iEpikaira

Γράφει ο Α.ΠΕΡΠΕΡΑΣ*

Οι πολύτιμες αυτές ηθικές αξίες, αποτελούν απαραίτητα προσόντα κάθε εμβληματικού ηγέτη, ώστε επάξια να απολαμβάνει την εκτίμηση και σεβασμό, φίλων, συμμάχων, νυν ”συμμάχων”, ακόμη και εχθρών.

Οφείλουμε να αποδεχθούμε ότι το Ελληνικό κράτος, μια χώρα περιορισμένης εκτάσεως και ισχύος, από ιδρύσεώς του εξαρτάτο από ”προστάτιδες” δυνάμεις, πραγματικότης που επαναπροσδιορίσθηκε επί των ημερών μας με το ”ανήκομεν εις την Δύσην”.

Μια άλλη θλιβερή πραγματικότης είναι ότι, η χώρα μας παλαιόθεν πληρούσε εξ ορισμού τα βασικά χαρακτηριστικά Προτεκτοράτου, ”η χώρα που ελέγχεται ή κυριαρχείται, ιδιαίτερα σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, κατά ένα βαθμό από άλλο κράτος”.

Οφείλουμε όμως να αποδεχθούμε ότι, όσο αναγνωρίζονται και εκτιμώνται τα ηγετικά προσόντα , ιδανικά, και ηθικές αξίες των ηγετών, οι ηγέτες αυτοί καθίστανται ευυπόληπτοι, υπολογίσιμοι, και με ήσσονα βαθμό εξαρτήσεων, εκ μέρους εταίρων και των ηγετών ”προστάτιδων”δυνάμεων.

Στην χώρα μας τι να προκαλέσει την αναγνώριση ηγετικών προσόντων και αξιών των ηγετών μας, στα όμματα εταίρων και ισχυρών :

Ο καθημερινός καταμερισμός σκανδάλων από την μεταφερθείσα στα πρωινά κανάλια Βουλή, με νικητή τον ολιγότερο διεφθαρμένο ;

Να εκτιμηθεί η έμφανής έξαρση εγκληματικότητος και η παταγώδης ατιμωρησία ;

Να εκτιμηθούν τα ιδανικά και ηθικές αξίες των κυβερνώντων, και να επιβραβευθεί η πρόθεση επιλύσεως του Δημογραφικού μέσω του Μεταναστευτικού ;

Ή να επιβραβευθεί η αποφασιστικότης και η υπερήφανος πολιτική του μονίμου κατευνασμού, έναντι κάθε μορφής προκλητικότητος εκ μέρους της Τουρκίας, διεκδικώντας και τον ρόλο του.. πυλώνα σταθερότητος της Ν.Α. Πτέρυγας του ΝΑΤΟ, μόνιμο πλέον κερασάκι δυστυχώς προς ιθαγενείς.

Επανερχόμενος στην θλιβερή για την Πατρίδα μας πραγματικότητα, ως αμιγούς δυστυχώς Προτεκτοράτου, οι ”προστάτιδες” δυνάμεις, προκειμένου να εδραιώνουν την εξουσία τους και να εξασφαλίζουν τα συμφέροντά τους, φροντίζουν παγίως για την προώθηση συγκεκριμένων ηγεσιών του κράτους – προτεκτοράτου, απαρτιζομένων συνήθως από ”προθύμους” για την διεκπεραίωση των αλλοτρίων συμφερόντων.

Έτσι, βλέπουμε τα θαυμάσια για την Πατρίδα μας αποτελέσματα :

Οι εγχώριες βιομηχανίες έχουν κλείσει ώστε να εισάγονται τα προϊόντα των ”συμμάχων”, η Γεωργία και Κτηνοτροφία το ίδιο, έκλεισαν πολυκαταστήματα ενώ ένα καταστράφηκε μετά ”περίεργη” πυρκαγιά, με την Ελληνική Αμυντική Βιομηχανία και τα Ναυπηγεία, να υπονομεύεται διαρκώς η βιωσιμότητά τους.

Μια φορά ”παρεξέκλινε” το Προτεκτοράτο, επιθυμώντας.. αλλότρια σύναψη συμφωνίας, για τον περίφημο αγωγό Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη όπου, αφενός κάηκε η Αθήνα, η ”ανυπάκουη” Κυβέρνηση έπεσε, τιμωρήθηκε με ισόβιο.. σιωπή ο πρωτεργάτης, ενώ αποφεύχθηκαν και χειρότερα…

Οι λαμπρές σελίδες της σύγχρονης Ελλάδος συνεχίζουν να κοσμούνται με θαυμάσια για την Πατρίδα επιτεύγματα, με την προδοσία των Ιμίων, ο πρωτεργάτης των οποίων νιώθοντας ευγνωμοσύνη για την πράξη του, φρόντισε να ευχαριστήσει τους ”εποπτεύοντες” του σεναρίου !!

Μετά, επακολούθησε η κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος με τα Ολυμπιακά έργα, τα Μνημόνια, για να γραφεί η επόμενη λαμπρή ιστορία, για την οποία θα τρίζουν τα κόκαλα του Μ. Αλεξάνδρου, η κατάπτυστη προδοσία των Πρεσπών, με πρωτεργάτη τον κ. Τσίπρα και αθέατο τον κ. Μητσοτάκη, με τον κ. Ζάεφ να τον ευχαριστεί για την αμέριστη βοήθεια !!

Τελευταίως εξυφαίνεται και έτερο προδοτικό σχέδιο εις βάρος της Πατρίδος μας, πάγια άλλως τε επιθυμία του ”συμμάχου” State Department υπό την διαρκή εποπτεία του κ. Μπλίνκεν, που αφορά την συν εκμετάλλευση του Αιγαίου.

Προς το παρόν, το έτερο αυτό προδοτικό για την Πατρίδα μας σχέδιο, ευρίσκεται στο αρχικό στάδιο των ”πρόθυμων λαγών” ώστε να προετοιμάζεται σιγά σιγά η αποδοχή του από τον λαό, ”προθύμων” που δυστυχώς ανέκαθεν υπάρχουν πολλοί, θυσιάζοντας κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας έναντι της φιλοδοξίας της καρέκλας.

Ν. Μπακογιάννη : Η συνεκμετάλλευση δεν αποτελεί ταμπού. Απεκδύομαι της επεκτάσεως των 12 μιλίων.

Θ. Ντόκος, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Πρωθυπουργού, πρώην πρόεδρος.. ΕΛΙΑΜΕΠ : Προτείνει την συνεκμετάλλευση υποθαλάσσιων πόρων, εκ μέρους των κρατών του Αιγαίου.

Γεραπετρίτης : Ο γνωστός λάτρης των 6 μιλίων πρότεινε να βρούμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν, αδιαφορώντας για την Κύπρο, Δ. Θράκη, Casus Belli, παραβιάσεις.

Τον συνασπισμό των αυτόκλητων μεσιτών παραχωρήσεως Ελληνικής κυριαρχίας, κλείνει ο ανεκδιήγητος πρώην τουρκοφάγος και υπεραμυνόμενος των εθνικών θεμάτων, και νυν λάγνος καρέκλας Καρατζαφέρης, που τώρα συνηγορεί υπέρ της συνεκμεταλλεύσεως του Αιγαίου.

Ο δε κ. Μπλίνκεν ερχόμενος στην Ελλάδα, έσπευσε να συναντήσει πλην του Πρωθυπουργού, και τον αρχηγό της αντιπολιτεύσεως ενδεχομένως για να ”συστήσει” την υποστήριξη αυτής της πολιτικής, αφού ως γνωστόν στα Προτεκτοράτα η χάραξις της εξωτερικής πολιτικής είναι ενιαία.

Και φανταστείτε, όλα αυτά εξελίσσονται με περισσή προθυμία και χωρίς στοιχειώδη αιδώ, υπό Casus Belli, του παράνομου Τουρκο-Λυβικού Μνημονίου, πληθώρα αμφισβητήσεων νήσων, και με όραμα την Γαλάζια πατρίδα.

Ο φιλίκοος των ξένων είναι προδότης ( Ιωάννης Καποδίστριας ).

*Αρχιπλοίαρχος ιατρός ΠΝ εα, επικ. Καθηγητής militaire.gr δημοσιεύτηκε υπό τον τίτλο "Οι αυτόκλητοι μεσίτες του Αιγαίου"

Εντοπίσθηκε σε «κιβώτιο διοικητού», είναι 2, 23, 8 μ., και σήμερα φυλάσσεται στις Οινούσσες, στην Σχολή Εμπορικού Ναυτικού

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ δεν έχουν ούτε σημαίες ούτε εθνικά σύμβολα. Χαίτες αλόγων αναρτούσαν σε κοντάρια, ως διακριτικά, οι αρχηγοί τους. και η ημισέληνος ακόμη, σύμβολο κλεμμένο από εμάς τους Έλληνες είναι. Σύμβολο της θεάς Αρτέμιδος, προστάτιδος των Μεγαρέων, αρχαίων αποίκων του Βυζαντίου. στην γη αυτή το βρήκαν και το ιδιοποιήθηκαν οι απολίτιστοι της Ασίας.

Απ εναντίας οι σημαίες του ελληνισμού, οι σημαίες του σταυρού, υπάρχουν παντού. Εντεύθεν κακείθεν του Αιγαίου.

Ένα τέτοιο κειμήλιο, μία σημαία που κυμάτισε στην Σμύρνη, κατά την σύντομη περίοδο της απελευθερώσεώς της, φυλάσσεται σήμερα στην Ναυτική Σχολή Οινουσσών. σε μιαν εσχατιά της ελληνικής επικρατείας, που πολύ λίγο απέχει από τις ακτές της Ιωνίας και την ίδια την Σμύρνη.

Πρόκειται για την λεγομένη «σημαία της Ιωνίας», μία παλαιού τύπου σημαία (την λεγομένη της ξηράς με τον απλό ισοσκελή σταυρό επί κυανού), διαστάσεων 2, 2 επί 3, 8 μέτρων. Μία σημαία δηλαδή, η οποία από τις διαστάσεις φαίνεται ότι μπορεί να είναι μόνον σημαία πόλεως η σημαία που μπορεί να αναρτηθεί σε ιστούς στρατοπέδων.

Είναι η σημαία με την οποία παρελαύνουν στις εθνικές επετείους οι σπουδαστές της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού των Οινουσσών, οι επόμενοι δηλαδή πλοίαρχοι του Εμπορικού Ναυτικού της χώρας. «με απόλυτο σεβασμό της ιστορίας της σημαίας αφού πρόκειται για ένα μεγάλης αξίας εθνικό κειμήλιο» λέει ο διοικητής της Σχολής.

Σύμφωνα με τα όσα έγιναν γνωστά χθες από το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, η σημαία αυτή ηυρέθη σε αποθήκη υλικού της εποχής της μικρασιατικής εκστρατείας σε στρατιωτική εγκατάσταση του Κιλκίς. Ήταν τυλιγμένη με επιμέλεια σε δέμα με την σημείωση «τι (σ. σ. Ταξιαρχία Ιππικού) Σμύρνη 1922, σημαία Πόλεως, Κιβώτιο Διοικητή».

Οι σημαίες, ως γνωστόν, αντιμετωπίζονται με μεγάλο σεβασμό και δεν αφήνονται να πέσουν στα χέρια του εχθρού.

Η Ταξιαρχία Ιππικού του Ελληνικού Στρατού είχε επιδείξει ηρωική δράση στα μέτωπα της Μικράς Ασίας και έφθασε μέχρι την Σμύρνη πολεμώντας, καλύπτοντας ρήγματα της παρατάξεως και υποστηρίζοντας τα πλευρά υποχωρούντων τμημάτων. Προφανώς λοιπόν αυτή η σημαία προέρχεται από κάποια πόλη της Μικρασίας, με πιθανώτερο να ήταν η σημαία της Σμύρνης, την οποία αξιωματικός της Ταξιαρχίας απέσπασε από τον ιστό κατά την υποχώρηση του 1922 και διεφύλαξε ο τότε διοικητής της 31ης Επιλαρχίας της ΧΧΙΙ Ταξιαρχίας Ιππικού που έδρευε στην Άσσηρο. με την διάλυση της Ταξιαρχίας λόγω αναδιοργανώσεως των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, η σημαία αποθηκεύθηκε στο Κιλκίς μέχρι το 2005. Τότε επελέγη να δωρηθεί στον δήμο Οινουσσών, που ας σημειωθεί ότι κατοικείται από μεγάλο αριθμό Μικρασιατών προσφύγων του 1922. Σκοπός, «να κυματίζει στη θάλασσα του Αιγαίου. »

Στην συνέχεια περεδόθη στην Σχολή Εμπορικού Ναυτικού, όπου και φυλάσσεται.

Πηγή: estianews.gr

"Παρά την ζοφερή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στην Πατρίδα μας ,υπάρχει ελπίδα , υπάρχει φως. Όσο καίει η φλόγα στο κερί, η ελπίδα να ξαναφουντώσει δεν χάνεται. Το στοίχημα μας είναι να μην σβήσει διά παντός το κερί. Ευτυχώς υπάρχει στην πατρίδα μας ένας μεγάλος αριθμός πολιτών που που σέβεται τις αξίες , τα ήθη , τα έθιμα της Πατρίδος μας, θυμάται από που έρχεται, ποιος είναι και που θέλει να πάει. Όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι, και ας τρεμοπαίζει το κερί, και ας πασχίζουν να το σβήσουν οι νεοπατριώτες, δεν μπορεί. Κάποια στιγμή θα θεριέψει σαν το φως της Ανάστασης. Ας μην χάνουμε την ελπίδα μας και την πίστη μας!" Αντιστράτηγος ε.α Κων/νος Ζιαζιάς

Ο κ. Σαμαράς μετάνιωσε καί δέν στηρίζει πλέον τόν κ. Μητσοτάκη

Έξι χρόνια μετά τήν πριμοδότηση τής υποψηφιότητός του, καταγγέλλει τό «λόμπυ τού κατευνασμού» τής ΝΔ καί προειδοποιεί τό Μαξίμου γιά τίς «Πρέσπες τού Αιγαίου»

ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ μπορεί καί τά συνέδρια τών κομμάτων νά έχουν χρησιμότητα. Νά αποκαλυφθούν εκεί τάσεις καί προοπτικές ευρυτέρων πολιτικών εξελίξεων πού μπορεί νά ψιθυρίζοντο, μπορεί νά αποκρύπτοντο, μπορεί κάποιοι νά τίς φοβούνται. Αποκαλύπτονται όμως καί σφάλματα, αποκαλύπτονται καί αναθεωρήσεις. Ο Αντώνης Σαμαράς στήριξε τόν Κυριάκο Μητσοτάκη στίς τελευταίες εκλογές γιά τήν ανάδειξη αρχηγού τής ΝΔ. Πρίν από έξι περίπου χρόνια. Καί τώρα επανέρχεται, στό 14ο Συνέδριο τής Νέας Δημοκρατίας, ομιλών γιά τόν χαρακτήρα τού κόμματος, όπως διεμορφώθη, γιά τό είδος τής πολιτικής πού ακολουθείται, γιά τήν υπόσταση τής δεξιάς παρατάξεως αυτής καθ εαυτής. Ο Αντώνης Σαμαράς εμφανίζεται μετανιωμένος.

Τώρα λοιπόν ωσάν «ανανήψας» καταγγέλλει πολλά. Καί πρώτα από όλα τό λεγόμενο «λόμπυ τού κατευνασμού» πού οδηγεί στίς λεγόμενες «Πρέσπες τού Αιγαίου». Αυτούς πού μάς εξωθούν «νά τά βρούμε» μέ τούς Τούρκους. Δηλαδή νά υποχωρήσουμε. Είπε συγκεκριμένα ο πρώην Πρωθυπουργός: «Θυμίζω, όμως, ότι υπάρχει τό γνωστό λόμπυ τού κατευνασμού στήν Ελλάδα. Πού έχει διεισδύσει σέ όλα τά πολιτικά κόμματα. Δηλαδή, οι οπαδοί τής εύκολης τακτοποίησης τών εθνικών μας θεμάτων».

Καί συνεχίζει: «Στίς δημόσιες παρεμβάσεις μου, εδώ καί χρόνια, συγκρούστηκα μέ αυτούς τούς κυρίους. Διαφώνησα ευθέως μέ τήν επανέναρξη τών διερευνητικών συνομιλιών. Δέν διαφωνούσα νά συζητάμε γενικά μέ τήν Τουρκία Διαφώνησα μέ τό νά κάνουμε επίσημο διάλογο, τήν ώρα πού συνεχίζονταν καί κλιμακώνονταν οι προκλήσεις καί τά τετελεσμένα τού Ερντογάν. Κι ο Ερντογάν κατάφερε έτσι τελικά νά αποφύγει τίς κυρώσεις! Όπως ακριβώς επεδίωκε η κ. Μέρκελ. Γιατί τά λέω; Γιατί αυτά γίνονταν τήν ώρα πού ο Ερντογάν καί η Τουρκία συνέχιζε νά προωθεί τό παράνομο Τουρκολιβυκό σύμφωνο στόν ΟΗΕ, οργίαζε μέ τό Ορούτς Ρέις, κλιμάκωνε τίς νέες προκλήσεις στήν Κύπρο, ενώ καί σήμερα σαρώνει μέ τίς υπερπτήσεις στό Αιγαίο. Καί κανείς δέν τής επέβαλε ποτέ κυρώσεις! Γιατί κυρώσεις, από τρίτους, σέ επεκτατιστή, δέν επιβάλλονται, όταν βρίσκεσαι σέ επίσημο διάλογο μαζί του. Καί γι αυτό διαφώνησα τότε μέ τίς διερευνητικές. Γι αυτό είπα τότε: Μέ Πειρατές δέν κάνεις διάλογο.

Γιατί τέτοιος διάλογος ενθαρρύνει καί νομιμοποιεί στά μάτια τρίτων τήν κλιμάκωση τών προκλήσεων».

Πολύ σωστά όλα αυτά, αλλά «διερευνητικές» εγίνοντο καί επί ημερών Αντώνη Σαμαρά. Καί όχι μόνον αυτό, στίς 4 Μαρτίου 2013 συνυπέγραψε μέ τόν Ταγίπ Ερντογάν 25 συμφωνίες συνεργασίες σέ πολλούς τομείς. Προφανώς καί τώρα γνωρίζει ότι αυτό ήταν σφάλμα. Κάλλιο αργά

Προειδοποιώντας λοιπόν τώρα επισημαίνει: «Η Τουρκία προσπαθεί νά επιβάλλει στήν πράξη τήν αμφισβήτηση, όχι μόνο τών κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, αλλά καί τής ίδιας τής εθνικής μας κυριαρχίας. Κι όταν εγώ ζήτησα κυρώσεις, ειπώθηκε τότε ότι η απειλή κυρώσεων είναι πιό ισχυρό όπλο από τίς ίδιες τίς κυρώσεις. Δέν βλέπω όμως, νά κάμφθηκε από τήν απειλή αυτή η Τουρκία. Αντιθέτως, αποθρασύνθηκε. Αλλά τό ίδιο ακριβώς δέν είχε κάνει καί η Τουρκία; Καί συνεχίζει νά τό κάνει; Καί δέν μιλάω μόνο γιά τό συνεχιζόμενο έγκλημα, πού ξεκίνησε τό 1974 στήν Κύπρο. Τό κάνει καί σήμερα στήν Ανατολική Μεσόγειο. Τό κάνει στό Τουρκολυβικό. Τό κάνει στό Αιγαίο. Τό κάνει στόν αέρα, κάθε μέρα. Τό κάνει ξεδιάντροπα στήν Αμμόχωστο, παρά τίς ρητές διαμαρτυρίες καί τού ΟΗΕ καί τής Αμερικής καί τής Ευρώπης. Τό κάνει παντού! Αλλά γιά τήν Τουρκία, κυρώσεις δέν παίρνονται! Καί νά τώρα η καινούργια αντίφαση τών υποκριτών τού Κατευνασμού: Μέ τήν ίδια ευκολία πού ζητούν από τούς Ουκρανούς νά δώσουν τόν υπέρ πάντων αγώνα καί σωστά κάνουν από μάς ζητάνε νά τά δώσουμε όλα, νά τελειώνουμε».

Χαρακτηρίζοντας δέ «ολέθρια επιλογή τής Αριστεράς» τήν απλή αναλογική, σημειώνει ότι η προοπτική ακυβερνησίας καθίσταται κάτι «πιό επικίνδυνο σήμερα, πού κάποια κέντρα σχεδιάζουν καί δέν τό κρύβουν νά σύρουν τήν Ελλάδα σέ συνολική συνθηκολόγηση μέ τήν Τουρκία. Νά μοιράσουμε δηλαδή νά εκχωρήσουμε τά δικά μας κυριαρχικά δικαιώματα στό Αιγαίο καί στήν Ανατολική Μεσόγειο». Καί τονίζει: «Δηλαδή ο Ελληνισμός νά υποστεί νέο εθνικό ακρωτηριασμό! Τίς Πρέσπες τού Αιγαίου! Αυτό, η παράταξή μας καί ολόκληρος ο Ελληνικός λαός, δέν θά τό επιτρέψει!».

Πολύ σημαντική όμως ήταν η αναφορά τού κ. Σαμαρά, πού σχετίζεται μέ τήν πολιτική ταυτότητα τής Νέας Δημοκρατίας. Υπογραμμίζει: «Στή μάχη τών ιδεών, ένα κόμμα δέν μπορεί νά εκφράζει τούς πάντες. Γι αυτό καί πρό καιρού δήλωσα, ότι η ΝΔ δέν είναι καί δέν μπορεί ποτέ νά γίνει Ποτάμι. Νά ανοιχθούμε σέ όλους ναί αλλά νά μή χάσουμε τόν εαυτό μας! Ανοιχτή αγκαλιά ναί αλλά μή ξεχάσουμε τί εκπροσωπούν οι ιδέες μας».

Δίδει δέ καί μίαν ευρωπαϊκή διάσταση επισημαίνοντας τίς δυσμενείς επιπτώσεις πού είχαν ανάλογες πολιτικές μεταλλάξεις στά κεντροδεξιά κόμματα φιλικών μας χωρών: «Γιατί τά λέω αυτά; Γιατί βλέπω γύρω μου ότι όπου μεταλλάχθηκαν παραδοσιακά κόμματα τής Κεντροδεξιάς, συρρικνώθηκαν δραματικά. Στήν Ιταλία, τό Κόμμα πού ανήκει στό ΕΛΚ, έχει πέσει στό 9% από 40% πού είχε στό παρελθόν. Στή Γερμανία, οι Χριστιανοδημοκράτες έλαβαν στίς εκλογές τό ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό τους. Στή Γαλλία, 4,5% πήρε η υποψήφια τών Γκωλλικών, πού κυβερνούσαν μέχρι πρίν λίγα χρόνια. Δείτε τί έγινε ακριβώς στή Γαλλία: Η νίκη Μακρόν πανηγυρίστηκε απ όλους εμάς. Γιατί εκτός τών άλλων, εδώ πού τά λέμε, είναι ο Ευρωπαίος ηγέτης πού κατά τήν τελευταία ελληνοτουρκική κρίση, στάθηκε περισσότερο στήν Ελλάδα, από οποιονδήποτε άλλο Αλλά, ο κεντρώος Μακρόν, πολιτικά έχει μετατοπιστεί πρός τά Δεξιά! Όπως καί ολόκληρη η Γαλλική κοινωνία Οι θέσεις του σέ μιά σειρά ζητήματα, από τήν ασφάλεια έως τό Μεταναστευτικό, θά προκαλούσαν εγκεφαλικά σέ κάποιους μοντέρνους ιεροκήρυκες τής Πολιτικής ορθότητας στήν Ελλάδα! Κι όχι μόνον ο κεντρώος Μακρόν».

Έμμεσος άν καί σαφής ήταν η απάντησις τού Κυριάκου Μητσοτάκη ο οποίος κατά τήν χθεσινή ομιλία του επεσήμανε: «Κάναμε συζητήσεις γιά τήν ταυτότητα τής παράταξής μας πού έχει γερές άγκυρες καί ανοικτά τά πανιά της στόν άνεμο τής ανανέωσης. Είμαστε ένα κόμμα σέ διαρκή κίνηση, η ΝΔ είναι ένα κόμμα λαϊκό, πολυσυλλεκτικό καί ενωτικό, πάνω από όλα. Είναι μιά παράταξη πού έμεινε όρθια καί δυνάμωσε στήν Ελλάδα καί τήν Ευρώπη όταν κλονίζονταν παραδοσιακές δυνάμεις». Μέ προφανή όμως ένδειξη αγνοίας γιά τό ιστορικό πλαίσιο πού τά είχε κάποτε επιβάλει έκανε αναφορά καί στά «πιστοποιητικά φρονημάτων»: «Καί σίγουρα μπορεί (η παράταξις) νά είναι πρόθυμη νά αξιοποιεί στελέχη, ικανότητες, ταλέντα χωρίς παρωπίδες, χωρίς στεγανά, χωρίς πιστοποιητικά φρονημάτων».

Πρόκειται γιά μιά σύγκρουση κορυφής πού δημιουργεί πολλές ανησυχίες.

[iEpikaira: Είναι τουλάχιστον τραγελαφικό να γίνονται μαθήματα πατριωτισμού από τέως μνημονιακούς πρωθυπουργούς... Παρά ταύτα ο καυτηριασμός έχει άλλη αξία όταν γίνεται από ημέτερους. Άλλο να λέμε εμείς ότι η ΝΔ δρομολογεί τις "Πρέσπες του Αιγαίου", και άλλο να το ομολογεί απροκάλυπτα ένας π. Πρόεδρος του κόμματος ο οποίος εμμέσως πλην σαφώς λέει στον Κ. Μητσοτάκη: "Εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα 'ρθεις..."]

Πηγή: estianews.gr

Προς επιβεβαίωση του «συντονισμού μας» με τους «συμμάχους» μας σε ΝΑΤΟ και ΕΕ έγινε το ΚΥΣΕΑ. Προς το παρόν οι αντιδράσεις τους είναι οι συνηθισμένες: λόγια πολλά αλλά χωρίς να φαίνονται έτοιμοι να αναλάβουν δράση. Δε μας ενοχλεί αυτό , αφού το ζητούμενο για την Ελλάδα είναι να μείνει όσο το δυνατόν πιο μακριά απ ΄ αυτή τη κρίση. Ήδη έχουμε εκτεθεί αρκετά.

Εξετάστηκε το ενεργειακό ζήτημα για το οποίο υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα. Όπως έχουν έρθει τα πράγματα έχουμε εξάρτηση από την ενέργεια που εισάγουμε από το εξωτερικό κι αυτό περιλαμβάνει και την Τουρκία.

Σύμφωνα με το ΑΠΕ:

Υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη συνεδρίασε σήμερα το πρωί, το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) με τη συμμετοχή και του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κώστα Σκρέκα.

Κατά την συνεδρίαση έγινε ανάλυση της κατάστασης που διαμορφώνεται μετά τις χθεσινές εξελίξεις στην Ουκρανία, ενώ εξετάστηκαν και οι πιθανές επιπτώσεις για την Ελλάδα, καθώς και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν ώστε η χώρα μας να μην αντιμετωπίσει πρόβλημα με τον ανεφοδιασμό φυσικού αερίου.

Όπως τόνισε σε δήλωσή του μετά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ ο Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ και Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου “η Ελλάδα βρίσκεται σε πλήρη συντονισμό με τους εταίρους της στην ΕΕ και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ ως προς την αντιμετώπιση της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί, η οποία συνιστά παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και των θεμελιωδών αρχών του Διεθνούς Δικαίου”.

Παράλληλα ο κ. Οικονόμου επισήμανε ότι οι ελληνικές αρχές του Κιέβου και της Μαριούπολη είναι σε ετοιμότητα να συνδράμουν σε ότι απαιτηθεί τους έλληνες υπηκόους και τους ομογενείς που ζουν στην περιοχή, ενώ σημείωσε ότι κατά τη συνεδρίαση εξετάστηκαν όλα τα σενάρια αναφορικά με την τροφοδοσία φυσικού αερίου και διαβεβαίωσε ότι έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη συνέχιση του ομαλού ανεφοδιασμού της χώρας.

Αναλυτικά η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου έχει ως εξής:

“Συνεδρίασε υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη το Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (ΚΥΣΕΑ) με τη συμμετοχή και του Υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κώστα Σκρέκα.

Στη διάρκεια της συνεδρίασης έγινε ανάλυση της κατάστασης μετά τις χθεσινές ανησυχητικές εξελίξεις. Η Ελλάδα βρίσκεται σε πλήρη συντονισμό με τους εταίρους της στην ΕΕ και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ ως προς την αντιμετώπιση της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί, η οποία συνιστά παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και των θεμελιωδών αρχών του Διεθνούς Δικαίου. Σχετικά με τους Έλληνες υπηκόους και τους ομογενείς μας στην Ουκρανία, οι ελληνικές αρχές στο Κίεβο και τη Μαριούπολη βρίσκονται σε διαρκή ετοιμότητα προκειμένου να παράσχουν την οποιαδήποτε συνδρομή απαιτηθεί.

Τέλος, όσον αφορά την προμήθεια φυσικού αερίου, εξετάστηκαν όλα τα πιθανά σενάρια και έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα για τη συνέχιση του ομαλού εφοδιασμού της χώρας”.

Πηγή: militaire.gr

Ήταν ''κοινό μυστικό''. Ποιος αντιλέγει; Το ζήσαμε, το βιώσαμε χρόνια σε Μακεδονία και Θράκη αυτό που επανέρχεται περιοδικά σαν εθνική πληγή η οποία δεν λέει να κλείσει και μένει ανεπηρέαστη από τη δυσμενή συγκυρία των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Ο γείτονας, η γειτόνισσα, χιλιάδες Έλληνες απ' τη Βόρεια Ελλάδα ταξίδευαν και ταξιδεύουν στην Τουρκία για αγορές, με τη δικαιολογία ότι οι μισθοί τους δεν επαρκούν να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες τους, πολύ περισσότερο σήμερα.

Σήμερα που -- λόγω εκτόξευσης της ακρίβειας -- η καταφυγή στην Τουρκία δείχνει να είναι μονόδρομος για τα χαμηλά εισοδήματα, αν και την ίδια στιγμή ο τρέχων πληθωρισμός εκεί κάνει τους κατοίκους της να αντιμετωπίζουν ανάλογες ή και μεγαλύτερες ακόμα δυσκολίες στα δικά τους ψώνια.

Ωστόσο αυτό που καίει εμάς τους Έλληνες είναι η δική μας ζοφερή πραγματικότητα, η οποία περιλαμβάνει τις δυσμενείς επιπτώσεις για την ελληνική Οικονομία από αυτήν την επιλογή μερίδας συμπατριωτών μας.

Επιλογή που προκαλεί απόγνωση στους καταστηματάρχες των περιοχών εκροής του αγοραστικού κοινού, γιατί βλέπουν τον τζίρο τους να συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα. Κι αυτή είναι μια εικόνα που διαχέει στον Ελληνισμό την ανυπαρξία πατριωτικής ενσυναίσθησης, την αδιαφορία και την έλλειψη αλληλεγγύης.

Για όλα αυτά ευθύνονται, ασφαλώς, η αποδόμηση λειτουργίας της ιστορικής μνήμης και το γεγονός ότι το παρόν τρέχει με τους δικούς του ρυθμούς οι οποίοι προβάλλουν έναντι όλων την ανάγκη κάλυψης του οικογενειακού κορβανά που έχει στερέψει.

Και το έναντι όλων περιλαμβάνει, δυστυχώς, τα εθνικά μας συμφέροντα τα οποία πλήττονται μόνιμα από τους Έλληνες που επιμένουν... τουρκικά (από τρόφιμα, ρούχα, βενζίνη έως οδοντιατρική περίθαλψη, για να θυμηθώ, δια της αντιπαραβολής, το ''επιμένων ελληνικά'' της δεκαετίας του '80 το οποίο δεν περιλάμβανε ωστόσο το τελευταίο).

Για να θυμηθώ το ''επιμένων ελληνικά'' του Νίκου Παπαναστασίου ο οποίος -- δια της (διαφημιστικής) καμπάνιας του ''Λαλάκη του εισαγόμενου'' που αγόραζε τα πάντα απ' το εξωτερικό αλλά κάθε μήνα έτρεχε στο Ταμείο Ανεργίας για το επίδομα -- εξέπεμπε έμμεσα ηχηρό μήνυμα για στήριξη της εθνικής Οικονομίας από τους Έλληνες.

Και τότε -- να φανταστείτε -- είχαμε μεν ανεργία (τη χαμηλότερη στα νησιά και την υψηλότερη στη Βόρεια Ελλάδα), αλλά δεν αντιμετωπίζαμε τα δυσάρεστα επακόλουθα μιας προηγηθείσας οικονομικής κρίσης ούτε τις επιπτώσεις από τις ''ουρές'' που μας άφησαν τα μνημόνια... ''θεραπείας'' της.

Δεν αντιμετωπίζαμε την εκτίναξη που αντιμετωπίζουμε σήμερα στις τιμές των προϊόντων ούτε είχαμε την πατρίδα μας εγκλωβισμένη στις συμπληγάδες δύο ασύμμετρων απειλών: Της εθνικής (λόγω αμφισβήτησης από την Τουρκία των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο με εργαλειοποίηση, παράλληλα, σε βάρος μας του μεταναστευτικού) και της απειλής της πανδημίας, η οποία δεν γνωρίζει από σύνορα και επελαύνει με αχαλίνωτη ορμή γονατίζοντας ανθρώπους και οικονομίες.

Γονατίζοντας κρατικούς οργανισμούς, όπως το ΕΣΥ, που αυτήν τη στιγμή καταρρέει υπό το βάρος εκατοντάδων νέων εισαγωγών, με επακόλουθο την αναστολή χειρουργείων και την κραυγή αγωνίας των νοσοκομειακών οι οποίοι έχουν εξουθενωθεί απ' το σάρωμα της υγειονομικής κρίσης, παρά το γεγονός ότι επιτάχθηκαν στο πλευρό τους και ιδιωτικοί γιατροί, ενώ επιστρατεύτηκαν και ιδιωτικές κλίνες με στόχο τη στήριξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Όλα αυτά τα αναφέρω για έναν και μόνο λόγο: Γιατί επείγει να αφυπνιστεί ο μηχανισμός της ιστορικής μνήμης και της εθνικής ενσυναίσθησης των συμπατριωτών μας στη Βόρεια Ελλάδα και τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, που τροφοδοτούν σε μόνιμη βάση τον τουρκικό προϋπολογισμό.

Κι αυτό δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι το ελληνικό φιλότιμο, η φιλοπατρία και η εθνική αλληλεγγύη, η ικανότητα να μοιραζόμαστε τα συναισθήματα των συνελλήνων που έχουν ανάγκη τη στήριξή μας, έχουν πάει περίπατο.

Και δεν είναι καθ' υπερβολήν αυτό, γιατί -- σ' άλλη περίπτωση -- Θράκες, Μακεδόνες και νησιώτες του Βορείου Αιγαίου, αντί να εκδράμουν στις αγορές των Σκοπίων, της Βουλγαρίας και της Τουρκίας ενισχύοντας το ΑΕΠ τους (βλ. ελληνική εκροή 600 χιλιάδων ευρώ ανά μήνα στις τρεις αυτές χώρες), θα έσπευδαν να ενισχύσουν το δικό μας ΑΕΠ αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα έστω και ακριβότερα, ώστε να μπορεί να επιβιώσει η ασθμαίνουσα τοπική οικονομία.

Έλληνες και... ''Ελληναράδες'' δεν γινόμαστε με τα λόγια, τις καυχησιολογίες και τις μεγαλοστομίες μας (επί τη βάσει της ρήσης του Καρούσου Τζαβαλά που διέδωσε ο Τσαρούχης τη δεκαετία του '60: ''Στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις''). Γινόμαστε με την έμπρακτη απόδειξη των επιλογών μας για στήριξη των εθνικών συμφερόντων μας.

Το λέω αυτό, γιατί είναι διαχρονική η παρουσία διαπρύσιων κηρύκων πατριωτισμού (μεταξύ των οποίων πολιτικά στελέχη και ΜΜΕ), που στις κρίσιμες στιγμές της πατρίδας μας μετατρέπουν σε ευκαιριακή την... ''υπέρμετρη'' αγάπη τους γι' αυτήν επιλέγοντας να στηρίξουν τα συμφέροντα των γειτόνων μας.

Αρκεί να θυμηθούμε ενδεικτικά γεγονότα (με ήρωες πολιτικούς) που το αποδεικνύουν: Από την προθυμία για μοίρασμα νησιών του Αιγαίου στους Τούρκους που εξέφρασε ο Κώστας Ζουράρις στη Βουλή (2016) μέχρι την πρόταση για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου από τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας του πρωθυπουργού Θάνο Ντόκο και την προκλητική δήλωση του έτερου Καππαδόκη Χρήστου Ροζάκη για το ''απομονωμένο'' Καστελόριζο το '20, με ενδιάμεσο σταθμό τις Πρέσπες, όπου εκποιήσαμε εν μια νυκτί το '18 το όνομα, τη γλώσσα και την ταυτότητα της Μακεδονίας μας.

Συνελόντι ειπείν τον πατριωτισμό μας δεν τον αποδεικνύουμε με φωτογραφίες καταναλωτικών προϊόντων από τη... ''Βόρεια Μακεδονία''. Φωτογραφίες που χαρίζουν χαμόγελα στους Σκοπιανούς πωλητές και τους κάνουν να αναφωνούν το ''Ντόμπρο, ιντόιντι Γκέρσκι'' (''Ωραία, έρχονται οι Ελληνες''), γιατί φουσκώνουν τις τσέπες τους και τον κρατικό κορβανά των Σκοπίων.

Δεν τον αποδεικνύουμε μέσα από φωτογραφίες προφίλ στο Facebook με φόντο ελληνικές σημαίες ούτε με ευφάνταστα hashtag στο Twitter μετά την εκδρομή μας για ψώνια στη Βουλγαρία ή την Τουρκία. Την αποδεικνύουμε με το να στηρίζουμε την ντόπια παραγωγή, τον ήρωα της ελληνικής καθημερινότητας ο οποίος εξαρτά την επιβίωσή του απ' τις μικρές ή μεγάλες δυνατότητες για αγορά του πορτοφολιού μας.

Η δική μας αγοραστική επένδυση στηρίζει το κράτος μας φορολογικά. Κι αυτό, με τη σειρά του, στηρίζει τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους. Στηρίζει σχολεία και δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα. Στηρίζει το παρόν και το μέλλον μας. Το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας. Την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο όλων μας.

Ένα αύριο που δεν πρέπει να επενδύει στις φθηνές αγορές της Μπίτολα, της Γευγελή ή του Μοναστηριού των Σκοπίων. Δεν πρέπει να επενδύει στις χαμηλές τιμές των Βούλγαρων πωλητών του Σαντάνσκι, της Σόφιας, της Βάρνας και των παραμεθόριων ''ελληνικών'' χωριών της Βουλγαρίας.

Δεν πρέπει να επενδύει στην επιβίωση των μαγαζιών της Αδριανούπολης στην οποία καταφθάνουν με πούλμαν οι Βορειοελλαδίτες αγοραστές μια φορά την εβδομάδα τουλάχιστον (τη μέρα του μεγάλου παζαριού), για να αγοράζουν από εκεί ρούχα, απορρυπαντικά, βενζίνη και έπιπλα, ενώ οι νησιώτες του Βορείου Αιγαίου πηγαινοέρχονται καθημερινά στις απέναντι ακτές για αγοραστικούς και ιατρικούς λόγους, αφού η Τουρκία έχτισε (σκόπιμα) απέναντί τους νοσοκομεία για να τους προσελκύσει και να τους καταστήσει ''ευάλωτους'' στην επιρροή της.

Ωστόσο, παρ' όλα αυτά, η έλευση αγοραστικού κοινού από την Ελλάδα στην Τουρκία όχι μόνο δεν έχει κάνει πιο ήπια την επιθετικότητα ορισμένων εκπροσώπων του τουρκικού κράτους εκεί, αλλά γίνεται συχνά αφορμή για χτυπήματα καταγγελτικού τύπου σε βάρος της χώρας μας.

Την πρώτη απόδειξη γι' αυτό μας τη δίνει η στάση του διορισμένου περιφερειάρχη Αδριανούπολης Μεχμέτ Γκετσμίς ο οποίος μίλησε πρόσφατα απαξιωτικά για τους Έλληνες και αποκάλεσε ''δολοφόνο'' την Ελλάδα (με αφορμή το μεταναστευτικό), τη στιγμή που οι δικοί μας ξοδεύουν 700 λίρες τη μέρα ανά άτομο (τον μισό βασικό μισθό των Τούρκων, δηλαδή) ενισχύοντας σημαντικά την οικονομία της πόλης και της Τουρκίας, κατά δήλωση του προέδρου του εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου της Αδριανούπολης Ρετζέπ Ζιπκινκούρτ.

Τη δεύτερη το περιστατικό της σύλληψης προ ημερών ενός Έλληνα αστυνομικού και της συντρόφου του στο πλαίσιο των καθιερωμένων επισκέψεών τους στην Τουρκία για τις αγορές του μήνα. Τη φθήνεια που επιζητούσαν την ακριβοπλήρωσαν τελικά οι δυο τους, αφού τους επιβλήθηκε πρόστιμο (συμπεριλαμβανομένων των δικαστικών εξόδων) 50 χιλ. τουρκικές λίρες, δηλαδή 3183 ευρώ.

Τι πάνε να πουν όλα αυτά; Ότι την ίδια ώρα που οι Τούρκοι περιμένουν στο κρύο για ψωμί, εμείς κάνουμε επίδειξη της εθνικής μας ανευθυνότητας στηρίζοντας σε μόνιμη βάση την... παραπαίουσα τουρκική οικονομία.

Την τουρκική οικονομία που το βράδυ βυθίζεται και την ημέρα επανακάμπει αναστηλωμένη, σαν μαγική εικόνα στη γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου, όπου το μόνο που βυθίζεται στην πραγματικότητα -- εδώ και 48 χρόνια απ' την τουρκική εισβολή -- είναι η υπό διχοτόμηση Κύπρος...

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια. Μια κατάδυση μόνο στο βυθό της ιστορικής μνήμης αρκεί. Αρκεί για να κάνει το βύσσινο στο ''γυαλί'' του οργανικού εαυτού μας αίμα. Αίμα με αποθηκευμένα βιώματα, μνήμες προγόνων, πνοές και συνθήματα που κουβαλούν ιστορία, φόβους και συναισθήματα, εικόνες που διαιωνίζουν τις προγονικές παρακαταθήκες μας και κάνουν τον μικρόκοσμο της σημερινής Ελλάδας να φαντάζει μεγάλος, κι ας βρίσκεται σε διαδικασία συρρίκνωσης.

Έτσι αναστήθηκε ''χθες'' απ' την αχλή της λήθης ''Ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας!..'' του Ελύτη. Έτσι μπορεί να αναστηθεί και ο χαμένος στο αραχνιασμένο παρόν Ελληνισμός σήμερα, γιατί το παρόν δεν καθορίζεται απ' την ιστορική αφήγηση, αλλά από τη μνήμη.

Με άλλα λόγια τη μεγαλοσύνη του ιστορικού παρελθόντος μας δεν είναι δύσκολο να την κάνουμε κομμάτι της ζωής μας, αν θέλουμε. Κομμάτι αβύθιστο που τροχοδρομεί στις ράγες της εθνικής αυτογνωσίας με μυστικό οδηγό τον ελεύθερο συνειρμό.

Το ερώτημα όμως είναι: Θέλουμε να κάνουμε το άλμα μπροστά ή επιλέγουμε για την πατρίδα μας σε μόνιμη βάση τον ρόλο της ''πολύφερνης νύφης'' (λόγω γειτνίασης με την Τουρκία) στην γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου; Τον δεύτερο ρόλο ήδη τον παίζουμε (ως ''αποικία'') και βλέπουμε να προοιωνίζονται δυσάρεστα επακόλουθα για τα εθνικά μας συμφέροντα.

Αν επιλέξουμε όμως το πρώτο, θα αφυπνίσουμε και θα ενεργοποιήσουμε τιτάνιες δυνάμεις του Ελληνισμού που περιέπεσαν σε ατελεύτητη χειμερία νάρκη την οποία τροφοδοτούν μέσα μας ο ατομικισμός, η μαλθακότητα, η ολιγοψυχία, η ηττοπάθεια, ο ωχαδερφισμός και τα χαμένα στην άβυσσο των πολιτικών ιδεοληψιών εθνικά αντανακλαστικά μας.

Αν επιλέξουμε το πρώτο, θα εντάξουμε στην εθνική στρατηγική μας το τρίπτυχο: στόχοι, μέσα και επιτεύγματα, χωρίς τον κίνδυνο να γίνουμε... μεγαλοϊδεάτες και μαξιμαλιστές, αλλά με εκπεφρασμένη τη βούλησή μας να προχωρήσουμε στην δικαιωματική αποκατάσταση των ΕΧΥ στα 12 νμ σε όλη την ελληνική Επικράτεια συμπεριλαμβανομένων της Κρήτης και του Καστελόριζου (που είναι ο ''γας ομφαλός'' του ενεργειακού πλούτου της Ελλάδας).

Το οφείλουμε στην Ιστορία μας, στο αίμα που έχυσαν οι Πατέρες μας προς αποκατάσταση των εθνικών μας δικαίων. Το οφείλουμε στις παρούσες γενιές, σε αυτές που έρχονται και που θα έρθουν. Στις γενιές που ευελπιστούν να αφουγκραστούμε την εθνική μας συνείδηση και να μη δώσουμε τη χαριστική βολή και εδαφικά στην ήδη αποδεκατισμένη πληθυσμιακά Ελλάδα.

Το "Άμμες δε γ' εσόμεθα πολλώ κάρρονες'' (''Εμείς, όμως, θα γίνουμε πολύ καλύτεροι'') ηχεί σήμερα μυθικό, πλασματικό, όμως δεν είναι. Το μαρτυρεί ο Πλούταρχος στον χορικό λόγο με τους αντίλογους μεταξύ γερόντων της αρχαίας Σπάρτης και ''άλκιμων νεανιών'' οι οποίοι έδιναν υποσχετικό όρκο στους μεγαλύτερους να γίνουν πολύ καλύτεροί τους προς δόξα της πόλης-κράτους τους.

Το μαρτυρεί η φράση του Θεμιστοκλή ''Ουκ εάν με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον'' (''Δεν με αφήνει να ησυχάσω η δόξα του Μιλτιάδη'') μετά τον θρίαμβο του Αθηναίου στρατηγού κατά των Περσών στη μάχη του Μαραθώνα (490 πΧ), που έμεινε ανεξίτηλη στην ιστορία.

Η φράση που εντυπωσίασε σε τέτοιο βαθμό τον αρχηγό της δημοκρατικής παράταξης Θεμιστοκλή, ώστε διείδε - στο πλαίσιο της ευγενούς άμιλλας με τον νικητή του Μαραθώνα - την μετατροπή της Αθήνας σε ναυτική υπερδύναμη η οποία θα εξουδετέρωνε τον περσικό κίνδυνο, για να έχει τη δυνατότητα παρεμπόδισης του ανεφοδιασμού του εχθρού δια θαλάσσης.

Συνελόντι ειπείν, η Ελλάδα κρύβει ατελεύτητες δυνάμεις μέσα της που μπορεί και πρέπει να τις αφυπνίσει και να τις επαναδραστηριοποιήσει. Η ατομική μνήμη πολλών μπορεί να ξεθώριασε ή να έσβησε στο διάβα του χρόνου, αλλά η συλλογική μένει άσβεστη γιατί κυοφορεί από γενιά σε γενιά την βιωμένη εμπειρία χιλιάδων, εκατομμυρίων ανθρώπων από τα συμβάντα στην κοινωνία και την εποχή που έζησαν.

Αν επιλέξουμε λοιπόν το άλμα μπροστά αφυπνίζοντας τις κοιμισμένες δυνάμεις του Ελληνισμού, θα πάψουμε να διαιωνίζουμε ως κακή μοίρα την εξάρτησή μας από τους ξένους και θα παλέψουμε για να εξασφαλίσουμε την αυτάρκεια και την ανεξαρτησία μας σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας.

Όνειρο που φαντάζει άπιαστο σήμερα, δυστυχώς, καθώς μάθαμε να λειτουργούμε ως υπηρέτες ξένων αφεντάδων χρόνια τώρα. Αφεντάδων που αντιπροσωπεύουν ξεπεσμένες υπερδυνάμεις οι οποίες λειτουργούν εντυπωσιοθηρικά στα πρότυπα ξεπεσμένων αριστοκρατών των διεφθαρμένων ελίτ παγκοσμίως.

Αν δεν αλλάξουν ως δεδομένα αυτά, δεν θα τολμήσουμε ποτέ να υψώσουμε το εθνικό μας ανάστημα ως Έλληνες και να τους αντιμετωπίσουμε σαν ίσος προς ίσον, οπλισμένοι με το θάρρος της ιστορικής μνήμης και ενσυναίσθησης που θα προσαρμόσει τους Μεγάλους ''προστάτες'' μας στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Διαστάσεις οι οποίες αρχίζουν και τελειώνουν στην εξοπλιστική δύναμη πυρός και τη γεωστρατηγική επιβολή τους, σε αντίθεση με την πολυσχιδή, συνδυαστική δύναμη όπλων και πνεύματος που διέθεταν οι ελληνικές υπερδυνάμεις της κλασικής αρχαιότητας (5ος αι. πΧ): Η παντοκράτειρα στην ξηρά Σπάρτη και η θαλασσοκράτειρα στη θάλασσα Αθήνα, που διαφέντευαν στον Ευρωπαϊκό χώρο.

Οι ελληνικές πόλεις-κράτη που, με όπλα τη διαύγεια του Νου και την ψυχική δύναμη, ανέδειξαν τον αληθινό πολιτισμό στον κόσμο. Τον πολιτισμό ο οποίος στηρίζεται σε αξίες και ιδανικά αναλλοίωτα μέσα στον χρόνο.

Αξίες και ιδανικά που γέννησαν Μαραθώνες, Θερμοπύλες και Σαλαμίνες και έδωσαν ώθηση στον Μ. Αλέξανδρο και τους κατοπινούς ήρωες των Νεότερων Χρόνων να προσθέσουν τα δικά τους χρυσά γράμματα στις δέλτους της ελληνικής και παγκόσμιας Ιστορίας.

Ακούω κάποιους να λένε ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο ως φάρσα και έρχεται στο μυαλό μου αυθόρμητα ο μέγας Θουκυδίδης, ο οποίος - αν πίστευε κάτι τέτοιο - σίγουρα δε θα ακολουθούσε τον δρόμο του Ηρόδοτου (''πατέρα της Ιστορίας''), για να τον ξεπεράσει συγγράφοντας το μεγαλύτερο ιστορικό έργο των αιώνων, τον ''Πελοποννησιακό πόλεμο'' (σ.σ: ο τίτλος ''Θουκυδίδου Ιστορίαι ή Συγγραφή'' οφείλεται στους αρχαίους γραμματικούς, όπως και η διαίρεσή του σε 8 βιβλία).

Τι θέλω να πω με αυτό; Ότι όσο νιώθουμε Έλληνες και τιμούμε την καταγωγή μας, το ''Άμμες δε γ' εσόμεθα...'', το '' Ή ταν ή επί τας'' και το ''Μολών Λαβέ'' θα πρέπει να αποτελούν για μας φωτεινά ορόσημα που θα μας δίνουν το έναυσμα για να πολλαπλασιάσουμε τις αντιστάσεις μας απέναντι σε εθνικά ασύμφορες για την πατρίδα μας ''λύσεις'' στα εθνικά θέματα.

Να εντείνουμε, προπάντων, τις αντιστάσεις μας στις προτροπές των φίλων και συμμάχων για μείωση του στρατιωτικού αποτυπώματος στα νησιά του Αιγαίου (κάτι που θα ισοδυναμούσε με θυσία του αιγιακού Ελληνισμού στον τυχοδιωκτισμό, εκβιασμό και αναθεωρητισμό του Ταγίπ Ερντογάν και το ιδεολόγημα της Τουρκίας για την ''Γαλάζια Πατρίδα'').

Να εντείνουμε τις αντιστάσεις μας και απέναντι στο ενδεχόμενο λύσης του Κυπριακού βάσει νέου τύπου ''Σχεδίου Ανάν'' το οποίο θα οδηγήσει άμεσα ή έμμεσα στην διχοτόμηση της Κύπρου. Ο τερματισμός της κατοχής του βόρειου τμήματος της Μεγαλονήσου και η απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από τα Κατεχόμενα δεν πρέπει να πάψουν να είναι το πρώτα ζητούμενα, όσο και αν πιεστούν Ελλάδα και Κύπρος να δεχτούν τον παραμερισμό τους.

Σαν επιμύθιο καταληκτικό δεν μπορεί να υπάρξει άλλο από το να αναλογιστούμε ότι η ζωτικότητα και το αγωνιστικό σθένος των Ελλήνων είναι από τις κυρίαρχες ηθικές δυνάμεις του Ελληνισμού οι οποίες μπορούν, στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε, να αποδειχθούν καθοριστικές.

''Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις, // εκεί που πάει να σκύψει. // Με το σουγιά στο κόκκαλο, // με το λουρί στο σβέρκο. // Νάτη πετιέται από ξαρχής // κι αντριεύει και θεριεύει // και καμακώνει το θεριό // με το καμάκι του ήλιου...//, λέει ο ποιητής. Που πάει να πει ότι ο Ελληνισμός κρύβει μέσα του εγγενείς αντιστάσεις οι οποίες του δίνουν την ώθηση να ξανασηκωθεί σφριγηλός και ακμαίος, χωρίς να τον οξειδώνει ο χρόνος.

Ως εκ τούτου, αν εμείς οι Έλληνες - σε μια συλλογική προσπάθεια υπέρβασης των αδυναμιών μας - ακολουθήσουμε ενωμένοι και αυτοδύναμοι την ανηφόρα της εθνικής μας ανάτασης, τότε θα μπορέσουμε να βάλουμε τέλος στον κατήφορο της εθνικής παρακμής.

Θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε με τόλμη και αποφασιστικότητα οποιαδήποτε πρόκληση αμφισβήτησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων της Κύπρου. Της Κύπρου που δικαιούται να έχει ανενδοίαστα τη μόνιμη στήριξή μας, γιατί ήταν και παραμένει η ''μικρή Ελλάδα της ψυχής και της ιστορίας μας'' στην εσχατιά της Ανατολικής Μεσογείου.

Αχ αυτός ο λαός, ο λαός μας, πόση σοφία και εμπειρία ζωής μετάγγισε στη γλώσσα και τη λαϊκή μας παράδοση και πόσες μεγάλες αλήθειες διατύπωσε μέσα από ολιγόλογες και ξεκάθαρες φράσεις!..

Λόγια και φράσεις που εντυπώνονται βαθιά στη μνήμη των Ελλήνων και μεταδίδονται από γενιά σε γενιά σαν πνευματική παρακαταθήκη των προγόνων στους απογόνους τους μεστή από θυμοσοφία, λακωνικότητα και γλαφυρότητα.

Λόγια και φράσεις που ζυμώθηκαν στην ειρήνη και τον πόλεμο, σε ποικίλες συνθήκες ζωής. Λόγια και φράσεις οι οποίες πέρασαν στην Ιστορία για να φωτίσουν, να ξυπνήσουν, να προειδοποιήσουν τους Έλληνες, σαν γλωσσαμύντορας ηνίοχος που ζητά να προστατέψει τον κόσμο από τις παγίδες που θα βρει μπροστά του.

Μια απ' αυτές τις παγίδες που, στην περίπτωση της Ιστορίας, ''μεταφράζεται'' σε αναπάντεχο πρόβλημα για όποιον θέλει να αναρριχηθεί στα σκαλιά της εξουσίας ή ωθείται να το κάνει λόγω ιδιοτέλειας εκείνων που τον ωθούν, είναι η παροιμία: ''Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες''.

Στην περίπτωση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη τα ''πίτουρα'' ήταν η πολιτική στην οποία τον ενέπλεξε άθελά του - σε εποχή ''βρασμού'' της Ελληνικής Επανάστασης - το ''διευθυντήριο'' της Β' Εθνοσυνέλευσης του Άστρους (Μάρτιος 1823) κάνοντάς τον αντιπρόεδρο του Νομοτελεστικού, αφού του αφαίρεσε προηγουμένως, ''για λόγους δημοκρατικής ισορροπίας'', την αρχιστρατηγία.

Όλως τυχαίως το εν λόγω περιστατικό έγινε όταν ο ''Γέρος του Μοριά'' αρνήθηκε την πρόταση του Οδ. Ανδρούτσου για εξόντωση των πολιτικών, πριν προλάβουν αυτοί να τους εξοντώσουν, να εξοντώσουν δηλαδή τους στρατιωτικούς που, λόγω των κατορθωμάτων τους, είχαν αποκτήσει περισσότερο κύρος. Κι αυτό ενοχλούσε την παράταξη των πολιτικών της οποίας η αίγλη είχε μειωθεί μετά την αποτυχία του Μαυροκορδάτου στα Πέτα (Ιούλιος, 1822, Άρτα).

Έτσι έγινε και ο ''Γέρος του Μοριά'' -- επειδή αρνήθηκε να βάψει τα χέρια του με αδελφικό αίμα -- βρέθηκε στη μέση εμφυλιοπολεμικών έριδων μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών, οι οποίοι τρία χρόνια μετά την κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης - αντί να είναι ενωμένοι - είχαν διχαστεί με ευθύνη της τότε κυβέρνησης του Γιώργου Κουντουριώτη (Προέδρου της Προσωρινής Διοίκησης της Επανάστασης).

Του Κουντουριώτη ο οποίος αντιμετώπιζε εχθρικά τον Μοριά σε βαθμό που πείστηκε από τον Κωλέττη να κατεβάσει ρουμελιώτικο στρατό εναντίον του, την ίδια στιγμή που έπαιρναν κι έδιναν οι προτροπές του ''πρωθυπουργού'' Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου και της φατρίας των προεστών και των ''καλαμαράδων'' πολιτικών στην κυβέρνηση να εξοντώσει τους στρατιωτικούς με πρώτο απ' όλους τον Κολοκοτρώνη.

Το ''μέλι'' της εξουσίας ήταν το ποθούμενο από τότε κι αυτός ήταν ο λόγος που τρώγονταν μεταξύ τους πολιτικοί και στρατιωτικοί σε βαθμό εκρηκτικό, αλληλοσπαρασσόμενο, με ζητούμενο το ποιος θα έχει την εξουσία μετά από την μελλοντική απελευθέρωση.

Κορύφωση του αδικοσκοτωμού του α' εμφυλίου (1823-'24) στον τέταρτο χρόνο της Επανάστασης ήταν ο εγκλεισμός τον Φεβρουάριο του '25 του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (αφοπλισμένου και πενθούντα ακόμα τη δολοφονία του γιου του Πάνου από άνδρες του Μαυροβουνιώτη) στη Μονή του Προφήτη Ηλία στην Ύδρα.

Ο ''εκπεσών δικτάτορας'', όπως αποκαλούσαν τον ''Γέρο του Μοριά'' ειρωνικά οι κυβερνητικοί, δέχθηκε να παραδοθεί χωρίς αντιδράσεις για να σταματήσει το αλληλοφάγωμα. Από εκεί βγήκε με εισήγηση του Παπαφλέσσα (''υπουργού Εσωτερικών και Αστυνομίας'') αργότερα.

Τότε που τα βρήκαν σκούρα οι πολιτικοί βλέποντας ότι η Ελλάδα κινδύνευε να χάσει ό,τι με αίμα είχε κερδίσει τα δυο πρώτα χρόνια της Επανάστασης μπροστά στον επελαύνοντα Ιμπραήμ ο οποίος ερήμωνε την Πελοπόννησο (σε συνάλληλη δράση με τον Κιουταχή στη Στερεά).

Η διχόνοια, το σαράκι του διχασμού στο αίμα των Ελλήνων διαχρονικά συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια πυροδοτώντας εμφυλιοπολεμικά μίση και πάθη με αποκορύφωμα τη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη τον Σεπτέμβριο του 1833 με την κατηγορία για προδοσία εναντίον του ανήλικου Όθωνα.

Επτά μήνες μετά, στην από κοινού δίκη Κολοκοτρώνη - Πλαπούτα με πρόεδρο τον Πολυζωΐδη και μέλος τον Τερτσέτη, ήρθε η κατά παραγγελία Κωνσταντίνου Σχινά (''υπουργού Δικαιοσύνης) καταδίκη σε θάνατο αμφοτέρων, η οποία δεν τελεσφόρησε ευτυχώς, γιατί - μετά την άνοδο στο θρόνο του Όθωνα - ελευθερώθηκαν αμφότεροι με ''βασιλική χάρη''...

Γιατί τα θυμήθηκα τώρα όλα αυτά καθ' οδόν προς το τέλος του επετειακού έτους συμπλήρωσης 200 χρόνων απ' την Ελληνική Επανάσταση του 1821; Γιατί η περριρέουσα ατμόσφαιρα παραπέμπει σε διχαστικές περιόδους του παρελθόντος που πήγαν να μας διαλύσουν σαν έθνος.

Παραπέμπουν στο '21 και τη δεκαετία πριν την Μικρασιατική Καταστροφή, που μας οδήγησε στο παραπέντε της εθνικής ύπαρξής μας. Τα σημάδια είναι τα ίδια διαχρονικά: κομματισμός, οικονομικοπολιτική και κοινωνική κρίση, ηθική παρακμή και σκυμμένο κεφάλι στους δανειστές του ''χθες'' και τους ποδηγέτες του σήμερα.

Φυσικά κάθε ιδέα εθνικής απεξάρτησης από εξωτερικές εξαρτήσεις ακυρώθηκε με την οικονομική κρίση που είχε σαν αποτέλεσμα την οκταετία των μνημονίων. Το τυπικό τέλος τους το '18 δεν μας βοήθησε να ξεπεράσουμε τις πληγές, γιατί διατηρήσαμε - σε κυβερνητικό επίπεδο - τον ραγιαδισμό και την υποταγή μέσα μας, με δυσμενές αντίκτυπο στα εθνικά θέματά μας.

Κήρυκες του ραγιαδισμού, της υποταγής και του συμβιβασμού δεν είναι μόνο οι πολιτικοί, που σέρνουν τον χορό της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας. Είναι και οι... συνεργαζόμενοι και διαπλεκόμενοι με αυτούς εκπρόσωποι των Μέσων που ομνύουν στον κατευνασμό και τις ''καζάν καζάν'' συνευρέσεις μας με τους Τούρκους.

Που ομνύουν στην νεότερη εκδοχή της ''Ψωροκώσταινας''. Της Ελλάδας που επιλέγει τον μινιμαλισμό απ' τον ''μαξιμαλισμό'' της διεκδίκησης των δικαιωμάτων που της αξίζουν (βλ. ματαίωση της επέκτασης των ΕΧΥ στα 12 νμ και της εξόρυξης υδρογονανθράκων λόγω... περιβαλλοντικής ευαισθησίας).

Με δεδομένα αυτά, εύλογο είναι να αναρωτιόμαστε πού πάει αυτή η πατρίδα. Η πατρίδα που κρατά ενεργό στο αίμα της το μικρόβιο του εθνικού διχασμού με μπροστάρηδες τους τουρκολάγνους της πολιτικής, της δημοσιογραφικής ελίτ και της μερίδας εκείνης των πνευματικών ανθρώπων οι οποίοι εκδηλώνουν τάσεις μειοδοσίας.

Όλοι αυτοί, με τη μάσκα των αριστεροδεξιών εκσυγχρονιστών, συμπλέουν μεταπολιτευτικά σ' ένα διεφθαρμένο ''δούναι και λαβείν'' για την προώθηση συμφερόντων αλλότριων προς τα συμφέροντα του Ελληνισμού, τα συμφέροντα της πατρίδας.

Είναι οι ίδιοι που διαχρονικά έχουν για πατρίδα το πορτοφόλι τους και όνειρο της ζωής τους την προσωπική, επαγγελματική και κοινωνική τους ανέλιξη, αυτήν που χαρακτηρίζει τους τυχοδιώκτες, τους σύγχρονους απογόνους του προσκυνημένου Νενέκου και των ομοίων του τους οποίους είχε στοχοποιήσει ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης το 1825.

Είναι οι ίδιοι που, ανεξάρτητα πού ανήκουν πολιτικά, ανταγωνίζονται στο ποιος θα λαβώσει περισσότερο την Ελλάδα από τις θέσεις ευθύνης τις οποίες κατέχουν. Θέσεις που τους επιτρέπουν να προωθούν είτε αντιπολιτευτικά είτε κυβερνητικά ή συμβουλευτικά τις ιδέες τους για ''ανοιχτά σύνορα'' και μινιμαλιστικές πολιτικές υποχωρητικότητας και απεμπόλησης των εθνικών κεκτημένων και δικαιωμάτων μας.

Αδιάψευστος μάρτυρας γι' αυτό είναι η καθ' υπόδειξη ξένων ''συμφωνία Πρεσπών'', η επιλογή για προσφυγή μας στη Χάγη όπου δε θα αποφύγουμε τη ''συνεκμετάλλευση'' του Αιγαίου, η απάρνηση της προοπτικής για επέκταση των ΕΧΥ στα 12 νμ και η ακύρωση κάθε προοπτικής εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου φυσικού πλούτου της πατρίδας μας.

Όσο δεχόμαστε καθένα από αυτά και όλα αυτά τα ''προσκυνήματα'' (κάτι σαν τα...''προσκυνοχάρτια'' που έδιναν οι Μοραΐτες και Ρουμελιώτες στον Ιμπραήμ και τον Κιουταχή για να επιβιώσουν το 1815) υποβιβάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του προσκυνημένου Νενέκου και των ομοίων του, των συμβόλων δηλαδή του δωσιλογισμού και της εθνικής προδοσίας τους οποίους φοβόταν ο ''Γέρος του Μοριά'' και το ομολογούσε:

– Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου…, έλεγε στα απομνημονεύματά του.

Κι εγώ, 196 χρόνια από τότε που το ξεστόμισε, εκφράζω τον ίδιο φόβο μ' εκείνον βλέποντας τους υπαίτιους της παρακμιακής εξουθένωσης του Ελληνισμού να τείνουν με τις πολιτικές αποφάσεις τους να μετατρέψουν σε ρευστή την εθνική συνείδηση των Ελλήνων.

Και το δυστύχημα είναι ότι δεν υπάρχει κανείς ''Κολοκοτρώνης'' σήμερα για να σταματήσει εδώ το κακό και να σαλπίσει το σύνθημα ''Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους''...

Σ' ένα μήνα και κάτι από τώρα κλείνει μια συμβολική, επετειακή χρονιά για την Ελλάδα, η οποία - στο πρόσωπο της Επιτροπής ''Ελλάδα 2021'' - προσπάθησε να κάνει ένα ιστορικό flashback στο παρελθόν και να βαδίσει στα χνάρια των ηρώων της Ελληνικής Επανάστασης επ' ευκαιρία της συμπλήρωσης 200 χρόνων από την έναρξή της.

Φευ! Δεν τα κατάφερε, στον βαθμό τουλάχιστον που μας είχε προϊδεάσει η επικεφαλής της κ. Γιάννα Αγγελοπούλου, της οποίας ο στόχος ήταν ''η επέτειος αυτή να γίνει κτήμα όλων των Ελλήνων και όχι μιας μικρής ελίτ''. Της αθηναϊκής ελίτ των ισχυρών του χρήματος και των αρίστων της διανόησης που κινούνται στα παρασκήνια της εξουσίας, θα συμπλήρωνα...

Δεν κατάφερε να πετύχει την μέθεξη του λαού στα νάματα της Εθνικής Παλιγγενεσίας μας. Να κάνει τον λαό, δηλαδή, να μετάσχει συλλογικά στο οραματικό τόλμημα των αγωνιστών του 1821. Δεν κατάφερε να διασώσει την ουσία του '21 και να την μετατρέψει σε ζώσα ανάμνηση, παρά τις δράσεις, παρουσιάσεις, εκθέσεις, εκδηλώσεις, ανοιχτές συζητήσεις και αφιερώματα που έλαβαν χώρα κατά τόπους σε όλη την ελληνική Επικράτεια με τη συνέργεια του ελληνικού κράτους και των υπηρεσιών του.

Και δεν τα κατάφερε αυτά για δύο κυρίως λόγους:

1. Γιατί η Επιτροπή ''Ελλάδα 2021'', που ανέλαβε να ''τρέξει'' την πρωθυπουργική ανάθεση, δεν μπόρεσε να πετύχει τον βασικό στόχο της, παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα. Δεν μπόρεσε, δηλαδή, να μας κάνει να αναλογιστούμε τις επιτυχίες και τα λάθη των επαναστατημένων Ελλήνων, για να αντλήσουμε διδάγματα εθνικής εγρήγορσης, ομοψυχίας, αλληλεγγύης και συλλογικότητας, ώστε να διαμορφώσουμε από κοινού - λαός και εξουσία - ένα καλύτερο αύριο για την χώρα μας και τα παιδιά της, στον αντίποδα του ζοφερού παρόντος που βιώνουμε σήμερα.

2. Γιατί πέτυχαν δυστυχώς οι... εργώδεις και διαχρονικές προσπάθειες των περισσότερων ελληνικών κυβερνήσεων μέχρι τώρα, για απεθνικοποίηση της ελληνικής εκπαίδευσης και ''στρογγύλεμα'' της Ιστορίας μας, ώστε να μην... ενοχλούνται οι άσπονδοι φίλοι και οι εχθροί μας.

Με την πολιτική αυτή, που σκοπό είχε την απόκρυψη της ιστορικής αλήθειας, επιτεύχθηκε τελικά το... ποθούμενο της περιθωριοποίησης των Ελλήνων ηρώων του '21 (βλ. αφηρωισμός) και των ηρωικών αγώνων τους από τα σχολικά εγχειρίδια.

Έτσι βρήκαν γόνιμο έδαφος ανάπτυξης και διάδοσης πάμπολλα αναληθή στερεότυπα, ψεύδη και δοξασίες εμφορούμενες από ιδεοληψίες που σκίασαν το εθνικό μας ορόσημο με την απομυθοποίηση ή και την αμφισβήτηση ακόμα της ελληνικότητας των αγωνιστών του.

Σκοπούμενη παραπληροφόρηση του ελληνικού λαού με βάση σωρεία ατεκμηρίωτων ισχυρισμών που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια, όπως η συκοφαντική παρουσίαση των επαναστατημένων Ελλήνων ως ρακένδυτων, πειναλέων και αμόρφωτων, οι οποίοι αγνοούσαν την πνευματική τους κληρονομιά ως προς την αρχαία τους Ιστορία.

Ή οι αναθεωρητισμοί αμφισβήτησης που διαχέονται περιοδικά τεχνηέντως από μερίδα πολιτικών ή ''διανοουμένων'' και σκιάζουν πρόσωπα και δράσεις αντίστασης στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης την οποία έχουν ετικετάρει ως ''προδομένη'' λόγω της ύπαρξης πολλών προδοτών σε αυτήν.

Βαριές κατηγορίες και άδικες που έχουν σκοπό την υποτίμηση του '21 και των ηρώων του. Για τον λόγο αυτό θα επιχειρήσω να ανατρέψω ενδεικτικά δυο από αυτές αρχίζοντας απ' την ανιστόρητη συκοφαντία περί αμορφωσιάς των προγόνων μας στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Δεν αντιλέγει κανείς, ασφαλώς, ότι οι συνθήκες μόρφωσης των υπόδουλων Ελλήνων μαθητών ήταν ιδιαίτερα αντίξοες και συχνά μυστικοπαθείς (βλ. Κρυφό Σχολειό κλπ). Ωστόσο και στα επώδυνα εκείνα χρόνια υπήρχαν σκεπτόμενοι πατριώτες με ιδεολογίες.

Οι πιο γνωστές ήταν η ιδεολογία του Ρήγα (στοχαστή-επαναστάτη και συγγραφέα που είχε κάνει κτήμα του την αρχαιογνωσία). Η δεύτερη ήταν των Φιλικών και η τρίτη των Φαναριωτών οι οποίοι ήταν δυτικότροπα ''πεφωτισμένοι''.

Το πιο αξιοσημείωτο όμως είναι ότι οι ήρωες που τιμούμε για τα κατορθώματά τους κατ' έτος, σε ανάμνηση της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας, ήταν στην πλειοψηφία τους άξιοι θαυμασμού, τιμής και εκτίμησης και σαν ''Έλληνες ραγιάδες'' οι οποίοι - παρά τα λίγα ''κολλυβογράμματα'' που ήξεραν - διατηρούσαν υψηλό εθνικό φρόνημα και είχαν πλήρη συναίσθηση της εθνικής τους ταυτότητας και των υποχρεώσεών τους απέναντι στην σκλαβωμένη πατρίδα.

Τα παραδείγματα άπειρα. Χαρακτηριστικότερα είναι εκείνα με τον Αρχιστράτηγο της Ελληνικής Επανάστασης Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Στρατηγό Ιωάννη Μακρυγιάννη. Ο ''Γέρος του Μοριά'' συλλάβιζε την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας σε κάθε ανάγνωση, όντας ημιαγράμματος.

Ωστόσο αυτό δεν τον εμπόδισε να προσεγγίσει συναισθηματικά τους ήρωές της και να τους έχει πρότυπα στη ζωή του. Να αναριγά από περηφάνια και να δακρύζει από συγκίνηση σαν πρόφερε τις λέξεις ''Έλληνας'' και ''πατρίδα''.

Ο Μακρυγιάννης, πάλι - αν και έμαθε γράμματα σε μεγάλη ηλικία - έγραψε με θαυμαστή ακρίβεια, γλαφυρότητα, και αφηγηματική χάρη τα ''Απομνημονεύματά'' του παρεμβάλλοντας στην περιγραφή γεγονότων εκμυστηρεύσεις και εξομολογήσεις που αναδεικνύουν στον ύψιστο βαθμό την αγάπη του για την πατρίδα και τη θρησκεία.

- […] Όταν με πειράξουν την Πατρίδα και τη Θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα ενεργήσω κι ό,τι θέλουν ας με κάνουν. [...] Μας γέμισαν φατρίαν και διχόνοιαν... Κι αυτείνη η πατρίδα δεν λευτερώθη μέ παραμύθια, λευτερώθη με αίματα καί θυσίες. [..] Κι όσο αγαπώ την πατρίδα μου δεν αγαπώ άλλο τίποτας. Ναρθεί ένας να μου ειπεί ότι θα πάγει ομπρός η πατρίδα, στέργομαι να μου βγάλει και τα δυό μου μάτια…

Λόγια αγνά, διαχρονικής αξίας, που εκπέμπουν πίστη και φιλοπατρία. Κι αυτά πριν από 200 χρόνια, όταν αιμορραγούσε η επαναστατημένη Ελλάδα και χτυπούσε τις πόρτες της Δύσης για βοήθεια χωρίς αποτέλεσμα. Μας το λέει, άλλωστε, και ο Εθνικός ποιητής μας:

''Μοναχή το δρόμο πήρες // και ξανάρθες μοναχή //δεν είναι εύκολες οι θύρες // εάν η χρεία τες κρουταλεί. // Άλλοι οϊμέ στη συμφορά σου

όπου εχαίροντο πολύ // «σύρε νάβρεις τα παιδιά σου // σύρε έλεγαν οι σκληροί»...

Σιωπή. Μόνο ένα φτερούγισμα στην καρδιά σαν εγερτήριο σάλπισμα που σε ταρακουνά, σε συγκλονίζει, όταν βλέπεις πού πάει η πατρίδα μας σήμερα και το ''σήμερα'' κρατάει χρόνια... Κι ύστερα γίνεται λόγος για ''προδομένη'' Ελληνική Επανάσταση, γιατί ''είχε πολλούς προδότες''...

Ξέχασαν φαίνεται ότι η προδοσία πάει σύννεφο στη σύγχρονη Ελλάδα ως την εποχή μας, τις μέρες μας. Τη συναντήσαμε ''χθες'' (πριν και κατά τη διάρκεια των πέτρινων μνημονιακών χρόνων) και τη συναντάμε και σήμερα.

Χθες βρεθήκαμε οι σύγχρονοι Έλληνες στο χείλος της καταστροφής, όπου μας έσπρωξε η οικονομική κρίση την οποία δημιούργησαν οι πελατειακές σχέσεις πολιτικών-ψηφοφόρων και η πρόκληση ή ανοχή στη διαφθορά αμφότερων.

Σήμερα οι ντυμένοι φίλοι εχθροί του Ελληνισμού (οι ίδιοι που μας χλεύαζαν ''χθες'' και μας περιγελούσαν δείχνοντάς μας την πόρτα εξόδου απ' την ΕΕ) μάς σπρώχνουν στη ''συνεκμετάλλευση'' του Αιγαίου... ύπουλα και υπονομευτικά, γιατί βλέπουν ότι έχουμε οικειοποιηθεί αβίαστα την ''κατευναστική'' πολιτική τους.

Φταίνε, άραγε, μόνο εκείνοι; Όχι, γιατί εμείς τους δώσαμε το μαχαίρι να μας χτυπήσουν πισώπλατα απ' τη στιγμή που δικοί μας πρωθυπουργοί και υπουργοί - πατώντας στα παράνομα πεπραγμένα χρόνων - χαρακτήρισαν διεφθαρμένο τον ελληνικό λαό και τους πολίτες ομοτράπεζούς τους.

Απ' τη στιγμή που δικοί μας πρωθυπουργοί υπουργοί δήλωσαν άγνοια για τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας και προθυμία να χάσουμε μερικά νησιά για ν' αποφύγουμε τον πόλεμο με τους Τούρκους.

Απ' τη στιγμή που δικοί μας πρωθυπουργικοί σύμβουλοι έδωσαν πρώτοι το σύνθημα της ''συνεκμετάλλευσης'' του Αιγαίου και της εγκατάλειψης κάθε δικαιωματικής επέκτασης των ΕΧΥ, για να μη φανούμε μαξιμαλιστές, ενώ παράλληλα οι πρωθυπουργοί απεμπόλησαν το κυριαρχικό μας δικαίωμα για εκμετάλλευση των χρυσοφόρων υποθαλάσσιων κοιτασμάτων του Αρχιπελάγους, για να μη μας πουν ''μεγαλοϊδεάτες'' οι άλλοι και να μην προκαλέσουμε το ''θηρίο'' απέναντι...

- Και τώρα, τι; θα με ρωτήσετε συγχυσμένοι. Τι μας απομένει να κάνουμε βλέποντας τα χίλια δυο πρόσωπα της προδοσίας; Βλέποντας ότι η Ελληνική Επανάσταση ασημαντοποιήθηκε σαν διδασκαλία και περιεχόμενο στα σχολεία; Βλέποντας ότι είμαστε ευεπίφοροι σε εθνικές υποχωρήσεις και βαφτίζουμε με ευκολία ''πολιτικό ρεαλισμό'' την υποχωρητικότητα; Βλέποντας ότι Έλληνες βουλευτές καλύπτουν το ανθελληνικό παραλήρημα τουρκόφρονων συναδέλφων τους οι οποίοι υπονομεύουν συστηματικά στη Θράκη την ελληνική κυριαρχία; Πείτε μας, τι;;;

Σας απαντώ με δυο λέξεις: ''επαγρύπνηση'' και ''αντίσταση'', γιατί η υποχωρητικότητα (με επικάλυμμα τον κατευνασμό) δεν αποκλείεται να καταλήξει σε ενδοτικότητα. Και εμείς, όσο ιστορικός λαός και να είμαστε, με τόσα μαχαίρια πολιτικών, αυλοδίαιτων διανοούμενων και κατευναστικών Συμβούλων Εθνικής Ασφαλείας στην πλάτη, δεν νομίζω ότι θα μπορέσουμε να επιβιώσουμε, χωρίς αυτά...

Μάχονται επικοινωνιακώς τήν Τουρκία μέ προϋπολογισμό δημοσίων σχέσεων 537.700 ευρώ! Μόλις τό 0,16% τών δαπανών Δέν είχαν χρήματα ούτε γιά τόν εορτασμό τής 28ης Οκτωβρίου

ΚΑΚΑ τά ψέματα. Η διακυβέρνησις μιάς χώρας κοστίζει. Η άσκησις εξωτερικής πολιτικής, επίσης, κοστίζει. Οι δαπάνες γιά δημόσιες διεθνείς σχέσεις είναι κομβικής σημασίας γιά μιάν αποτελεσματική διπλωματία. Οι πρεσβείες καί τά προξενεία μας ανά τόν κόσμο πρέπει νά δίδουν εικόνα σοβαρότητος, η οποία αφεύκτως συνδέεται μέ δράσεις πού έχουν νά κάνουν καί μέ τό φαίνεσθαι. Κανείς δέν θά θεωρήσει σοβαρή μιά χώρα πού τσιγκουνεύεται τά ολίγα ευρώ πού μπορεί νά κοστίσει μιά φιλοξενία Έλληνος ή ξένου επισήμου, μιά ενημέρωσις ξένων ανταποκριτών ή η παράθεσις ενός γεύματος.

«Δέν φαντάζεσαι πόσο μπορεί νά επηρεάσει τήν απόφαση ενός ξένου υπηρεσιακού παράγοντος, τό πόσο παχειά είναι η μοκέττα πού πατάει στό γραφείο σου» σχολίαζε παλαιός καί έμπειρος διπλωμάτης. Υπάρχουν περιπτώσεις κατά τίς οποίες Έλληνες διπλωμάτες ευρέθησαν στήν δύσκολη θέση νά ζητήσουν τήν μεσολάβηση φίλων τους από πρεσβείες φιλικών χωρών γιά νά εξασφαλίσουν τήν φιλοξενία μέ έκπτωση ενός επισήμου από τήν Αθήνα. Οι ελάχιστες δαπάνες τής μορφής αυτής πού εγίνοντο ή καί οι αμέλειες στήν δημιουργία ειδικών συμφωνιών μέ πολυτελείς τόπους διαμονής, δέν επιτρέπουν στίς πρεσβείες νά παρέχουν αξιοπρεπή φιλοξενία. Έτσι προστρέχουν σέ φίλους. Άν κάποιος τά θεωρεί αυτά υπερβολικά, άς αναρωτηθεί πόσο σοβαρό θά θεωρούσαμε έναν επίσημο ξένο επισκέπτη πού θά επέλεγε νά μείνει στήν Αθήνα, σέ ξενοδοχείο μακράν τής πλατείας Συντάγματος ή έστω τής λεωφόρου Συγγρού. Τά αντίστοιχα υπάρχουν σέ κάθε πρωτεύουσα καί κατά τόν ίδιο τρόπο αντιμετωπίζονται από τούς τρίτους παρατηρητές. Καί αφήνουμε κατά μέρος τό ζήτημα τής ασφαλείας, τό οποίο μόνον σέ πολύ κεντρικά ξενοδοχεία καλύπτεται επαρκώς.

Γιατί τά λέμε όλα αυτά; Διότι είδαμε τόν κατάλογο τών δαπανών δημοσίων σχέσεων πού έχουν εγκριθεί γιά τίς ανά τόν κόσμο υπηρεσίες διπλωματικής εκπροσωπήσεως τής χώρας. Δέν πρόκειται γιά κανένα εμπιστευτικό κείμενο. Αναρτητέα στό διαδίκτυο είναι η σχετική υπουργική απόφασις. Θά τήν δούν όλοι. Φίλοι καί εχθροί. Καί θά προβούν στίς εκτιμήσεις τους ως πρός τήν σοβαρότητά μας. Ομιλούμε γιά ένα σύνολο 537.700 ευρώ! Μέ αυτά θά κάνουμε εξωτερική πολιτική; Μέ αυτά θά καλύψει ο κάθε πρέσβυς καί ο κάθε πρόξενος τίς υποχρεώσεις πού θά δημιουργηθούν γιά τό γραφείο του; Ούτε γιά νά ανταποδώσει κάποιες προσκλήσεις σέ ομολόγους του καί ξένους επισήμους δέν φθάνουν. Πόσω μάλλον γιά νά κινηθεί δραστηρίως καί νά προβάλλει τίς ελληνικές θέσεις. Νά σημειωθεί ότι υπουργεία Εξωτερικών άλλων χωρών έχουν αναλογία 1 πρός 5 (20%) ή πρός 6 μέ αντίστοιχες πιστώσεις τών Υπουργείων Αμύνης. Έως τό 1981 οι δαπάνες τού ΥΠΕΞ ξεπερνούσαν τό 1% τού προϋπολογισμού. Σήμερα περιορίζονται στό 0,16% ή έστω 0,20%. Ουδεμία έκπληξις λοιπόν πού στίς μισές διπλωματικές αντιπροσωπίες μας ανά τόν κόσμο, η 28η Οκτωβρίου δέν εορτάσθηκε επισήμως. Μέ τί χρήματα; Επίσης ουδόλως εκπληττόμεθα μαθαίνοντας κατά καιρούς ότι διπλωμάτες μας δαπανούν εξ ιδίων γιά τίς διεθνείς δημόσιες σχέσεις τής Ελλάδος. Πρός τιμήν τους. Αλλά πρός όνειδος τής κεντρικής υπηρεσίας.

Χαρακτηριστικά θά αναφέρουμε ότι προβλέπεται ποσόν 15.300 ευρώ γιά τήν πρεσβεία μας στήν Άγκυρα. Τό ίδιο ποσόν γιά τό Βερολίνο, 11.800 γιά τήν Μόσχα, 10.300 γιά τό Λονδίνο, 10.000 γιά τό Παρίσι καί 9.000 γιά τό Πεκίνο. Τό μεγαλύτερο ποσόν, 22.000 ευρώ, είναι αυτό πού διατίθεται γιά τήν πρεσβεία μας στήν Ουάσιγκτων. Αλήθεια, γνωρίζουν αυτοί πού ενέκριναν τέτοια κονδύλια, πόσο μπορεί νά κοστίζει ένα γεύμα σέ αξιοπρεπές εστιατόριο τής αμερικανικής πρωτευούσης; Ή τών άλλων προαναφερθεισών πρωτευουσών; Συγκριτικώς, οι 6.200 πού διατίθενται στά Σκόπια είναι ποσόν μέ πολύ μεγαλύτερη αγοραστική αξία. Καί πάλι όμως μπορεί νά είναι ανεπαρκές. Στήν Σεούλ, γιά παράδειγμα, διατίθενται 4.500 ευρώ. Γνωρίζουν άραγε αυτοί πού ενέκριναν αυτό τό ποσόν τό κόστος πού δημιουργείται κάθε χρόνο γιά τίς επετειακές εκδηλώσεις τού πολέμου τής Κορέας; Καί θέλουμε νά πιστεύουμε ότι η συντήρησις τού μνημείου τών Ελλήνων πεσόντων τού πολέμου εκείνου καλύπτεται από κάποιον διαφορετικό «κωδικό»;

Δειγματοληπτικώς ανεφέρθημεν σέ κάποια από τά εγκριθέντα ποσά. Γιά νά αντιληφθούν οι αναγνώστες μας τό πρόβλημα, τό οποίον θεωρούμε βέβαιον ότι τό γνωρίζει πολύ καλά η κεντρική υπηρεσία τού Υπουργείου Εξωτερικών. Τό Υπουργείο Οικονομικών τά οποίο «βγάζει» τά κονδύλια, δέν γνωρίζουμε κατά πόσον θέλει νά τό γνωρίζει.

Αφήσαμε όμως γιά τό τέλος ένα σημαντικό κεφάλαιο πού αναφέρεται στίς εντός Ελλάδος υπηρεσίες τού Υπουργείου. Πρόκειται γιά τήν Υπηρεσία Διεθνών Σχέσεων Θεσσαλονίκης καί τήν Υπηρεσία Πολιτικών Υποθέσεων Ξάνθης. Γιά τίς δύο αυτές υπηρεσίες διατίθεται ποσόν 3.500 ευρώ. Από αυτό 2.000 γιά τήν Θεσσαλονίκη καί 1.500 γιά τήν Ξάνθη. Δέν χρειάζεται νά μακρηγορήσουμε αναλύοντας τήν εθνική σημασία πού έχουν οι υπηρεσίες αυτές. Ιδιαίτερα τό γραφείο τής Ξάνθης. Μπορούμε μόνον νά υποθέσουμε τά αντίστοιχα κονδύλια δημοσίων σχέσεων πού δαπανά τό τουρκικό προξενείο τής Κομοτηνής. Ή αυτό τής Θεσσαλονίκης. Κατά τά λοιπά διερωτώμεθα πώς καί γιατί η Τουρκία έχει αποτελεσματική διπλωματική υπηρεσία, τήν οποία εμείς αδυνατούμε νά παρακολουθήσουμε.

Πηγή: estianews.gr

Την Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2021 και σε κλίμα ιδιαίτερης συγκίνησης, τελέσθηκε στον ιερό ναό του Αγίου Νικολάου στο Στρατιωτικό Κοιμητήριο της Κλεισούρας η ταφή 32 Ελλήνων Πεσόντων στην Αλβανία κατά τον Ελληνο – Ιταλικό Πόλεμο του 1940 – 1941, χοροστατούντος του Σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Αργυρόκαστρου κ.κ. Δημητρίου.

Εκ μέρους της Ελλάδας, στην τελετή παρέστησαν, η Επιτετραμμένη της Ελληνικής Πρεσβείας στα Τίρανα κ. Βάλη Πενταρβάνη η οποία εκπροσώπησε τον Έλληνα Πρέσβη στην Αλβανία, ο Περιφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας κ. Γιώργος Κασαπίδης, αντιπροσωπεία του ΓΕΕΘΑ υπό το Διευθυντή Β΄ Κλάδου και Προέδρο της Ελληνικής πλευράς της Μικτής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων (Μ.Ε.Ε.) Υποναύαρχο Δημήτριο Μήλα ΠΝ, ο Γενικός Πρόξενος στο Αργυρόκαστρο κ. Δημήτρης Σαχαρίδης, ο Ακόλουθος Άμυνας της Ελλάδας στα Τίρανα Συνταγματάρχης Ευθύμιος Ντάλας, μέλη της Δημοκρατικής Ενώσεως Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας «ΟΜΟΝΟΙΑ», συγγενείς Πεσόντων, καθώς και μέλη της Μ.Ε.Ε. από την Αλβανία.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο εφαρμογής της Διακρατικής Συμφωνίας Ελλάδας και Αλβανίας για την αναζήτηση, την εκταφή, τον προσδιορισμό της ταυτότητας και την ταφή των Ελλήνων και διοργανώθηκε με μέριμνα της Ελληνοαλβανικής Μικτής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων (Μ.Ε.Ε.). Μέχρι σήμερα έχουν ενταφιαστεί 1.003 Έλληνες Πεσόντες στα κοιμητήρια στις Βουλιαράτες και στην Κλεισούρα, ενώ για την επιτάχυνση της διαδικασίας προσδιορισμού της ταυτότητας των Πεσόντων με την μέθοδο της γενετικής ταυτοποίησης (D.N.A.), την Μ.Ε.Ε. συνδράμει το 401 Γενικό Νοσοκομείο Στρατού, το 251 Γενικό Νοσοκομείο Αεροπορίας, η Ελληνική Αστυνομία, καθώς και το Εθνικό Κέντρο Έρευνας Φυσικών Επιστημών «Δημόκριτος».

Πηγή: defence-point.gr

ΛΑΜΠΡΟΣ KΑΛΑΡΡΥΤΗΣ

Τώρα που πέρασε η εθνική επέτειος της 28 ης Οκτωβρίου είναι χρήσιμο να πούμε μερικά πράγματα για ορισμένες αναλογίες που είχε εκείνη η περίοδος, όταν ο Μεταξάς είπε το «Όχι», με τη σημερινή, σε ό,τι αφορά επιλογές οι οποίες τότε αποδείχθηκαν καθοριστικές και το ίδιο θα αποδειχθούν και σήμερα.

Υπάρχουν βέβαια διαφορές σε διάφορα επίπεδα, από το πως ήταν η Ελλάδα και η Ευρώπη και τα πολιτικά ήθη της εποχής στη χώρα μας και διεθνώς, μέχρι την ιστορική φάση καθαυτή καθώς η Γηραιά Ήπειρος και ο κόσμος είχαν ήδη μπει σε έναν δεύτερο μεγάλο πόλεμο, με τους ίδιους βασικούς πρωταγωνιστές, σε λιγότερο από μία εικοσαετία. 

Η Ελλάδα στη σημερινή συγκυρία εν μέσω ανακατατάξεων στο διεθνές σύστημα οι οποίες είναι δομικές και θα διαμορφώσουν το παγκόσμιο σκηνικό για τις επόμενες δεκαετίες έχει επιλέξει να συμμετάσχει σε έναν από τους δύο αναδυόμενους άξονες και μάλιστα σε ένα ρόλο ο οποίος γεωγραφικά ως συνδετικός και στρατηγικός χώρος και γεωπολιτικά λόγω μίας σειράς ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, δεν είναι διόλου αδιάφορος, κάθε άλλο.

Εξάλλου μία χώρα με την οποία συνάπτουν αμυντικές ή ευρύτερες συμφωνίες και μάλιστα κάποιες στρατηγικού χαρακτήρα δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία, τα ΗΑΕ, το Ισραήλ η Αίγυπτος, οσονούπω η Σαουδική Αραβία και η Ινδία, πόσο αδιάφορη μπορεί να είναι; Η Ελλάδα, όπως μαρτυρούν οι μέχρι τώρα και οι σχεδιαζόμενες κινήσεις, στο πλαίσιο της εν εξελίξει διαμόρφωσης δύο άτυπων και ρευστών εισέτι στρατοπέδων αλλά με εμφανή ήδη την εκατέρωθεν έστω χαλαρή σύμπηξη, επιλέγει εκείνο που είχε επιλέξει και στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους και στον Ψυχρό: Αυτό που με βάση τη γενική γεωπολιτική θεώρηση ονομάζεται των «θαλασσίων δυνάμεων» στο οποίο δεσπόζουν οι ΗΠΑ, η Γαλλία, η Βρετανία και συμμετέχουν και άλλες, όχι μόνο ευρωπαϊκές χώρες, όπως αυτές που προαναφέρθηκαν.

Για μία ακόμα φορά η Ελλάδα δεν επέλεξε το αντίπαλο στρατόπεδο, αυτό των «χερσαίων δυνάμεων» στο οποίο στην εποχή μας κυριαρχούν η Κίνα και η Ρωσία – με όλες τις αντιθέσεις και ανταγωνισμούς που υφίστανται μεταξύ τους-, οι οποίες αφενός με τη γεωπολιτική τους βαρύτητα ελκύουν και άλλα κράτη της ασιατικής χερσαίας μάζας (υπάρχουν και ευρωπαϊκές επαμφοτερίζουσες δυνάμεις όπως η Γερμανία) , αφετέρου όλες αυτές τις χώρες ενώνει η αντιδυτική τους και κυρίως η αντι-αμερικανική τους θέση και στάση.

Η σύνθεση των δύο στρατοπέδων μπορεί ιστορικά να μεταβάλλεται εν μέρει με την προσθήκη, αποχώρηση ή «μεταγραφή» κρατών, αλλά το γενικό πλαίσιο και οι βασικοί πρωταγωνιστές παραμένουν. Αυτή την επιλογή είχε κάνει και ο Ιωάννης Μεταξάς το 1940 και εξάλλου όπως δήλωνε ο ίδιος ακολουθούσε «την πολιτική του αείμνηστου Ελευθέριου Βενιζέλου».

Δύο ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου, στις 30 Οκτωβρίου 1940 καλεί σε απόρρητη ενημέρωση, στο υπόγειο του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετάνια όπου ήταν το Αρχηγείο, τους διευθυντές και αρχισυντάκτες των αθηναϊκών εφημερίδων προκειμένου να τους ενημερώσει για τους λόγους που πήρε την απόφαση να συνταχθεί με τους Συμμάχους, με τις «ναυτικές δυνάμεις».

Στα αποσπάσματα από την ομιλία του που ακολουθούν αποτυπώνεται καθαρά το γεωπολιτικό σκεπτικό του Μεταξά ο οποίος προεξοφλεί μετά βεβαιότητας την ήττα του Άξονα, όπως επίσης επιβεβαιώνεται η διαχρονική επιδίωξη της Γερμανίας να διαμελίσει την Ελλάδα ακόμα και στην περίπτωση που συντασσόταν μαζί της στον πόλεμο! Εν ολίγοις, επιβεβαιώνονται οι γεωπολιτικές σταθερές οι οποίες οριοθετούν τα διαχρονικά εθνικά συμφέροντα και επιβάλλουν το πλαίσιο αποφάσεων των κρατών που επηρεάζονται «Από τον περασμένο Μάιο είπα καθαρά στον κ. Γκράτσι ότι αν προσεβαλλόμεθα εις τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, θα ανθιστάμεθα αντί πάσης θυσίας και δι’ όλων των μέσων(…)Ομολογώ ότι εμπρός εις την φοβεράν ευθύνην της αναμίξεως της Ελλάδος εις τέτοιον μάλιστα πόλεμον, έκρινα πώς καθήκον μου ήτο να δω εάν θα ήτο δυνατόν να προφυλάξω τοv τόπον από αυτόν έστω και δια παντός τρόπου, ο οποίος όμως θα συμβιβάζετο με τα γενικώτερα συμφέροντα του Έθνους. Εις σχετικάς βολιδοσκοπήσεις προς την κατευθυνσιν τον Άξονος μου έδόθη να εννοήσω σαφώς ότι μόνη λύσις θα μπορούσε να είναι μία εκουσία προσχώρησιν της Ελλάδος εις την «Νέαν Τάξιν» (…). Συγχρόνως όμως μου εδόθη να εννοήσω ότι η ένταξις εις την Νέαν Τάξιν προϋποθέτει προκαταρκτικήν άρσιν όλων των παλαιών διαφορών με τους γείτονάς μας, και ναι μεν αυτό θα συνεπήγετο φυσικά θυσίας τινάς δια την Ελλάδα, αλλά αι θυσίαι θα έπρεπε να θεωρηθούν απολύτως «ασήμαντοι» εμπρός εις τα «οικονομικά και άλλα πλεονεκτήματα» τα οποία θα είχεν δια την Ελλάδα ή Νέα Τάξις εις την Ευρώπην και εις την Βαλκανικήν. Φυσικά με πάσαν περίσκεψιν και ανεπισήμως επεδίωξα δι’ όλων των μέσων να κατατοπισθώ συγκεκριμένως ποίαι θα ήσαν αι θυσίαι αυταί, με τας οποίας η Ελλάς θα έπρεπε να πληρώση την ατίμωσιν της εξ ιδίας θελήσεως προσφοράς της να υπαχθή υπό την Νέαν Τάξιν(…)Όταν επέμεινα να κατατοπισθώ, πόσον επί τέλους θα μπορουσε να είναι αύτο το έλάχιστον τελικώς, μάς εδόθη να καταλάβωμεν ότι τούτο συνίστατο εις μερικάς ικανοποιήσεις προς την Ιταλίαν δυτικώς μέχρι Πρεβέζης, ίσως και προς την Βουλγαρίαν ανατολικώς μέχρι Δεδεαγάτς . Δηλαδή θα έπρεπε δια να αποφύγωμεν τov πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν… με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν.

Φυσικά δεν ήτo δύσκολον να προβλέψη κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των. Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον(…)πιστεύω ακράδαντα ότι τελικώς η νίκη θα είναι με το μέρος μας. Γιατί οι Γερμανοί δεν θα νικήσουν. Δεν μπορεί να νικήσουν. Υπάρχουν πολλά εμπόδια. Η Ελλάς είναι αποφασισμένη να μη προκαλέση, μεν, με κανένα τρόπο κανένα, αλλά και με κανένα τρόπο να μη υποκύψη. Προ παντός είναι αποφασισμένη να υπερασπίση τα εδάφη της, έστω και αν πρόκειται να πέση (…)Ο καιρός όμως δεν δουλεύει για τον Άξονα. Δουλεύει για τους αντιπάλους του. Τέλος δια την Γερμανίαν η νίκη θα ήτο εν πάση περιπτώσει δυνατή μόνο με κοσμοκρατορίαν. Αλλ’ η κοσμοκρατορία δια την Γερμανίαν κατέστη οριστικά αδύνατος στην Δουνκέρκη. Ο πόλεμος δια τον Άξονα έχει χαθή, από την στιγμήν που η Αγγλία διεκήρυξε: «Θα πολεμήσωμεν έστω και μόνον εις το νησί μας και πέραν των θαλασσών, θα πολεμήσωμεν μέχρι της νίκης». Αλλά επί πλέον και ημείς οι Έλληνες πρέπει να γνωρίζωμεν ότι δεν πολεμούμεν μόνον δια την νίκην, αλλά και δια την δόξαν.(…) όπως επαρκώς σας εξήγησα, ετήρησα μέχρι σήμερον την πολιτικήν του αειμνήστου Βασιλέως Κωνσταντίνου, δηλαδή την πολιτικήν της αυστηράς ουδετερότητος. Έκαμα το παν δια να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών. Ήδη μετά την άδικον επίθεσιν της Ιταλίας, η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της δυνάμεως, δια την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν όπως και δια την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που συνδέει(…)Θα είναι νίκη του Αγγλοσαξωνικού κόσμου, απέναντι του οποίου η Γερμανία, η οποία αφού έως τώρα δεν ηδυνήθη να επιτύχη οριστικόν αποτέλεσμα, είναι καταδικασμένη να συντριβή. Διότι από τώρα και πέρα ο ορίζων δεν πρέπει να θεωρήται δια τον Άξονα ανέφελος ούτε προς Ανατολάς και η Ανατολή είναι πάντοτε μυστηριώδης. Πάντοτε ήτο, αλλά σήμερον υπέρ ποτέ είναι γεμάτη απρόοπτα και μυστήριο. Τελικώς λοιπόν θα νικήσωμεν(…)Η Ελλάς δεν πολεμά δια την νίκην. Πολεμά δια την Δόξαν. Και δια την τιμήν της. Έχει υποχρέωσιν προς τον εαυτόν της να μείνη αξία της ιστορίας της…)Ξέρω με βεβαιότητα ότι από την φοβεράν αυτήν δοκιμασίαν η Ελλάς θα υποφέρη. Ξέρω όμως επίσης με βεβαιότητα ότι τελικώς θα εξέλθη όχι μόνον ένδοξος αλλά και μεγαλύτερη.»

Πηγή: pagenews.gr

Στον πανηγυρικό λόγο που εκφώνησε ο Στρατής Μυριβήλης αναφέρει και ένα ωραίο επεισόδιο. Ο σπουδαίος λογοτέχνης μας είχε εξασφαλίσει άδεια από το Γενικό Επιτελείο για να ανεβεί τις παγωμένες αετοράχες της Πίνδου και να παρευρεθεί θεατής στον πανεθνικό συναγερμό του Σαράντα. Είδε πολλά και θαυμαστά. Διαβάζω: «Ένας φαντάρος έπιασε αιχμάλωτο έναν Ιταλό λοχία, την ώρα που ο λόχος του δέχτηκε στα σκοτεινά την αιφνιδιαστική επίθεση. Ο Ιταλός ετοιμαζόταν να τον μαχαιρώσει στα μουλωχτά με την ξιφολόγχη του. Έπιασε το χέρι του, το δάγκωσε και τον αφόπλισε.

-“Πώς σου ήρθε και δεν τον σκότωσες μες στην νύχτα;”, τον ρώτησα.

-“Να σας πω” μου είπε. “Εκείνη την ώρα, έτσι που με ξάφνιασε, ετοιμαζόμουν να του την φέρω. Οι σύντροφοί του, που μας είχαν κάνει τον αιφνιδιασμό, το ‘βαλαν στα πόδια και τον άφησαν. Όπου τόνε κοίταξα στη φέξη της φωτιστικής ρουκέτας. Ήταν όμορφο παλληκάρι. Λυπήθηκα να τον χαλάσω”. Και γέλασε σαν παιδί για την αδυναμία του. Φαντάζομαι πως μόνο ένας Έλληνας πολεμιστής, ανάμεσα σε όλους τους πολεμιστές του κόσμου, μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Και η φράση που μεταχειρίστηκε ήταν τόσο ωραία. Είπε “λυπήθηκα να τον χαλάσω”. Υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές , που ένα άτομο, ξαφνικά συγκεντρώνει και εκφράζει την ευγένεια ενός λαού, μιας ολάκερης φυλής». (Ακαδημία Αθηνών, «Πανηγυρικοί λόγοι ακαδημαϊκών», σελ. 319).

Αυτά τω καιρώ εκείνω, την 28η Οκτωβρίου του 1940, που «κοιμηθήκαμε άνθρωποι και ξυπνήσαμε έθνος». Όταν ήμασταν αληθινοί Έλληνες και όχι ασκέρι αδέσποτο.

Διαβάζω για τις σημερινές προκοπές της «άλκιμης» νεολαίας μας. 23 Οκτωβρίου 2021. «Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ομάδα 100 περίπου κουκουλοφόρων βγήκε από το ΑΠΘ και επιτέθηκε με βόμβες μολότοφ σε διμοιρία των ΜΑΤ. Οι αστυνομία απώθησε τους νεαρούς, οι οποίοι επέστρεψαν στο ΑΠΘ, για να επιτεθούν εκ νέου λίγα λεπτά αργότερα… Να σημειωθεί ότι εντός του πανεπιστημιακού χώρου, βρισκόταν σε εξέλιξη πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης φυλακισμένων και διωκομένων αντεξουσιαστών». (Από τον ιστότοπο «εφημερίδα»).

Μάλιστα. Στο πρώτο κείμενο αναπνέεις. Ανάσες λευτεριάς, ηρωισμού και ευγένειας. Στο δεύτερο πιάνεις την μύτη σου από τις αναθυμιάσεις. Δυσωδία, παρακμή και μίσος. Η αγέραστη Ελλάδα του ’40 και η ετοιμοθάνατη Ελλάδα του 2021.

Στο προλογικό κείμενο, ένα νέο παιδί, στρατιώτης στο μέτωπο, από κάποιο χωριό της πατρίδας, με λίγα ή καθόλου γράμματα, που πριν ανέβει στα διάσελα της ιστορίας, πάλευε με τη γη των προγόνων του, την καλλιεργούσε. Δεν ήταν χώμα απλό, ήταν αγκαλιά γι’ αυτόν. Έπαιρνα τον ιδρώτα του και του έδινε καρπούς. Έπαιρνε την ζωή του και του έδινε μνήμη, ευλάβεια, σέβας στα χώματα που ήταν θαμμένοι οι γεννήτορες. Ήταν η πατρίδα του έννοια και αξία σεπτή, αγία. Και άγια έπραξε και δεν χάλασε τον αιχμάλωτο εχθρό. Έρρεε η ιστορία του Γένους στις αρτηρίες του.

Κάποτε τα παλληκάρια του αετού της Ρούμελης, του Καραϊσκάκη, συνέλαβαν ένα δειλό, έναν κιοτή, σαπιοκοιλιά που έλεγε ο στρατηγός. Τον έφεραν μπροστά του. Η ποινή γι’ αυτόν ήταν ο θάνατος. Τον ρώτησαν τι να τον κάνουν, αρπάζοντας τα γιαταγάνια. «Αν τον σκοτώσετε θα πράξετε δίκαια», τους λέει. «Αν του χαρίσετε την ζωή, θα πράξετε άγια». Και του χάρισαν την ζωή, γιατί και αυτός είχε το «φύσημα του Θεού» μέσα του που θα έλεγε και ο Μακρυγιάννης.

Έξω από το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ελληνόπουλα κι αυτά. Με μόρφωση και ξένες γλώσσες. Μπουκωμένα από μεταπτυχιακά και διδακτορικά χαρτιά. Μεγαλωμένα με χειρότερη τιμωρία που καταδικάσαμε τα παιδιά μας. Να μην τους λείπει τίποτε. Με τα θαυμάσια παιδικά δωμάτια, σκαρφαλωμένα σε κάποιον όροφο πολυκατοικίας. Μοσχοαναθρεμμένες μοναχοκόρες και μοναχογιοί οι περισσότεροι. Με την, καταπώς λένε τα τελευταία χρόνια, «κλασσική Ελληνίδα μαμά», δούλα του και υπηρέτρια.

Παρένθεση. Όχι, δεν είναι αυτή η κλασσική Ελληνίδα μητέρα. Αυτή είναι το κακέκτυπό της. Διαβάζω στην τότε, του 1940, εφ. «Πρωία», μια επιστολή μιας μάνας, χήρας από το Μέγαρα, που μόλις είχε λάβει τον πολεμικό σταυρό ανδρείας του σκοτωμένου γιου της. «Ο Δημητρός μου, ο μοναχογιός μου, ο προστάτης των τριών κοριτσιών μου, έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Χαλάλι της πατρίδας ο Δημητρός μου. Ας ήτανε να πέθαινα κι εγώ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω η Ελλάς». (Από τον τόμο «ο τύπος στον αγώνα»). Αυτή είναι Ελληνίδα μάνα και όχι κάποια «κλασσική» μαμά του σήμερα, που, με το κινητό στο χέρι, ανατρέφει τον αυριανό «ανδρείο» κουκουλοφόρο γιο της.

Έβγαιναν οι λόχοι των… κουκουλοφλώρων από τα απόρθητα και άσυλα ορμητήριά τους στο ΑΠΘ. Και ποιους στόχευαν με τις βόμβες τους; Την αστυνομία. Πώς λέγεται αυτό, χωρίς να τα μπογιατίζουμε με αριστερόμυαλες ανοησίες και ιδεοληψίες; Εμφύλιες διαμάχες. Ποιος τρίβει τα χέρια του; Ο λύκος απέναντι. Ποιος λάκκο σκάβουμε; Τον δικό μας. Ποιος φταίει; Ας γράψει ο καθένας μας την απάντηση. Μόνο να σκεφτούμε πολύ προς τα πού θα στρέψουμε τον δείκτη του χεριού μας. (Η παράνοια είναι χωρίς όρια. Ενώθηκαν ορδές κουκουλοφόρων με ρομάδες, απειλώντας για αντίποινα. Όταν έπεφτε νεκρό ένα παιδάκι στην αυλή του σχολείου του, στην Αθήνα, από αεροντουφεκιές των ρομάδων, πού ήταν οι κουκουλοφόροι να διαμαρτυρηθούν; Και το έγκλημα παραμένει ανεξιχνίαστο. Τι να πει κανείς;).

Πίσω πάλι στα «μεγάλα χρόνια», στην Ελλάδα που ήξερε να αντιστέκεται, στην τρανή πατρίδα που είχε τα μάτια της στραμμένα στον ουρανό. Ο συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Το περιβόλι των θεών», (σελ. 135), περιγράφει την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μεταξά στο στρατιωτικό νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την στιχομυθία με πληγωμένο στρατιώτη:

«-Πού πληγώθηκες εσύ, παιδί μου;

-Στο Ιβάν!

-Ε, το Ιβάν το τιμωρήσαμε! Έπεσε χθες το βράδυ.

-Ναι, έπεσε κ. Πρόεδρε. Θα μπορούσε όμως να είχε πέσει εδώ και πέντε μέρες. Όταν βρήκαμε την πρώτη αντίσταση, έπρεπε να μας θυσιάσει ο συνταγματάρχης μας. Θα το παίρναμε από τότε».

Ας τιμήσουμε μεθαύριο κατά την επέτειο του ΟΧΙ, κάποιους «κλασσικούς Έλληνες» που ήξεραν να πουν γιατί, εδώ και εικοσιπέντε αιώνες, ο Αισχύλος, θέλησε να του γράψουν στον τάφο του επιτύμβιο, όχι πως στάθηκε ο ποιητής της «Ορέστειας», αλλά ότι πολέμησε στον Μαραθώνα.