Με την συστηματική αποφυγή ανάρτησης χαρτών να αφήνει χώρο για παρερμηνείες σε κάθε καλοθελητή. Αν και η Ελλάδα έχει ανακηρύξει ΑΟΖ ήδη από το 2011 μέσω του νόμου Μανιάτη (Ν 4001/2011, Άρθρο 156, Παρ.1) και έχει προχωρήσει σε οριοθετήσεις με Ιταλία και Αίγυπτο (μερική οριοθέτηση), εν τούτοις «φοβάται» να ανακοινώσει το πλήρες εύρος της δυνητικής οριογραμμής (ακόμα και εάν δεν έχει οριοθετηθεί) βάσει των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS). Πράγμα που πράττουν όλες οι χώρες ασχέτως εάν έχουν προχωρήσει σε οριοθέτηση ή όχι.
Tου Κωστή Νικ. Σταμπολή*
Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με την ανάρτηση χάρτη και την ταυτόχρονη ανακοίνωση των συντεταγμένων της οριογραμμής της ΑΟΖ. Οριοθετημένης και δυνητικής. Μια ενέργεια που κρίνεται απόλυτα αναγκαία την στιγμή που Λιβύη, Αίγυπτος και ασφαλώς η Τουρκία αμφισβητούν πολύ προκλητικά και ανελλιπώς τις ιστορικές καταβολές και τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού αρχιπελάγους. Έχει ενδιαφέρον ότι στις 16 Απριλίου η Ελλάδα, με μεγάλη καθυστέρηση, ανακοίνωσε με κοινή ανάρτηση των ΥΠΕΞ-ΥΠΕΝ, χάρτη με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό (ΘΧΣ) όπως είχε θεσμική υποχρέωση απέναντι στην ΕΕ. Με τα εξωτερικά όρια του ΘΧΣ να συμπίπτουν με αυτά της ελληνικής ΑΟΖ και κατ’ επέκταση της αντίστοιχης ευρωπαικής.
Η ανωτέρω ενέργεια σαφώς δεν άρεσε στην Τουρκία πλην όμως δεν είχε πολλά περιθώρια αντίδρασης αφού ο υποκινητής του ΘΧΣ είναι η Ευρωπαική Επιτροπή στις Βρυξέλλες. Με την οποία η Άγκυρα επ’ ουδενί επιθυμεί να έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση έχοντας θέσει ως ύψιστο στόχο στην συμμετοχή της σε ευρωπαικά αμυντικά προγράμματα και γενικώτερα την στρατιωτική της συνεργασία με την ΕΕ. Κάτι που ήδη αποφέρει αποτελέσματα όπως φάνηκε από την πρόταση του Γάλλου Προέδρου κ. Εμμανουέλ Μακρόν, για συμμετοχή της Τουρκίας στην ομάδα εγγυητριών χωρών για την Ουκρανία.
Σήμερα που όλο το γεωπολιτικό παιχνίδι στην Μεσόγειο παίζεται μέσω της αναγνώρισης της ΑΟΖ των διαφόρων κρατών, οι χάρτες έχουν εξέχουσα σημασία. Και εδώ φαίνεται το έλλειμμα στρατηγικής της ελληνικής πλευράς και η ελαφρότητα με την οποία η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΞ αντιμετωπίζει την όλη κατάσταση πιστεύοντας ότι το παράνομο Τουρκο-Λιβυκό μνημόνιο (Νοέμβριος 2019) και τα αβάσιμα αλλά δυσμενή αποτελέσματα που έχει αρχίσει να παράγει, αντιμετωπίζονται με απλές ανακοινώσεις και ρηματικές δηλώσεις. Για να μην αναφερθούμε στα χαμόγελα και χαριεντισμούς του Έλληνα ΥΠΕΞ με τους υπουργούς Εξωτερικών της Λιβύης και της Αιγύπτου και ασφαλώς την κατευναστική πολιτική των «ήρεμων νερών» με την Τουρκία.
Η Άγκυρα, που κατανοεί πολύ καλύτερα από εμάς, την σημασία των χαρτών στην χάραξη πολιτικής για την ΑΟΖ συχνά-πυκνά αναρτά χάρτες σε επίσημα και μη φόρα με στόχο την προβολή των ανυπόστατων θέσεών της (όπως λ.χ. της Γαλάζιας Πατρίδας) σε ένα ευρύτερο κοινό, στο πλαίσιο συστηματικής προσπάθειας επηρεασμού της διεθνούς κοινής γνώμης. Τελευταία εξέλιξη η ανακοίνωση χάρτη με τα θαλάσσια πάρκα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο, που σαφώς καταπατούν μεγάλο τμήμα των ελληνικών θαλασσών, και η κατάθεσή του στο πλέον αναρμόδιο για τέτοια θέματα διεθνές όργανο, την UNESCO. Παράλληλα καταθέτει τους χάρτες της και στα πλέον αρμόδια όργανα των Ηνωμένων Εθνών, όπως στο DOALOS (Division for Ocean Affairs and the Law of the Sea). Αυτή πραγματικά είναι πολυδιάστατη πολιτική και όχι οι φοβίες και ενδοιασμοί της Αθήνας που την εμποδίζουν ακόμα και να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία, που όμως έπρεπε να το έχει πράξει προ πολλού και κατά προτεραιότητα έναντι όλων των άλλων οριοθετήσεων.
*Πρόεδρος του ΙΕΝΕ estianews.gr
.png)
