iEpikaira

Σάββας Καλεντερίδης

Οι συμφωνίες του Ιράκ και της Συρίας υποδηλώνουν ότι η Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει τις δύο χώρες ως μέρη ενός ολοένα και πιο συνδεδεμένου εμπορικού και ενεργειακού χώρου

Οι ΗΠΑ, εκτός από το πρόβλημα που ακούει στο όνομα «Ιράν», έχουν να διαχειριστούν και ένα άλλο πρόβλημα που ακούει στο όνομα «Ιράκ». Στη χώρα αυτή των 48 εκατ. κατοίκων, το 75%-80% είναι Αραβες, το 17% Κούρδοι και οι υπόλοιποι Ασσύριοι, Τουρκμένοι, Ασσύριοι και Αρμένιοι.

Οι Αραβες είναι περίπου 40 εκατ., από τους οποίους τα 30 εκατ. είναι σιίτες και τα άλλα 10 εκατ. σουνίτες. Οι σουνίτες είχαν ταυτιστεί με τον Σαντάμ Χουσεΐν και μετά την εμφάνισή του στήριξαν το Ισλαμικό Κράτος, οι δε σιίτες είναι διασπασμένοι ανάμεσα σε εκείνους που έχουν ισχυρούς δεσμούς με την Τεχεράνη, σε εκείνους που είναι Αραβες εθνικιστές και τους καθαρά ιερωμένους, που επιδιώκουν την ενότητα μεταξύ των σιιτών του Ιράκ.

Ο Κασίμ Σουλεϊμάνι, ο «αρχιτέκτονας του Αξονα της Αντίστασης», ήταν εκείνος που οργάνωσε τις λαϊκές πολιτοφυλακές ανάμεσα στους σιίτες του Ιράκ, οι οποίες πολέμησαν κατά του Ισλαμικού Κράτους και απέκτησαν σοβαρό κύρος και επιρροή στις λαϊκές μάζες αλλά και στο σύστημα εξουσίας της Βαγδάτης.

Οι πιο σημαντικές είναι η Kata’ib Hezbollah, μία από τις πιο σκληροπυρηνικές και ισχυρές οργανώσεις που συνδέεται στενά με το Ιράν και έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες επιθέσεις στη Συρία και στο Ισραήλ, η Harakat Hezbollah al-Nujaba, ισχυρή παραστρατιωτική οργάνωση με έντονη δράση τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία, η Asa’ib Ahl al-Haq, με ισχυρή ένοπλη πτέρυγα και σημαντική πολιτική παρουσία, η Kata’ib Sayyid al-Shuhada, ένοπλη ομάδα με άμεσες διασυνδέσεις με τη δύναμη Quds του Ιράν, και οι δυνάμεις Μπάντρ, μια από τις παλαιότερες οργανώσεις στο Ιράκ με στενούς ιστορικούς δεσμούς με την Τεχεράνη. Αυτό το δυσεπίλυτο πρόβλημα, της διαχείρισης και του ελέγχου της επιρροής που ασκεί η Τεχεράνη στη Βαγδάτη, ανέλαβε να διαχειριστεί ο Τομ Μπάρακ, ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Τραμπ, μετά τη Συρία και στο Ιράκ.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα The National Context, στις 16 Ιουνίου, η πρεσβεία των ΗΠΑ στη Βαγδάτη δημοσίευσε κοινή δήλωση του πρωθυπουργού Αλί αλ-Ζάιντι και του ειδικού προεδρικού απεσταλμένου Τομ Μπαράκ, μετά τη συνάντησή τους στην πρωτεύουσα την προηγούμενη ημέρα. Δύο χαρακτηριστικά ξεχωρίζουν: Το πρώτο είναι το έγγραφο που αναφέρεται στην ασφάλεια και στο εμπόριο, συνδυάζει τη δέσμευση του Ιράκ για τον «πλήρη αφοπλισμό και διάλυση» των εκτός κρατικού ελέγχου ένοπλων ομάδων με ένα πακέτο αμερικανικών έργων: την άδεια λειτουργίας Starlink, την είσοδο της Chevron στα κοιτάσματα West Qurna-2 και Nasiriyah, τις εγγυήσεις ασφαλείας για την επανέναρξη των εργασιών των πετρελαϊκών εταιριών HKN Energy, Western Zagros και Hunt, έναν τερματικό σταθμό LNG της Excelerate Energy στο Khor Zubair και ένα μνημόνιο συμφωνίας με την TI Capital για την αποκατάσταση του αγωγού Kirkuk-Baniyas.

Το δεύτερο είναι ότι ο Τραμπ θα φιλοξενήσει τον Αλ Ζάιντι στον Λευκό Οίκο στα μέσα Ιουλίου. Τις ίδιες ημέρες είχαμε εξελίξεις και στο μέτωπο της Συρίας. Από τις 9 έως τις 13 Ιουνίου ο υπουργός Ενέργειας της Συρίας Μοχάμεντ αλ-Μπασίρ βρέθηκε στην Ουάσινγκτον για συναντήσεις με αμερικανικές ενεργειακές εταιρίες. Στις 16 Ιουνίου η Συριακή Εταιρία Πετρελαίου υπέγραψε συμφωνία ανάπτυξης με την ConocoPhillips και τη Novaterra, την πρώτη του είδους μεταξύ μιας μεγάλης αμερικανικής πετρελαϊκής εταιρίας και της νέας συριακής κυβέρνησης.

Ο πρόεδρος Αχμεντ αλ-Σαράα αργότερα δέχτηκε τα στελέχη των εταιριών στο προεδρικό μέγαρο στη Δαμασκό. Μια μέρα νωρίτερα, ο αναπληρωτής κυβερνήτης της Χασακά επιβεβαίωσε ότι η HKN Energy είχε αρχίσει να λειτουργεί πετρελαιοπηγές που οι συριακές κουρδικές δυνάμεις είχαν πρόσφατα παραδώσει, τουλάχιστον τυπικά, στη Δαμασκό. Συνολικά, οι συμφωνίες του Ιράκ και της Συρίας υποδηλώνουν ότι η Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει τις δύο χώρες ως μέρη ενός ολοένα και πιο συνδεδεμένου εμπορικού και ενεργειακού χώρου.

Ο όρος «Δόγμα Fulcrum» δεν είναι απλώς μια αναλυτική ετικέτα που επιβάλλεται απέξω. Προέρχεται άμεσα από τον ίδιο τον ορισμό του Barrack για το Ιράκ, τη Συρία και την Τουρκία ως γεωγραφικούς άξονες της περιφερειακής σταθερότητας και από την επιμονή του ότι η Ουάσινγκτον χρειαζόταν ένα ενιαίο κανάλι επαφής και επιρροής και στα τρία κράτη.

Ο ενεργειακός διάδρομος γίνεται καλύτερα κατανοητός ως μια αρχιτεκτονική οικονομικής ασφάλειας Ιράκ – Συρίας ή Μεσοποταμίας – Λεβαντίνης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, και ερμηνεύεται ως η περιφερειακή εκτέλεση της εθνικής στρατηγικής ασφάλειας που δημοσίευσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ τον Δεκέμβριο. Το έγγραφο αυτό καθιστά την ενεργειακή κυριαρχία και την οικονομική πολιτική χειραγώγηση όργανα εθνικής ισχύος, αντιμετωπίζει τον τεχνολογικό ανταγωνισμό ως ζήτημα ισχύος και όχι εμπορίου και αναδιατυπώνει τη Μέση Ανατολή ως θέατρο που θα πρέπει να υποχωρήσει η στρατιωτική διάσταση και τη θέση της να πάρουν οι επενδύσεις σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο, αλλά και στην πυρηνική ενέργεια, στην Τεχνητή Νοημοσύνη και την αμυντική τεχνολογία. Η δήλωση της Βαγδάτης και οι υπογραφές στη Δαμασκό είναι αυτό το δόγμα που φτάνει στον χάρτη.

Θεμελιώδη συστήματα

Η ενέργεια, οι τηλεπικοινωνίες και οι αγωγοί φέρουν το βάρος εδώ, σε αντίθεση με το συνηθισμένο εμπόριο, επειδή είναι θεμελιώδη συστήματα και όχι προϊόντα. Μια αποστολή πετρελαίου καταλήγει σε έναν αγωγό, έναν τερματικό σταθμό LNG, έναν σταθμό παραγωγής ενέργειας ή ένα δορυφορικό δίκτυο, δημιουργώντας μια σχέση που διαρκεί δεκαετίες, η οποία συντηρείται από ανταλλακτικά, λογισμικό, χρηματοδότηση, εκπαιδευμένο προσωπικό, συμβατά πρότυπα και τη συνεχή παρουσία του προμηθευτή. Τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο, τα έργα που ονομάζονται φέτος αρχίζουν να μοιάζουν με το λειτουργικό σύστημα μιας συνδεδεμένης οικονομίας και όχι με έναν κατάλογο συμφωνιών.

Η πιο άμεση σύνδεση με τη στρατηγική είναι το κόστος. Η πολιτική που καθοδηγείται από τις υποδομές επιτρέπει στην Ουάσινγκτον να παρέχει τις φθηνότερες εισροές, τον συντονισμό, τις πολιτικές εγγυήσεις, την άρση των κυρώσεων και την πρόσβαση στην αμερικανική τεχνολογία, ενώ οι αμερικανικές εταιρίες παρέχουν κεφάλαια, λειτουργίες και πρότυπα. Το πιο σαφές όνομα γι’ αυτό είναι η μετατόπιση του βάρους που βασίζεται στις υποδομές: η επιρροή που κάποτε εξασφάλιζε μια φρουρά τώρα επιτυγχάνεται μέσω άλλων ισολογισμών.

Η Ουάσινγκτον δεν χρειάζεται να αναπτύξει στρατεύματα στο Ρμεϊλάν του συριακού Κουρδιστάν για να διατηρήσει ένα μερίδιο εκεί, εάν μια αμερικανική εταιρία κατέχει τη μακροπρόθεσμη σύμβαση, το κοίτασμα τροφοδοτεί τους περιφερειακούς αγωγούς και η χρηματοδότηση του Κόλπου ή της Δύσης την εγγυάται. Η μόχλευση μετακινείται από την κατοχή εδαφών στην κατοχή των συστημάτων που καθιστούν την περιοχή οικονομικά λειτουργική, η οποία είναι η κατανομή βαρών που προτιμά ρητά η στρατηγική, η οποία αποδίδεται σε χάλυβα και ίνες αντί για αριθμό στρατευμάτων.

Ωστόσο, πολλά παραμένουν εξαρτώμενα. Το ζήτημα της πολιτοφυλακής δεν έχει επιλυθεί, ο αγωγός θα απαιτούσε χρόνια και δισεκατομμύρια δολάρια, και αρκετές συμφωνίες για τη Συρία παραμένουν μνημόνια αντί να παράγουν περιουσιακά στοιχεία. Αυτό που καθορίζει ρητά η στρατηγική είναι η μέθοδος: ενέργεια, τεχνολογία και κεφάλαιο ως οι κύριοι μοχλοί ενός ελαφρύτερου αμερικανικού αποτυπώματος.

Ωστόσο, το μοτίβο είναι πολύ συνεκτικό για να το απορρίψουμε ως μια σειρά από άσχετα συμβόλαια. Η Ουάσινγκτον προσπαθεί να δημιουργήσει μια περιφερειακή τάξη που θα εξαρτάται λιγότερο από το Ιράν σε όλο το Ιράκ και τη Συρία, κυρίως με αμερικανικό μελάνι και με βάση τους προϋπολογισμούς άλλων.

Το να το χαρακτηρίσουμε, ωστόσο, μια μετα-ιρανική τάξη θα ήταν πρόωρο. Το Ιράν επέζησε του πολέμου και η συμφωνία που τον τερμάτισε μπορεί τελικά να αφήσει την Τεχεράνη πιο σίγουρη παρά με μειωμένη την επιρροή της. Η αρχιτεκτονική που διαμορφώνεται τώρα γίνεται επομένως καλύτερα κατανοητή ως μια προσπάθεια περιορισμού και παράκαμψης της ιρανικής επιρροής, όχι ως απόδειξη ότι το Ιράν έχει ήδη εκτοπιστεί.

Πάντως, η προσπάθεια των ΗΠΑ να μετατρέψει το τρίγωνο Τουρκία – Ιράκ – Συρία σε ένα λειτουργικό αλληλοσυνδεδεμένο σύνολο, μειώνοντας την επιρροή του Ιράν, συνιστά μια εξέλιξη που αλλάζει τον χάρτη των ισορροπιών στην περιοχή, περιορίζει τις βλέψεις και τα σχέδια του Ισραήλ και είναι πιθανόν να ενισχύει την «αυτοπεποίθηση» της Τουρκίας να υλοποιήσει τα νεοοθωμανικά της σχέδια, που, σημειωτέον, επεκτείνονται στην Κύπρο, στο Αιγαίο και στη Θράκη.

Ληφθείτω υπόψη το ανωτέρω σχέδιο…

Πηγή: dimokratia.gr

Ξύπνα λεβέντη μου τσολιά

Του Σάββα Καλεντερίδη

Η Τουρκία δεν νιώθει την ανάγκη να κρύψει τα σχέδιά της, που είναι ο έλεγχος του μισού Αιγαίου και η κατάληψη των ελληνικών νησιών που βρίσκονται σ’ αυτό.

Ας ξεκινήσουμε από την ίδρυση της 16ης Πτέρυγας Μάχης στο αεροδρόμιο του Ντάλαμαν, το οποίο από το 1985 μέχρι τώρα ήταν αεροδρόμιο διασποράς της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας. Τα αεροσκάφη που στάθμευαν εκεί είχαν αποστολές αναγνώρισης και αναχαίτισης στο τρίγωνο Ρόδος-Κρήτη-Κύπρος και στις εφαπτόμενες περιοχές.

Τώρα, με την ίδρυση μιας νέας πτέρυγας μάχης, θα σταθμεύουν στην αεροπορική βάση τουλάχιστον δύο μοίρες αεροσκαφών F-16 καθώς και μαχητικά τουρκικής κατασκευής HÜRJET, όταν αρχίσει η παραγωγή τους. Να ληφθεί υπ’ όψιν ότι στο εν λόγω αεροδρόμιο εδρεύει ήδη και η Διοίκηση Αεροπορίας του Πολεμικού Ναυτικού, με αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας, ελικόπτερα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη τύπου Akıncı ve Aksungur.

Με την ενεργοποίηση και της νεοϊδρυθείσας 16ης Πτέρυγας Μάχης, η Τουρκία αποκτά σημαντικές δυνατότητες ελέγχου της περιοχής των Δωδεκανήσων και του θαλάσσιου και εναέριου χώρου που περικλείεται στο τρίγωνο Ρόδος-Κρήτη-Κύπρος.

Με τη δύναμη της αεροπορικής βάσης του Νταλαμάν, στην οποία πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη ναυτική δύναμη που εδρεύει στη ναυτική βάση του Ακσάζ, παρά την Μαρμαρίδα και απέναντι από τη Ρόδο, η Τουρκία έχει ως στόχο να υπερασπιστεί στο πεδίο το τουρκολυβικό μνημόνιο και την «Γαλάζια Πατρίδα», όπως έκανε πρόσφατα στο επεισόδιο της Κάσου.

Όμως οι σχεδιασμοί της Τουρκίας δεν σταματούν εδώ. Σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση του επροσώπου του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, εγκρίθηκε και τέθηκε σε ισχύ η απόφαση για την ίδρυση του Σώματος Στρατού Αμφιβίων Δυνάμεων, με έδρα την περιοχή Νάρα, των Δαρδανελίων (Τσανάκκαλε). Η απόφαση αυτή οδηγεί στην αναδιοργάνωση των αμφιβίων δυνάμεων του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, που μέχρι τώρα ήταν δυνάμεως ταξιαρχίας και έχει έδρα στο Ναύσταθμο της Φώκαιας.

Τώρα, με την ίδρυση του Σώματος Στρατού Αμφιβίων Δυνάμεων, το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό προχωρά στην ίδρυση άλλων δύο ταξιαρχιών πεζοναυτών. Η μια με έδρα τη Φώκαια, η άλλη με έδρα την ναυτική βάση του Ακσάζ (Μαρμαρίδα) και η άλλη πιθανόν στην έδρα του Σώματος Στρατού Αμφιβίων Δυνάμεων, στη Νάρα των Δαρδανελίων.

Να σημειωθεί ότι η Τουρκία διεξάγει εδώ και δεκαετίες την μεγάλης κλίμακας διακλαδική άσκηση «Efes», η οποία αφορά κατάληψη νήσου, με βάση το σενάριο που δημοσιεύεται στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης. Στην όλη επιχείρηση, κύρια αποβατική δύναμη είναι η ταξιαρχία πεζοναυτών, συνεπικουρούμενη από άλλες δυνάμεις του Στρατού Ξηράς.

Τεκμαίρεται ότι μέχρι τώρα η Τουρκία σχεδίαζε να καταλάβει ένα βασικό νησί, με αποβατική ενέργεια και κύρια αποβατική δύναμη τη μια ταξιαρχία πεζοναυτών που διέθετε.

Με δεδομένο ότι η Τουρκία έχει αυξήσει τον αριθμό των αποβατικών σκαφών και με δεδομένο ότι έχει ενισχύσει τις αποβατικές της δυνατότητες με την απόκτηση του «Αναντολού», η δημιουργία του Σώματος Στρατού Αμφιβίων Δυνάμεων και δύο επιπλέον ταξιαρχιών πεζοναυτών, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η Τουρκία, όταν ολοκληρώσει τις αλλαγές, θα μπορεί να ενεργήσει ταυτοχρόνως κατά τριών βασικών νησιών.

Αν συνυπολογιστεί δε και το γεγονός ότι στη Στρατιά Αιγαίου τοποθετήθηκε ως διοικητής ένας αντιστράτηγος τεσσάρων αστέρων, με εμπειρία σε ειδικές επιχειρήσεις (Λιβύη, Συρία, Β, Ιράκ), τότε δεν μένει παρά να πούμε το σύνθημα «Ξύπνα λεβέντη μου τσολιά», γιατί σε έχουν αποκοιμήσει με τη Διακήρυξη των Αθηνών και τις διάφορες υποκλίσεις στον σουλτάνο.

Πηγή: pontosnews.gr

Για έτοιμο σχέδιο των Τούρκων να εισβάλλουν στην Κύπρο κάνει λόγο ο Σάββας Καλεντερίδης σε περίπτωση που ξεσπάσει πόλεμος ανάμεσα σε Ισραήλ - Hezbollah.

«Αν ο πόλεμος επεκταθεί και δημιουργηθεί κατάσταση ρευστότητας στην περιοχή, είμαι βέβαιος ότι η Τουρκία θα επιτεθεί, για να πάρει ολόκληρη την Κύπρο και όσα νησιά μπορεί» προειδοποιεί ο πολιτικός επιστήμονας και διεθνολόγος, συμπληρώνοντας ότι η Άγκυρα αδιαφορεί για το την αντίδραση των Αμερικάνων και της Ευρώπης.

«Δεν την νοιάζει, την νοιάζει να κατέχει έδαφος και τότε θα αρχίσουν τα ψηφίσματα στο συμβούλιο Ασφαλείας» τονίζει ο κ. Καλεντερίδης και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου:

«Πρέπει να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές για το ενδεχόμενο της προβοκάτσιας».

@farofylacas

[iEpikaira: Περισσότερα ΕΔΩ!]

Πηγή: bankingnews.gr

Ποιες είναι οι “κάποιες υποχωρήσεις”;

Του Σάββα Καλεντερίδη

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, κατά τη διάρκεια συνέντευξης στον τηλεοπτικό σταθμό Σκάι, στην κα Κοσιώνη και τον κ. Τσίμα, απαντώντας σε ερώτηση για το ενδεχόμενο επικρίσεων στη διαδικασία συζητήσεων στον δρόμο για τη Χάγη, σημείωσε ότι «οποιαδήποτε συμφωνία αυτού του τύπου μπορεί ενδεχομένως, ναι, να συνεπάγεται και κάποιες υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης.

Αλλά το ερώτημα είναι: θα μείνουμε με τη διαφορά αυτή ανεπίλυτη αν η ιστορία μας προσφέρει μία ευκαιρία να τη λύσουμε;». Και πρόσθεσε ότι «θα τη λύσουμε με όρους οι οποίοι θα είναι προφανώς συμβατοί με την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων». Επιπροσθέτως, ο κ. Μητσοτάκης επισήμανε ότι αυτές τις αποφάσεις δεν θα τις λάβει μόνος του. Σημείωσε, εν προκειμένω, ότι «αν ποτέ φτάναμε σε αυτό το σημείο θα είχε μείζονα ρόλο να παίξει και η Βουλή και τα κόμματα».

Εδώ υπάρχει ένα πρωτοφανές παράδοξο. Πώς είναι δυνατόν να προαναγγέλεις υποχώρηση από κάποιες θέσεις, για να δημιουργήσεις τις συνθήκες της αφετηρίας των διαπραγματεύσεων. Δηλαδή τι μήνυμα δίνεις στην Τουρκία και τη διεθνή κοινότητα. Ότι πρώτα θα υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις και μετά θα διαπραγματευτείς γιατί, για να συνεχίσεις τις υποχωβρήσεις;

Για να τα λέει αυτά ο κ. Μητσοτάκης, σημαίνει ότι η άλλη πλευρά έχει θέσει κάποιους όρους, για να μπει στην αφετηρία.

Ένας από τους όρους ήταν το κλείσιμο με τρόπο βάρβαρο και απαράδεκτο το κέντρο υποδοχής προσφύγων του Λαυρίου, όπου φιλοξενούνταν επί δεκαετίες Κούρδοι και Τούρκοι αντιφρονούνες και το οποίο ο κύριος Μουζάλας πρώτος, προφανώς τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος, το αποχαρακτήρισε, με αποτέλεσμα να αποχωρήσει ο ΟΗΕ και ήλθε ο κύριος Μηταράκης να το κλείσει, για να ικανοποιηθεί ο ένας όρος.

Και εισέβαλαν οι αστυνομικοί στις 3.30 το πρωί στον καταυλισμό, βγάζοντας τα τρομαγμένα παιδιά των 5-6 χρονών από τα δωμάτιά τους, για να τα μεταφέρουν στην Μαλακάσα. Ζήλεψαν φαίνεται από τις πρακτικές των Τούρκων!

Τα άλλα ζητήματα τα οποία θέτουν ως όρο οι Τούρκοι, για να αρχίσουν διαπραγματεύσεις, είναι τα εξής, σύμφωνα με Τούρκους αρθρογράφους που μίλησαν στον Μιχάλη Ψίλλο, της Ναυτεμποικής:

-«Αποστρατικοποίηση» νησιών στο Αιγαίο

-Aδιαπραγμάτευτη πολιτική της «Γαλάζιας πατρίδας»

-«Συνδιαχείριση» στο Αιγαίο και

-«Δύο κράτη» στην Κύπρο.

Λίγες ώρες πριν τη συνάτηση του κ. Μητσοτάκη με τον κ. Ερντογάν, ο εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, Ζεκί Ακτούρκ, έθετε το πλαίσιο:

«Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις παράλληλα με το τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας και την ασφάλεια των συνόρων μας, προστατεύουν τα δικαιώματα και τα συμφέροντα μας στην Γαλάζια Πατρίδα και στην Πατρίδα των Αιθέρων. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, με αποφασιστικότητα συνεχίζουν να προστατεύουν τα συμφέροντα και τα δικαιώματα μας αλλά και τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου». Ευχή μας είναι, την προσεχή περίοδο να συνεχιστεί η θετική δυναμική που έχουμε πετύχει στις διμερείς σχέσεις μας τους τελευταίους μήνες, η διατήρηση διαύλων διαλόγου. Επίσης ευχόμαστε τη δίκαιη αξιοποίηση του πλούτου της περιοχή έτσι ώστε οι λαοί της Τουρκίας και της Ελλάδας να ζουν ειρηνικά με ευημερία και ασφάλεια και το Αιγαίο να είναι θάλασσα φιλίας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας».

Αυτά πριν τη συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν.

Μερικές ώρες μετά την συνέντευξη του Έλληνα πρωθυπουργού που προανήγγειλε υποχωρήσεις πριν καν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις, εγαινιάζοντας νέα μεθοδολογία στην τεχνική διαπραγμάτευσης, ο εκπρόσωπος του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ), Ομέρ Τσελίκ, έριξε τη δική του «τορπίλη», εξευτελίζοντας όχι μόνο τουν Έλληνα πρωθυπουργό αλλά και την ίδια την Ελλάδα:

“Οι κυβερνήσεις συνευρίσκονται. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το θέμα με την Ελλάδα χωρίς ένταση. Όταν όμως στρατιωτικοποιείς τα νησιά, δεν μένει τίποτα να κάνεις. Το θέμα του εξοπλισμού των νησιών παράγει μια πολύ υψηλή ένταση που κλειδώνει άλλα θέματα”.

Άρα, μετά το κλείσιμο του καταυλισμού των Κούρδων, ακολουθεί ο δεύτερος όρος, αυτός της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών.

Συνεχίζοντας, ο Τσελίκ έθεσε τον τρίτον όρο, που είναι τα δικαιώματα της «τουρκικής μειονότητας» της Δυτικής Θράκης, κάτι που επικύρωσε και ο Ερντογάν, με δήλωση που έκανε βγαίνοντας από το τζαμί, από την προσευχή της Παρασκευής:

«Aγαπητοί φίλοι. Είμαστε δύο γειτονικές χώρες. Επιπλέον, είναι γνωστό το ιστορικό μας παρελθόν. Δεν θέλουμε να πάει έτσι αυτή η διαδικασία. Ο Μητσοτάκης πέρασε νικηφόρα δυο εκλογές. Και εμείς περάσαμε από δυο εκλογές. Ως ηγέτες που κέρδισαν δύο εκλογές, θέλουμε να κάνουμε τα βήματά μας προς μια θετική κατεύθυνση. Τα σημαντικότερα θέματα που ρώτησα ιδιαίτερα ήταν τα θέματα που αφορούσαν τη Δυτική Θράκη. Θα θέλαμε να τα ξεπεράσουμε. Θα θέλαμε να ξεπεράσουμε το θέμα των μουφτήδων. Συγκεκριμένα, οι πρεσβευτές μας θα κάνουν τις προκαταρκτικές προετοιμασίες με αμοιβαίες συναντήσεις για αυτό το θέμα, οι υπουργοί Εξωτερικών θα κάνουν τις προετοιμασίες, μετά εμείς ως ηγέτες θα έρθουμε μαζί και θα κάνουμε τα απαραίτητα βήματα» ανέφερε μεταξύ άλλων.

Μετά ο κ. Τσελίκ αποκάλυψε ότι τον ενοχλεί η βάση στην Αλεξανδρούπολη, ενώ μας κατηγόρησε ότι πνίγουμε ανθρώπους στη Μεσόγειο. Είπε συγκεριμένα:

«Οι κυβερνήσεις συνέρχονται σε κοινό συμβούλιο. Πρέπει να πάρουμε το θέμα με την Ελλάδα χωρίς ένταση. Όταν όμως εξοπλίζεις τα νησιά, δεν μένει να κάνεις τίποτα. Το θέμα του εξοπλισμού των νησιών παράγει μια πολύ υψηλή ένταση που κλειδώνει άλλα θέματα. Συνεχώς έχουμε προστριβές για το θέμα που έχει να κάνει με την προστασία, τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της τουρκικής μειονότητας στη Δυτική Θράκη και το σεβασμό των νομίμων δικαιωμάτων των μελών της. Όταν προσπαθείς να δημιουργήσεις στρατιωτική βάση στην Αλεξανδρούπολη, όταν βυθίζεις βάρκες για να σκοτώσεις ανθρώπους στη Μεσόγειο ή όταν εξοπλίζεις τα νησιά, τότε θα γίνει κάτι άλλο».

Μέχρι στιγμής αυτή είναι η κατάσταση. Η Τουρκία θέτει απαράδεκτους όρους και εμείς τον πρώτον τον δεχτήκαμε και τον υλοποιήσαμε στις πλάτες των Κούρδων και εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων και ο Έλληνας πρωθυπουργός προαναγγέλλει ότι θα δεχτούμε να υποχωρήσουμε και σε άλλους.

Αντί η Ελλάδα να θέτει τους εξής όρους, για να αρχίσει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση:

-Αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο

-Άρση της απειλής πολέμου

-Ακύρωση του τουρκολυβικού μνημονίου

-Ακύρωση του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας

-Απόσυρση από τον ΟΗΕ των τριών επιστολών με τις οποίες η Τουρκία, με πρόσχημα την παρουσία στρατευμάτων, αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στα νησιά

-Συμμόρφωση του Γενικού Προξενείου της Τουρκίας με τα προβλεπόμενα από τη Σύμβαση τςη Βιέννης, για να μην το συμμορφώσουμε εμείς.

Μια χώρα που σέβεται τον εαυτό της, θα έθετε αυτούς τους όρους για να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις για το ένα και μοναδικό θέμα που υπάρχει προς διαπραγμάτευση και διευθέτηση, η οριοθέτηση ΑΟΖ-υφαλοκρηπίδας και δεν θα προανήγγειλλε και μάλιστα δια στόματος πρωθυπουργου «υποχωρήσεις από κάποιες θέσεις οι οποίες μπορούν να αποτελούν την αφετηρία μιας διαπραγμάτευσης».

Αιδώς.

Πηγή: infognomonpolitics.gr

Η επίθεση των Τούρκων είναι μήνυμα προς ΗΠΑ και Ελλάδα, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Σάββας Καλεντερίδης στο Rthess.

Αποκάλυψε πως το βαθύ κράτος της Τουρκίας έστησε τη βομβιστική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη.

“Αυτόνομο Κουρδικό κράτος σε Ιράν, Συρία και Τουρκία ετοιμάζουν οι ΗΠΑ σύμφωνα με καταγγελία των Τούρκων.”

[iEpikaira: Οι αγαπητοί αναγνώστες ίσως θυμούνται τα όσα αναφέρθηκαν ΕΔΩ και ΕΔΩ για το κουρδικό ζήτημα!]

Πηγή: infognomonpolitics.gr

Η μακροπρόθεσμη στρατηγική της Τουρκίας και οι Έλληνες… κατευναστές

Σάββας Καλεντερίδης

Επειδή υπάρχει πιθανότητα η Ελλάδα να υποχρεωθεί για άλλη μια φορά να καθίσει στο τραπέζι των «διαπραγματεύσεων» με τη… σύμμαχο Τουρκία, παραθέτω σκεπτικό που σχετίζεται με τη στρατηγική της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας, όπως αυτή σκιαγραφείται από τις μέχρι τώρα ενέργειές της στο πεδίο αλλά και στα διπλωματικά τραπέζια, από το 1974 μέχρι σήμερα.

Η Τουρκία έχει μακροπρόθεσμη στρατηγική έναντι της Ελλάδας, με στόχο τη μετατροπή της σε μια «επαρχία» της σχεδιαζόμενης νέας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η στρατηγική της έχει περάσει τις εξής φάσεις:

Φάση Πρώτη: Αμφισβήτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και του δικαιώματος ερευνών για υδρογονάνθρακες

Για να πετύχει το στόχο αυτόν, η Τουρκία προκάλεσε την κρίση του ερευνητικού σκάφους «Χόρα», που οδήγησε στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Βέρνης (1976) με το οποίο οι δύο χώρες αναλάμβαναν την υποχρέωση να μην διεξάγουν έρευνες στο Αιγαίο πέραν των χωρικών τους υδάτων, μέχρι να συμφωνήσουν στην παραπομπή του θέματος της οριοθέτησης στο Διεθνές Δικαστήριο. Έτσι «γκριζαρίστηκε» το Αιγαίο, όσον αφορά τις έρευνες για υδρογονάνθρακες.

Μετά το 1981 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου αμφισβήτησε την ισχύ του Πρωτοκόλλου της Βέρνης. Υποχρεώθηκε να την αποδεχτεί στις συνομιλίες του Νταβός με τον Τουργκούτ Οζάλ, μετά τη νέα κρίση του 1987 με το ερευνητικό πλοίο «Σισμίκ».

Υπάρχει η εντύπωση ότι και οι δύο κρίσεις ήταν σκηνοθετημένες από την Τουρκία, με την υπόδειξη μεγάλης δύναμης.

Φάση Δεύτερη: Αποτροπή επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια

Η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 νμ, με την οποία επέκταση λύνονται ως διά μαγείας όλα τα λεγόμενα ελληνοτουρκικά προβλήματα, αφού δεν μένει πεδίο διεκδικήσεων στην Τουρκία.

Η Τουρκία έβαλε ως στόχο να εκφοβίσει την Ελλάδα να μην επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 νμ, με αποκορύφωμα την ομόφωνη απόφαση της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης στις 8 Ιουνίου 1995, με την οποία εξουσιοδοτούνται εις το διηνεκές οι τουρκικές κυβερνήσεις να χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, περιλαμβανομένων και των στρατιωτικών, εναντίον της Ελλάδας, σε περίπτωση που η τελευταία επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη) από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια.

Φάση Τρίτη: Αμφισβήτηση κυριαρχίας σε νησιά του Αιγαίου

Στις δύο πρώτες φάσεις στόχος ήταν κυριαρχικά δικαιώματα. Στη φάση αυτήν μπήκε στο στόχαστρο η εθνική κυριαρχία νησιών, με αφορμή την κρίση των Ιμίων.

Τότε η Τουρκία παρουσίασε τη θεωρία των Γκρίζων Ζωνών στο Αιγαίο, ισχυριζόμενη ότι στο Αιγαίο υπάρχουν 152 νησιά των οποίων η κυριαρχία δεν έχει καθοριστεί με διεθνή συνθήκη.

Τη θεωρία αυτήν στήριξαν και οι ΗΠΑ, αμφισβητώντας μέχρι σήμερα την ελληνική κυριαρχία στα Ίμια, ενώ είναι γνωστό ότι τη νύχτα της κρίσης, η νομική υπηρεσία του State Department γνωμοδότησε ότι τα Ίμια είναι ελληνικά.

Φάση Τέταρτη: Ευθεία διεκδίκηση ελληνικών νησιών

Στη φάση αυτήν η Τουρκία έβαλε στο τραπέζι των διεκδικήσεών της το θέμα της «κατοχής από την Ελλάδα 18 τουρκικών νησιών και μίας βραχονησίδας».

Η αμφισβήτηση των νησιών αυτών ξεκίνησε ως πρωτοβουλία απόστρατων αξιωματικών που πίεζαν την κυβέρνηση Ερντογάν να πάρει πίσω από την Ελλάδα τα «κατεχόμενα» νησιά. Σταδιακά το θέμα μπήκε και στη ρητορική της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και πλέον αποτελεί θέμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Φάση Πέμπτη: Διαμελισμός του Αιγαίου και της Αν. Μεσογείου

Η Τουρκία επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει τα «κέρδη» των τεσσάρων προηγούμενων φάσεων με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο δεν αναγνωρίζει δικαιώματα στα νησιά σε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα πέραν των χωρικών υδάτων (6ν.μ.), και το οποίο μεθοδικά προσπαθεί να επιβάλλει de facto με συγκεκριμένες κινήσεις στο πεδίο, οι οποίες είναι:

1.Αεροναυτικές ασκήσεις μεγάλης κλίμακας με την επωνυμία «Γαλάζια Πατρίδα», η οποία διεξάγεται σε περιοχές που περιλαμβάνονται στον ομώνυμο χάρτη.

2.Υπογραφή συμφώνου οριοθέτησης ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδας με Λιβύη, το οποίο δεν αναγνωρίζει ΑΟΖ στην Κρήτη!

3.Έρευνες του σκάφους «Oruç Reis» επί τρεις μήνες σε ελληνική ΑΟΖ-Υφαλοκρηπίδα με βάση το Διεθνές Δίκαιο.

4.Γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου με πλωτά γεωτρύπανα.

5.Γεώτρηση σε μη οριοθετημένη περιοχή του γεωτρύπανου «Abdülhamid Han».

6.Σκόπιμη αποστολή εκατοντάδων τουρκικών αλιευτικών στα ύδατα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

7.Υπερπτήσεις πάνω από νησιά – κατοικημένα και ακατοίκητα.

8.Συνεχής και επίμονη πίεση για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου.

9.Διασύνδεση της κυριαρχίας των νησιών με το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης.

10.Παρουσίαση οθωμανικών συμβολαίων με βάση τα οποία φαίνονται ως τουρκικά τα νησιά του Αιγαίου, κυρίως της Δωδεκανήσου.

11.Υπογραφή εσχάτως συμφωνιών με τη Λιβύη, που της δίνουν το δικαίωμα να διεξάγει έρευνες και γεωτρήσεις ακόμα και νοτίως της Κρήτης, δυνητικά μέσα σε ύδατα στα οποία με βάση το Διεθνές Δίκαιο η Ελλάδα έχει κυριαρχικά δικαιώματα.

Ας ελπίσουμε, με το σκεπτικό που αναπτύξαμε, να έχουμε συμβάλει στις προσπάθειες που καταβάλλονται για να γίνει αντιληπτή και κατανοητή η τουρκική στρατηγική, για να είμαστε ανάλογα προετοιμασμένοι να την αντιμετωπίσουμε με επιτυχία και χωρίς «ανεπαίσθητες» υποχωρήσεις, όπως γίνεται από το 1974 μέχρι σήμερα, και να μην τρέχουμε συνεχώς πίσω από τις εξελίξεις τις οποίες καθορίζει η Τουρκία με βάση την ως άνω στρατηγική.

Πηγή: infognomonpolitics.gr

Παρά την επίκληση των συμμαχίων μας, παρά τις «χλιαρές» καταδικαστικές δηλώσεις Αμερικανών και Ευρωπαίων που μας παρουσιάζονταν ως «εγγυήσεις ασφαλείας» η Άγκυρα προχωρά στην «ενεργοποίηση» του τουρκολυβικού μνημονίου και απειλεί πλέον με έρευνες και γεωτρήσεις ακόμη και 6 ναυτικά μίλια από τις ακτές της Κρήτης. Το εξήγησε ο Σάββας Καλεντερίδης ο οποίος επεσήμανε και την ελληνική απραξία, όχι μόνο τώρα αλλά από την ανακοίνωση του τουρκολυβικού μνημονίου. Ο κ.Καλεντερίδης μίλησε για προσπάθεια γεωπολιτικής περικύκλωσης της Ελλάδας.

Η Τουρκία εξακολουθεί να «δημιουργεί γεγονότα» αδιαφορώντας για τη «διεθνή κοινότητα».

Η αντίδραση της ΕΕ

«Το Μνημόνιο Συνεννόησης Τουρκίας-Λιβύης του 2019 παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα (legal consequences) για τρίτα κράτη» τονίζει σε γραπτή ανακοίνωσή του, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν για θέματα εξωτερικών υποθέσεων Πίτερ Στάνο σε συνέχεια των σημερινών ανακοινώσεων για υπογραφή «μνημονίου συνεργασίας» των δύο χωρών και υπογραμμίζει ότι πρέπει να «αποφεύγονται ενέργειες που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την περιφερειακή σταθερότητα».

Ειδικότερα, ο κ. Στάνο σημειώνει ότι «η Ευρωπαϊκή Ένωση καταγράφει τις αναφορές που επισημαίνουν ότι η Τουρκία και η λιβυκή Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας υπέγραψαν συμφωνία για τους υδρογονάνθρακες με βάση το Μνημόνιο Συνεννόησης Τουρκίας-Λιβύης του 2019 για την οριοθέτηση περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας στη Μεσόγειο».

«Η ΕΕ υπενθυμίζει ότι η θέση της σχετικά με αυτό το Μνημόνιο έχει δηλωθεί με σαφήνεια από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Δεκέμβριο του 2019 και παραμένει αμετάβλητη: Το Μνημόνιο Συνεννόησης Τουρκίας-Λιβύης του 2019 παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συμμορφώνεται με το Δίκαιο της Θάλασσας και δεν μπορεί να παράγει έννομα αποτελέσματα για τρίτα κράτη» προσθέτει.

Τέλος, αναφέρει ότι «η νέα συμφωνία δεν έχει δημοσιοποιηθεί ακόμη. Απαιτούνται περαιτέρω διευκρινίσεις για το περιεχόμενό της. Πρέπει να αποφεύγονται ενέργειες που θα μπορούσαν να υπονομεύσουν την περιφερειακή σταθερότητα».

Πηγή: militaire.gr

Τις δεκάδες παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου από τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, οι οποίες κορυφώθηκαν τις τελευταίες ημέρες σχολίασε ο Σάββας Καλεντερίδης.

Βίντεο: infognomonpolitics.gr

Ακούμε τον στρατιωτικό αναλυτή Σάββα Καλεντερίδη να λέει τα εξής :

¨Όταν εμείς που είμαστε οι βασικά θιγόμενοι με αυτά που έκαναν στην ΑΟΖ της Κύπρου, με την κατοχή, με αυτά που κάναν εναντίον μας και πήγαμε να κάνουμε κάποιες κυρώσεις, μας τράβηξε το αυτί η Μέρκελ και αντί για κυρώσεις, αντί για μαστίγιο, δώσαμε καρότο 9 δισεκατομμύρια.

Αυτός που οργάνωσε την εισβολή στην Ελλάδα για να ρίξει τον Μητσοτάκη, αυτός ήταν ο στόχος.

Στόχος ήταν και η κυβέρνηση, η πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας και στο τέλος να περάσουν εκατομμύρια από την Ελλάδα. να δημιουργήσει στρατηγικές κοινότητες μουσουλμάνων στην Ευρώπη να αλώσει και την Ευρώπη.

Αντί λοιπόν να επιβάλλουμε κυρώσεις, του δώσαμε αλλά 3 δισεκατομμύρια. Εδώ κάτι δεν πάει καλά. Και πιστέψτε με, μπορεί να θεωρεί ένα μέρος του κόσμου ότι έχουμε κόλλημα με την Τουρκία, χρησιμοποιώ αυτή τη λαϊκή έκφραση ,δεν είναι έτσι κάτι γνωρίζουμε τόσο καιρό για να λέμε πως εδώ κάτι πρέπει να αλλάξει.

Και αντί να γίνει αυτό τι κάναμε εμείς ; Ξέρετε κύριε Παπαδόπουλε στην πολιτική στις διεθνείς σχέσεις, για να χαρακτηρίσεις μία χώρα εχθρική πρέπει να κάνει κάτι εχθρικό εναντίον σου.

pic.twitter.com/kcEa5Hrtag

— Everret 🏴 (@Koza_Mo) March 10, 2022

Εμείς τώρα ο κύριος πρωθυπουργός χθες στη συνέντευξή του είπε “Δεν έχουμε κανένα δίαυλο με τη Ρωσία”, δηλαδή έχει γίνει εχθρική χώρα. Και ερωτώ ποια είναι η εχθρική ενέργεια που έκανε η Ρωσία στην πατρίδα μας όταν την ίδια στιγμή η Τουρκία κάνει αυτές τις ενέργειες και τις πολιτικές που είπαμε και αντί να χάσει όπως θα χάσουμε εμείς. Είδα πριν από λίγο εδώ τον υπουργό Οικονομικών, ο άνθρωπος του ήρθε κεραμίδα, όλα αυτά που πέσαν στην πλάτη μας. Εείς θα χάσουμε και η Τουρκία πάλι θα κερδίσει. Ε συγνώμη δεν πρέπει να προβληματιζόμαστε για αυτό και για αυτά τα πράγματα ; Και αντί να κάνουμε μία στρατηγική λογική εξυπηρέτησης των εθνικών μας συμφερόντων, τι κάνουμε ; Λέμε πως ανοίγουμε δίαυλους επικοινωνίας και διαλόγου με την Τουρκία και σε αυτό συμφωνεί και αξιωματική αντιπολίτευση . Συγνώμη υπάρχει σωτηρία ;

Πηγή: tourkikanea.gr