Γράφει ο ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΖΟΥΜΗΣ
Τουρκικό drone πλησίασε το αεροδρόμιο της Αλεξανδρούπολης και σύμφωνα με δημοσιεύματα, «αναχαιτίστηκε» από ελληνικά F-16. Τι ακριβώς σημαίνει «αναχαιτίστηκε»; Καταρρίφθηκε; Προφανώς όχι.
Και εδώ αρχίζει ο παραλογισμός. Το κόστος μιας ώρας πτήσης ενός F-16 υπερβαίνει τις 7.000 ευρώ, ενώ ενός drone μπορεί να είναι μερικές εκατοντάδες ευρώ. Αν, λοιπόν, η Τουρκία μπορεί με ένα φθηνό μη επανδρωμένο αεροσκάφος να κινητοποιεί ελληνικά μαχητικά, χωρίς να διακινδυνεύει ουσιαστικά τίποτε, ποιος τελικά επιβάλλει το κόστος σε ποιον;
Την ίδια στιγμή, η δημόσια συζήτηση κινείται ανάμεσα σε δύο άκρα. Από τη μία ακούμε ότι «η Τουρκία προετοιμάζεται ακόμη και για πόλεμο». Από την άλλη, ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε «αστακό» με Rafale, F-35 και νέες φρεγάτες και αποκτά συντριπτική υπεροχή στον αέρα και στη θάλασσα.
Μόνο που για το ταγκό χρειάζονται δύο. It takes two to tango.
Μπορούμε να αγοράσουμε όσα οπλικά συστήματα θέλουμε. Αν όμως ο αντίπαλος γνωρίζει εκ των προτέρων ότι δεν υπάρχει πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθούν όταν απαιτείται για την προάσπιση κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων, τότε η αποτρεπτική τους αξία περιορίζεται. Με αυτή τη λογική, ακόμη και πάνω από την Ακρόπολη να έφθανε ένα τουρκικό drone, το πρώτο ερώτημα στη δημόσια συζήτηση θα ήταν πιθανότατα: «Δηλαδή τι θέλετε; Να κάνουμε πόλεμο;».
Αυτό ακριβώς αποτελεί τον πυρήνα της στρατηγικής του εξαναγκασμού. Η Τουρκία δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκην να επιδιώκει πόλεμο. Αρκεί να δημιουργεί σταδιακά τετελεσμένα και να καλλιεργεί στην ελληνική πλευρά τον φόβο ότι οποιαδήποτε δυναμική αντίδραση μπορεί να οδηγήσει σε γενικευμένη σύγκρουση. Έτσι, το δίλημμα μετατρέπεται από «θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας;» σε «αξίζει να κάνουμε πόλεμο γι’ αυτό;». Και όταν το δίλημμα τίθεται με αυτόν τον τρόπο, ο δρόμος προς έναν επώδυνο συμβιβασμό έχει ήδη ανοίξει.
Οι εξοπλισμοί είναι αναγκαίοι. Δεν αποτελούν όμως από μόνοι τους εθνική στρατηγική. Στρατιωτική ισχύς χωρίς πολιτική βούληση και συγκεκριμένους εθνικούς στόχους κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια πανάκριβη βιτρίνα.
Γι’ αυτό τα πραγματικά ερωτήματα είναι άλλα:
– Όταν ολοκληρωθεί η ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού, θα ασκήσει η Ελλάδα το δικαίωμά της για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ.;
– Όταν αποκτήσουμε τα F-35, θα έχει αλλάξει ο τρόπος αντιμετώπισης των παραβιάσεων από τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη και drones στο Αιγαίο;
– Θα μπορεί η Ελλάδα, ως κυρίαρχο κράτος, να προχωρήσει στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου χωρίς να εξαρτά την υλοποίηση του έργου από το εάν η Τουρκία θα αντιδράσει;
Και όταν παρουσιάζεται η είσοδος μιας μεγάλης ξένης εταιρείας σε ένα τέτοιο έργο ως παράγοντας που εξαφανίζει το πρόβλημα, το ερώτημα είναι ακόμη πιο δυσάρεστο: αν αισθανόμαστε ασφαλείς να ασκήσουμε τα δικαιώματά μας μόνο όταν πίσω από ένα έργο βρίσκονται ισχυρά ξένα συμφέροντα, τι ακριβώς λέει αυτό για την άσκηση της κυριαρχίας μας;
Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι πόσα Rafale, F-35 ή φρεγάτες θα διαθέτει η Ελλάδα. Το πραγματικό μέτρο της αποτροπής είναι αν ο αντίπαλος πιστεύει ότι υπάρχει η πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθεί η ισχύς που αποκτήθηκε.
Πηγή: militaire.gr
.png)
