Τέλη Μαίου βρέθηκα στην Λευκωσία για να μετάσχω μαζί με τον εξαιρετικό καθηγητή Διεθνών Σχέσεων Αθανάσιο Πλατιά, τον πρώην υπουργό Παιδείας Πρόδρομο Προδρόμου και την πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Άννα Κουκίδη-Προκοπίου στην παρουσίαση του βιβλίου του εκδότη Κωστή Χατζηκωστή «Ξυπνάτε, Έλληνες, 88 ηχηρές καμπάνες» (εκδόσεις Γερμανός). Πριν ανεβούμε στο πάνελ ανταλλάξαμε χαιρετισμό με τον παλαιό γνώριμο Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη και μιλήσαμε δι’ ολίγου με τον υπουργό Οικονομικών Μάκη Κεραυνό. Σοβαρός άνθρωπος. Είχα πληροφορίες από κυπριακές πηγές ότι η συνάντησή του με τον υπουργό Ενέργειας Θόδωρο Σκυλακάκη για το θέμα του καλωδίου προ μηνών δεν είχε πάει καλά και ότι με την φράση «έχει τελειώσει ο χρόνος μας, ευχαριστώ πολύ» του υπέδειξε την… έξοδο από το γραφείο του.
Είχα πληροφορίες ότι ο ίδιος διαφωνεί οριζοντίως και καθέτως με την πραγματοποίηση του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης και ότι είχε ενημερώσει αρμοδίως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας πως δεν πρόκειται να το υπογράψει. Στην Αθήνα τότε κυκλοφορούσαν φήμες ότι η Λευκωσία δεν ήθελε το έργο για να προστατέψει συντεχνίες της από την απελευθέρωση της αγοράς και στην Λευκωσία κυκλοφορούσαν φήμες ότι η Κυβέρνηση Μητσοτάκη ήθελε πολύ το έργο επειδή θα το αναλάμβανε μεγάλη εταιρεία με την οποία διατηρεί άριστες σχέσεις. Ο Κεραυνός δεν ασχολήθηκε με τίποτε από όλα αυτά, αλλά μου επιβεβαίωσε την ρητή διαφωνία του και πως δεν επρόκειτο να υπογράψει τίποτε. Είχε ζητήσει, όπως μου ανέφερε, την εκπόνηση ανεξάρτητης μελέτης βιωσιμότητας από δύο διεθνείς οίκους, έναν αμερικανικό και έναν βρεταννικό, και οι δύο του έλεγαν το ίδιο πράγμα: Δεν βγαίνει το έργο. Θεωρώ απίθανο να μην γνώριζε η ελληνική Κυβέρνηση τις διαθέσεις της κυπριακής, η οποία σε πρώτη φάση δεν ήθελε να μετακυλίσει στον καταναλωτή της υπέρογκο κόστος για να αναλάβει ένα μη βιώσιμο έργο μια ελλαδική εταιρεία και σε δεύτερη φάση δεν θα ήθελε να εμπλακεί σε μια αμφίβολη αναμέτρηση γεωπολιτικής ισχύος, την ώρα που επίκειται η έναρξη διαπραγματεύσεων με την Τουρκία για το Κυπριακό.
Εάν οι δύο κυβερνήσεις ήταν μια γροθιά, δεν θα υπήρχε θέμα συζητήσεως. Αλλά ο Πρωθυπουργός εξήγησε επανειλημμένως στον Χριστοδουλίδη ότι είναι μόνος σε αυτό. Προτεραιότητα της ελληνικής Κυβερνήσεως ήταν στο πολύ πρόσφατο παρελθόν η καλλιέργεια των ελληνοτουρκικών σχέσεων μόνον. Το Κυπριακό, στο ράφι. Και ας το επικαλείτο για την στάση της στην Ουκρανία. Θεωρώ απίθανο –επιστρέφω– να μην γνώριζε η Αθήνα τις ενστάσεις της Λευκωσίας, στις πλάτες της οποίας από πέρυσι το καλοκαίρι επιχειρείται να επιρριφθεί το φιάσκο της Κάσου. Ειδικά όταν, ακόμη και την περασμένη Παρασκευή, ο Κωνσταντίνος Φίλης ανέφερε στον ΣΚΑΪ το σενάριο του φιάσκου με την κυπριακή διαφωνία. Και όμως! Παρά το γεγονός ότι η Αθήνα γνώριζε, ο ατρόμητος κύριος Γεραπετρίτης δύο φορές μέσα σε μια εβδομάδα (Open TV, Action 24) απείλησε με «τίμημα» και με «συνέπειες» την Άγκυρα αν εμποδίσει το καλώδιο. Αδιαφορώντας για την δυσαρέσκεια του τελικού αποδέκτη του έργου. Όταν σταματάει η λογική, δεν υπάρχουν προφανείς εξηγήσεις γιατί η Κυβέρνηση άρχισε ένα έργο που στο τέλος του αφήνει πίσω του μια μεγάλη εθνική υποχώρηση: Δεν μπορούμε πλέον να κάνουμε έρευνες στην Κάσο χωρίς άδεια της Τουρκίας.
Ο κύριος Πρωθυπουργός πείστηκε πέρυσι το καλοκαίρι ότι ο ναυτικός αποκλεισμός του ημέτερου ιταλικού ερευνητικού στην Κάσο από τουρκικά πολεμικά έγινε εν… αγνοία του Ερντογάν(!!!), γι’ αυτό και δεν θέλησε να κλιμακώσει και να προστατέψει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Απάντηση δεν έχουμε γιατί η Κυβέρνηση επιμένει εν γνώσει του αδιεξόδου. Θυμόμαστε ότι το έργο της ηλεκτρικής διασυνδέσεως Ελλάδος και Κύπρου ήταν το χάπι που μας «χρύσωσε» ο πρέσβης Πάυατ για τον γεωπολιτικό μας ρόλο μόλις οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τον αγωγό East Med, αλλά δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε την συνέχεια. Την ετερογονία των σκοπών. Πολύ δε περισσότερο όταν και η Επίτροπος Ενεργείας της ΕΕ που χρηματοδοτεί το έργο συναντήθηκε και… ρώτησε τους Τούρκους για να σφραγίσει την φινλανδοποίησή μας, την, κατά Καραμανλή, «ομηρία» μας. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν κάτι ήταν δύσκολο να εξηγηθεί με λογικούς όρους, ο Πέτρος Μολυβιάτης είχε επινοήσει την θεωρία της ανοησίας. «Όταν κάτι δεν εξηγείται λογικά, έχει γίνει ανοησία», έλεγε σκασμένος στα γέλια ο αείμνηστος. Καμμιά φορά χρησιμοποιούσε και άλλη λέξη στην θέση της ανοησίας, αλλά δεν κάνει την διαφορά. Η ανοησία είναι ανοησία.
ΥΓ: Τούτων δοθέντων και μετά από την επιθετική δήλωση ενοχλήσεως του Παύλου Μαρινάκη για τις δηλώσεις Κεραυνού, πως «το να μου ζητάτε να απολογηθώ για δηλώσεις αξιωματούχου αδελφού κράτους είναι πέρα από τα όρια» («απολογηθώ»;;;), βγάζει νόημα γιατί δεν παρακολούθησε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης τον αγώνα μπάσκετ Ελλάδος-Κύπρου. Είναι μάταιο να τηρούνται τα προσχήματα πλέον. Δυστυχώς.
Πηγή: estianews.gr
.png)
