Ο Ρωμηός και ο Χασάπης...

Επιμέλεια iEpikaira

Μες στον βαθύ τον ύπνο της ροχαλίζει η Ελλάς, «Το Διεθνές το Δίκαιο», φωνάζει, «μη χαλάς!» Με κείμενα, ψηφίσματα νομίζει θα σωθεί, και το γεωπολιτικό το δράμα δεν θωρεί. Ω, Ρωμηέ περήφανε, με τα τρανά τα δίκια, που καρτεράς τη λευτεριά με λόγια και με φύκια!

Ενώ εμείς χασμουριόμαστε, οι φίλοι οι προστάτες, σχεδιάζουν στο τραπέζι τους, μοιράζοντας τους χάρτες. Σαν τον χασάπη τον καλό που κόβει το κρεατάκι, τεμαχίζουν την Ανατολή, Συρία, Λιβανάκι. «Εδώ θα μπει ένας αγωγός, κι εκεί μια γκρίζα ζώνη, ο άγριος ο γείτονας, εμάς δεν μας θυμώνει!»

Και η Κύπρος η καημένη, το νησί το μαρτυρικό, φιγουράρει στο τραπέζι σαν σπουδαίο ορεκτικό! Ο θείος Σαμ ετοιμάζεται, βάζει σάλτσα στο πιατάκι: «Τι κοιτάσματα είν’ αυτά; Τι ωραίο μεζεδάκι!» Και φωνάζει την Τουρκία που τα σάλια της της τρέχουν: «Έλα φάε και εσύ, οι Ρωμηοί δεν βλέπουνε κιμούνται ξυπνητοί!»

Κι Αθήνα και Λευκωσία, στ' όνειρό τους το βαθύ, περιμένουνε το Δίκαιο εξ ουρανού να κατεβεί. Πίνουνε καφέ φραπέ, με ρουφηξιές ηρωικές, και μοιράζουν καταδίκες σε δηλώσεις τηλεοπτικές! Κρατούσαν τον EastMed αγκαλιά σαν ψεύτικο μπαλόνι, μα το non-paper σκάει μπαμ, τα μούτρα τους λερώνει!

Ο Χόκσταϊν παίζει τάβλι με τον Τούρκο υπουργό, ρίχνει εξάρες και του λέει: «Πάρε εσύ τον ουρανό! Θα γκριζάρουμε το κύμα, τα νερά τα ξακουσμένα, να περνάνε οι αγωγοί μου δίχως διόδια από σένα! Κι αν ο Έλληνας τύχει και ξυπνήσει, μη σκιάζεσαι καρντάσι, η γειτονία του έχει πάρει ήδη φωτιά έτοιμη να τον φτάσει!»

Ο γερο-Μπάιντεν βγάζει χαράκι και χαρτί, μονοκονδυλιά την ΑΟΖ διαγράφει στη στιγμή! Σου λεν οι Φράγκοι κυνικά: «Μη μας χαλάς το γεύμα, εμείς πουλάμ' ενέργεια, δεν δίνουμ' ούτε πνεύμα. Ο Τούρκος είναι χρήσιμος, γυρεύει νέο χώρο, κι εσύ 'σαι ένα εμπόδιο, που έκατσε στο λαιμό μας!»

Ρωτά ο Τούρκος ο δειλός: «Κι αν πάρουνε χαμπάρι, της Ρωμιοσύνης οι ταγοί και βγάλουνε καμάρι; Μην τύχει και την βρούμε εμείς σκούρα την ιστορία, κι αρχίσουν την αντίσταση και φέρουν φασαρία;»

Ο θείος Σαμ χαμογελά, του κλείνει το ένα μάτι: «Μη σκιάζεσαι, καλέ πασά, δεν έχουν πια γινάτι! Είναι δικοί μας άπαντες, τα πήραν και χορτάσαν, το δίκιο της πατρίδας τους προ πολλού το ξεχάσαν. Δεμένοι είναι, φίλε μου, χαμένοι από χέρι, στου χάρτη μας το μοίρασμα δεν βγάζουνε μαχαίρι. Γι' αυτό συνέχισε να τρως και μη σε πιάνει ζάλη, αυτοί, αρκεί να κυβερνούν, δεν σήκωσαν κεφάλι!»

Ξαναρωτά ο Τούρκος με σπουδή: «Κι αν οι δημοσιολόγοι μας πάρουνε φαλάγγι, αρχίσουνε να γράφουνε, αρχίσουν να μας παρακολουθούνε; Μήπως τα χάσουμε όλα στη στη στιγμή, μήπως φανερωθούμε;»

«Μήτε θα τα χάσετε εσείς, μήτε θα φανερωθείτε!». «Ήσυχοι να κοιμηθείτε! Εκείνοι τρόμο έχουν πολύ με μας να μην τα βάλουν, μην τύχει κι "εχθρούς της Δύσεως" απ' άλλους κατηγορηθούνε. Κι ετούτοι είναι πάντοτε μαζί, ό,τι κι να γένει. Ό,τι τους λέμε κάνουνε, υπάκουοι είναι και αυτοί, δεμένοι, μπουκωμένοι!»

Αχ, δυστυχή Ρωμιοσύνη μου, μόνιμα εν υπνώσει, νομίζεις πως η νομική κάποτε θα σε γλιτώσει. Αν δεν ξυπνήσεις γρήγορα, ν' ακονίσεις το σπαθί σου, θα σε πουλήσουν οι τρανοί, μαζί με την ψυχή σου. Κι αντί για κράτος κυρίαρχο, στων θαλασσών τον δρόμο, θα γίνουμε σταθμάρχες τους, με ξένο αστυνόμο!