφή, θα θεωρηθούν εχθρικές και καταδικασμένες να καταστραφούν.
Αλλά η επίτευξη της καταστροφής των στρατευμάτων μας, φαίνεται να πιστεύει η κα Τότσι, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται για να εμπλέξει την υπόλοιπη ήπειρο σε έναν πόλεμο εναντίον της μόνης ευρωπαϊκής υπερδύναμης (εξοπλισμένης με πυρηνικά όπλα):
«Μια ευρωπαϊκή δύναμη διαβεβαίωσης δεν θα έφερνε επομένως πολλά στην Ουκρανία. Αλλά η ανάπτυξή της τώρα, πριν από μια υποθετική κατάπαυση του πυρός, θα μπορούσε να ωφελήσει την Ευρώπη ενθαρρύνοντας τους πολίτες να αναπτύξουν μια νοοτροπία που τους προετοιμάζει καλύτερα για τον πόλεμο . Ναι, θα έθετε σε κίνδυνο τους Ευρωπαίους στρατιώτες – μια τέτοια απόφαση θα εξόργιζε το Κρεμλίνο – αλλά η ήπειρος είναι ήδη βυθισμένη σε μια υβριδική σύγκρουση, ακόμη και αν πολλοί αρνούνται να την αναγνωρίσουν».
Επομένως, θα πρέπει να θέσουμε τους « στρατιώτες μας σε κίνδυνο », δηλαδή να τους σκοτώσουμε, κάτι που θα « ωφελήσει την Ευρώπη » (Για ποιο « όφελος », συγκεκριμένα, μιλάμε;).
Και η πρόκληση ενός αιματηρού πολέμου με πολλούς νεκρούς και τραυματίες δεν έχει σημασία… επειδή είμαστε ήδη βυθισμένοι στην προπαγάνδα που ονομάζεται « υβριδικός » πόλεμος; (Η Τότσι πιθανώς εννοεί εκείνες τις « υβριδικές » επιθέσεις ρωσικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από την Κοπεγχάγη , τις οποίες, όπως ανέφερε αργότερα ο Economist , κανείς δεν είδε ποτέ):
Τον Ιούνιο, η δανική αστυνομία έκλεισε την έρευνά της, δηλώνοντας ότι δεν ήταν σε θέση να επιβεβαιώσει ότι υπήρχαν drones, πόσο μάλλον να προσδιορίσει ποιος τα είχε στείλει.
Ποιο ακριβώς είναι, για την κυρία Τότσι, το « όφελος » από το να σκοτώνονται αδέρφια ( αρχειοθετημένο );
«Αν Ευρωπαίοι στρατιώτες ήταν σταθμευμένοι στην Ουκρανία, αυτό θα έφερνε την πραγματικότητα πιο κοντά στο ευρωπαϊκό κοινό. Και ίσως ένα κλάσμα του θάρρους, της ταπεινότητας και της δημιουργικότητας της Ουκρανίας θα μπορούσε να επηρεάσει άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Τα ευρωπαϊκά στρατεύματα δεν θα κινδύνευαν από καθαρή γενναιοδωρία, αλλά για να βοηθήσουν στην προετοιμασία για τον πόλεμο – και να αποτρέψουν την εξάπλωσή του στην υπόλοιπη ήπειρο».
Ω – η αποστολή Γερμανών, Γάλλων και Ιταλών στρατιωτών στην Ουκρανία για να σκοτώσουν Ρώσους « ίσως » θα έφερνε πίσω μια « πραγματικότητα » που δεν υπάρχει σήμερα; Θα εμπόδιζε τον πόλεμο « να εξαπλωθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη »;
Άρα, Γερμανοί, Γάλλοι και Ιταλοί στρατιώτες που στάλθηκαν για να σκοτώσουν Ρώσους στρατιώτες στην Ουκρανία θα αποτρέψουν, αντί να προκαλέσουν, τη Ρωσία από το να στείλει Oreshniks, ή ακόμα και μεγαλύτερους πυρηνικούς πυραύλους, στο Βερολίνο, το Παρίσι ή τη Ρώμη; (Εάν πιστεύετε ένα τέτοιο επιχείρημα, επικοινωνήστε με τον χορηγό της κας Tότσι.)
Αυτό προφανώς δεν θα ισχύει.
Αλλά η αποτροπή ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού πολέμου δεν είναι, όπως γράφει η κα Τότσι « κατόπιν πρόσκλησης » του The Economist , ο πραγματικός στόχος ενός τέτοιου εγχειρήματος.
Η ανησυχία της είναι « να ενθαρρύνει τους πολίτες να αναπτύξουν μια νοοτροπία που θα τους προετοιμάσει καλύτερα για τον πόλεμο ». Για να το πετύχουμε αυτό, λέει, θα πρέπει να προκαλέσουμε έναν πόλεμο που θα μας κατακλύσει όλους.
* Φιλότουρκη εμφανώς, αφού φαντάζεται « Το Ευρωπαϊκό Μέλλον της Τουρκίας: Στα παρασκήνια της επιρροής της Αμερικής στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας» .
Πηγή: https://lesakerfrancophone.fr/the-economist-declenchons-une-guerre-pour-que-les-europeens-sy-habituent απόδοση anixneuseis.gr
ΕΕ
πόλεμος
Ρότσιλντ
Ρωσία
σχόλιο iΕpikaira
.png)
