Ο Γάλλος ιστορικός Εντουάρ Ισόν υποστηρίζει ότι οι εντάσεις στην Ουκρανία, το Ιράν και την Άπω Ανατολή αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας διατήρησης της δυτικής επιρροής στην Ευρασία.
Την άποψη ότι οι κυβερνήσεις της Δύσης οδηγούνται σε αυξανόμενη στρατιωτική κλιμάκωση επειδή δεν μπορούν να αποδεχθούν την απώλεια της πρόσβασης στους φυσικούς πόρους της Ευρασίας διατυπώνει ο Γάλλος ιστορικός και αρθρογράφος Εντουάρ Ισόν.
Σε άρθρο γνώμης που δημοσιεύθηκε στο προσωπικό του ιστολόγιο Libre Propos στην πλατφόρμα Substack, ο Ισόν συνδέει τις εξελίξεις στη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα με μια συνολικότερη αντιπαράθεση ανάμεσα στις δυτικές δυνάμεις και την Ευρασία.
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι, παρά τη στρατιωτική υποχώρηση που ο ίδιος θεωρεί ότι διαφαίνεται κατά μήκος ολόκληρης της αποκαλούμενης «γραμμής του Μάκιντερ», οι διατλαντικές κυβερνήσεις επιλέγουν να ανεβάσουν περαιτέρω τους τόνους.
Ο όρος παραπέμπει στις γεωπολιτικές θεωρίες του Βρετανού γεωγράφου Χάλφορντ Μάκιντερ, ο οποίος απέδιδε κεντρική στρατηγική σημασία στον έλεγχο της ευρασιατικής ενδοχώρας. Στη σύγχρονη πολιτική αρθρογραφία, η θεωρία χρησιμοποιείται συχνά ως πλαίσιο ερμηνείας του ανταγωνισμού ανάμεσα στις ναυτικές δυνάμεις της Δύσης και τις ηπειρωτικές δυνάμεις της Ευρασίας.
Ο Ισόν αποδίδει τη στρατηγική αυτή σε οικονομικά συμφέροντα τα οποία περιγράφει ως «ολιγάρχες του δυτικού χρήματος και της χρηματοπιστωτικής οικονομίας». Χρησιμοποιεί μάλιστα τον δικό του πολεμικό όρο, «SuperMafia», για να χαρακτηρίσει αυτό που θεωρεί καρτέλ ισχυρών οικονομικών παραγόντων.
Κατά τον ισχυρισμό του, οι παράγοντες αυτοί δεν μπορούν να εγκαταλείψουν την προοπτική ελέγχου των ευρασιατικών φυσικών πόρων, επειδή μια τέτοια εξέλιξη θα απειλούσε τα θεμέλια του πλούτου και της ισχύος τους. Ως εκ τούτου, υποστηρίζει, οι κυβερνήσεις έχουν φθάσει σε ένα σημείο όπου η υποχώρηση έχει καταστεί αδύνατη και είναι διατεθειμένες να αναλάβουν όλο και μεγαλύτερους κινδύνους.
Το διαθέσιμο απόσπασμα δεν προσδιορίζει ποιοι ακριβώς αποτελούν τη λεγόμενη «SuperMafia», ούτε παρουσιάζει οικονομικά δεδομένα, επίσημα έγγραφα ή ανεξάρτητες πηγές που να επιβεβαιώνουν την ύπαρξη συντονισμένου σχεδίου για την κατάληψη των φυσικών πόρων της Ευρασίας.
Δεν εξηγεί επίσης ποιες συγκεκριμένες εξελίξεις στην Ουκρανία, το Ιράν ή την Άπω Ανατολή θεωρούνται ενδείξεις της υποτιθέμενης κλιμάκωσης. Για τον λόγο αυτό, οι θέσεις του Ισόν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως προσωπική γεωπολιτική ερμηνεία και όχι ως διαπιστωμένα γεγονότα.
Η βασική θέση του κειμένου αντανακλά πάντως μια ευρύτερη σχολή σκέψης, σύμφωνα με την οποία οι διεθνείς συγκρούσεις δεν καθορίζονται μόνο από ζητήματα ασφάλειας ή ιδεολογίας, αλλά και από τον ανταγωνισμό για ενέργεια, πρώτες ύλες, εμπορικές διαδρομές και χρηματοπιστωτική ισχύ.
[iEpikaira: Ενδιαφέρουσες επισημάνσεις που σχετίζονται με όσα γράφηκαν ΕΔΩ! O Ισόν και η ανάλυση της «The Spykman Trap: How the West Built a Fortress and Lost the World», συγκλίνουν στη διαπίστωση ότι οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις στα όρια της Ευρασίας (στην περιοχή του Rimland) δεν υποκινούνται πρωτίστως από ιδεολογικά ζητήματα ή απλές ανησυχίες ασφαλείας, αλλά από έναν βαθύτερο γεωοικονομικό σχεδιασμό. Κοινός παρονομαστής είναι ότι οι δυτικές ναυτικές δυνάμεις —οι οποίες περιγράφονται από τον Ισόν ως μια χρηματοπιστωτική «SuperMafia» και στην Παγίδα του Spykman ως το αγγλοσαξονικό στρατηγικό κατεστημένο— κλιμακώνουν σκόπιμα τις εντάσεις προκειμένου να διατηρήσουν τον έλεγχο στους φυσικούς πόρους, τους ενεργειακούς διαδρόμους και τις εμπορικές οδούς της ευρασιατικής ενδοχώρας, αποτρέποντας την κυριαρχία ηπειρωτικών δυνάμεων όπως η Ρωσία και το Ιράν.
 |
| Ο όρος «γραμμή του Mackinder» (ή ακριβέστερα, τα γεωγραφικά όρια της θεωρίας της «Καρδιάς της Γης» - Heartland Theory) αναφέρεται σε ένα από τα πιο επιδραστικά γεωπολιτικά μοντέλα της σύγχρονης ιστορίας, το οποίο διατυπώθηκε από τον Άγγλο γεωγράφο και ακαδημαϊκό Σερ Χάλφορντ Τζον Μάκιντερ το 1904. Η νοητή γραμμή που ορίζει την Heartland (αρχικά ονομαζόμενη «Αξονική Περιοχή» ή Pivot Area) περιλαμβάνει: Τη Σιβηρία και την Κεντρική Ασία. Περιοχές των οποίων τα ποτάμια εκβάλλουν σε κλειστές θάλασσες (π.χ. Κασπία) ή στον παγωμένο Αρκτικό Ωκεανό, καθιστώντας τες απρόσιτες στις ναυτικές δυνάμεις της Δύσης (όπως η Μεγάλη Βρετανία και αργότερα οι ΗΠΑ). Στην αναθεώρηση της θεωρίας (1919 και 1943), η «γραμμή» μετατοπίστηκε δυτικότερα για να συμπεριλάβει την Ανατολική Ευρώπη και τη Μαύρη Θάλασσα, καθώς θεωρούσε ότι αυτή η περιοχή αποτελεί τη φυσική πύλη εισόδου προς την Heartland. |
Kαι οι δύο αναλύσεις αναδεικνύουν τη μεθοδευμένη προσπάθεια της Δύσης να αποδυναμώσει ή να παρακάμψει τα ισχυρά, κυρίαρχα κράτη σε αυτές τις κρίσιμες ζώνες ανάσχεσης. Ενώ ο Ισόν εστιάζει στην άρνηση της Δύσης να υποχωρήσει και στη στρατιωτική κλιμάκωση κατά μήκος της «γραμμής του Mackinder» (Ουκρανία, Ιράν, Άπω Ανατολή), η ανάλυσή μας εξειδικεύει αυτή την τακτική περιγράφοντας τον σκόπιμο κατακερματισμό και τη «Βαλκανοποίηση» κρατών της Μέσης Ανατολής, ώστε να μην μπορούν να προβάλουν βέτο στα δυτικά συμφέροντα. Αμφότερα, συμφωνούν στο ότι η διατήρηση της δυτικής ηγεμονίας στο Rimland βασίζεται στην αποδόμηση ισχυρών περιφερειακών παικτών και στη χρήση των συγκρούσεων ως εργαλείο διασφάλισης της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής και ενεργειακής κυριαρχίας.]
Πηγή: Άρθρο γνώμης του Εντουάρ Ισόν στο ιστολόγιο «Libre Propos». Οι απόψεις και οι χαρακτηρισμοί αποδίδονται στον συντάκτη του πρωτοτύπου. Απόδοση anixneuseis.gr
.png)
