του Δρ. Ηρακλή Γωνιάδη, Οικονομολόγου
Με το πρόσχημα ανάσχεσης της πορείας του προς τη δημιουργία πυρηνικών κεφαλών, οι αμερικανοησραηλινοί διενεργούν ένα πόλεμο ικανό να μετατρέψει το Ιράν σε μια άκρως ασταθή πυρηνική ύλη έκκλησης ραδιενέργειας η οποία δεν θα καλύψει μόνο την ασιατική ήπειρο αλλά και όλο το διαστημόπλοιό μας, τη Γη. Από τη μια πλευρά των «κόκκινων γραμμών» ο μάγκας της MAGA με τον υπό δίωξη στη χώρα του πρωθυπουργό του Ισραήλ, από την άλλη ένας λαός με ιστορία και συνεισφορά στον ανθρώπινο πολιτισμό διοικούμενος-με την αρχική συνδρομή χωρών της Δύσης-από θρησκευόμενους αποφασισμένους να «πεθάνουν μετά των αλλοφύλων» για να απαλλαγούν από τους επιτιθέμενους ή και από την επίγεια ζωή τους χάριν ενός παραδείσου, γνωστού καταφυγίου των απανταχού της γης φτωχών.
Έχουμε, λοιπόν, δύο πολιτικούς γκάγκστερ απέναντι σε έναν λαό με αυτοσεβασμό που, ξεπερνώντας τις όποιες εσωτερικές του αντιπαλότητες, συσπειρώνεται γύρω από το θεοκρατικό του καθεστώς ωθώντας τη σύρραξη στο κρισιμότερο σημείο των τελευταίων δεκαετιών μετατρέποντάς τη από σκιώδη πόλεμο σε μια άμεση και μεγάλης κλίμακας περιφερειακή αντιπαράθεση. Μια επιχείρηση «επικής οργής» η οποία πέτυχε τον αποκεφαλισμό της ηγεσίας θανατώνοντας τον Αλί Χαμενεΐ και άλλους υψηλόβαθμους αξιωματούχους, αναδεικνύοντας την Λερναία Ύδρα διοίκησης της χώρας που, παρά τις απώλειές της, δεν άφησε αλώβητη την επιτιθέμενη πλευρά η οποία, εκτός από τις ζημίες της, κατέγραψε νέες δυνατότητες αμυντικής αντεπίθεσης των Περσών μαζί με την παγκοσμιοποίηση των οικονομικών και κοινωνικών συνεπειών της πολεμοκαπηλίας.
Με τον Αμερικανό πρόεδρο να παλεύει μεταξύ κυκλοθυμικότητας και συνειδητής ψευδολογίας, και τον ισραηλινό πρωθυπουργό να βρυχάται απειλώντας «θεούς και δαίμονες», οι ειδικότεροι του γράφοντα γεωπολιτικοί αναλυτές και στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες προσπαθούν να συμπεράνουν για το «τι μέλλει γενέσθαι», όπως αν:
α) Θα επέλθει η συμφωνία «μέγιστης πίεσης», ένα ειρηνευτικό σχέδιο 15 σημείων το οποίο φαίνεται να αγνοεί η άλλη πλευρά ή και να το απορρίπτει σαν «μαξιμαλιστικό», ή δεν θα χρειαστεί εφόσον καταρρεύσει το καθεστώς λόγω οικονομικής και στρατιωτικής υποβάθμισης;
β) Ο πόλεμος ως διάδοχη εξέλιξη μιας περιόδου έντονων εσωτερικών διαμαρτυριών στο Ιράν, θα ικανοποιήσει τον «ευσεβή πόθο» των ΗΠΑ να «αναλάβουν την κυβέρνησή του» χωρίς να μετεξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο ή να ενθαρρύνει ένα στρατιωτικό πραξικόπημα παρόμοιας «δημοκρατικής σταθερότητας» με εκείνη των Ιράκ, Λιβύης, Συρίας και, πιθανώς, της Βενεζουέλας ή και της Κούβας; Οι ΗΠΑ, ως φαίνεται, προβαίνουν σε απονενοημένες ενέργειες εξαγωγής μοντέλων διακυβέρνησης βλέποντας τον εκτοπισμό του κατ’ εξοχήν εξαγώγιμου προϊόντας τους, του δολαρίου ($).
γ) Ο επαπειλούμενος παγκόσμιος ενεργειακός εφοδιασμός θα μπορούσε να αναγκάσει και άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Κίνα, η Ρωσία, ενδεχομένως και η Ινδία, αισθανόμενες ενεργειακά (και όχι μόνο) ανασφαλείς συνεπεία της «εξαγωγικής πολιτικής» των ΗΠΑ ώστε να πιέσουν για την κατάπαυση του πυρός, δυσμενώς ή ευμενώς για ποιούς; Πόσο, άραγε, θα νομιμοποιούσε την αλά Wilde West συμπεριφορά η ανάμειξή τους;
Αν επικρατήσει το (γ) σενάριο, πως μπορεί να γίνει πιστευτό ότι θα προκύψει ένα win-win αποτέλεσμα χωρίς να προκληθεί κάποια επαναχάραξη συνόρων στην Μ. Ανατολή, παρόμοια εκείνης που έθεσε τις γραμμές τους μετά την κατάρρευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας; Με ορατή την πιθανότητα ενός αποτελέσματος μηδενικού αθροίσματος (win-loose:ό,τι κερδίζει ο ένας το χάνει ο άλλος), ποιος θα υποστεί το κόστος μιας αναζωπύρωσης της δράσης των εξτρεμιστικών ομάδων η οποία-πιθανότατα-δεν θα περιοριστεί στα αναχαραγμένα σύνορα; Οι πολιτικοί τυχοδιώκτες ως «λύκοι που χαίρονται στην αναμπουμπούλα» καραδοκούν.
Τι να υποθέσουμε για την ευρισκόμενη στην «πρώτη γραμμή» των συνεπειών χώρα μας λόγω γεωγραφίας και (ζηλευτής για φίλους και εχθρούς) κυριαρχίας της στη ναυτιλία, όπως και των στρατηγικών συμμαχιών της; Εκτός από πιθανό-έστω και έμμεσο-στόχο αντιποίνων ή άλλων καινοφανών απειλών της σύγχρονης τεχνολογίας, μήπως συρθεί σε μία εμπλοκή εξ αιτίας της από 2021 εγκατεστημένης στη Σ. Αραβία πυραυλικής συστοιχίας Patriot μέσω της οποίας αναχαιτίστηκαν δύο ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι δίνοντας την ευκαιρία για κομπασμό της ελληνικής κυβέρνησης; Ένας πιθανός κίνδυνος συνεπικουρούμενος από τη βεβαιότητα των οικονομικών επιπτώσεων λόγω της ενεργειακής εξάρτησης από τα πετρέλαια του Κόλπου, ή και την παύση της μέχρι πρότινος βερεσέ τροφοδοσίας μας από τους αμυνόμενους που μας στάθηκαν κατά τα «πέτρινα χρόνια» των μνημονίων.
Πλέον των αναφερόμενων κινδύνων οφείλουμε να συνεκτιμήσουμε και την συνακόλουθη κρίση ένεκα μειωμένων ή ακριβότερων εισαγωγών αγροδιατροφικών προϊόντων από χώρες πλησιέστερα (Τουρκία, Συρία, Αίγυπτος) ή και μέσα στο πολεμικό πεδίο (Ισραήλ και Ιράν). Η μεταστροφή της ελληνικής αγοράς από την εξάρτηση των περιοχών αυτών ή της Ουκρανίας και της Ρωσίας, προς εκείνη των εναλλακτικών λύσεων από χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Γαλλία για να διασφαλιστεί η επισιτιστική επάρκεια, μπορεί να θεωρηθεί έξυπνη στρατηγική αντί της ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής η οποία παραπαίει εδώ και χρόνια;
Εκτός των παραπάνω θα πληγεί και η ναυτιλία (αδυναμία διέλευσης των στενών του Ορμούζ και εκπλήρωσης συμβολαίων, κατακόρυφη αύξηση των ασφαλίστρων κινδύνου κλπ.), αλλά και ο τουρισμός σαν παράπλευρη απώλεια ένεκα φόβου ή και κόστους παροχής υψηλής ποιότητας τουριστικών πακέτων στηριζόμενων αρκετά σε μια εφοδιαστική αλυσίδα υποκείμενη σε παρόμοιους με τους αναφερθέντες περιορισμούς. Η μόνη, δυστυχώς, αναμενόμενη αύξηση εντοπίζεται στην ενίσχυση των μεταναστευτικών ροών (προς μεγάλη τέρψη της Τουρκίας και των διακινητών τους) με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την κοινωνική συνοχή και ηρεμία καθώς στην εγχώρια φτώχεια θα προστεθεί και η εισαγόμενη.
Πηγή: anixneuseis.gr
.png)
