iEpikaira

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αψηφώντας τις στρατιές των Οθωμανών έξω από τα τείχη της Βασιλεύουσας, αποφασίζει πως προτιμά να πεθάνει μαζί με τους στρατιώτες του, παρά υποταχθεί και να παραδώσει γη και ύδωρ.

Ο ιστορικός της Αλώσεως της Πόλης, Γεώργιος Φραντζής, διασώζει την επιστολή του Μωάμεθ Β’ και την ηρωική απάντηση του τελευταίου αυτοκράτορα.

Πρωτότυπο κείμενο:

Ἀπαρτίσας οὖν τὰ πάντα, ὡς αὐτῷ ἐδόκει καλῶς, ἔπεμψεν ἔνδον λέγων τῷ βασιλεῖ «Γίνωσκε τὰ τοῦ πολέμου ἤδη ἀπήρτησθαι• καὶ καιρός ἐστιν ἀπό τοῦ νῦν πρᾶξαι τὸ ἐνθυμηθὲν πρὸ πολλοῦ παρ’ ἡμῖν νῦν• τὴν δὲ ἔκβασιν τοῦ σκοποῦ τῷ Θεῷ ἐφίεμεν. Τί λέγεις; Βούλει καταλιπεῖν τὴν πόλιν καὶ ἀπελθεῖν, ἔνθα καὶ βούλει, μετὰ τῶν σῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῖς, καταλιπὼν τὸν δῆμον ἀζήμιον εἶναι καὶ παρ’ ἡμῶν καὶ παρά σοῦ; ἤἀντιστῆναι καὶ σὺν τῇ ζωῇ καὶ τὰ ὑπάρχοντα ἀπολέσεις σύ τε καὶ οἱ μετὰ σέ, ὁ δὲ δῆμος αἰχμαλωτιστθεὶς παρὰ τῶν Τούρκων διασπαρῶσιν ἐν πάσῃ τῇ γῇ;»

Ὁ βασιλεὺς δ’ ἀπεκρίνατο σὺν τῇ συγκλήτῳ• «Εἰ μἐν βούλει, καθὼς καὶ οἱ πατέρες σου ἔζησαν, εἰρηνικῶς σὺν ἡμῖν συζῆσαι καὶ σύ, τῷ Θεῷ χάρις. Ἐκεῖνοι γὰρ τοὺς ἐμοὺς γονεῖς ὡς πατέρας ἐλόγιζον καὶ οὕτως ἐτίμων, τὴν δὲ πόλιν ταύτην ὡς πατρίδα• καὶ γὰρ ἐν καιρῷ περιστάσεως ἅπαντες ἐντὸς ταύτης εἰσιόντες ἐσώθησαν καὶ οὐδεὶς ὁ ἀντισταίνων ἐμακροβίω. Ἔχε δὲ καὶ τὰ παρ’ ἡμῖν ἁρπαχθέντα ἀδίκως κάστρα καὶ γῆν ὡς δίκαια καὶ ἀπόκοψον καὶ τοὺς φόρους τόσους, ὅσους κατὰ τὴν ἡμετέραν δύναμιν, κατ’ ἔτος τοῦ δοῦναι σοι καὶ ἄπελθε ἐν εἰρήνῃ. Τί γὰρ οἶδας, εἰ θαῤῥῶν κερδᾶναι εὐρεθῇς κερδανθείς; Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν».

Απόδοση:

(Ο Μεχμέτ), αφού ετοίμασε τα πάντα όπως καλύτερα νόμιζε, έστειλε μήνυμα λέγοντας στο βασιλιά: «Μάθε ότι έχουν τελειώσει οι πολεμικές προετοιμασίες. Ήρθε πια η ώρα να κάνουμε πράξη αυτό που θέλουμε εδώ και πολύ καιρό. Την έκβασή του την αφήνουμε στο Θεό. Τι λες; Θέλεις να εγκαταλείψεις την Πόλη και να φύγεις, όπου θέλεις, μαζί με τους άρχοντές σου και τα υπάρχοντά τους, αφήνοντας αζήμιο το λαό και από μένα και από σένα; Ή θέλεις να αντισταθείς και να χάσεις τη ζωή σου και τα υπάρχοντά σου και συ και οι μετά σου, κι ο λαός αφού αιχμαλωτιστεί από τους Τούρκους, να διασκορπιστεί σ’ όλη τη γη;»

Κι ο βασιλιάς με τη σύγκλητο αποκρίθηκε: «Αν θέλεις να ζήσεις μαζί μας ειρηνικά, όπως και οι πρόγονοί σου, ας έχεις την ευλογία του Θεού. Γιατί εκείνοι θεωρούσαν τους γονείς μου ως πατέρες τους και τους τιμούσαν ανάλογα, κι αυτή την πόλη τη θεωρούσαν ως πατρίδα τους. Σε καιρό ανάγκης όλοι τους έτρεχαν μέσα να σωθούν και κανένας αντίπαλός της δεν έζησε πολλά χρόνια. Κράτα τα κάστρα και τη γη που μας άρπαξες άδικα, όρισε και ετήσιους φόρους ανάλογα με τη δύναμή μας κα φύγε ειρηνικά. Σκέφτηκες ότι ενώ νομίζεις πως θα κερδίσεις μπορεί να βρεθείς χαμένος; Το να σου παραδώσω την Πόλη ούτε δικό μου δικαίωμα είναι ούτε κανενός άλλου από τους κατοίκους της• γιατί όλοι με μια ψυχή προτιμούμε να πεθάνουμε με τη θέλησή μας και δε λυπόμαστε για τη ζωή μας».

Πηγή: infognomonpolitics.gr

Το «Εάλω η Πόλις» είναι ο σπαρακτικότερος θρήνος της Ρωμιοσύνης. Όμως η Βασιλεύουσα παραμένει απόρθητη όσο την κρατούμε ζωντανή στα τείχη της καρδιάς μας.

«Εάλω η Πόλις»: 29 Μαΐου 1453. «Κείνη τὴ μέρα, ποὺ δὲν πρέπει νὰ λογαριαστῇ μηδὲ στὶς μέρες τῶν χρονῶν, μηδὲ στὶς μέρες τῶν μηνῶν, παρὰ νὰ τὴ σκεπάσῃ σκοτάδι», έγραψε ο μεγάλος συγγραφέας και υμνητής της Ρωμιοσύνης, Φώτης Κόντογλου.

Μια μαύρη μέρα που αποτελεί ορόσημο για την πορεία του Ελληνισμού, της Χριστιανοσύνης αλλά και της ανθρωπότητας. Η μεγάλη ανατολική Αυτοκρατορία μετά από δώδεκα αιώνες ζωής, μαρτύρησε το τέλος της Ρωμανίας, μέσα στα ερειπωμένα τείχη της Βασιλεύουσας. Θέλημα Θεού που το επέτρεψε. Θέλημα ανθρώπων που την πρόδωσαν. Θέλημα απίστων που την φθόνησαν.

Η Πόλη έπεσε, άλλα τα τείχη της στέκουν ακόμη ολόρθα και περήφανα σε όσους τιμούν τη μνήμη της. Το Βυζάντιο επιβίωσε απ’ την αντάρα της μάχης, ζει ολοζώντανο μέσα στην κιβωτό της Ορθοδοξίας.

Βυζαντινά μοναστήρια και εκκλησιές ακτινοβολούν ακόμα τη δόξα της Βασιλεύουσας. Ο εθνικός του ύμνος, το «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ» ψάλλεται με την ίδια δόξα και αντηχεί ίδια και απαράλλακτα, έτσι όπως αγκάλιαζε με τους ήχους της, την Επτάλοφο. Ο λαβωμένος άλλα ζωντανός Δικέφαλος αετός, ανεμίζει περήφανα σε κάθε ορθόδοξο ναό. Η Αγιά Σοφιά, ακόμη και σκλαβωμένη, απλώνει βαριά τη σκιά της ιστορίας της. Βουβή άλλα εγκαρτερούσα, σκορπάει τρόμο και δέος στους απολίτιστους κατακτητές.

Η Εκκλησία και η ιστορική συνείδηση έσωσαν το Βυζαντινό πνεύμα. Από αυτή την άσβεστη φλόγα πύρωσαν τις καρδιές τους οι Ρωμιοί του Γένους, και μετά από 4 αιώνες σκλαβιάς, έδωσαν δικαίωση στους ανείπωτους θρήνους που έζωσαν την Βασιλεύουσα.

Η Αυτοκρατορία του Βυζαντίου ήταν θεόσδοτη, και η μοίρα της ακολούθησε τους πνευματικούς νόμους. Άλλοτε δοξασμένη κάτω από τον ζωοποιό Σταυρό με το «Εν τούτω νίκα» και άλλοτε σταυρωμένη επάνω στον ίδιο Σταυρό, παραδομένη στη σοφία του θεϊκού σχεδίου.

Στο «Μολών Λαβέ», στο «Εν Τούτω Νίκα», στο «Ελευθερία ή Θάνατος», στο «ΟΧΙ», σε όλα τα μεγάλα συνθήματα της ιστορίας μας, μια και αδιαίρετη είναι η ελληνική ψυχή.

Πέρασαν [πέντε και πλέον αιώνες] από εκείνη την αποφράδα μέρα της Άλωσης, άλλα στη συνείδηση μας, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος κρατά ακόμα άμυνα μέχρις εσχάτων. Παραμένει ακοίμητος φύλακας του Γένους. Δεν συνθηκολόγησε ποτέ. Μετέλαβε Θεία Κοινωνία και εκείνο το θεοφόρο πυρ δεν έπαψε να καίει. «Κοινή γαρ γνῶμη πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καί οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν». Όλοι έχουμε επιλέξει να πεθάνουμε, χωρίς να υπολογίζουμε τη ζωή μας, είπε ο γενναίος Αυτοκράτορας, σαν άλλος Λεωνίδας.

Στο χέρι μας είναι να κρατήσουμε απόρθητη την πρωτεύουσα της Ρωμιοσύνης. Αλώνεται η Κωνσταντινούπολη και σήμερα, αν υποκύπτουμε στις επιδιώξεις όσων πασχίζουν να την θάψουν στο σκοτάδι της λήθης. Το μηδενιστικό πνεύμα της Νέας Τάξης, μισεί όσα πρεσβεύει ένα θεανθρωποκεντρικό κράτος, όπως ήταν το Βυζάντιο. Ο ενδοτισμός που φωλιάζει στο ψευτορωμαίικο, απεχθάνεται την ιστορική μνήμη, την εθνική αυτογνωσία, τη θύμηση για τα προγονικά κάστρα που έπεσαν.

Αυτός είναι ο λόγος που προσπαθούν με λύσσα να σπάσουν τον κρίκο του Βυζαντίου, από την μακραίωνη αλυσίδα του Ελληνισμού που ενώνει την αρχαία Ελλάδα με το σήμερα. Να μας πείσουν με φληναφήματα πως είμαστε έθνος δύο αιώνων. Η εθνομηδενιστική προπαγάνδα είναι η κερκόπορτα των ημερών μας. Ένας κίνδυνος που απειλεί να σπείρει πολύ μεγαλύτερο όλεθρο, από εκείνη την αφύλακτη πύλη που μαρτυρά η παράδοση.

Αν σβήσουμε τη Βυζαντινή κληρονομιά από την καρδιά μας, τότε μόνο μπορούμε να πούμε σε απόλυτο βαθμό πως «Εάλω η Πόλις». Η πνοή της Ρωμανίας φυσά ακόμα δροσερή και αθάνατη, στο απόρθητο κάστρο της Ορθοδοξίας. Η Εκκλησία στέκει ως οδηγός και εγγυήτρια για τη διαχρονική πορεία των αξιών του Ελληνισμού. Χρέος μας να βαδίσουμε στα χνάρια των υπερασπιστών της Πόλης. Σε πνευματικό, ηθικό, συνειδησιακό επίπεδο, να μιμηθούμε ό,τι έκανε τους Βυζαντινούς, τον πιο ένδοξο λαό της ιστορίας.

Σήμερα θρηνούμε άλλα δεν κάνουμε νεκρολογία στο Βυζάντιο. Θλιμμένοι άλλα αισιόδοξοι, μένουμε στο πνεύμα του Ποντιακού θρήνου:

«…Η Ρωμανία πέρασεν, Η Ρωμανία πόρθεν,

Η Ρωμανία κι αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο…»

Πηγή: sportime.gr

"Το 1204 και το 1453 ηττηθήκαμε, ενώ σήμερα προχωρήσαμε στην άλωση με τη συγκατάθεσή μας, θεωρώντας την μάλιστα ως σωτηρία!

Ξεχάσαμε τον Θεόν των Πατέρων ημών και πιστεύουμε στην απολυτοποιημένη «αξία» του οικονομισμού. Δεν ανοίξαμε καμμιά κερκόπορτα, αλλά τις πύλες της ψυχής και καρδιάς μας, για να μας αλλοτριώσει και να μας συντρίψει η σημερινή Δύση".

Ο επετειακός της ημέρας από τον Επισμηναγό (ε.α) Στέφανο Καραβίδα,

Ιερή Μνήμη Βασιλεύουσας Κωνσταντινούπολης -και οχι «Ιστανμπούλ»- η σημερινή. Μέρα με μεγάλο ιστορικό και συναισθηματικό βάρος. Από τη μάχη του Μάτζικερτ το 1071, έως την πτώση της Πόλης, για 382 χρόνια οι Ογούζοι Τούρκοι είτε ως Σελτζούκοι, είτε ως Οθωμανοί, αποφλοίωναν μεθοδικά και επίμονα την κυριαρχία του χιλιάρμενου Ρωμαϊκού Κράτους των Ελλήνων. Αντίστοιχα, η σημερινή Τουρκία αποφλοιώνει μεθοδικά όχι τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, αλλά το σκληρό πυρήνα της ελληνικής κυριαρχίας.

Η πρόσφατη ομιλία του Πρωθυπουργού στο αμερικανικό Κογκρέσο, ο στριμωγμένος Ερντογάν, η διολίσθηση της τουρκικής λίρας, η δημιουργία αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα, οι τουρκικές εκλογές του 23’, οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου στην Αμερική, θα μπορούσαν ως γεγονότα, αυτά και άλλα πολλά, να είναι μέρος της ανάλυσης. Αποτελούν όμως απλά δικαιολογίες. Δικαιολογίες, όπως αντίστοιχες που εφευρίσκουμε υπό το πρίσμα της εκάστοτε τρέχουσας επικαιρότητας, για να στρουθοκαμηλίσουμε και να αρνηθούμε να δούμε την πραγματικότητα και τη μεγάλη εικόνα. Και αυτή δεν είναι άλλη από την πρόθεση της Τουρκίας να αναδειχθεί στην πέμπτη δύναμη παγκοσμίως.

Το δίλημμα κατά την Άλωση και σήμερα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το δίλημμα που ετέθη στον Ελληνισμό κατά την Άλωση «ιδιοπροσωπία ή αφομοίωση» τίθεται και σήμερα. Ο ιδιοφυής ιστορικός μας Κων. Σάθας στο κλασσικό έργο του «Η ιστορία της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας» (εξεδόθη το 1869) έγραψε για την Άλωση: «Τελικά στις 29 Μαΐου 1453 η Δύση είδε να εκπληρώνεται ο σκοπός που πριν από 600 χρόνια επιδίωκε με λύσσα». Εννοεί από την εποχή του Καρλομάγνου και την έναρξη του ανταγωνισμού της Δύσης με την Ανατολή. Αυτός μετά το σχίσμα του 1054 εξελίχθηκε σε μίσος των Λατίνων εναντίον των Ορθοδόξων Χριστιανών. Αποκορύφωμά του ήταν η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1204, και το βαρύτατο πλήγμα που υπέστη η Αυτοκρατορία, από το οποίο δεν μπόρεσε πλέον να συνέλθει. Ρωμαιοκαθολικός ιστορικός γράφει σχετικά: « Η σφαγή και η λεηλασία (Σημ. από τους Λατίνους) που επακολούθησε, όπως ανέφεραν οι αυτόπτες μάρτυρες, δύσκολα βρίσκουν κάτι ανάλογο στην ιστορία των κατακτήσεων».

Όσο πιεζόταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από τους Οθωμανούς, τόσο αυξανόταν ο εκβιασμός από τον Πάπα και τους βασιλείς της Δύσης να υποταγούν οι Έλληνες σε αυτούς και να δεχθούν «να φιλήσουν την παντόφλα του». Οι Παλαιολόγοι ήθελαν την «ένωση», ουσιαστικά την υποδούλωση στον Πάπα, για πολιτικούς λόγους. Πίστευαν – οι αφελείς – ότι έτσι η Δύση θα τους βοηθούσε αποτελεσματικά στο να αποκρούσουν τους Οθωμανούς…. Αυτό παρά την πικρή εμπειρία που είχαν αποκτήσει. Το 1425, πριν δηλαδή από τη Σύνοδο Φεράρας – Φλωρεντίας, ο Αυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ ο Παλαιολόγος παρέδωσε στους Ενετούς τη Θεσσαλονίκη μήπως και γλυτώσει από τους Τούρκους…Φρούδα η ελπίδα του. Το 1430 η Συμβασιλεύουσα κατελήφθη από τους Τούρκους του Μουράτ. Αλλά και μετά το 1450 αποδείχθηκε ότι ουδεμία επιθυμία είχε η Δύση, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, να ενισχύσει την άμυνα της Βασιλεύουσας έναντι των Οθωμανών. Μόνο όταν αισθάνθηκε ότι, μετά την Άλωση και την εξάπλωση τους, η ίδια κινδυνεύει αντέδρασε. Αλλά για τον Ελληνισμό ήταν αργά…

Εν όψει του οθωμανικού κινδύνου και της αναλγησίας της Δύσης ετέθη στους Έλληνες το δίλημμα, το οποίο περιγράφει άριστα ο άλλος εξαίρετος ιστορικός μας Σπυρίδων Ζαμπέλιος: «Οφείλει το γένος των Ελλήνων να παραιτηθεί της ιδιοπροσωπίας του,…να παραδεχθή τον Παπισμόν, να συγχωνευθή μετά των εσπερίων εθνών, να απολέση την αρχαιόγονον φύσιν του, να εξουθενηθή εις τον ωκεανόν των δυτικών εθνικοτήτων,…να απεκδυθή της ιστορικής ηγεμονείας του και ταύτα πάντα χωρίς της βεβαιότητος ότι θέλει σωθεί ποτέ από της αναβαινούσης βαρβαρικής πλημμύρας…ή να παραχωρήση τον βυζαντινόν θρόνον,… εις εαυτό δε να φυλάξη την κατοχήν του θρησκεύματος, ως παλλάδιον εντός του οποίου ήθελε καταφύγει και κρυφθή ο σπόρος της πολιτικής ελευθερίας;».

Οι Έλληνες προτίμησαν να διατηρήσουν την ιδιοπροσωπία τους, να μην αλλοιωθούν ως λαός και να αγωνισθούν για την ελευθερία τους από την πρώτη ημέρα μετά την Άλωση. Ο μακραίων αγώνας, που ποτίστηκε από άφθονο αίμα ιερομαρτύρων – εθνομαρτύρων, ωρίμασε το 1821…

Στα [2022] οι Έλληνες είμαστε μπρος σε ανάλογο του 1453 δίλημμα: Θα διατηρήσουμε την ταυτότητά μας, την Παράδοσή μας, την Πίστη μας, ή θα προτιμήσουμε να αφομοιωθούμε από τη Δύση, με την ψεύτικη προσδοκία ότι Αυτή θα μας βοηθήσει σε τυχόν θερμή εμπλοκή μας με την Τουρκία;…. Υπενθυμίζεται ότι εν όψει του 1453 πολιτική ηγεσία και ιντελιγκέντσια (Παλαιολόγοι, Βησσαρίων, Πλήθων Γεμιστός) ήσαν υπέρ της Δύσης, ο λαός όμως δεν τους ακολούθησε. Σήμερα η Ιστορία επαναλαμβάνεται...

[iEpikaira: Περάστε και από ΕΔΩ!]

Πηγή: enromiosini.gr